Παν. Μαρίνης : Η ΠΕΙΝΑ 1941-1944 ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!

Η ΠΕΙΝΑ 1941-1944 ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!
----
Εγραψα εδώ σε κάτι Αγγλόφωνους φίλους τα ΤΡΙΑ ΑΙΤΙΑ της πείνης που εταλάνισε την Πατρίδα μας κατά τα έτη 1941-1944. Ας τα επαναλάβωμε διότι υπάρχουν και Έλληνες που δεν τα γνωρίζουν!
1. Ο Κορυζής είχε προβλέψει τί θα επακολουθούσε και αγόρασε σιτάρι από την Αυστραλία πληρώνοντας μάλιστα μετρητοίς, ώστε να αποστέλλονται επί τετραετία 200.000 τόννοι ετησίως, από του Φθνοπώρου του 1941. Πράγματι το πρώτον φορτίον έφθασε στην Αλεξάνδρεια, όπου όμως ο Τσώρτσιλ το παρεκράτησε, μάλιστα με την σύμφωνη γνώμη της Ελληνικής Κυβερνήσεως στο Κάϊρον, ο δε πρωθυπουργός Εμμ. Τσουδερός είπε: "Να πεινάσουν οι Έλληνες γιά να διώξουν τους Γερμανούς!" [[Πρωτοτυπία στην πολεμική ιστορία της Ανθρωπότητος: Πειναλέοι εκδιώκουν τακτικούς στρατούς!]].
2. Ο Αγγλικός Ναυτικός αποκλεισμός ΔΕΝ επέτρεπε να έλθουν εμπορικά πλοία με τρόφιμα από την Τουρκία. Μόλις ήρθη, ήρκεσαν 1-2 αφίξεις του "Κουρτουλού" γιά να γεμίση ο κόσμος τρόφιμα!
3. Οι Εφιάλτες κομμουνιστές και οι συνοδοιπόροι του Ανθελληνικού ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΟΠΛΑ, ΔΕΝ επέτρεπον στην ύπαιθρον που ήλεγχον ΟΥΔΕΝ προϊόν γεωργικόν ή κτηνοτροφικόν να μεταφερθή να πωληθή στις πόλεις. Αυτοί κατέσχον ότι ήθελαν και ότι απέμενε απηγορεύετο να μετακινηθή!
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Και οι μεγάλοι μας Σύμμαχοι και η Κυβέρνησις και η Εθνική Αντίστασις, όλοι μαζί συμφωνούσαν ότι οι Ελληνες καλό θάταν να πεθάνουν από την πείνα!!!
ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ: Οταν ο Ελλην γίνει κύριος της Πατρίδος του οφείλει σε μία μεγάλη ιστορική δίκη να τους δικάσει όλους αυτούς και να τους παραδώση στην αιωνία καταφρόνια της Ιστορίας και στο Εθνικόν Ανάθεμα!
Παν. Μαρίνης
----

Το «Γραφείο του ελεύθερου έρωτα» και η εθνικοποίηση των γυναικών από τους Μπολσεβίκους

Το «Γραφείο του ελεύθερου έρωτα» και η εθνικοποίηση των γυναικών από τους Μπολσεβίκους

Το 1918 οι New York Times είχαν το παρακάτω τίτλο "Οι Σοβιετικοί κάνουν τα κορίτσια ιδιοκτησία του κράτους". Σε ορισμένα μπολσεβίκικα Σοβιέτ, Ρωσίδες "παρθένες", όταν έφταναν στην ηλικία των 18 ετών, ήταν υποχρεωμένες να εγγραφούν σε ένα κυβερνητικό "Γραφείο του ελεύθερου έρωτα". Οι Μπολσεβίκοι εθνικοποίησαν τις γυναίκες σαν να ήταν αντικείμενα - εμπορεύματα του κράτους.

 Σύμφωνα με το διάταγμα, μια γυναίκα «είχε το δικαίωμα να επιλέξει έναν άνδρα μεταξύ 19 και 50 ετών για σύντροφο σύζυγο». Η συγκατάθεση του άνδρα δεν ήταν αναγκαία, ο άνδρας που είχε επιλεγεί δεν είχε κανένα δικαίωμα να κάνει οποιαδήποτε διαμαρτυρία.

Ομοίως, οι άνδρες μεταξύ 19 και 50 ετών είχαν τη δυνατότητα να επιλέξουν μεταξύ των εγγεγραμμένων γυναικών και «χωρίς τη συγκατάθεση των γυναικών». Οι ρυθμίσεις αυτές θεωρήθηκαν ότι ήταν «προς το συμφέρον του κράτους». Μια αναφορά λέει ότι «λίγες μέρες μετά την απόφαση του Σοβιέτ ... δύο άνδρες, που δεν ήξερε κανένας, έφτασαν στην πόλη και κατάσχεσαν δύο κόρες ενώ γνωστού μη μπουρζουά συντρόφου», δηλώνοντας ότι τις είχαν επιλέξει ως συζύγους και ότι τα κορίτσια, χωρίς περαιτέρω τελετή, έπρεπε να υποταχθούν, καθώς δεν είχαν τηρήσει τους κανόνες εγγραφής» (NYT 23/4/1919).

Κορίτσια που δραπέτευσαν από τη Ρωσία εκείνη την εποχή ανέφεραν τη φρίκη που είχαν δει:

«Τα πράγματα έγιναν διαφορετικά στην Οδησσό όπου αναγκάστηκα να εργαστώ σε μπολσεβίκικο νοσοκομείο (sic). Εκεί σε τακτά χρονικά διαστήματα οι Μπολσεβίκοι πραγματοποιούσαν μια «εβδομάδα για τους εραστές», κατά την οποία παρήγγειλαν σε όλα τα κορίτσια και τις γυναίκες σε ηλικία γάμου πάνω από 14 χρονών να βγουν στους δρόμους για να συναντήσουν τους μελλοντικούς συζύγους τους. Με την ανακοίνωση αυτή οι κόκκινοι στρατιώτες εισέβαλαν σε όλα τα σπίτια, ψάχνοντας για τις γυναίκες». (NYT 11/08/1921)

Ένας Αμερικανός που ταξίδεψε στη Ρωσία κατέθεσε αργότερα στην επιτροπή της Γερουσίας ότι μια γυναίκα του είπε :

«Στον πρώτο όροφο του ευρύχωρου ινστιτούτο μας, το οποίο κάποτε ήταν παλάτι, ξέρετε αυτά τα μεγάλα δωμάτια που έχουμε στον πρώτο όροφο, οι Μπολσεβίκοι αξιωματούχοι είχαν βάλει εκατοντάδες κόκκινους στρατιώτες, ναύτες και πεζοναύτες του Κόκκινου Στρατού και είχαν δώσει οδηγίες ότι στο άλλο μισό του ίδιου ορόφου έμεναν τα κορίτσια του ινστιτούτου μας, κορίτσια που είναι από 12 μέχρι 16 ετών ... . Μακάρι να είχα πεθάνει πριν τα δω όλα αυτά. Αλλά θέλω να τα πω στις γυναίκες της Αμερικής».

