5 Δεκεμβρίου 2013

Δύο χώρες, η Γερμανία και η Ελλάδα, επιμένουν να μην αποδέχονται τους κανόνες κοινής συμβίωσης, τους οποίους έχουν συνυπογράψει – με καταστροφικές συνέπειες τόσο για το μέλλον της νομισματικής ένωσης, όσο και για τη Δημοκρατία

«Ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε σε σοβαρή μείωση της εθνικής μας κυριαρχίας ισχυριζόμενος ότι, ένα έθνος πού χρωστάει τόσα πολλά χρήματα, δεν μπορεί πλέον να ορίζει τον εαυτό του – χάνει επομένως την ανεξαρτησία του. Ευτυχώς για εμάς, υπάρχουν παραδείγματα άλλων πρωθυπουργών πού βρέθηκαν στην ίδια δυσκολία, αλλά δεν είχαν τις ίδιες απόψεις.

Ειδικότερα, όταν ο Καποδίστριας ανέλαβε τη διακυβέρνηση της Ελλάδας, η οικονομία δεν ήταν απλά καταστραμμένη, αλλά ανύπαρκτη, με τα ταμεία του κράτους άδεια – ενώ έπρεπε να χρηματοδοτήσει και τον πόλεμο εναντίον των Τούρκων. Αναγκάσθηκε λοιπόν να ζητήσει δάνειο από το εξωτερικό – λαμβάνοντας το από τη Γαλλία και τη Ρωσία.

.

.

Παρά το ότι όμως ήταν υποχρεωμένος να δανεισθεί, καθώς επίσης να διαχειρισθεί σωστά το υφιστάμενο δημόσιο χρέος, δεν υποτάχθηκε καθόλου στις επιθυμίες των ξένων δυνάμεων – διαχωρίζοντας εντελώς την εξωτερική πολιτική από τη δεινή οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, κατορθώνοντας να ανατρέψει τις εις βάρος της Ελλάδας συνθήκες και να επεκτείνει τα σύνορα του μικρού τότε ελληνικού κράτους.

Οι επιτυχίες του οφείλουν να είναι ένα μάθημα για όλους αυτούς, οι οποίοι υποστηρίζουν πως όποιος δανείζεται, τιμώντας βέβαια το λόγο του, χάνει την εθνική του κυριαρχία. Προφανώς από εμάς εξαρτάται τι θα παραχωρήσουμε και τι όχι – σε καμία περίπτωση από τους δανειστές μας, οι οποίοι δεν έχουν κανένα απολύτως δικαίωμα να μας υποδεικνύουν την πολιτική που πρέπει να ακολουθήσουμε.

Αυτοί που μας δανείζουν, απαιτούν τόκους και περιμένουν να πάρουν τα χρήματα τους πίσω – χωρίς να θέτουν ως όρο την ανταλλαγή των εθνικών μας δικαιωμάτων με χρήματα. Οι Έλληνες πολιτικοί είναι δυστυχώς αυτοί που επιλέγουν τη συγκεκριμένη ανταλλαγή, ξεπουλώντας την πατρίδα τους με πρόσχημα το δανεισμό.

Είναι ντροπή να έχουν κυβερνήσει τη χώρα πολιτικοί όπως ο Καποδίστριας και εμείς να ψάχνουμε ακόμη να βρούμε με ποιόν τρόπο θα ζητιανέψουμε λίγα χρήματα – καθώς επίσης να είμαστε πρόθυμοι να ξεπουλήσουμε την εθνική μας ανεξαρτησία, για να μην επιστρέψουμε τα δανεικά. Ίσως να έχουμε ξεχάσει ότι, η αξιοπρέπεια είναι η μοναδική μας περιουσία – ακόμη και όταν κινδυνεύουμε να χρεοκοπήσουμε ή να καταρρεύσουμε.

Είναι ντροπή να βλέπουμε τόσους Έλληνες να τρέχουν πίσω από διεφθαρμένα κόμματα, να ιδρύουν δικά τους, να «στοιβάζονται» στις τηλεοράσεις και να δημαγωγούν ασύστολα, με μία απίστευτη ιδιοτέλεια – με το συμφέρον τους πριν από όλα, καθώς επίσης με μία επαίσχυντη αδιαφορία και έλλειψη αλληλεγγύης για τους συμπολίτες τους, για την πατρίδα τους, καθώς επίσης για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Είναι επίσης μεγάλη ντροπή να θέλουμε να «ρευστοποιήσουμε» ακόμη και τους προγόνους μας, να εξαργυρώσουμε δηλαδή την προσφορά τους, ισχυριζόμενοι πως επειδή αυτοί τοποθέτησαν τα θεμέλια του ευρωπαϊκού πολιτισμού, θα πρέπει η Ευρώπη να «ταΐζει» τους σημερινούς Έλληνες δωρεάν – αντί να αγωνισθούμε για να προσφέρουμε ακόμη περισσότερα στον πλανήτη, από αυτά που πρόσφερε η πατρίδα μας πολλούς αιώνες πριν«.

Ανάλυση

Πρέπει να κατανοήσουμε άμεσα σαν Πολίτες ενός Έθνους ότι, ο μοναδικός τρόπος για να εξαπατηθεί κανείς, είναι να θέλει ο ίδιος να εξαπατήσει – διαφορετικά δεν συμβαίνει ποτέ κάτι τέτοιο (πάντοτε υπάρχουν εξαιρέσεις).

Στα πλαίσια αυτά, όσο δεν θέλουμε να πληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας, ισχυριζόμενοι ανόητα πως το χρέος δεν είναι βιώσιμο, παρά το ότι γνωρίζουμε πως αυτό που απαιτείται από τους δανειστές μίας χώρας δεν είναι η εξόφληση των δανείων αλλά η εξυπηρέτηση τους (πληρωμή των τόκων ύψους περί τα 6 δις € σήμερα, καθώς επίσης «ανακύκλωση» των χρεολυσίων, όπου με νέα δάνεια αποπληρώνονται τα παλαιά), θα μας πάρουν «ακόμη και τα παντελόνια μας» – σε εξευτελιστικές τιμές.

Η μέθοδος, ο τρόπος καλύτερα που θα συμβεί αυτό, φαίνεται ολοκάθαρα στο παράδειγμα του «Αστέρα Βουλιαγμένης» – παρά το ότι ίσως τελικά αποφευχθεί η εκποίηση του συγκεκριμένου «φιλέτου», επειδή ανήκει εν μέρει στη Εθνική Τράπεζα, ενώ είναι πολύ «χτυπητό». Ειδικότερα, το συγκρότημα αξίζει περί τα 2 δις €, κινδυνεύοντας να πουληθεί μόλις 300 εκ. €, με δώρο έναν πολύ μεγαλύτερο συντελεστή δόμησης – οπότε στο 10% περίπου της πραγματικής του αξίας.

Εάν υποθέσουμε λοιπόν ότι, η συνολική ακίνητη περιουσία του δημοσίου αξίζει γύρω στα 300 δις €, με «αναγωγή» στον Αστέρα θα πουληθεί στο 10% της τιμής της – ήτοι περί τα 30 δις €, τα οποία θα οδηγηθούν εξ ολοκλήρου στην εξυπηρέτηση ενός χρέους ύψους 320 δις €, οπότε θα μειωθεί μόλις στα 290 δις €.

Επομένως, θα εκποιήσουμε ακίνητα αξίας 300 δις € έναντι ενός χρέους 320 δις € και θα μείνουμε χρεωμένοι με ακόμη 290 δις € – στα οποία θα προστεθούν έξοδα «μεταβίβασης» (μισθοί, προμήθειες κλπ.), οπότε θα παραμείνουν τα 320 δις € χρέος, χωρίς όμως να διαθέτουμε πια καθόλου ακίνητη περιουσία. Εάν αυτό δεν είναι το «άκρον άωτο» της ανοησίας ενός λαού, τότε πως θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει κανείς;

Το ίδιο θα συμβεί και με τις κοινωφελείς, με τις στρατηγικές και με τις κερδοφόρες επιχειρήσεις του δημοσίου,όπως διαπιστώσαμε από το παράδειγμα του ΟΠΑΠ – όπου, σύμφωνα με τα ΜΜΕ, εμείς δανείσαμε την εταιρεία που τον αγόρασε.

Τα δε ακίνητα του δημοσίου που πουλήθηκαν από το ΤΑΙΠΕΔ έναντι 300 εκ. €, παρά την πολύ υψηλότερη αξία τους, με δάνειο από ελληνικές τράπεζες και την υποχρέωση (δώρο) να πληρώνει το κράτος ενοίκια 600 εκ. € για τα επόμενα χρόνια, είναι ένα ακόμη παράδειγμα της συλλογικής ανοησίας μας – οφειλόμενο προφανώς στην άρνηση μας να «τιμήσουμε» τις υποχρεώσεις μας.

