Β. Βιλιάρδος-Η ΕΛΙΤΟΒΑΡΗΣ ΕΥΗΜΕΡΙΑ

Η ΕΛΙΤΟΒΑΡΗΣ ΕΥΗΜΕΡΙΑ: Εάν ο καπιταλισμός δεν μπορέσει να εξασφαλίσει στους ανθρώπους την ελπίδα για το μέλλον, τότε θα καταρρεύσει, χωρίς εμφανή απόγονο – ενώ όσο πιο πολύ καθυστερείται η δημιουργική καταστροφή του, τόσο πιο εκκωφαντική θα είναι

"Αυτό που θεωρούμε ως αναγκαίο καθήκον μας, εξαρτάται από τις συνθήκες που επικρατούν στο στενότερο και ευρύτερο περιβάλλον μας. Αν και το καλό όμως είναι σταθερό, διαρκές, αναλλοίωτο, το κακό αλλάζει συνεχώς - ενώ λαμβάνει πάντοτε νέες, άγνωστες  μορφές και εκφάνσεις" (Keynes) 

ΠΕΡΙ ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗΣ

Απλά και μόνο η λέξη φοροδιαφυγή δημιουργεί έντονα συναισθήματα αποστροφής στους έντιμους, νομοταγείς και συνεπείς Πολίτες – αντίθετα, τους αφήνει σχεδόν αδιάφορους σε σχέση με αυτούς που ευημερούν, εκμεταλλευόμενοι όλους εκείνους τους άθλιους νόμους, οι οποίοι έχουν ψηφισθεί με στόχο να τους επιτρέπουν τη νόμιμη αποφυγή της πληρωμής φόρων.

Με στόχο να αναφερθούμε περιληπτικά στο παραπάνω θέμα, υπενθυμίζουμε τον Πίνακα Ι, ο οποίος μας δίνει μία αμυδρή εικόνα, σε σχέση με το μέγεθος της φοροδιαφυγής – αν και είναι ουσιαστικά αδύνατη η μέτρηση της αφού, εάν μπορούσαμε να την μετρήσουμε, θα ήταν μάλλον αυτονόητη η καταπολέμηση της.

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Το κόστος της φοροδιαφυγής, σύμφωνα με μελέτη (2011) του δικτύου φορολογικής δικαιοσύνης

Χώρα	Σκιώδης οικονομία (% ΑΕΠ)	Συνολική φορολόγηση (% ΑΕΠ)	Δαπάνες προϋπολογισμού (% ΑΕΠ)	Μέγεθος σκιώδους οικονομίας (δις $)	Απώλειες φόρων (δις $)
Αργεντινή	25,3%	26,1%	24,7%	93,28	24,34
Αυστραλία	14,0%	30,8%	34,3%	129,48	39,88
Αυστρία	9,7%	42,9%	49,0%	36,49	15,65
Βραζιλία	39,0%	34,4%	41,0%	814,28	280,11
Κύπρος	28,0%	39,2%	42,8%	7,01	2,75
Δανία	17,7%	49,0%	51,8%	54,94	26,92
Γαλλία	15,0%	44,6%	52,8%	384,0	171,26
Γερμανία	16,0%	40,6%	43,7%	529,55	214,99
Ελλάδα*	27,5%	35,1%	46,8%	83,84	29,43
Ινδία	22,2%	18,6%	27,2%	383,84	71,39
Ιταλία	27,0%	43,1%	48,8%	553,88	238,72
Ιαπωνία	11,0%	28,3%	37,1%	604,76	171,14
Κίνα	12,7%	18,0%	20,8%	746,58	134,38
Η.Π.Α.	10,8%	24,1%	34,0%	1.876,75	452,83

* Υπολογισμός με προηγούμενο ΑΕΠ, περί τα 240 δις €, σε δολάρια

Πηγή: The Tax Justice Network

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως φαίνεται από τον Πίνακα Ι, η σκιώδης οικονομία, η παραοικονομία όπως αποκαλείται συνήθως, το σύνολο του τζίρου δηλαδή όσων φοροδιαφεύγουν, είναι δυστυχώς σημαντική σε όλες τις χώρες – ενώ εξαρτάται σχετικά λιγότερο από το ποσοστό της φορολόγησης και περισσότερο από τις μεθόδους καταπολέμησης της (ανασταλτικές, όπως η εδραίωση φορολογικής συνείδησης και κατασταλτικές, όπως η εισπρακτική δράση της οικονομικής αστυνομίας).

Σε πολλές τώρα ανεπτυγμένες χώρες, όπως για παράδειγμα στη Γερμανία και στις Η.Π.Α., τόσο η σκιώδης οικονομία, όσο και φοροδιαφυγή, διατηρούνται μεν περιορισμένες, αλλά «αντισταθμίζονται» σε μεγάλο βαθμό από τη φοροαποφυγή – αφού οι μεγάλες επιχειρήσεις δεν πληρώνουν σχεδόν καθόλου φόρους, είτε επιλέγοντας την εγκατάσταση τους σε νόμιμους φορολογικούς παραδείσους (οι μικρές αδυνατούν να τις μιμηθούν, λόγω μεγέθους), είτε εκμεταλλευόμενες τα "νομικά παράθυρα" που έχουν φροντίσει να υπάρχουν.

Αναλυτικότερα οι πολυεθνικές επιχειρήσεις εξασφαλίζουν, μέσω των «λόμπι» τους, καθώς επίσης του «γενναιόδωρου» χρηματισμού των πολιτικών, τεράστιες φοροαπαλλαγές – με αποτέλεσμα να πληρώνουν ελάχιστους φόρους επί του τζίρου τους, μειώνοντας συνεχώς τη φορολογική βάση των κρατών (εις βάρος δυστυχώς των εργαζομένων και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, οι οποίοι καλούνται να αναπληρώσουν τη διαφορά).  

Σε σχέση πάντοτε με τη φοροδιαφυγή, η έλλειψη Κράτους Δικαίου, καθώς επίσης η εγκληματική ατιμωρησία ορισμένων επίορκων πολιτικών, αφενός μεν «παράγει» περισσότερους φοροφυγάδες, αφετέρου δεν προάγει τη φορολογική συνείδηση των πολιτών – χωρίς την οποία είναι μάλλον αδύνατη η καταπολέμηση της.

Ανεξάρτητα από αυτά, η σκιώδης οικονομία (παραοικονομία) στην Ελλάδα σήμερα, υπολογίζεται από τους διεθνής οργανισμούς στο 27,5% του ΑΕΠ μας. Με το ΑΕΠ του 2012 να ανέρχεται στα 190 δις € περίπου, η παραοικονομία είναι της τάξης των 52,25 δις € (190 δις € Χ 27,5%). Με τους συνολικούς φόρους τώρα να είναι ίσοι με το 35,1% του ΑΕΠ, η συνολική φοροδιαφυγή τοποθετείται στα 18,34 δις € (52,25 δις € Χ 35,1%) ή στο 9,63% του ΑΕΠ του 2012 (Πίνακας ΙΙ).

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Συνολικό ποσόν παραοικονομίας στην Ελλάδα και συνολική φοροδιαφυγή, σε δις €

ΑΕΠ 2012	Παραοικονομία ως ποσοστό του ΑΕΠ	Συνολικό ποσόν παραοικονομίας	Φόροι	Φοροδιαφυγή
190,00	27,5%	52,25	35,1%	18,34

Πηγή: The Tax Justice Network

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Περαιτέρω εάν υποθέσουμε ότι, η σκιώδης οικονομία στην Ελλάδα περιορίζεται στο ύψος της γερμανικής, κατά 11,5% δηλαδή στο 16% του ΑΕΠ, τότε θα ανερχόταν στα 30,4 δις € - οπότε θα εισπράττονταν επί πλέον φόροι στα 21,85 δις € που θα μειωνόταν, ίσοι με 7,67 δις €.

Ο στόχος λοιπόν της μείωσης της φοροδιαφυγής στη χώρα μας δεν μπορεί να είναι υψηλότερος από τα 7,67 δις € - σταδιακά βέβαια και υπό την προϋπόθεση πως θα εφαρμοσθούν οι γερμανικές μέθοδοι πάταξης της, όπως για παράδειγμα η νυχτερινή εισβολή στα σπίτια των υπόπτων (βιβλίο μας), οι διωγμοί "επί δικαίων και αδίκων", η αγορά παράνομων CD's κλπ. Παράλληλα φυσικά θα όφειλε να ενισχυθεί σημαντικά η οικονομική αστυνομία - όπως στη Βαυαρία, στην οποία απασχολούνται περί τα 15.000 άτομα.  

Το ποσόν τώρα των 7,87 δις €, το οποίο ενδεχομένως θα εξοικονομούσε η πατρίδα μας, δεν θα εισέρρεε σε καμία περίπτωση εξ ολοκλήρου στα δημόσια ταμεία -  όπως δυστυχώς μας παραπλανούν ορισμένοι "αδιάφθοροι" πολιτικοί μας, οι οποίοι δίνουν πρώτοι το καλό παράδειγμα, σεβόμενοι έντιμα τις προεκλογικές τους δεσμεύσεις και  υποσχέσεις.

Αναλυτικότερα, από τη μία πλευρά θα έκλειναν αρκετές μικρές επιχειρήσεις, οι οποίες δυστυχώς επιβιώνουν (φυτοζωούν) φοροδιαφεύγοντας (με αποτέλεσμα να μειωθούν τα έσοδα του δημοσίου, να αυξηθούν οι δαπάνες λόγω ανεργίας κοκ.), ενώ από την άλλη θα καλυπτόταν το μερίδιο τους στην αγορά από τις πολυεθνικές εταιρείες - οι οποίες αφενός μεν απασχολούν πολύ λιγότερους εργαζομένους, αφετέρου δε πληρώνουν ελάχιστους φόρους.  

Ολοκληρώνοντας ίσως οφείλουμε να τονίσουμε ότι, η υπερβολική φορολόγηση και ιδίως η άδικη, «εκτρέφουν» τη φοροδιαφυγή,με όλα όσα δεινά κάτι τέτοιο συνεπάγεται - ενώ η γενεσιουργός αιτία της φοροδιαφυγής είναι χωρίς καμία αμφιβολία ηδιαφθορά (ειδικά η πολιτική), η καταπολέμηση της οποίας σαφώς προηγείται.

Τέλος. η πάταξη της φοροδιαφυγής δεν συνίσταται από κανέναν οργανισμό εν μέσω περιόδων ύφεσης – επειδή αφενός μεν εντείνει τις πιέσεις στην ήδη δοκιμαζόμενη οικονομία, αφετέρου, σε συνδυασμό με την πολιτική διαφθορά, φοβίζει τους όποιους επενδυτές (με αποτέλεσμα δυστυχώς να αποφεύγουν τις επενδύσεις).

Ο ΕΥΕΡΓΕΤΗΣ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ

Όταν ξεκινάει ένας καινούργιος χρόνος είναι λογικό να υπάρχει σχετικός ενθουσιασμός - ελπίδα ιδιαίτερα για ένα καλύτερο μέλλον σε όλους τους ανθρώπους, πόσο μάλλον όταν έχουν προηγηθεί πολύ άσχημα, συνεχώς επιδεινούμενα έτη.

Στα πλαίσια αυτά και επιθυμώντας να μην ξεφύγουμε πολύ από τον κανόνα, με δραματικές, απαισιόδοξες ίσως προβλέψειςγια την πατρίδα μας, θα επικεντρωθούμε σε ένα και μόνο θέμα:

στην τεράστια ευγνωμοσύνη που οφείλει η Γερμανία στην Ελλάδα για εκείνες τις υπηρεσίες της οι οποίες, μέσα από την οδύνη και τις περιπέτειες των Ελλήνων, βοήθησαν το Βερολίνο να αναδειχθεί στην Ουάσιγκτον της Ευρώπης.

Ειδικότερα, πριν από την ευρωπαϊκή κρίση χρέους (η οποία εγκαινιάσθηκε από την Ελλάδα μέσα από την πρόσκληση που απέστειλε ο τότε πρωθυπουργός στο ΔΝΤ, με συνεργό του τον υπουργό του Τιτανικού, της εγκληματικής διόγκωσης των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού, της εκτόξευσης των επιτοκίων δανεισμού και της τελικής χρεοκοπίας), η Γερμανία ήταν μία «πεπερασμένη» δύναμη της Ευρώπης, η οποία μοιραζόταν το «θρόνο» με τη Γαλλία - χωρίς κανένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό και υπό τη σκιά των Η.Π.Α.

Μετά το 2010 όμως, όπου η πάμπλουτη αλλά ανόητη Ελλάδα έφερε στην επιφάνεια το πρόβλημα της υπερχρέωσης της Δύσης, η Γερμανία κατάφερε να ηγηθεί ολόκληρης της Ευρώπης - εκτοπίζοντας τη Γαλλία και υποχρεώνοντας όλους τους υπόλοιπους «εταίρους» της να υποταχθούν στην οικονομική πολιτική της (η οποία μετατρέπει τις πρώην ελεύθερες ευρωπαϊκές χώρες, τη μία μετά την άλλη, σε δορυφόρους και προτεκτοράτα της).

Παράλληλα, κατόρθωσε έξυπνα να διασώσει τις τράπεζες της από τις ζημίες που τους είχαν προκαλέσει οι Η.Π.Α., να επαναφέρει την οικονομία της σε αναπτυξιακή τροχιά (με τη βοήθεια των εξαγωγών και της χαμηλής ισοτιμίας του ευρώ που της εξασφαλίζουν οι ελλειμματικοί «εταίροι» της), να εκμηδενίσει τα επιτόκια δανεισμού της, να κερδίσει τεράστια ποσά από τόκους, παρέχοντας απλά και μόνο εγγυήσεις σε χώρες όπως η Ελλάδα, να αντιγράψει τις μεθόδους του ΔΝΤ, να κυριαρχήσει στην ΕΚΤ, να αντιστρέψει τη ροή των κεφαλαίων, από το Νότο κάποτε προς το Βορά σήμερα και τόσα πολλά άλλα, τα οποία είναι δύσκολο να εκφράσει κανείς με μερικές μόνο γραμμές ενός κειμένου.

Στη συνέχεια, κατέφερε να πείσει πως οι γερμανικές εκλογές είναι τόσο σημαντικές για την Ευρώπη και τον πλανήτη, όσο οι αμερικανικές - με το Βερολίνο να διαδέχεται τις Βρυξέλλες και με την καγκελάριο να εμφανίζεται ηγετικά σε όλες τις τηλεοράσεις και τα ΜΜΕ των «εταίρων» της.

Όλα αυτά επειδή η καγκελάριος φαίνεται ότι κατανόησε πρώτη πως, η στρατιωτική πειθαρχία, στην οποία εξαναγκάζεται ο γερμανικός λαός με τη βοήθεια του φόβου και της τρομοκράτησης του, δεν ωφελεί μόνο κατά τη διάρκεια συμβατικών πολέμων - όπως ο πρώτος και ο δεύτερος παγκόσμιος.

Είναι το ίδιο πολύτιμη και σε εποχές οικονομικών πολέμων, επειδή αυτός ο ιδιόμορφος, δύστυχος λαός, υποφέρει τα βασανιστήρια και τα δεινά, όσο κανένας άλλος στον πλανήτη - γεγονός που τεκμηριώνεται μεταξύ άλλων από το ότι, δεν έφερε καμία αντίρρηση στο πάγωμα των μισθών που υποχρεώθηκε, μετά το 2000 και για δέκα ολόκληρα χρόνια.         

