Β. Βιλιάρδος - ΤΟ ΠΡΩΣΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΒΗΤΑ

ΤΟ ΠΡΩΣΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΒΗΤΑ: Όταν οι περισσότερες χώρες θα έχουν βυθιστεί στην ύφεση, με πολλές από αυτές να πλέουν ακυβέρνητες στην τρικυμία της κρίσης χρέους, ενώ τα καταστροφικά προγράμματα λιτότητας δεν θα μπορούν πουθενά να εφαρμοσθούν, η Γερμανία θα έχει επιστρέψει έγκαιρα στο μάρκο

“Η σχεδιαζόμενη νομισματική ένωση είναι μία γερμανική συνωμοσία, με στόχο την κατάκτηση της Ευρώπης” (N. Ridley, υπουργός βιομηχανίας της Μ. Βρετανίας, το 1990)

Ανάλυση

Η οικονομική κατάσταση σε ολόκληρο σχεδόν τον πλανήτη επιδεινώνεται ραγδαία – αφού στην Ιαπωνία έχει ήδη ξεκινήσει η κατάρρευση της αγοράς ομολόγων, οι Η.Π.Α. σχεδιάζουν την ακόμη μεγαλύτερη αύξηση της ποσότητας χρήματος (τύπωμα), ενώ οι αμερικανικές Πολιτείες, με πρώτο το Τέξας, δεν εμπιστεύονται πλέον την πολιτική της Fed, ζητώντας την επιστροφή του δικού τους χρυσού στα θησαυροφυλάκια τους.

Στο σημείο αυτό, η αυθόρμητη ερώτηση που δημιουργείται στους Έλληνες, αφορά τα δικά τους αποθέματα χρυσού - που ακριβώς ευρίσκονται δηλαδή και πως η πατρίδα τους τα έχει εμπιστευθεί σε μία ιδιωτική κεντρική τράπεζα (άρθρο μας), οι προβλέψεις της οποίας μέχρι σήμερα ήταν, στη συντριπτική πλειοψηφία τους, εντελώς εσφαλμένες (ανάλυση).

Ειδικά όσον αφορά την Κύπρο και τις πληροφορίες περί πώλησης χρυσού, αξίας 400 εκ. €, ο οποίος αποτελεί ένα μεγάλο μέρος των συνολικών συναλλαγματικών της αποθεμάτων (περί τα 930 εκ. € το 2011), η εύλογη απορία αφορά τη δυνατότητα της ή μη τότε να υιοθετήσει, εάν το κρίνει απαραίτητο, ένα εθνικό νόμισμα. Μήπως λοιπόν με τον τρόπο αυτό επιχειρείται να τοποθετηθούν ανυπέρβλητα εμπόδια;  

Δυστυχώς για το νησί βέβαια, η ΕΚΤ έχει πλέον καταλάβει απροκάλυπτα την κεντρική του τράπεζα, οι ανάγκες του έχουν αυξηθεί στα 23 δις € (κατά την άποψη μας θα ξεπεράσουν τα 30 δις €), συζητείται ήδη «αναδιάρθρωση» του δημοσίου χρέους του κατά το «πρότυπο» της Ελλάδας (PSI), ενώ κανένας δεν ξέρει τι πραγματικά θα συμβεί με τις καταθέσεις στις τράπεζες – όχι μόνο με αυτές στη Λαϊκή ή στην Κύπρου (τα ίδια θα μπορούσαμε να συμπεράνουμε και για την πατρίδα μας).         

Περαιτέρω, φαίνεται πως στην Κίνα έχει δημιουργηθεί μία τεράστια πιστωτική φούσκα (διάγραμμα), κυρίως λόγω της επικίνδυνης υπερχρέωσης των επιχειρήσεων – οι οποίες δανείζονται συνεχώς, για να μπορούν να παράγουν φθηνά προϊόντα.

Όπως φαίνεται από το διάγραμμα, αφενός μεν ο δανεισμός (κόκκινη στήλη) αυξάνεται από το 2002 περισσότερο από ότι το ΑΕΠ της χώρας, αφετέρου πλησιάζει τα 100 τρις γουάν (περί τα 16 τρις $) - είναι δηλαδή σχεδόν διπλάσιος του ΑΕΠ της Κίνας (8,26 τρις $), οπότε σε εξαιρετικά επικίνδυνα επίπεδα. 

Στα πλαίσια αυτά, η υποτίμηση της πιστοληπτικής ικανότητας της Κίνας από την Fitch ήταν ασφαλώς μία σοβαρή προειδοποίηση, σε σχέση με την πιθανή έκρηξη της φούσκας – πόσο μάλλον όταν παράλληλα υφίστανται τα μεγάλα προβλήματα των σκιωδών τραπεζών της οι οποίες, λειτουργώντας ουσιαστικά στο παρασκήνιο, είναι αδύνατον να ελεγχθούν.

Στην Ευρώπη τώρα η Deutsche Bank, εκτεθειμένη στην αγορά παραγώγων με το τεράστιο ποσόν των 59,19 τρις €, εκ των οποίων τα 48 τρις € σε «στοιχήματα» μελλοντικών διακυμάνσεων των αγορών, δημιουργεί μεγάλες ανησυχίες στη Γερμανία – αφού εάν τυχόν χάσει το 10% του ποσού αυτού, θα χρεοκοπήσει.

Την ίδια στιγμή, στην Πορτογαλία φαίνεται να επιδεινώνεται η τραπεζική κρίση, παρά το ότι η Τρόικα πρότεινε την καθυστέρηση της αποπληρωμής του «πακέτου στήριξης» της οικονομίας της κατά επτά έτη (το ίδιο συνέβη και με την Ιρλανδία).

Οι τράπεζες της χρειάζονται τουλάχιστον 8 δις € - περί τα 2 δις € περισσότερα από αυτά που είχαν υπολογισθεί στο δάνειο που εγκρίθηκε για τη χώρα (συνολικά 78 δις €, εκ των οποίων τα 12 δις € για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών - όπου, μέχρι στιγμής, έχουν διατεθεί τα 6 δις €).  

Η κατάσταση στη γειτονική Ισπανία είναι κατά πολύ χειρότερη – αφού αντιμετωπίζει  αφενός μεν ανάλογα προβλήματα με τη Γαλλία (κυβερνητική διαφθορά, μείωση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας, μαζικές αντιδράσεις του πληθυσμού κλπ.), αφετέρου χαρακτηρίζεται από μία συνεχώς κλιμακούμενη τραπεζική κρίση, την οποία αδυνατεί να καταπολεμήσει.     

Από την άλλη πλευρά, ο πρώην Ολλανδός επίτροπος της Κομισιόν (Bolkestein), συστήνει την άμεση αποχώρηση της πατρίδας του από την Ευρωζώνη λέγοντας:

“Η νομισματική ένωση έχει αποτύχει εντελώς. Το ευρώ λειτούργησε σαν υπνωτικό, το οποίο μας κοίμισε και δεν προσέξαμε την κατάρρευση της ανταγωνιστικότητας μας. Ας σταματήσουμε όλοι μαζί το εγχείρημα, ενισχύοντας αντί αυτού την εσωτερική ευρωπαϊκή αγορά. Δεν χρειαζόμαστε το ευρώ για να το πετύχουμε. Η Ολλανδία πρέπει να εγκαταλείψει το συντομότερο δυνατόν την Ευρωζώνη”.

Συνεχίζοντας, φαίνεται πως η καταστροφική συζήτηση για τη «δήμευση» των καταθέσεων όχι μόνο δεν έχει σταματήσει, αλλά επεκτείνεται και στο διατραπεζικό δανεισμό – με την έννοια πως θα συμμετέχουν μελλοντικά στη διάσωση των υπερχρεωμένων τραπεζών και οι άλλες τράπεζες-δανειστές τους.

Το γεγονός αυτό θα δημιουργήσει πολύ μεγάλα προβλήματα, αφού θα έχει σαν αποτέλεσμα να μην δανείζει καμία τράπεζα την άλλη – οπότε θα περιορισθεί πολύ περισσότερο η ρευστότητα, ενώ θα δημιουργηθούν συνθήκες χρεοκοπίας, ακόμη και για τις υγιείς τράπεζες.            

Ολοκληρώνοντας την εισαγωγή μας, είναι δυστυχώς πολύ άσχημο να προβλέπει κανείς οδυνηρά γεγονότα (ανάλυση), πολύ περισσότερο δε, όταν αυτές οι προβλέψεις επαληθεύονται - γεγονός που σημαίνει ότι, δεν δόθηκε απολύτως καμία σημασία στην αντιμετώπιση των προβλημάτων, αφού διαφορετικά θα είχε διαψευσθεί.

Πόσο μάλλον όταν υπάρχουν λύσεις, όπως στην περίπτωση της Ευρωζώνης, είτε (α) με τη συμβολή της ΕΚΤ (άρθρο μας), (β) με την αντιμετώπιση των Ευρωπαϊκών Ασυμμετριών (ανάλυση μας), (γ) με την τόνωση της ζήτησης, της κατανάλωσης καλύτερα στη Γερμανία (αύξηση των μισθών των Γερμανών, μείωση της φορολογίας κλπ.), με προϊόντα των ελλειμματικών οικονομιών της Ευρώπης, (δ) με την έκδοση ευρωομολόγων, (ε) με τον ελεγχόμενο πληθωρισμό (στ) είτε με άλλους τρόπους ή/και συνδυασμό των παραπάνω.

Όταν όμως συνεχίζονται οι λανθασμένες επιλογές, όπως για παράδειγμα η «Πύρρειος χρεοκοπία» της Ελλάδας, καθώς επίσης η συνεχής καθυστέρηση των αποφάσεων, εκ μέρους του περιπλανώμενου Ευρωθιάσου, τότε δεν μπορεί να υπάρξει μέλλον –ενώ θα διαδέχεται η μία χώρα την άλλη στον ευρωπαϊκό χορό του Ζαλόγγου, ειδικά μετά την «εν ψυχρώ» δολοφονία της Κύπρου (άρθρο). Περαιτέρω τα εξής:

ΒΕΛΓΙΟ

Η χώρα ανήκει στα συνολικά δεκατρία κράτη, τα οποία πρέπει να αναδιαρθρώσουν την οικονομία τους – σύμφωνα με την έκθεση της Κομισιόν (σύνδεσμος). Ειδικότερα, η ανταγωνιστικότητα του Βελγίου μειώνεται συνεχώς, οι εξαγωγές περιορίζονται, ενώ το υψηλό δημόσιο χρέος θα έχει σαν αποτέλεσμα, αργά ή γρήγορα, τη μείωση της ανάπτυξης (μόλις 0,2% το 2012).

Ο Πίνακας Ι που ακολουθεί, στον οποίο συμπεριλαμβάνουμε και τον επόμενο υποψήφιο, τη Σλοβενία, καθώς επίσης το Λουξεμβούργο, είναι χαρακτηριστικός:

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Οικονομικά μεγέθη του Βελγίου, της Σλοβενίας και του Λουξεμβούργου, σε δις $ (προβλέψεις 2012)  

Μεγέθη	Βέλγιο	Σλοβενία	Λουξεμβούργο
ΑΕΠ	476,8	45,4	56,2
ΑΕΠ κατά κεφαλή	38.100	28.600	80.700
Εργαζόμενοι	5.055.000	923.000	208.200
Ανεργία	7,6%	11,9%	6%
Έλλειμμα προϋπολογισμού	-3,3%	-4,6%	-0,9%
Δημόσιο χρέος / ΑΕΠ	99,6%	53,2%	18,4%
Έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών	-4,80	0,29	0,50
Εξαγωγές	314,6	28,4	15,5
Εισαγωγές	325,2	29,8	25,1
Εμπορικό έλλειμμα*	-10,6	-1,4	-9,6
Εξωτερικό χρέος	1.399	61,2	**2.146
Εξωτερικό χρέος / ΑΕΠ	293%	135%	3.818%

* Ουσιαστικά το εμπορικό έλλειμμα είναι αυτό που χαρακτηρίζει την ανταγωνιστικότητα μίας χώρας - όχι το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών, του οποίου αποτελεί μέρος.

** «Μόλις» 106,5 δις $ της Κύπρου

Πηγή: CIA – World Factbook

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως διαπιστώνουμε από τον Πίνακα Ι τα μεγέθη του Βελγίου, μίας χώρας ιδίου σχεδόν εργατικού δυναμικού με την Ελλάδα, είναι κατά πολύ μεγαλύτερα – υπερδιπλάσιο ΑΕΠ, διπλάσιο ΑΕΠ κατά κεφαλή, υπερδιπλάσιο δημόσιο και εξωτερικό χρέος, πάνω από δεκαπλάσιες εξαγωγές (μόλις 28,67 δις $ οι ελληνικές) κοκ.