Όσον αφορά την ιδιωτική περιουσία, τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά δηλαδή, η ληστεία θα πραγματοποιηθεί μέσω της καταστροφικής φορολογικής πολιτικής, των πλειστηριασμών, καθώς επίσης μέσω των μεθοδεύσεων που περιγράψαμε στο άρθρο μας «Η παγίδα των γενοσήμων» – ενώ οι Έλληνες αφενός μεν θα πληρώσουν πολύ περισσότερα από όσα οφείλουν, αφετέρου θα μείνουν χρεωμένοι με τα ίδια ακριβώς ποσά, παρά τη λεηλασία και την εξαθλίωση τους.

Ολοκληρώνοντας την εισαγωγή μας, υπάρχει μία και μοναδική δυνατότητα να εκδιώξουμε τους εισβολείς, ανακτώντας την εθνική μας ανεξαρτησία, την αξιοπρέπεια και την ελευθερία μας: Να εξυπηρετούμε το χρέος μας, να πληρώνουμε δηλαδή τις συμβατικές υποχρεώσεις μας. καταρτώντας ένα δικό μας επιχειρησιακό σχέδιο εξόδου από την κρίση (business plan), το οποίο θα αναλάβουν να εφαρμόσουν οι ικανότεροι των Ελλήνων (όχι οι ανεπαρκέστεροι, οι ανικανότεροι και οι ιδιοτελέστεροι).

Γνωρίζουμε φυσικά ότι τόσο στην Ελλάδα, όσο και αλλού, δεν γίνεται ποτέ κανείς συμπαθής, όταν επιμένει στην πληρωμή των χρεών και όχι στη διαγραφή τους – επιμονή που δεν προέρχεται φυσικά από μία δήθεν ηθική ή από καλοσύνη, αλλά από μία καθαρά «ωφελιμιστική σκοπιά».

Όμως, ο σκοπός των αναλύσεων μας δεν είναι η συμπάθεια των Ελλήνων, αλλά το ορθολογικό, το σωστό και η αλήθεια – όπου, εάν δεν έχουμε μάθει ακόμη πως τα ανταλλάγματα της διαγραφής χρέους, όπως τεκμηριώθηκε από το PSI, είναι πολλαπλάσια της ωφέλειας, θα καταστραφούμε, θα εξαθλιωθούμε και θα υποδουλωθούμε στο διηνεκές.

Η ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΥΠΕΡΧΡΕΩΣΗΣ

Η Ευρωζώνη βυθίστηκε στην κρίση χρέους λόγω του ότι υποχρεώθηκε σε μεγάλες ζημίες από τις Η.Π.Α. – οι οποίες μετέφεραν τα οικονομικά προβλήματα τους στην ήπειρο μας. Αυτό δρομολογήθηκε ως εξής:

(α) αφενός μεν μέσω της Lehman Brothers, η χρεοκοπία της οποίας κόστισε τεράστια ποσά σε πολλές χώρες της ΕΕ (κυρίως στη Γερμανία),

(β) αφετέρου μέσω των ενυπόθηκων αμερικανικών δανείων χαμηλής εξασφάλισης (sub primes) – τα οποία, «διαμαρτυρόμενα» (επισφάλειες), οδήγησαν αρκετές τράπεζες της Ευρώπης στα πρόθυρα της χρεοκοπίας.

Πολλά ευρωπαϊκά κράτη (Ιρλανδία, Ισπανία, Γερμανία κοκ.), αναγκάσθηκαν στη συνέχεια να χρεωθούν για να διασώσουν τις τράπεζες τους – με αποτέλεσμα να βυθιστούν και τα ίδια στην κρίση. Μόνο η Γερμανία έχασε από τις Η.Π.Α. πάνω από 500 δις € – αδυνατώντας ακόμη να συνέλθει.

Σαν να μην έφτανε αυτό το ΔΝΤ, ο μοναδικός πελάτης του οποίου το 2007 ήταν η Τουρκία και κινδύνευε να κλείσει, κατάφερε να εισβάλλει στην Ευρωζώνη με τη βοήθεια της (ενδοτικής πιθανότατα) κυβέρνησηςτης Ελλάδας – μέσω του πλέον ανόητου και όχι πιο αδύναμου κρίκου της νομισματικής ένωσης.

Ήταν η μοναδική δυνατότητα άλλωστε που είχε στη διάθεση του για να επιβιώσει και να κερδοσκοπήσει, αφούκαμία χώρα της Ασίας ή της Νοτίου Αμερικής δεν θέλει πλέον ούτε να το δει στα μάτια της – μετά τα απίστευτα εγκλήματα που διέπραξε όπου εισέβαλλε, καταληστεύοντας, λεηλατώντας και εγκληματώντας, στην υπηρεσία των τοκογλύφων-εντολέων του.

Συμπερασματικά λοιπόν, η ευρωπαϊκή οικογένεια βυθίστηκε στην κρίση χρέους με υπαιτιότητα των Η.Π.Α.– έχοντας κάνει παράλληλα (Γερμανία) το τεράστιο, θανάσιμο ίσως λάθος, να επιτρέψει στους οικονομικούς δολοφόνους (ΔΝΤ) να εγκατασταθούν εντός της.

Όσον αφορά την Ελλάδα, η αιτία της κρίσης ήταν η απίστευτη πολιτική διαφθορά, καθώς επίσης η ενδοτικότητα των πολιτικών κομμάτων των τελευταίων δεκαετιών, τα οποία διέφθειραν δυστυχώς μεγάλο μέρος του πληθυσμού – με αποτέλεσμα να οδηγηθεί η πατρίδα μας στα νύχια του ΔΝΤ και να χαθούν τεράστια ποσά, πολλαπλάσια του σημερινού δημοσίου χρέους μας.

Για παράδειγμα, μόνο από την κατάρρευση των τιμών των ακινήτων κατά 40%, χάθηκαν περί τα 400 δις €,από το χρηματιστήριο 200 δις €, ενώ από την πτώση των μισθών και λοιπών εισοδημάτων χάνονται πάνω από 40 δις € ετήσια.

Εάν δε συμπεριλάβουμε το κόστος της ανεργίας, της χρεοκοπίας των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, τους υπερβολικούς φόρους ή τις απώλειες των τραπεζών, των δημοσίων οργανισμών, των ομολογιούχων του δημοσίου και άλλων, σαν αποτέλεσμα του PSI, θα διαπιστώσουμε ότι οι ζημίες της Ελλάδας είναι στην κυριολεξία ανυπολόγιστες.

Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Όπως γνωρίζουμε ο μεγαλύτερος κίνδυνος, η σημαντικότερη απειλή καλύτερα για τη συνοχή μίας οικογένειας εμφανίζεται συνήθως, όταν προκύπτουν οικονομικά προβλήματα – όπου, αντί να γίνει μία από κοινού προσπάθεια για την ορθολογική τους επίλυση, επιλέγεται συχνά το διαζύγιο.

Στις περισσότερες των περιπτώσεων, προηγείται η «εκτόξευση» κατηγοριών εκατέρωθεν και η ενοχοποίηση του ενός από τον άλλο, όσον αφορά τις αιτίες που οδήγησαν στην «οικονομική στενότητα» και στην κρίση.

Έπεται συνήθως η αμοιβαία αποφυγή των ευθυνών και η εκτός ορίων εχθρότητα, η οποία οδηγεί τελικά στη διάλυση της οικογένειας – με αποτέλεσμα να ολοκληρώνεται το δράμα χωρίς κανέναν κερδισμένο, εάν όχι με πολύ μεγάλες ζημίες για όλους σχεδόν τους συμμετέχοντες (συμπεριλαμβανομένου του συγγενικού «περίγυρου»).

Στην περίπτωση της «νομισματικής μας οικογένειας» το ισχυρότερο μέλος της, η Γερμανία, επιμένει αφενός μεν να γευματίζει από το φαγητό των άλλων, επειδή δεν μπορεί ή δεν θέλει να χορτάσει αρκούμενη στο δικό της, αφετέρου να «χαριεντίζεται» με τρίτους – αγοράζοντας τα προϊόντα που έχει ανάγκη από άλλους και όχι από τους εταίρους της, στους οποίους όμως θέλει να πουλάει τα δικά της.

Άλλες φορές πάλι «κάνει δίαιτα» (περιορισμός της εσωτερικής κατανάλωσης μέσω της μείωσης των πραγματικών μισθών των εργαζομένων της), για να μην αναγκασθεί να αγοράσει πιο πολλά εμπορεύματα – προτιμώντας να «απορροφάει» τη ρευστότητα και να αποταμιεύει τα χρήματα της, αδιαφορώντας εντελώς για τους άλλους.

Η Ελλάδα τώρα επιμένει να μην θέλει να πληρώσει το φαγητό της ξανά και ξανά – παρά το ότι της χαρίσθηκε ένα μεγάλο μέρος του προηγούμενου κόστους του, αν και με πολύ αυστηρές προϋποθέσεις. Ισχυρίζεται δε πονηρά ότι αδυνατεί να το κάνει, κατηγορώντας τους άλλους πως την καταδικάζουν στην πείνα (χρεοκοπία), επειδή δεν της παρέχουν δωρεάν φαγητό.

