Β. Βιλιάρδος-Ο ΣΙΩΠΗΛΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

Ο ΣΙΩΠΗΛΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ: Τα όπλα αυτής της ιδιόμορφης, παγκόσμιας σύρραξης, δεν είναι τα γνωστά συμβατικά, αλλά οι συναλλαγματικές ισοτιμίες, οι μετοχές, τα ομόλογα και τα χρηματοπιστωτικά παράγωγα - αεροπλανοφόρα οι λέσχες του διαβόλου, οι εταιρείες αξιολόγησης, τα επενδυτικά κεφάλαια και οι τράπεζες

“Κατά τη διάρκεια του 2^ου παγκοσμίου πολέμου η γερμανική τράπεζα του Ράιχ (Reichsbank) διατηρούσε ένα πανευρωπαϊκό σύστημα «διακανονισμού πληρωμών» - κάτι ανάλογο με αυτό της ΕΚΤ. Το συγκεκριμένο σύστημα ήταν πολύ λιγότερο ένας μηχανισμός οργάνωσης της κυκλοφορίας των χρημάτων και περισσότερο μία μέθοδος καταναγκαστικής λήψης δανείων από τις κατεχόμενες χώρες, καθώς επίσης από μερικές ουδέτερες.

Σήμερα, η ΕΚΤ οφείλει στη γερμανική κεντρική τράπεζα, από το σύστημα «διακανονισμού πληρωμών» (Target II), 727,2 δις € -ποσόν που της οφείλουν οι κεντρικές τράπεζες των περισσοτέρων άλλων χωρών της Ευρωζώνης. Επομένως, αν και η συμμετοχή της γερμανικής κεντρικής τράπεζας στο κεφάλαιο της ΕΚΤ (10,76 δις €) είναι μόλις 18,94%, εάν υπολογίσει κανείς το «δάνειο» των 727,2 δις €, θα καταλήξει σε εντελώς άλλα ποσοστά.

Ο διοικητής τώρα της ΕΚΤ αποφάσισε την αγορά βραχυπρόθεσμων ομολόγων των χωρών του Νότου, σε απεριόριστες ποσότητες. Τα ομόλογα όμως αυτά, κυρίως της Ισπανίας και της Ιταλίας, ενδεχομένως και της Γαλλίας, θα αποτελέσουν περιουσιακό στοιχείο της ΕΚΤ, η οποία χρωστάει τεράστια ποσά στην Bundesbank - κατ' επέκταση στη Γερμανία, αφού η κεντρική τράπεζα της είναι 100% κρατική. Ουσιαστικά λοιπόν, τα ομόλογα θα ανήκουν έμμεσα στη γερμανική κεντρική τράπεζα - άρα θα έχει κυριαρχικά δικαιώματα στις χώρες που τα χρωστούν”.

Ανάλυση

Μετά τις τελευταίες αποφάσεις της ΕΚΤ (αγορά βραχυπρόθεσμων ομολόγων σε απεριόριστες ποσότητες), της Fed (QE3, χωρίς χρονικό περιορισμό αγορά ομολόγων του αμερικανικού δημοσίου αξίας 40 δις $ μηνιαίως, διατήρηση των επιτοκίων στο μηδέν, ανταλλαγή βραχυπρόθεσμων ομολόγων με μακροπρόθεσμα), της Τράπεζας της Ιαπωνίας (αύξηση της ποσότητας χρήματος) κοκ., είναι πλέον εμφανές ότι, οι κεντρικές τράπεζες παίζουν ένα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι.

Το «παιχνίδι» αυτό θα μπορούσε εύκολα να εξελιχθεί σε έναν καταστροφικό, παγκόσμιο συναλλαγματικό πόλεμο, με βασικούς αντιπάλους το δολάριο, το ευρώ και το γεν – σε μία μεγάλη οικονομική «σύρραξη», η οποία πιθανότατα θα κατέληγε σε έναν ανεξέλεγκτο πληθωρισμό άνευ προηγουμένου (σε έναν θανατηφόρο «υπερπληθωρισμό»).     

"Οι ενέσεις ρευστότητας, τα «μονεταριστικά» ναρκωτικά δηλαδή, επιδρούν μεν ακαριαία, αυξάνοντας κατακόρυφα τη διάθεση των αγορών, δημιουργούν όμως εξάρτηση και παράγουν ναρκομανείς", αναφέρουν χαρακτηριστικά οι αναλυτές, ανησυχώντας για τους κινδύνους - πόσο μάλλον όταν τα χρήματα δεν καταλήγουν εκεί που θα έπρεπε, στην πραγματική οικονομία δηλαδή, αυξάνοντας τις θέσεις εργασίας, καθώς επίσης δημιουργώντας συνθήκες εξόδου από την κρίση χρέους και την ύφεση (αν και η «παραγωγή ανεργίας» είναι σκόπιμη, αφού μόνο έτσι συμπιέζονται οι αμοιβές των εργαζομένων - ενώ εξουδετερώνονται παράλληλα οι συνδικαλιστικές οργανώσεις τους).     

Από την άλλη πλευρά τώρα, τα κίνητρα των κεντρικών τραπεζών είναι διαφορετικά, παρά το ότι οι ενέργειες τους είναι οι ίδιες. Στόχος της ΕΚΤ είναι η μείωση των επιτοκίων σε χώρες όπως η Ιταλία και η Ισπανία, οι οποίες δυσκολεύονται να δανειστούν βιώσιμα από τις αγορές - οπότε η κεντρική τράπεζα είναι υποχρεωμένη να επέμβει, αγοράζοντας τα ομόλογα τους. Αντίθετα, στόχος της Fed είναι η αναθέρμανση της αμερικανικής οικονομίας, η αύξηση του ρυθμού ανάπτυξης και η καταπολέμηση της «υπερβάλλουσας» ανεργίας - αφού οι Η.Π.Α., παρά το ότι είναι εξαιρετικά ελλειμματικές και υπερχρεωμένες, έχουν (ακόμη) τη δυνατότητα να δανείζονται με χαμηλά επιτόκια.

Εν τούτοις, παραμένει αναπάντητη η ερώτηση, σχετικά με την αποτελεσματικότητα των ενεργειών των κεντρικών τραπεζών. "Για πόσον καιρό ακόμη θα επιδρούν τα ναρκωτικά των κεντρικών τραπεζών;", αναρωτιούνται οι περισσότεροι οικονομολόγοι. "Μήπως σε δύο ή τρία χρόνια θα διαπιστωθεί ότι, τα νέα χρήματα δεν έφτασαν ποτέ στις αγορές, δημιουργώντας μία τεράστια νέα φούσκα στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, η έκρηξη της οποίας θα ήταν αδύνατον να αντιμετωπισθεί;", συμπληρώνεται εύλογα η ερώτηση, χωρίς να υπάρχει καμία δυνατότητα απάντησης της.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αναφερθεί κανείς στην πρώτη παγκόσμια συναλλαγματική σύρραξη, η οποία ξεκίνησε αμέσως μετά τον 1^ο παγκόσμιο πόλεμο και τελείωσε λίγο πριν ξεκινήσει ο 2^ος – με «υποκινητή» την τράπεζα του Ράιχ, η οποία αγόραζε βραχυπρόθεσμα κρατικά ομόλογα, για να χρηματοδοτήσει τα ελλείμματα και τα χρέη της χώρας της (κάτι που μας θυμίζει τις ενέργειες τόσο της Fed, όσο και της ΕΚΤ σήμερα).

Οι Γερμανοί Πολίτες τότε δεν αντέδρασαν καθόλου - παρά το ότι τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής μείωναν διαρκώς τα πραγματικά εισοδήματα τους, λόγω της αύξησης των τιμών. Στο τέλος, το 1922, η εκτύπωση νέων χρημάτων έφτασε στο ζενίθ της – ενώ το 1923 τυπωνόταν μόνο η μία πλευρά των χαρτονομισμάτων, για να εξοικονομηθεί χρώμα. Η εισαγωγή του κανόνα του χρυσού μεταξύ των ετών 1925 και 1931, οδήγησε στον πρόσκαιρο τερματισμό του συναλλαγματικού πολέμου μέσω των νομισματικών ισοτιμιών – αν και συνεχίστηκε με τους λογαριασμούς σε χρυσό, καθώς επίσης με τα επιτόκια.

Στο ζενίθ αυτής της διαδικασίας, το 1933, ο τότε Αμερικανός πρόεδρος απαγόρευσε την κατοχή χρυσού από τους ιδιώτες – έτσι ώστε να υποτιμηθεί το δολάριο απέναντι στο χρυσό, χωρίς να κερδοσκοπήσουν οι ιδιοκτήτες χρυσού.

Το πώς ακριβώς τελείωσε ο πρώτος συναλλαγματικός πόλεμος, (παρά το ότι εκείνη την εποχή δεν υπήρχε η σημερινή φούσκαχρεών και παραγώγων, η οποία θα μπορούσε να επιταχύνει απίστευτα τη διαδικασία, πολλαπλασιάζοντας την καταστροφή), είναι σε όλους μας γνωστό – με το ξέσπασμα οικονομικών κρίσεων άνευ προηγουμένου, με μαζική ανεργία, με πολιτικές ανακατατάξεις, με κοινωνικές αναταραχές, καθώς επίσης με διακρατικές αντιπαλότητες, οι οποίες οδήγησαν στο 2^οπαγκόσμιο πόλεμο.                   

Στα πλαίσια αυτά, είναι μάλλον εύλογο να αναλύσει κανείς το θέμα της σταθερότητας των τιμών σε κάποιο βαθμό, αφού οφείλει να είναι προετοιμασμένος για το ενδεχόμενο μίας πληθωριστικής έκρηξης άνευ προηγουμένου - κρίνοντας από το ότι, οι σημερινές συνθήκες θυμίζουν εκπληκτικά ανάλογες εποχές από το παρελθόν

Η ΠΟΣΟΤΗΤΑ ΧΡΗΜΑΤΟΣ

Η δυνατότητα μίας κεντρικής τράπεζας να διατηρεί τη σταθερότητα των τιμών, βασίζεται στην ικανότητα της να αυξάνει και να μειώνει την ποσότητα χρήματος, με την οποία τροφοδοτεί τις εκάστοτε οικονομίες. Η ικανότητα της αυτή δοκιμάζεται στην πράξη, όταν υπάρξει ανάγκη αύξησης των επιτοκίων - σχεδόν ποτέ πριν.

Ένας από τους τρόπους τώρα, τους οποίους έχει στη διάθεση της μία κεντρική τράπεζα για να απορροφήσει τα πλεονάζοντα χρήματα από την αγορά, όταν αυξάνονται τα επιτόκια, είναι η πώληση ομολόγων - το αντίθετο δηλαδή από αυτό που συμβαίνει σήμερα, όπου οι κεντρικές τράπεζες αγοράζουν ομόλογα, αυξάνοντας την ποσότητα χρήματος.