Τελικά όμως, ένας ‘ατρόμητος δημοσιογράφος’ των New York Times έσκαψε βαθιά για να βρει την αλήθεια – ο Walter Duranty, ο άνθρωπος ο οποίος υπερασπίστηκε την τεχνική μαζική πείνα του Στάλιν (το ‘Γολοδομόρ’, που οδήγησε στον θάνατο έξι ως δώδεκα εκατομμύρια ανθρώπους και έχει αναγνωριστεί επίσημα από το ουκρανικό κοινοβούλιο ως γενοκτονία)και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης με τη διαβόητη παρατήρησή του : «Δεν μπορείτε να κάνετε μια ομελέτα χωρίς να σπάσετε μερικά αυγά».

Το Newspeak του Duranty ήταν μια απόπειρα ελέγχου της ζημιάς που είχε γίνει με την εθνικοποίηση των γυναικών :

«Από όλες τις συκοφαντίες για τον Μπολσεβικισμό κατά τα πρώτα πέντε έτη μετά την επανάσταση, καμία δεν προκάλεσε μεγαλύτερη αγωνία και οργή από το μύθο της εθνικοποίησης των γυναικών. Γιατί αν υπήρχε ένα πράγμα για το οποίο υπερηφανεύονταν, ήταν ότι η επανάσταση τους είχε απελευθερώσει τη ρωσική γυναικεία φύση». (NYT 15/03/36).

Ανεξάρτητα από τις αξιώσεις του Ντιούραντι, το διάταγμα αυτό και παρόμοια διατάγματα επιβεβαιώνονται από τουλάχιστον δύο άλλες πηγές : την Επιτροπή Overman της Γερουσίας των ΗΠΑ και το «Κομμουνισμός και Γυναίκα», και από τον καθολικό αρχιεπίσκοπο Fulton Sheen (1895 – 1979) του Καθολικού Πανεπιστημίου.

Ο οικογενειακός κώδικας των Μπολσεβίκων και τα…. αποτελέσματα

Το 1918, ένα χρόνο μετά την επικράτηση του Λένιν και των Μπολσεβίκων, συντάσσεται ο νέος οικογενειακός κώδικας. Ένας δεύτερος «ανανεωμένος» θα εκδοθεί το 1926. Στην σύνταξη του πρώτου κώδικα, είχε πρωταγωνιστήσει η «φεμινίστρια» Αλεξάνδρα Κολοντάι(AlexandraKollontai 1872 – 1952 - φώτο). Στόχος του κώδικα ήταν “να καταργηθεί η υποκρισία της αστικής οικογένειας”. Η Κολοντάι οραματιζόταν ένα κόσμο όπου “ο υποκριτικός και δουλικός  για τη γυναίκα αστικός γάμος σε μια ιδιοκτησιακή κοινωνία, θα έδινε τη θέση του σε μια ελεύθερη σχέση συμβίωσης, σεβασμού, έρωτα και αγάπης των ανθρώπων, μέσα σε μια αταξική κοινωνία”. Καθιερώθηκαν τότε ο πολιτικός γάμος (ο μόνος που γραφόταν στο ληξιαρχείο) και το πολιτικό διαζύγιο. Τα νόθα παιδιά απέκτησαν ίσα δικαιώματα με τα νόμιμα. Κάθε αίτηση διαζυγίου ακόμα καιμονομερής, γινόταν αυτομάτως δεκτή και ανακοινωνόταν στο έτερον ήμισυ μέσα σε επτά ημέρες ταχυδρομικώς.Νομιμοποιήθηκαν οι αμβλώσεις και αναγνωρίστηκε η ιδέα της συμβίωσης. Όσοι συμβίωναν είχαν τα ίδια δικαιώματα με τους παντρεμένους.

Τα αποτελέσματα ήταν καταστροφικά.

  Το 1920 η Πράβδα, επίσημη εφημερίδα του Κόμματος, παρουσίασε έρευνα σε βιομηχανικές περιοχές, όπου το 86% των νεαρών εργατών είχε μόνο εφήμερες σεξουαλικές σχέσεις. Απ’ αυτούς, το 62% με συντρόφους που δε γνώριζε καν το όνομα τους. Ο δέκτης γεννήσεων έπεσε δραματικά. Από το 31% που ήταν το 1914 έπεσε στο 15,8 % το 1924 μέσα στη Μόσχα. Την ίδια χρονιά είχαν στη Μόσχα 155.000 αμβλώσεις έναντι μόνο 57.000 γεννήσεων. Τα ελεύθερα διαζύγια έφεραν άλλη καταστροφή. Το 1926 ο μέσος όρος διάρκειας ενός γάμου στις μεγάλες ρωσικές πόλεις ήταν οχτώ μήνες. Από το 1922 έως το 1928 στο Λένινγκραντ αντιστοιχούσαν τρία διαζύγια σε κάθε τέσσερις γάμους. Το 93% των διαζυγίων που έβγαιναν αυτόματα, είχε ζητηθεί από τους άντρες συνήθως μόλις εμφανίζονταν εγκυμοσύνη στη γυναίκα. Οι αιτήσεις για εκδίκαση αναγκαστικής διατροφής έγιναν χιλιάδες αλλά και εκεί υπήρχε πρόβλημα, διότι ο νέος κώδικας δε θεωρούσε ότι ο σύζυγος ήταν κατά τεκμήριο πατέρας του παιδιού, οπότε είχε νομικό έρεισμα να αρνηθεί τη διατροφή..

Οι γυναίκες με τα παιδιά στην πλάτη τους έγιναν η εύκολη λεία για την πορνεία, που μετά από προσωρινή μείωση τα πρώτα χρόνια της επανάστασης, γνώρισε πραγματική άνθηση. Το 1924 καταγράφηκαν 30.000 πόρνες στη Μόσχα, 18.000 στο Λένιγκραντ, ενώ η αστυνομία ανακοίνωσε ότι βρέθηκαν σε όλη την  επικράτεια 2.228 οίκοι ανοχής.

Η σεξουαλική ελευθερία και η διάλυση της ηθικής από τους Μπολσεβίκους

Ας δούμε τι γράφει στο βιβλίο του “Under the Sign of the Scorpion” (2002) ο Εσθονός συγγραφέας Jüri Lina, (Ο Lina,επί κομμουνισμού είχε βρεθεί στο στόχαστρο της KGB ως «ένας από τους πιο αντι-κομμουνιστές συγγραφείς»):