Η κυβέρνηση της όμως ψεύδεται ασύστολα, όσον αφορά την αδυναμία πληρωμής, εφαρμόζοντας συνειδητά την ακριβώς αντίθετη οικονομική πολιτική, από αυτήν που θα έπρεπε, εις βάρος των πολιτών της – απλά και μόνογια να διατηρήσει το πελατειακό της υπόβαθρο και να παραμείνει στην εξουσία, κυρίως για να αποφύγει την τιμωρία (επειδή τα δύο κόμματα που κυβερνούν είναι αυτά που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία, λόγω της τεράστιας διαφθοράς στο εσωτερικό τους).

Αυτό γίνεται δε με την ανοχή, εάν όχι με την ενεργό συμμετοχή του ΔΝΤ, σκοπός του οποίου δεν είναι η εξυγίανση των οικονομικών της Ελλάδας – αλλά η είσπραξη των απαιτήσεων των εντολέων του, η «κλοπή» του δημόσιου και ιδιωτικού πλούτου της πατρίδας μας, καθώς επίσης η παραμονή του στην Ευρώπη, με απώτερο στόχο τη λεηλασία των υπολοίπων χωρών της.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η ευρωπαϊκή οικογένεια έχει αποδεχθεί ορισμένους κανόνες συμβίωσης – χωρίς τους οποίους καμία κοινότητα δεν μπορεί να επιβιώσει. Μέχρι στιγμής όμως, η μοναδική χώρα που τηρεί επακριβώς τους κανόνες, αν και όχι αδιάλειπτα, είναι η Γαλλία – παρά τα προβλήματα που της προκαλεί η αχόρταγη Γερμανία από τη μία πλευρά, αλλά και πολλές άλλες χώρες από την άλλη (Ισπανία, Ιταλία, Ελλάδα κλπ.).

Το γεγονός αυτό αποδεικνύεται από το διάγραμμα που ακολουθεί, στο οποίο φαίνεται καθαρά ότι «το γαλλικό ευρώ», άρα η οικονομική πολιτική που ακολουθεί η Γαλλία, δεν είναι ούτε υπερτιμημένο, όπως το ισπανικό (το ελληνικό, το ιταλικό κλπ.), ούτε υποτιμημένο (όπως το γερμανικό) – αφού διατηρεί τον πληθωρισμό στο 1,9%, όπως προβλέπει η σύμβαση της Ευρωζώνης, ενώ δεν υιοθετεί «κουτοπόνηρα» το μισθολογικό «dumping» της Γερμανίας και δεν γκρεμίζει το κοινωνικό κράτος.

Εξέλιξη τιμών ανά χώρα σε σύγκριση με τον στόχο της ΕΚΤ (μαύρη διακεκομμένη γραμμή), όπου η Γαλλία κινείται βάση στόχου.
(*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)

Εάν τώρα η κατάσταση συνεχίσει ως έχει, με τα δύο «παράσιτα» να μην θέλουν να σεβαστούν κανέναν απολύτως κανόνα, με τη Γερμανία και την Ελλάδα δηλαδή, η οικογένεια, εάν θέλει να διατηρήσει τη συνοχή των υπολοίπων μελών της, έχει μία και μοναδική επιλογή: να τα πετάξει αμέσως έξω. Να διώξει δηλαδή τόσο τη Γερμανία, όσο και την Ελλάδα, μέχρι να αποφασίσουν (εάν) να συμμορφωθούν και να επιστρέψουν.

Αυτό θα έκανε άλλωστε η οποιαδήποτε άλλη λογική και συνετή οικογένεια, η οποία θα ήθελε προφανώς να αποφύγει την ολοκληρωτική της διάλυση – γεγονός που θα προκαλούσε πολύ μεγαλύτερα δεινά στην ίδια, στον περίγυρο της, αλλά και στα παράσιτα.

Φυσικά η Ευρώπη οφείλει να πετάξει έξω και το ΔΝΤ, το τρίτο και μεγαλύτερο παράσιτο δηλαδή, όσο το δυνατόν γρηγορότερα γίνεται, πριν είναι πολύ αργά για όλα της τα κράτη – προτού καταλήξουν «τροφή στο πιάτο» των Η.Π.Α.

Υστερόγραφο: Είμαστε ανέκαθεν εναντίον της επιστροφής στη δραχμή, όχι λόγω του νομίσματος, αλλά επειδήθεωρούμε ακόμη εφικτή και απαραίτητη την ένωση της ηπείρου μας. Γνωρίζουμε βέβαια πως η υιοθέτηση του εθνικού νομίσματος δεν θα σήμαινε σε καμία περίπτωση τη συντέλεια του κόσμου – πως θα μπορούσαμε δηλαδή να επιβιώσουμε, αν και με μεγάλες δυσκολίες.

Το πρόβλημα της Ελλάδας όμως δεν είναι το ευρώ, αλλά το κομματοκεντρικό, διεφθαρμένο και ανίκανο κράτος – το οποίο έχει στερήσει την εμπιστοσύνη των Πολιτών προς την Πολιτεία, χωρίς την οποία δεν υπάρχει καμία ελπίδα εξόδου από την κρίση είτε με ευρώ, είτε με δραχμή, είτε με οποιοδήποτε άλλο νόμισμα.

Σε κάθε περίπτωση βέβαια έχουμε την άποψη πως η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να έχει έτοιμο ένα εναλλακτικό σχέδιο επιστροφής στη δραχμή, για ώρα ανάγκης – πόσο μάλλον όταν τόσο η ελευθερία, όσο και η εθνική κυριαρχία, «βαραίνουν» πολύ περισσότερο στη ζυγαριά, από το νόμισμα μίας χώρας.

Ολοκληρώνοντας, οφείλουμε να αναφερθούμε στη σημασία των τόκων, όπου σήμερα μας προσφέρεται ένα επιτόκιο της τάξης του 2,3% (ενδεχομένως θα μπορούσαμε να διαπραγματευθούμε ακόμη και το βασικό της ΕΚΤ, ήτοι 0,25%), από τις χώρες της Ευρωζώνης – ορισμένες εκ των οποίων δανείζονται με άνω του 4%. Ο μαθηματικός τύπος του διπλασιασμού του χρέους είναι «72 : Επιτόκιο = Χρόνια».

Στα πλαίσια αυτά, εάν το επιτόκιο είναι 6%, τότε το χρέος διπλασιάζεται (εάν δεν εξοφλούνται τα τοκοχρεολύσια) σε δώδεκα χρόνια - τετραπλασιάζεται σε 24 και οχταπλασιάζεται σε 36. Εάν το επιτόκιο είναι 2%, τότε διπλασιάζεται σε 36 χρόνια αντί σε 12, οπότε η διαφορά είναι πολύ σημαντική.

Το γεγονός αυτό σημαίνει ότι το δημόσιο χρέος, εάν δεν εξυπηρετείται, σε μικρομεσαία κράτη εκτός Ευρωζώνης, αυξάνεται με πολύ ταχύτερο ρυθμό – αφού το επιτόκιο δανεισμού τους είναι πολύ υψηλότερο. Αποτελεί λοιπόν έναν από τους λόγους, για τους οποίους οι μικρές χώρες εκτός νομισματικής ένωσης, δεν επιβιώνουν με δημόσιο χρέος πάνω από το 50% του ΑΕΠ τους.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ_ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΓΑΛΛΙΑ - Τα κόκκινα καπέλα

http://www.analyst.gr/2013/12/02/4959/

Τα κόκκινα καπέλα

Στη Βρετάνη της Γαλλίας συγκεντρώθηκαν το Σάββατο 40.000 μέλη της ομώνυμης κίνησης διαμαρτυρίας, για να διαδηλώσουν εναντίον της φορολογικής πολιτικής της κυβέρνησης, όταν στην Ελλάδα κορυφώνεται σιωπηλά η εξαθλίωση του πληθυσμού – το Litecoin

Σύμφωνα με την τελευταία έρευνα της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας, η φτώχεια στην Ελλάδα αυξήθηκε από 20,1% το 2008 σε 35,8% το 2011 – ενώ ο κίνδυνος εξαθλίωσης ή κοινωνικού αποκλεισμού ανήλθε στο 34,6% σε σχέση με το 31% που ήταν προηγουμένως. Περαιτέρω, το ποσοστό σχετικής φτώχειας των εργαζομένων αυξήθηκε από 11,9% το 2010 σε 15,1% το 2011 – με το ποσοστό των νοικοκυριών που αδυνατούν να καλύψουν τουλάχιστον τρεις από τις εννέα βασικές ανάγκες τους, να ανέρχεται στο 33,7% το 2012, συγκριτικά με το 21,8% του 2008.

Την ίδια στιγμή το κράτος, το οποίο επέλεξε από τη αρχή την πολιτική της αύξησης των φόρων, αντί της μείωσης των δημοσίων δαπανών, για να μην στενοχωρήσει το πελατειακό του «δυναμικό», επιβαρύνει (προϋπολογισμός 2014) με νέους φόρους ύψους 2,3 δις € τους Έλληνες – όταν, σύμφωνα με την κεντρική τράπεζα, οι εκροές καταθέσεων για την πληρωμή των «χαρατσιών» και λοιπών ληστρικών επιβαρύνσεων συνεχίζονται, φτάνοντας ακόμη και στο 1 δις € μηνιαία.