Όταν όμως αυξάνονται τα επιτόκια (για να αποφευχθεί η υπερθέρμανση της οικονομίας και ο πληθωρισμός που προκαλούν τα χαμηλά επιτόκια), μειώνεται η αξία των κρατικών ομολόγων στα βιβλία (ισολογισμό) της κεντρικής τράπεζας. Το πρόβλημα που προκύπτει τότε είναι το εάν τα συγκεκριμένα ομόλογα έχουν αρκετή αξία, για να απορροφηθεί η απαιτούμενη ποσότητα χρήματος.

Στο παράδειγμα της Fed, εάν τα επιτόκια αυξανόταν μόλις κατά 1% (πηγή: Guggenheim P.), η αξία των ομολόγων στον Ισολογισμό της θα μειωνόταν κατά 8% - θα ήταν δηλαδή περί τα 200 δις $ χαμηλότερη από τη σημερινή. Σαν αποτέλεσμα ενός τέτοιου ενδεχομένου, η μείωση αυτή θα απορροφούσε (εξαφάνιζε) το σύνολο των ιδίων κεφαλαίων της Fed - οπότε η τράπεζα θα έπρεπε να ανακεφαλαιοποιηθεί άμεσα, με χρήματα της κυβέρνησης των Η.Π.Α.

Η αμέσως επόμενη ερώτηση θα ήταν τότε, από που θα έβρισκε η κυβέρνηση τα αναγκαία χρήματα, για ναανακεφαλαιοποιήσει τη Fed - πόσο μάλλον αφού ο ετήσιος προϋπολογισμός της είναι ελλειμματικός (το δημόσιο χρέος είναι της τάξης του 100% του ΑΕΠ της). “Απλούστατα, θα έπρεπε να εκδώσει και να πουλήσει ομόλογα”, είναι η εύλογη απάντηση.

Εν τούτοις, υπάρχει ένα πρόβλημα στο συγκεκριμένο σενάριο: η έκδοση νέων ομολόγων θα είχε σαν αποτέλεσμα την περαιτέρω πτώση της τιμής τους, λόγω αυξημένης προσφοράς, δημιουργώντας ξανά προβλήματα στη Fed (όσον αφορά τα παλαιότερα ομόλογα που έχει στην κατοχή της). Δηλαδή, θα δημιουργούσε νέες «τρύπες» στον ισολογισμό της, ανάγκη νέων κεφαλαίων κλπ. – γεγονός που θα οδηγούσε σε έναν ατέρμονα φαύλο κύκλο, με επώδυνη κατάληξη.

Απλούστερα η επικρατούσα άποψη, σύμφωνα με την οποία τα ίδια κεφάλαια μίας κεντρικής τράπεζας δεν παίζουν μεγάλο ρόλο, αφού μπορεί πάντοτε να «τυπώνει» νέα χρήματα, δεν είναι εντελώς σωστή. Η δυνατότητα εκτύπωσης νέων χρημάτων λειτουργεί μόνο για εκείνο το χρονικό διάστημα, κατά τη διάρκεια του οποίου οι οικονομικές συνθήκες το επιτρέπουν - όπως στις περιόδους ύφεσης. Σε οικονομικές συνθήκες όμως, κατά τις οποίες μία κεντρική τράπεζα είναι υποχρεωμένη να αποσύρει χρήματα από την αγορά (την υπερβάλλουσα ποσότητα ρευστότητας δηλαδή), για να καταπολεμήσει τον πληθωρισμό, η εκτύπωση χρημάτων δεν αποτελεί πλέον επιλογή ή/και δυνατότητα.

Φυσικά η Fed, σε μία τέτοια περίπτωση, θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει άλλα όπλα - όπως για παράδειγμα να αυξήσει δραματικά την αξία των περιουσιακών της στοιχείων, έτσι ώστε να υπερκαλύψει τον περιορισμό των ιδίων κεφαλαίων της (τα 200 δις $ στο παράδειγμα μας). Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να το επιτύχει, καθορίζοντας την τιμή της μίας «ουγγιάς» χρυσού στα 10.000 $, από τα 1.774 $ που είναι περίπου σήμερα. Μία τέτοια ενέργεια θα ήταν αρκετή, για να μπορεί να καλύπτει (αντίκρισμα) ο χρυσός που έχει στη διάθεση της, όλα τα δολάρια που ευρίσκονται στην κυκλοφορία (πριν την έξοδο από τον κανόνα του χρυσού, όπου κάθε δολάριο είχε αντίκρισμα σε χρυσό, η τιμή ήταν περί τα 35 $).

Για να μπορέσει όμως να αυξηθεί η τιμή στα 10.000 $ (αυτή θα ήταν σε περίπτωση επιστροφής στον κανόνα του χρυσού), η Fed θα έπρεπε να ανακοινώσει ότι, θα ήταν πρόθυμη να αγοράσει όλο το χρυσό που θα της προσφερόταν, σε αυτήν την τιμή. Σε μία τέτοια περίπτωση, δεν θα πουλούσε προφανώς κανένας το χρυσό του σε χαμηλότερη τιμή – οπότε η αύξηση θα ήταν μάλλον δεδομένη.

Η συγκεκριμένη κίνηση βέβαια της Fed, θα είχε αντίκτυπο σε πολλές άλλες χώρες - ιδιαίτερα σε αυτές που διαθέτουν μεγάλααποθέματα χρυσού, όπως στις ευρωπαϊκές. Στον Πίνακα Ι που ακολουθεί, φαίνονται τα (επίσημα) αποθέματα χρυσού σε διάφορα κράτη:

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Αποθέματα χρυσού σε τόνους και ποσοστό του στα συνολικά συναλλαγματικά αποθέματα ορισμένων χωρών.

Χώρα	2000	2010	Μερίδιο σε %
Η.Π.Α.	8.137,9	8.133,5	72,1
Γερμανία	3.468,6	3.402,5	67,4
Ιταλία	2.451,8	2.451,8	66,2
Γαλλία	3.024,6	2.435,4	65,7
Κίνα	395,0	1.054,1	1,5
Ελβετία	2.419,4	1.040,1	15,1
Ιαπωνία	763,5	765,2	2,7
Ρωσία	384,4	726,0	5,7
Ινδία	357,8	557,7	7,4
Πορτογαλία	606,7	382,5	79,6
Μ. Βρετανία	487,5	310,3	15,6
Τουρκία	116,3	116,1	5,6
Ελλάδα	132,6	111,7	76,5

Πηγή: WP-IMF

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Σημείωση: Η ζήτηση του χρυσού, στο 2^ο τετράμηνο του 2011, ανήλθε στους 919,8 τόνους (44,5 δις $). Η Κίνα και η Ινδία ήταν οι κυριότεροι αγοραστές, με συνολικά 52% της παγκόσμιας ζήτησης σε ράβδους χρυσού και νομίσματα - 55% για τη βιομηχανία κοσμημάτων.  Η ζήτηση εκ μέρους της Ινδίας αυξήθηκε κατά 38% σε σχέση με το αντίστοιχο τετράμηνο του προηγούμενου έτους (παρά την άνοδο της τιμής), ενώ της Κίνας κατά 25% - γεγονότα που δεν μπορεί να θεωρηθούν τυχαία. 

Για παράδειγμα η Ιταλία, η οποία διαθέτει μεγάλες ποσότητες χρυσού, θα μπορούσε να προσφέρει ξαφνικά επαρκείς εγγυήσεις στην ΕΚΤ, έναντι νέου δανεισμού της - αφού η αξία των αποθεμάτων της θα αυξανόταν ραγδαία.

Με τον τρόπο αυτό λοιπόν η Fed θα μπορούσε να διασώσει, εκτός από την ίδια την υπόσταση της και τις Η.Π.Α., αρκετά άλλα κράτη - καθώς επίσης το ευρώ. Άλλες χώρες βέβαια, όπως η Κίνα, η Ιαπωνία και η Ρωσία, δεν θα απολάμβαναν τα ίδια «προνόμια» - λόγω των χαμηλών αποθεμάτων χρυσού που διαθέτουν.

Ολοκληρώνοντας, αν και κατά πολλούς η επιστροφή στον κανόνα του χρυσού δεν αποτελεί επιλογή (μεταξύ άλλων επειδή το χρηματοπιστωτικό σύστημα δεν θα ήταν ευέλικτο, οπότε ο πλανήτης θα απειλούταν με μία μεγάλη ύφεση), η τελική απόφαση θα ληφθεί από τον πληθωρισμό - καθώς επίσης από την διατήρηση ή μη της εμπιστοσύνης των πολιτών στα χάρτινα χρήματα.  

Η δυνατότητα πάντως υπάρχει - ενώ θα επρόκειτο για μία σημαντικότατη απόφαση, η οποία θα αφορούσε τη μελλοντική παγκόσμια οικονομική και κοινωνική πολιτική. Όσον αφορά τα πλεονεκτήματα της επαναφοράς του κανόνα του χρυσού, είναι κατά την άποψη πολλών εμφανέστατα:

Αναλυτικότερα, η ποσότητα χρήματος δεν θα καθοριζόταν πια αυθαίρετα, αλλά από την εξόρυξη του χρυσού (υπολογίζεται πως αυξάνεται 1,5% ετησίως, οπότε είναι μέσα στα λογικά πλαίσια ενός «δημιουργικού» πληθωρισμού), οι κερδοσκοπικές επιθέσεις και οι υπερβολές (φούσκες) δε θα ήταν πλέον δυνατές, στο βαθμό που είναι με τα χάρτινα χρήματα, οι κυκλικές κρίσεις, οι οποίες προέρχονται από τη δημιουργία νέων χρημάτων (πιστωτική επέκταση) και το «κάψιμο χρημάτων» (πιστωτική συρρίκνωση) θα αποτελούσαν παρελθόν κλπ.

ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ LIBOR

Ανεξάρτητα από τα παραπάνω, θεωρούμε σκόπιμο να αναφερθούμε περιληπτικά στο «σκάνδαλο Libor» - μία απίστευτη τραπεζική αυθαιρεσία, εάν όχι απάτη, στην οποία δόθηκε ελάχιστη δυστυχώς προσοχή.

Ειδικότερα, το επιτόκιο Libor (London Interbank Offered Rate) καθορίζεται καθημερινά, ανάλογα με το συνάλλαγμα, από έξι έως δεκαοκτώ μεγάλες τράπεζες. Η κάθε μία από αυτές τις τράπεζες ανακοινώνει με ποιο επιτόκιο θα δάνειζε σε μία άλλη τράπεζα δολάρια ή στερλίνες. Ο «συνάδελφος» του Libor είναι το Euribor – το «διατραπεζικό επιτόκιο» δηλαδή σε Ευρώ. 