Επομένως, τυχόν κίνδυνοι της οικονομίας του θα ήταν πολύ πιο απειλητικοί για την Ευρωζώνη – πόσο μάλλον αφού εκεί στεγάζεται η πρωτεύουσα της Ευρώπης, υπάρχει φόβος γεωγραφικού διαχωρισμού του λόγω των Φλαμανδών, ενώ είναι ουσιαστικά ακυβέρνητο.         

Εν τούτοις, το εξαιρετικά μεγάλο πρόβλημα του Βελγίου δεν είναι τόσο η πραγματική του οικονομία, όσο ο χρηματοπιστωτικός τομέας - παρά το ότι στην πρωτεύουσα του, στις Βρυξέλλες, στεγάζεται ένας μεγάλος αριθμός offshoreεταιρειών (όπως έχουμε αναφέρει σε παλαιότερα άρθρα μας).

Ειδικότερα, το 2009 η κεντρική τράπεζα του Βελγίου διέσωσε την «Fortis Bank», δαπανώντας το τεράστιο ποσόν των 54 δις €. Για σύγκριση, η ανακεφαλαιοποίηση ολόκληρου του Ελληνικού τραπεζικού συστήματος έχει τοποθετηθεί στα 49 δις € - παρά το ότι πρόκειται για μία χώρα με σχεδόν ίδιο πληθυσμό.

Την ίδια στιγμή, η γαλλοβελγική τράπεζα «Dexia» (η διάσωση της οποίας θα μπορούσε να κοστίσει το, ασύλληπτο για τα δικά μας δεδομένα, ποσόν των 220 δις €), για τα χρέη της οποίας εγγυώνται ήδη με 55 δις € η Γαλλία, το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο, δεν έχει πάψει να αποτελεί κίνδυνο για τη χώρα.

Σύμφωνα τώρα με παλαιότερη μελέτη, εάν η Ιταλία έπαυε να εξυπηρετεί τα ομόλογα της, ο τραπεζικός τομέας του Βελγίου θα έχανε το 85% των κεφαλαίων του – αφού οι Βελγικές τράπεζες κατέχουν ιταλικά ομόλογα αξίας 17,4 δις € (Ιούνιος 2012).

Ολοκληρώνοντας, οι υποχρεώσεις του τραπεζικού συστήματος του Βελγίου είναι εξαιρετικά μεγάλες – κάτι που επισήμανε το ΔΝΤ, στην πρόσφατη αναφορά του (σύνδεσμος). Η συνολική του οικονομική κατάσταση λοιπόν, ειδικά επειδή το πολύ υψηλό δημόσιο χρέος του δεν επιτρέπει μία επόμενη ενίσχυση των τραπεζών, είναι κάτι παραπάνω από προβληματική.

Επομένως, πρόκειται για μία μεγάλη βόμβα στα θεμέλια της Ευρωζώνης, η οποία μάλλον δεν θα αργήσει να εκραγεί – εάν δεν αλλάξει ριζικά ο τρόπος αντιμετώπισης της κρίσης χρέους από τη Γερμανία.

ΛΟΥΞΕΜΒΟΥΡΓΟ

Σε περίπτωση στάσης πληρωμών της Ιταλίας, οι τράπεζες του Λουξεμβούργου θα έχαναν το 94% των ιδίων κεφαλαίων τους, παρά το ότι κατέχουν ιταλικά ομόλογα αξίας μόλις 1,4 δις € - επειδή τα ίδια κεφάλαια τους είναι πάρα πολύ χαμηλά. Ίσως αυτός να είναι ο λόγος, για τον οποίο έχει εμφανώς τρομοκρατηθεί το Λουξεμβούργο, μετά τη «δολοφονία» της Κύπρου.

“The game is over”, θα μπορούσαμε τότε να πούμε και εμείς με τη σειρά μας στον κ.Juncker - ο οποίος ουσιαστικά έγραψε με τη φράση αυτή τον πρόλογο της κρίσης χρέους της Ευρωζώνης, οδηγώντας την πατρίδα μας στα νύχια του ΔΝΤ. Φυσικά δεν θα ήταν σωστό, θα ήταν πολύ χαιρέκακο και δεν νομίζουμε ότι θα το κάναμε ποτέ – ευχόμενοι να ξεπεράσει το Λουξεμβούργο τον κίνδυνο χρεοκοπίας του.

Εν τούτοις, το τεράστιο εξωτερικό χρέος του Δουκάτου (η 10^η χώρα παγκοσμίως, μετά την Ιταλία, την Ιρλανδία και την Ισπανία – Πίνακας ΙΙ), το οποίο οφείλεται προφανώς στον υπερδιογκωμένο χρηματοπιστωτικό κλάδο του, στα ξένα χρήματα δηλαδή που έχουν τοποθετηθεί στις τράπεζες του, δεν εμπνέει καμία ασφάλεια – ενώ αιτιολογεί καλύτερα το ξαφνικό ενδιαφέρον του κ.Juncker για την Ελλάδα και την Κύπρο.

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Οι δέκα πρώτες χώρες του πλανήτη, όσον αφορά το εξωτερικό χρέος τους - σε δολάρια, με ημερομηνία 30.06.11

Α/Α	Χώρα	Εξωτερικό χρέος
1	Η.Π.Α.	14.710.000.000.000
2	Μ. Βρετανία	9.836.000.000.000
3	Γαλλία	5.633.000.000.000
4	Γερμανία	5.624.000.000.000
5	Ιαπωνία	3.024.000.000.000
6	Ολλανδία	2.655.000.000.000
7	Ιταλία	2.460.000.000.000
8	Ιρλανδία	2.352.000.000.000
9	Ισπανία	2.250.000.000.000
10	Λουξεμβούργο	2.146.000.000.000

Σημείωση: Το συνολικό εξωτερικό χρέος της Ευρωζώνης είναι 16,08 τρις $ - ενώ η Ελλάδα είναι στην 22^η θέση, με 583,3 δις $

Πηγή: CIA

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Ολοκληρώνοντας, το εξωτερικό χρέος του Λουξεμβούργου είναι υψηλότερο από το αντίστοιχο της Αυστραλίας (1,46 τρις $), του Βελγίου (1,39 τρις $), της Ελβετίας (1,34 τρις $) και του Καναδά (1,18 τρις $).

Επομένως φαίνεται πως, εάν τυχόν αντιμετωπισθεί το Λουξεμβούργο όπως η Κύπρος, μάλλον δεν πρόκειται να αποφύγει το μοιραίο – ενώ αποτελεί έναν «συστημικό» κίνδυνο, κατά πολύ μεγαλύτερο σε σχέση με άλλες χώρες.              

ΣΛΟΒΕΝΙΑ       

“Θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι, θα λύσουμε μόνοι μας τα προβλήματα μας”, είπε η πρωθυπουργός της Σλοβενίας, όπως ακριβώς ο Κύπριος «συνάδελφός» της στο παρελθόν - αρνούμενη να αποδεχθεί τη σύγκριση της χώρας της με την Κύπρο, προσβάλλοντας ανεπίτρεπτα το νησί και τονίζοντας παράλληλα ότι, η Σλοβενία δεν είναι φορολογικός παράδεισος.

“Εκτός αυτού, ο τραπεζικός μας τομέας δεν υπερβαίνει το 350% του ΑΕΠ, όταν σε κάποιες άλλες χώρες είναι της τάξης του 800%”, συνέχισε αμέσως μετά - εννοώντας την Κύπρο, τη Μάλτα ή την Ιρλανδία και αποφεύγοντας σκόπιμα να αναφέρει το Λουξεμβούργο (2.200% του ΑΕΠ του).

“Μεγάλα, κενά λόγια” θα απαντούσαμε εμείς, γνωρίζοντας πως ο ΟΟΣΑ την  προειδοποίησε πρόσφατα για τους μεγάλους κινδύνους του χρηματοπιστωτικού της τομέα - συμβουλεύοντας την πρωθυπουργό να διασώσει τις τράπεζες της χώρας της, με τη συμμετοχή των πιστωτών και των αποταμιευτών τους.

Απλούστερα, με τη «δήμευση» (haircut) μέρους των καταθέσεων των πολιτών, ανάλογη με αυτήν της Κύπρου - καθώς επίσης με διαγραφή χρέους εκ μέρους των δανειστών τους (ομολογιούχοι, μέτοχοι κλπ.). Αμέσως μετά δε, αφού «διασωθούν» οι τράπεζες από τους φορολογουμένους πολίτες και εξυγιανθούν, να τις ιδιωτικοποιήσει – κάτι που δεν επιθυμεί η κυβέρνηση της Σλοβενίας, ενώ είναι η μοναδική πρώην κομμουνιστική χώρα που δεν εγκρίνει τις ιδιωτικοποιήσεις.   

Συνεχίζοντας, ο ΟΟΣΑ προβλέπει για το 2013 ύφεση της τάξης του 2,1% - γεγονός που σημαίνει ότι το σχετικά χαμηλό δημόσιο χρέος της χώρας, το οποίο όμως υπερδιπλασιάστηκε σε σχέση με το 2008 (περί το 22% τότε του ΑΕΠ), θα αυξηθεί περαιτέρω.

Με την επιβάρυνση δε του προϋπολογισμού από τη διάσωση των τραπεζών, καθώς επίσης λόγω των υψηλότερων επιτοκίων που πληρώνει η Σλοβενία μετά την περιπέτεια της Κύπρου, το ποσοστό του δημοσίου χρέους της, το 2015, θα υπερβεί το 100% του ΑΕΠ - εάν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα. 

Περαιτέρω, τα επισφαλή δάνεια των τραπεζών της χώρας υπολογίζονται από την κυβέρνηση της στα 7 δις € - στο 15% περίπου του ΑΕΠ της. Εν τούτοις, ο ΟΟΣΑ υποστηρίζει ότι είναι κατά πολύ υψηλότερα, προτείνοντας τη δημιουργία μίας «κακής τράπεζας» (Bad bank), η οποία θα τα συγκεντρώσει.

Πριν όμως συμβεί κάτι τέτοιο, πάντοτε κατά τον ΟΟΣΑ, η χώρα οφείλει να αξιολογήσει με διαφάνεια τις τράπεζες, ως προς την ανθεκτικότητα τους (stress test), δημοσιεύοντας τα αποτελέσματα – πόσο μάλλον όταν, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των αγορών, οι κρατικές τράπεζες της Σλοβενίας έχουν πλέον αρνητικά ίδια κεφάλαια.

Κατά την άποψη μας, με βάση τις παραπάνω διαπιστώσεις του ΟΟΣΑ, η Σλοβενία δεν πρόκειται να αποφύγει το μοιραίο – ενώ θα είναι πιθανότατα το αμέσως επόμενο θύμα του πολέμου.

Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΚΑΙ Η ΕΥΡΩΖΩΝΗ

Όπως έχει αναφερθεί πολλές φορές, τόσο από εμάς (ανάλυση), όσο και από άλλους, με τη Γερμανία στην Ευρωζώνη δεν υπάρχει μέλλον. Ειδικότερα, με δεδομένες τις θέσεις της κυβέρνησης της, καθώς επίσης με το γεγονός ότι, οι ευκατάστατοι συνταξιούχοι της είναι αυτοί που ουσιαστικά αποφασίζουν στις εκλογές (οι νέοι της Γερμανίας, συμμετέχοντας δυστυχώς στο σύγχρονο «σκλαβοπάζαρο» των χαμηλών, dumping μισθών, είναι πάμπτωχοι), φαίνεται αδύνατον να αποφασισθεί ο ελεγχόμενος πληθωρισμός από την ΕΚΤ – αφού έτσι θα περιοριζόταν η αγοραστική αξία των συντάξεων.   

Επίσης δεν πρόκειται να αποφασισθεί η υποτίμηση του ευρώ στο 1:1 με το δολάριο, μέσω της αύξησης της ποσότητας χρήματος, το μερικό πάγωμα των δανείων, τα ευρωομόλογα, η συμμετρική ανάπτυξη της ηπείρου μας, χωρίς πλεονασματικές και ελλειμματικές χώρες στο εσωτερικό της κοκ. - λύσεις τις οποίες έχουμε απόλυτη ανάγκη, εάν θέλουμε να αποφύγουμε την καταστροφή, παρασέρνοντας μαζί μας και τον υπόλοιπο πλανήτη.

Συμπερασματικά λοιπόν, εάν παραμείνει η Γερμανία στην Ευρωζώνη, συνεχίζοντας να μας επιβάλλει την ίδια αποτυχημένη πολιτική, οι περισσότερες άλλες χώρες θα χρεοκοπήσουν - με αποτέλεσμα να επιλέξουν την έξοδο η μία μετά την άλλη, οπότε να προκληθεί ένα απερίγραπτο χάος.