Εάν δε μελετήσει κανείς προσεκτικά τον προϋπολογισμό θα διαπιστώσει ότι, το σχεδιαζόμενο επί χάρτου πρωτογενές πλεόνασμα στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στα πλεονάσματα (!) των ασφαλιστικών ταμείων – αφού, χωρίς αυτά, το έλλειμμα θα ξεπεράσει ίσως τα 12 δις €. Εν τούτοις, οι Έλληνες παραμένουν ουδέτεροι, γεμίζουν τις ουρές των ανέργων, σκύβουν δειλά το κεφάλι, λεηλατούνται, εξαθλιώνονται, αυτοκτονούν, κατακλύζουν εκούσια τις φυλακές και ετοιμάζονται ψυχολογικά να χάσουν αδιαμαρτύρητα την πρώτη τους κατοικία – τρέμοντας από το φόβο να αντιδράσουν.

Από την άλλη πλευρά στη Γαλλία, τη μοναδική χώρα που έχει «τιμήσει» από την αρχή τις υποχρεώσεις που ανέλαβε απέναντι στην ευρωπαϊκή οικογένεια, χωρίς την παραμικρή παρέκκλιση (ακόμη και στο ποσοστό του πληθωρισμού), οι διαμαρτυρίες κλιμακώνονται – με την πρόσφατη συγκέντρωση 40.000 μελών του κινήματος «κόκκινα καπέλα» στη Βρετάνη (Bonnets Rouges), με στόχο να διαμαρτυρηθούν εναντίον της φορολογικής πολιτικής της (δήθεν) σοσιαλιστικής κυβέρνησης.

Οφείλουμε να διευκρινίσουμε εδώ ότι, το κίνημα «κόκκινα καπέλα» είναι μία υπερκομματική οργάνωση που συμμετέχουν επιχειρηματίες, αγρότες, εργαζόμενοι και τεχνίτες – οι οποίοι διαμαρτυρήθηκαν εναντίον των «οικολογικών φόρων». Η Βρετάνη δε υποφέρει από μία διαρκώς αυξανόμενη ανεργία, λόγω της χρεοκοπίας των τοπικών σφαγείων, καθώς επίσης της κατάρρευσης της γεωργίας και της αλιείας – ενώ η υιοθέτηση των «οικολογικών φόρων» θα δημιουργήσει ακόμη μεγαλύτερα οικονομικά προβλήματα στην περιοχή.

Περαιτέρω, η συνδικαλιστική οργάνωση των οδηγών φορτηγών τοποθετήθηκε υπέρ των «κόκκινων καπέλων» – κλείνοντας πολλούς δρόμους σε ολόκληρη τη χώρα (4.500 φορτηγά σε 47 κόμβους οδικής κυκλοφορίας, μεταξύ των οποίων στην εθνική οδό προς το αεροδρόμιο), τασσόμενη με τη σειρά της εναντίον των νέων φόρων.

Παράλληλα, το «Μέτωπο της Αριστεράς» στο Παρίσι οργάνωσε διαμαρτυρίες την Κυριακή (10.000 άτομα), εναντίον της αύξησης του ΦΠΑ στο 20%, από 19,6%, καθώς επίσης στο 10% από 7% σε ορισμένα βασικά προϊόντα – διαδηλώνοντας ευρύτερα εναντίον της άδικης φορολογικής πολιτικής.

Το κύμα των διαμαρτυριών στη Γαλλία αυξάνεται καθημερινά, από πολλές ομάδες πολιτών – δάσκαλοι, αστυνομικοί, αγρότες κοκ. – με αποτέλεσμα να εντείνονται οι φόβοι γενικευμένων κοινωνικών αναταραχών και αιματηρών εξεγέρσεων εναντίον της κυβέρνησης. Δεν είναι λίγοι δε αυτοί που πιστεύουν ότι, η κατάρρευση της Ευρωζώνης θα ξεκινήσει από τη Γαλλία – ενδεχομένως από το ακροδεξιό κόμμα, το οποίο ηγείται στις δημοσκοπήσεις, ενώ έχει ταχθεί εναντίον του ευρώ.

Στην Ελλάδα των «γενοσήμων υπουργών» βέβαια δεν υπάρχουν διαμαρτυρίες, όλα γίνονται αποδεκτά, το θέατρο του παραλόγου στις τηλεοράσεις «καλά κρατεί», ενώ η κυβέρνηση συνεχίζει το «μακάβριο» έργο της – αφενός μεν εξευτελίζοντας τους Έλληνες με τα συνεχιζόμενα ταξίδια «επαιτείας και ελεημοσύνης», αφετέρου προσφέροντας μισοτιμής τη δημόσια, καθώς επίσης την ιδιωτική περιουσία, ως «λάφυρο» για τον εξευμενισμό των εισβολέων.

Φτάνει δε στο σημείο να αναρωτηθεί κανείς, μήπως αυτό που χρειάζεται η χώρα δεν είναι η εκλογή μίας νέας κυβέρνησης, αλλά ενός νέου λαού – ο οποίος να έχει το θάρρος να ξεφύγει από τη μιζέρια, στην οποία έχει βυθιστεί «αύτανδρη» η Ελλάδα, υπερασπίζοντας την πατρίδα του, το σπίτι και το μέλλον των παιδιών του.

Ολοκληρώνοντας, όσον αφορά το νόμισμα, είτε έχουμε δίκιο εμείς (κείμενο), είτε οι φίλοι μας (άρθρο), είτε και οι δύο, είμαστε της άποψης ότι, σύντομα δεν θα αποτελεί θέμα – αφού είναι πιθανότερη από ποτέ τόσο η χρεοκοπία, όσο και η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη.

Οφείλουμε να σημειώσουμε όμως πως η υιοθέτηση της δραχμής είναι συνώνυμη, πηγαίνει μαζί καλύτερα, με τη χρεοκοπία (στάση πληρωμών) – γεγονός με το οποίο συμφωνούν όλοι όσοι τάσσονται υπέρ της δραχμής, παρά το ότι οι περισσότεροι ξεχνούν τον ιδιωτικό τομέα και το δικό του εξωτερικό χρέος (το οποίο δεν μπορεί να αθετηθεί όπως το δημόσιο, ενώ δεν υπάρχει προηγούμενο στην Αργεντινή, στον Ισημερινό κλπ., αφού δεν ήταν μέλη μίας νομισματικής ένωσης, όπως η Ελλάδα).

Το Litecoin

Παρά τις δυσκολίες, με τις οποίες είναι αντιμέτωπα τα διαδικτυακά νομίσματα, η ζήτηση τους παραμένει υψηλή – ενώ το Bitcoin δεν είναι πλέον το μοναδικό, το οποίο υπόσχεται μελλοντική επιτυχία. Το δεύτερο μεγαλύτερο, το Litecoin, αυξήθηκε κατά 400% μέσα σε μία μόνο εβδομάδα – ενώ από την Τετάρτη στην Πέμπτη κατά 100% (διάγραμμα).

Litecoin έναντι του Δολαρίου. (*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)

Η τιμή του βρίσκεται πλέον στα 40 $ – πολύ χαμηλότερη από αυτήν του Bitcoin, η οποία ξεπέρασε τα 1000 $. Εν τούτοις, η χρηματιστηριακή του αξία υπολογίζεται ήδη στο 1 δις $ – ενώ τα άλλα διαδικτυακά νομίσματα (PPCoin, Ripple) είναι κατά πολύ πιο χαμηλά.

Το Litecoin γεννήθηκε το 2011 (2009 το Bitcoin), από έναν απόφοιτο του ΜΙΤ και πρώην εργαζόμενο της Google– θεωρείται δε ως το «ασήμι» της αγοράς, εάν θεωρηθεί ως ο «χρυσός» το Bitcoin. Συνολικά υπολογίζεται να τοποθετηθούν στην αγορά 21 εκ. Bitcoins έως το 2040, καθώς επίσης 84 εκ. Litecoins – ενώ οι συναλλαγές με το δεύτερο είναι κατά πολύ γρηγορότερες (2,5 λεπτά της ώρας), από ότι με το πρώτο (10 λεπτά).

Analyst.gr Team

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ_ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - Απειλές και ευκαιρίες

http://www.analyst.gr/2013/12/02/4949/

Απειλές και ευκαιρίες

Εάν η Fed περιορίσει τα πακέτα διευκόλυνσης, η κρίση που θα προκληθεί στις αναπτυσσόμενες οικονομίες θα προσβάλλει και την Ευρωζώνη – πολλές τράπεζες της οποίας θα χάσουν τεράστια ποσά, προκαλώντας κραχ στα ήδη υπερτιμημένα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια

Πέντε χώρες της Νοτίου Αφρικής (Κένυα, Τανζανία, Ουγκάντα, Ρουάντα και Μπουρούντι), συμφώνησαν μεταξύ τους για τη δημιουργία μίας νομισματικής ένωσης, με πρότυπο την Ευρωζώνη – σκοπεύοντας να διευκολύνουν τις εμπορικές συναλλαγές των 135 εκ. κατοίκων τους, κυρίως δε να προσελκύσουν διεθνείς επενδυτές.