Η απάτη, η οποία αφορά το Libor και τη σκόπιμη χειραγώγηση του από τις τράπεζες (μυστική συμφωνία ανακοίνωσης ελαφρά υψηλότερων του κανονικού «διατραπεζικών επιτοκίων», από το αγγλοσαξονικό τραπεζικό καρτέλ), είναι πλέον τεκμηριωμένη - αφού η βρετανική Barclays παραδέχθηκε πρώτη την ενοχή της, πληρώνοντας 290 εκ. στερλίνες πρόστιμο. Σχετικά με τη χειραγώγηση των επιτοκίων στο Euribor δεν υπάρχουν ακόμη αποδείξεις - αν και οι έρευνες ευρίσκονται σε εξέλιξη, στις 42 τράπεζες οι οποίες το καθορίζουν.

Περαιτέρω, εάν το Libor ήταν απλά ένα επιτόκιο που αφορούσε μόνο τις συναλλαγές των τραπεζών μεταξύ τους, η απάτη δεν θα είχε αποκαλυφθεί. Όμως, τόσο στο Libor, όσο και στο Euribor, είναι συνδεδεμένα παγκοσμίως πολλά επενδυτικά προϊόντα και δάνεια, συνολικού ύψους μεταξύ 330 και 550 τρις $ - με πολλά από αυτά τα προϊόντα να ευρίσκονται στα χαρτοφυλάκια αρκετών ιδιωτών επενδυτών (οι οποίοι φυσικά θα μπορούσαν να καταθέσουν μεγάλες αγωγές αποζημίωσης εναντίον του τραπεζικού καρτέλ, το οποίο χειραγωγούσε τα επιτόκια).

Ολοκληρώνοντας, η χειραγώγηση των επιτοκίων, η παραποίηση τους δηλαδή ακόμη και σε πολύ μικρά μεγέθη, έχει τεράστιες επιπτώσεις στο χρηματοπιστωτικό σύστημα - με τη ζημία που προκλήθηκε στους επενδυτές, για το μικρό χρονικό διάστημα που ήταν δυνατόν να  ελεγχθεί, να υπολογίζεται στο απίστευτο ποσόν των 176 δις $. 

Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΤΩΝ ΝΟΙΚΟΚΥΡΙΩΝ

Σε σχέση με όλα όσα αναφέραμε παραπάνω, αλλά και γενικότερα, είναι αρκετοί αυτοί που εύλογα αναρωτιούνται, σχετικά με τοεάν υπάρχουν στην πραγματικότητα τα δανειακά χρήματα, τα οποία οφείλουν τόσες πολλές χώρες, επιχειρήσεις και νοικοκυριά. Κρίνουμε σκόπιμο λοιπόν να αναφερθούμε στον «πλούτο των νοικοκυριών» - ενώ στο σημείο αυτό βοηθάει ο Πίνακας ΙΙ που ακολουθεί, με στοιχεία που παρουσίασε πρόσφατα γερμανικός όμιλος ασφαλειών:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Συνολική μικτή χρηματική περιουσία σε δις € το 2011, διαφορά με το προηγούμενο έτος, κατά κεφαλήν μικτή περιουσία, κατά κεφαλήν καθαρή περιουσία - κατάταξη με κριτήριο τα κατά κεφαλήν καθαρά χρηματικά περιουσιακά στοιχεία

Α/Α	Χώρα	Συν. περιουσία	Διαφορά	Κατά κεφαλήν μικτά	Κατά κεφ. καθαρά
1	Ελβετία	1.654	2,5%	214.794	138.062
2	Ιαπωνία	15.572	-0,4%	123.099	93.087
3	Η.Π.Α.	38.693	1,7%	123.586	90.417
4	Βέλγιο	940	4,4%	87.455	68.491
5	Ολλανδία	1.832	3,6%	109.943	61.315
6	Ταιβάν	1.646	2,1%	70.938	60.893
7	Καναδάς	3.281	-0,5%	95.530	59.913
8	Σιγκαπούρη	435	5,5%	83.911	58.215
9	Βρετανία	5.128	-0,4%	82.162	52.600
10	Ισραήλ	482	-2,2%	63.695	51.562
11	Δανία	632	2,9%	113.463	49.220
12	Ιταλία	3.549	-3,1%	58.380	42.875
13	Γαλλία	4.002	-0,2%	63.392	42.643
14	Σουηδία	736	-2,4%	77.962	42.104
15	Αυστρία	509	0,0%	60.509	40.648

Πηγή: Allianz

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως φαίνεται από τον Πίνακα ΙΙ, στον οποίο καταγράφεται η συνολική μικτή χρηματική περιουσία των νοικοκυρών (Grossfinancial assets) των 15 πλουσιότερων κρατών του πλανήτη, χωρίς τα υπόλοιπα περιουσιακά τους στοιχεία (ακίνητα κλπ.), η Ελβετία, η χώρα της άμεσης δημοκρατίας και των τραπεζών, ευρίσκεται στην πρώτη θέση - ενώ τα χρηματικά διαθέσιμα των νοικοκυριών της αυξήθηκαν κατά 2,5%. Συνολικά δε ανέρχονται σε 214.704 € κατά κεφαλήν (ανά κάτοικο) - εκ των οποίων, εάν αφαιρέσουμε τα δάνεια που οφείλονται (76.732 €), θα προκύψει η καθαρή κατά κεφαλή θέση (138.062 €).

Στο σύνολο τώρα των χωρών που ερευνήθηκαν (52), η μικτή χρηματική περιουσία ανήλθε στα 103,3 τρις € - η καθαρή (αφαιρουμένων των οφειλών) στα 71,5 τρις € και οι οφειλές στα 31,8 τρις € (το ετήσιο παγκόσμιο ΑΕΠ είναι της τάξης των 47 τρις €). Σημαντική μείωση της χρηματικής περιουσίας σημειώθηκε ουσιαστικά στην Ιταλία (-3,1%), στη Σουηδία (-2,4%) και στο Ισραήλ (-2,2%).  

Για την καλύτερη κατανόηση του θέματος ίσως οφείλουμε να σημειώσουμε ότι, στο παράδειγμα των Η.Π.Α., το δημόσιο χρέος είναι περίπου 11,5 τρις € - ενώ μόνο τα μικτά χρηματικά περιουσιακά στοιχεία των κατοίκων είναι 38,7 τρις € (περί τα 28 τρις € καθαρά). Από τον ίδιο Πίνακα δε μπορούμε να βρούμε το κατά κεφαλήν χρέος των νοικοκυριών, αφαιρώντας από το κατά κεφαλήν μικτό, το κατά κεφαλήν καθαρό (παράδειγμα στον Πίνακα ΙΙΙ που ακολουθεί)

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙΙ: Χρηματικό κατά κεφαλήν χρέος

Α/Α	Χώρα	Κατά κεφ. μικτά	Κατά κεφ. καθαρά	Κατά κεφ. χρέος	Ποσοστό
1	Ελβετία	214.794	138.062	76.732	35,72%
2	Ιαπωνία	123.099	93.087	30.012	24,38%
3	Η.Π.Α.	123.586	90.417	33.169	26,83%
4	Βέλγιο	87.455	68.491	18.964	21,68%
5	Ολλανδία	109.943	61.315	48.628	42,41%

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Σημείωση: Τα κατά κεφαλή μικτά χρηματικά περιουσιακά στοιχεία, είναι το σύνολο των κατά κεφαλήν καθαρών, συν τα κατά κεφαλήν χρέη.

Η τελευταία στήλη του Πίνακα ΙΙΙ (ποσοστό), καταγράφει πόσο «χρεωμένα» είναι τα χρηματικά περιουσιακά στοιχεία των νοικοκυριών - όπου προηγείται η Ολλανδία (42,41%) και έπεται η Ελβετία (35,72%).

Στον Πίνακα ΙV τώρα φαίνονται οι επόμενες πέντε χώρες, ενώ ακολουθούν ορισμένες άλλες, τα μεγέθη των οποίων θεωρούμε σημαντικά - με χωριστό, δικό μας αριθμό κατάταξης:

ΠΙΝΑΚΑΣ IV: Συνολική μικτή χρηματική περιουσία σε δις € το 2011, διαφορά με το προηγούμενο έτος, κατά κεφαλήν μικτή περιουσία, κατά κεφαλήν καθαρή περιουσία - κατάταξη με κριτήριο τα κατά κεφαλήν καθαρά χρηματικά περιουσιακά στοιχεία.

Α/Α	Χώρα	Συν. περιουσία	Διαφορά	Κατά κεφαλήν μικτά	Κατά κεφ. καθαρά
16	Γερμανία	4.715	1,2%	57.384	38.521
17	Αυστραλία	2.110	0,5%	93.359	37.330
18	Ιρλανδία	300	0,5%	66.252	25.461
19	Πορτογαλία	384	-3,3%	35.973	19.572
20	Φιλανδία	232	-3,5%	43.042	19.105
1	Ισπανία	1.716	-3,5%	36.944	16.875
2	Ελλάδα	244	-9,1%	21.379	8.830
3	Κίνα	6.480	7,0%	4.809	3.573
4	Βουλγαρία	36	0,0%	4.806	3.191
5	Βραζιλία	1.287	12,7%	6.545	2.981
6	Τουρκία	221	13,0%	2.998	1.659
7	Ρωσία	366	17,9%	2.566	1.549
9	Ν. Αφρική	176	7,3%	3.486	1.260
9	Αργεντινή	70	24,4%	1.722	1.167
10	Ινδία	895	18,1%	721	643

Πηγή: Allianz

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Στον Πίνακα ΙV διακρίνουμε ολοκάθαρα τη μείωση των χρηματικών περιουσιακών στοιχείων των νοικοκυριών εκείνων των κρατών, τα οποία είναι βυθισμένα στην κρίση - όπως η Ελλάδα (-9,1%) η Ισπανία (-3,5%) και η Πορτογαλία (-3,3%). Εξαίρεση αποτελεί η Φιλανδία, όπου τα περιουσιακά στοιχεία των νοικοκυριών της μειώνονται (-3,5%), παρά το ότι ανήκει στις πλεονασματικές οικονομίες της Ευρωζώνης.

Παράλληλα φυσικά διαπιστώνεται η αύξηση των χρηματικών περιουσιακών στοιχείων στις αναπτυσσόμενες χώρες, από τα εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα που βρίσκονται. Για παράδειγμα, τα χρηματικά διαθέσιμα των ελληνικών νοικοκυριών είναι συνολικά 244 δις €, ενώ των τουρκικών 221 δις € - παρά το ότι η Ελλάδα έχει μόλις 10 εκ. πληθυσμό και η Τουρκία 80 εκ. Τα ίδια συμπεράσματα εξάγονται και από τα κατά κεφαλήν μεγέθη - με τους Πορτογάλους και τους Φιλανδούς να έχουν την ίδια ακριβώς καθαρή θέση.