Ειδικότερα, όσον αφορά τα αποτελέσματα της εξόδου μίας ή περισσοτέρων χωρών από το ευρώ, δημιουργούνται τα παρακάτω ερωτήματα:

(α)  Σε μία τέτοια περίπτωση, θα συνεχίσουν να πληρώνονται τα χρέη εκείνων των χωρών που θα αποχωρήσουν; Ήδη αρκετοί στην Ελλάδα έχουν συνδέσει την προτεινόμενη εκ μέρους τους επιστροφή στη δραχμή, με την άρνηση της πληρωμής μεγάλου μέρους των χρεών της - αφού διαφορετικά το εξωτερικό δημόσιο χρέος της, παραμένοντας υποχρεωτικά σε ευρώ μετά το εγκληματικό PSI, θα ήταν αδύνατον να εξυπηρετηθεί (ακόμη και αν το θέλαμε).   

(β)  Τα χρέη των κρατών που θα φύγουν θα πληρώνονται σε ευρώ ή στο εκάστοτε εθνικό νόμισμα; Εάν αντιληφθούν οι πολίτες ότι η χώρα τους θα αποχωρήσει από το ευρώ, δεν θα ακολουθήσουν τραπεζικές επιθέσεις (Bank run), με αποτέλεσμα την κατάρρευση των τραπεζών; Δεν θα υπάρξουν εσωτερικές αναταραχές με επικίνδυνα προφανώς επακόλουθα για την κοινωνική συνοχή, σε εκείνες τις χώρες που θα αποχωρήσουν;

(γ)  Εάν επιλέξει μία χώρα την έξοδο από το κοινό νόμισμα, δεν θα προκληθούν αλυσιδωτές αντιδράσεις κάθε είδους σε ολόκληρο το ευρωπαϊκό στερέωμα; Πως θα συμπεριφερόταν η Γερμανία, εάν κάποια χώρα προσπαθούσε  να την εκβιάσει, μέσω της δυνατότητας της να εγκαταλείψει το κοινό νόμισμα, υιοθετώντας παράλληλα τη στάση πληρωμών;

(δ)  Μέχρι που μπορεί να φτάσει η Γερμανία, εάν πράγματι υποθέσουμε ότι επιθυμεί την ηγεσία της Ευρωζώνης; Μήπως μέχρι εκείνη τη στιγμή, όπου κάποια χώρα θα αρνηθεί να εξοφλήσει τις οφειλές της απέναντι της – γεγονός που θα την οδηγούσε χωρίς καμία αμφιβολία στη χρεοκοπία, αφού η μία μετά την άλλη χώρα θα έπαυε με τη σειρά της να την πληρώνει;   

Θα μπορούσαμε να συμπληρώσουμε έναν ολόκληρο κατάλογο με τέτοια δύσκολα ερωτήματα, τα οποία θα προέκυπταν εάν κάποια χώρα ξεκινούσε το «χορό του Ζαλόγγου». Εάν όμως επέλεγε μόνο η Γερμανία την έξοδο, δεν θα υπήρχε σχεδόν κανένα πρόβλημα - ούτε καν για την ίδια, εάν εξαιρέσουμε ένα κάποιο χρονικό διάστημα, εντός του οποίου θα υπέφερε από την προβλεπόμενη ανατίμηση του νομίσματος της.

Επομένως, η λύση της εξόδου της Γερμανίας από την Ευρωζώνη φαίνεται προτιμότερη από κάθε τι άλλο όπως, για παράδειγμα, από το συνασπισμό των κρατών του Νότου, ο οποίος προτείνεται απερίσκεπτα από κάποιους - αφού κάτι τέτοιο θα κατακερμάτιζε την Ευρώπη, δημιουργώντας αντίπαλα, εχθρικά στρατόπεδα, με αποτελέσματα που δεν είναι δύσκολο να προβλεφθούν.

Μήπως όμως είναι αυτό που στην πραγματικότητα επιδιώκει κρυφά η Γερμανία, η οποία χαρακτηριζόταν ανέκαθεν από μία εξαιρετικά «συμφεροντολογική», «συνωμοσιολογική» και απολύτως μη αλληλέγγυα νοοτροπία; Μήπως ο απώτερος στόχος της είναι η είσπραξη των πάσης φύσεως δανείων της (Target II κλπ.) από τις υπόλοιπες χώρες, η υποδούλωση αυτών που δεν μπορούν να την εξοφλήσουν, η λεηλασία τους, η υιοθέτηση του μάρκου, η απολυταρχική ηγεμονία της στην Ευρώπη, καθώς επίσης η ανεξαρτητοποίηση της από τις Η.Π.Α.;

Μήπως για αυτόν ακριβώς το λόγο ιδρύθηκε το νέο αντιευρωπαϊκό κόμμα με την ονομασία «Εναλλακτική για τη Γερμανία» - η «συμμορία του μάρκου» ουσιαστικά, η οποία κατά πολλούς χρηματοδοτείται και ενισχύεται από την ίδια την παράταξη της καγκελαρίου; Μήπως αυτό είναι το δικό της «Σχέδιο Β»;  

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ας μην ξεχνάμε ότι, η Δυτική Γερμανία εκμεταλλεύθηκε αρχικά (1990) τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, για να «εξαγοράσει» την Ανατολική Γερμανία. Στη συνέχεια, κατάφερε να επιτύχει την ένωση, με τη συμφωνία της Γαλλίας και της Μ. Βρετανίας– υπό την προϋπόθεση της συμμετοχής της στο κοινό νόμισμα, έτσι ώστε να διατηρηθεί η ειρήνη στην Ευρώπη.  

Αργότερα, χρηματοδότησε το τεράστιο κόστος της ένωσης (150 δις €, για δέκα περίπου χρόνια), μέσω των εξαγωγικών πλεονασμάτων, εις βάρος των δήθεν «εταίρων» της - μεταξύ άλλων, «χρηματίζοντας και φακελώνοντας» ορισμένες διεφθαρμένες πολιτικές ηγεσίες τους (καθώς επίσης με ένα άνευ προηγουμένου μισθολογικό dumping, εις βάρος των Πολιτών της).

Σήμερα δε, καταδυναστεύει τους πάντες, έχοντας αποκτήσει πλέον την απαιτούμενη οικονομική ισχύ, με τη βοήθεια της κρίσης χρέους – κάτι που αποδείχθηκε από την απίστευτα εκδικητική και εγκληματική συμπεριφορά της απέναντι στην Κύπρο, όταν ο λαός της (Βουλή) αποφάσισε να ψηφίσει υπερήφανα «Όχι» (αν και πιθανότατα πρόκειται για έναν αντιπερισπασμό της Γερμανίας, για μία σκόπιμη «εστία πυρκαγιάς», με στόχο να εξασφαλίσει χρόνο για τις ενέργειες που προγραμματίζει – για το «Σχέδιο Β»).   

Ενδεχομένως λοιπόν, ο στόχος της να είναι αυτός που προαναφέραμε – αν και δεν είναι καθόλου εύκολο να τεκμηριωθεί. Ακόμη όμως και να κάνουμε λάθος, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να αναρωτηθούμε, εάν η Ευρώπη είναι αυτή τη φορά σε θέση να αντέξει μία ενωμένη, πανίσχυρη Γερμανία, με το δικό της νόμισμα;

Μία χώρα, η οποία θα μπορούσε σε χρόνο μηδέν να επιβάλλει στο δύστυχο λαό της το, επιτυχημένο οικονομικά, σύστημα της Κίνας; Τον κρατικό καπιταλισμό δηλαδή, ο οποίος αποκαλείται «κατ’ ευφημισμό» έτσι, αφού ουσιαστικά δεν διαφέρει από τη δικτατορία ή από το γνωστό μας εθνικοσοσιαλισμό;

Σε τελική ανάλυση, μπορεί η Ευρώπη να αντέξει μία δεύτερη Κίνα, με «σκοτεινές» διαθέσεις, τοποθετημένη μέσα στα «σπλάχνα» της; Είναι αλήθεια σε θέση οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, είτε παρέμεναν στο ευρώ, είτε επέστρεφαν όλες μαζί στα εθνικά τους νομίσματα, να εγγυηθούν την ειρήνη και την ελευθερία στη ήπειρο μας, εάν απελευθερωθεί ξανά η Γερμανία, υιοθετώντας το γνωστό παρελθόν της; 

Μήπως η μοναδική λύση δεν είναι άλλη από την υποχρέωση της Γερμανίας να συμφωνεί δημοκρατικά με τις προτάσεις των υπολοίπων χωρών της Ευρωζώνης - με εναλλακτική δυνατότητα την αποχώρηση της από το ευρώ, παράλληλα με το διαχωρισμό της ξανά σε Ανατολική και Δυτική;

Άλλωστε, είναι αδιανόητο, ανεξήγητο, εξευτελιστικό καλύτερα το να συνεδριάζουν κάθε φορά οι 17 υπουργοί ή οι πρωθυπουργοί των χωρών της Ευρωζώνης και να αποφασίζει μόνη της η Γερμανία. Ειδικά για τη Γαλλία, την Ιταλία και την Ισπανία - οι πρωθυπουργοί των οποίων θα έπρεπε, αν μη τι άλλο, να μπορούν να ορθώσουν το ανάστημα τους απέναντι σε μία χώρα, το μοναδικό πλεονέκτημα της οποίας είναι η στυγνή εκμετάλλευση/κινεζοποίηση του λαού της.

Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright)

Αθήνα, 13. Απριλίου 2013

viliardos@kbanalysis.com

Facebook   Twitter   Linked in   

Ασταθής ισορροπία στο τραπεζικό σύστημα

Η μάχη του 10% της ιδιωτικής συμμετοχής έχει τεράστια σημασία.

Ασταθής ισορροπία στο τραπεζικό σύστημα

Γιώργος Κύρτσος

13-04-2013

Οι λεγόμενες συστημικές τράπεζες, οι οποίες αυξήθηκαν από τρεις σε τέσσερις μετά τη ματαίωση της συγχώνευσης της Εθνικής Τράπεζας με τη Eurobank, δίνουν μια δύσκολη μάχη για να εξασφαλίσουν τη συμμετοχή ιδιωτικών κεφαλαίων τουλάχιστον στο 10% του συνόλου της ανακεφαλαιοποίησης, προκειμένου να μην περιέλθουν υπό τον πλήρη έλεγχο του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Στήριξης.