Ολοκληρώνοντας, θεωρούμε πως το 2012 ήταν αναμφίβολα η καλύτερη χρονιά στην ιστορία της Γερμανίας - γεγονός που αφενός μεν το οφείλει, χωρίς καμία αμφιβολία, στην Ελλάδα και στις τελευταίες κυβερνήσεις της (οι οποίες επέλεξαν τη διεθνή επαιτεία αντί της αξιοπρέπειας, παραδίδοντας αμαχητί την εθνική μας κυριαρχία), αφετέρου θα το πληρώσουμε ίσως πάρα πολύ ακριβά.

ΥΓ: Πολλοί θεωρούν επιτυχία το ότι, η Ισπανία δεν έχει καταφύγει ακόμη στο μνημόνιο - αν και δύσκολα μπορεί να ισχυρισθεί κανείς κάτι τέτοιο, με την ανεργία να υπερβαίνει το 25%, με μία τεράστια τραπεζική κρίση και με μία καταρρακωμένη αγορά ακινήτων.

Δυστυχώς όμως, τα γεγονότα θα τους διαψεύσουν - αφού ευρίσκεται ήδη σε καθεστώς εσωτερικής στάσης πληρωμών, με το δημόσιο να αδυνατεί να εξοφλήσει τους προμηθευτές του, παρά την απ' ευθείας ενίσχυση των ισπανικών τραπεζών από το ESM.

Η ΕΛΙΤΟΒΑΡΗΣ ΕΥΗΜΕΡΙΑ

Στο ξεκίνημα του αιώνα μας, η παγκόσμια οικονομία ήταν ποσοτικά πέντε φορές μεγαλύτερη, από αυτήν στα μέσα του προηγούμενου αιώνα – με αποτέλεσμα να είμαστε απολύτως πεπεισμένοι ότι, η ανάπτυξη θα συνεχίζεται στο διηνεκές.

Δυστυχώς δε πιστεύουμε, εσφαλμένα προφανώς, πως η ανάπτυξη δεν θα συνεχίσει μόνο στις πιο φτωχές περιοχές του πλανήτη, οι οποίες το έχουν απόλυτη ανάγκη (αν και κατά πολλούς απειλούν να «διεμβολίσουν» τη δική μας «ευημερία»!), αλλά, επίσης, στις πολύ πλούσιες, δυτικές οικονομίες.

Εάν ο ρυθμός ανάπτυξης όμως συνεχίσει ως έχει, τότε η παγκόσμια οικονομία, στο τέλος του αιώνα μας (2100), θα είναι 80 φορές μεγαλύτερη από αυτήν του 1950 – γεγονός μάλλον απίθανο, με κριτήριο αν μη τι άλλο τις πεπερασμένες δυνατότητες του πλανήτη μας.

Σε κάθε περίπτωση ένα σύστημα, το οποίο στηρίζεται σε μία διαρκώς αυξανόμενη Ζήτηση, είναι, τουλάχιστον οικολογικά, «αναλφάβητο». Όπως απέδειξε δε η τεράστια οικονομική κρίση που βιώνουμε σήμερα, χαρακτηρίζεται «διαρθρωτικά» ή «δομικά» επικίνδυνο – αφού η συνεχής αύξηση της Ζήτησης δεν είναι εφικτή, χωρίς μία διαρκώς αυξανόμενη(υπερ)χρέωση.

Περαιτέρω, όταν τα χρέη γίνονται «τοξικά», τότε το σύστημα καταρρέει – γεγονός που βιώνουμε από τις αρχές του 2008, όπου οι κυβερνήσεις των κρατών της Δύσης έχουν διαθέσει πολλά τρισεκατομμύρια, για να διασώσουν τις τράπεζες και να επανεκκινήσουν την παγκόσμια οικονομία.

Εν τούτοις, η χρηματοδοτούμενη από τα κράτη και έμμεσα από τη φορολογία των πολιτών, διάσωση, δημιούργησε μία νέα φούσκα – η οποία θα προκαλέσει μία καινούργια, «δριμύτερη» κρίση του συστήματος.         

Συνεχίζοντας, κατά μήκος ολόκληρης της Ευρωζώνης, το ένα κράτος μετά το άλλο βυθίζεται σε δημόσια χρέη, τα οποία είναιαδύνατον να εξυπηρετηθούν, όσους «φορολογικούς διωγμούς» και αν «εξαπολύσουν» οι εκάστοτε κυβερνήσεις – με αποτέλεσμα να ευρίσκονται όλες σχεδόν οι χώρες αντιμέτωπες με υποτιμήσεις της πιστοληπτικής τους ικανότητας, οι οποίες αυξάνουν γεωμετρικά το κόστος του δανεισμού τους και, εξ αυτού, το δημόσιο χρέος τους. 

Η πολιτική λιτότητας τώρα που επιβάλλεται, η μείωση των δημοσίων δαπανών δηλαδή, σε συνδυασμό με την αύξηση των φόρων, όπως φαίνεται όχι μόνο δεν επιλύει το πρόβλημα, αλλά, αντίθετα, το επιδεινώνει – με αποτέλεσμα να προκαλούνται όλο και μεγαλύτερες κοινωνικές αναταραχές, οι οποίες απειλούν να «γκρεμίσουν» το σύστημα στο χάος.

Οι αντιδράσεις αυτές των διαφόρων κοινωνιών, από τις Η.Π.Α. (occupy-Wall-Street) έως τη Μ. Βρετανία, την Ισπανία, την Ελλάδα κοκ., δεν μπορούν να χαρακτηρισθούν μόνο «πολιτικές» - αφού υποκινούνται από την αδυναμία του Κράτους Δικαίου να συνεχίσει να είναι Δίκαιο, βοηθώντας τα θύματα της κρίσης να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα τους.

Η ευημερία για λίγους, η οποία παράγεται δυστυχώς σήμερα από το καπιταλιστικό σύστημα, έτσι όπως έχει (δυσ)εξελιχθεί (μονοπωλιακό και «ελιτοβαρές», με την έννοια ότι ωφελεί μόνο την εκάστοτε ελίτ), μία ευημερία που «εξαγοράζεται» με τη λεηλασία του οικολογικού περιβάλλοντος, καθώς επίσης με την ανθρώπινη αδικία, δεν μπορεί να αποτελέσει εκείνη τη βάση, επάνω στην οποία θα μπορούσε να στηριχθεί μία πολιτισμένη κοινωνία.

Το βασικό ελάττωμα του καπιταλισμού, έτσι όπως έχει αποδειχθεί σήμερα, είναι το ότι θεωρεί τους πολίτες απλά και μόνο καταναλωτές – ενώ πιστεύει πως η ευημερία είναι ταυτόσημη με το εισόδημα.

Όμως, η ευημερία σε έναν «πεπερασμένο» πλανήτη δεν μπορεί να ταυτίζεται με τη συνεχώς μεγαλύτερη κατανάλωση - ούτε με τα διαρκώς υψηλότερα χρέη, τα οποία απαιτούνται για τη συντήρηση αυτής της απίστευτα καταστροφικής  καταναλωτικής συμπεριφοράς.

Αντίθετα, εάν ο όρος «ευημερία» έχει κάποια λογική, τότε θα έπρεπε να στοχεύει στην καλύτερη ποιότητα της ζωής μας - η οποία προϋποθέτει, μεταξύ άλλων, τις καλές σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους και με τις άλλες κοινωνίες, καθώς επίσης μία οικολογική συνείδηση.

Από την άλλη πλευρά, η ευημερία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ελπίδα – ελπίδα για το μέλλον τόσο το δικό μας, όσο και αυτό των παιδιών μας.

Εάν λοιπόν το σημερινό σύστημα, ο καπιταλισμός δηλαδή, δεν μπορέσει να εξασφαλίσει στους ανθρώπους αυτήν την ελπίδα, τότε θα καταρρεύσει, χωρίς δυστυχώς εμφανή «απόγονο» – ενώ όσο πιο πολύ καθυστερείται τεχνητά η δημιουργική καταστροφή του, τόσο πιο «εκκωφαντική» θα είναι.    

Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright)

Αθήνα, 03. Ιανουαρίου 2013

viliardos@kbanalysis.com

Facebook   Twitter   Linked in   

ΣΥΡΙΖΑ εναντίον Φαήλου Κρανιδιώτη

ANTINEWS
ΣΥΡΙΖΑ εναντίον Φαήλου Κρανιδιώτη

ANTINEWS στις 06/01/2013

Ο ΣΥΡΙΖΑ εξέδωσε σήμερα αυτήν την πρωτοφανή – ακόμα και γι αυτόν – ανακοίνωση:

«Σε ένα άθλιο άρθρο στην εφημερίδα Δημοκρατία, ο στενός συνεργάτης και επί έτη έμπιστος του κ. Σαμαρά, κ. Κρανιδιώτης προβαίνει σε ένα κήρυγμα μίσους, μνημείο εμφυλιοπολεμικής μισαλλοδοξίας για τα μεταπολιτευτικά χρονικά, το οποίο θα ζήλευε ακόμα και η Χρυσή Αυγή.

Η κυβέρνηση καλείται να απαντήσει στο εάν αποδοκιμάζει αυτήν την ακραία και επικίνδυνη τοποθέτηση ή αν είναι διατεθειμένη να καθοδηγείται από μια δράκα ακροδεξιών, επικίνδυνων και εμπαθών συμβούλων.

Όσο δεν το κάνει θεωρούμε ότι αυτός ο εμετικός λίβελος είναι η επίσημη κυβερνητική γραμμή».

Για να προλάβουμε, πριν ο ΣΥΡΙΖΑ επιβάλει λογοκρισία σε όλους όσους δεν έχουν καμία κομματική ιδιότητα και αρθρογραφούν εναντίον του, διαβάστε το άρθρου του Φαήλου, οπότε  ο καθείς θα κρίνει μόνος του

Ακριβοί στα πίτουρα

Ο ιδανικός άνθρωπος, ο πολίτης που είναι αξιότερος όλων τιμής, υπόληψης και προστασίας, για τον ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ «Βίλα Αμαλία» είναι Πακιστανός/Αφγανός/Σομαλός κ.λπ., gay λαθρομετανάστης, που εκτρέφει καρέτα-καρέτα, ζει σε «κοινωνικό χώρο», ήγουν κατάληψη, και πουλάει απλωμένα στη λινάτσα τα λαθραία της Καμόρα.

Αμα κατεβαίνει και στις πορείες μαζί με τους «αλληλέγγυους» εγχωρίους, κι είναι κι αυτός συλλέκτης μπουκαλιών, στουπιών, βενζίνης και έχει ρόπαλο, αντιασφυξιογόνο μάσκα και κουκούλα, τότε μιλάμε για το απόλυτο είδωλο της διαταραγμένης αριστεροσύνης, τον Ιερό Μόσχο της «Ηρωες Πολυτεχνείου Α.Ε.» αλλά και της νεοτέρας «επανάστασης», ερήμην του μικρού και αδικοχαμένου Αλέξη, που κανείς δεν τον ρώτησε για τα πλιάτσικα, τους καμένους και τους βανδαλισμούς που ενίοτε λαμβάνουν χώρα αυθαιρέτως στο ανύποπτο όνομα και στη μνήμη του.

Εκεί δίνουν τα ρέστα τους οι «σκουρλέτηδες» και η Κλάραμπελ της γνωστής προοδευτικιάς οικογενείας. Δώσε τους μειονότητα και πάρ’ τους την ψυχή. Πέφτουν τ’ ανάσκελα από την έκσταση.

Αμα είσαι Ελληνας, χριστιανός ορθόδοξος, ανήκεις στη συντριπτική πλειονότητα που θέλει, φευ, τάξη και ασφάλεια, ή νόμιμος μετανάστης, που σέβεσαι τη χώρα που σε φιλοξενεί, οικογενειάρχης και δουλευτής, που δεν κλέβεις, δεν πουλάς πρέζα, γυναίκες, λαθραία, που δεν διακινείς, απαγάγεις και εκβιάζεις συμπατριώτες σου, τότε δεν έχεις τύχη. Δεν σε πιάνει το αριστερόμετρο των φασιστοειδών αντιλήψεων της Κουμουνδούρου. Είσαι μπανάλ.

Αν είσαι από τις λίγες μανάδες που ζουν ακόμη, πατέρας, σύζυγος, γιος ή κόρη αγνοουμένου στην Κύπρο, μάταια θα ψάξεις δύο λέξεις, μια εκδήλωση διαμαρτυρίας, μνήμης, από τις βαρεμένες «συνιστώσες», για τον γιο, πατέρα, σύζυγο ή αδερφό που χάθηκε πολεμώντας στην Κύπρο. Ο Αλέξης, που έχει ως γκράντε ατραξιόν στο βιογραφικό του τη συμμετοχή του στις… καταλήψεις του λυκείου του, δεν σύχναζε σε τέτοια κακά πράγματα.

Αν μάλιστα τους στριμώξεις στο τετ α τετ για το ζήτημα, αφού ξινίσουν τη μούρη τους, θα σου παίξουν στερεοφωνικά την πιο κεμαλική σοβινιστική κασέτα, επαναλαμβάνοντας ως κλισέ ένα προς ένα τα επιχειρήματα του τουρκικού ισλαμοφασισμού, με τέτοια ζέση, που θα νομίσεις ότι κατά λάθος έπιασες την παλιά ελληνόφωνη εκπομπή του «Μπαϊράκ». Πιο ντενκτασικοί και από τον Ντενκτάς, που ήδη κοχλάζει στα καζάνια της Κόλασης. Θα κάνουν συμψηφισμούς με το πραξικόπημα, με «Τουρκοκύπριους αγνοούμενους» κι όλα τα καλούδια που παπαγαλίζουν οι Τούρκοι σοβινιστές.

Τα στελέχια του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ/ «Βίλα Αμαλία», της βαριάς αριστεροσύνης, από Μπουχάριν και πάνω, δεν χαράμισαν ποτέ τον επαναστατικό χρόνο τους στις διάφορες μαυροκόκκινες παραφυάδες που υπηρετούσαν ή υπηρετούν για πασέ πράγματα που αφορούν κωλοέλληνες αγνοούμενους, πρόσφυγες, γενικά το ζήτημα εισβολής και κατοχής της Κύπρου από τον τουρκικό ισλαμοφασισμό.

Τιμητική εξαίρεση, το λέω, ο Πάνος Λαφαζάνης. Μπορεί να διαφωνώ σε πολλά, λιγότερα απ’ όσα νομίζετε, αλλά ο Πάνος ήταν εκεί, παρών και στα εθνικά και δεν ήταν από τους ψωραλέους ψευτοπροοδευτικούς, που προμοτάρανε μαζί με Τούρκους ισλαμοφασίστες και Αγγλοαμερικανούς το σχέδιο απαρτχάιντ σε βάρος της Μικρής Ελλάδας του Νότου, το επαίσχυντο και ρατσιστικό Σχέδιο Ανάν. Κάτι τσανάκια, ταλιροφονιάδες, «αγωνιστές» παρά τω πλευρώ επιχειρηματιών – νταβατζήδων, τρόφιμοι του πρυτανείου της μεταπολιτευτικής παράγκας, δώσανε τα ρέστα τους. Ο Λαφαζάνης όχι. Κάτι άλλοι όμως…

Μεγαλύτερο όνειδος στη μεταπολεμική Ιστορία της Αριστεράς από τη στάση του τότε Συνασπισμού στο Σχέδιο Ανάν δεν υπάρχει. Ισως μόνο η στάση τους στο ψευτομακεδονικό, το φλερτ τους με τους επιγόνους του Ιβάν Μιχαήλοφ, του φίλου του Χάινριχ Χίμλερ, αρχηγού των SS, και του Αντε Πάβελιτς, αρχηγού των αιμοσταγών Ουστάσι, ήταν μεγαλύτερη ξεφτίλα από αυτό. Πάντα άλλωστε οι αληθινοί φασίστες τα βρίσκουν και κολεγιάζουν, στο βουνό, σε γιορτές νεολαίας στα Σκόπια ή σε πολιτικές θέσεις.