Ολοκληρώνοντας, σημαντικό ρόλο από τα υπόλοιπα περιουσιακά στοιχεία αποτελεί η ακίνητη περιουσία - όπου διαπιστώνονται μεγάλες διαφορές, οι οποίες ανατρέπουν σημαντικά την εικόνα. Για παράδειγμα, η ιδιοκατοίκηση στην Ελλάδα υπολογίζεται στο 85% (αξία ακινήτων πάνω από 1,2 τρις €), ενώ στη Γερμανία δεν ξεπερνάει το 45% - με τους πολίτες της δεύτερης να διαθέτουν πολύ σπάνια δεύτερη κατοικία (εξοχικό).    

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ο πρώτος παγκόσμιος οικονομικός πόλεμος μαίνεται, ενώ ένα από τα μέτωπα του είναι η διαπιστωμένη πλέον διαμάχη εντός της «συνεταιριστικής» Τρόικας – όπου η Ευρώπη, η Γερμανία δηλαδή, σκοπεύει μάλλον να εκδιώξει τους συνδίκους του διαβόλου (ΔΝΤ) από την επικράτεια της, με αφορμή την Ελλάδα.

“Δεν υπάρχουν βομβαρδισμοί από αεροπλάνα, δεν ηχούν τα κανόνια, δεν διενεργούνται επιθέσεις από πολεμικά πλοία και δεν ακούγεται ο παραμικρός πυροβολισμός. Στο ξεκίνημα του είναι ένας σιωπηλός πόλεμος, με πάρα πολλά μέτωπα, τον οποίο δεν αντιλαμβάνεται ο άμαχος πληθυσμός – ενώ τα αποτελέσματα του θα εμφανιστούν αργότερα, εντελώς ξαφνικά. 

Εν τούτοις, ο πόλεμος αυτός θα μπορούσε να εξελιχθεί στον περισσότερο επώδυνο, από όλους τους προηγούμενους – αφού είναι δυνατόν να καταστρέψει τις οικονομίες ολόκληρων κρατών, να βυθίσει στο χάος το βιοτικό επίπεδο εκατομμυρίων ανθρώπων, εκμηδενίζοντας τις οικονομίες και τις συντάξεις τους, καθώς επίσης να «αναστείλει» όλα όσα κατάφεραν να πετύχουν τις τελευταίες δεκαετίες (κράτος δικαίου, δημοκρατία, εργασιακές συμβάσεις κλπ.)”.

Τα «όπλα» αυτού του ιδιόμορφου πολέμου δεν είναι τα γνωστά συμβατικά, αλλά οι συναλλαγματικές ισοτιμίες, οι μετοχές, τα ομόλογα και τα χρηματοπιστωτικά παράγωγα – αεροπλανοφόρα οι λέσχες του διαβόλου, οι εταιρείες αξιολόγησης, τα χειραγωγημένα ΜΜΕ, τα επενδυτικά κεφάλαια, το ΔΝΤ, τα hedge funds, οι εμπορικές τράπεζες, οι κεντρικές κοκ. Στόχος του φαίνεται να είναι η μονεταριστική ηγεμονία του πλανήτη – ενώ δεν είναι καθόλου απίθανο να εξελιχθεί, όπως ο προηγούμενος συναλλαγματικός πόλεμος, σε συμβατικό (με όπλα που όμως είναι κατά πολύ πιο καταστροφικά, από όλες τις προηγούμενες εποχές).

Φυσικά ευχόμαστε και ελπίζουμε να μη συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο – να λήξει δηλαδή αναίμακτα ο οικονομικός πόλεμος που βιώνουμε, αφού είναι μάλλον απίθανο να μην έχουμε διδαχθεί τίποτα από την ιστορία και από τα λάθη του παρελθόντος.     

Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright)

Αθήνα, 22. Σεπτεμβρίου 2012

viliardos@kbanalysis.com     

Οι περικοπές στις Ένοπλες Δυνάμεις +Η ΑΠΟΨΙΣ ΜΑΣ

Η ΑΠΟΨΙΣ ΜΑΣ:
1. ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΤΗΛΟΝ, ΕΙΝΑΙ ΨΕΜΑ ΚΑΙ ΝΤΡΟΠΗ, ΝΑ ΟΜΙΛΟΥΜΕ ΓΙΑ "ΠΑΛΑΙΑ ΠΛΟΙΑ", ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ ΓΙΑ ΧΑΧΟΛΟΥΣ! ΚΑΙ ΠΛΟΙΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥ "ΑΒΕΡΩΦ" ΝΑΧΑΜΕ, ΘΑΤΑΝ "ΜΙΑ ΧΑΡΑ" ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ! 
2. ΟΜΟΙΩΣ Η ΣΥΖΗΤΗΣΙ ΓΙΑ "ΠΑΛΑΙΑ ΑΕΡΟΠΛΑΝΑ", ΚΑΙ ΝΤΑΚΟΤΕΣ ΝΑΧΑΜΕ ΘΑΤΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΑΠ' ΟΛΑ!
3. ΜΕ ΤΗΝ ΘΗΤΕΙΑ ΣΤΟΥΣ 9 ΜΗΝΕΣ ΧΑΝΕΤΑΙ ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΕΩΣ, ΑΚΥΡΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΣΧΟΛΕΣ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ, ΟΙ ΚΛΗΡΩΤΟΙ ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΙ ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΕ ΚΑΙ ΣΥΝΑΜΑ ΧΑΝΕΤΑΙ ΕΝΑ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΑΓΑΘΟ, ΝΑ ΓΙΝΗ Ο ΝΕΟΣ "ΠΟΛΙΤΗΣ", ΝΑ ΜΑΘΗ ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΣΤΗΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΖΩΗ, ΣΤΗΝ ΣΚΛΗΡΑΓΩΓΙΑ (ΠΟΥ ΤΩΡΑ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΡΓΗΘΗ ΑΠ' ΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟ, Η ΜΟΝΗ ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ ΠΟΥ ΥΦΙΣΤΑΝΤΑΙ ΟΙ ΝΕΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΠΑΧΑΙΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΘΗΣΙΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΦΘΟΝΕΣ ΖΗΛΕΥΤΕΣ ΜΗΛΟΠΙΤΤΕΣ!), ΣΤΗΝ ΣΚΟΠΙΑ (ΠΟΥ ΤΩΡΑ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΡΓΗΘΗ ΑΠ' ΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟ, ΤΩΡΑ ΕΧΟΥΜΕ "ΚΑΜΕΡΕΣ"), ΣΤΟ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΕΧΘΡΟΣ!
4. ΤΑ ΑΝΟΙΚΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΑΛΛΗ ΧΡΗΣΙ, ΔΙΔΟΥΝ ΤΗΝ ΑΙΣΘΗΣΙΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥΣ! ΛΕΝΕ, ΣΤΟΝ ΛΑΟ, "ΜΗΝ ΦΟΒΑΣΑΙ! Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΣΟΥ ΑΝΑΓΚΗ"! ΤΩΡΑ ΑΝΤΙΚΑΘΙΣΤΑΝΤΑΙ ΜΕ ΚΕΝΤΡΑ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ (Ή ΜΗΠΩΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΜΕ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΠΟΥΡΘΕ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΗ ΤΗΝ ΧΩΡΑ???)!!!
5. Η ΜΕΙΩΣΙΣ ΤΩΝ ΕΙΣΑΚΤΕΩΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΕΣΧΑΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ! ΑΥΡΙΟ ΚΙ ΑΝ ΑΥΞΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΘΗΤΕΙΑ, ΚΙ ΑΝ ΠΡΟΣΛΑΒΟΥΜΕ ΜΙΣΘΟΦΟΡΟΥΣ, ΚΙ ΑΝ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΘΟΥΜΕ "ΠΑΝΣΤΡΑΤΙΑι", ΔΕΝ ΘΑΧΟΥΜΕ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΥΣ!!  
6. Η ΓΝΩΜΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΗ: ΣΑΝ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΠΟΥ ΗΜΑΣΤΕ, ΛΑΤΡΕΙΣ ΤΗΣ ΠΟΛΥΑΓΑΠΗΜΕΝΗΣ ΕΣΣΔ, ΤΗΣ "ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ", ΝΑ ΤΗΝ ΕΧΟΜΕ ΩΣ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ! ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΤΟ 40% ΤΟΥ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ ΕΤΗΣΙΩΣ! 
[ΠΑΡΑ ΤΗΝ ΧΙΟΥΜΟΡΙΣΤΙΚΗ ΔΙΑΤΥΠΩΣΙ, ΝΑΙ, ΤΟ "ΕΝΝΟΟΥΜΕ", ΠΡΩΤΑ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ!!! 

• ΧΩΡΙΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ ΕΖΗΣΕ Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΧΙΛΙΕΤΗΡΙΔΕΣ! 
• ΧΩΡΙΣ ΣΧΟΛΕΙΑ ΕΖΗΣΕ Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΧΙΛΙΕΤΗΡΙΔΕΣ-ΚΑΙ ΔΙΕΤΗΡΗΣΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΠΟΥ ΤΩΡΑ ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΕ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ! 
• ΧΩΡΙΣ ΤΙΣ ΠΡΟΝΟΙΑΚΕΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΤΟΥ ΟΓΑ ΕΖΗΣΕ Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΧΙΛΙΕΤΗΡΙΔΕΣ! 
• ΧΩΡΙΣ ΤΑ ΠΑΧΥΛΑ ΔΟΣΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ, ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ, ΤΟ ΜΠΑΣΚΕΤ, ΤΟ "ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΙΔΕΩΔΕΣ" κλπ  ΕΖΗΣΕ Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΧΙΛΙΕΤΗΡΙΔΕΣ! 
• ΧΩΡΙΣ ΤΙΣ ΓΕΝΝΑΙΕΣ ΕΠΙΔΟΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ "ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ", ΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΥΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΣ, ΤΙΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΔΕΣ ΤΟΥ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΙΠΠΟΔΡΟΜΟΥ, ΤΟΥΣ "ΛΑΪΚΟΥΣ ΒΑΡΔΟΥΣ" κλπ κλπ,  ΕΖΗΣΕ Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΧΙΛΙΕΤΗΡΙΔΕΣ!
•  ΧΩΡΙΣ ΠΡΕΣΒΕΙΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΞΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΣ ΔΕΞΙΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΛΟΥΣΙΑ ΖΩΗ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ, ΕΖΗΣΕ Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΧΙΛΙΕΤΗΡΙΔΕΣ!
• ΧΩΡΙΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥΣ ΜΕ 58 ΣΥΜΒΟΥΛΟΥΣ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ (ακριβώς τόσους έχει ο κ. Υπ. Ανάπτυξης-Ιδέ στο ΒΗΜΑ το άρθρον "Η επέλαση των Συμβούλων") ΚΑΙ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΝΥΚΤΟΦΥΛΑΚΕΣ (όπως διώρισε ο κ. Σαλμάς) ΚΑΙ ΛΙΜΟΥΖΙΝΕΣ ΤΩΝ 750.000 ΕΥΡΩ, ΧΩΡΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΠΟΥ "ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ" ΤΙ ΑΠΟΛΑΥΕΣ ΕΧΟΥΝ, ΤΙ ΤΥΧΕΡΑ ΚΑΙ ΤΙ ΜΙΖΕΣ, ΕΖΗΣΕ Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΧΙΛΙΕΤΗΡΙΔΕΣ!  