Οι δύο αντιφάσεις
Το τραπεζικό σύστημα, έτσι όπως λειτουργεί μετά την αποσταθεροποίησή του από το υπερβολικό «κούρεμα» των ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου, χαρακτηρίζεται από δύο αντιφάσεις. Πρώτον, κατοχυρώνει τον ιδιωτικό χαρακτήρα του με συμμετοχή των ιδιωτών σε μόλις 10% της συνολικής ανακεφαλαιοποίησης. Αυτό σημαίνει ότι το χρήμα στο οποίο στηρίζονται οι τράπεζες είναι κατά κύριο λόγο δημόσιο.
Δεύτερον, ο δημόσιος χαρακτήρας της χρηματοδότησης του τραπεζικού συστήματος δεν οδηγεί στον δημόσιο έλεγχό τους, ακόμη και στην περίπτωση που οι ιδιώτες δεν πάρουν μέρος στο 10% της ανακεφαλαιοποίησης. Ο έλεγχος περνάει σε αυτή την περίπτωση στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, δηλαδή στους Ευρωπαίους εταίρους και πιστωτές.
Σύμφωνα με αξιόπιστες πηγές, οι όμιλοι της Alpha Bank και της Τράπεζας Πειραιώς θα διασφαλίσουν τον ιδιωτικό χαρακτήρα τους, επιτυγχάνοντας τη συμμετοχή των ιδιωτών στο 10% της ανακεφαλαιοποίησης. Η εξέλιξη αυτή δεν θα λύσει τα προβλήματα των δύο σημαντικών τραπεζών, θα δημιουργήσει όμως ένα κλίμα σχετικής σταθερότητας, εφόσον θα αποτρέψει το άμεσο πέρασμα του ελέγχου τους στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Δύσκολο στοίχημα
Πιο δύσκολο εμφανίζεται το στοίχημα που πρέπει να κερδίσουν η Εθνική Τράπεζα και η Eurobank προκειμένου να διατηρήσουν τον ιδιωτικό χαρακτήρα τους. Η αποτυχία στην εξασφάλιση της αναγκαίας συμμετοχής των ιδιωτικών κεφαλαίων οδήγησε στη ματαίωση της συγχώνευσης, εφόσον η τρόικα δεν ήθελε να δημιουργηθεί ένας τραπεζικός κολοσσός χωρίς συμμετοχή ιδιωτικών κεφαλαίων, που θα έπρεπε να πουληθεί πριν από τα τέλη του 2013. Οι πιστωτές του ελληνικού Δημοσίου επέβαλαν τη χωριστή πορεία της Εθνικής Τράπεζας και της Eurobank, ώστε να είναι λιγότερο δύσκολη η πώλησή τους σε περίπτωση που περιέλθουν στον έλεγχο του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Στήριξης.
Η Eurobank, ακόμη και στην περίπτωση που δεν εξασφαλίσει τη συμμετοχή ιδιωτών στο 10% της ανακεφαλαιοποίησης, είναι σε θέση να αντιμετωπίσει αρκετά καλά τις προκλήσεις που σχετίζονται με το πέρασμά της υπό τον έλεγχο ενός άλλου ευρωπαϊκού ομίλου μέσα από μια αύξηση ιδίων κεφαλαίων, πιθανότατα πριν από το τέλος του 2013. Είναι δομημένη σαν μία αυστηρά ιδιωτική τράπεζα και η διοίκησή της είναι εκπαιδευμένη να λειτουργεί στο πλαίσιο της στρατηγικής του ιδιώτη επενδυτή.
Η περίπτωση της Εθνικής Τράπεζας είναι πιο σύνθετη, εξαιτίας του μεγέθους αλλά και του συμβολισμού της. Αν και είναι πλέον μία ιδιωτική τράπεζα, οι ελληνικές κυβερνήσεις ασκούν μεγάλη επιρροή στη διοίκησή της, ενώ στην αντίληψη της κοινής γνώμης συμβολίζει την ελληνική ισχύ, ακόμη και την επέκταση σε βαλκανικό επίπεδο. Αυτό σημαίνει ότι ο ξένος επενδυτής που θα επιλεγεί από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Στήριξης θα πρέπει να αντιμετωπίσει μια αρνητική κοινή γνώμη και τις πιθανές αντιδράσεις των εργαζομένων στην Εθνική Τράπεζα. Παράλληλα, θα δυσκολευτεί σε ορισμένους χειρισμούς, για παράδειγμα την πώληση της τουρκικής Finansbank, που μπορεί να αποδώσει πάνω από 5 δισ. ευρώ στην Εθνική Τράπεζα, ενώ ανάλογη συρρίκνωση της βαλκανικής παρουσίας των άλλων συστημικών τραπεζών θεωρείται περίπου αυτονόητη και δεν σχολιάζεται καν από τους πολιτικούς και τα ΜΜΕ.
Μέχρι τα τέλη του Απριλίου θα γνωρίζουμε προς ποια κατεύθυνση θα κινηθεί το τραπεζικό σύστημα και πώς ακριβώς θα διαμορφωθεί μέχρι τα τέλη του 2013.

Δύσκολο περιβάλλον
Μέχρι και τον Μάρτιο συνεχίστηκε η ενθαρρυντική άνοδος των καταθέσεων στις ελληνικές τράπεζες που ξεκίνησε μετά τη μεγάλη πτώση του Μαΐου-Ιουνίου 2012. Οι περισσότεροι ειδικοί πάντως –χαρακτηριστική η σχετική έκθεση του ΔΝΤ– εκτιμούν ότι οι καταθέσεις στις ελληνικές τράπεζες μπορεί στα τέλη του 2013 να είναι σε κατώτερο επίπεδο απ’ ό,τι ήταν στα τέλη του 2012. Ορισμένοι από αυτούς αποδίδουν την αρνητική εκτίμηση στην εξαιρετικά αυστηρή οικονομική πολιτική που εφαρμόζεται, ενώ άλλοι αναφέρονται και στην αστάθεια που μπορούν να δημιουργήσουν η κυπριακή κρίση και η στροφή της Ευρωζώνης από το bail out στο bail in των τραπεζών.
Η σημαντική άνοδος των καταθέσεων είναι αναγκαία για την καλύτερη χρηματοδότηση της ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας και δυσχεραίνεται από τον προβληματισμό και τις αποφάσεις του Eurogroup, που συντηρούν τις συνθήκες μετακίνησης των καταθέσεων και των κεφαλαίων από τον ευρωπαϊκό Νότο στο Βορρά.
Το ελληνικό τραπεζικό σύστημα δοκιμάζεται και από την κακή πορεία της ελληνικής οικονομίας, που προκαλεί μεταξύ των άλλων τη μεγάλη αύξηση των «κόκκινων» δανείων, η εξυπηρέτηση των οποίων παρουσιάζει τουλάχιστον τρίμηνη καθυστέρηση. Σε αυτό το δύσκολο περιβάλλον έχει σημασία να περάσουν όσο το δυνατόν περισσότερες συστημικές τράπεζες το τεστ του 10% της ιδιωτικής συμμετοχής στην ανακεφαλαιοποίηση, για να περιοριστεί η άμεση παρέμβαση του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Στήριξης.

Διπλό αδιέξοδο για προϋπολογισμό και έλλειμμα.

Διπλό αδιέξοδο για προϋπολογισμό και έλλειμμα.

Δημοσιονομικές αναμνήσεις από το μέλλον

Γιώργος Κύρτσος

13-04-2013

Η έλλειψη μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής εξόδου από την κρίση φαίνεται ότι μετατρέπει την Ελλάδα σε... Ιρλανδία του Νότου σε ό,τι αφορά τη δημοσιονομική διαχείριση. Στην πρώτη φάση της ελληνικής κρίσης το ελληνικό Δημόσιo περιήλθε σε κατάσταση ουσιαστικής χρεοκοπίας, με αποτέλεσμα να γίνει δυνατή η χρηματοδότησή του μόνο μέσω του μνημονίου και των σχετικών δεσμεύσεων. Στη συνέχεια έγινε μια προσπάθεια να περιοριστεί το χρέος του ελληνικού Δημοσίου με το «κούρεμα» των ομολόγων, το λεγόμενο PSI. Το «κούρεμα» αποσταθεροποίησε το τραπεζικό σύστημα, με αποτέλεσμα να χρειάζονται τεράστια ποσά δημόσιου χρήματος για να αποτραπεί η κατάρρευσή του. Οι δημόσιες δαπάνες για τη στήριξη του τραπεζικού συστήματος αύξησαν εντυπωσιακά το έλλειμμα του 2012 και προβλέπεται να εκτινάξουν το έλλειμμα του 2013, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ, στα επίπεδα-ρεκόρ του 2009!

Χαμένες οι θυσίες
Οι θυσίες του ελληνικού λαού πηγαίνουν χαμένες από δημοσιονομική άποψη εξαιτίας των γενικότερων αρνητικών εξελίξεων.
Η ελληνική κρίση εκδηλώθηκε το 2009, όταν ο συνδυασμός της χαλαρής δημοσιονομικής διαχείρισης της κυβέρνησης Καραμανλή κατά την περίοδο 2004-2009 και του «τα λεφτά υπάρχουν» του Γιώργου Παπανδρέου έφτασε το δημοσιονομικό έλλειμμα στα 36 δισ. ευρώ ή 15,6% του ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν).
Χρειάστηκαν τα δρακόντεια μνημονιακά μέτρα για να υποχωρήσει το δημοσιονομικό έλλειμμα στο 10,7% του ΑΕΠ το 2010 και στη συνέχεια στο 9,5% του ΑΕΠ το 2011. Ο αρχικός σχεδιασμός προέβλεπε μεγαλύτερη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος, αλλά η ενίσχυση των φαινομένων ύφεσης και η αδυναμία των ελληνικών κυβερνήσεων να κλείσουν έγκαιρα τις μεγάλες διαχειριστικές «τρύπες», από το ΕΣΥ και το ασφαλιστικό, συνταξιοδοτικό σύστημα μέχρι τους ΟΤΑ και τις δαπάνες για εξοπλιστικά προγράμματα, σταθεροποίησαν το δημοσιονομικό έλλειμμα κοντά στα απαράδεκτα υψηλά επίπεδα του 2008.
Το τρίτο μνημόνιο προβλέπει μία εξαιρετικά αυστηρή δημοσιονομική προσαρμογή και ο αναθεωρημένος, προς τα επάνω, στόχος για το δημοσιονομικό έλλειμμα του 2012 ήταν 6,6% του ΑΕΠ. Τελικά όμως η κυβέρνηση Σαμαρά χρειάστηκε να δαπανήσει 7,7 δισ. ευρώ στο πλαίσιο του προγράμματος ανακεφαλαιοποίησης των ελληνικών τραπεζών, με αποτέλεσμα να κλείσει το δημοσιονομικό έλλειμμα του 2012 στο 10% του ΑΕΠ. Το 2013 προβλέπεται ακόμη χειρότερο, εφόσον η στήριξη του τραπεζικού συστήματος με δημόσιο χρήμα θα είναι της τάξης των δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ. Εκτιμάται ότι το δημοσιονομικό έλλειμμα του 2013 θα κυμανθεί, ανάλογα και με την οικονομική συγκυρία, μεταξύ 15% και 16% του ΑΕΠ. Ουσιαστικά θα επιστρέψει, εκφρασμένο ως ποσοστό επί του ΑΕΠ, στα επίπεδα-ρεκόρ του 2009.
Οι κυβερνητικοί αρμόδιοι διευκρινίζουν ότι η επιστροφή του δημοσιονομικού ελλείμματος το 2013 στα επίπεδα του 2009 δεν δημιουργεί ανυπέρβλητα προβλήματα. Το κόστος της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών δεν αντιμετωπίζεται από την τρόικα σαν απόκλιση από τον δημοσιονομικό στόχο και δεν ενεργοποιείται η διαδικασία αντιμετώπισης υπερβολικού ελλείμματος, για όσο διάστημα η Ελλάδα εφαρμόζει την πολιτική του μνημονίου. Προσθέτουν ότι η δημοσιονομική επιβάρυνση εξαιτίας του κόστους της στήριξης του τραπεζικού συστήματος δεν καταργεί το «νοικοκύρεμα» των δημοσίων οικονομικών, το οποίο κατά την άποψή τους έχει επιτευχθεί σε μεγάλο βαθμό.

Μετράει το αποτέλεσμα
Ανεξάρτητα από την κυβερνητική επιχειρηματολογία, σε ζητήματα δημοσιονομικού ελλείμματος και δημόσιου χρέους, μετράει πρώτα και κύρια το αποτέλεσμα. Η Ιρλανδία απέκτησε σοβαρό δημοσιονομικό πρόβλημα και δεσμεύτηκε στην πολιτική του μνημονίου εξαιτίας του τεράστιου κόστους που είχε για τον κρατικό προϋπολογισμό η στήριξη του προβληματικού τραπεζικού της συστήματος. Η Ελλάδα τώρα μετατρέπεται σε δημοσιονομική Ιρλανδία του Νότου, χωρίς κανείς να μπορεί να προβλέψει ποια θα είναι η δημοσιονομική εξέλιξη το 2015. Εάν τεθούν υπό έλεγχο τα προβλήματα του ελληνικού τραπεζικού συστήματος, θα περιοριστεί δραστικά η δημοσιονομική επιβάρυνση για τη στήριξη των τραπεζών. Εάν όμως επιδεινωθεί η κατάσταση εξαιτίας της συστημικής αστάθειας που εκδηλώνεται στις ευρωπαϊκές τράπεζες ή εξαιτίας της συνέχισης της οικονομικής ύφεσης στην Ελλάδα και της αύξησης των «κόκκινων» δανείων, τότε θα συνεχιστεί η επιβάρυνση του Δημοσίου και θα διατηρηθεί το δημοσιονομικό έλλειμμα σε διψήφιο ποσοστό.
Το υψηλό έλλειμμα στέκεται εμπόδιο και στη διεκδίκηση της λεγόμενης βιωσιμότητας του δημόσιου χρέους. Το χρέος της γενικής κυβέρνησης ήταν 129,7% του ΑΕΠ στα τέλη του 2009, αυξήθηκε σε 148,3% του ΑΕΠ το 2010 και συνέχισε την ανοδική του πορεία το 2011, φτάνοντας το 170,3% του ΑΕΠ. Η πολιτική των μνημονίων, που υποτίθεται ότι είχε στόχο τον έλεγχο της υπερχρέωσης του ελληνικού Δημοσίου, συνέβαλε στην εκτόξευση του χρέους στα ύψη, ως ποσοστού επί του ΑΕΠ. Το «κούρεμα» των ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου μείωσε το χρέος στο 156,9% του ΑΕΠ το 2012, αναμένεται όμως να εκτοξευτεί ξανά προς το 170% του ΑΕΠ το 2013, εξαιτίας του μεγάλου κόστους της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών.
Το δημοσιονομικό έλλειμμα διατηρείται σε απαράδεκτα υψηλά επίπεδα και η πορεία υπερχρέωσης του ελληνικού Δημοσίου συνεχίζεται, παρά τη δραστική μείωση μισθών, συντάξεων και κάθε είδους παροχών και τη μεγάλη αύξηση του φορολογικού φορτίου. Ο ελληνικός λαός πληρώνει ακριβά τα λάθη της τρόικας στο σχεδιασμό των μνημονίων και την προβληματική εφαρμογή τους από τις ελληνικές κυβερνήσεις.

