ΓΑΛΛΙΑ: Ο Ολάντ υποσχέθηκε ότι θα βάλει τέλος στην ανωνυμία στο διαδίκτυο, μετά την συνάντησή του με την οργάνωση των Εβραίων της Γαλλίας

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

ΓΑΛΛΙΑ: Ο Ολάντ υποσχέθηκε ότι θα βάλει τέλος στην ανωνυμία στο διαδίκτυο, μετά την συνάντησή του με την οργάνωση των Εβραίων της Γαλλίας

 

Ο αγώνας ενάντια στην ανωνυμία στο διαδίκτυο επιστρέφει. Μετά τις δηλώσεις του σοσιαλιστή ευρωβουλευτή Harlem Désir, τη Δευτέρα στο κανάλι BFM - TV, έρχεται τώρα ο πρόεδρος François Hollande, αφού συναντήθηκε την ίδια ημέρα με το Αντιπροσωπευτικό Συμβούλιο των Εβραϊκών Ιδρυμάτων της Γαλλίας (Conseil représentatif desinstitutions juives de France), και βάζει και αυτός στο στόχαστρο "την ηρεμία της ανωνυμίας στο διαδίκτυο".

«Εργαζόμαστε με τον Jean - Marc Ayrault [Γάλλο Πρωθυπουργό] ( ... ) για να αποτρέψουμε την ηρεμία της ανωνυμίας που επιτρέπει να λέγονται ανείπωτα πράγματα, από ανθρώπους χωρίς να ανακαλύπτονται», είπε ο Γάλλος πρόεδρος.

Πηγή : Le Monde

Έχουμε δει τις τελευταίες εβδομάδες στη Σουηδία** πως είναι η ζωτικής σημασίας ανωνυμία στο διαδίκτυο σε ολοκληρωτικά καθεστώτα. Όσοι επικρίνουν την μετανάστευση, όσοι ακόμη είναι κατά του φεμινισμού, έχουν "αποκαλυφθεί" χάνουν τις δουλειές τους και γίνονται ακόμα και στόχος βομβιστικών επιθέσεων επειδή απογυμνώθηκαν από την ανωνυμία τους. Παρ’ όλα αυτά, ιστοσελίδες που «πολεμούν την ισλαμοποίηση και την τζιχάντ», αλλά υπερασπίζονται φανατικά τον Εβραϊσμό, δεν πρόκειται να γίνουν στόχος..

 **Την Τρίτη άγνωστοι δράστες τοποθέτησαν έναν εκρηκτικό μηχανισμό στο σπίτι ενός πολιτικού του «ακροδεξιού» κόμματος των Σουηδών Δημοκρατών. Η έκρηξη δημιούργησε καταστροφές στην πόρτα.

Το όνομα του θύματος παρουσιάστηκε πρόσφατα από την εφημερίδα Expressen, η οποία δημοσίευσε τα ονόματα αρκετών εκπροσώπων των Σουηδών Δημοκρατών. - Βλέπε:ΣΟΥΗΔΙΑ: Εφημερίδα συνεργάζεται με ομάδες Antifa για την κατάρτιση καταλόγων ατόμων που επικρίνουν τη μετανάστευση στο διαδίκτυο

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ_ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - 2014, διεθνείς προβλέψεις

http://www.analyst.gr/2013/12/19/5300/

2014, διεθνείς προβλέψεις

Οι περισσότεροι προειδοποιούν ότι, αυτά που θα συμβούν στα επόμενα έτη, θα κλονίσουν ανεπανόρθωτα το χρηματοπιστωτικό σύστημα – γεγονός που, εάν πράγματι επαληθευτεί, θα προκαλέσει ένα παγκόσμιο κραχ άνευ προηγουμένου

.

Ξεκινώντας από την Ελλάδα θα λέγαμε ότι, η μείωση της παραγωγικότητας που προκαλείται από τη συνεχή πτώση των μισθών και εισοδημάτων, σε συνδυασμό με την υπερβολική αύξηση των φόρων, θα δώσει τη χαριστική βολή στην οικονομία της.

Δυστυχώς η κυβέρνηση δεν φαίνεται να κατανοεί ότι, η αμοιβή δεν είναι μόνο ένας συντελεστής κόστους αλλά, κυρίως, ένα από τα βασικότερα κίνητρα αύξησης της παραγωγικότητας των εργαζομένων – χωρίς το οποίο η ανταγωνιστικότητα μίας χώρας καταρρέει.