ΟΜΩΣ ΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΠΑΡΑΜΕΛΗΣΕ ΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟ, ΝΑ ΟΙ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΕΣ ΥΑΙΝΕΣ ΕΜΦΑΝΙΣΘΗΚΑΝ! ΟΙ ΕΡΟΥΛΟΙ, ΟΙ ΛΑΤΙΝΟΙ, ΟΙ ΟΘΩΜΑΝΟΙ, ΟΙ ΝΕΟΤΟΥΡΚΟΙ, ΟΙ ΒΟΥΛΓΑΡΟΙ, Ο ΚΕΜΑΛ, Ο ΤΙΤΟ, Ο ΔΗΜΗΤΡΩΦ! ΝΑ Η ΧΩΡΑ ΕΓΙΝΕ ΣΤΑΧΤΗ! ΝΑ Η ΣΚΛΑΒΙΑ 400 ΕΤΩΝ! ΝΑ Η ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΜΑΣ ΤΟΠΩΝ! ΝΑ Ο ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ!] 
-----------------------------------------------------------

'Ολο το "κούρεμα" στην Ένοπλες Δυνάμεις - Τι αποφάσισε ο Π.Παναγιωτόπουλος

Ιδού το πλήρες πακέτο των "κουρέματος" των Ενόπλων Δυνάμεων προκειμένου να εξευρεθεί το ποσό των 517 εκατ.ευρώ το υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Συνολικά όπως έχουμε ήδη γράψει σε διάφορα σημειώματα κλείνουν 55 στρατόπεδα, 15 κέντρα νεοσυλλέκτων, αποσύρονται 47 αεροσκάφη τύπου A-7Ε/Τ-Α7Η και RF-4E και παροπλίζοντας 11 πολεμικά πλοία!

Όπως επίσης έχει αποκαλύψει το defencenet.gr με απόφαση που έλαβε ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Πάνος Παναγιωτόπουλος έπειτα από συνεννόηση με την στρατιωτική ηγεσία περικόπτονται όπου μπορούν να περικοπούν αμυντικά προγράμματα ύψους 104 εκατ. ευρώ και εξοικονομούνται ακόμη 333 εκατ. ευρώ από άλλα εξοπλιστικά προγράμματα στα οποία ή μειώνεται το τελικό τίμημα ή μειώνεται δραστικά η ποσότητα της παραγγελίας και το ερώτημα είναι τι κόβεται λαι από που;

Όπως επισημαίνεται από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας:

1) Οι συνολικές περικοπές, σε σχέση με τον προϋπολογισμό του 2009 έχουν φτάσει τα 2 δις ευρώ.
2) Το τελευταίο (πακέτο περικοπών) που έγινε πριν από λίγες ημέρες, οδηγεί σε εξοικονόμηση δαπάνης 517 εκατομμυρίων ευρώ.
3) Στο (πακέτο εξοικονόμησης πόρων) των 517 εκ ευρώ περιλαμβάνονται:
 α) Περικοπές λειτουργικών δαπανών ύψους 80 εκ ευρώ. Πρόκειται για τις εξής περικοπές μεταξύ των άλλων:

   - Μείωση των στρατοπέδων κατά 55 στρατόπεδα, τα οποία είτε παύουν να λειτουργούν οριστικά, είτε παραχωρούνται έναντι ενοικίου στο Υπουργείο Δημοσίας Τάξεως για να χρησιμοποιηθούν για κέντρα φύλαξης λαθρομεταναστών. Αυτά που παραχωρούνται στο Δημόσιο πρόκειται να αξιοποιηθούν από τον αρμόδιο φορέα για να υπάρξουν νέα έσοδα για το κράτος.
    -Δραστική μείωση των Κέντρων Νεοσυλλέκτων σε όλη τη χώρα. Προβλέπεται η κατάργηση 15 κέντρων Νεοσυλλέκτων.
    -Μείωση των εισακτέων στις Ανώτατες Σχολές των Ενόπλων Δυνάμεων κατά 30%. Η μείωση αυτή θα οδηγήσει σε σημαντική εξοικονόμηση πόρων για τα επόμενα 40 χρόνια.
    -Μείωση του αριθμού των Ανωτέρων και Ανωτάτων Αξιωματικών των τριών κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων.
    -Δραστική εξοικονόμηση δαπανών από την απόσυρση 47 παλαιών αεροσκαφών τύπου A7 Corsair. Η μείωση αυτή δεν γίνεται αυθαίρετα, αλλά απορρέει από τη «Νέα Δομή των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων» στην οποία έχουν καταλήξει οι ηγεσίες των στρατιωτικών επιτελείων.
    -Δραστική εξοικονόμηση δαπανών στο Πολεμικό Ναυτικό από την απόσυρση 11 παλαιών πλοίων. Η απόσυρση αυτή εντάσσεται και παρακολουθεί την λογική της «Νέας Δομής των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων».

Ο Π.Παναγιωτόπουλος προσπαθεί να αποκρούσει τις πιέσεις του οικονομικού επιτελείου για ακόμη μεγαλύτερες μειώσεις στα λειτουργικά έξοδα των ΕΔ και συμπίεση των κονδυλίων για τις αμυντικές δαπάνες, προκειμένου -σύμφωνα με το υπουργείο Οικονομικών- να μην οδηγηθούμε σε ακόμη μεγαλύτερες περικοπές μισθών και συντάξεων από αυτές που έχουν ήδη αποφασιστεί...

Μεγάλη η ευθύνη που έχει αναλάβει, καθώς οι ΕΔ έχουν διαβεί ήδη την "κόκκινη γραμμή" που οδηγεί στην χαμηλή επιχειρησιακή αξία...

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

ΝΕΑ ΜΕΘΟΔΟΣ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΞΕΝΟΦΟΒΙΑΣ-ΙΣΛΑΜΟΦΟΒΙΑΣ!

Κατόρθωσαν να σβήσουν τα ίχνη του φόβου από τον εγκέφαλο!

Ταινίες φαντασίας όπως η «Αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού», όπου οι ανεπιθύμητες αναμνήσεις σβήνονται για πάντα από την ανθρώπινη μνήμη, ίσως να μην απέχουν ακόμη πολύ από την πραγματικότητα. Ερευνητές κατόρθωσαν να διαγράψουν τα ίχνη «φρέσκων» αναμνήσεων που προκαλούν φόβο από τον εγκέφαλο εθελοντών.

Με τη μελέτη τους, η οποία δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Science», οι επιστήμονες έδειξαν για πρώτη φορά ότι η επίδραση του φόβου μπορεί να μειωθεί σημαντικά ή και να εξαλειφθεί στους ανθρώπους, όπως και στα τρωκτικά, αν κάποιος παρέμβει την κατάλληλη στιγμή στη διαδικασία της «εγγραφής» της ανάμνησης που τον έχει προκαλέσει στον εγκέφαλο. Η ανακάλυψη ανοίγει νέους δρόμους για μια καλύτερη θεραπευτική προσέγγιση των ιδιαίτερα διαδεδομένων διαταραχών που σχετίζονται με το άγχος και το στρες.

Δεν θυμόμαστε το ίδιο το γεγονός

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Ουψάλας με επικεφαλής τον Τόμας Εγκρεν γνώριζαν από προηγούμενες μελέτες ότι η ανάμνηση ενός γεγονότος που μας έχει προκαλέσει φόβο αλλάζει κάθε φορά που ανασύρεται από το μυαλό μας. Αυτό συμβαίνει γιατί οι αναμνήσεις, προκειμένου να εντυπωθούν για τα καλά στη μακροπρόθεσμη μνήμη, περνούν από μια μακρά και επαναλαμβανόμενη διαδικασία «παγίωσης» η οποία βασίζεται στη σύνθεση των πρωτεϊνών στον εγκέφαλο.

Κάθε φορά που θυμόμαστε κάτι, η ανάμνηση αποσταθεροποιείται για λίγο και ύστερα παγιώνεται ξανά, υπό νέες συνθήκες, σε μια νέα διαδικασία παγίωσης. «Με άλλα λόγια μπορούμε να πούμε ότι δεν θυμόμαστε αυτό που αρχικά συνέβη αλλά μάλλον αυτό που θυμηθήκαμε την τελευταία φορά που σκεφτήκαμε το τι είχε συμβεί» εξηγούν οι ερευνητές στο σχετικό άρθρο τους.

Προηγούμενες μελέτες είχαν δείξει ότι στα τρωκτικά μια συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου, η αμυγδαλή, είναι καθοριστική για την αποθήκευση των μακροπρόθεσμων αναμνήσεων. Με βάση αυτά τα δεδομένα οι ερευνητές θέλησαν να μελετήσουν τη διαδικασία παγίωσης των αναμνήσεων του φόβου στον εγκέφαλο ανθρώπων και να δουν αν θα μπορούσαν να παρέμβουν σε αυτήν.

Βλέποντας τον φόβο να σχηματίζεται

Το πρώτο εύρημα από τις μαγνητικές τομογραφίες ήταν ότι η διαδικασία συντελείται στους ανθρώπους με τον ίδιο τρόπο όπως στα τρωκτικά: αφού η ανάμνηση ενός γεγονότος που μας φόβισε σχηματιστεί για πρώτη φορά, η διαδοχική ανάσυρση και παγίωσή της αφήνει ένα ίχνος, μια συγκεκριμένη «υπογραφή» στην αμυγδαλή. Η ανάμνηση, όπως αναφέρεται στη μελέτη, μπορεί άμεσα να χαρακτηριστεί ως «τρομακτική» από το γεγονός ότι η «υπογραφή» της συνδέεται στενά με τα δίκτυα του φόβου στον εγκέφαλο.

Στη συνέχεια οι ειδικοί εξέτασαν αν παρεμβαίνοντας στη διαδικασία παγίωσης της «φρέσκιας» τρομακτικής ανάμνησης θα μπορούσαν να αλλάξουν την εξέλιξή της – κάτι το οποίο έχει ήδη επιτευχθεί σε ποντικούς αλλά όχι ως τώρα σε ανθρώπους. Με την ίδια μεθοδολογία που ακολουθείται στα πειραματόζωα, ο φόβος προκλήθηκε στους εθελοντές με την προβολή μιας ουδέτερης εικόνας η οποία ακολουθείτο από ένα ηλεκτροσόκ (κάτι τέτοιο, αν επαναληφθεί αρκετές φορές, έχει ως αποτέλεσμα η θέα και μόνο της εικόνας να προκαλεί φόβο ακόμη και όταν δεν ακολουθείται από ηλεκτροσόκ).