Αν δε τους ψιθυρίσεις τις δύο κακές λέξεις, Βόρειος Ηπειρος, τότε παθαίνουν σπασμούς, στραβώνει το στόμα τους και μόνο στο άκουσμα της ύπαρξης των δικαιωμάτων της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας. Ανήκουστο πράγμα να πρέπει να υπερασπιστείς, να συζητήσεις έστω, για εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες, που έχουν περάσει του Χριστού τα πάθη κάτω από τη ληστρική αλβανική εξουσία.

Είναι άτιμο και διεστραμμένο να αρνείσαι να κάνεις το καθήκον σου απέναντι στα ίδια σου τ’ αδέρφια και την ίδια στιγμή να υποκρίνεσαι τον «διεθνιστή». Πόσο μάλλον να εχθρεύεσαι τ’ αδέρφια σου, να προκρίνεις και υπηρετείς, εκ του αποτελέσματος, ξένα συμφέροντα, σε βάρος των συμφερόντων του έθνους σου. Πώς το λέει αυτό ο λαός μας, «σύντροφοι»;

ΠΑΝ. ΜΑΡΙΝΗΣ - Η "ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ" ΚΑΙ Ο ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΟΡΚΟΣ

Η ΓΝΩΜΗ ΜΑΣ:

ΟΠΩΣ ΕΧΟΜΕ ΗΔΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙ (ΕΔΩ) Η ΓΝΩΣΤΗ ΜΚΟ "ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΕΛΣΙΝΚΙ" ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΦΥΓΕΙ ΣΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥ ΟΡΚΟΥ, ΕΔΩ ΔΗΜΟΣΙΕΥΟΜΕ ΤΟ ΕΠ' ΑΥΤΟΥ ΣΧΟΛΙΟΝ ΤΗΣ "ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ" ΣΥΝΟΔΕΥΟΜΕΝΟΝ ΜΕ ΙΔΙΚΗ ΜΑΣ ΚΡΙΤΙΚΗ


ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΝΑ ΜΑΘΕΙ ΟΤΙ:

1, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ Η ΕΠΙΣΗΜΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΟΡΙΖΕΤΑΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΑ! [ΑΤΥΧΩΣ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟΝ ΕΓΡΑΦΗ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΡΟΧΕΙΡΟΛΟΓΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΜΑ ΤΙΠΟΤΕ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ - ΔΕΝ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟΝ "ΝΕΑ ΘΕΣΙΣ"? ΑΣ ΥΠΑΓΕΙ ΝΑ ΠΡΟΜΗΘΕΥΘΗ ΤΟ ΟΜΩΝΥΜΟΝ ΒΙΒΛΙΟΝ ΜΑΣ, ΝΑ ΜΑΘΗ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΤΑ ΠΙΟ ΒΑΣΙΚΑ!]

2.ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑΠΑΤΑΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ! ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ Η "ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ" ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΕΣΤΩΣ "ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΜΙΣΑΛΛΟΔΟΞΙΑΣ" (ΝΟΜΙΚΟΣ ΟΡΟΣ: RELIGIOUS INTOLERANCE STATE), ΑΣΦΑΛΩΣ! ΟΜΩΣ ΟΧΙ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ! ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΜΜΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΤΑΒΟΥΜΕ ΣΕ ΚΑΘΕΣΤΩΣ "ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ"! Η ΑΝΤΙΘΕΤΗ ΑΠΟΨΙΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΩΣ ΕΥΡΗΜΑ ΚΩΛΥΣΙΕΡΓΙΑΣ!

3. ΠΟΥΘΕΝΑ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΔΕΝ ΓΡΑΦΕΙ "ΕΠΙΣΗΜΗ", Η ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΚΦΡΑΣΙ ΕΙΝΑΙ "ΕΠΙΚΡΑΤΟΥΣΑ ΘΡΗΚΕΙΑ" ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΜΑ ΚΑΝΕΝΑ ΝΟΜΙΚΟ ΝΟΗΜΑ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΕΥΡΗΜΑ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ 1844 !

ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΟΡΚΟΥ:

4. Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΠΙΣΤΗ, ΟΠΩΣ ΛΕΓΟΥΝ ΟΙ ΝΟΜΟΜΑΘΕΙΣ, ΕΙΝΑΙ ΖΗΤΗΜΑ "ΤΗΣ ΕΣΩΤΕΡΑΣ ΠΛΕΥΡΑΣ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ", ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΙΔΟΣ ΠΡΟΣ ΕΠΙΔΕΙΞΙΝ ΔΙΑ ΝΑ ΕΠΙΤΥΧΩΜΕ ΕΥΝΟΪΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΙ ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ!

5. ΚΑΚΩΣ-ΚΑΚΙΣΤΑ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΔΙΔΟΥΝ ΟΙ ΔΥΟ ΑΛΛΕΣ ΑΝΕΓΝΩΡΙΣΜΕΝΕΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΤΟΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΤΟΥΣ ΟΡΚΟ ΔΙΟΤΙ ΑΜΕΣΩΣ ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΧΑΝΕΤΑΙ Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΣ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΟΣ ΚΑΙ ΓΙΝΕΤΑΙ "Ο ΕΒΡΑΙΟΣ" , "Ο ΜΩΑΜΕΘΑΝΟΣ"!

6. ΕΙΝΑΙ ΕΩΛΟ ΚΑΙ ΕΞΟΡΓΙΣΤΙΚΟ ΝΑ ΛΕΤΕ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΟΡΚΟΣ!
ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΚΑΛΩΣ ΟΤΙ ΟΠΟΙΟΣ  ΖΗΤΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΟΡΚΟ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΤΗΝ ΕΚΠΛΗΞΙ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ, ΓΙΝΕΤΑΙ "ΠΕΡΙΕΡΓΟΣ" ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΧΑΝΕΙ ΤΗΝ ΔΙΚΗ! ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΕΠΙΣΗΣ ΚΑΛΩΣ ΟΤΙ ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΡΕΙΤΑΙ Ο ΤΥΠΟΣ ΠΟΥ ΟΡΙΖΕΙ ΝΑ ΣΕ ΚΑΛΗ Ο ΔΙΚΑΣΤΗΣ ΝΑ ΔΩΣΗΣ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΟΡΚΟ ΚΑΙ ΕΣΥ ΝΑ ΖΗΤΗΣ ΤΟΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ! ΑΠΛΩΣ ΕΜΠΡΟΣ ΣΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ (ΤΥΛΙΓΜΕΝΟ ΣΕ ΝΑΫΛΟΝ) ΚΑΙ ΟΡΙΖΕΙ Ο ΔΙΚΑΣΤΗΣ "ΟΡΚΙΣΘΕΙΤΕ!" ΚΑΙ ΕΣΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΖΗΤΗΣΗΣ "ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΟΡΚΟ" ΚΑΙ ΝΑ ΣΕ ΚΟΙΤΑΖΟΥΝ ΟΛΟΙ ΣΑΝ ΝΑΣΟΥΝ ΟΥΦΟ!

7. ΟΧΙ ΑΠΛΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΗ ΚΑΘΕ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΟΡΚΟΣ ΑΛΛΑ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΥΣΟΥΝ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΔΙΟΤΙ ΔΙΔΟΥΝ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΩΣΙΝ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΤΕΛΕΣΘΗ ΔΙΚΑΙΑ ΔΙΚΗ! Η ΕΙΚΩΝ ΤΟΥ ΙΔΡΥΤΟΥ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΕΦΑΛΗΝ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΟΥ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΚΑΤΙ ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΟ! ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΡΜΗΝΕΥΕΙ ΤΟΝ ΝΟΜΟ ΜΕ ΒΑΣΙ ΤΟΝ ΟΡΘΟ ΛΟΓΟ, ΑΛΛΑ ΜΕ ΒΑΣΙ ΤΟΥΣ ΑΥΘΑΙΡΕΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥ ΕΝ ΛΟΓΩ ΙΔΡΥΤΟΥ! ΔΙΑ ΤΟΥΤΟ Η ΕΝ ΛΟΓΩ ΕΙΚΩΝ ΜΑΣ ΘΙΓΕΙ ΒΑΡΕΩΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΒΑΛΛΕΙ ΤΟ ΚΟΙΝΟΝ ΠΕΡΙ ΔΙΚΑΙΟΥ ΑΙΣΘΗΜΑ!

ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ ΣΑΣ ΛΑΘΗ:

8. ΓΝΩΡΙΖΟΜΕ ΟΛΟΙ ΟΤΙ Η ΕΝ ΛΟΓΩ Μ.Κ.Ο. ΕΧΕΙ ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙ ΘΕΣΕΙΣ ΑΝΤΕΘΝΙΚΕΣ! ΟΜΩΣ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΕΧΕΙ 100% ΔΙΚΙΟ! ΜΕ ΤΟ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΔΕΧΕΣΘΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΚΙΟ --ΠΡΟΣΟΧΗ!-- ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΩΝΕΤΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ!

8. ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΑΠΟ ΕΣΑΣ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΟΤΙ:
Α. ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Χ.Ο. ΔΕΝ ΠΑΝΕ ΜΑΖΙ! ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ:
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΙΑΣΠΑ ΚΑΙ ΦΥΛΕΤΙΚΩΣ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ! ΒΑΠΤΙΖΕΙ ΑΛΛΟΔΑΠΟΥΣ ΟΜΑΔΙΚΩΣ ΚΑΙ "ΤΟΥΣ ΚΑΝΕΙ ΕΛΛΗΝΕΣ"!!!
Β. ΑΛΛΟ ΤΑ "ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ" ΠΟΥ ΛΕΤΕ ΚΑΙ Ο ΙΔΡΥΤΗΣ ΤΟΥΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑ ΤΑ ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΤΟΥ "ΗΛΘΕ ΔΙΑ (ΝΑ ΣΩΣΗ) ΤΑ ΑΠΟΛΟΛΩΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥ ΙΣΡΑΗΛ" (ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΟΥ) ΚΑΙ ΑΛΛΟ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ!!!

9. Η ΦΥΛΕΤΙΚΗ ΚΑΘΑΡΟΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΜΗ ΕΠΟΙΚΙΣΜΟΣ ΕΧΟΥΝ ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ ΝΟΗΜΑ: ΝΑ ΕΧΗΣ ΤΟΥΣ ΔΟΜΙΚΟΥΣ ΛΙΘΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΞΑΝΑΚΤΙΣΗΣ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ! Η ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣΚΟΠΟΣ! ΕΙΝΑΙ Ο ΔΟΜΙΚΟΣ ΛΙΘΟΣ!
ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΩΣ ΚΑΘΑΡΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΕ ΙΟΥΔΑΪΚΗ ΨΥΧΗ ΠΟΥ ΑΝΑΤΡΕΦΟΝΤΑΙ ΜΕ "ΒΙΒΛΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ" ΩΣ ΕΒΡΑΙΟΠΑΙΔΕΣ, ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΟΥΣ "ΑΓΙΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ", ΣΥΓΓΝΩΜΗΝ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΘΕΛΟΥΜΕ!!!
ΕΣΕΙΣ ΔΕΝ ΚΟΚΚΙΝΙΖΕΤΕ? ΝΑ ΛΕΤΕ ΤΗΝ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ, ΤΗΝ ΙΕΡΙΧΩ ΚΙ ΟΛΑ Τ' ΑΛΛΑ ΠΟΛΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ "ΑΓΙΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ"? ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΤΙ ΤΗΝ ΛΕΤΕ? ΔΕΝ ΕΝΤΡΕΠΕΣΘΕ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΕΤΕ ΓΙΑ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΒΗΘΛΕΕΜ ΚΙ ΟΧΙ ΣΤΟ ΘΗΣΕΙΟ???

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΩΣ:

ΑΝ ΟΡΑΜΑΤΙΖΕΣΘΕ ΤΗΝ ΝΕΚΡΑΝΑΣΤΑΣΙ ΤΗΣ "ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ" ΨΕΥΔΟΔΕΞΙΑΣ ΠΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΧΥΛΗ ΑΓΝΟΙΑ ΚΑΙ ΒΛΑΚΕΙΑ ΤΗΣ ΜΑΣ ΟΔΗΓΗΣΕ ΕΔΩ, ΣΤΗΝ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΚΚΕ ΚΑΙ ΤΩΝ "ΑΛΛΩΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ", ΣΥΓΓΝΩΜΗΝ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ!

ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΟ ΜΟΝΟΝ ΕΔΡΑΙΟΝ ΘΕΜΕΛΙΟΝ ΔΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΔΕΞΙΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΝΕΟΝ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΕΞ ΟΡΙΣΜΟΥ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΚΡΑΤΟΣ ΠΛΗΡΟΥΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΘΑ ΤΑ ΣΕΒΕΤΑΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΤΑ ΕΧΕΙ ΩΣ ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΝΟΜΙΜΟΦΡΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙ ΘΑ ΤΗΝ ΔΙΟΙΚΕΙ Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ Ο ΔΕΣΠΟΤΗΣ!
--------
Ο ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΟΣ ΔΙΑ ΠΛΗΡΗ ΑΝΑΛΥΣΙ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΟΡΚΟΥ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΩΣ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΘΑ ΤΗΝ ΕΥΡΗ ΣΤΟ ΟΜΩΝΥΜΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΑΣ (ΕΚΔ. "ΝΕΑ ΘΕΣΙΣ")
ΠΑΝ. ΜΑΡΙΝΗΣ
------------------------------

Η πέμπη Φάλαγγα εντός των Τειχών

Σάββατο, 5 Ιανουαρίου 2013 - 00:34

Όπου αδυνατούν να φτάσουν τα αριστερά και δεξιά κόμματα της προδοσίας και του ανθελληνισμού, αναλαμβάνουν δράση οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις. Μια εξ αυτών, το ''Ελληνικό Παρατηρητήριο του Ελσίνκι'', οργάνωση η οποία έχει πολλάκις κατηγορήσει τη Χρυσή Αυγή, προσέφυγε στο δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων της Ευρώπης, αιτούμενη να καταργηθεί ο θρησκευτικός όρκος στα ελληνικά δικαστήρια!

Οι προσφεύγοντες στο ευρωπαϊκό δικαστήριο υπεύθυνοι της Μ.Κ.Ο., διαμαρτύρονται για την υποχρέωση των μαρτύρων στα ελληνικά δικαστήρια, να ορκίζονται στο Ευαγγέλιο. Είναι βέβαια γνωστό, ότι αν κάποιος το επιθυμεί, δύναται να δώσει πολιτικό όρκο ή επιπλέον, αν ανήκει σε άλλο θρήσκευμα(π.χ. Ισλάμ), δύναται να ορκιστεί στο Κοράνι.

Παρά ταύτα, θα πρέπει κάποια στιγμή, οι κύριοι αυτοί των παχυλά (μέχρι πρότινος) επιδοτούμενων μη κυβερνητικών οργανώσεων, να ενημερωθούν πως η Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη είναι η επίσημη θρησκεία αυτού του Κράτους και αυτό ορίζεται συνταγματικά.

Εν τούτοις, οι υπεύθυνοι της εν λόγω Μ.Κ.Ο., υποστηρίζουν ότι η υποχρέωση των μαρτύρων να ορκίζονται στο Ευαγγέλιο, συνιστά παραβίαση του δικαιώματος στον σεβασμό της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής, του δικαιώματος στην ελευθερία της σκέψης, συνείδησης και θρησκείας των σχετικών διατάξεων της Σύμβασης, με τις οποίες απαγορεύονται οι διακρίσεις.