Δημιουργική λογιστική
Τη γενική αρνητική εικόνα συμπληρώνει η κακή εκτέλεση του κρατικού προϋπολογισμού του 2013. Το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης προβάλλει το υποτιθέμενο πρωτογενές πλεόνασμα για το πρώτο τρίμηνο του έτους και μια μεγάλη μείωση του ελλείμματος, η οποία όμως δεν αντέχει σε σοβαρή κριτική.
Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, ο προϋπολογισμός εμφανίζει έλλειμμα ύψους 1,3 δισ. ευρώ το πρώτο τρίμηνο του 2013, έναντι ελλείμματος 7,3 δισ. ευρώ το πρώτο τρίμηνο του 2012 και στόχο για έλλειμμα 4,2 δισ. ευρώ.
Μια ματιά σε βασικά στοιχεία του προϋπολογισμού οδηγεί σε ιδιαίτερα αρνητικά συμπεράσματα για το επίπεδο της δημοσιονομικής διαχείρισης και την επικοινωνιακή πολιτική της κυβέρνησης.
Το πρώτο τρίμηνο τα έσοδα από τους φόρους παρουσίασαν υστέρηση 350 εκατ. ευρώ, η οποία φαίνεται να αυξάνεται από μήνα σε μήνα, καθώς η οικονομική πολιτική που ασκείται συντηρεί τα φαινόμενα ύφεσης, περιορίζοντας την κατανάλωση και τον κύκλο εργασιών των περισσότερων επιχειρήσεων.
Τα στοιχεία για την εκτέλεση του προϋπολογισμού εμφανίζονται καλύτερα απ’ ό,τι πραγματικά είναι διότι έχει καθυστερήσει η προγραμματισμένη επιστροφή φόρων κατά 467 εκατ. ευρώ και έχουν μειωθεί οι δαπάνες του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων κατά 671 εκατ. ευρώ σε σχέση με τις μειωμένες προβλέψεις του προϋπολογισμού.
Επιπλέον, τα έσοδα του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων ξεπέρασαν κατά 837 εκατ. ευρώ τις αρχικές προβλέψεις εξαιτίας της συγκυριακής αύξησης της ροής των κοινοτικών πόρων, η οποία δεν προβλέπεται να έχει συνέχεια. Τέλος, ετεροχρονίζονται ένα σωρό δαπάνες, ιδιαίτερα εκείνες που έχουν σχέση με την κάλυψη των αναγκών των νοσοκομείων του ΕΣΥ και του ασφαλιστικού, συνταξιοδοτικού συστήματος.
Δεν έχουμε λοιπόν βελτίωση των δημοσιονομικών επιδόσεων σε σχέση με τους στόχους του κρατικού προϋπολογισμού του 2013, αλλά σκόπιμο ετεροχρονισμό πολλών δαπανών, που θα πρέπει να ενταχθούν στον προϋπολογισμό στη διάρκεια των επόμενων μηνών. Εάν, όπως όλα δείχνουν, συνεχιστεί η υστέρηση στα φορολογικά έσοδα του Δημοσίου, θα έχουμε ιδιαίτερα αρνητικές δημοσιονομικές εξελίξεις τον Ιούνιο και τον Ιούλιο. Οι μεγάλες αποκλίσεις από τους στόχους που θα καταγραφούν θα οδηγήσουν, πιθανότατα, την τρόικα να ζητήσει την ενεργοποίηση της ρήτρας αυτόματης διόρθωσής τους. Θα έχουμε λοιπόν, στη διάρκεια του δεύτερου εξαμήνου του 2013, έναν νέο γύρο μείωσης των δημοσίων δαπανών, που θα περιλαμβάνει τις συντάξεις και αρκετά σημαντικές αυξήσεις σε διάφορους φόρους.

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΑΧΡΕΙΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

TO BHMA --- Κοινωνία

 

Φοιτήτρια προς Σ. Καπλάνη: «Δεν θα ξαναγυρίσεις εδώ, γιατί θα το κάψω το γραφείο σου...»

Απειλές και εκβιασμοί φοιτητών κατά του προέδρου και των καθηγητών του ΤΕΙ Πάτρας

Παπαματθαίου Μάρνυ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 12/04/2013, 13:20 | ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: 12/04/2013, 13:20

Με την αυτεπάγγελτη παρέμβαση του εισαγγελέα, έπεσε τα ξημερώματα η «αυλαία» στην ομηρεία 25 καθηγητών του ΤΕΙ Πάτρας και του προέδρου του, Σωκράτη Καπλάνη, από φοιτητές που αντιδρούσαν στον σχεδιασμό της «Αθηνάς», που προωθεί το υπουργείο Παιδείας.

«Αν αυτή είναι η δημοκρατία στη χώρα μας, τι μπορώ να πω;» αναρωτιέται ο κ. Καπλάνης, μιλώντας στο «Βήμα», λίγες ώρες μετά την 12ωρη ομηρεία του.

«Εξήντα φοιτητές βρίσκονταν επί ώρες έξω από το Ίδρυμα, κρατώντας αιχμάλωτους καθηγητές, μεταξύ των οποίων άνθρωποι 60 ετών, και ξέρετε τι κατάλαβα; Ότι αρέσκονταν στη βία και την υπερβολή. Είχαν την νοοτροπία του δήμιου. Θα σου πάρω τη ζωή, θα σε εξευτελίσω, θα σε κάψω...» λέει χαρακτηριστικά ο πρόεδρος του Ιδρύματος.

Η διήγηση του δεν είναι υπερβολική. Έξω από το ΤΕΙ, χθες το βράδυ, φοιτήτρια του είπε: «Δεν θα ξαναγυρίσεις εδώ, γιατί θα το κάψω το γραφείο σου...»!

Όλα αυτά γιατί κάποιοι φοιτητές, διαφώνησαν με τους χειρισμούς της διοίκησης του Ιδρύματος στις διαπραγματεύσεις του με το υπουργείο Παιδείας για την «Αθηνά» και θεώρησαν ότι θα έπρεπε να είναι πιο ...δυναμικές.  

Αφού λοιπόν έκλεισαν το ΤΕΙ για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα - η αποχή περνάει πλέον τον ένα μήνα - αποφάσισαν χθες να ζητήσουν και τις παραιτήσεις της διοίκησης του Ιδρύματος.

«Είναι πράγματα αυτά για να χαρακτηρίζουν την νεολαία μας;» αναρωτιέται ο κ. Καπλάνης. «Αυτή είναι η δημοκρατία για την οποία παλέψαμε;» συνεχίζει.

Όπως περιγράφει επι 12 ώρες χθες τους προπηλάκιζαν, τους συκοφαντούσαν, πετούσαν μπογιές στα ρούχα τους... «Πρόκειται για μια ανωμαλία που πρέπει να καταδικαστεί από όλους» καταλήγει ο κ. Καπλάνης.

Σε αυτό το σκηνικό, χθες, έγιναν και επεισόδια μεταξύ των φοιτητών που οργάνωσαν την ...πολιορκία και μελών άλλης φοιτητικής παράταξης, η οποία με την συνοδεία κάποιων «φουσκωτών», όπως καταγγέλλουν αυτόπτες μάρτυρες, επιχείρησαν να τους αναχαιτίσουν!

Τελικά τα ξημερώματα οι φοιτητές αποφάσισαν να απελευθερώσουν τους καθηγητές τους, με την απειλή όμως ότι εάν δεν παραιτηθούν και εάν επιπλέον δεν καταγγείλουν τους άλλους που τους επιτέθηκαν, δεν θα τους αφήσουν να ξανακαθίσουν στα γραφεία τους.

Χθες το βράδυ της Πέμπτης παρενέβη αυτεπαγγέλτως εισαγγελέας και για την υπόθεση σχηματίζεται δικογραφία. «Σε ποιά χώρα γίνονται αυτά; Εκεί φέραμε την Παιδεία μας...», λέει, οργισμένος όσο και απογοητευμένος, ο πρόεδρος του ΤΕΙ Πάτρας.

ΠΑΝ. ΜΑΡΙΝΗΣ - ΒΑΣΙΚΟΝ ΚΕΙΜΕΝΟΝ - Η μοναξιά του Έλληνος

ΠΑΝ. ΜΑΡΙΝΗΣ

Η  μοναξιά του Έλληνος

(έκδοσις γ΄ μετά παραρτημάτων)

ΒΑΣΙΚΟΝ ΚΕΙΜΕΝΟΝ

-----------------

1. Ο Έλλην εξ ορισμού έχει αποτάξει την ατομοκεντρική ιδεολογία της Νεωτερικότητος και είναι Προνεωτερικός, καθώς πάνω από το άτομό του έχει θέσει την συλλογικήν οντότητα "Ελληνισμός" και επομένως, ένεκεν τούτου έχει αποξενωθή από τους οπαδούς της Ατομοκεντρικής  Νεωτερικότητος σ' όλες της τις εκφράσεις (από τους Φιλελεύθερους Κοσμοπολίτες και τους Σοσιαλιστές έως τους Αριστερούς-Μαρξιστές-Κομμουνιστές-Αριστεριστές-Αναρχικούς), των οποίων και συγκεντρώνει την ενοχλημένη εχθρότητα λιθοβολούμενος ως μίασμα, παρωχημένος, "εθνικιστής" κ.ο.κ.

-----------------

2. Ο Έλλην εξ ορισμού πιστεύει κι έχει ως ιδεώδες του τον Ελληνικόν Πολιτισμόν = Ελληνική-Κλασσική Κοσμοθέασις = Ελληνική Θρησκεία, και επομένως αντιμετωπίζεται άκρως εχθρικά, εχθρικώτατα, διότι τους "χαλάει" την ιδεολογική τους πρόσοψι, από:

Α. Από αυτούς που πιστεύουν κατά κάποιο τρόπο στην οντότητα Ελληνισμός, όμως ως γυμνόν βιολογικόν κέλυφος και ΟΧΙ ως δομικόν λίθον του Ελληνικού Πολιτισμού, δηλαδή τους Συντηρητικούς, τους Ελληνο-χριστιανούς, τους Χριστιανο-φασιστές κ.ο.κ.

Β. Από αυτούς που είναι απλώς και μόνον Αντι-χριστιανοί, χλευαστές του Χριστιανισμού και κατά τα άλλα οπαδοί κάποιου κλαδιού της άθεης Ατομοκεντρικής  Νεωτερικότητος.

-----------------     

3. Ο Έλλην ως οπαδός αφ' ενός της Ελληνικής Θρησκείας και αφ' ετέρου πιστός της συλλογικής οντότητος "Ελληνισμός" επισύρει την οργήν (διότι και σ' αυτους "χαλάει" την ιδεολογική τους πρόσοψι) αυτών οι οποίοι δηλώνουν οπαδοί της Ελληνικής Θρησκείας αλλά ΟΧΙ υποστηρικταί της συλλογικής οντότητος "Ελληνισμός", δηλαδή:

Α. Αυτών που ονομάζουν "Ελληνική Θρησκεία", τον Ευρωπαϊκόν Παγανισμόν, ο οποίος παρά την επίκλισιν αρχαίων παραδόσεων και ονομάτων δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία έκφρασις της Ατομοκεντρικής  Νεωτερικότητος.

Β. Αυτών -και είναι πάρα πολλοί- που ονομάζουν "Ελληνική Θρησκεία", την νεοθρησκείαν της Ατομοκεντρικής  Νεωτερικότητος που καλείται "Spirituality", το οποίον δυνάμεθα να μεθερμηνεύσωμε ως "συναισθηματική φλυαρία".

Γ. Αυτών -και είναι πάρα πολλοί, κυρίως αλλοδαποί στο εξωτερικόν- που θέλουν να πιστεύουν στην Ελληνική Θρησκεία, ασχολούνται με σοβαρότητα με τα καταπιστεύματα και τους Θεούς της, όμως την αντιμετωπίζουν καθαρώς ως θρησκείαν "ατομικής σωτηρίας" και εξοργίζονται όταν κάποιος την συνδέει με την συλλογικήν οντότητα "Ελληνισμός".