Το γεγονός αυτό τεκμηριώνεται από αυτά που συμβαίνουν σε χώρες χαμηλού εργατικού κόστους όπως, για παράδειγμα, στη Βουλγαρία – χώρες στις οποίες η παραγωγικότητα των εργαζομένων, οπότε η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, είναι σχεδόν μηδενική.

Διαπιστώνοντας δε ότι, οι νόμοι που ψηφίζονται (κατασχέσεις ακινήτων, διατήρηση βιομηχανιών πολεμικού εξοπλισμού κλπ.) έχουν ισχύ μόνο για το 2014, δεν μπορεί παρά να υποθέσουμε πως πρόκειται για «προεκλογικά πυροτεχνήματα» – με στόχο τις εκλογικές αναμετρήσεις του 2014.

Στα πλαίσια αυτά συμπεραίνουμε πως η χώρα μας, εάν δεν αλλάξει ριζικά πολιτική, θα εγκλωβιστεί στην παγίδα του αποπληθωρισμού – η έξοδος από την οποία είναι σχεδόν αδύνατη.

Μεταξύ άλλων, προβλέπεται η συνεργασία της κυβέρνησης με την αξιωματική αντιπολίτευση, η «κοινοβουλευτική δικτατορία» δηλαδή, κατά το «πρότυπο» της Γερμανίας – αφού αυτές είναι οι «εντολές» της χρηματοπιστωτικής ελίτ, στο δρόμο της δημιουργίας μίας παγκόσμιας διακυβέρνησης, υπό την «αιγίδα» του ΔΝΤ και των Η.Π.Α.  Οι προβλέψεις τώρα για την παγκόσμια οικονομία είναι οι παρακάτω:

.

Harry Dent: Με βάση τους μακροπρόθεσμους και μεσοπρόθεσμους οικονομικούς κύκλους, η οικονομία θα συνεχίσει να βρίσκεται σε ύφεση, με αποτέλεσμα να ακολουθήσει ένα χρηματιστηριακό κραχ στις αρχές του 2014 – το οποίο θα επιταχυνθεί στο ξεκίνημα του 2015. Πιθανότατα θα διατηρηθεί ολόκληρο το 2015 και ενδεχομένως το 2016 – ενώ, λόγω των δημογραφικών εξελίξεων, θα βιώσουμε εξαιρετικά αρνητικά οικονομικά φαινόμενα, μεταξύ των ετών 2014 και 2019.

Marc Faber: Οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε πως ευρισκόμαστε ξανά μέσα σε μία τεράστια χρηματοπιστωτική φούσκα στα ομόλογα, στις συμμετοχές, καθώς επίσης σε πολλά άλλα περιουσιακά στοιχεία – οι τιμές των οποίων έχουν αυξηθεί δραματικά.

Gerald Celente: Ολόκληρος ο πλανήτης είναι έτοιμος να «εκραγεί». Θεωρούμε πως αυτό θα συμβεί στο δεύτερο τρίμηνο του 2014 – εκτός εάν υπάρχει κάτι, το οποίο διαφεύγει της προσοχής μας, οπότε η κατάρρευση ευρίσκεται ήδη σε εξέλιξη.

Mike Maloney: Το κραχ του 2008 ήταν ένα από τα κύματα, στο δρόμο για το πραγματικά μεγάλο κραχ – τα αποτελέσματα του οποίου θα είναι τρομακτικά. Το υπόλοιπο αυτής της δεκαετίας θα μας βυθίσει στις μεγαλύτερες χρηματοπιστωτικές κρίσεις της ανθρώπινης ιστορίας.

Jim Rogers: Θυμηθείτε τι συνέβη το 2008 και το 2009. Εκείνη την εποχή η κατάσταση ήταν πολύ χειρότερη, συγκριτικά με άλλες κρίσεις του παρελθόντος, επειδή τα χρέη ήταν κατά πολύ μεγαλύτερα. Σήμερα η υπερχρέωση έχει αυξηθεί ακόμη περισσότερο, οπότε η επόμενη κρίση, όποτε και αν συμβεί ή οτιδήποτε και αν την προκαλέσει, θα είναι κατά πολύ καταστροφικότερη – σαν αποτέλεσμα της απίστευτα υψηλής υπερχρέωσης, καθώς επίσης των τεραστίων ποσοτήτων χρημάτων που έχουν «εκτυπωθεί». Πιθανότατα η ολοκληρωτική κατάρρευση δεν θα συμβεί πριν το 2016 – όταν όμως συμβεί, θα πρέπει να είμαστε πάρα πολύ προσεκτικοί και συνετοί.