Επιπλέον, στην προσφυγή τους κατά της Ελλάδος, στρέφονται και κατά των χριστιανικών συμβόλων, τα οποία βρίσκονται εντός των δικαστικών αιθουσών, ενώ τονίζουν πως όλοι οι Έλληνες δικαστές είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι, γεγονός που θέτει αμφιβολίες για την αμεροληψία των αποφάσεών τους!

Υπενθυμίζεται, ότι η Μ.Κ.Ο. ''Ελληνικό Παρατηρητήριο του Ελσίνκι'', έχει παραστεί ως μάρτυρας υπεράσπισης, σε 48 ποινικές υποθέσεις, όπου το Ελληνικό Κράτος κατηγορήθηκε για ''παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων''. Καθένας δύναται πλέον να αντιληφθεί, τον ξεκάθαρα διαβρωτικό ρόλο των Μ.Κ.Ο., οι οποίες επιδοτούνται από τον Ελληνικό Λαό, για να στρέφονται εναντίον του.

------------------------------

Η επιστολή εθνικής ντροπής του Ελευθέριου Βενιζέλου

http://hercolano8.blogspot.gr/2013/01/blog-post.html
----------------------------------

150 χρόνια από τη γέννηση του μεγάλου μας ποιητή, Κωνσταντίνου Καβάφη

Ο Κ. Π. Καβάφης αποτελεί μια ιδιαίτερη μορφή των Ελληνικών γραμμάτων που στο χώρο της ποίησης άνοιξε δρόμους θαρραλέους και φωτεινούς σε εποχές ιδιαίτερα δύσκολες και έχοντας ζήσει μια ζωή με εξαιρετικές αντιξοότητες και ανατροπές.Γεννήθηκε πριν εκατον πενήντα χρόνια στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου στις 29-4-1863 από γονείς του Κωνσταντινουπολίτες και ο Κωνσταντίνος υπερηφανευόταν για την καταγωγή του και για τους διαπρεπείς προγόνους του.Ήταν το τελευταίο παιδί, ένατο της πολυμελούς οικογένειάς του Πέτρου Καβάφη και της Χαρίκλειας Φωτιάδου,ο πατέρας του ήταν πετυχημένος έμπορος με οικονομική επιφάνεια και μέχρι το θάνατό του, 1870, η οικογένεια ζούσε σε άριστες συνθήκες. Ομως μετά το θάνατο του η μητέρα του ποιητού Χαρίκλεια μετέβη με όλα της τα παιδιά στο Λίβερπουλ, όπου διέμενε ο αδελφός του πατέρα τους. Τα οικονομικά της οικογένειας άρχισαν να συρρικνώνονται. Ο μικρός Κωνσταντίνος τελειοποίησε τα αγγλικά του, εξοικειώθηκε με τα αγγλικά ήθη και έθιμα και μελέτησε την αγγλική λογοτεχνία και μετά την επιστροφή του όμως στην Αλεξάνδρεια φοίτησε στο Λύκειο «Ερμής» όπου ο διευθυντής του Λυκείου, Κ. Παπαζής, καλλιέργησε την έμφυτη φιλομάθεια του νεαρού μαθητή και τον ενθάρρυνε στο να μελετήσει αρχαίους έλληνες συγγραφείς και ελληνική ιστορία και από τότε ο νεαρός Καβάφης άρχισε τις πρώτες συγγραφικές απόπειρες· επιχείρησε μάλιστα να συντάξει ένα ιστορικό λεξικό. Τον Ιούνιο του 1882 ο βρετανικός στόλος βομβάρδισε την Αλεξάνδρεια, για να καταπνίξει ένα στρατιωτικό κίνημα καιο  βομβαρδισμός, μεταξύ των άλλων, είχε ως αποτέλεσμα να καταστραφεί η πατρική οικία του Καβάφη. Μετά από αυτό η Χαρίκλεια Φωτιάδη – Καβάφη μεταβαίνει οικογενειακώς στην Κωνσταντινούπολη, όπου φιλοξενείται από τον πατέρα της Γεωργάκη Φωτιάδη. Ο Γ. Φωτιάδης, πρώην έμπορος αδαμάντων είχε στενές σχέσεις με κύκλους του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Η γνωριμία του Κ. Καβάφη με τη βασιλίδα των πόλεων επηρέασε τις εθνικιστικές πεποιθήσεις του κατά την τριετή παραμονή του.

Στην Αλεξάνδρεια επέστρεψε το 1885 και στην αρχή δεν είχε εισοδήματα να συντηρηθεί· οι αδελφοί του τον βοήθησαν μέχρι που το 1892 προσλαμβάνεται στο Υπουργείο Δημοσίων Έργων της Αιγύπτου. Από αυτό το χρονικό σημείο (1885) μέχρι το θάνατό του (1933) δεν συνέβησαν συγκλονιστικά γεγονότα στη ζωή του (εκτός των θανάτων προσφιλών του προσώπων) κι έτσι αφιερώθηκε στη μελέτη και την περισυλλογή της ιστορίας, της λογοτεχνίας με απώτερο στόχο την ποιητική δημιουργία. Η μεγάλη αξία της ποίησής του έγκειται κυρίως στο δραματικό της περιεχόμενο και την ειλικρίνεια και το βάθος της ανάλυσης των ανθρώπινων συναισθημάτων. Παρά τον υποκειμενισμό που υπάρχει στα ποιήματά του ορισμένα σύμβολα προεκτείνονται σε πανανθρώπινη κλίμακα ενώ η μελαγχολική και απαισιόδοξη φιλοσοφία του είναι αποτέλεσμα πικρών προσωπικών βιωμάτων και διαφαίνεται στωικότητα και υψηλή αξιοπρέπεια απέναντι στη συμφορά αλλά και ειρωνεία απέναντι στις ατυχείς επιλογές και γεγονότα της ζωής του.  Το έργο του Κ. Π. Καβάφη αντιπροσωπεύει ένα σταθμό από τους πλέον σημαντικούς της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Μέχρι τότε, τέλη 19ου αιώνα, η νεοελληνική ποίηση χαρακτηριζόταν από στομφώδη λυρισμό και μεγαλόστομη ρητορεία. Η καβαφική ποίηση προβάλλει με δωρική λιτότητα, που αγγίζει τα όρια της πεζογραφίας· απορρίπτει το διακοσμητικό στοιχείο, αποδεσμεύεται από καθιερωμένους στιχουργικούς κανόνες. Η ποίησή του προτάσσει την κυριολεξία, την πύκνωση των εκφραζόμενων διανοημάτων, τον αποκλεισμό του περιττού.Οι παραπάνω καινοτομίες φυσικό ήταν να προκαλέσουν αντιδράσεις στους πνευματικούς κύκλους της Ελλάδας. Οι πολλές αντιδράσεις και από άλλους λογοτέχνες οφείλονταν κυρίως στην «περίεργη» μεικτή γλώσσα που χρησιμοποιούσε ο Αλεξανδρινός ποιητής σε εποχή που το γλωσσικό ζήτημα ήταν τότε  σε έξαρση σε βαθμό που οι δημοτικιστές απέρριπταν την «ανεξαρτησία» που συμβόλιζε η ποιητική γλώσσα του Καβάφη.Την ίδια στιγμή  όμως ο Ν. Καζαντζάκης λέει για αυτόν «Να ένας άνθρωπος μπροστά μου άρτιος, που τελεί τον άθλο της τέχνης με υπερηφάνεια και σιωπή, αρχηγός ερημίτης κ’ υποτάσσει την περιέργεια, τη φιλοδοξία και τη φιληδονία στον αυστηρό ρυθμό της επικούρειας ασκητικής».Ηταν εθνικιστής αλλά η φυσική του σεμνότητα και η ενοχική αίσθηση της προσωπικής του προβληματικής σεξουαλικής ζωής τον κατέστησαν απόκοσμο και τον οδήγησαν στη προσωπική απομόνωση με αξιοπρέπεια και αριστοκρατικό τρόπο ακόμη και στις πλέον δύσκολες προσωπικές του στιγμές. Στη πολιτική προσπάθησε να μείνει μακρυά από το κέντρο των αντιπαλοτήτων και των διενέξεων αν και ο Ελληνοκεντρισμός και η "αριστοκρατική" του σε πολιτικές επιλογές τοποθέτηση μαζί με τον προφανή Ελληνοκεντρικό κοσμοπολιτισμό θα ήταν φυσιολογική και αναμενόμενη όπως τεκμαίρεται από το ύφος και τα υψηλά νοήματα  που αναδίδει η ποίησή του. Μοναδική του πολιτική τοποθέτηση και μάλιστα εθνικοσοσιαλιστική ήταν το γεγονός πως είχε υπογράψει το 1928 επιστολή υπέρ της “Ένωσης Ελλήνων Φασιστών”, μαζί με άλλους επιφανείς Αλεξανδρινούς και η οποία δημοσιεύθηκε στην γνωστή εφημερίδα της εποχής ΣΚΡΙΠ. Το κείμενο έχει ως ακολούθως:

Εκδηλώσεις υπέρ του φασισμού

Τηλεγραφήματα και επιστολαι προς τον κ. Υψηλάντη
Εξ Αλεξανδρείας

Προς τον Αρχηγόν της Ενώσεως των Ελλήνων Φασιστών απεστάλη εξ Αλεξανδρείας η κατωτέρω επιστολή:
Έντιμε και ένδοξε Αρχηγέ,

Πλήρεις ευφροσύνης και αγαλλιάσεως διά την υφ᾿ ημών ανάληψιν της αρχηγίας του Φασιστικού αγώνος διαδηλούμεν την απεριόριστον αφοσίωσίν μας εις τα Ιδεώδη του Φασισμού και απεκδεχόμεθα παρ᾿ υμών την πραγμάτωσιν ιερών σκοπών, αναστήλωσιν γοήτρου Ελληνικού ονόματος, αποκατάστασιν ιερών και αιωνίων θεσμών, εκρίζωσιν ψυχοφθόρων και εθνοφθόρων τάσεων μαλλιαρισμού, κομμουνισμού, δημοκρατισμού. Παρακαλούμεν όπως μας δεχθήτε υπό την αμίαντον σημαίαν σας.
Η φασιστική ομάς
Σωκ. Λαγουδάκης, Βασ. Αθανασόπουλος, Κ. Καβάφης, Γ. Πετρίδης, Σ. Γιαννακάκης, Ν. Καρδάρης, Μ. Ανταίος, Γιάγκος Περίδης. (Έπονται και άλλαι υπογραφαί).

Μπορεί λοιπόν οι ιδιαιτερότητες της αυστηρά προσωπικής ζωής του Κωνσταντίνου Καβάφη να είναι απολύτως απορριπτέες από τον Εθνικισμό, όμως η Ελλάς δεν χαρίζει κάποιον Έλληνα στο νοσηρό ανθελληνικό κατεστημένο και πολύ περισσότερο όταν αυτός τις κρατά για τον εαυτό του με συστολή και σεμνότητα. Ο Κ. Καβάφης τέλος, δεν τύπωσε ποτέ τα ποιήματά του σε βιβλίο· προτιμούσε να δημοσιεύει τα ποιήματά του σε εφημερίδες, περιοδικά, ημερολόγια ή να τα τυπώνει ιδιωτικά και να τα μοιράζει στους ενδιαφερόμενους και η πρώτη συλλογή με τα 154 ποιήματα του καβαφικού «Κανόνα» κυκλοφόρησε μετά το θάνατό του στην Αλεξάνδρεια, ενώ στην Ελλάδα βιβλία με ποιήματα του κυκλοφόρησαν το 1948 και το 1963 από τις εκδόσεις «Ίκαρος».

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΟΖ???

TO BHMA --- Πολιτική

 

«Πράσινο» για οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ

Η πρόταση για μονομερή ανακήρυξη ΑΟΖ φαίνεται ότι εγκαταλείπεται καθώς κρύβει επιπλοκές σε σχέση με την Τουρκία και άλλες χώρες – Το παρασκήνιο των ενδοκυβερνητικών συζητήσεων και οι διαφορετικές απόψεις

Αθανασόπουλος Άγγελος

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 05/01/2013, 05:45 | ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: 05/01/2013, 05:45

Η κυβέρνηση εξετάζει πολύ σοβαρά το ενδεχόμενο να καταθέσει συντεταγμένες για τα εξωτερικά όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας στα Ηνωμένα Εθνη μέσα στους πρώτους μήνες του 2013. Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του «Βήματος», οι συζητήσεις αυτές έχουν ξεκινήσει ήδη από το καλοκαίρι τόσο στο υπουργείο Εξωτερικών όσο και (κυρίως) στο Μέγαρο Μαξίμου. Το δεύτερο εμφανιζόταν μάλιστα έτοιμο να δώσει τη σχετική εντολή στα τέλη του περασμένου Σεπτεμβρίου, λίγες ημέρες πριν από την επίσκεψη του Αχμέτ Νταβούτογλου τον Οκτώβριο στην Ελλάδα – κάτι που τελικά δεν έγινε. Ο πρωθυπουργός κ. Αντ. Σαμαράς εμφανίζεται ως θερμός υποστηρικτής μιας τέτοιας κίνησης, κάτι που φάνηκε και από τη σχετική αναφορά στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμά του περί Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ). Μόλις δώσει το «πράσινο φως», η Αθήνα λογικά θα προχωρήσει, ίσως και εντός του Ιανουαρίου. Ωστόσο δεν φαίνεται προς το παρόν να κερδίζει έδαφος η εναλλακτική πρόταση της μονομερούς ανακήρυξης ΑΟΖ, η οποία επίσης έχει πέσει στο τραπέζι.
Η επιλογή της μονομερούς ανακήρυξης κρύβει αρκετές επιπλοκές τόσο έναντι της Τουρκίας (κυρίως) όσο και έναντι άλλων χωρών, όπως ξεκάθαρα φάνηκε από τη στάση και τις δημόσιες δηλώσεις αξιωματούχων της μεταβατικής κυβέρνησης της Λιβύης κατά τη διάρκεια της πρόσφατης επίσκεψης του υπουργού Εξωτερικών κ. Δ. Αβραμόπουλου στην Τρίπολη. Εχει όμως αρκετούς υποστηρικτές. Στις επιλογές της Αθήνας βαρύνουν επίσης οι εξελίξεις στο μέτωπο των ερευνών για υδρογονάνθρακες που διεξάγει το σκάφος της κορυφαίας νορβηγικής εταιρείας PGS σε περιοχές του Ιονίου Πελάγους, καθώς και νοτίως της Κρήτης.

Δεν λείπουν πάντως όσοι εκφράζουν επιφυλάξεις για την κατάθεση συντεταγμένων. Το σκεπτικό τους είναι ότι θα οδηγούσε ενδεχομένως σε κατάρρευση των διερευνητικών επαφών με την Τουρκία, κάτι που θα μπορούσε να πυροδοτήσει ένταση, ακόμη και θερμό επεισόδιο, σε περίπτωση που η Αγκυρα αποφασίσει να δοκιμάσει την αποφασιστικότητα της Αθήνας ή ακόμη και αντιρρήσεις από τρίτες χώρες που έχουν ταχθεί εναντίον μονομερών ενεργειών. «Υπάρχει Σχέδιο Β';» ρωτούν. Η απάντηση είναι ότι, καθώς η Τουρκία έχει, μεταξύ άλλων, να αντιμετωπίσει το άλυτο σταυρόλεξο που ονομάζεται «Συρία», δεν θα θελήσει να εμπλακεί σε περαιτέρω μέτωπα. Τα πάντα θα κριθούν επομένως εκ του αποτελέσματος...