Δ. Υπάρχουν βεβαίως και αυτοί που έχουν μετατρέψει την Ελληνική Θρησκεία σε αποκρυφισμό, "μυστική δοξασία", "αρκάνα", "θεολογική μηχανολογία", αποξενώνοντας την απ' όλη την ουσία της και ο αντίπους, οι καθαρώς παραλογιζόμενοι που λέγουν· είμεθα θρησκεία, αλλά ΔΕΝ έχουμε δόγμα, είμεθα δηλαδή η θρησκεία του ΤΙΠΟΤΕ.  

-----------------

4. Ο Έλλην ως οπαδός αφ' ενός της Ελληνικής Θρησκείας και αφ' ετέρου πιστός της συλλογικής οντότητος "Ελληνισμός" επισύρει την λυσσαλέαν οργήν (διότι και σ' αυτους "χαλάει" την ιδεολογική τους πρόσοψι) όλων αυτών των πολλών, οι οποίοι δηλώνουν οπαδοί της "Αρχαίας Ελλάδος", όμως ΔΕΝ την ταυτίζουν με τον Ελληνικόν Πολιτισμόν = Ελληνική-Κλασσική Κοσμοθέασις = Ελληνική Θρησκεία, αλλά:

Α. Με την κακοήθη δοξασία του "Ελληνοκεντρισμού" ο οποίος επαίρεται ΟΧΙ γιά την μοναδική και αξεπέραστη αρτιότητα του Κλασσικού μας Πολιτισμού, ΟΧΙ γιά το άφθαστο μεγαλείο της Ελληνικής Θρησκείας που αποτελεί τον τέλειο δρόμο προσεγγίσεως του Ιερού, ΟΧΙ γιά τις μεγάλες ηθικές κοινωνικές αξίες του Ελληνισμού, αλλά γιά φανταστικά και γελοιώδη κατορθώματα, όπως "ελληνικές πόλεις 40.000 ετών στον Ειρηνικό" ή "όλοι οι λαοί είναι Έλληνες γιατί κατάγονται από τους Πελασγούς" κ.ο.κ. Τον "Ελληνοκεντρισμό"  τον έφτιαξαν γιά εμάς οι εχθροί μας {εις αυτό είμεθα κατηγορηματικοί} γιά να μας πνίξουν στο γελοίον και η μοναδική ευκολία με την οποίαν τσιμπήσαμε το δόλωμα της μετατροπής μας σε γραφικούς και αστείους περιθωριακούς επιδεικνύοντας πλήρη ανοησία και ακρισία είναι πράγμα πολύ-πολύ ανησυχητικό καθώς δημιουργεί μαύρες σκέψεις ως προς την νοητική μας επάρκεια. 

Β. Με κάποιο δημιούργημα της φαντασίας των. 

Γ. Με κάποιο από τα κακοήθη καρκινικά μορφώματα που ανεπτύχθησαν επί του σώματος του Ελληνικού Πολιτισμού κατά την Μεγαλοπολιτικήν εποχήν του, όπως η αθεΐα, ο Σκεπτικισμός, ο Ηδονισμός, ο Επικουρισμός, η αμφισβήτησις κ.ο.κ. 

Δ. Βεβαίως, υπάρχουν και άλλοι πολλοί οι οποίοι με πλήρη (ηθελημένη;) σύγχισι φρενών, μας λέγουν ότι η  "Αρχαία Ελλάδα" είναι ο σημερινός "Δυτικός Πολιτισμός", η αλήστου μνήμης ΕΣΣΔ, το "Φωτεινό μονοπάτι" της Κολομβίας, ο Φιντέλ Κάστρο, ο Τσε Γκεβάρα, ο Παλαιοκώστας, ο Αριστερισμός, η "Αλ Κάϊντα" κ.ο.κ. όπως ολίγον παλαιότερα μας έλεγαν ότι είναι ο Χιππισμός ή ακόμη παλαιότερα, ότι είναι η Γαλλική Δημοκρατία κ.ο.κ. τέλος το πράγμα δεν έχει.

-----------------

Ας το αποφασίσωμε λοιπόν, εμείς οι Έλληνες ότι θα βαδίσωμε μόνοι μας στην ΑΠΟΛΥΤΗ μοναξιά μας! 

==========

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΑ

Ο ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ-ΣΥΡΙΖΑΙΟΣ.

Το κείμενο "Η μοναξιά του Έλληνος" προεκάλεσε ερωτήσεις, είπε ένας φίλος:

Εδώ σ' αυτόν τον μεγάλο κύκλο του f/b ήμαστε "αρχαιοελληνιστές", αλλά και το 80% από εμάς είναι Αριστεροί-Συριζαίοι, πειράζει; 

--Ναί, όχι μόνον πειράζει αλλά αποτελεί ΔΕΙΝΗ ΑΝΤΙΦΑΣΙ, λογική και πραγματική! Το "αριστερός-Συριζαίος" είναι ένα κλαδί της ατομοκεντρικής κοσμοπολιτικής ιδεολογίας/θρησκείας της Νεωτερικότητος της οποίας θεμέλιον είναι ο ατομοκεντρισμός, ο οποίος και εκφράζεται εναργώς με θεσμούς όπως η καθολική ψηφοφορία. Η κοσμοπολιτική ιδεολογία/θρησκεία της Νεωτερικότητος ΔΕΝ αναγνωρίζει κανενός είδους συλλογικές οντότητες πάνω από τα άτομα στα οποία αναγνωριζεται ΕΝΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ χαρακτηρισμός, αυτός της  οικονομικής καταστάσεως. Εδώ είσθε ΜΟΝΟΝ "εργάτης", "προλετάριος", "μπουρζουάς" και διά τούτο τα κλαδιά-διομολογήσεις της διαφέρουν μεταξύ τους ΜΟΝΟΝ στο θέμα της οικονομικής διαχειρίσεως, οπότε διακρίνομε οπαδούς του καπιταλισμού/φιλελευθερισμού, του σοσιαλισμού, του Μαρξισμού/κομμουνισμού, του Αναρχοσυνδικαλισμού κλπ. Ως λέγει ο Μαρξ, "ποτέ να μην ειπής ότι πάνω από τα άτομα υπάρχουν συλλογικές οντότητες όπως η οντότητα 'κοινωνία". Εφ' όσον εσείς δηλώνετε  "αρχαιοελληνιστής", έχετε τοποθετήσει υπέρ την κεφαλή σας την συλλογική οντότητα "Αρχαία Ελλάδα" και πολλές άλλες συμπαρελκόμενες, όπως "Ελληνικός Πολιτισμός", "Ελληνική Κοσμοθέασις", "Ελληνική Ιστορία", "Ελληνική Γεωγραφία", "Ελληνική Πατρίδα",  κλπ και επομένως σβήσατε με μιά μονοκονδυλιά την Νεωτερικότητα και γίνατε πλέον Προνεωτερικός. 

Πρακτικά, τα δόγματα της θρησκείας "αριστερός-Συριζαίος" είναι αντίθετα από τις αρχές της Αρχαίας Ελλάδος! 

Στην αρχή "αμύνεσθε περί πάτρης" αντιτίθεται το "οι εργάτες ΔΕΝ έχουν φυσική πατρίδα" (ΠΡΟΣΟΧΗ! γι' αυτό έχουν ΜΟΝΟΝ εκλεκτική συγγένεια με τους απανταχού της Υδρογείου "οικονομικώς ομοίους", οπότε εκ του δόγματος απορρέουν συνθήματα όπως "Τούρκοι εργάτες είσθε αδέλφια μας". Όπως για την κοσμοπολιτική θρησκεία  του Χριστιανισμού εγώ δεν είμαι αδελφός τους αλλά είναι ο νέγρος Χ.Ο. που πομπωδώς και με τυμπανοκρουσίες -εξεπίτηδες- έχρισε ιερέα ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος, ομοίως, για την κοσμοπολιτική θρησκεία  του Κομμουνισμού/Αριστερισμού/ Μαρξισμού/Σύριζα εγώ δεν είμαι αδελφός τους αλλά είναι ο νέγρος έποικος από την Σομαλία που εντάχθηκε σε μία "συνιστώσα"). 

Στην αρχή "ιερό το χώμα της πατρίδος, έχει το αίμα, τον ιδρώτα και τους τάφους των προγόνων" αντιτίθεται το "εδώ απλά είναι μία χώρα που ζούμε" (ΠΡΟΣΟΧΗ! γι' αυτό ΔΕΝ είναι παραξενιά ή οπορτουνισμός η λυσσαλέα υποστήριξι του ΕΠΟΙΚΙΣΜΟΥ από την Αριστερά, αλλά ΑΝΑΓΚΑΙΑ απόρροια εκ του δόγματος. Επίσης έχετε προσέξει ότι οι Αριστεροί ΔΕΝ λένε "η Ελλάδα", το ΑΠΟΦΕΥΓΟΥΝ, λένε "η χώρα"! Έχουν μελετήσει καλά κάθε τους λέξι).

Υπ' αυτήν την έννοιαν δυνάμεθα να αναλύσωμε όλες τις αρχές γράφοντας χιλιάδες σελίδες.

Όλα όσα εγραφησαν εδώ διά την κοσμοπολιτική θρησκεία  του Κομμουνισμού/Αριστερισμού/ Μαρξισμού/Σύριζα αλλάζοντάς τα ελαφρώς ΙΣΧΥΟΥΝ ΑΠΟΛΥΤΩΣ και γιά τα άλλα κλαδιά της μεγάλης  ατομοκεντρικής κοσμοπολιτικής ιδεολογίας/θρησκείας της Νεωτερικότητος, όπως ο  καπιταλισμός/φιλελευθερισμός, ο Σοσιαλισμός κ.ο.κ.

Σημείωσις γιά όσους ξενίζονται από την λέξι "θρησκεία": "Θρησκεία" σημαίνει "έχω ισχυρές πεποιθήσεις περί του τί είναι ο άνθρωπος και ο Κόσμος" και αυτό ακριβώς ΕΙΝΑΙ η Νεωτερικότης και όλοι οι κλάδοι της, ΔΕΝ είναι απλώς απόψεις γιά την οικονομική διαχείρισι του κράτους ή γιά τα Ανθρώπινα Δικαιώματα ή γιά το είδος του Πολιτεύματος ή γιά τους κοινωνικούς θεσμούς, π.χ. το πρώτο που μαθαίνει ο Αριστερός/Μαρξιστής/Συριζαίος είναι ότι ΔΕΝ υπάρχει Θεός, Ανώτεροι Κόσμοι, Επέκεινα, Μετά θάνατον Ζωή, Ψυχή και Ψυχικά Φαινόμενα κ.ο.κ. ΙΔΟΥ διατί γνωρίζοντάς τα αυτά καλώς ο Μαρξισμός όπου εγκαθίσταται ΑΜΕΣΩΣ απαγορεύει/κλείνει τις ΑΝΤΙΠΑΛΕΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ και φονεύει όποιους οπαδούς τους δεν αλλαξοπιστήσουν, όπως έγινε στην Αλβανία, στην Ανατολική Ευρώπη, στην ΕΣΣΔ, στην Κίνα. Εμβληματική εικόνα κατανοήσεως του πράγματος ο Λάζαρος Καγκάνοβιτς ο οποίος επί των ερειπίων της Εκκλησίας "του Χριστού", του γνωστού Ναού-Συμβόλου της Μόσχας εκραύγασε: "Επιτέλους, Χριστιανισμέ σε κατενίκησα!".

Επομένως, καταλήγομε απαντώντας στον φίλο μας: Πρόκειται διά δύο ΑΝΤΙΤΙΘΕΜΕΝΕΣ κοσμοθεάσεις και ΟΦΕΙΛΕΙΣ γιά να θεωρείσαι λογικός άνθρωπος και όχι παράφρων να διαλέξης. Μπορείς να είσαι, είτε "αρχαιοελληνιστής", είτε Αριστερός-Συριζαίος. Ποτέ ΟΜΩΣ και τα δύο μαζί!

==========

ΤΑ ΥΠΕΡΤΕΡΑ ΑΓΑΘΑ.

Το κείμενο "Η μοναξιά του Έλληνος" προεκάλεσε ερωτήσεις, είπε ένας φίλος:

Ασφαλώς ακολουθούμε μία μοναχική πορεία, τί πρέπει να κάνουμε όμως όταν δημιουργούνται ζητήματα με την υπεράσπισιν υπερτέρων αγαθών;

--Σε τέτοια ζητήματα, επιβιώσεως, εθνικά, κοινωνικά, πολιτειακά, θρησκευτικά, Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων εν γένει υποστηρίζομε χωρίς προκατάληψι την άποψι που συνάδει με το ΟΡΘΟΝ και την ΑΛΗΘΕΙΑ. Μαχόμεθα με την πλευράν του δικαίου και αυτοβούλως συμμαχούμε μ' αυτήν, διά παράδειγμα στο θέμα που ανεκίνησε προσφάτως η ΔΗΜΑΡ μέσω της κ. Rεπούση περί καταργήσεως των Θρηκευτικών στο σχολείο, η οποία είναι και η ΜΟΝΗ άποψις που συνάδει προς το Ανθρώπινο Δικαίωμα της Θρησκευτικής Ελευθερίας, ενεργώς και με όλες μας τις δυνάμεις ετάχθημεν υπέρ της κινήσεως αυτής.