Σβήσιμο μέσω παρεμβολών

Για να παρέμβουν στη διαδικασία παγίωσης, οι ερευνητές χώρισαν τους εθελοντές σε δυο ομάδες και πρόβαλαν στη μια εξ αυτών αμέσως και πολλές φορές ανά χρονικά διαστήματα την εικόνα χωρίς το ηλεκτροσόκ ώστε να την αποσυνδέσουν από το οδυνηρό επακόλουθό της. Στην άλλη ομάδα εθελοντών η παγίωση της ανάμνησης αφέθηκε να ακολουθήσει τον κανονικό της δρόμο – χωρίς δηλαδή την προβολή της εικόνας.

Στο τέλος του πειράματος οι ειδικοί διαπίστωσαν τεράστια διαφορά στους εθελοντές στους οποίους είχε γίνει η παρεμβολή: όχι μόνο είχαν ξεπεράσει τον φόβο τους αλλά επί πλέον, όπως έδειξαν οι λειτουργικές μαγνητικές τομογραφίες, το ίχνος της ανάμνησης είχε σβηστεί από την αμυγδαλή στον εγκέφαλό τους.

«Τα αποτελέσματα αυτά μπορεί να σηματοδοτήσουν μια σημαντική εξέλιξη στις έρευνες για τη μνήμη και τον φόβο» τόνισε ο κ. Εγκρεν. «Στο μέλλον ίσως οδηγήσουν σε βελτιωμένες μεθόδους θεραπείας για εκατομμύρια ανθρώπους που αντιμετωπίζουν προβλήματα άγχους όπως οι φοβίες, το μετα-τραυματικό στρες και οι κρίσεις πανικού».

[Πηγή: tovima.gr]

Γ. Βαρουφάκη-«Ποσοτική χαλάρωση»

«Ποσοτική χαλάρωση»

του Γιάνη Βαρουφάκη

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=18383

Ξεκίνησε στην Ιαπωνία στην δεκαετία του 1990. Τότε, Αμερικανοί και Ευρωπαίοι είχαν θεωρήσει αυτή την πρακτική πολύ περίεργη, αν όχι ξεκάθαρα καταδικαστέα. Σήμερα, Αμερική, Ευρωζώνη, Βρετανία, Βραζιλία και Κίνα την ενστερνίζονται. Και, έτσι ώστε να κλείσει ο «κύκλος», νάσου η Ιαπωνία προχθές να την αγκαλιάζει άλλη μια φορά. Ο λόγος για την «ποσοτική χαλάρωση», την πολιτική των Κεντρικών Τραπεζών που θα μείνει στην ιστορία με τα αρχικά QE – από το Quantitative Easing.

Τι είναι το QE; Πρωτοεμφανίστηκε ως μια στρατηγική της Κεντρικής Τράπεζας της Ιαπωνίας, κατά την διάρκεια της «χαμένης», για την χώρα, δεκαετίας του '90. Ήταν τότε που η Ύφεση χτύπαγε την πόρτα της χώρας με μανία. Η εγχώρια ζήτηση κατέρρεε, η ανεργία για πρώτη φορά γινόταν πρόβλημα, και ο πληθωρισμός εμφανιζόταν, άκουσον-άκουσον, αρνητικός (κάτι που έκανε τους καταναλωτές να καθυστερούν τις αγορές τους, ελπίζοντας ότι θα μπορούσαν να αγοράσουν «αύριο» τα ίδια πράγματα πιο φθηνά – με αποτέλεσμα βεβαίως το βάθεμα της Ύφεσης).

Αρχικά, η Ιαπωνική Κεντρική Τράπεζα μείωσε τα επιτόκια, ελπίζοντας ότι έτσι ο κόσμος και οι επιχειρήσεις θα δανείζονταν πιο πολύ, θα ξόδευαν σε επενδύσεις και καταναλωτικά αγαθά και, έτσι, η Ύφεση θα υποχωρούσε. Φευ, τίποτα τέτοιο δεν συνέβη. Κι όταν τα επιτόκια έπεσαν στο μηδέν, ξαφνικά η Κεντρική Τράπεζα «έμεινε» από εργαλεία – έπεσε σε αυτό που πρώτος ο John Maynard Keynes είχε περιγράψει (από την αντίστοιχη υφεσιακή εμπειρία της δεκαετίας του ’30) ως «παγίδα ρευστότητας» (liquidity trap): μηδενικά επιτόκια αλλά και οικονομική δραστηριότητα που συρρικνώνεται συνέχεια.

Η Ιαπωνική παγίδα ρευστότητας οφειλόταν σε δύο λόγους: (α) η αύξηση της ισοτιμίας του γιεν (που μείωσε την ζήτηση των Ιαπωνικών εξαγωγών) και (β) η πτώση των τιμών των ακινήτων που οδήγησε σε τραπεζική κρίση η οποία κατέστησε τις Ιαπωνικές τράπεζες σε τράπεζες-ζόμπι. Σε αυτή την κατάσταση, κι αφού η Ιαπωνική κυβέρνηση μάταια προσπάθησε να αναζωογονήσει την οικονομία της χώρας ρίχοντας δανεικό χρήμα στην οικονομία, η Κεντρική Τράπεζα σκέφτηκε την εξής καινοτομία για να ξεπεράσει την παγίδα ρευστότητας: Καθώς δεν μπορούσε να αυξήσει την ποσότητα του χρήματος μειώνοντας κι άλλο τα (ήδη μηδενικά) επιτόκια, άρχισε να αγοράζει χάρτινους τίτλους (κρατικά ομόλογα, ιδιωτικά ομόλογα, μετοχές εταιρειών, στεγαστικά δάνεια κλπ) από τράπεζες, επενδυτικά σχήματα και επιχειρήσεις. Αυτή η κίνηση ονομάστηκε τότε ποσοτική χαλάρωση, ή QE.

Τότε, ο οικονομικός τύπος στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη ήταν ιδιαίτερα σκωπτικός απέναντι σε αυτή την πολιτική. Έλεγαν, πολύ σωστά, ότι αντί η Ιαπωνική κυβέρνηση να καθαρίσει τον Κόπρο του Αυγείου στο τραπεζικό σύστημα τηε χώρας (κάτι που δεν έκανε λόγω «πολύ καλών» σχέσεων πολιτικών και τραπεζιτών), έκοβε χρήμα η Κεντρική Τράπεζα προσπαθώντας να κάνει ένα θαύμα αντίστοιχο του να ξανα-επιπλεύσει ο Τιτανικός φουσκώνοντάς τον με αέρα (αλλά χωρίς να επιδιωρθώνουμε τις τρύπες στο σκαρί του). 

Το πρόβλημα με τις τράπεζες-ζόμπι είναι ότι όση ρευστότητα και να τις ταίσεις δεν πρόκειται να δανείσουν ένα σοβαρό ποσοστό αυτών των χρημάτων στον ιδιωτικό τομέα, με αποτέλεσμα το βάθεμα της Ύφεσης. Αυτό το γνώριζε η Κεντρική Τράπεζα την Ιαπωνίας. Αλλά τι επιλογή είχε (δεδομένου ότι το πολιτικό σύστημα δεν της επέτρεπε να βάλει το μαχαίρι στο κόκκαλο των τραπεζών); Αν δεν τις «τάιζε», αγοράζοντας όλο και περισσότερους από τους απαξιωμένους χάρτινους τίτλους της, με όλο και μεγαλύτερους πακτωλούς δημόσιου χρήματος, θα κατέρρεαν αμέσως.

Γιατί να αγοράζει όμως μια Κεντρική Τράπεζα χάρτινους τίτλους, αντί να κόβει απλώς χρήμα; Το σκεπτικό της ποσοτικής χαλάρωσης είναι ότι, με αυτές τις αγορές, η Κεντρική Τράπεζα ουσιαστικά στέλνει ρευστότητα  στους κατόχους τους (κυρίως στις τράπεζες αλλά και σε πολλές μεγάλες εταιρείες) ελπίζοντας ότι εκείνες, με την σειρά τους, θα την εμφυσήσουν στην οικονομία υπό την μορφή νέων δανείων (οι τράπεζες) και νέων επενδύσεων (οι επιχειρήσεις). Δυστυχώς, για να πετύχει αυτό το «τρικ» οι τράπεζες και οι επιχειρήσεις πρέπει να «περάσουν» την νέα ρευστότητα στην υπόλοιπη οικονομία. Μόνο τότε έχει κάποιο αντίκτυπο. Αλλιώς, αν οι τράπεζες και οι επιχειρήσεις τελούν υπό καθεστώς απόλυτης απαισιοδοξίας, είναι πιθανόν να μην υπάρχει κανένα αποτέλεσμα - ούτε καν αύξηση της ποσότητας χρήματος!

Αυτό το τελευταίο αξίζει να εξηγηθεί λίγο πιο προσεκτικά: Πως γίνονται οι αγορές των χάρτινων τίτλων; Συχνά απαντούμε επιπόλαια λέγοντας: «κόβοντας χρήμα». Όχι ακριβώς. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στις σύγχρονες καπιταλιστικές οικονομίες το έντυπο χρήμα είναι λιγότερο από το 10% του χρήματος το οποίο κυκλοφορεί στις αγορές. Το υπόλοιπο είναι εικονικό (εμφανίζεται απλώς στους τραπεζικούς λογαριασμούς) ή ηλεκτρονικό. Άρα, για να κάνει την διαφορά η εκτύπωση νέου χρήματος πρέπει να τυπωθεί πάρα, πάρα πολύ από αυτό. Άσε που προκύπτει και τεχνικό, αλλά και νομικό, ζήτημα για το πως θα μοιραστεί αυτό το ζεστό χάρτινο χρήμα. Για αυτό τον λόγο δεν τυπώνουν χρήμα αυτό-καθ’εαυτό αλλά απλά αγοράζουν όλο αυτό το χαρτομάνι πιστώνοντας τον λογαριασμό των τραπεζών και των επιχειρήσεων με τα ανάλογα ποσά, ελπίζοντας ότι εκείνες, με την σειρά τους, θα δαπανήσουν ή θα δανείσουν αυτά τα ποσά. Μόνο τότε θα αυξηθεί πραγματικά η ποσότητα του χρήματος από την πολιτική της ποσοτικής χαλάρωσης.