Η νομισματική ένωση σχεδιάζεται να λειτουργήσει μέσα στα επόμενα δέκα έτη, διαθέτοντας μία δική της κεντρική τράπεζα – αναλαμβάνοντας τη συναλλαγματική πολιτική όλων των χωρών, οι οποίες διαθέτουν σημαντικά αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου

Την ίδια στιγμή, οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης φαίνεται πως αδυνατούν να «καθαρίσουν» τον τραπεζικό τους τομέα – με αποτέλεσμα να αυξάνονται οι φόβοι να βυθιστεί ολόκληρη η Ευρώπη σε μία κρίση διαρκείας. Εκτός αυτού, το ευρώ γίνεται όλο και πιο ισχυρό, παρά τις ενδιάμεσες διακυμάνσεις, δημιουργώντας μεγάλα προβλήματα στις αδύναμες οικονομίες – ενώ ο διοικητής της ΕΚΤ ανέφερε ότι, η ισοτιμία του νομίσματος πάνω από το 1,30 σε σχέση με το δολάριο, ζημιώνει σημαντικά την ανταγωνιστικότητα των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης.

Ουσιαστικά, τα περισσότερα κράτη της Ευρωζώνης θα μπορούσαν να αυξήσουν τις εξαγωγές τους μόνο εάν η ισοτιμία του ευρώ δεν ξεπερνούσε το 1,10 $ – ενώ η μοναδική χώρα, η οποία θα «άντεχε» μία τιμή της τάξης του 1,60 $, είναι η Γερμανία. Βέβαια, η ΕΚΤ δεν φαίνεται να διαθέτει τα μέσα για την ελεγχόμενη μείωση της ισοτιμίας στο 1,10 $ – έχοντας πλέον εξαντλήσει τις δυνατότητες της.

Σύμφωνα τώρα με τη γερμανική κεντρική τράπεζα το ευρώ, στη σημερινή του ισοτιμία (περί το 1,36 $), είναι υπερβολικά ισχυρό για την Ισπανία, την Ιταλία και την Ελλάδα – αντίθετα, αδύναμο για τη Γερμανία. Εάν λοιπόν δεν ελεγχθεί, οι φόβοι να βυθιστεί η Ευρωζώνη σε ένα αποπληθωριστικό σπιράλ του θανάτου, αντίστοιχο με αυτό της Ιαπωνίας, είναι κάτι παραπάνω από ρεαλιστικοί.

Οι προτάσεις άλλων κεντρικών τραπεζών της Ευρωζώνης επικεντρώνονται στην «εκτύπωση» χρημάτων από την ΕΚΤ, μέσω της αγοράς ομολόγων από τις αδύναμες χώρες – με στόχο την αύξηση του πληθωρισμού στο 4%. Εν τούτοις, όπως συμπεραίνεται από το παράδειγμα των Η.Π.Α., ένα τέτοιο πρόγραμμα ξεκινάει εύκολα, αλλά σταματάει πολύ δύσκολα – ενώ δημιουργεί τεράστιες φούσκες στα χρηματιστήρια.

Είναι άλλωστε γνωστό το ότι, τα προγράμματα ποσοτικής διευκόλυνσης της Fed (QE), είχαν σαν αποτέλεσμα των υπερδιπλασιασμό της περιουσίας των πλουσίων μέσα σε τρία μόλις χρόνια – χωρίς να βοηθήσουν καθόλου την πραγματική οικονομία (ανάλυση). Τα δάνεια άλλωστε προς τον ιδιωτικό τομέα περιορίζονται συνεχώς στην Ευρωζώνη (διάγραμμα), με δυσμενή αποτελέσματα για την ανάπτυξη.

Δάνεια προς τον ιδιωτικό τομέα, Ευρώπη

Εντυπωσιακό πάντως συνεχίζει να είναι το πόσο παραποιεί τα στατιστικά της στοιχεία η Ισπανία, αφού είναι προφανώς αδύνατον να έχει αυξηθεί ο ρυθμός ανάπτυξης της, όταν τα δάνεια προς την πραγματική της οικονομία έχουν μειωθεί στο -20% (-5% περίπου στη Ελλάδα, -6% στη Ιταλία και -7% στην Πορτογαλία) – όπως φαίνεται από τον Πίνακα στο κείμενο μας «Θαυμαστός καινούργιος κόσμος».

Κάτι αντίστοιχο, αν και όχι τόσο υπερβολικό, συμβαίνει στην Ιρλανδία – οι εξαγωγικές «επιδόσεις» της οποίας οφείλονται σχεδόν αποκλειστικά και μόνο στο γεγονός ότι, «χρησιμοποιείται» από τις αμερικανικές πολυεθνικές ως φορολογικός παράδεισος, για την έκδοση των τιμολογίων πώλησης τους προς τις χώρες της Ευρώπης.

Το ότι «εκθειάζεται» η οικονομική πολιτική της χώρας από τη Γερμανία, δεν σημαίνει πως είναι πράγματι επιτυχημένη – το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει στην πραγματικότητα, αλλά η τευτονική ηγεσία του Βερολίνου θέλει απλά να αποδείξει με ψέματα, «με νύχια και με δόντια» ότι, η πολιτική λιτότητας που επιβάλλει έχει θετικά αποτελέσματα.

Επιστρέφοντας στην πολιτική των κεντρικών τραπεζών, αν και μέχρι πρόσφατα ήταν συντονισμένη μεταξύ τους, προστατεύοντας τον πλανήτη από την κατάρρευση του συστήματος, φαίνεται ότι πλέον διαφοροποιείται – γεγονός που μπορεί να προκαλέσει μεγάλες «εντάσεις» παγκοσμίως (χρηματιστηριακά κραχ, φυγή κεφαλαίων, συναλλαγματικές αναταραχές).

Πόσο μάλλον όταν το χρηματοπιστωτικό σύστημα είναι σχεδόν απόλυτα εξαρτημένο από τις ενέσεις κορτιζόνηςτων κεντρικών τραπεζών, κυρίως των Η.Π.Α. και της Ιαπωνίας – οι οποίες, τυπώνοντας όλο και περισσότερα χρήματα, «ντοπάρουν» κυριολεκτικά τις αγορές.

Αν και ο κ.Bernanke ανέφερε λοιπόν ότι, η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να συνεχισθεί επ’ άπειρο, κανένας δεν τον πίστεψε – ενώ απλά και μόνο η υποψία πως θα μπορούσε να συμβεί, προκάλεσε την κατάρρευση των νομισμάτων πολλών αναπτυσσομένων χωρών, παράλληλα με την εκρηκτική άνοδο των επιτοκίων από την Ινδία, μέχρι την Τουρκία και τη Βραζιλία.

Εάν βέβαια αποφασίσει τελικά να περιορίσει τα πακέτα διευκόλυνσης (QE) η Fed, η κρίση που θα προκληθεί στις αναπτυσσόμενες οικονομίες θα «προσβάλλει» και την Ευρωζώνη – πολλές τράπεζες της οποίας θα χάσουν τεράστια ποσά, προκαλώντας ενδεχομένως κραχ στα ήδη υπερτιμημένα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια (διάγραμμα).

Εξέλιξη στην αγορά μετοχών της Ευρώπης (Δείκτης Euro Stoxx 50)

Άλλωστε, η κατάσταση στην Ευρωζώνη είναι ήδη εξαιρετικά επισφαλής – αφού τα χρέη των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών ευρίσκονται σε επίπεδα ρεκόρ. Όσο διαρκεί η κρίση δε, τόσο πιο πολλά δάνεια δεν θα εξυπηρετούνται – με αποτέλεσμα να δημιουργούνται τεράστιες επισφάλειες στους Ισολογισμούς των τραπεζών.

Σε κάθε περίπτωση, το σενάριο του τρόμου (ύφεση ισολογισμών) γίνεται όλο και πιο πιθανό. Με απλά λόγια, απειλούμαστε με έναν καθοδικό σπειροειδής κύκλο, όπου τα υψηλά χρέη «φρενάρουν» την ανάπτυξη, οι τιμές πέφτουν, τα χρέη γίνονται αφόρητα, η κατανάλωση καταρρέει, η οικονομία βυθίζεται στην ύφεση, οι τράπεζες δεινοπαθούν, οι επενδύσεις δεν χρηματοδοτούνται κοκ.

Ολοκληρώνοντας οι αγγλοσάξονες, οι οποίοι προκάλεσαν τη χρηματοπιστωτική κρίση, έχοντας στη συνέχεια πλημμυρίσει το σύστημα με τεράστιες ποσότητες χρημάτων, φαίνεται πως θέλουν να «υποχωρήσουν» – να περιορίσουν δηλαδή την ποσότητα χρήματος. Αντίθετα, η ΕΚΤ φαίνεται πως σχεδιάζει να εγκαταλείψει τη σχετικά συντηρητική θέση του παρελθόντος, αυξάνοντας την ποσότητα χρήματος.

Το ενδεχόμενο αυτό θα σημάνει την ισχυροποίηση του δολαρίου – πολύ περισσότερο, συνεπικουρούμενο από την αύξηση των αποθεμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου των Η.Π.Α., όπου υπολογίζεται πως η υπερδύναμη θα γίνει ξανά καθαρός εξαγωγέας ενέργειας (εξαγωγές υψηλότερες από τις εισαγωγές).