Ο Λένιν βρήκε την ευκαιρία να επιβάλλει την σεξουαλική ελευθερία τον Δεκέμβριο του 1917 (ακόμη και ηομοφυλοφιλία απενοχοποιήθηκε, όπως συνέβη μετά το πραξικόπημα των Ιακωβίνων στα 1791). Ο Στάλιν όμως απαγόρευσε την ομοφυλοφιλία στα 1934, τις εκτρώσεις και έκανε τους πολύ φιλελεύθερους νόμους για το γάμο πιο αυστηρούς. Ο Λένιν έκανε τα Σοβιετικά όργανα να δηλώσουν: Από την ηλικία των 18 ετών κάθε νεαρή γυναίκα είναι ιδιοκτησία του κράτους. Οι ανύπαντρες γυναίκες έπρεπε να εγγραφούν στο Γραφείο του Ελεύθερου Έρωτα. Η αποφυγή τιμωρείτο σοβαρά. Κάθε εγγεγραμμένη γυναίκα έπρεπε να επιλέξει έναν άντρα ανάμεσα τα 19 και 50. Οι άντρες επίσης είχαν το δικαίωμα να διαλέξουν μια γυναίκα, έπρεπε όμως να αποδείξουν πως ανήκαν στο Προλεταριάτο. Στους άλλους δεν επιτρεπόταν να έχουν σεξουαλική ζωή αφού ήταν «ταξικοί εχθροί». Με την μέριμνα του κράτους οι άνδρες είχαν το δικαίωμα να διαλέξουν γυναίκες εγγεγραμμένες στο Γραφείο του Ελεύθερου Έρωτα, ακόμη κι αν οι γυναίκες αυτές δεν συμφωνούσαν. Τα παιδιά που γεννιούνταν από τις ενώσεις αυτές γίνονταν ιδιοκτησία της "δημοκρατίας" (Μιχαήλ και Αύγουστος Στέρν "Σιδηρούν Παραπέτασμα για τον Έρωτα" Στοκχόλμη, 1982).

Οι Εβραίοι Μπολσεβίκοι συχνά οργάνωναν παρελάσεις γυμνών και προπαγάνδιζαν τον ομαδικό έρωτα. Αυτά τα νέα μέτρα προκάλεσαν βαθιά ψυχολογικά προβλήματα στονπαραδοσιακά προσανατολισμένο προς την οικογένεια Ρωσικό λαό. Οι Κομμουνιστές ηγέτες ήθελαν να εξαφανίσουν την οικογενειακή ζωή. Εν τω μεταξύ οι εκτρώσεις νομιμοποιήθηκαν. Οι βιασμοί έγιναν όλο και πιο κοινοί. 

Ο Κομμουνιστής ποιητής Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι (φωτο)άρχισε αμέσως να προπαγανδίζει τη Νέα Πολιτική με τον εξής τρόπο:

Κάθε κορίτσι νέο και όμορφο

θα βιάσω

και περιφρονητικά

θα φτύσω επάνω του!

Οι Σοβιετικοί λειτουργοί αργότερα προσπάθησαν να ισχυριστούν πως τα ποιήματά του αυτά ήταν ειρωνικά. Οι ηθικοί κανόνες αντιστράφηκαν γρήγορα στη Σοβιετική Ρωσία. Ένα άτομο που έγινε ιδιαίτερα "καλό παράδειγμα" για την διαδικασία αυτή της διάλυσης, ήταν η νυμφομανήςΑλεξάνδρα Κολλοντάϊ (Εβραία). Σαν Κομισάριος του Λαού έδινε διαταγές σε αρκετούς ναύτες να πηγαίνουν μαζί της κάθε βράδυ. Δουλειά τους ήταν να κοιμούνται μαζί της. Την ερέθιζε ιδιαίτερα η στολή του ναύτη. Το στέλεχος του Κόμματος, Όλεγκ Αγκρανιάν, απεκάλυψε στα 1989 πως η Αλεξάνδρα Κολλοντάϊ ήταν πριν την Επανάσταση ιδιοκτήτρια πορνείου.

Μόλις οι ηθικοί κανόνες διαλύθηκαν η σεξουαλικότητα απαγορεύτηκε. Ο στόχος είχε επιτευχθεί κι ένα νέο σύνθημα εφευρέθηκε: "Η σεξουαλικότητα είναι ο εχθρός της Επανάστασης". Οι γυναίκες έπρεπε να γίνουν υποζύγια. Ο Εβραίος Κομισάριος για την Εκπαίδευση και τον Πολιτισμό, ο Μασώνος Ανατόλι Αουνατσάρσκι, δήλωσε: «Αυτό το μικρό ίδρυμα συμπεριφοράς που είναι η οικογένεια... αυτή η κατάρα... θα είναι ένα κεφάλαιο που θα κλείσει».

Με τον τρόπο αυτόν η Ρωσική κοινωνία μεταμορφώθηκε σε μια μάντρα με ζώα, όπως το είχε προβλέψει ο ΜασώνοςΜιχαήλ Μπακούνιν. Ο Μπακούνιν ισχυριζόταν πως η Κόκκινη γραφειοκρατία θα διέλυε την ηθική και τις ιδέες του λαού

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγές: εδώ και εδώ και από το βιβλίο του Γιούρι Λίνα «Υπόγειες Σιωνιστικές Διαδρομές», ('Under the Sign of the Scorpion'), εκδόσεις ΣΤΕΡΕΩΜΑ, (σ. 154, 155)

Κομμουνιστικές «δίκες»: Ο Ούγγρος καρδινάλιος που καταδικάστηκε ισόβια επειδή σκόπευε να ξεκινήσει τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο!

Κομμουνιστικές «δίκες»: Ο Ούγγρος καρδινάλιος που καταδικάστηκε ισόβια επειδή σκόπευε να ξεκινήσει τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο!

Τον Μάρτιο του 2012, το όνομα του Ούγγρου καθολικού καρδινάλιου Josef Mindszenty, αρχιεπισκόπου του Esztergom και προκαθήμενου της Ουγγαρίας, αποκαταστάθηκε πλήρως από νομικής, ηθικής και πολιτικής απόψεως με νόμο που ψηφίστηκε από το ουγγρικό κοινοβούλιο στη Βουδαπέστη και με απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου της χώρας.

Και οι δύο αρχές αναγνώρισαν την πλήρη αθωότητά του αρχιεπισκόπου και κήρυξαν άκυρες όλες τις χαλκευμένες κατηγορίες εναντίον του από τους κομμουνιστές διώκτες του.

Ο καρδινάλιος Mindszenty είχε συλληφθεί από το κομμουνιστικό καθεστώς το 1948.

Ο József Mindszenty γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου 1892 στο χωριό Csehimindszent, της τότε Αυστρο-Ουγγαρίας. Ο πατέρας του ήταν δικαστής. Χειροτονήθηκε ιερέας το 1915. Συνελήφθη από την κυβέρνηση του Mihály Károlyi στις 9 Φεβρουαρίου 1919 και έμεινε στην φυλακή μέχρι την πτώση του κομμουνιστικής κυβέρνησης του Béla Kun στις 31 Ιουλίου. Στις 25 Μαρτίου 1944 χειροτονήθηκε επίσκοπος του Veszprém. Συνελήφθη στις 27 Νοεμβρίου του 1944, από το καθεστώς «Σταυρός από Βέλη» και αφέθηκε τον Απρίλιο του 1945, με την κατάρρευση του καθεστώτος.

Στις 26 Δεκεμβρίου του 1948, ο Καρδινάλιος Mindszenty συνελήφθη από τους κομμουνιστές κατηγορούμενος για προδοσία, συνωμοσία και παράβαση των νόμων της νεοσύστατης κομμουνιστικής κυβέρνησης. Λίγο πριν από τη σύλληψή του, έγραψε μια σημείωση σύμφωνα με την οποία δήλωνε ότι δεν είχε συμμετοχή σε καμία συνωμοσία και κάθε ομολογία που θα μπορούσε να κάνει θα ήταν αποτέλεσμα απειλής.