==========

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ-Τη Σλοβενία ετοιμάζονται τώρα να κατασπαράξουν

	ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ :: ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Τη Σλοβενία ετοιμάζονται τώρα να κατασπαράξουν

Εκβιαστική εκτόξευση των επιτοκίων δανεισμού της, παρόλο που η χώρα έχει δημόσιο χρέος μόνο 54% του ΑΕΠ και έλλειμμα μόλις 3,6%

11/4/2013

Το βράδυ της Τετάρτης, 20 Μαρτίου, η 90μελής Βουλή της Σλοβενίας με τα μόλις δύο εκατομμύρια κατοίκους έδινε ψήφο εμπιστοσύνης 52 βουλευτών σε μια κυβέρνηση της συμφοράς: έναν συνασπισμό με πυρήνα το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα που έχει 28 βουλευτές και συμμάχους του αφενός το Κόμμα των Συνταξιούχων, και αφετέρου την αποκαλούμενη Λίστα Πολιτών.

Το βράδυ της Τετάρτης, 20 Μαρτίου, η 90μελής Βουλή της Σλοβενίας με τα μόλις δύο εκατομμύρια κατοίκους έδινε ψήφο εμπιστοσύνης 52 βουλευτών σε μια κυβέρνηση της συμφοράς: έναν συνασπισμό με πυρήνα το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα που έχει 28 βουλευτές και συμμάχους του αφενός το Κόμμα των Συνταξιούχων, και αφετέρου την αποκαλούμενη Λίστα Πολιτών.

Το ουσιώδες είναι ότι πρωθυπουργός ορκίστηκε αυτή τη φορά η σοσιαλδημοκράτισσα Αλένκα Μπράτουσεκ, η οποία αντικατέστησε τον ανατραπέντα σκληρό δεξιό πρωθυπουργό Γιάνεζ Γιάνσα που είχε αρχίσει να λιώνει τους Σλοβένους με μια πολιτική άγριας λιτότητας. Κατά τα άλλα, ο αρχηγός του Κόμματος των Συνταξιούχων Κάρελ Εργιαβετς έγινε πάλι υπουργός Εξωτερικών, όπως και στην κυβέρνηση της Δεξιάς, ενώ ο ηγέτης της Λίστας Πολιτών Γκρέγκορ Βίραντ έγινε υπουργός Εσωτερικών. Αντιθέτως ο πρόεδρος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Ιγκορ Λούκσιτς δεν κατέλαβε καμιά απολύτως θέση στο 13μελές υπουργικό συμβούλιο της Αλένκα Μπράτουσεκ. Τετάρτη πήρε ψήφο εμπιστοσύνης η κυβέρνηση, ήδη από την Τρίτη, μια μέρα νωρίτερα, ο αμερικανικός οίκος αξιολόγησης Στάνταρντ εντ Πουρς προχώρησε σε υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της κρατικής σλοβενικής τράπεζας ΝΚΒΜ. Είχε προηγηθεί ο επίσης αμερικανικός οίκος αξιολόγησης Μούντις, ο οποίος τέσσερις ακόμη μέρες νωρίτερα και εν όψει του σχηματισμού της κεντροαριστερής, υποτίθεται, κυβέρνησης είχε υποβαθμίσει κατά τρεις βαθμίδες και την προαναφερθείσα και ακόμη μία κρατική σλοβενική τράπεζα, την NLB.

Αν λάβει κανείς υπόψη του ότι και οι τρεις μεγαλύτερες σλοβενικές τράπεζες είναι κρατικές, αντιλαμβάνεται τους καθαρά πολιτικούς λόγους των υποβαθμίσεών τους: να τρομοκρατηθεί η νέα κυβέρνηση της Σλοβενίας. Η επίθεση συνεχίστηκε με αυξανόμενη ένταση. Την Τρίτη, 26 Μαρτίου, το επιτόκιο για τα 10ετή σλοβενικά κρατικά ομόλογα είχε εκτοξευτεί στο 6% - υψηλότερο δηλαδή από εκείνο της Πορτογαλίας, της Ιταλίας, της Ισπανίας και της Ιρλανδίας! Την Παρασκευή 29 Μαρτίου, το επιτόκιο είχε ανεβεί ακόμη περισσότερο, στο 7%. Το Σάββατο ήρθε ακόμη ένα χτύπημα - πολιτικό αυτή τη φορά. Η αμερικανική εφημερίδα «Ουάσιγκτον Ποστ» έγραψε ένα σχόλιο στο οποίο όχι μόνο συνέκρινε τη Σλοβενία με την Κύπρο, αλλά και υπογράμμιζε με νόημα ότι η Σλοβενία «είναι η νέα πολύ μικρή χώρα για την οποία πρέπει να ανησυχεί κανείς». Παράλληλη είναι η κλιμακούμενη πίεση από τη Γερμανία. Είναι πολύ χαρακτηριστικό πώς αποτυπώνεται η πίεση αυτή στους τίτλους τριών αναλύσεων της γερμανικής εφημερίδας «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε», της κατ' εξοχήν εφημερίδας της γερμανικής οικονομικής ελίτ.

Ο πρώτος τίτλος είναι θετικός: «Μπράτουσεκ: Η λιτότητα δεν σώζει». Ο δεύτερος προκαλεί ενδοιασμούς στον αναγνώστη: «Η Σλοβενία δεν είναι Κύπρος» διαβεβαιώνει. Ο υπότιτλος, όμως, σπέρνει έξυπνα ανησυχία: «Η χώρα βρίσκεται σε κρίση, έχει όμως ακόμη την ευκαιρία να διασωθεί μόνη της». Ο τρίτος τίτλος, μόλις μία εβδομάδα αργότερα, είναι πλέον αρνητικός: «Αυξάνονται οι αμφιβολίες για τις δυνάμεις της Σλοβενίας να γιατρευτεί μόνη της»! Στο μεταξύ, τα δημοσιονομικά στοιχεία της χώρας δεν δικαιολογούν κατά κανένα τρόπο τέτοιες εκτιμήσεις και αυξήσεις των επιτοκίων. Το δημόσιο χρέος της Σλοβενίας ανέρχεται μόλις στο 54% του ΑΕΠ - είναι δηλαδή σχεδόν... 30 (!) εκατοστιαίες μονάδες κάτω από το δημόσιο χρέος της Γερμανίας ή της Γαλλίας και επιπλέον είναι σαφώς χαμηλότερο ακόμη και από το 60% του ΑΕΠ που ορίζει ως ανώτατο όριο η συνθήκη του Μάαστριχτ. Οσο για το έλλειμμα του προϋπολογισμού, αυτό βρίσκεται μόλις στο 3,6% του ΑΕΠ. Είναι φανερό ότι η κρίση δημιουργείται εσκεμμένα, για να εκβιαστεί η σλοβενική κυβέρνηση να μην τολμήσει καν να λάβει οποιοδήποτε μέτρο χαλάρωσης της λιτότητας!

Το τραγικό είναι ότι αυτή η πίεση έφερε αμέσως αποτελέσματα. Την Τρίτη, 2 Απριλίου, το κοινοβούλιο της Σλοβενίας με την άκρως ασυνήθιστη και συντριπτική πλειοψηφία των 77 βουλευτών στους 90 αποφάσισε να διορίσει στη θέση του κεντρικού τραπεζίτη της χώρας τον 43χρονο Μπόστγιαν Γιάζμπετς. Εναν ακραίο νεοφιλελεύθερο που σίγουρα θα υπονομεύσει συστηματικά την πολιτική της σοσιαλδημοκράτισσας πρωθυπουργού Μπράτουσεκ, αν αυτή επιχειρήσει να κινηθεί φιλολαϊκά! Μόνο 13 βουλευτές του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, που υποτίθεται ότι θα κυβερνήσει, τάχθηκαν εναντίον του διορισμού αυτού του ατόμου ως διοικητή της κεντρικής τράπεζας της χώρας. Εξαλλος ο εκδότης της κεντροαριστερής εφημερίδας «Μλάντινα» κάλεσε την κυβέρνηση «να μην υποκύψει στον εκβιασμό της ΕΕ, ο οποίος ισοδυναμεί με κήρυξη πολέμου ή επίθεση εναντίον της χώρας μας» και να αγωνιστεί ανοιχτά εναντίον της πολιτικής αυτής.

Οι Εβραίοι στα κόμικς

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Οι Εβραίοι στα κόμικς - Πώς οι Εβραίοι της Αμερικής δημιούργησαν την βιομηχανία των comics

Άρθρο του Αμερικανο-Εβραίου συγγραφέα Arie Kaplan, συνεργάτη του περιοδικού MAD και συγγραφέα του ‘FromKrakow to Krypton: Jews and Comic Books’ (My Jewish Learning) / ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Οι Εβραίοι έχτισαν την βιομηχανία των comics από το μηδέν, και η επιρροή των Εβραίων συγγραφέων, καλλιτεχνών και συντακτών συνεχίζει να γίνεται αισθητή και σήμερα.

Αλλά πώς προέκυψε οι Εβραίοι να έχουν μια τέτοιαδυσανάλογη (ανάλογα με τον πληθυσμό τους) επιρροή σε μια βιομηχανία που είναι διάσημη για αυτούς τους φοβερούς ημίθεους ντυμένους με τα πολύχρωμα κολάν;

Τα πρώτα Comics

Η ιστορία αρχίζει το 1933. Κατά τη διάρκεια αυτού του έτους, ο κόσμος γνώρισε σεισμικές αλλαγές στην πολιτική και την ποπ κουλτούρα. Ένας άνεργος Εβραίος καινοτόμος πωλητής ονόματι Charles Maxwell "MC" Gaines (το γένος Max Ginzberg) είχε μια λαμπρή ιδέα: αν εκείνου του άρεσε να διαβάζει τόσο πολύ παλιά κόμικς, όπως το ‘Joe Palooka’, το ‘Mutt και Jeff’, και το ‘Hairbredth Harry’, ίσως άρεσε και στους άλλους Αμερικάνους. Έτσι γεννήθηκε το αμερικανικό βιβλίο κόμικ, το οποίο τις πρώτες μέρες του αποτελούνταν από ανατυπωμένες αστείες εικόνες από τις εφημερίδες. Ο Gaines και ο συνάδελφός του Harry L. Wildenberg στοEastern Color Printing σύντομα δημοσίευσαν τη σειρά ‘Famous Funnies’, τον Φεβρουάριο του 1934, το πρώτο Αμερικάνικο κόμικ.

Ανταγωνιστές εκδότες βιβλίων κόμικ ξεπήδησαν αμέσως. Ωστόσο, από τα μέσα της δεκαετίας του 1930 οι εκδότες είχαν ήδη αρχίσει να εξαντλούν το υλικό των ιστοριών των ημερήσιων και κυριακάτικων εφημερίδων που μπορούσαν να ανατυπωθούν. Ο ευκολότερος τρόπος για να ικανοποιηθεί η ζήτηση για νέα κόμικ ήταν για τους εκδότες να αξιοποιήσουν τους συγγραφείς και καλλιτέχνες που δεν μπορούσαν να βρουν δουλειά οπουδήποτε αλλού, είτε επειδή ήταν πολύ νέοι, είτε επειδή ήταν πολύ άπειροι, είτε επειδή ήταν Εβραίοι - στις περισσότερες περιπτώσεις, και τα τρία. Τα διαφημιστικά πρακτορεία είχαν ‘αντισημιτικές ποσοστώσεις’ και τα συνδικάτα των εφημερίδων μόνο περιστασιακά έπαιρναν κάποιον Εβραίο σκιτσογράφο, όπως ήταν ο MiltGross ή ο Rube Goldberg. Αλλά οι εταιρείες κόμικ ως επί το πλείστον λειτουργούσαν με Εβραίους εκδότες όπως ο MartinGoodman της ‘Timely Comics’ ή ο Harry Donenfeld της ‘DCComics’. Ήταν μια κατάσταση παρόμοια με εκείνη της πρόωρης βιομηχανίας του κινηματογράφου, στην οποία οι Εβραίοι σκηνοθέτες, παραγωγοί και στελέχη στούντιο που είχαν να αντιμετωπίσουν τον αντισημιτισμό σε άλλες βιομηχανίες έχτισαν μια βιομηχανία δική τους (βλ. αναλυτικό άρθρο KO εδώ).