Η πιθανή πτώση του ευρώ θα είναι θετική για τις εξαγωγές και τον τουρισμό πολλών χωρών της Ευρωζώνης, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας. Θα είναι δε αρνητική για τις μεγάλες εισαγωγές (ενέργεια, πρώτες ύλες) τηςΓερμανίας - στην οποία δημιουργείται ήδη μία επικίνδυνη φούσκα ακινήτων, λόγω των χαμηλών επιτοκίων της ΕΚΤ. Επίσης, επειδή αυξάνονται οι εισροές των χρημάτων του ιδιωτικού της τομέα από τις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας, λόγω φόβων απώλειας τους.

Analyst.gr Team

Β. Βιλιάρδος - Πόλεμοι, πλούτος και πολιτισμός

http://www.analyst.gr/2013/12/01/4935/2/

Πόλεμοι, πλούτος και πολιτισμός

ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΙΛΙΑΡΔΟΣ

Η βασική αιτία της ανάπτυξης και της προόδου της Ευρώπης δεν ήταν η αναγέννηση, ο διαφωτισμός ή η βιομηχανική επανάσταση, αλλά οι πόλεμοι – τους οποίους μπορεί κάλλιστα να χαρακτηρίσει κανείς ως «δημιουργική καταστροφή»

“Ο πόλεμος, όπως επίσης οι διάφορες «μορφές» του (επαναστάσεις, κοινωνικές εξεγέρσεις κλπ.), είναι προφανώς ότι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε μία χώρα – στην ανθρωπότητα γενικότερα. Εν τούτους, υπάρχουν ορισμένες περιπτώσεις, όπου είναι αδύνατον να αποφευχθεί – όπως όταν απειλείται η εθνική κυριαρχία μίας χώρας από ξένες δυνάμεις, με οικονομικά ή με συμβατικά όπλα, η κατάλυση της δημοκρατίας στο εσωτερικό της, καθώς επίσης η εγκατάσταση της αυθαιρεσίας στην πολιτική της εξουσία.

Από την άλλη πλευρά, οφείλει κανείς να εξετάσει τα αποτελέσματα των πολέμων, σε σχέση με την οικονομική εξέλιξη διαφόρων περιοχών του πλανήτη – τονίζοντας ότι, ο καπιταλισμός είναι δυστυχώς «σύμφυτος» με τους πολέμους, οπότε θα έπρεπε να ερευνηθεί η ιδανικότερη δυνατή αντικατάσταση του”.

Άρθρο

Εάν αναρωτηθούμε σχετικά με το που στηρίχθηκε η άνοδος της Αρχαίας Ελλάδας, τόσο ο πλούτος, όσο και η τεράστια πολιτιστική της εξέλιξη, είναι σχεδόν βέβαιο ότι, δεν θα συμπεράνουμε πως βασίσθηκε στη διεξαγωγή πολέμων – έχοντας την εντύπωση ή την πεποίθηση ότι, ο πόλεμος και ο πολιτισμός, ο οποίος συνήθως προϋποθέτει τον πλούτο, είναι δύο έννοιες «ασύμβατες» μεταξύ τους.

Για να αποφύγουμε τις λογικές αντικρούσεις, όσον αφορά το συμπέρασμα μας από την ανάγνωση της ιστορίας των προγόνων μας, θα αναφερθούμε περιληπτικά σε μία έρευνα δύο ιστορικών – με βάση την οποία ο πόλεμος και ο θάνατος έφεραν τον πλούτο στην Ευρώπη.

Ειδικότερα, το έτος 1300 το κατά κεφαλήν εισόδημα της Κίνας ήταν υψηλότερο, σε σχέση με την Ευρώπη. Εν τούτοις, η ήπειρος μας κατάφερε να ξεπεράσει την Κίνα, κυριαρχώντας στον πλανήτη για πολλούς αιώνες. Οι ερμηνείες της εξέλιξης αυτής, το που στηριζόταν δηλαδή, είναι συνήθως οι εξής:

(α) Στους τεχνολογικούς νεωτερισμούς οι οποίοι, με τη μορφή της βιομηχανικής επανάστασης μετά το 18^ο αιώνα, αύξησαν σε μεγάλο βαθμό την παραγωγικότητα και εξ αυτής τα εισοδήματα στην Ευρώπη.

(β) Στους θεσμούς, στη δημιουργία του Κράτους Δικαίου, καθώς επίσης στην προστασία της ατομικής ιδιοκτησίας – ενέργειες που εξασφάλισαν την εξέλιξη και την πρόοδο της οικονομίας.

Όμως, παρά το ότι τα παραπάνω επιτεύγματα είναι πολύ σημαντικά, δεν μπορούν να εξηγήσουν ικανοποιητικά την ιλιγγιώδη άνοδο της Ευρώπης, συγκριτικά με την Κίνα – μία άνοδος που ξεκίνησε, σύμφωνα με τους ιστορικούς, το έτος 1350, όπου η επιδημία της πανώλης οδήγησε στο θάνατο ένα πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού της ηπείρου μας (από το ένα τρίτο έως και το 50% σε πολλές χώρες).

Εκείνη την εποχή, κατά την οποία η ανάπτυξη της οικονομίας στηριζόταν κυρίως στο συντελεστή «Φύση» (γη), ενώ το κατά κεφαλήν εισόδημα ήταν η συνάρτηση του λόγου των διαθέσιμων (αγροτικών) εκτάσεων, με τον πληθυσμό που ζούσε επάνω σε αυτές, η επιδημία σήμαινε το εξής:

Όλοι όσοι κατάφεραν να επιβιώσουν από το «μαύρο τέρας» ήταν πλουσιότεροι, με αυξημένο το κατά κεφαλήν εισόδημα τους – επειδή η πανώλη είχε οδηγήσει στο θάνατο «μόνο» τους ανθρώπους, χωρίς να επηρεάσει καθόλου τα διαθέσιμα «κεφαλαιακά αποθέματα».

Βέβαια, μία αύξηση του κατά κεφαλήν εισοδήματος, η οποία στηρίζεται σε τέτοιου είδους «προϋποθέσεις», δεν έχει συνήθως διάρκεια – επειδή, όταν ο πληθυσμός επανέρχεται σε φυσιολογικά επίπεδα, το εισόδημα μειώνεται ξανά, στα προηγούμενα επίπεδα ισορροπίας του.

Εν τούτοις, δεν συνέβη κάτι τέτοιο στην Ευρώπη, αφού το κατά κεφαλήν εισόδημα συνέχισε να αυξάνεται τους επόμενους αιώνες – λόγω του ότι, σύμφωνα με τους ιστορικούς, οι πόλεμοι ακολούθησαν τη θανατηφόρο επιδημία.

Αναλυτικότερα, το αυξημένο κατά κεφαλήν εισόδημα, μετά την επιδημία της πανώλης, ήταν αρκετά υψηλότερο, από το επίπεδο διαβίωσης του εναπομείναντος πληθυσμού. Το γεγονός αυτό επέτρεψε στα κράτη να αυξήσουν σημαντικά τη φορολογία – όπου το 70% έως 80% των φόρων εκείνη την εποχή (1500) χρησιμοποιούταν για τη χρηματοδότηση των στρατιωτικών δαπανών.

Οι υψηλότεροι φόροι λοιπόν έδωσαν τη δυνατότητα σε πάρα πολλά μικρά κράτη της Ευρώπης να αυξήσουν δραματικά τις δαπάνες εξοπλισμού τους – προκαλώντας ένα αγώνα δρόμου μεταξύ τους, ο οποίος κλιμάκωνε συνεχώς τη στρατιωτική τους δύναμη.

ΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ

Το αποτέλεσμα της συγκεκριμένης διαδικασίας ήταν να ακολουθήσει η πλέον πολεμική εποχή στην ιστορία της ανθρωπότητας – γεγονός που μας θυμίζει τους ατελείωτους πολέμους στην Αρχαία Ελλάδα μεταξύ των πόλεων-κρατών, αλλά και εξωτερικών εχθρών (Πέρσες), όπου η χώρα μας τότε ήταν, κατά κάποιον τρόπο, ανάλογη της ηπείρου μας σήμερα (η Ελλάδα θεμελίωσε ουσιαστικά τον πολιτισμό στην Ευρώπη, «εμβολιάζοντας» με το πνεύμα, με την υπερηφάνεια και με τη μαχητικότητα της όλους τους άλλους λαούς).

Μεταξύ των ετών 1500 και 1800 διεξήχθησαν 443 πόλεμοι και 1.071 μεγάλες μάχες – γεγονός που σημαίνει ότι, κατά μέσον όρο διεξάγονταν 1,5 πόλεμοι ετησίως. Το 16^ο και το 17^ο αιώνα, σχεδόν στο 95% όλων των ετών, το λιγότερο μία από τις τότε μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης (Αγγλία, Ισπανία, Γαλλία, Αυστρία, Ρωσία, Οθωμανική Αυτοκρατορία) ήταν «μπλεγμένη» σε πόλεμο – όπως φαίνεται από τον Πίνακα που ακολουθεί.