Η δίκη-παρωδία του άρχισε στις 3 Φεβρουαρίου 1949 και μετά από 5 ημέρες, στις 8 Φεβρουαρίου, ο Mindszenty καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη για «προδοσία εναντίον της κομμουνιστικής κυβέρνησης».

Οι κομμουνιστές βασανιστές του, του χορήγησαν ναρκωτικά ενδοφλέβια, και τον έβαλαν να υπογράψει μια «ομολογία», σύμφωνα με την οποία συνωμοτούσε εναντίον της κομμουνιστικής δικτατορίας και "δήλωνε" επίσης, ότι έκλεψε τα διαμάντια του ουγγρικού στέμματος, προκειμένου να στέψει το νόμιμο διάδοχο του ουγγρικού θρόνου, τον αρχιδούκα Otto von Habsburg, ως αυτοκράτορα της Ανατολικής Ευρώπης και ότι επίσης, σχεδίαζε να ξεκινήσει έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο εναντίον της Μόσχας και ότι αφού οι Αμερικάνοι κέρδιζαν αυτό τον πόλεμο, ο ίδιος θα αναλάμβανε την πολιτική εξουσία στην Ουγγαρία!

Ο ιεράρχης - σύμβολο απελευθερώνεται και επιστρέφει στο μισοερειπωμένο κτίριο της έδρας του

Ο επιφανής Καρδινάλιος αφέθηκε ελεύθερος κατά την αντικομμουνιστική εξέγερση του 1956 και έλαβε άσυλο στην πρεσβεία των ΗΠΑ στη Βουδαπέστη για 15 χρόνια.

Αμέσως εγκωμίασε τους εξεγερμένους και έκανε μια ραδιοφωνική εκπομπή υπέρ της αντικομμουνιστικής εξέγερσης.

Όμως, η απλή παρουσία του Καρδινάλιου στην πρεσβεία των ΗΠΑ συνέχισε να ενοχλεί αφάνταστα το μαρξιστικό καθεστώς. Ως εκ τούτου, το καθεστώς πίεσε το Βατικανό, να εφαρμόσει την "Ostpolitik", ώστε ο Προκαθήμενος να φύγει από την Ουγγαρία και να παραιτηθεί από τα εκκλησιαστικά του αξιώματα. Τα γεγονότα αυτά έλαβαν χώρα το 1971 μετά από έντονη διπλωματική πίεση από την Αγία Έδρα , υπό την αιγίδα του Πάπα Παύλου VI.

Η Καθολική Εκκλησία δεν αποδέχθηκε ποτέ την καταδίκη του από το Κομμουνιστικό δικαστήριο και αφόρισε τους κομμουνιστές δικαστές και όλους όσους ενεπλάκησαν σε αυτή την στημένη καταδίκη.

“Ego debuissem mori in Hungaria” («Θα έπρεπε να είχα πεθάνει στην Ουγγαρία») , είπε με θλίψη ο Καρδινάλιος, κοιτάζοντας την πραγματικότητα που βρήκε στο Βατικανό μετά την έξοδο από τη χώρα του, όπως γράφει ο καρδινάλιος Casaroli στα απομνημονεύματά του.

Όπως αποκαλύπτουν αυτά τα Απομνημονεύματα, ο Mindszenty αισθάνθηκε προδομένος από την πολιτική του Βατικανού επαναπροσέγγισης με τον κομμουνισμό με επικεφαλής τον Πάπα Παύλο VI.

Ο Mindszenty θεωρείται ως η αρχετυπική φιγούρα του «αντιδραστικού κληρικού» από τους κομμουνιστές επικριτές του. Συνέχισε να χρησιμοποιεί το φεουδαρχικό τίτλο του αρχι-πρίγκιπα (Hercegprímás), ακόμη και μετά που η χρήση των τίτλων για αριστοκράτες, ευγενείς και βασιλείς ήταν εντελώς εκτός νόμου από το 1946, ενώ συνέχισε να αξιώνει αποζημίωση για την εθνικοποίηση ευρύτατου φάσματος της εκκλησιαστικής ιδιοκτησίας που υποτίθεται δόθηκε σε μεγάλες ομάδες της ουγγρικής κοινωνίας. Δεδομένου ότι η κύρια πηγή εισοδήματος για την Εκκλησία ήταν τα γεωργικά εδάφη της, η αυθαίρετη και χωρίς αποζημίωση απαλλοτρίωση της γης από την κομμουνιστική κυβέρνηση άφησε πολλά εκκλησιαστικά ιδρύματα άπορα.

Εξώφυλο στο TIME (14/2/1949)

Πίστευε και κήρυττε ότι «Η Εκκλησία δεν ζητάει καμία κοσμική προστασία. Επιδιώκει καταφύγιο κάτω από την προστασία του Θεού και μόνο», και πολέμησε σκληρά κατά της εκκοσμίκευσης των εκκλησιαστικών σχολείων.

Ο καρδινάλιος Mindszenty πέθανε εξόριστος στη Βιέννη στις 6 Μαΐου 1975.

 

Η ζωή του Mindszenty και οι αγώνες του ενάντια στη Σοβιετική κυριαρχία της Ουγγαρίας και τον κομμουνισμό ήταν το αντικείμενο της ταινίας του 1950 «Ένοχος Προδοσίας» (‘Guilty of Treason’), με τον Charles Bickfordστον ρόλο του καρδινάλιου. Την ταινία μπορείτε να την δείτεεδώ.

Μια άλλη ταινία «Ο Φυλακισμένος» (‘The Prisoner’) κυκλοφόρησε το 1955, με τον Alec Guinness, βασίστηκε στην φυλάκιση του Mindszenty.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγές: εδώ και εδώ

Όταν η "ιμπεριαλιστική αστική Δύση" τάιζε την «κόκκινη αρκούδα»

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Όταν η "ιμπεριαλιστική αστική Δύση" τάιζε την «κόκκινη αρκούδα»

«…ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν το αποτέλεσμα των αντιθέσεων μεταξύ των τότε ιμπεριαλιστικώνχωρών… Σήμερα η ΕΕ και τα αστικά κόμματα… κρύβουντην τεράστια προσφορά της Σοβιετικής Ένωσης και του Κόκκινου Στρατού στη συντριβή του φασισμού. Οι Ναζί στη Γερμανία στηρίχτηκαν από μονοπώλια αμερικάνικων, αγγλικών και άλλων ευρωπαϊκών συμφερόντων όπως ηΦορντ, η Ρενό, η Τέξας Όιλ.…». - Από ανακοίνωση του ΚΚΕ για την 28^η Οκτωβρίου 1940 (εδώ και εδώ).

 

Στις 22.6.1941 με την εισβολή των Γερμανών στη Ρωσία, ξεκίνησε το Ανατολικό Μέτωπο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ή ο λεγόμενος από τους σοβιετικούς «Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος», ο οποίος κράτησε μέχρι τις 30 Απριλίου 1944 και τελείωσε με νίκη του Κόκκινου Στρατού.