Το 2008, μια άλλη τραπεζική κρίση ξέσπασε, αυτή την φορά στην Δύση με τα ίδια και χειρότερα αποτελέσματα: ένα τραπεζικό σύστημα που πτώχευσε ολόκληρο το οποίο αρχικά προσπάθησαν να σώσουν οι κυβερνήσεις με χρήματα των φορολογούμενων κάτι που, όμως, απλά τις μετέτρεψε σε νεκροζώντανες τράπεζες-ζόμπι. Για αυτό τον λόγο, από το 2009 η Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ και της Βρετανίας, εκεί δηλαδή που το τραπεζικό σύστημα κατέρρευσε πρώτα, άρχισαν να τυπώνουν και να αγοράζουν χάρτινους τίτλους  των τραπεζών με αμύθητα ποσά. Ήλπιζαν ότι σε δύο χρόνια το πρόβλημα θα είχε αντιμετωπιστεί. Φρούδες οι ελπίδες. Το γεγονός ότι (α) κανείς πολιτικός δεν τόλμησε να βάλει στο νυστέρι στο απόστημα των τραπεζών (όπως και στην Ιαπωνία δεκαπέντε χρόνια πριν), και (β) οι αντίστοιχες κυβερνήσεις, για λόγους πολιτικούς, προτίμησαν να σφίξουν το ζωνάρι γαι τους ασθενέστερους πολίτες που δεν είχαν φταίξει σε τίποτα (η γνωστή μας λιτότητα, οι περικοπές κλπ), έκανε την Ύφεση να σιγοβράζει έως ότου η τραπεζική κρίση ξανασήκωσε κεφάλι. Έτσι, πριν μερικές ημέρες, οι κκ. Ben Bernanke και Mervyn King (οι Πρόεδροι των Κεντρικών Τραπεζών ΗΠΑ και Βρετανίας) ανακοίνωσαν ότι οι «πρέσες» ηλεκτρονικού χρήματος θα επιταχύνουν κι άλλο ώστε να αγοράζονται  όλο και πιο πολλοί χάρτινοι τίτλοι, με δημόσιο χρήμα(περί τα 50 δις την εβδομάδα μεταξύ των δύο αυτών Κεντρικών Τραπζων), από τις τράπεζες-ζόμπι. Την ίδια στιγμή, για διαφορετικούς άλλα όχι άσχετους λόγους (καθώς η Κρίση του Ευρώ ναι μεν έχει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της, που σχετίζονται με την απαράδεκτη αρχιτεκτονική της Ευρωζώνης, κι αυτή ξεκίνησε με την διεθνή κατάρρευση των Δυτικών τραπεζών), η ΕΚΤ με την σειρά της ανακοίνωνε την δική της ποσοτική χαλάρωση: αγορές ομολόγων της Ιταλίας και Ισπανίας με «δημιουργημένο» χρήμα. Κάποιοι στην Ιαπωνική Κεντρική Τράπεζα, όταν κάνουν έναν διάλειμμα από το να τραβάνε τα μαλλιά τους, θα χαμογελούν βλέποντας τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους που τους διακωμωδούσαν, τότε που η χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου ανακάλυπτε το QE, να τους αντιγράφουν ξεδιάντροπα.

Αυτές τις ημέρες, βασικά στις ΗΠΑ και στην Γερμανία, «φονταμενταλιστές οικονομολόγοι» πρεσβεύουν ότι η ποσοτική χαλάρωση των Κεντρικών Τραπεζών θα φέρει την συντέλεια του κόσμου, την απαξίωση του χρήματος, τον υπερ-πληθωρισμό, την χαλάρωση των ηθών, την επικράτηση του Μεφιστοφελή (δεν υπερβάλω: κάτι τέτοιο είπε ο Πρόεδρος της Κεντρικής Τράπεζας της Γερμανίας, θυμίζοντας ότι στον Faust ο Μεφιστεφελής είχε πείσει τον Αυτοκράτορα της Ρώμης να κάνει κάτι αντίστοιχο του QE). Πρόκειται, βεβαίως, για ανοησία ολκής. Σε μια διεθνή υφεσιακή οικονομία, ο πληθωρισμός δεν είναι, και δεν μπορεί να γίνει, πρόβλημα. Όπως εξήγησα πιο πάνω, οι Κεντρικές Τράπεζες βρίσκουν μπροστά τους μια απίστευτη απαισιοδοξία τραπεζιτών και επιχειρηματιών, με αποτέλεσμα να μην μπορούν καν να αυξήσουν την ποσότητα του χρήματος. Μακάρι να μπορούσαν να εμφυσήσουν έναν πληθωρισμό της τάξης του 5% στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη, καθώς κάτι τέτοιο θα βοηθούσε να «ξεφουσκώσουν» κάποια από τα χρέη κάποιων και να δημιουργηθεί μια εγρήγορση στην αγορά καθώς οι καταναλωτές θα έσπευδαν να αγοράσουν αγαθά, ιδίως διαρκείας, σήμερα – πριν ακριβήνουν. (Δεν μιλάμε βέβαια για την Ελλάδα, η οποία ζει την δική της, εντελώς διαφορετικά τραγωδία, αλλά για χώρες που διατηρούν τις δικές τους Κεντρικές Τράπεζες ή και την Ευρωζώνη συνολικά.)

Αν δεν με πιστεύετε ότι είναι δυνατόν η Κεντρική Τράπεζα να δημιουργεί δισεκατομμύρια νέου ηλεκτρονικού χρήματος κάθε εβδομάδα για χρόνια χωρίς να αυξάνεται ο πληθωρισμός, δεν έχετε παρά να δείτε τι συμβαίνει στην Ιαπωνία από το 1990. Όχι, το πρόβλημα με το QE βρίσκεται αλλού και όχι στον πληθωρισμό. Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η πολιτική δεν βοηθά να υπερβούμε, ως παγκόσμια οικονομία, την Κρίση. Αν δεν εφαρμοζόταν σήμερα το QE από τις Κεντρικές Τράπεζες Ευρώπης και Αμερικής, η διεθνής οικονομία θα έμοιαζε με την οικονομία της χώρας μας. Για αυτό δεν έχω καμία αμφιβολία. Όμως η εφαρμογή του QE δεν βοηθά να αντιμετωπιστεί το Τέρας της Διεθνούς Υφεσιακής Δυναμικής. Αντίθετα, δημιουργούνται νέα προβλήματα που, αν και σχετικά ανεπαίσθητα,  δυσχεραίνουν την επίλυση της Κρίσης κάθε μέρα που περνάει.

Ας δούμε ένα παράδειγμα: Μετά τις ανακοινώσεις στο Λονδίνο, στην Φραγκφούρτη και στην Washington για νέες πολιτικές QE, είχαμε τις πρώτες αντιδράσεις από το Πεκίνο, το Τόκυο και την Βραζιλία. Οι χώρες αυτές πανικοβάλλονται όταν ακούν για νέα μέτρα QE στην Δύση. Ο λόγος είναι ότι όταν μια αμερικανική επιχείρηση ή μια ευρωπαϊκή τράπεζα αποκτά μεγαλύτερη ρευστότητα, ελέω QE της Κεντρικής της Τράπεζας, δεν έχει καμία όρεξη να τα επενδύσει (αντίθετα με τις προσδοκίες και ευχές του Κεντρικού Τραπεζίτη) εντός της χώρας της. Γιατί; Επειδή γνωρίζει ότι η λιτότητα που εφαρμόζεται παράλληλα από την κυβέρνηση, ως «αντίβαρο» του QE, εγγυάται χαμηλή εγχώρια ζήτηση και κερδοφορία. Τι κάνει λοιπόν; Επενδύει στην Κίνα, στην Ιαπωνία, στην Βραζιλία. Όμως αυτό αυξάνει την εισροή κεφαλαίων σε αυτές τις χώρες ωθώντας την αξία του νομίσματός τους προς τα πάνω, καθιστώντας τις εξαγωγές τους λιγότερο ανταγωνιστικές και, το χειρότερο, δημιουργόντας φούσκες στις αγορές ακινήτων τους (οι οποίες, όταν σκάσουν, είναι ικανές να καταστρέψουν μια οικονομία – π.χ. Ισπανία και Ιρλανδία). Κάπως έτσι ξεσπά ένας κεκαλυμμένος πόλεμος ισοτιμιών καθώς, όπως συνέβη αυτή την βδομάδα, ενστερνίζονται την πολιτική QE και οι Κεντρικές Τράπεζες της Κίνας, της Ιαπωνίας και της Βραζιλίας (με στόχο την συγκράτηση της αξιάς των νομισμάτων τους). Το αποτέλεσμα είναι ένα τσουνάμι QE, σε πλανητικό επίπεδο, που τρέφει τις τράπεζες-ζόμπι της υφηλίου, δημιουργεί τάσεις δημιουργίας νέων φουσκών στις τιμές εκείνων που θα έπρεπε να πέσουν, και όχι να ακριβήνουν (π.χ. τις τιμές των ακινήτων), την ώρα που τα αγαθά των οποίων η τιμή θα έπρεπε να μειωθεί (π.χ. των τροφίμων) αυξάνονται.

Περιληπτικά, τα δύο αυτά λατινικά αρχικά, QE, αντικατοπτρίζουν την διαιώνιση της χειρότερης Κρίσης από τον Μεσοπόλεμο. Σημαίνουν ότι τα πράγματα χειροτερεύουν ενώ η πολιτική εξουσία εξακολουθεί να μην είναι διατεθειμένη να αντιμετωπίσει την ανάγκη καθαρισμού του Τραπεζικού Κόπρου που συσσωρεύτηκε από το 1971 μέχρι το 2008 παγκοσμίως. Αποτελούν την «άλλη όψη» της λιτότητας την οποία οι Κεντρικοί Τραπεζίτες αποδέχονται και, όπως στην περίπτωση του κ. Draghi, σιγοντάρουν ως αντάλλαγμα της ανοχής των ελίτ απέναντι σε μια πρωτόγνωρη πολιτική νομισματικής χαλαρότητας. Σε τελική ανάλυση, η «ποσοτική χαλάρωση» που εφαρμόζουν συντηρεί την σήψη του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος καθυστερώντας την «ποιοτική σύσφιξη» που χρειάζεται επειγόντως η οικουμένη.

ΣΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΗΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΠΟΜΠΗΪΑΣ!

ΤΟ ΙΔΙΚΟΝ ΜΑΣ ΣΧΟΛΙΟΝ:
ΠΑΤΡΙΩΤΗ ΞΕΡΕΙΣ ΠΛΕΟΝ ΠΟΥ ΖΕΙΣ! ΣΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΗΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΠΟΜΠΗΪΑΣ!
----------------------------------

Το πρωί δικαστές το βράδυ τραβεστί!


Πρωτοφανή ενόχληση και αναστάτωση προκαλεί στην ηγεσία της Δικαιοσύνης και του αρμόδιου υπουργείου η αποκάλυψη από διαρροή στο διαδίκτυο σοκαριστικών hard-core σεξουαλικών διαλόγων, μεταξύ δύο δικαστικών μεγάλης πόλης της Πελοποννήσου.
Η υπόθεση, την οποία παρουσιάζει η εφημερίδα «Παραπολιτικά», ήδη διατρέχει τα δικαστικά γραφεία και προκαλεί αντιδράσεις και απογοήτευση στους έντιμους δικαστικούς.

Οι διάλογοι μεταξύ του δικαστή και της δικαστίνας είναι τόσο προκλητικοί που θα έκαναν τους επαγγελματίες των ροζ τηλεφώνων να κοκκινίσουν καθώς και οι δύο παρουσιάζονται με περίεργες σεξουαλικές προτιμήσεις και μετατρέπονται από αξιότιμοι λειτουργοί της Δικαιοσύνης το πρωί σε τραβεστί το βράδυ ή συμμετέχουν σε όργια με τοπικούς δικηγόρους.