Στον πίνακα που ακολουθεί φαίνονται τα φορολογικά έσοδα των κρατών (σε τόνους ασημιού), τα οποία, σε πλήρη αντίθεση με τη σημερινή εποχή, αυξάνονταν με γρηγορότερο ρυθμό από την οικονομία και τον πληθυσμό.

Εξλέλιξη φορολόγησης στην Ευρώπη - Στήλες: Έτος, συνολικά έσοδα από φόρους (σε τόνους ασημιού), κατά κεφαλήν μέσος όρος φόρου

Εξέλιξη φορολόγησης στην Ευρώπη – Στήλες: Έτος, συνολικά έσοδα από φόρους (σε τόνους ασημιού), κατά κεφαλήν μέσος όρος φόρου

Στο επόμενο γράφημα τεκμηριώνεται η θετική σχέση μεταξύ της συχνότητας των πολέμων, καθώς επίσης του κατά κεφαλήν εισοδήματος, σε ορισμένες χώρες της Ευρώπης.

Σχέση μεταξύ της συχνότητας των πολέμων και του κατά κεφαλήν εισοδήματος

Τα συμπεράσματα από το διάγραμμα είναι πέραν κάθε αμφιβολίας – γεγονός που τεκμηριώνει τη θέση, σύμφωνα με την οποία ο πλούτος και η ανάπτυξη της Ευρώπης στηρίχθηκε στους πολέμους.

Η ΚΙΝΑ

Την ίδια εποχή στην Κίνα, μετά την πτώση της δυναστείας των «Yuan» το 1368, ακολούθησε μία περίοδος ειρήνης και πολιτικής σταθερότητας, η οποία διήρκεσε 500 ολόκληρα χρόνια. Μεταξύ των ετών 1350 και 1800 διεξήχθησαν στην περιοχή «μόλις» 91 πόλεμοι (περί τους 0,2 ετήσια), καθώς επίσης 23 «αξιόλογες» μάχες – ενώ οι περισσότεροι «πόλεμοι» ήταν ουσιαστικά αναίμακτες εξεγέρσεις χωρικών.

Επομένως, ο αριθμός των θανάτων στην Κίνα ήταν κατά πολύ χαμηλότερος, από αυτόν της Ευρώπης – με αποτέλεσμα ο πληθυσμός της να αυξάνεται με διπλάσιο ρυθμό, συγκριτικά με τον ευρωπαϊκό. Στον πίνακα που ακολουθεί φαίνονται τα «οδυνηρά» αποτελέσματα τα ειρήνης, όσον αφορά το κατά κεφαλήν εισόδημα.

Εξέλιξη του κατά κεφαλήν εισόδηματος, σύγκριση μεταξύ Κίνας και Ευρώπης

Εξέλιξη του κατά κεφαλήν εισοδήματος, σύγκριση μεταξύ Κίνας και Ευρώπης

Όπως συμπεραίνεται, το κατά κεφαλήν εισόδημα στην Ευρώπη μεταξύ των ετών 1300 και 1820 σχεδόν διπλασιάστηκε, ενώ στην Κίνα παρέμεινε σχετικά σταθερό. Επομένως, η βασική αιτία της ανάπτυξης και της προόδου της Ευρώπης δεν ήταν η αναγέννηση, ο διαφωτισμός ή η βιομηχανική επανάσταση, αλλά ο πόλεμος – τον οποίο μπορεί κάλλιστα να παρομοιάσει κανείς με τη «δημιουργική καταστροφή» του Schumpeter: με την, κατά τον ίδιο, κινητήριο δύναμη του καπιταλισμού.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Οι ιστορικοί (Voiglander & Voth) μας προειδοποιούν ότι, δεν πρέπει να συνδέουμε σήμερα τους πολέμους με την αύξηση του βιοτικού επιπέδου – επειδή, κρίνοντας από τις εξελίξεις μετά το 1800, οι σύγχρονοι πόλεμοιοδηγούν στο θάνατο πολύ λιγότερους ανθρώπους, καταστρέφοντας παράλληλα τις υποδομές, καθώς επίσης τα κεφαλαιακά αποθέματα των κρατών.

Εν τούτοις, η ανάπτυξη που ακολούθησε μετά το 2^ο παγκόσμιο πόλεμο, καθώς επίσης η στασιμότητα μετά το 1970, δεν οδηγεί στα ίδια συμπεράσματα – ενώ από τον οικονομικό πόλεμο που διεξάγεται σήμερα, μέσω του οποίου εκατομμύρια άνθρωποι «καταδικάζονται» είτε στο περιθώριο, είτε στον πρόωρο θάνατο (μείωση του προσδόκιμου ζωής κλπ.), δεν έχει ακόμη τεκμηριωθεί τι ακριβώς θα συμβεί.

Πόσο μάλλον εάν ακολουθήσουν ένας ή περισσότεροι, παγκόσμιοι ή τοπικοί, συμβατικοί πόλεμοι επιβίωσης – γεγονός που δεν μπορεί να αποκλεισθεί σε καμία περίπτωση, λόγω της αδυναμίας πλέον των Η.Π.Α. να κυριαρχήσει στον πλανήτη, με αποτέλεσμα τη σημερινή «πολυπολικότητα» του.

Ολοκληρώνοντας ίσως οφείλουμε όλοι εμείς οι Έλληνες να αναρωτηθούμε, εάν είναι δυνατόν να αντιμετωπίσουμε με επιτυχία τη σημερινή κρίση, την ύφεση, τη λεηλασία, την εξαθλίωση και το τέρας της ανεργίας, ειρηνικά – αποφεύγοντας τις συγκρούσεις, επιλέγοντας τους συμβιβασμούς, χωρίς την ανάληψη κανενός ρίσκου και σκύβοντας συνεχώς το κεφάλι.

Πάντως, μικρή, φτωχή και αδύναμη χώρα δεν είναι σε καμία περίπτωση η Ελλάδα – όσο δειλή, ανεπαρκής, ανίκανη ή ανόητη και να είναι ίσως η πολιτική της ηγεσία. Απλούστατα, οι Έλληνες έχουν ξεχάσει τι ακριβώς σημαίνει πόλεμος ή εξέγερση, όπως και το ότι πρέπει να προστατεύει ένας λαός, συλλογικά, με κάθε τρόπο και με κάθε θυσία την ελευθερία, την αξιοπρέπεια, καθώς επίσης την εθνική του ανεξαρτησία – εάν δεν θέλει να λεηλατηθεί, να υποδουλωθεί και να καταλήξει εξαθλιωμένος στα σκουπίδια της ιστορίας..

Συχνότητα πολέμων – Στήλες: Αιώνας, αριθμός πολέμων, μέσος όρος διάρκειας (σε έτη), ποσοστό εμπόλεμης κατάστασης ανά αιώνα

Προφανώς αναρωτιέται κανείς γιατί η συχνότητα των πολέμων οδήγησε στην αύξηση του βιοτικού επιπέδου της Ευρώπης. Η αιτία είναι το ότι, το τεχνολογικά χαμηλό επίπεδο των πολέμων τότε, είχε σαν αποτέλεσμα να σκοτώνονται οι άνθρωποι είτε στις μάχες, είτε από μεταφερόμενες επιδημίες και ασθένειες – οπότε να λιγοστεύουν, χωρίς να προκαλούνται ζημίες στα «κεφαλαιακά αποθέματα».

Επομένως, οι κατά συρροή πόλεμοι και επιδημίες μεταξύ του 15^ου και 18^ου αιώνα στην Ευρώπη είχαν το ίδιο αποτέλεσμα, με τη θανατηφόρο πανώλη του 1350 – το ότι πέθαιναν δηλαδή πολλά εκατομμύρια άνθρωποι, χωρίς να καταστρέφονται περιουσιακά στοιχεία. Αυτοί που επιβίωναν λοιπόν ήταν πλουσιότεροι, οπότε τα φορολογικά έσοδα των κρατών αυξάνονταν, διευκολύνοντας τη διεξαγωγή και άλλων πολέμων.