 

Κάτι που σίγουρα δεν είναι γνωστό για τον πόλεμο αυτό, είναι το αμερικάνικο πρόγραμμα «Lend – Lease», δηλ. το πρόγραμμα «περί εκχωρήσεως και δανεισμού», που προέβλεπε την βοήθεια των Αμερικανών στην Σοβιετική Ένωση. Όταν ο γερμανικός στρατός εισέβαλε στην Ρωσία τον Ιούνιο του 1941, το πρόγραμμα «Lend – Lease» ήταν ήδη σε θέση να βοηθήσει φιλικές δυνάμεις που βρίσκονταν σε πόλεμο. Θεσπίστηκε έτσι ώστε οι ΗΠΑ να μπορούν να δανείσουν πολεμικό υλικό στη Βρετανία και επέτρεπε τη μεταφορά όπλων, μηχανημάτων, γεωργικών προϊόντων, καθώς και άλλων στοιχείων άμυνας. Το 1941 το «Lend – Lease» επεκτάθηκε και στους Σοβιετικούς.

 

Ανάμεσα σε εκείνου που συμφώνησαν στην παροχή βοήθειας, μέσω του «Lend – Lease» ήταν και ο Henry Fordιδιοκτήτης της γνωστής αυτοκινητοβιομηχανίας Φορντ.

 

 Ήδη ο Henry Ford και η Ford Corporation είχαν υπογράψει στις 31 Μαΐου 1929, (σε μια εποχή που οι ΗΠΑ δεν είχαναναγνωρίσει διπλωματικές σχέσεις με την ΕΣΣΔ) μια σύμβαση που επέτρεπε στην Σοβιετική Ένωση να κατασκευάζει GAZ -A αυτοκίνητα και GAZ - AA φορτηγά(GAZ είναι το ακρωνύμιο του Gorkovsky Avtomobilny Zavod).

Αμερικάνοι μηχανικοί διηύθυναν την κατασκευή του εργοστασίου και η Ford παρείχε τα περισσότερα από τα εργαλεία και τις συσκευές. Σοβιετικοί μηχανικοί εστάλησαν στο εργοστάσιο της Ford, στο Rogue River κοντά στο Ντιτρόιτ για να μελετήσουν τις μεθοδολογίες μηχανικής της αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας.

Η Εταιρεία Austin, από το Κλίβελαντ του Οχάιο, παρείχε επίσης στους Σοβιετικούς βοήθεια για την κατασκευή τωνAMO-3 φορτηγών δυόμισι τόνων. Λόγω της οικονομικής βοήθειας των Ηνωμένων Πολιτειών, η Σοβιετική Ένωση ουσιαστικά προήχθη τεχνολογικά κατά 50 χρόνια σε ένα διάστημα μόνο 8 έως 10 ετών. Όταν οι αμερικάνοι μηχανικοί και ειδικοί αναγκάστηκαν να φύγουν στα τέλη της δεκαετίας του 1930 (κάποιοι δεν είχαν τη δυνατότητα να εγκαταλείψουν τη Σοβιετική Ένωση, παρά το γεγονός ότι ήταν πολίτες των ΗΠΑ), οι Σοβιετικοί έμειναν πραγματικά με μια ρεαλιστική οικονομική επιλογή : να συνεχίσουν να χρησιμοποιούν τα βασικά συστήματα και τις μεθόδους μαζικής παραγωγής που οι Αμερικανοί τους είχαν αφήσει πίσω. Και αυτό έκαναν κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες παρείχαν τη Σοβιετική Ένωση περίπου 11 δισεκατομμύρια δολάρια σε βοήθεια. Η Μεγάλη Βρετανία και ο Καναδάς άλλα 6 δισεκατομμύρια δολάρια.Οι αριθμοί είναι σύμφωνοι με την τιμή που είχε το δολάριο το 1945.

 

Μετά το 1945, οι σοβιετικοί ιστορικοί είχαν την τάση να υποβαθμίζουν τη σημασία των Συμμαχικών βοηθειών. Αλλά το συμμαχικό ‘lend-lease’ έκανε τη διαφορά - ακόμα κι αν αυτή ήταν μόνο μικρή - στη σοβιετική πολεμική προσπάθεια.

 

Στο βιβλίο του "Wheels for the World", ο Douglas Brinkley γράφει ότι ο Henry Ford είχε την ακράδαντη πεποίθηση ότι η εισαγωγή του καπιταλισμού ήταν ο καλύτερος τρόπος για να υπονομευθεί ο κομμουνισμός. Σε κάθε περίπτωση, η βοήθεια της Ford για τη δημιουργία εγκαταστάσεων παραγωγής αυτοκινήτων στην ΕΣΣΔ θα επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό την πορεία των γεγονότων στον κόσμο, όπως η ικανότητα παραγωγής αυτών των οχημάτων βοήθησε τους Σοβιετικούς να νικήσουν την Γερμανία στο Ανατολικό Μέτωπο κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1944, σύμφωνα με τον Brinkley, ο Στάλιν έγραψε στο αμερικανικό Εμπορικό Επιμελητήριο, χαρακτηρίζοντας τον Henry Ford «έναν από τους μεγαλύτερους βιομηχάνους του κόσμου» και εκφράζοντας την ελπίδα «ο Θεός να τον διατηρήσει».

 

Αλλά ας γυρίσουμε στο «Lend – Lease».

 

Το βιβλίο «Ταΐζοντας την Αρκούδα» (‘Feeding the Bear:American aid to the Soviet Unionin 1941-1945’), του ολλανδικής καταγωγής καθηγητή Hubert P. Van Tuyll, που εκδόθηκε το 1989, μελετά το θέμα των στρατιωτικών επιπτώσεων του «Lend–Lease». Στη μεταπολεμική περίοδο, πολλές ιστορίες, απομνημονεύματα και επιστημονικές μελέτες από το Ανατολικό Μέτωπο από Γερμανούς, Αμερικάνους και Σοβιετικούς συγγραφείς έχουν εμφανιστεί, αλλά δεν υπάρχει μια ολοκληρωμένη αμερικανική ιστορία δεν δημοσιεύθηκε ποτέ.

 

Ο νόμος ‘Lend – Lease’, που ψηφίστηκε από το Κογκρέσο των ΗΠΑ το Μάρτιο του 1941, έδωσε στον πρόεδρο Franklin Roosevelt την εξουσία να πωλεί, να μεταφέρει, να δανείζει ή να μισθώνει πολεμικό υλικό, συμπεριλαμβανομένων τροφίμων, μηχανημάτων και υπηρεσιών, για τα έθνη των οποίων η άμυνα θεωρήθηκε ζωτικής σημασίας για την ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Το πρόγραμμα αρχικά προορίζονταν για την Κίνα και τις χώρες της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, αλλά το Νοέμβριο του 1941, συμπεριλήφθηκε και η ΕΣΣΔ.