Επειδή τα βιβλία κόμικ τα έγραφαν και τα ζωγράφιζαν σε μεγάλο βαθμό άπειροι έφηβοι, ‘ξεπατίκωναν’ συχνά τους ήρωες από τις στήλες των δημοφιλών εφημερίδων της εποχής, όπως ο Ταρζάν ή ο Buck Rogers. Ο συγγραφέαςJerry Siegel και ο καλλιτέχνης Joe Shuster, οι δημιουργοί τουSuperman, το 1938, με την ‘DC Comics’ εξέδωσαν το ‘Man of Steel’ (‘Ο Άνθρωπος από Ατσάλι’) την πρώτη περιπέτεια του μέσα από τις σελίδες του Action Comics #1. Ο Σούπερμαν ήταν μια τρομερή επιτυχία. Κυριολεκτικά δεκάδες κλώνοι Superman έσπευσαν να παρουσιαστούν από αντίπαλους εκδότες βιβλίων κόμικ, και ξαφνικά η βιομηχανία των comics απόκτησε μέλλον.

Σύμφωνα με τους περισσότερους ιστορικούς των βιβλίων κόμικ, η δημιουργία του Σούπερμαν προανήγγειλε την έναρξη της λεγόμενης «χρυσής εποχής» των κόμικς. Ήταν μια εποχή που πολλοί κλασικοί χαρακτήρες δημιουργήθηκαν. Δεν υπήρχε τίποτα ανοιχτά εβραϊκό στους χαρακτήρες που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της εποχής. Ωστόσο, μερικές φορές ένας χαρακτήρας κόμικ προέκυπτε να έχει ορισμένα εβραϊκά χαρακτηριστικά. Μετά την εμπλοκή της Αμερικής στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Εβραίοι δημιουργοί τουCaptain America (της Timely Comics), ο Joe Simon και ο Jack Kirby, έβαλαν τον ντυμένο στα χρώματα της αμερικάνικης σημαίας σούπερ ήρωα να πολεμάει εναντίον του ναζί πράκτορα Red Skull. Το alter ego του Captain America, ο Steve Rogers θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένα σύμβολο για την στερεότυπη εικόνα του Εβραίου, ως αδύναμου και παθητικού. Όλα αυτά  μέχρι που πήρε έναν ορό που τον μετέτρεψε στον πανίσχυρο Captain America. Ο ορός δημιουργήθηκε από τον "καθηγητή Reinstein", μια προφανή παραπομπή στον φημισμένο Εβραίο φυσικό Άλμπερτ Αϊνστάιν. Και ο Superman έδωσε ένα τέτοιο σφυροκόπημα στους ναζί πράκτορες από το 1941 έως το 1945 που, σύμφωνα με το μύθο, ο ναζί υπουργός Προπαγάνδας Γιόζεφ Γκέμπελς πήδηξε όρθιος στο μέσο μιας συνεδρίασης στο Ράιχσταγκ και κατήγγειλε τον ‘Man of Steel’ ως Εβραίο.

Μια κακή επιρροή

Μετά τον πόλεμο, όμως, οι πωλήσεις κόμικς άρχισαν να πέφτουν. Ένας λόγος γι’ αυτό ήταν η αυξανόμενη ανησυχία ότι τα κόμικς είχαν μια κακή επιρροή στα αμερικανόπουλα. Το 1947, ο γιος του Bill Gaines, Max Gaines, ανέλαβε τον έλεγχο της εταιρείας του πατέρα του ‘Educational Comics’ (EC), την μετονόμασε ‘Entertaining Comics’ και αμέσως σταμάτησε να βγάζει τεύχη με ‘υγιεινούς’ τίτλους όπως «Ιστορίες με εικόνες από την Αγία Γραφή» κάνοντας στροφή σε μακάβριους τίτλους  όπως ‘Tales from the Crypt’ και ‘The Vault of Horror’. Το νέο ΕC ήταν μια επιτυχία. Το 1952 ένα κόμικ της EC που δημιουργήθηκε από τον Harvey Kurtzmanεμφάνιζε συχνά Γίντις λέξεις όπως "ganef," "feh", "oy" και "fershlugginer" στις ιστορίες. Ο τίτλος του περιοδικού ήτανMAD.

Αυτό το αντι-κόμικ συναίσθημα οδήγησε την άνοιξη του 1954 στην δημοσίευση του βιβλίου ‘The Seduction of theInnocent’ (‘Η αποπλάνησης του αθώου’), που βασίστηκε σε μια μακρά μελέτη επτά ετών, από τον Εβραίο ψυχολόγοFrederic Wertham, (φωτο), για τα αποτελέσματα των κόμικς στη νεολαία της Αμερικής. Ο Δρ Wertham καταδίκασε τα περισσότερα κόμικ του είδους - ειδικά τα κόμικς εγκλημάτων και τρόμου - για το γεγονός ότι συνέβαλαν στο φαινόμενο της νεανικής παραβατικότητας (Ο Wertham, μεταξύ άλλων, είχε χαρακτηρίσει τον Superman "φασίστα"). Καθώς η κατακραυγή μετά τη δημοσίευση της ‘Αποπλάνησης του αθώου’ αυξήθηκε, αυξήθηκε και η έκκληση για κυβερνητική παρέμβαση. Οι ακροάσεις ενώπιον της Υποεπιτροπής για τη Διερεύνηση της Νεανικής Παραβατικότητας ξεκίνησαν στο ομοσπονδιακό δικαστήριο του Μανχάταν στις 21 Απριλίου 1954. Ο Bill Gaines αναγκάστηκε να ακυρώσει κάθε σειρά κόμικ του, εκτός από το MAD, το οποίο έγινε ένα περιοδικό που ξέφυγε από τη λογοκρισία. Χάρη στους συγγραφείς και σκιτσογράφους όπως ο Al Jaffee,ο Will Elder, ο Frank Jacobs, και οMort Drucker, το MAD σύντομα έγινε γνωστό για μια συγκεκριμένη αστική εβραϊκή ικανότητα αντίληψης. Το MAD είχε μια τεράστια επιρροή, βοηθώντας να ανοίξει ο δρόμος για το σύγχρονο κόμικ όπως το ξέρουμε.

Η Εποχή της Marvel

Η βιομηχανία των comics πήρε λίγο καιρό για να ανακάμψει πλήρως από τη ζημία που είχε προξενήσει ο Wertham. Αυτό άλλαξε όταν ο (Εβραίος) Stan Lee (γεννημένος ως Stanley Martin Lieber - δεξιά στην φωτογραφία) αποφάσισε να αναπτύξει ένα νέο είδος βιβλίου σουπέρ ηρώων. Το 1961 για τους Fantastic Four, ο Lee συνεργάστηκε με τον συχνό συνεργάτη του, τον (Εβραίο) καλλιτέχνη Jack Kirby(γεννημένος ως Jacob Kurtzberg - αριστερά στην φωτογραφία), για να δημιουργήσει μια ομάδα υπερ-ηρώων που δεν ήταν χαρούμενοι και αισιόδοξοι όπως οι ήρωες της ανταγωνίστριας εταιρείας DC. Ένα μέλος των Fantastic Four, ο Ben Grimm (γνωστός και ως ‘The Thing’ – ‘Το Πράγμα’) αισθανόταν σαν φρικιό επειδή οι κοσμικές ακτίνες τον είχαν μετατρέψει σε ένα πορτοκαλί τέρας με δέρμα από γρανίτη. Με τον Ben Grimm, ο Lee και ο Kirby χρησιμοποιούσαν έναν σούπερ ήρωα ως μια αλληγορία για τους Εβραίους, τους Αφρο-Αμερικάνους και τις άλλες μειονότητες.

Φωτο: Το ‘Πράγμα’, ο Ben Grimm, είναι Ιουδαίος.

Κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου της ταχείας ανάπτυξης, η εταιρεία του Martin Goodman, που ήταν γνωστή ως ‘Timely’, θα μετονομαζόταν επίσημα σε ‘Marvel Comics’ και αυτή η εποχή θα μείνει στην ιστορία ως η "Εποχή των κόμικς της Marvel" (περίπου 1961-1970) . Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Lee και ο Kirby δημιούργησαν πολλούς κλασικούς χαρακτήρες, συμπεριλαμβανομένων τουSpider-Man, του Hulk, του Thor, του Iron Man και του Nick Fury. Ο Lee και ο Kirby θα επεκτείνουν επίσης την αλληγορία με τους "σούπερ-ήρωες ως αουτσάιντερ" με άλλες δημιουργίες, όπως το 1963 με τους X-Men. Με μια ομάδα παντοδύναμων μεταλλαγμένων ανθρώπων που προσπαθούσαν να βοηθήσουν τους ανθρώπους που τους φοβόντουσαν και τους απεχθάνονταν επειδή ήταν ‘διαφορετικοί’, οι X-Men ήταν μια ισχυρή αλληγορία για αυτούς που είχαν "γεννηθεί διαφορετικά." 

Και στα τέλη της δεκαετίας του 1970, ο Εβραίος συγγραφέας κόμικς Chris Claremont θα εισαγάγει ανοιχτά Εβραίους χαρακτήρες στους X-Men, όπως η Kitty Pryde, η οποία φορούσε συχνά ένα κολιέ με το αστέρι του Δαβίδ. 

Ο Claremont θα παρέχει επίσης ένα νέο backstory για τονMagneto, τον ‘κακό’ των X-Men, (φωτο- πρωτοπαρουσιάστηκε το Σεπτέμβριο του 1963), εξηγώντας ότι το μίσος του για όλη την ανθρωπότητα προέκυψε, επειδή κατά την παιδική του ηλικία υπέμεινε τη φρίκη των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης. (O εβραϊκής καταγωγής Μαγκνέτο τρέφει μεγάλο μίσος και περιφρόνηση για τους κοινούς ανθρώπους, θεωρώντας ότι το μέλλον ανήκει στους homo superiors..).

Τα Graphic Novels

Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1980, το μεγάλο αφηγηματικό κόμικ-μυθιστόρημα, ή αλλιώς "graphic novel," είχε κερδίσει την mainstream δημοτικότητα εν μέρει χάρη στο πρωτοποριακό έργο του Maus του Art Spiegelman. Με απομνημονεύματα σε μορφή κόμικς σχετικά με τις εμπειρίες του πατέρα του Σπίγκελμαν κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος, το βιβλίο περιείχε επίσης μια ιστορία σχετικά με τη δυσλειτουργική σχέση του Σπίγκελμαν με τον πατέρα του στην σημερινή εποχή. Ίσως η πιο συναρπαστική πτυχή του Maus είναι ότι οι χαρακτήρες στο βιβλίο ζωγραφίζονται ως ζώα: Οι Εβραίοι είναι τα ποντίκια, οι Γερμανοί είναι οι γάτες. Το 1992, ένα χρόνο μετά από την κυκλοφορία του δεύτερου μέρους του Maus, το έργο του Spiegelman κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ, η πρώτη τιμή για ένα graphic novel ή κόμικς.

Φυσικά, ο Spiegelman δεν ήταν το πρώτο πρόσωπο που ‘εκλαΐκευσε’ το graphic novel. Ο Will Eisner, δημιουργός της σειράς κόμικ του 1940, ‘The Spirit’ (‘Το Πνεύμα’), δημιούργησε το graphic novel ‘A Contract With God’ (‘Ένα συμβόλαιο με το Θεό’), το 1978. Μια συλλογή από τέσσερις ιστορίες για τη ζωή του νεαρού Eisner στο Μπρονξ, όπου εμπλέκεται ο Frimme Hersh, ένας ευσεβής Εβραίος που αρνείται την πίστη του όταν η κόρη του πεθαίνει. Και οHarvey Pekar, ένας μετριόφρων Εβραίος υπάλληλος αρχείου από το Κλήβελαντ, που πέρασε τα τελευταία τριάντα χρόνια του καταγράφοντας τις μικρολεπτομέρειες της ζωής του μέσα από τις σελίδες της αυτοβιογραφικής σειράς κόμικς'American Splendor'.

Σήμερα, τα graphic novels με εβραϊκά θέματα είναι πιο συχνά από ό, τι ποτέ πριν. Το πλήθος αυτών των έργων περιλαμβάνει νέα graphic novels, όπως το ‘The Golem'sMighty Swing’ του James Sturm, το ‘We Are On Our Own’της Miriam Katin, το ‘The Jew of New York’ του Ben Katchorκαι το ‘Yossel: April 19, 1943’ του Joe Kubert. Μπορούμε μόνο να μαντέψουμε ποιο είναι το μέλλον για τους Εβραίους δημιουργούς comics. Αλλά το παροιμιώδες γράψιμο είναι στον τοίχο - και σε αυτή την περίπτωση, το γράψιμο είναι στο συννεφάκι με τις λέξεις.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