ΙΤΑΛΙΑ: «Όλα τα κρατικά κανάλια της ΕΕ θα πρέπει να γυρίσουν σειρές που θα προωθούν την πολυπολιτισμικότητα», λέει η διευθύντρια της RAI

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

ΙΤΑΛΙΑ: «Όλα τα κρατικά κανάλια της ΕΕ θα πρέπει να γυρίσουν σειρές που θα προωθούν την πολυπολιτισμικότητα», λέει η διευθύντρια της RAI

Όλοι είμαστε εξοικειωμένοι με την φιλο-πολυπολιτισμική προπαγάνδα των δελτίων ειδήσεων και των «ενημερωτικών» εκπομπών. Η δε παραγωγή κινηματογραφκών ταινιών που προωθούν την multi-culti προπαγάνδα γνωρίζει τεράστια άνθηση. Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές στο γαλλικό κινηματογράφο. Συνήθως, αυτό γίνεται υπογείως και αθόρυβα. Εδώ, όμως, έχουμε μια απίστευτα ειλικρινή παραδοχή από την επικεφαλής του ιταλικού κρατικού τηλεοπτικού δικτύου που θέλει να χρησιμοποιήσει τηλεοπτικές σειρές μαζικής κατανάλωσης για την προώθηση της multi-culti προπαγάνδας και πιστεύει ότι όλοι οι κρατικοί ραδιοτηλεοπτικοί φορείς θα πρέπει να κάνουν το ίδιο!(Πάντως στην χώρα μας, τα τουρκοσήριαλ έχουν ανοίξει τον δρόμο…)

ΡΩΜΗ (Ansamed) – Η διευθύντρια του ιταλικού κρατικού ραδιοτηλεοπτικού φορέα RAI, Anna Maria Tarantola, δήλωσε την Παρασκευή ότι οι τηλεοπτικές σειρές θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην οικοδόμηση «μιας κοινής μεσογειακής ταυτότητας». Η κοινωνικοπολιτική χρήση της τηλεόρασης ήταν το θέμα της ομιλίας της κατά τη διάρκεια εκδήλωσης με θέμα «Ιταλικά και Γαλλικά Μέσα Ενημέρωσης στη Μεσόγειο» στην Accademia dei Lincei της Ρώμης, που διοργανώθηκε από την ένωση ‘Italiques’. Η Tarantola είπε ότι οι σειρές «έχουν μια εγγενή κοινωνική, πολιτιστική και πολιτική αξία, με την έννοια της “πόλεως”» (‘polis’).

Η Μεσόγειος είναι μια ‘υπερ- polis’ που συνδέεται με τη θάλασσα : αυτό είναι κάτι που η RAI πιστεύει ακράδαντα. Αυτός είναι ο λόγος που έχουμε θέσει σε πρωτοβουλίες να γυρίσουμε δύο σειρές, μια από τις οποίες θα έχει έναν γάμο μεταξύ μιας Ιταλίδας και ενός άνδρα από τη Βόρεια Αφρική και μια άλλη σχετικά με τον διαχωρισμό και την επανένωση οικογενειών μεταναστών. Στην τελευταία, ένας Ιταλός δικηγόρος συναντά ένα παιδί που έχει διαφύγει στη Συρία και το οποίο τελικά επανενώνεται με τους γονείς του που είναι πρόσφυγες στη Γερμανία. «Υπάρχει μια αφθονία ζητημάτων που συνδέονται με τη Μεσόγειο θάλασσα για να διαλέξετε. «Μία σειρά θα πρέπει να ασχοληθεί και με θέματα όπως οι γυναίκες της Μεσογείου, μια πιθανή κινητήρια δύναμη για την πραγματική αλλαγή στην περιοχή, και μια άλλη με τη μετανάστευση, ένα σύνθετο, πολύπλευρο ζήτημα που είναι μια πραγματικότητα που βιώνουν 232 εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο – τόσοι πολλοί μετανάστες υπάρχουν. Η Ευρώπη δεν είναι ο μόνος λιμένας άφιξης, και από την άλλη πλευρά είναι μια περιοχή προέλευσης του 25 % των ατόμων που μεταναστεύουν σε άλλα μέρη του κόσμου. «Το να πεις για τη μετανάστευση σημαίνει να πας πέρα από την απλή ειδησεογραφία, πέρα από τα πλοία που φθάνουν στη Λαμπεντούσα».

«Υπάρχει η ανάγκη να μεταφέρουμε το ανθρώπινο δράμα αυτών των ανθρώπων και αυτών των οικογενειών, τον πόνο για τους αγαπημένους τους που χάνονται, τις δυσκολίες στις εγκαταστάσεις υποδοχής». «Αυτό είναι κάτι για το οποίο», όπως είπε, «όλοι οι δημόσιοι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα πρέπει να εργαστούν από κοινού. Μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να προωθήσουμε τηγνώση και να μειώσουμε το φόβο».

Σχ. ΚΟ: Να γυριστεί άραγε, καμιά σειρά με τον φόβο των αυτοχθόνων ιθαγενών από τις ορδές των λαθρομεταναστών; Χλωμό το βλέπω…

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

ΓΑΛΛΙΑ: Δικαστήριο καταδίκασε ακτιβιστές που καλούσαν σε μποϊκοτάζ των Ισραηλινών προϊόντων

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

ΓΑΛΛΙΑ: Δικαστήριο καταδίκασε ακτιβιστές που καλούσαν σε μποϊκοτάζ των Ισραηλινών προϊόντων

Ένα γαλλικό δικαστήριο επέβαλε πρόστιμο 1.300 δολαρίων στα μέλη μιας ομάδας κατά του Ισραήλ, η οποία καλούσε τους πελάτες των σούπερ μάρκετ να μποϋκοτάρουν τα ισραηλινά προϊόντα.

Το Εφετείο του Colmar, κοντά στο Στρασβούργο επέβαλε πρόστιμο σε καθένα από τα 12 μέλη της ομάδας ατομικά την Τετάρτη, για τη συμμετοχή τους σε μια δραστηριότητα υπέρ του μποϊκοτάζ κατά την περίοδο 2009-2010, την οποία το δικαστήριο χαρακτήρισε ως «πρόκληση σε διακρίσεις». Το δικαστήριο καταδίκασε επίσης τους ακτιβιστές σε ποινή φυλάκισης με αναστολή, σύμφωνα με αναφορά από την ομάδα CRIF της γαλλικής εβραϊκής κοινότητας.

Η απόφαση αυτή ανέτρεψε την απόφαση του πρωτόδικου δικαστηρίου της Μυλούζης το 2012, το οποίο είχε κρίνει αθώους τους κατηγορούμενους. Ο εισαγγελέας κατόπιν κατέθεσε έφεση, αναφέρει η δήλωση της CRIF.

Οι ενέργειες για τις οποίες καταδικάστηκαν οι κατηγορούμενοι έλαβαν χώρα το 2009 σε ένα σούπερ μάρκετ στη Μυλούζη και πάλι το 2010. Μερικοί από τους κατηγορούμενους καταδικάστηκαν σε διπλό πρόστιμο για κάθε δράση.

Οι δράστες καταδικάστηκαν σύμφωνα με τους αυστηρούς νόμους «κατά των διακρίσεων», μεταξύ των οποίων έναν που ψηφίστηκε από το γαλλικό κοινοβούλιο το 2003, γνωστό ως “Νόμο Lellouche”, από το όνομα του βουλευτή που το συνέταξε, του εβραϊκής καταγωγής κεντροδεξιού βουλευτή(και μέλους της Τριμερούς Επιτροπής) Pierre Lellouche(φωτο στη μέση).

Τον Σεπτέμβριο, επτά ακτιβιστές καταδικάστηκαν σε πρόστιμο 650 δολαρίων για μια παρόμοια δράση το 2010 σε ένα σούπερ μάρκετ στην Alençon.

Ωστόσο, το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο - ανώτατο ποινικό δικαστήριο της Γαλλίας εφέσεων - στις 19 Νοεμβρίου αθώωσε διάφορους αντι -Ισραήλ διαδηλωτές, οι οποίοι οργάνωσαν μια δράση μποϊκοτάζ σε ένα σούπερ μάρκετ στο Evry, κοντά στο Παρίσι το 2009.

Σε μια χωριστή απόφαση, ένα γαλλικό Εφετείο την Πέμπτη καταδίκασε σεβαρύ πρόστιμο 36.000 δολαρίων τον κωμικό Dieudonne(φωτο) για «υποκίνηση φυλετικού μίσους» σε ταινίες στις οποίες γελοιοποίησε το Ολοκαύτωμα και εξέφρασε αντισημιτικές απόψεις. Αυτή ήταν η έβδομη καταδίκη του Dieudonne για αδικήματα σχετικά με τον «αντισημιτισμό».

Μερικές από τις ταινίες περιέχουν τη λέξη "shoananas", ένας συνδυασμός του εβραϊκού ονόματος για το Ολοκαύτωμα με τη γαλλική λέξη για τον ανανά. Χρησιμοποιήθηκε ως μια λέξη κώδικας για άρνηση του Ολοκαυτώματος η οποία όμως είναι πολύ ασαφής για να παραβιάσει τη νομοθεσία της Γαλλίας που απαγορεύει την άρνηση του Ολοκαυτώματος.

Σχ. ΚΟ: Είδες «αριστερέ» γιατί ψηφίζονται οι «αντιρατσιστικοί νόμοι»; Και από ποιους προωθούνται; Για να δούμε τώρα όλους αυτούς τους «αριστερούς» που έχουν αναλάβει εργολαβία τον «αντιρατσισμό». Αν και πιστεύω ότι ο στόχος θα είναι συγκεκριμένος. Οι «επαναστάτες» τύπουTsipras, ας κοιμούνται ήσυχοι. Άλλος είναι ο «εχθρός». Άντε και για σας «δεξιοί», ιδού πεδίο δόξης λαμπρό για τα εγκλήματα σκέψης. Σε λίγο και η αναπνοή μας θα είναι ύποπτη "υποκίνησης ρατσιστικού μίσους". Ο Μεγάλος Αδελφός θα είναι περήφανος για σας, «συντηρητικοί» και «πατριώτες»... τρομάρα σας.