Το περίεργο παράνομο ζευγάρι(καθώς και οι δύο σύμφωνα με τα λεγόμενα τους είναι παντρεμένοι), εμπίπτει στην κατηγορία των ατόμων που χρήζουν ειδικής βοήθειας.

Κι αυτό γιατί ο δικαστής παραδέχεται ότι ντύνεται τα βράδια γυναίκα, περπατώντας στους δρόμους προς αναζήτηση ερωτικών συντρόφων, ενώ η δικαστίνα παραδέχεται τις λεσβιακές της τάσεις και αποδέχεται την ερωτική φύση του συναδέλφου της. Δεν διστάζει μάλιστα να οραματιστεί και ερωτικό τρίο με την απατημένη σύζυγο αλλά και ταυτόχρονα να αποκαλύψει τις ερωτικές της σχέσεις με δικηγόρο της πόλης στην οποία δικάζει.
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

ΤΟ ΕΠΙΜΟΝΗ ΤΩΝ ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ ΓΙΑ ΚΡΑΤΟΣ ΧΩΡΙΣ ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΔΩ!

Η ΑΠΟΨΙΣ ΜΑΣ:
ΤΟ ΕΠΙΜΟΝΗ ΤΩΝ ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ ΓΙΑ ΚΡΑΤΟΣ ΧΩΡΙΣ ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΔΩ! ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ: ΟΧΙ ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟ ΦΩΝΑΖΕ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ! ΕΔΩ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΝΔΙΕΦΕΡΘΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟ -- ΚΑΘΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑΝΑΙ ΑΟΠΛΗ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΛΕΓΕΙ "ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΗΤΑΝ ΜΑΚΡΥΑ Η ΚΥΠΡΟΣ" ή "ΠΩΣ ΝΑ ΤΑ ΒΓΑΖΑΜΕ ΠΕΡΑ ΣΤΑ ΙΜΙΑ" ή "ΣΦΑΞΕ ΜΕ ΑΓΑ ΜΟΥ ΝΑ ΑΓΙΑΣΩ" κ.ο.κ.-- ΚΙ ΕΔΙΔΕ ΓΙ' ΑΥΤΟΝ ΤΟ 2% ΤΟΥ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, ΑΠΟ ΚΑΙΡΟ, ΤΟ 1%!!!
ΣΥΓΧΡΟΝΩΣ ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΤΗΣ ΚΡΑΤΟΣ-ΠΡΟΤΥΠΟ-ΠΑΤΡΙΔΑ, Η "ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ", Η ΕΣΣΔ, ΔΙΑΘΕΤΕ ΚΑΘΕ ΕΤΟΣ, ΠΑΝΤΟΤΕ, ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΑΝΩ ΤΟΥ 40% (ΝΑΙ, ΑΝΩ ΤΟΥ ΣΑΡΑΝΤΑ ΤΟΙΣ %) ΤΟΥ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ ΤΗΣ!
 "ΔΙΓΛΩΣΣΙΑ" ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΟΥΣ??? ΟΧΙ, ΑΠΛΩΣ ΜΙΣΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΞΩΜΟΤΕΣ ΠΟΥΧΟΥΝ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΗΝ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ ΕΛΛΗΝ ΜΕ ΤΗΝ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ "ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΤΗΣ-ΜΑΡΞΙΣΤΗΣ-ΔΙΕΘΝΙΣΤΗΣ"!!! 
----------------------------------------------

Αναστολή λειτουργίας Ε.Δ. ζητά ουσιαστικά η ΔΗΜΑΡ...

Ας δούμε και τις προτάσεις της ΔΗΜΑΡ για "κούρεμα" των Ενόπλων Δυνάμεων, όπως τις κατέθεσε χθες στον ΥΕΘΑ Π.Παναγιωτόπουλο. Έτσι, για να ξέρουμε ποιοι θα οδεύσουν"διά τα περαιτέρω", αν κάτι πάει στραβά στο Αιγαίο και στον Έβρο: : 

1. Μετάθεση πληρωμής εξοπλιστικών προγραμμάτων στο μέλλον και ακύρωση νέων παραγγελιών
2. Αξιοποίηση πεπαλαιωμένου εξοπλισμού με πώλησή του σε ενδιαφερόμενες τρίτες χώρες
3. Αναδιοργάνωση δομών λειτουργίας των Ενόπλων Δυνάμεων κατά το πρότυπο της διάρθρωσης των ΗΠΑ και Ισραήλ
4. Κλείσιμο και άλλων στρατοπέδων που δεν συντελούν στην επίτευξη καλύτερης επιχειρησιακής κατάστασης και δεν συμβάλλουν στην αποτρεπτική ικανότητα της χώρας
5. Μείωση των δαπανών για το ΝΑΤΟ και μείωση των στρατιωτικών αποστολών στο εξωτερικό.

Στη συνάντηση υπήρξε επίσης συμφωνία στο ότι δεν μπορούν να μειωθούν τα ειδικά μισθολόγια των Στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων καθώς ήδη αυτά είναι εξαιρετικά χαμηλά.

«Μπορούν να επιτευχθούν μεγαλύτερες περικοπές στην Άμυνα χωρίς να θίγεται η επιχειρησιακή και αποτρεπτική ικανότητα των Ενόπλων Δυνάμεων και χωρίς να θιγούν τα ειδικά μισθολόγια των στελεχών» είπε ο επικεφαλής του κλιμακίου της ΔΗΜΑΡ, Βασίλης Οικονόμου.

Πώς; Με το μαγικό ραβδί; Ή θα καλέσουμε τον Superman να μας σώσει; Βέβαια με τις προτάσεις αυτές απλά αναστέλλεται η λειτουργία των ΕΔ. Όσο για το "ακύρωση νέων παραγγελιών" είναι απλά για γέλια οι άνθρωποι. Ποιες νέες παραγγελίες, βρε ερίφηδες, άσχετοι; Πού τις έχετε δει;

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

TO http://hercolano2.blogspot.gr ΠΑΙΔΕΥΣΙΣ ΤΗΣ ΥΦΗΛΙΟΥ!

TO http://hercolano2.blogspot.gr ΠΑΙΔΕΥΣΙΣ ΤΗΣ ΥΦΗΛΙΟΥ!
21/9/2012: 43 ΝΕΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ
21/9/2012: 595 ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ!
-------------------------------------------------- 

Νέα δημοσκόπηση της Metron Analysis ανατρέπει τα πολιτικά δεδομένα

Την ανατροπή του ευνοϊκού για την τρικομματική κυβέρνηση μετεκλογικού σκηνικού αποτυπώνει δημοσκόπηση της Metron Analysis για την εφημερίδα «Επενδυτής» που δημοσιεύεται στην  έκδοση της 22ας Σεπτεμβρίου. Εάν την επόμενη Κυριακή διεξάγονταν εκλογές, θα προέλκυπτε επτακομματική Βουλή, με πρώτη δύναμη τον ΣυΡιζΑ, δεύτερη τη Ν.Δ., τρίτη τη Χρυσή Αυγή, τέταρτο το ΠαΣοΚ.  Όσον αφορά στη δημοτικότητα των αρχηγών των κομμάτων, άνοδο (οριακή) παρουσιάζει ο κ. Μιχαλολιάκος της Χρυσής Αυγής, με εκείνη των υπόλοιπων αρχηγών να «πέφτει». Ωστόσο, πρώτο σε δημοτικότητα έρχεται ο κ. Κουβέλης, της ΔημΑρ. Το 57% τάσσεται υπέρ της άμεσης καταγγελίας του μνημνονίου.

Τρεις μήνες μετά τις εκλογές οι αρνητικές κρίσεις για την πορεία της χώρας επιστρέφουν στα υψηλά επίπεδα που βρίσκονταν προεκλογικά (68%). Το θρίλερ της διαπραγμάτευσης με την Τρόικα έχει προφανώς εξανεμίσει τις προσδοκίες και έχει εξαντλήσει την υπομονή των πολιτών που στρέφονται σε σαφώς πιο αντιμνημονιακές απόψεις. Το 57% τάσσεται υπέρ της άμεσης καταγγελίας του μνημνονίου, ανατρέποντας την «ισοπαλία» (48%- 48%) που είχε καταγραφεί στη δημοσκόπηση του Ιουλίου, στο αντίστοιχο ερώτημα «εφαρμογή και βελτίωση ή καταγγελία».

Η άνοδος των αντιμνημονιακών απόψεων συνοδεύεται και από την εκ νέου ενίσχυση των απαισιόδοξων εκτιμήσεων ότι τελικά η χώρα θα χρεοκοπήσει (44%) και οδηγεί την κυβέρνηση σε οριακό σημείο. Η αποδοχή της καταγράφεται μόλις στο 34%, πολύ κάτω από το άθροισμα 48% της εκλογικής δύναμης των τριών κομμάτων που τη στηρίζουν. Ο Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς διαθέτει θετική αποτίμηση για τον τρόπο που ασκεί τα καθήκοντα του (36%), σε ποσοστό ελαφρώς υψηλότερο από την Κυβέρνηση στο σύνολο της και ειδικά στους ψηφοφόρους της Ν.Δ., ιδιαίτερα υψηλή αξιολόγηση με 80%.

Στην πρόθεση ψήφου η Ν.Δ. και το ΠαΣοΚ καταγράφουν απώλειες συγκριτικά με το εκλογικό αποτέλεσμα, η ΔημΑρ συγκρατεί τις δυνάμεις της, ενώ ο ΣυΡιζΑ επίσης διατηρεί τις δυνάμεις του και περνάει στην πρώτη θέση τόσο της πρόθεσης όσο και της εκτίμησης ψήφου. 

Ωστόσο, η πραγματικά σημαντική μεταβολή στην πρόθεση ψήφου, είναι αυτή που αφορά στην Χ.Α., η οποία στην εκτίμηση, αγγίζει σχεδόν το 12% από το 6,9% που κατέγραψε στις εκλογές. 

Σύμφωνα και με τα ευρήματα της έρευνας, η άνοδος της Χρυσής Αυγής είναι στενά συνδεδεμένη με την γενικότερη κρίση πολιτικής εμπιστοσύνης και την απαρέσκεια για την Πολιτική, για το κοινοβούλιο, ή τις έννοιες Δεξιά και Αριστερά που χαρακτηρίζουν ευρύ τμήμα των πολιτών, οι οποίοι μάλιστα απαντώντας σε ερώτημα για το «ποιο κόμμα πιστεύουν ότι είναι πιο κοντά στον λαό», αναδεικνύουν πρώτο το «Κανένα» (34%), με μεγάλη διαφορά από τα τρία επόμενα (ΣυΡιζΑ, Ν.Δ., Χρυσή Αυγή).

http://www.kerdos.gr/default.aspx?id=1803642&nt=103