Οι προτάσεις και οι απόψεις

Οι συζητήσεις για την πιθανή κατάθεση συντεταγμένων στα Ηνωμένα Εθνη ξεκίνησαν λίγο μετά την ανάληψη της εξουσίας από την τρικομματική κυβέρνηση ΝΔ - ΠαΣοΚ - ΔΗΜΑΡ. Αλλωστε δεν πρέπει να λησμονείται ότι το ζήτημα της ΑΟΖ και των θαλασσίων ζωνών περιλαμβανόταν και στην προγραμματική συμφωνία που υπέγραψαν τα κόμματα της συγκυβέρνησης. Ωστόσο, ελάχιστοι μάλλον περίμεναν ότι θα υπήρχε κινητικότητα τόσο γρήγορα.

Οσοι έθεσαν επί τάπητος το ζήτημα στον Πρωθυπουργό (σε απόρρητη σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε σε ανύποπτο χρόνο κατά τη διάρκεια της καλοκαιρινής ραστώνης με τα βλέμματα στραμμένα στη «μάχη της δόσης») και οι οποίοι κινούνται στο στενό περιβάλλον του έλαβαν αφορμή από μια κίνηση της Τουρκίας στο ευρύτερο σκάκι των ερευνών για υδρογονάνθρακες. Κορυφαίο ρόλο στην όλη διαδικασία διαδραματίζει ο στενός σύμβουλος του κ. Σαμαρά, ο βουλευτής Επικρατείας κ. Χρυσ. Λαζαρίδης.

Συγκεκριμένα στις 27 Απριλίου 2012 δημοσιεύθηκαν στην τουρκική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως οι αποφάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου της 16ης Μαρτίου 2012 για τη χορήγηση στην Τουρκική Κρατική Εταιρεία Πετρελαίου (ΤΡΑΟ) αδειών για έρευνες υδρογονανθράκων (2012/2802, 2012/2968, 2012/2973, 2012/2974, 2012/2975, 2012/1753). Οι άδειες αυτές αφορούν  θαλάσσιες περιοχές στα ανοιχτά των Αδάνων, της Αττάλειας, της Αντιόχειας και της Μούγλας και περιλαμβάνουν κομμάτια ελληνικής υφαλοκρηπίδας νοτίως της Ρόδου, της Καρπάθου και του Καστελόριζου, καθώς και κομμάτια της κυπριακής ΑΟΖ.

Το σκεπτικό ήταν ότι αυτές οι τουρκικές κινήσεις δεν πρέπει να μείνουν αναπάντητες. Ουσιαστικά στο τραπέζι των συζητήσεων έπεσαν δύο προτάσεις. Η πρώτη, που χαρακτηρίστηκε «ήπια» (soft option), ήταν να χορηγήσει η Ελλάδα άδειες ερευνών σε αντίστοιχες περιοχές ώστε να δείξει ότι αυτές βρίσκονται εντός ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Η δεύτερη, που τελικά φαίνεται ότι προκρίνεται, αν και από ορισμένους χαρακτηρίζεται «σκληρή επιλογή» (hard option), ήταν η κατάθεση συντεταγμένων στα Ηνωμένα Εθνη. Αυτή θα αφορά τα εξωτερικά όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας με βάση την αρχή της μέσης γραμμής που μελλοντικά θα μπορούσαν να είναι και τα όρια της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Από ό,τι φαίνεται, η μονομερής ανακήρυξη ΑΟΖ παραμένει στο συρτάρι εξαιτίας κυρίως των προβλημάτων οριοθέτησης που θα συνεπέφερε.

Στο θέμα δε των εξωτερικών ορίων υπάρχει ήδη μια προεργασία από την εποχή που υφυπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής ήταν ο κ. Γ. Μανιάτης. Με τον νόμο 4001/2011, που τροποποίησε τον παλαιότερο νόμο του 1995 για «Αναζήτηση, έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων και άλλες διατάξεις» και συγκεκριμένα βάσει του άρθρου 156(1), ελλείψει συμφωνίας οριοθέτησης με γειτονικά κράτη των οποίων οι ακτές είναι παρακείμενες ή αντικείμενες με τις ελληνικές ακτές, το εξωτερικό όριο της υφαλοκρηπίδας ή της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, αφ' ης κηρυχθεί, είναι η μέση γραμμή, κάθε σημείο της οποίας απέχει ίση απόσταση από τα εγγύτερα σημεία των γραμμών βάσης από τις οποίες μετρείται το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης, δηλαδή των χωρικών υδάτων.

Το ζήτημα του καθορισμού των συντεταγμένων ανέλαβε η καθ' ύλην αρμόδια Υδρογραφική Υπηρεσία του Πολεμικού Ναυτικού. Οπως «Το Βήμα» πληροφορείται, η υπηρεσία έχει ολοκληρώσει το έργο της. Αυτή την περίοδο διεξάγονται εκτενείς συζητήσεις και συσκέψεις μεταξύ των αρμοδίων διευθύνσεων του υπουργείου Εξωτερικών όσον αφορά τη νομική επεξεργασία της πρωτοβουλίας αυτής και την κατάθεσή της στη Διεύθυνση Ωκεανικών Υποθέσεων και Δικαίου της Θάλασσας (Division for Ocean Affairs and the Law of the Sea - DOALOS) των Ηνωμένων Εθνών. Η κατάθεση έχει ισχύ ρηματικής διακοίνωσης. Ωστόσο το σημαντικότερο είναι ότι εκκρεμεί μια σύσκεψη στο πρωθυπουργικό γραφείο για το θέμα αυτό. Επρόκειτο να γίνει εντός του Δεκεμβρίου αλλά αναβλήθηκε λόγω των εντατικών διαπραγματεύσεων για τη δόση. Δεν αποκλείεται όμως να πραγματοποιηθεί ακόμη και εντός του πρώτου 15ημέρου του Ιανουαρίου.

Οι διαφορές αντιλήψεων

Οπως είναι αναμενόμενο, «στην πορεία της συζήτησης ανέκυψαν τόσο εμπόδια που πρέπει να ξεπεραστούν όσο και διαφορετικές αντιλήψεις για το αν πρέπει να πραγματοποιηθεί τώρα ένα τέτοιο βήμα» σημειώνει πηγή με γνώση του παρασκηνίου που μίλησε ανωνύμως στο «Βήμα» λόγω της ευαισθησίας του ζητήματος. «Δεν πρέπει δε να ξεχνάμε» προσθέτει «ότι σε αυτές τις κινήσεις βαραίνει πολύ το τι θα πει η κοινή γνώμη που επί χρόνια έχει γαλουχηθεί στη "σκληρή γραμμή"».

Η πρώτη διαφωνία φαίνεται ότι εκδηλώθηκε ήδη από τις παραμονές της επίσκεψης του τούρκου υπουργού Εξωτερικών κ. Νταβούτογλου στην Αθήνα στις αρχές Οκτωβρίου. Οι πληροφορίες, που τότε δεν είδαν φυσικά το φως της δημοσιότητας, αναφέρουν ότι η ελληνική κυβέρνηση συζητούσε το ενδεχόμενο κατάθεσης των συντεταγμένων για τα εξωτερικά όρια της υφαλοκρηπίδας στα Ηνωμένα Εθνη τις παραμονές της επίσκεψης. Οι γνωρίζοντες μιλούν για διάσταση απόψεων Μεγάρου Μαξίμου - υπουργείου Εξωτερικών, με το δεύτερο να κερδίζει στα... σημεία. Ηδη από τότε πάντως κατέστη σαφές ότι η κυβέρνηση Σαμαρά δεν ήταν τόσο ζεστή στις πυκνές επαφές και συναντήσεις στα ελληνοτουρκικά. Το γεγονός αυτό δεν πέρασε απαρατήρητο στους δημοσιογράφους αλλά και στους τούρκους αξιωματούχους που συνόδευαν τον κ. Νταβούτογλου.

Ενα από τα ερωτήματα που έχουν τεθεί στις απόρρητες συσκέψεις είναι αν οι συντεταγμένες πρέπει να αφορούν όλη την έκταση της ελληνικής υφαλοκρηπίδας ή να περιοριστούν σε ορισμένο τμήμα της. Μια τμηματική κατάθεση συντεταγμένων θα μπορούσε να αφορά είτε «ασφαλείς», έναντι αμφισβητήσεων, περιοχές είτε περιοχές για τις οποίες θα έπρεπε να υπάρχει ελληνική απάντηση στην προκήρυξη ερευνών από την τουρκική πλευρά. Οσοι εκφράζουν επιφυλάξεις εκτιμούν ότι η κατάθεση συντεταγμένων για το Αιγαίο θα ήγειρε περισσότερα προβλήματα από όσα θα έλυνε.

Ωστόσο η επιλογή της τμηματικής κατάθεσης θα δικαίωνε, υποστηρίζουν διπλωματικοί και νομικοί κύκλοι, το επιχείρημα της Αγκυρας ότι στο Αιγαίο αλλά και σε άλλες περιοχές όπου υπάρχουν Τούρκοι ισχύουν ειδικές περιστάσεις. Αν η Ελλάδα δεν καταθέσει πλήρεις συντεταγμένες, προσθέτουν, θα είναι σαν να αποδέχεται τα τουρκικά επιχειρήματα. Και σε σχέση με το Καστελόριζο οι συντεταγμένες που θα κατατεθούν θα πρέπει να διασφαλίζουν πλήρη επήρεια του νησιού σε θαλάσσιες ζώνες - για διαπραγματευτικούς λόγους.

Οι δύσκολοι γείτονες

Τα πάντα θα κριθούν την επόμενη ημέρα. Αυτό δεν αφορά μόνο το τι θα πράξει η Τουρκία αλλά επίσης η Αίγυπτος και η Λιβύη, ενώ δεν πρέπει να λησμονείται η εκκρεμότητα με την επικύρωση της συμφωνίας με την Αλβανία για τις θαλάσσιες ζώνες.

Υπενθυμίζεται ότι η Αθήνα και το Κάιρο έχουν εμπλακεί εδώ και έξι χρόνια (από το 2006) σε συνομιλίες σε επίπεδο εμπειρογνωμόνων με σκοπό την οριοθέτηση ΑΟΖ. Η Αίγυπτος, η οποία δεν θέλει να εμπλακεί σε πιθανή ελληνοτουρκική διαμάχη στην Ανατολική Μεσόγειο (αυτό φάνηκε και στην τελευταία επίσκεψη Αβραμόπουλου στο Κάιρο), πρόσφατα κάλεσε εταιρείες για έρευνες στην ευρύτερη περιοχή, σεβόμενη τη μέση γραμμή. Οσοι υποστηρίζουν την κατάθεση συντεταγμένων εκτιμούν ότι δεν θα αντιδράσει.

Από την άλλη πλευρά, η Λιβύη (με την οποία οι επαφές εμπειρογνωμόνων ξεκίνησαν το 2007) βρίσκεται σήμερα σε μεταβατική φάση. Από την πρόσφατη επίσκεψη Αβραμόπουλου στην Τρίπολη όμως φάνηκε ότι τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει δραματικά. Ο υπουργός Διεθνούς Συνεργασίας Μοχάμεντ Ενχάμεντ Αμπντελαζίζ, ερωτηθείς σχετικά με τις θαλάσσιες ζώνες, είπε ότι το ζήτημα «δεν είναι διμερές» και ότι για την επίλυσή του θα πρέπει να υπάρξουν συνομιλίες όλων των χωρών που έχουν θαλάσσια σύνορα «φωτογραφίζοντας» κατά τρόπο περίεργο την Τουρκία με τις θέσεις της οποίας οι Λίβυοι έχουν στο παρελθόν ταυτιστεί, ιδιαίτερα στο θέμα επήρειας των νησιών.

Διπλωματικό σκάκι
Το «δόγμα Σαμαρά» και η αντίδραση της Αγκυρας
Ολα τα βλέμματα θα στραφούν στην πιθανή αντίδραση της Αγκυρας και στις επιπτώσεις στον ελληνοτουρκικό διάλογο. Και όλα αυτά ενώ τυπικά συνεχίζεται η διαδικασία των διερευνητικών επαφών, γίνονται σκέψεις για ουσιαστική επανέναρξη του διαλόγου για τα αεροναυτιλιακά ζητήματα στον εναέριο χώρο του Αιγαίου και σχεδιάζεται η σύνοδος του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας, αυτή τη φορά στην Τουρκία. Ηδη πάντως έχουν εκφραστεί παρασκηνιακά έντονες επιφυλάξεις για το κατά πόσο πρέπει να λάβει χώρα το Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας, με την αναζήτηση ημερομηνίας να κρατάει καλά...

Η τουρκική αντίδραση θα μπορούσε να περιοριστεί απλά στην κατάθεση ενός εγγράφου στην αρμόδια Διεύθυνση των Ηνωμένων Εθνών (DOALOS) με την οποία να αμφισβητεί τις ελληνικές συντεταγμένες. Ουσιαστικά θα πρόκειται για μια κίνηση ανάλογη με εκείνη που έκανε δύο φορές εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας: την πρώτη μετά τη συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ Αιγύπτου - Κύπρου (2003) και τη δεύτερη μόλις τον περασμένο Σεπτέμβριο αμφισβητώντας το δικαίωμα της Λευκωσίας να προχωρήσει σε δεύτερο γύρο αδειοδοτήσεων για έρευνες υδρογονανθράκων δυτικά του νησιού με την αιτιολογία ότι μέρος των περιοχών αυτών βρίσκεται εντός τουρκικής υφαλοκρηπίδας. Σε κάθε περίπτωση όμως εκτιμάται ότι η ελληνική πλευρά θα έχει πλέον καταγράψει τις θέσεις της.

Οι μείζονες επιφυλάξεις επικεντρώνονται στην έμπρακτη αμφισβήτηση εκ μέρους της Τουρκίας των ελληνικών συντεταγμένων. Η έντονη διπλωματική διαμαρτυρία και η προσφυγή στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών θα ήταν δύο από τα πρώτα απαντητικά βήματα της ελληνικής πλευράς, αλλά όλα θα εξαρτηθούν από το εύρος της τουρκικής αντίδρασης. Από το υπουργείο Εξωτερικών έχει εκφραστεί έντονη ανησυχία για πιθανό θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο ή στην Ανατολική Μεσόγειο. Τα Ιμια δεν έχουν σβηστεί από το ελληνικό διπλωματικό υποσυνείδητο...

Συνομιλητές του Πρωθυπουργού εμφανίζονται πιο καθησυχαστικοί. Σημειώνουν ότι η Αγκυρα δεν θα προχωρήσει σε όξυνση ούτε θα εγκαταλείψει τις διερευνητικές επαφές σε μια περίοδο που το μυαλό της είναι επικεντρωμένο στη διαχείριση του συριακού προβλήματος και του «αγκαθιού» του Κουρδικού. Ποιος μπορεί όμως με ασφάλεια να αποκλείσει μια «εθνικιστική ρελάνς» από τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος κινείται με το βλέμμα του στραμμένο στο να διασφαλίσει την προεδρική εκλογή;

Στο βάθος πάντως κρύβεται μια διαφορετική αντιμετώπιση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, κυρίως από το πρωθυπουργικό επιτελείο. Το «δόγμα Σαμαρά» είναι τελείως διαφορετικό από το «δόγμα Παπανδρέου». Η κυβέρνηση έχει συμφωνήσει στην επανέναρξη των διερευνητικών επαφών υπό τον πρέσβη ε.τ. κ. Π. Αποστολίδη, αλλά στους παροικούντες τη «διπλωματική Ιερουσαλήμ» είναι εμφανές ότι το πρωθυπουργικό επιτελείο δεν είναι και τόσο ζεστό. Η Αθήνα και η Αγκυρα έφθασαν τα τελευταία χρόνια αρκετά κοντά σε μια συμφωνία αλλά αυτή μάλλον θα μείνει στα χαρτιά.