Russell Napier: Βρισκόμαστε στα πρόθυρα ενός αποπληθωριστικού σοκ, το οποίο θα προκαλέσει την κατάρρευση των υπερτιμημένων σήμερα περιουσιακών στοιχείων (μετοχές, εμπορεύματα κλπ.).

Howard Marks: Σε ορισμένους τομείς, το τελευταίο χρονικό διάστημα, η προθυμία ανάληψης ρίσκου έχει αυξηθεί πάρα πολύ. Τα υψηλά κέρδη που επιτυγχάνονται με αξιόγραφα υψηλού ρίσκου, έχουν οδηγήσει στην ανάληψη ακόμη μεγαλύτερων κινδύνων – γεγονός που έχει υπερθερμάνει τις αγορές.

Οι υπερβολές διαφέρουν από τομέα σε τομέα, αλλά είμαι απολύτως πεπεισμένος ότι, οι κίνδυνοι σήμερα είναι κατά πολύ μεγαλύτεροι από το χειρότερο σημείο της κρίσης του 2008 (όσον αφορά τα δάνεια), καθώς επίσης από τις αρχές του 2009 (μετοχές), ενώ οι προοπτικές επιδεινώνονται συνεχώς.

Jeff Berwick: Εάν επιτραπεί η αύξηση των επιτοκίων, θα σημάνει αυτόματα τη χρεοκοπία της κυβέρνησης των Η.Π.Α., η οποία τότε θα κατέρρεε. Προετοιμάζονται ήδη για μία μαζική κοινωνική κατάρρευση – είναι φανερό και θα συμβεί σίγουρα. Θα ακολουθήσουν πολύ τρομακτικές και επικίνδυνες εποχές.

Michael Pento: Συνιστά μία μεγάλη απογοήτευση, αλλά είναι πολύ πιθανόν να μας έχει σώσει η κυβέρνηση από τη Μεγάλη Ύφεση (recession), για να μας οδηγήσει στο Μεγάλο Αποπληθωρισμό (depression) – ο οποίος θα είναι το φυσιολογικό αποτέλεσμα της εξομάλυνσης των επιτοκίων.

Laurence Kotlikoff: Κάποια στιγμή θα καταλάβει κάποιος τι συμβαίνει, οπότε θα αρχίσει να ξεπουλάει τα ομόλογα του – με αποτέλεσμα να αυξηθούν νομοτελειακά τα επιτόκια και να ακολουθήσει πληθωρισμός. Τότε θα ξεκινήσει το μεγάλο φινάλε.

Hugo Price: Πιστεύω πως θα βιώσουμε μία σειρά χρεοκοπιών. Η άνοδος των επιτοκίων θα είναι εκείνο το «δυσοίωνο σημάδι», το οποίο θα προκαλέσει μία μεγάλη κρίση στα παράγωγα – γεγονός που θα οδηγήσει στην κατάρρευση τους, οπότε στο τέλος του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Η αγορά παραγώγων είναι μεγαλύτερη από το ένα τετράκις $, ενώ τα περισσότερα παράγωγα είναι συνδεδεμένα με επιτόκια – γεγονός που σημαίνει ότι, τυχόν αύξηση τους στις Η.Π.Α., θα προκαλούσε μεγάλες «σεισμικές δονήσεις» στο παγκόσμιο οικοδόμημα. Εκείνη τη στιγμή θα σημειωθούν σε ολόκληρο τον πλανήτη τραπεζικές χρεοκοπίες – με ανυπολόγιστες συνέπειες για το σύστημα.

Robert Shiller: Δεν θέλω να χτυπήσω συναγερμό, αλλά σε πολλές χώρες οι τιμές των μετοχών είναι υπερβολικά υψηλές, ενώ σε κάποιες συμβαίνει το ίδιο με τις τιμές των ακινήτων. Αυτό θα μπορούσε να τελειώσει πολύ άσχημα.

David Stockman: Βιώνουμε παντού, από την Ιαπωνία μέχρι την Κίνα και από την Ευρώπη μέχρι την Αγγλία, τη δημιουργία τεράστιων χρηματοπιστωτικών υπερβολών (φούσκες). Σαν αποτέλεσμα του γεγονότος αυτού, οι αγορές είναι πολύ ασταθείς και επικίνδυνες – οπότε πρέπει να υπολογίζουμε πως θα υπάρξουν μεγάλες δυσκολίες και αναταράξεις.