Το Μνημείο Lend – Lease στην Αλάσκα. Πίσω φαίνονται οι σημαίες των ΗΠΑ και της Ρωσίας

Περίπου το 70 τοις εκατό του συνόλου των αμερικάνικων ενισχύσεων έφθασαν στη Σοβιετική Ένωση από τον Περσικό Κόλπο μέσω του Ιράν και το υπόλοιπο πήγε δια μέσου του Ειρηνικού μέχρι το Βλαδιβοστόκ ή από τον Βόρειο Ατλαντικό προς το Μουρμάνσκ.

 

Η αμερικανική βοήθεια προς τη Σοβιετική Ένωση μεταξύ 1941 και 1945 ανήλθε σε 18 εκατομμύρια τόνους υλικού συνολικού κόστους 10 δισ. δολαρίων (120 δισεκατομμυρίων σύγχρονων δολαρίων).

 

Το 90 τοις εκατό του φορτίου του ‘lend-lease’ δεν ήταν στρατιωτικής φύσεως, ωστόσο, είναι αδύνατο να μιλήσουμε για αυτή την οδηγία της κυβέρνησης των ΗΠΑ χωρίς να αναφέρουμε τον τεράστιο αριθμό φορτηγών, αεροπλάνων και αρμάτων μάχης που δόθηκαν από την Αμερική προς τη Σοβιετική Ένωση, επειδή τα περισσότερα από τα οχήματα της χώρας καταστράφηκαν τους πρώτους μήνες του πολέμου, σημειώνει ο Tuyll.

 

«Οι Ρώσοι απλά θα πηδούσαν στα φορτηγά που έρχονταν στα σύνορα με το Ιράν και θα πήγαιναν Βόρεια», είπε ο καθηγητής.

 

Σύμφωνα με τον ίδιο, η αεροπορία ήταν επίσης ένα σημαντικό μέρος της βοήθειας και η Σοβιετική Ένωση έλαβε 21.000 αεροπλάνα για το πρόγραμμα αυτό. P - 39 , ή air cobra, και αργότερα η βελτιωμένη έκδοση που ονομάζεται King Cobra πέρασαν στον Κόκκινο Στρατό.

 

Γράφει ο Εσθονός συγγραφέας Jüri Lina στο βιβλίο του “Under the Sign of the Scorpion” (2002) :

Οι ΗΠΑ απαίτησαν από το Στάλιν να «ξεχάσει» παροδικά τα κομμουνιστικά συνθήματα και την αντιρωσική προπαγάνδα. Έπρεπε να ανοίξει εκκλησίες να απελευθερώσει τους παπάδες ακόμη και να επιτρέψει, ως έναν βαθμό, την θρησκευτική ελευθερία. (Η απαίτηση του Ρούσβελτ μεταβιβάστηκε στον Στάλιν από τον πατέρα Brown, τον καθολικό παπά της Αμερικανικής Πρεσβείας στη Μόσχα). Η Ουάσινγκτον ήθελε επίσης η Σοβιετική Ένωση να αρχίσει να χρησιμοποιεί τις παλιές Τσαρικές στρατιωτικές στολές. Ο Στάλιν έπρεπε να συναινέσει. Οι νέες στολές ράφτηκαν στις ΗΠΑ στα 1941-43. Ο Σοβιετικός Στρατός φορούσε Τσαρικά πουκάμισα μέχρι τα 1970. Το πατριωτικό Ρωσικό τραγούδι "Ο Ιερός Πόλεμος" το οποίο τραγουδούσαν οι στρατιώτες του Τσάρου τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, το εκμεταλλεύτηκαν κι αυτό.

[Πράγματι, τον Σεπτέμβριο του 1941, τρεις μήνες μετά την επίθεση των Γερμανών, τα αντιθρησκευτικά περιοδικά έκλεισαν (επισήμως λόγω έλλειψης χαρτιού), Εκκλησίες ξανά άνοιξαν και ο Σύνδεσμος των Μαχητών Άθεων(LMG) ​​διαλύθηκε. (Στην φωτογραφία χαρακτηριστικό εξώφυλλο του επίσημου περιοδικού του Συνδέσμου. Ο Χριστός πετιέται στα σκουπίδια!). ΟΕβραίος Emelian Yaroslavsky, (πραγματικό όνομα:Minei Izrailevich Gubelman) ο ηγέτης και ιδρυτής του LMG, ο οποίος ήταν ο επικεφαλής του συνόλου της εθνικής αντιθρησκευτικής εκστρατείας στη δεκαετία του 1930, έγραψε ένα άρθρο στο οποίο επαινούσε τον ορθόδοξο χριστιανό Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι για το μίσος που φέρεται ότι είχε για τους Γερμανούς. Ο Ιωσήφ Στάλιν σκέφτηκε να «αναβιώσει» την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία προκειμένου εκείνη να ξεσηκώσει τα πατριωτικά αισθήματα του λαού.

Στις 4 Σεπτεμβρίου του 1943, μάλιστα, ο Στάλιν υποδέχτηκε με κάθε επισημότητα  τους Μητροπολίτες Σέργιο (Stragorodsky), Αλέξιο (Šimanský) και Νικόλαο (Yarushevich), προτείνοντάς τους την δημιουργία του Πατριαρχείου Μόσχας.

Ο Στάλιν έφτασε στο σημείο να  παρουσιάζει τη Ρωσία ως "υπερασπίστρια του χριστιανικού πολιτισμού", γιατί έβλεπε ότι μόνο η εκκλησία είχε την ικανότητα να διεγείρει τους ανθρώπους με έναν τρόπο που το κομμουνιστικό του καθεστώς δεν θα μπορούσε ποτέ να κάνει, αλλά και επειδή ήθελε την δυτική βοήθεια. Το δε όρο «Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος» (ρωσικά: Великая Отечественная война) χρησιμοποίησε για πρώτη φορά η εφημερίδα Πράβντατην επομένη της γερμανικής εισβολής, σε ένα άρθρο που καλούσε τους σοβιετικούς πολίτες να επαναλάβουν το θρίαμβο του Πατριωτικού Πολέμου (η νίκη της παλαιάς τσαρικής Ρωσίας επί του Ναπολέοντα - 1812). Χαρακτηριστική είναι η παρακάτω "πατριωτικού στυλ" προπαγανδιστική αφίσα]. 

Η Σοβιετική Ένωση, οι ΗΙΙΑ και η Μεγάλη Βρετανία υπέγραψαν το προκαταρτικό πρωτόκολλο που αφορούσε την στρατιωτική βοήθεια στη Μόσχα στις 1 Οκτωβρίου του 1941. Αμέσως εστάλησαν στην Σοβιετική Ένωση 400 αεροπλάνα, 500 τανκς, εξοπλισμός και πυρομαχικά. Ένας από εκείνους που συμμετείχαν στην συμφωνία ήταν ο Χένρυ Φόρντ.

 

Η πολεμική παραγωγή της Σοβιετικής Ένωσης αυξήθηκε 25 φορές τα τελευταία τέσσερα χρόνια του πολέμου. Ένα σημαντικό μέρος της Αμερικανικής βοήθειας ήλθε με τη μορφή τροφίμων. 4.291.012 τόνοι κονσερβών, ζάχαρης, τσαγιού, φρούτων και άλλων τροφίμων, συμπεριλαμβανομένων και βιταμινών, εστάλησαν στην Σοβιετική Ένωση, ανάμεσα στα 1941-45. Επίσης έφθασε στη Μόσχα σύνολο 782.973 κρέατος σε κονσέρβες. Στα 1945 τα καταστήματα είχαν 46 φορές περισσότερο κρέας σε κονσέρβα παρά στα 1940.