Παράλληλα φαίνεται ότι μετά την πρόσφατη επίσκεψη του μονίμου υφυπουργού Εξωτερικών Φεριντούν Σινιρλίογλου στην Αθήνα ελήφθη μια κατ' αρχήν απόφαση να ξαναρχίσει ο διάλογος για τα αεροναυτιλιακά ζητήματα στον εναέριο χώρο του Αιγαίου και την εξεύρεση ενός κώδικα συμπεριφοράς (Code of Conduct). Εχει μάλιστα συμφωνηθεί να συσταθεί μια ομάδα υπό τον πρώην πρέσβη κ. Β. Πισπινή (που είχε αναλάβει τις διερευνητικές επαφές επί υπουργιών Π. Μολυβιάτη και Ντόρας Μπακογιάννη) ο οποίος θα λειτουργεί σε συνεργασία με τον κ. Αποστολίδη αλλά και με τον πρώην γενικό γραμματέα του υπουργείου Εξωτερικών κ. Ι. Ζέπο σε συμβουλευτικό ρόλο.

Αν λείπει η πολιτική βούληση, πού θα στηριχθεί ο διάλογος; Στο παρασκήνιο μάλιστα αυξάνονται οι φωνές που ζητούν ριζική επανεξέταση της πολιτικής μας έναντι της Τουρκίας. Η επέκταση των χωρικών υδάτων το ταχύτερο δυνατόν και το «κλείσιμο των κόλπων» ώστε να λειτουργήσουν ως γραμμές βάσης και να κερδίσει η Ελλάδα σε θαλάσσιες ζώνες είναι δύο εκ των προτάσεων που κυκλοφορούν.

Ευρώπη ανέργων, υποαμειβόμενων και νεόπτωχων

TO BHMA --- Οικονομία

 

Ευρώπη ανέργων, υποαμειβόμενων και νεόπτωχων

Από τον Νότο ως τον Βορρά το επίπεδο διαβίωσης των Ευρωπαίων υποβαθμίζεται ραγδαία

Μαργιόλης Κωνσταντίνος

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 05/01/2013, 05:45 | ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: 05/01/2013, 05:45

Η φωτογραφία των χαμογελαστών ευρωπαίων ηγετών τη μέρα της απονομής του Νομπέλ Ειρήνης στην Ευρωπαϊκή Ενωση είναι βέβαιο ότι θα έκανε πολλούς ευρωπαίους πολίτες να γελάσουν πικρά ή να εξοργιστούν. Η απόφαση της νορβηγικής επιτροπής να ανακηρύξει την Ευρώπη θεματοφύλακα της ειρήνης για το 2012 αποτελεί ασφαλώς δείγμα «μαύρου χιούμορ». Η Ευρώπη μπορεί να μη σπαράσσεται πλέον από πολέμους με πυρηνικά όπλα αλλά βρίσκεται στην καρδιά ενός ακήρυχτου πολέμου με θύματα τα εκατομμύρια των ανέργων, των νεόπτωχων και των επισφαλώς εργαζομένων που βλέπουν το επίπεδο διαβίωσης να επιδεινώνεται ραγδαία και το μέλλον τους να προδιαγράφεται - στην καλύτερη περίπτωση - γκρίζο. Ο βουβός κοινωνικός πόλεμος εξελίσσεται με μεγαλύτερη σφοδρότητα στις «αμαρτωλές» χώρες του ευρωπαϊκού Νότου όπου οι άνεργοι αυξάνονται με ραγδαίους ρυθμούς. Ομως η κρίση έχει ήδη φτάσει και στον «συνετό Βορρά» όπως στην Ολλανδία ή στη Φινλανδία. Οι παραδοξότητες της ευρωπαϊκής κρίσης και της μοναδικής συνταγής που έχει εφαρμοστεί μέχρι σήμερα για την αντιμετώπισή της προβάλλουν και στη Γερμανία. Η χώρα που εμφανίζεται ως υπόδειγμα οικονομικής ευταξίας συγκεντρώνει ταυτόχρονα εκατομμύρια εργαζομένους των 400 ευρώ αλλά και μετανάστες από την Ελλάδα, την Πορτογαλία και την Ισπανία που αναζητούν εκεί ένα καλύτερο παρόν. Παράλληλα η απαξίωση της εργασίας και της ζωής των Ευρωπαίων πυροδοτεί αλυσιδωτές κινητοποιήσεις, μαζικές απεργίες και ξεσπάσματα βίαιων αντιδράσεων όπως πρόσφατα στη Σλοβενία ή στη Βρετανία. Το ερώτημα που αναδύεται μέσα από την κρίσιμη συγκυρία δεν είναι άλλο από το αν υπάρχει εναλλακτική στη λιτότητα.

Τα στατιστικά που ανακοινώνει κάθε μήνα η Eurostat δεν προξενούν πλέον καμία εντύπωση. Το ποσοστό του οικονομικά ενεργού πληθυσμού που εκτοπίζεται από την αγορά εργασίας αυξάνεται με σταθερούς ρυθμούς εδώ και έναν χρόνο. Στην Ευρώπη των ανέργων υπάρχουν πλέον περισσότεροι από 26 εκατομμύρια πολίτες που δεν απασχολούνται ενώ στον σκληρό της πυρήνα, στην ευρωζώνη, οι άνεργοι αγγίζουν ήδη τα 19 εκατομμύρια. Ελλάδα και Ισπανία κατέχουν τα θλιβερά πρωτεία σχεδόν σε όλες τις υποκατηγορίες ανέργων. Το πιο απογοητευτικό μέγεθος αφορά βέβαια τους ανέργους κάτω των 25 ετών οι οποίοι φτάνουν συνολικά τα τέσσερα εκατομμύρια στη ζώνη του ευρώ (ποσοστό 24%). «Η Ευρώπη προφανώς δεν αγαπάει τους νέους» έγραφε χαρακτηριστικά σε πρόσφατο άρθρο του ο βρετανικός «Guardian», διαπιστώνοντας ότι «για πρώτη φορά στη μεταπολεμική περίοδο της ηπείρου η νέα γενιά υποχρεώνεται να προσαρμοστεί σε συνθήκες χειρότερες από αυτές των προγόνων της».

Η υπηρεσία ερευνών της Ευρωπαϊκής Ενωσης Eurofound ανέφερε στην τελευταία της έκθεση για την απασχόληση ότι η νεανική ανεργία κοστίζει στις χώρες της ΕΕ 153 δισ. ευρώ ετησίως λόγω του κόστους των επιδομάτων και κυρίως της «χαμένης παραγωγικότητας». Ακόμη και οι θεσμικοί φορείς όπως ο Οργανισμός για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη και ο Διεθνής Οργανισμός Εργασίας εγκαλούν την ευρωπαϊκή ηγεσία για την αποτυχία σεβασμού ενός στοιχειώδους κοινωνικού συμβολαίου. «Οι συνέπειες μιας ''χαμένης γενιάς'' δεν είναι απλώς οικονομικές αλλά και κοινωνικές καθώς ενέχουν τον κίνδυνο για τους νέους που παραμένουν άνεργοι να επιλέξουν την αποχή από τη δημοκρατική συμμετοχή στα κοινά» προειδοποιεί ο ΟΟΣΑ.

Ομως δεν είναι μόνο η ανεργία που μαστίζει τους νέους. Σύμφωνα με το γαλλικό Παρατηρητήριο Νεότητας και Εκπαίδευσης (INJEP) το 23% των Γάλλων κάτω των 25 ετών βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχειας ενώ στο σύνολο του πληθυσμού της Γαλλίας οι φτωχοί αγγίζουν τα εννέα εκατομμύρια.  Ακόμη περισσότεροι (περίπου 15 εκατομμύρια) υπολογίζεται ότι είναι οι «εργαζόμενοι φτωχοί», οι οποίοι βλέπουν το πορτοφόλι τους να αδειάζει πολύ πριν τελειώσει ο μήνας. Τα μεγέθη αυτά ταυτίζονται με τον αριθμό των επισφαλώς εργαζομένων στη χώρα αναδεικνύοντας την άμεση σύνδεση των «ελαστικών μορφών απασχόλησης» με την αύξηση της φτώχειας.

Το τίμημα της ανάπτυξης

Ενδεικτικό είναι το παράδειγμα της Γερμανίας. Το πακέτο μεταρρυθμίσεων με την ονομασία «Ατζέντα 2010»  που υιοθέτησε το 2005 η κυβέρνηση του σοσιαλδημοκράτηΓκέρχαρντ Σρέντερ έχει δημιουργήσει σήμερα μια… ανθηρή τάξη 10 εκατομμυρίων χαμηλόμισθων. Πρόκειται για νεόπτωχους οι οποίοι απασχολούνται είτε σε συνθήκες «μαύρης εργασίας» χωρίς καμία προστασία από συλλογική σύμβαση είτε με ελαστικά ωράρια και ωρομίσθια κάτω των πέντε ευρώ την ώρα. Στη χώρα που είναι υπερήφανη για την υψηλή ποιότητα των προϊόντων της αλλά και τους (προ κρίσης ασφαλώς) υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, η μέση ωριαία αποζημίωση δεν ξεπερνά τα 10 ευρώ ενώ το 25% του εργατικού δυναμικού αμείβεται με λιγότερα από 8,5 ευρώ την ώρα. Τα εκτενή δημοσιεύματα που αφιερώνει κατά καιρούς το γερμανικό περιοδικό «Der Spiegel» στις αποκαλούμενες «μικροδουλειές» (minijobs) είναι γεμάτα από περιπτώσεις όπως αυτή μιας εργαζόμενης σε φούρνο του Βερολίνου η οποία δηλώνει ότι αμείβεται με λιγότερα ευρώ την ώρα από όσα κοστίζει το σάντουιτς που πουλά στους πελάτες.

Στη Βρετανία, όπου επίσης δεν υπάρχει θεσπισμένη ελάχιστη αποζημίωση σε εθνικό επίπεδο, τουλάχιστον πέντε εκατομμύρια εργαζόμενοι «δουλεύουν για το τίποτα» όπως γράφει χαρακτηριστικά ο «Guardian».

Σε ολόκληρη την Ευρώπη το δίχτυ προστασίας των εργαζομένων έχει πάρει θέση στο προκρούστειο κρεβάτι της δημοσιονομικής προσαρμογής. Το επίπεδο διαβίωσης υποβαθμίζεται καθώς το κοινωνικό κράτος «κοστίζει ακριβά στον εθνικό προϋπολογισμό». Ομως αυτό που άλλαξε την περασμένη χρονιά ήταν κυρίως η «ποιότητα» και όχι η ποσότητα των νεόπτωχων. Διότι δεν είναι μόνο οι «γεννημένοι φτωχοί» αλλά και η μέχρι πρότινος ευημερούσα μεσαία τάξη που εξωθείται πλέον στο κοινωνικό περιθώριο.

Στους δρόμους οι Σλοβένοι

• Στις αρχές Δεκεμβρίου ένα βίαιο ξέσπασμα των κατοίκων του Μάριμπορ τάραξε την ήσυχη καθημερινότητα της Σλοβενίας. Η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας έχει τη φήμη της «πόλης όπου δεν συμβαίνει τίποτα», οι μαζικές διαδηλώσεις όμως που ξεκίνησαν στις 3 Δεκεμβρίου απλώθηκαν γρήγορα σε ολόκληρη τη χώρα και ανάγκασαν τον δήμαρχο της πόλης Φρανκ Κάνγκλερ να παραιτηθεί.

• Τα οικονομικά σκάνδαλα στα οποία φέρεται εμπλεκόμενος ο Κάνγκλερ ήταν απλώς η αφορμή για να ξεχυθούν για μία ακόμη φορά στους δρόμους δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές πετώντας από αβγά ως μολότοφ και φωνάζοντας συνθήματα κατά της διαφθοράς και των εγχώριων ολιγαρχών.

• «Πρέπει να πάρουμε πίσω τη χώρα μας γιατί μας την έκλεψαν» λένε οι διαδηλωτές που βλέπουν τα τελευταία 20 χρόνια να εφαρμόζεται με συνέπεια από όλες τις κυβερνήσεις μια  νεοφιλελεύθερη πολιτική ιδιωτικοποιήσεων που έχει μετατρέψει τις άλλοτε δημόσιες υπηρεσίες σε επιχειρήσεις πλουτισμού της οικονομικής και πολιτικής ελίτ. Πολλοί είναι οι αξιωματούχοι και οι τοπικοί άρχοντες που έχουν κατηγορηθεί για διαφθορά, χωρίς όμως κανείς ως τώρα να έχει οδηγηθεί στη Δικαιοσύνη. Τώρα οι διαμαρτυρίες αναζωπυρώθηκαν λόγω και των μέτρων λιτότητας και της αυξανόμενης ανεργίας. Από την άλλη πλευρά, η κυβέρνηση του κεντροαριστερού Γιάνεζ Γιάνσα επιμένει ότι χωρίς «επώδυνες λύσεις» η χώρα θα είχε τεθεί σε καθεστώς «διάσωσης» από την ΕΕ και το ΔΝΤ.

Φοβούνται κοινωνική έκρηξη
Στον Νότο πληθαίνουν οι διαδηλώσεις κατά της λιτότητας
Οι Ισπανοί, οι Γάλλοι, ακόμη και οι Βέλγοι ή οι Βρετανοί, δεν περίμεναν την «ημέρα πανευρωπαϊκής δράσης» που διοργάνωσε τον περασμένο Νοέμβριο η ευρωπαϊκή συνομοσπονδία συνδικάτων για να αντιδράσουν στις πολιτικές της λιτότητας που εφαρμόζονται μεθοδικά και χωρίς παρεκκλίσεις από τις ευρωπαϊκές ηγεσίες ανεξαρτήτως πολιτικών αποχρώσεων.

Εκατοντάδες απεργίες, διαδηλώσεις και πορείες πραγματοποιήθηκαν την περασμένη χρονιά σε όλες τις μεγάλες πόλεις του ευρωπαϊκού Νότου που πλήττεται από το μείγμα των περικοπών στις κοινωνικές δαπάνες, της αύξησης της φορολογίας και της ύφεσης που ανατροφοδοτεί την ανεργία.

Στην Ιταλία σήμανε «συναγερμός» τον περασμένο Μάιο, όταν σημειώθηκαν επιθέσεις με μολότοφ σε κτίρια των φορολογικών υπηρεσιών στο Λιβόρνο και στη Νάπολι. Οι ιταλικές αρχές φοβούνται αναβίωση των «ημερών του '70», αν και προς το παρόν δεν έχει αναδυθεί ένα μαζικό κίνημα πολιτικής βίας.

Ωστόσο ακόμη πιο εντυπωσιακή είναι η κλιμάκωση των αντιδράσεων στο δυτικό άκρο της Ιβηρικής. Οσο βαθαίνει η ύφεση τόσο περισσότερος είναι ο κόσμος που κατεβαίνει στους δρόμους φωνάζοντας συνθήματα κατά της λιτότητας και της «κοινωνικής τρομοκρατίας». Τους τελευταίους μόνο μήνες του 2012 οι κάτοικοι της Λισαβόνας περικύκλωσαν αρκετές φορές το Κοινοβούλιο προκειμένου να μην ψηφιστούν τα μέτρα της κυβέρνησης Κοέλιο και ο σκληρός προϋπολογισμός του 2013.

Γιγαντιαίες διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν και στο Λονδίνο τον περασμένο Οκτώβριο, με τους εκπροσώπους των εργαζομένων να κάνουν λόγο για «ένα πολύ σαφές και ισχυρό μήνυμα» προς την κυβέρνηση Συντηρητικών και Φιλελεύθερων Δημοκρατών «που έχει γαντζωθεί σε μια πολιτική που δεν αποδίδει».