Ο Van Tuyll, σημειώνει στο βιβλίο του, ότι η Σοβιετική Ένωση θα είχε επιβιώσει χωρίς το πρόγραμμα ‘lend-lease’, αλλά η νίκη δεν θα ήταν τόσο πλήρης.

 

«Στο πρώτο 1,5 χρόνο η Σοβιετική Ένωση αγωνίζονταν για την επιβίωσή της και θα είχε κερδίσει χωρίς το ‘lend lease’, αλλά αν υπήρχαν περαιτέρω νίκες αυτό είναι αμφισβητήσιμο», αναφέρει.

 

«Υπήρχαν 20 εκατομμύρια άστεγοι και 25 εκατομμύρια νεκροί, τα τέσσερα δέκατα της γεωργίας είχαν χαθεί και το ήμισυ της βιομηχανικής παραγωγής είχε καταστραφεί. Αν δεν υπήρχε το ‘lend lease’ οι απώλειες θα μπορούσαν να είναι πολύ βαρύτερες, ο πόλεμος θα διαρκούσε περισσότερο και η νίκη δεν θα ήταν ολοκληρωμένη», κατέληξε ο Tuyll.

 

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγές: εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ

Βουδαπέστη, Νοέμβριος 1956. Το ημερολόγιο της ελευθερίας. Οι τελευταίες ώρες

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Βουδαπέστη, Νοέμβριος 1956. Το ημερολόγιο της ελευθερίας. Οι τελευταίες ώρες

1 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

Την προηγούμενη ημέρα (31 Οκτωβρίου), τα σοβιετικά στρατεύματα είχαν αρχίσει να αποχωρούν σιγά σιγά. Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι από ενθουσιώδεις Ούγγρους που χειροκροτούσαν την αποχώρηση. Η ζωή τώρα, επιστρέφει στον κανονικό της ρυθμό, τράπεζες, καταστήματα καιεργοστάσια ανοίγουν, οι συγκοινωνίες επαναλειτουργούν, τρόφιμα εισρέουν από την ύπαιθρο στις πόλεις.

 

Το μεγάλο άγαλμα του Στάλιν σωριάζεται κάτω και αποκεφαλίζεται

Ο Ίμρε Νάγκυ (ο «μετριοπαθής» κομμουνιστής που είχεαναλάβει και πάλι την πρωθυπουργία) τηλεγραφεί στον πρόεδρο του Ανώτατου Σοβιέτ Βοροσίλωφ και ζητά νααρχίσουν ουσιαστικές διαπραγματεύσεις, για την σύντομηαποχώρηση των σοβιετικών στρατευμάτων από το Ουγγρικό έδαφος.

Όμως οι φήμες για είσοδο νέων σοβιετικών στρατευμάτων στην χώρα αυξάνουν. Ο I. Νάγκυ κηρύσσει επίσημα τηνούδετερότητα και ζητά την εγγύηση του ΟΗΕ και των Μεγάλων Δυνάμεων.

Ο Μικογιάν και ο Σουσλώφ (Mikhal Suslov και Anastas Mikoyan σοβιετικοί πολιτικοί) ετοιμάζονται να φύγουν άπρακτοι για την Μόσχα. Ζητούν να χορηγηθεί άδεια εισόδου στο αεροδρόμιο της Βουδαπέστης για τους Ρώσους που θα μετέφεραν τους τραυματίες τους. Το τέχνασμα «έπιασε». Με μια γκακστερική επιδρομή, αντί γιανοσοκομειακά αυτοκίνητα σοβιετικά θωρακισμένα καταλαμβάνουν το αεροδρόμιο.

40 πολεμικά αεροπλάνα Μίνγκ και Ιλιοϋσον προσγειώνονται.

Η έκπληξη του Νάγκυ μεγαλώνει, όταν πληροφορείται την εισβολή Σοβιετικών στρατευμάτων από Ρουμανία καιΤσεχοσλοβακία.

Οι Ούγγροι Μαχητές της Ελευθερίας

 

2 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

"Ούγγροι!

Η δοξασμένη μας επανάσταση δεν έχει τερματιστεί ακόμη. Οκίνδυνος δεν παραμερίστηκε ακόμη. Η ομόθυμη διεκδίκηση του λαού μας και οι επανειλημμένες δηλώσεις της κυβερνήσεώς μας δεν βρήκαν ευνοϊκή απήχηση. Τασοβιετικά στρατεύματα δεν έχουν ακόμη αρχίσει νααποσύρονται από την πατρίδα μας. Γι’ αυτό πρέπει ναείμαστε έτοιμοι και να διατηρούμε ανέπαφη την ενότητα πουσφυρηλατήθηκε στις μέρες της επαναστάσεως.

Ας αφήσουμε τις κομματικές αντιδικίες που οδηγούν στο διχασμό των εθνικών δυνάμεων!

Η πανεπιστημιακή νεολαία καλεί όλα τα κόμματα και τις πολιτικές ομάδες να παραμερίσουν τα επί μέρους συμφέροντα τους μέχρι τη νίκη της επαναστάσεως και του εθνικοαπελευθερωτικού πολέμου και να εργαστούν για την ενίσχυση της εθνικής ενότητας και της αμυντικής μας ικανότητος.

Η ανεξάρτητη και ελεύθερη Ουγγαρία μπορεί να δημιουργηθεί και να διασωθεί μόνο με την ένωση όλων των Ούγγρων!"

Η διακήρυξη αυτή της επαναστατικής επιτροπής των φοιτητών συνετάγη στις 2 Νοεμβρίου και τυπώθηκε το ίδιο βράδυ. Πρέπει να διαβασθεί προσεκτικά μια και αποτελεί ένα ύμνο της θελήσεως του Ουγγρικού λαού για την ελευθερία, με κυριότερο προτεινόμενο όπλο, την εθνική ομοψυχία.

Ο Νάγκυ διαμαρτύρεται στον Ρώσο πρεσβευτή Γ. Αντρόπωφ, (μετέπειτα Γ.Γ. του Κ.Κ.Σ.Ε.) για τις διαδραματιζόμενες εξελίξεις.

Εκείνος τον διαβεβαιώνει ότι θα αποχωρήσουν.

Πείθει ακόμη τον αρχηγό του Ουγγρικού Στρατού να εκδώσει διαταγή, να μην βάλλονται σε καμιά περίπτωση οι Ρώσοι.

3 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

Τα Σοβιετικά στρατεύματα όχι μόνο δεν αποχωρούν, αλλά καταλαμβάνουν στρατηγικά σημεία.

Τα σύνορα με την Αυστρία «μπλοκάρονται» από Σοβιετικές δυνάμεις. Η Ουγγαρία αποκόπτεται από την Δύση. Τα τανκς καταλαμβάνουν αεροδρόμια, σιδηροδρομικούς σταθμούς, γέφυρες και συγκοινωνιακούς κόμβους για να «διαφυλάξουν την αποχώρηση».