«Οι διαμαρτυρίες στην Ισπανία και σε άλλες χώρες είναι μια προειδοποίηση για την κοινωνική έκρηξη που απειλεί την Ευρώπη λόγω των πολύ υψηλών ποσοστών ανεργίας στους νέους» σημείωσε εμφατικά ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς σε δηλώσεις του τον περασμένο Ιούλιο.

Η ανεργία στέλνει τους Nοτιοευρωπαίους μετανάστες στον Βορρά
Η Γερμανία αναζητεί εξειδικευμένο προσωπικό για τη βαριά βιομηχανία - τουλάχιστον 300.000 οι μετανάστες το 2012
Οι δηλώσεις των ηγετών και των κυβερνητικών αξιωματούχων από το Βερολίνο και τη Λισαβόνα ήταν ενδεικτικές του νέου κύματος μετανάστευσης που παρατηρείται στην Ευρώπη. Οι κάτοικοι των χωρών του Νότου αναζητούν θέσεις εργασίας στις χώρες του Βορρά. Καθώς η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ισπανία και η Ιταλία πλήττονται από τη σκληρή λιτότητα, την υποτίμηση της εργασίας και την αποβιομηχάνιση, τα θύματα της κρίσης, κυρίως οι πιο νέοι από κάθε χώρα, μεταναστεύουν προς τις χώρες που μπορούν ακόμα να διασφαλίσουν μια αξιοπρεπή εργασία για έναν -ικανοποιητικό τουλάχιστον - μισθό.

Ωστόσο οι συστάσεις του πορτογάλου πρωθυπουργού Πέντρο Πάσος Κοέλιο προς τους συμπατριώτες του «να αφήσουν τις ανέσεις» και να αναζητήσουν εκτός συνόρων «ένα καλύτερο μέλλον» προκάλεσαν οργή τον περασμένο Ιούλιο. Και όχι άδικα αφού αυτή η δήλωση ήταν η πιο κυνική παραδοχή της αποτυχίας της οικονομικής πολιτικής που εφαρμόζεται στη χώρα της Ιβηρικής - και όχι μόνο.

Στην Πορτογαλία, όπου το 37% των νέων βρίσκεται εκτός αγοράς εργασίας, ο κατώτερος μισθός ανέρχεται στα 475 ευρώ. Ομως η εξαθλίωση των εργαζομένων έχει άλλο όνομα: πράσινα μπλοκάκια. Τα «recibos verdes» δεν είναι παρά μια παλιά πρακτική που εφαρμοζόταν από τις προηγούμενες δεκαετίες στο Δημόσιο και τώρα έχει καθιερωθεί ως πρακτική πρόσληψης υπαλλήλων και στον ιδιωτικό τομέα. Ο εργαζόμενος αμείβεται ως «ειδικός συνεργάτης» μόνο για ένα πολύ συγκεκριμένο έργο εβδομάδων ή λίγων μηνών χωρίς να δικαιούται ούτε ανανέωση της άτυπης σύμβασης ούτε ένσημα ή άδεια μετ' αποδοχών. Το χειρότερο είναι ότι μετά την απόλυσή του δεν του δίνεται ούτε επίδομα ανεργίας καθώς δεν θεωρείται απολυμένος. Ετσι η χώρα που τη δεκαετία του 1990 είχε γίνει τόπος υποδοχής μεταναστών από την Αφρική και τη Λατινική Αμερική (λόγω ομογλωσσίας με τις πρώην αποικίες), τώρα «διώχνει» εκτός συνόρων περισσότερους από 70.000 εργαζομένους τον χρόνο. Πρόκειται για το μαζικότερο κύμα μετανάστευσης που καταγράφεται στη χώρα που θυμίζει στους παλαιότερους τις δεκαετίες '60-'70 όταν οι Πορτογάλοι μετοικούσαν στη Γαλλία. Τώρα ο προορισμός βρίσκεται ακόμα πιο μακριά. Και όχι μόνο για τους πορτογάλους εμιγκρέδες.

Στην Ιταλία αναβιώνει η «fuga di cervelli», δηλαδή η φυγή των πιο μορφωμένων κατοίκων της χώρας που δεν μπορούν να απορροφηθούν από τη φθίνουσα οικονομία. Περισσότεροι από 60.000 Ιταλοί εγκαταλείπουν τη χώρα κάθε χρόνο καθώς το ποσοστό των ανέργων νέων (κάτω των 25 ετών) ξεπερνά και εδώ το 35% ενώ σε ορισμένες περιοχές της Κάτω Ιταλίας αγγίζει τα ελληνικά και ισπανικά ρεκόρ (άνω του 50%).

Στην άλλη άκρη της Ευρώπης η τάση είναι αντίστροφη. Μόνο το πρώτο εξάμηνο της περασμένης χρονιάς η Γερμανία υποδέχτηκε σχεδόν 185.000 εργαζομένους από την υπόλοιπη Ευρώπη με τη μεταναστευτική ροή να καταγράφει αύξηση 35% σε σύγκριση με την αντίστοιχη περίοδο του 2011. Μέσα σε έναν χρόνο ο αριθμός των Πορτογάλων και των Ισπανών που υπέβαλαν σχετικό αίτημα στις ομοσπονδιακές Αρχές διπλασιάστηκε ενώ ο αριθμός των Ελλήνων αυξήθηκε κατά 78%. Οπως επισημαίνει το Ινστιτούτο Ερευνών Εργασίας της Νυρεμβέργης (IAB) το ευτύχημα για τους Γερμανούς είναι ότι το μεγαλύτερο ποσοστό όσων αναζητούν εργασία στη χώρα είναι άτομα πανεπιστημιακής εκπαίδευσης ή υψηλής τεχνικής κατάρτισης. Ο ερευνητής του ΙΑΒ Χέρμπερτ Μπρούκερ εκτιμά ότι ο αριθμός των ευρωπαίων μεταναστών στη Γερμανία θα αγγίξει τις 300.000 για το σύνολο του 2012 ενώ οι προβλέψεις της Goldman Sachs ανεβάζουν τον αντίστοιχο αριθμό στις 360.000.

Η ανησυχία στη Γερμανία προέρχεται από τη δημογραφική συρρίκνωση που καταγράφεται τα τελευταία χρόνια. Εξαιτίας της γήρανσης του πληθυσμού, οι επιχειρήσεις δυσκολεύονται να ανανεώσουν το προσωπικό τους. Η έλλειψη εργατικού δυναμικού ειδικά στη βαριά βιομηχανία και τις κατασκευές αντιμετωπίζεται προς το παρόν με την πρόσκληση που απευθύνουν τα γερμανικά κρατίδια στους Ευρωπαίους του Νότου. Ωστόσο, όπως δείχνουν τα στοιχεία της ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Απασχόλησης, οι περισσότεροι Νοτιοευρωπαίοι προτιμούν την εγκατάσταση στο Βερολίνο ή σε άλλες μεγάλες πόλεις τη στιγμή που οι ανάγκες επιχειρήσεων όπως η BASF, η Βayer και η Daimler αντιστοιχούν σε θέσεις που βρίσκονται σε μικρές πόλεις ή σε βιομηχανικές ζώνες εκτός αστικών περιοχών. Παρά τη μαζική εισροή μεταναστών, περιοχές όπως αυτή του Ρήνου στη Νοτιοδυτική Γερμανία προβλέπουν ότι οι ελλείψεις σε εξειδικευμένο προσωπικό θα φτάσουν τις 35.000 ως το τέλος του 2013.

Συνταγή θανάτου

TO BHMA --- Γνώμες

 

Συνταγή θανάτου

Μαλούχος Γεώργιος Π.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 03/01/2013, 06:18 | ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: 03/01/2013, 06:18

Η ευρωζώνη εισήλθε και de jure από προχθές – γιατί de facto έχει εισέλθει εδώ και πολύ καιρό – στην εποχή της τρέλας: στην εποχή του νέου Δημοσιονομικού Συμφώνου. Ενός «ζουρλομανδία» όπως τον έχουν ήδη πολλοί διεθνώς χαρακτηρίσει, ο οποίος τη δένει χειροπόδαρα και της στερεί κάθε ελπίδα να ξεπεράσει την κρίση.

Το Σύμφωνο είναι μεν συμβατό με τις τρέχουσες επιδιώξεις της Γερμανίας, η οποία και το επέβαλε με «συνοπτικές διαδικασίες» εκβιάζοντας δια της κρίσης χρέους, αποτελεί όμως την ταφόπλακα πλήθους χωρών του κοινού νομίσματος. Κι αυτό για τον πολύ απλό λόγο ότι οι προδιαγραφές που δημιουργεί για το «νέο ευρώ» που στην ουσία θεσμοθετεί, είναι εντελώς αδύνατο να πιαστούν από εκείνες: κι αυτό δεν ισχύει μόνον για την Ελλάδα, αλλά για πολύ ισχυρότερες και αρτιότερα δομημένες χώρες, που θα πάρουν κι αυτές, έστω και με μικρότερη οξύτητα, τον αδιέξοδο δρόμο της ύφεσης.

Το Δημοσιονομικό Σύμφωνο είναι ένα «πακέτο» κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της γερμανικής οικονομίας και στερεί οριστικά και αμετάκλητα κάθε μέσο που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από τις λιγότερο ανεπτυγμένες οικονομίες της ευρωζώνης, την οποία και καθιστά το μοναδικό μεγάλο οικονομικό χώρο της γης που δεν διαθέτει στα χέρια του τα κλασικά εργαλεία που όλοι οι άλλοι (Αμερικανοί, Ιάπωνες, ακόμα και, σε άλλο επίπεδο, και οι Κινέζοι) διαθέτουν.

Ετσι, η υιοθέτησή του, προκαλεί μία διπλή ανισορροπία: η πρώτη είναι μέσα στην ίδια την ευρωζώνη, καθώς οι χώρες που δεν «αντέχουν» το ίδιο τους το νόμισμα οδηγούνται νομοτελειακά πια στην πλήρη υπαγωγή τους στον ισχυρό της «ομάδας». Η δεύτερη, πιο μεσοπρόθεσμη, είναι ότι καθιστά την ευρωζώνη ως σύνολο πιο ευάλωτη στο διεθνή «ανταγωνισμό» κάτι που, όμως, ακριβώς επειδή υπάρχει η πρώτη διάσταση, αυτή την ώρα κάθε άλλο παρά ενοχλεί τους Γερμανούς, ενώ θα έπρεπε να τους ανησυχεί σφόδρα.

Φυσικά, ούτε λόγος να γίνεται για το ποιος θα πληρώσει το άμεσο κόστος: οι κοινωνίες των κρατών που τελούν σε συγκριτική αδυναμία. Όμως, η τραγωδία είναι ότι όλο αυτό το κόστος δεν θα γεννήσει μια νέα προοπτική: αντίθετα, θα τις βυθίσει ακόμα περισσότερο.

Τα χθεσινά στοιχεία για τη μεταποιητική βιομηχανία στην Ελλάδα δείχνουν το δρόμο – κι αυτό δεν αφορά το ελληνικό κράτος με όλες του τις αδιανόητες στρευλώσεις. Αφορά την ιδιωτική, και μάλιστα την «πραγματική», οικονομία που υποχωρεί καθολικά και άτακτα.

Η εικόνα αυτού του τρόμου μπορεί να είναι σήμερα ορατή εξόφθαλμα στην Ελλάδα, όμως, ήδη έχει αρχίζει και εμφανίζεται συστημικά πια σε πολλές άλλες χώρες που βλέπουν ότι διέξοδος δεν υπάρχει, αλλά δεν μπορούν να κάνουν τίποτα, παρά τις προσπάθειες και τις θυσίες.

Πρόκειται, δυστυχώς, για μία απόλυτη συνταγή θανάτου…

Στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ο θρησκευτικός όρκος

TO BHMA ---Κοινωνία

 

Στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ο θρησκευτικός όρκος

Θα συζητηθεί την ερχόμενη Τρίτη προσφυγή που ζητά την κατάργησή του

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 03/01/2013, 11:05 | ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: 03/01/2013, 10:58

Το θέμα της κατάργησης του θρησκευτικού όρκου στα ελληνικά δικαστήρια θα συζητηθεί την ερχόμενη Τρίτη στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων μετά από σειρά προσφυγών κατά της Ελλάδας.

Οι προσφεύγοντες, Παναγιώτης Δημητράς, Αντρέα Τζίλμπερτ, Νικόλαος Μυλωνάς, Γρηγόρης Βαλλιανάτος, Ευαγγελία Βλάμη, Αντωνία Παπαδοπούλου, Ναυσικά Παπανικολάτου και Δημήτρης Τσαμπρούνης, μέλη της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης «Ελληνικό Παρατηρητήριο του Ελσίνκι» διαμαρτύρονται, στην προσφυγή τους, για την υποχρέωση που επιβάλλεται στους μάρτυρες των ελληνικών δικαστηρίων να ορκίζονται στο Ευαγγέλιο.

Σημειώνοντας ότι τα μέλη του «Ελληνικού Παρατηρητηρίου του Ελσίνκι» παραβρέθηκαν ως μάρτυρες υπεράσπισης σε 48 ποινικές υποθέσεις που αφορούσαν παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα, οι προσφεύγοντες υποστηρίζουν ότι η υποχρέωση των μαρτύρων να ορκίζονται στο Ευαγγέλιο συνιστά παραβίαση του δικαιώματος στον σεβασμό της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής, του δικαιώματος στην ελευθερία της σκέψης, συνείδησης και θρησκείας των σχετικών διατάξεων της Σύμβασης, με τις οποίες απαγορεύονται οι διακρίσεις.

Παράλληλα, οι προσφεύγοντες, ισχυρίζονται στην προς εκδίκαση προσφυγή τους, ότι η παρουσία χριστιανικών συμβόλων στις αίθουσες των ελληνικών δικαστηρίων, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι όλοι οι Έλληνες δικαστές είναι ορθόδοξοι χριστιανοί, δημιουργούν αμφιβολίες για την αμεροληψία των αποφάσεών τους.

ΚΑΛΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΝΕΟ ΧΡΟΝΟ!!!

Η ΓΝΩΜΗ ΜΑΣ!!!!
ΚΑΛΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΝΕΟ ΧΡΟΝΟ!!!
ΚΑΛΩΣ ΤΟ, ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΜΑΣ!!!
ΚΑΛΑ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ!!!! ΚΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Η ΑΡΧΗ!!!! 
ΤΩΡΑ ΠΑΤΡΙΩΤΗ ΞΕΡΕΙΣ ΠΩΣ ΘΑΡΘΗ ΤΟ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΤΙΚΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ!!!!
ΘΑ ΠΕΘΑΝΗ ΑΠΟ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΜΟ!!! 
ΠΡΩΤΟΤΥΠΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΑΛΛΑ ΑΞΙΖΕΙ ΣΕ ΕΜΑΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ!!!
ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΙΣ, ΠΑΤΡΙΩΤΗ??

------------------
NEWSIT

Αστυνομικοί κατέληξαν στο νοσοκομείο, ύστερα από επίθεση αλλοδαπών

Δυο αστυνομικοί δέχθηκαν επίθεση και τραυματίστηκαν, κατά τη διάρκεια της περιπολίας τους στο πλαίσιο της Επιχείρησης “Ξένιος Δίας”.

Στις 11.30, τρεις αστυνομικοί έκαναν πεζή περιπολία στην οδό Στουρνάρη στα Εξάρχεια, όταν ξαφνικά μια πολυάριθμη ομάδα αλλοδαπών, οι οποίοι διακινούσαν λαθραία τσιγάρα, τους επιτέθηκαν με πέτρες και λοστούς. 

Δύο από αυτούς τραυματίστηκαν και μεταφέρθηκαν στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο, όπου διαπιστώθηκε ότι ο ένας είχε κάταγμα στον πήχη του δεξιού χεριού και ο άλλος κάταγμα στην παλάμη και στον αντίχειρα του δεξιού χεριού.

Μετά το περιστατικό, οι δράστες τράπηκαν σε φυγή προς την Πλατεία Εξαρχείων και ενεργείται προανάκριση από το αστυνομικό τμήμα της περιοχής.

Β. Βιλιάρδος-ΟΙ ΑΘΛΙΟΙ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ

ΘΑΥΜΑΣΙΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

-----------------------
Β. Βιλιάρδος

ΟΙ ΑΘΛΙΟΙ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ: Εάν δεν οικοδομήσουμε άμεσα μία κοινωνία που να αναπτύσσει την ικανότητα του ατόμου να σέβεται τους συνανθρώπους του, να εργάζεται δημιουργικά, να παράγει και να μην υπερχρεώνεται, συμμετέχοντας στις κρατικές αποφάσεις, δεν θα υπάρξει μέλλον

Το κεντρικό θέμα στο γνωστό μυθιστόρημα του Βίκτωρος Ουγκώ δεν είναι άλλο, από το διωγμό που υφίσταται συχνά ο Πολίτης εκ μέρους της Πολιτείας – η οποία, με τη βοήθεια των νόμων που έχει ψηφίσει και ανεξάρτητα από το εάν συμβαδίζουν ή όχι με το «κοινό περί δικαίου αίσθημα», έχει τη δυνατότητα να αποφασίζει καταδικαστικά για τις τύχες εκείνων των ανθρώπων που της αντιτίθενται ή/και δεν υποτάσσονται στωικά στη μοίρα τους (ενώ συνήθως δεν ανήκουν στα «προβεβλημένα» μέλη της).

Περαιτέρω, ο συγγραφέας περιγράφει με εξαίρετο τρόπο τη διαχρονική, τεράστια σύγκρουση μεταξύ των ανθρώπινων νόμων και της «Θεϊκής» συνείδησης – η οποία τελικά επικρατεί (στο μυθιστόρημα), με τους νόμους να αυτοκτονούν (Ιαβέρης), ερχόμενοι αντιμέτωποι με την αμφισβήτηση, με την εμμονή και με την επιμονή της συνείδησης (Γιάννης Αγιάννης).

Συμπεραίνει δε έμμεσα ότι, όσο οι Πολίτες δεν οργανώνονται μεταξύ τους, δεν αμφισβητούν αυτά που τους επιβάλλονται άδικα και δεν συναποφασίζουν για το μέλλον τους οι νόμοι, οι οποίοι δεν ψηφίζονται φυσικά με κριτήριο το κοινώς αποδεκτό δίκαιο, την ανθρώπινη συνείδηση και την ηθική, αλλά με βάση τα συμφέροντα των εκάστοτε ισχυρότερων, θα συνεχίσουν να χρησιμοποιούνται εναντίον τους – παράγοντας, παράλληλα και «κατά το δοκούν», με τη βοήθεια «διατεταγμένων» πολιτικών και ΜΜΕ, ενόχους και ενοχές.       

Αν και κατά καιρούς τώρα η Πολιτεία υποχρεώνεται να «θυσιάσει» κάποιους «δικούς» της, για να μην διαμαρτυρηθούν εξεγειρόμενοι οι Πολίτες λόγω κάποιας εμφανούς αδικίας ή για να επιβάλλει κάποιους νέους, άδικους νόμους ή μεθόδους (κάποιες άλλες φορές απλά για να αποπροσανατολίσει τους «υπηκόους» της), τίποτα το ουσιαστικό δεν έχει αλλάξει σε σχέση με το παρελθόν.

Ακόμη και σήμερα ο πεινασμένος, ο οποίος αναγκάζεται να σπάσει το τζάμι για να κλέψει ένα κομμάτι ψωμί, διώκεται και καταδικάζεται – ενώ αυτός που, χωρίς να έχει καμία απολύτως ανάγκη φοροδιαφεύγει, διαφθείρεται ή οδηγεί την πατρίδα του στα νύχια του ΔΝΤ και στη χρεοκοπία, συνεχίζει να απολαμβάνει τις συνήθεις παροχές από την Πολιτεία, ερήμην δυστυχώς των Πολιτών.

Το ίδιο συμβαίνει και με όλους αυτούς που οδήγησαν τον πλανήτη στη μεγαλύτερη ίσως οικονομική κρίση της Ιστορίας του– με τα στελέχη του χρηματοπιστωτικού κλάδου δηλαδή τα οποία, ιδιοποιούμενα τα κέρδη και κοινωνικοποιώντας τις ζημίες των τραπεζών, όχι μόνο δεν «διώκονται», αλλά συνεχίζουν να εισπράττουν τεράστιες αμοιβές για τις υπηρεσίες τους.

Το παράδοξο τώρα στην όλη διαδικασία είναι το ότι, αυτός που αναγκάζεται να κλέψει ένα κομμάτι ψωμί για να μην πεθάνει από την πείνα, νοιώθει ενοχές, τύψεις συνείδησης και κατηγορεί τον εαυτό του για την πράξη του.

Από την άλλη πλευρά, αυτός που «υπεξαιρεί» το μέλλον των συμπολιτών του, που εξαπολύει άδικες φορολογικές επιδρομές εναντίον όλων εκείνων που δεν μπορούν να αμυνθούν και που παραδίδει τα κλειδιά της πατρίδας του στους δανειστές της, δεν νοιώθει καμία απολύτως ενοχή ή τύψη – αντίθετα, προβαίνει σε αισιόδοξα διαγγέλματα έμμεσης αποδοχής της κατοχής της χώρας του, την οποία θεωρεί όχι μόνο ως απαραίτητη, αλλά και ως μεγάλη ατομική του επιτυχία.  

Δυστυχώς οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι και η μεσαία τάξη, παρά το ότι θα βρεθούν ξανά αντιμέτωποι το 2013 με άδικους μεν, αλλά νόμιμους «φοροεισπρακτικούς» διωγμούς άνευ προηγουμένου (με στόχο την «ικανοποίηση» των δανειστών εκείνης της τάξης, η οποία, με την απίστευτη διαφθορά της και σε στενή συνεργασία με τους εισβολείς, καταδίκασε την Ελλάδα στην υπερχρέωση, στο διεθνή εξευτελισμό και στην απώλεια της εθνικής της κυριαρχίας) μάλλον θα συνεχίσουν να ενοχοποιούν στο διηνεκές τον εαυτό τους, σεβόμενοι αυτονόητα τους νόμους - με αποτέλεσμα να συρρικνώνονται καθημερινά οι όποιες ελπίδες για το μέλλον τόσο της χώρας μας, όσο και των παιδιών μας.

Την ίδια στιγμή οι άθλιοι των Αθηνών, παραμένοντας νόμιμα στη θέση τους, με απόφαση των ίδιων των «αδιόρθωτων» και αμετανόητων θυμάτων τους, θα συνεχίσουν να απομυζούν «νομοτελειακά» το μέλλον των συμπολιτών τους – οι οποίοι αρνούνται πεισματικά να αντιδράσουν, πιστεύοντας ακράδαντα πως έχουν προκαλέσει μόνοι τους τα δεινά τους (παρά το ότι διαπιστώνουν τη διαφθορά που επικρατεί στα κόμματα, καθώς επίσης πως αρκετοί νόμοι, όπως για παράδειγμα ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, ο οποίος παραμένει διαχρονικά ως έχει, δεν είναι καθόλου «συμβατοί» με το «κοινό, περί δικαίου αίσθημα»).

Εκτός απροόπτου λοιπόν, το οποίο ευχόμαστε να συμβεί χωρίς να το πιστεύουμε, η μεσαία τάξη θα καταδικαστεί στην αιώνια πυρά, ο διεθνής εξευτελισμός της θα συνεχίσει αμείωτος και η εναπομένουσα κοινωνική συνοχή θα καταρρεύσει – εγκαταλείποντας ανθρώπινα ερείπια, καθώς επίσης μία στυμμένη σαν τη λεμονόκουπα, λεηλατημένη και σκλαβωμένη Ελλάδα στον επίλογο της.

ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΑΝ, ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ (ΕΥΧΕΤΗΡΙΟΝ ΜΗΝΥΜΑ)

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΙΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΤΟΥ ΔΩΔΕΚΑΘΕΟΥ

ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΑΝ, ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ

(ΕΥΧΕΤΗΡΙΟΝ ΜΗΝΥΜΑ)

ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ ΤΗ 12η ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΑΚΟΥ ΔΩΔΕΚΑΗΜΕΡΟΥ 2788 μ.Ο.

ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΑΝ ΚΑΘΩΣ ΤΩΡΑ ΤΟΝ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟ ΕΚΛΕΙΣΑΝ ΔΕΚΑΕΞΗ ΕΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΜΑΣ ΘΑ ΘΕΛΑΜΕ:

1. ΝΑ ΤΙΜΗΣΩΜΕ ΜΕ ΝΟΗΤΟΝ ΚΛΑΔΟΝ ΔΑΦΝΗΣ ΚΑΙ ΦΟΙΝΙΚΟΣ ΤΑ ΕΚΑΤΟ ΤΟΣΑ ΑΤΟΜΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗΝ ΤΟΥ ΕΠΙΚΑΤΑΡΑΤΟΥ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΕΣΠΑΣΑΝ ΤΟ ΦΡΑΓΜΑ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ ΚΑΙ ΕΓΝΩΣΤΟΠΟΙΗΣΑΝ ΕΠΙΣΗΜΩΣ ΕΙΣ ΤΑΣ ΑΡΜΟΔΙΑΣ ΑΡΧΑΣ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΟΛΟ ΤΗΝ ΠΙΣΤΙΝ ΤΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗΝ ΘΡΗΣΚΕΙΑΝ ΤΟΥ ΔΩΔΕΚΑΘΕΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΘΕΛΗΣΙΝ ΤΩΝ ΑΥΤΗ ΝΑ ΔΙΚΑΙΩΘΗ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΘΗ ΝΟΜΙΚΩΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΣ, ΥΠΟΓΡΑΨΑΝΤΕΣ ΕΙΣ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΝ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΙΝ ΙΔΡΥΣΕΩΣ ΕΥΚΤΗΡΙΟΥ ΟΙΚΟΥ (αρ. πρωτ. Α3/55-Α3/98 της  24-6-1998) και το ΕΠΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΝ ΥΠΟΜΝΗΜΑ (αρ. πρωτ. Α3/68 της  8-12-1998), ΕΚΤΟΤΕ, ΩΣ ΓΝΩΣΤΟΝ, ΕΠΗΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΜΥΡΙΑΣ ΟΛΗ ΝΟΜΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΣΗΜΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ.

2. ΠΡΟΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΝ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ ΜΑΣ ΑΝΑΦΕΡΟΜΕ:

--ΤΙ ΕΠΙΤΥΧΑΜΕ: ΕΠΙΤΥΧΑΜΕ ΚΑΤΙ ΣΠΟΥΔΑΙΟΝ, ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΝ ΚΑΙ ΠΟΛΥΤΙΜΟΝ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗΝ ΔΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ, ΤΗΝ ΕΓΚΑΘΙΔΡΥΣΙΝ ΤΗΣ "ΓΝΩΣΤΟΤΗΤΟΣ" --ΤΟΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΡΟΣ ΝΟΜΙΚΟΣ ΚΑΙ ΠΛΕΟΝ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΜΑΣ ΕΙΣΗΛΘΕ ΕΝ ΤΟΙΣ ΠΡΑΓΜΑΣΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΧΟΡΕΙΑΝ ΤΩΝ "ΓΝΩΣΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ" (Νομικός όρος και αυτός), ΒΟΗΘΟΥΝΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΩΝ ΜΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΕΥΡΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΝ, ΤΟΝ ΟΗΕ, ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ, ΤΟΝ ΕΥΡΩΠΑΙΟ ΣΥΝΗΓΟΡΟ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ (Έκθεσίς του υπέρ ημών), ΤΟ ΚΟΓΚΡΕΣΟΝ ΤΩΝ Η.Π.Α. (Εκτοτε αναφερόμεθα μονίμως και τιμητικώς εις τας εκθέσεις του Αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών, πλέον δεν είμεθα "ποιοί είσθε εσείς;", είμεθα αυτοί που ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ η 'Εκθεσις του "Στεϊτ Ντηπάρτμεντ"), ΤΑ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΑ ΤΩΝ ΠΕΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΩΝ ΧΩΡΩΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ, ΤΩΝ ΕΤΕΡΩΝ ΘΕΣΜΩΝ ΤΗΣ Ε.Ε. κλπ κλπ ΩΝ ΟΥΚ ΕΣΤΙΝ ΑΡΙΘΜΟΣ! ΒΕΒΑΙΩΣ, ΝΑ ΜΗΝ ΛΗΣΜΟΝΟΥΜΕ, ΕΠΙΣΗΣ, ΤΗΝ ΕΠΙΔΡΑΣΙΝ ΠΡΟΣ ΕΜΠΕΔΩΣΙΝ ΤΗΣ ΓΝΩΣΤΟΤΗΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΧΟΝ ΑΙ ΜΕΓΑΛΑΙ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΣΤΑ ΓΝΩΣΤΟΤΕΡΑ ΔΙΕΘΝΗ ΜΜΕ.

--ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΗΤΟ ΚΑΙ Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ "Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ".

--ΕΚΚΡΕΜΕΙ ΑΚΟΜΗ Η ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΜΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟ "ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΤΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ", ΠΑΡΟΤΙ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΤΕΘΗ ΑΠΟ ΤΡΙΕΤΙΑΣ.

--ΤΙ ΔΕΝ ΕΠΙΤΥΧΑΜΕ: ΝΑ ΚΑΜΨΩΜΕ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ "ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΜΙΣΑΛΛΟΔΟΞΙΑΣ" ΠΟΥ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙ ΣΤΗΝ "ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ", ΟΜΩΣ ΕΥΕΛΠΙΣΤΟΥΜΕ! ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ!

3. ΣΕ ΤΟΥΤΕΣ ΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΩΡΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ, ΟΠΟΥ Η ΙΔΙΑ ΤΟΥ Η ΥΠΑΡΞΙΣ ΕΥΡΙΣΚΕΤΑΙ ΕΠΙ ΞΗΡΟΥ ΑΚΜΗΣ, ΣΤΕΛΝΟΥΜΕ ΣΕ  ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΜΑΣ ΜΗΝΥΜΑ ΕΝΔΥΝΑΜΩΣΕΩΣ ΚΑΙ ΚΑΡΤΕΡΙΑΣ, ΝΑ ΜΗΝ ΛΥΓΙΣΩΜΕ, ΑΛΛΑ ΝΑ ΕΧΩΜΕ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΑΘΗ ΞΑΝΑ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΗΣ Η ΠΕΦΙΛΗΜΕΝΗ ΜΑΣ ΠΑΤΡΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΟΙ ΑΝΩΤΕΡΟΙ ΚΟΣΜΟΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ "ΔΙΟΣΔΟΤΟ ΑΙΓΛΑ" ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΗΣ ΟΤΙ ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΕΘΑ ΕΔΩ, ΟΡΘΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΝ ΚΑΛΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΤΗΡΙΞΙ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ ΜΑΣ, ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΜΑΣ, ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΟΛΟΥ.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ

ΠΑΝ. ΜΑΡΙΝΗΣ