Ο Μάλετερ με τους επιτελείς του, σπεύδει στο Ρωσικό αρχηγείο για να ζητήσει εξηγήσεις.

Εκεί συλλαμβάνονται.,.. Έτσι ο Ουγγρικός στρατός μένει χωρίς αρχηγούς και οι Ούγγροι με την εντολή «Μην πυροβολείτε»...

Τα σοβιετιά τανκς έξω από το κοινοβούλιο

4 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

Ο Μικογιάν τα κατάφερε. Ο άνθρωπος αυτός του Σοβιετικού Π.Γ. με την φήμη του ελευθερόφρονος και του ανανεωτικού «τύλιξε» με μεγάλη δεξιοτεχνία τον Νάγκυ και τον Μάλετερ. Ο Ουγγρικός λαός και στρατός δεν έβαλαν κατά των Σοβιετικών μεραρχιών, μια και ο Μάλετερ, αιχμάλωτος πια, δεν μπορούσε να ανακαλέσει την διαταγή, να μην συγκρούονται με τούς Ρώσους.

Από το όρος της Βούδας την τέταρτη πρωϊνή, χίλια σοβιετικά τανκς βομβαρδίζουν την Βουδαπέστη.

Πριν λίγο 5.000 τανκς και 200.000 στρατού επετέθησαν «επισήμως» πλέον κατά της Ουγγαρίας. Η Ουγγαρία ζούσε την δεύτερη κατάκτηση από τούς Ρώσους.

Η Βουδαπέστη φλέγεται. Ο Ραδιοφωνικός σταθμός μεταδίδει: «Ρωσικά καταδιωκτικά αεροπλάνα «Μίγκ» υπερίπτανται της πόλεως.... Ρωσική μεραρχία πεζικού κατευθύνεται προς το μέγαρο του Κοινοβουλίου. Η πόλη Γκυόρ περικυκλώθηκε... Το Πιτς δέχεται επίθεση.... Θα πεθάνουμε για την Ουγγαρία και την Ευρώπη.... Καμιά είδηση για βοήθεια; Κάνετε γρήγορα.... γρήγορα... γρήγορα....»

Ρώσοι "σύντροφοι"

Μια ολόκληρη στρατιά λοιπόν εξαπολύει κατά των ξεσηκωμένων έναν αγώνα εξοντώσεως, με τα ισχυρότερα μέσα: τανκς, τελευταίου τύπου Τ54, εξοπλισμένα με γυροσκοπικό σύστημα που επιτρέπει το πυρ εν κινήσει, με οβίδες φωσφορούχες, το ίδιο φρικαλέες όπως τα «Ναπάλμ».

Η αποστολή των Ρωσικών αρμάτων ήταν διπλή:

α) να καταστρέψουν τα κέντρα μαζικής αντιστάσεως και

β) να παραλύσουν με τρομοκρατία το αντάρτικο των πόλεων.

Το πυροβολικό τα αποτελούσαν πυροβόλα 105 και τα περίφημα «αρμόνια του Στάλιν» το αμυντικό όπλο της μάχης του Στάλινγκραντ.

Ρητή ήταν η διαταγή στους Ρώσους αρματιστές.

«Αν πυροβολούν από ένα παράθυρο να καταστρέψετε όλο το σπίτι».

Με αυτές τις εντολές και ολόκληρη αυτή η σιδερόφρακτη στρατιά έδρασε για να πνιγούν οι «κινήσεις των αντιλαϊκών - φασιστικών συμμοριών». 

Ο Νάγκυ απευθύνει το μήνυμα

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

Στις 5.50 το πρωΐ ο 'Ίμρε Νάγκυ απευθύνει μήνυμα από τον Ραδιοφωνικό Σταθμό (η πρωτελευταία εκπομπή της ελεύθερης για λίγα εικοσιτετράωρα Ουγγαρίας).

«Εδώ Νάγκυ, φέρω εις γνώσιν του Ουγγρικού λαού και ολοκλήρου του κόσμου ότι Σοβιετικά στρατεύματα επιτίθενται κατά της Βουδαπέστης, με προφανή σκοπό να ανατρέψουν την δημοκρατική κυβέρνηση της Ουγγαρίας. Ο στρατός μας μάχεται. Η κυβέρνηση παραμένει στη θέση της».

Το "Ελεύθερο" ραδιόφωνο της Ουγγαρίας

Στις 8.00 π.μ. μεταδίδεται το μανιφέστο των Ούγγρων Συγγραφέων:

«ΠΡΟΣΟΧΗ! ΠΡΟΣΟΧΗ! Σας ομιλεί η Ομοσπονδία Ούγγρων συγγραφέων: Προς όλους τους συγγραφείς του κόσμου, προς όλους τους επιστήμονας, προς την πνευματική ηγεσία του κόσμου ολοκλήρου, ζητούμε βοήθεια και αρωγή. Ολίγος καιρός απομένει. Γνωρίζετε τα γεγονότα. Βοηθήσατε την Ουγγαρία. Βοηθήσατε τον Ουγγρικό λαό. Βοηθήσατε τους Ούγγρους συγγραφείς, επιστήμονες, εργάτες και αγρότες.

ΒΟΗΘΕΙΑ! ΒΟΗΘΕΙΑ!»

Η ανακοίνωση αυτή, που επαναλήφθηκε στα Αγγλικά, Γαλλικά και Ρωσικά, ήταν η τελευταία ελεύθερη φωνή της στραγγαλιζόμενης από τούς Ρώσους Ουγγαρίας. Ο σταθμός θα σιωπήσει...

Όταν, μετά 9 ώρες θα επαναλάβει τις εκπομπές του θα είναι υπό Ρωσικό έλεγχο. 

Όταν η επανάσταση συντρίφθηκε από τη σοβιετική εισβολή στη χώρα, ο Νάγκυ μαζί με άλλους βρήκαν άσυλο στη γιουγκοσλαβική πρεσβεία. Συνελήφθη στις 22 Νοεμβρίου,κατά παράβαση της εγγύησης της ελεύθερης μετάβασης. Τον οδήγησαν στην Βουδαπέστη, τον δίκασαν για «συνομωσία κατά του κράτους» και τον εκτέλεσαν με κρεμάλα μαζί με άλλους τον Ιούνιο του 1958. Θάφτηκε σε μια απόμακρη γωνία του δημοτικού νεκροταφείου της Βουδαπέστης.

Διάβασε:

«Ήρωες του Έθνους» (Children Of Glory) μια ταινία για την Ουγγρική επανάσταση 

Η "τακτική του σαλαμιού"

ΟΥΓΓΑΡΙΑ: Στο εδώλιο για εγκλήματα πολέμου πρώην κομμουνιστής υπουργός  

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Από το βιβλίο «Ουγγαρία 1956 : Η Άνοιξη που δεν ήρθε ποτέ» του Ιωάννη Γιαννάκενα, εκδόσεις ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ, 1986. Πολλές φωτογραφίες εδώ.