Περαιτέρω, υπάρχουν πολλές ενδείξεις, σύμφωνα με τις οποίες επιβραδύνεται η ανάπτυξη της αμερικανικής οικονομίας – ενώ ο πρόεδρος της Fed προσπάθησε χθες πονηρά να «διασκεδάσει» τους φόβους μας, μειώνοντας κάπως το ποσόν του πακέτου ενίσχυσης (QE) και αφήνοντας αμετάβλητο το βασικό επιτόκιο, έτσι ώστε να πεισθούμε πως η οικονομία των Η.Π.Α. είναι (δήθεν) υγιής. Μερικές από τις ενδείξεις αυτές, οι οποίες τεκμηριώνουν το αντίθετο, είναι οι παρακάτω:

 .

(α)  Αύξηση των αιτήσεων ανεργίας κατά 68.000 στις συνολικά 368.000 – η μεγαλύτερη του τελευταίου έτους.

(β)  Μείωση της σιδηροδρομικής κυκλοφορίας κατά -16,3% το Νοέμβριο, σε σχέση με τον αντίστοιχο μήνα του 2012 – ενός βασικού οικονομικού δείκτη των Η.Π.Α., ο οποίος υποδηλώνει περιορισμό της ανάπτυξης.

(γ)  Αύξηση της ζήτησης για κουπόνια διατροφής, καθώς επίσης κορύφωση του αριθμού των αστέγων, στις μεγάλες αμερικανικές πόλεις – με το ποσοστό της φτώχειας να κλιμακώνεται.

 .

Ολοκληρώνοντας, αρκετοί θεωρούν ότι, η έκρηξη της φούσκας θα προέλθει από την Ιαπωνία – η οποία ευρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, με το εμπορικό της ισοζύγιο να συνεχίζει να είναι αρνητικό (διάγραμμα).

.

Εμπορικό ισοζύγιο Ιαπωνίας

.

Η βασική αιτία ήταν η αύξηση των εισαγωγών από τις Η.Π.Α. περισσότερο από το αναμενόμενο (10,2% σε μηνιαία βάση, 35% σε ετήσια), με δυσμενή αποτελέσματα για την οικονομία της χώρας – ειδικά για τα ομόλογα της, τα οποία διατηρούνται ουσιαστικά τεχνητά στη ζωή, με αγορές μόνο από την κεντρική τράπεζα.

Analyst.gr Team

http://www.analyst.gr/2013/12/18/5293/

Ο μύθος της εγγύησης καταθέσεων

Οι υπουργοί οικονομικών της Ευρωζώνης παρομοιάζονται με έναν μεθυσμένο οδηγό ο οποίος, έχοντας χάσει τον έλεγχο του αυτοκινήτου του, λίγο πριν από τη σύγκρουση καλύπτει το πρόσωπο του με τα χέρια του, για να προστατευθεί

.

Τα κεφάλαια του εγγυητικού ταμείου καταθέσεων αποφασίσθηκε να αυξηθούν στο 0,8% των καλυπτόμενων ποσών, με εξαίρεση τη Γαλλία, η οποία δεν συμφώνησε, παραμένοντας στο 0,5% – επειδή θεωρεί ότι, το εγγυητικό ταμείο δεν βοηθάει σε τίποτα, στην περίπτωση που τυχόν συμβεί το μοιραίο. Αυτό το 0,8% σημαίνει ότι, οι εμπορικές τράπεζες θα αυξήσουν τις χρεώσεις τους – ενώ, σε περίπτωση κραχ, το 0,8% μάλλον δεν θα βοηθήσει καθόλου.

Η εφαρμογή της συμφωνίας, με βάση την οποία θα εξασφαλισθεί η εγγύηση των καταθέσεων, θα διαρκέσει περί τους δώδεκα μήνες – γεγονός από το οποίο συμπεραίνεται ότι, τυχόν χρεοκοπία κάποιας ευρωπαϊκής τράπεζας, εντός του επομένου χρονικού διαστήματος (πόσο μάλλον ενός κράτους), θα είχε τις συνέπειες της έκρηξης μίαςβόμβας μεγατόνων στο χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Προφανώς, με κριτήριο το ελάχιστο ποσόν του εγγυητικού ταμείου, καμία χώρα δεν μπορεί να διασώσει την άλλη, σε περίπτωση τραπεζικής κρίσης, αφού δεν μπορεί να σώσει ούτε τον εαυτό της – με τους υπουργούς οικονομικών, οι οποίοι συζητούν το συγκεκριμένο θέμα, να παρομοιάζονται με έναν μεθυσμένο οδηγό, ο οποίος έχει χάσει τον έλεγχο του αυτοκινήτου του και λίγο πριν τη σύγκρουση καλύπτει το πρόσωπο του με τα χέρια του, για να προστατευθεί.

Την ίδια στιγμή, απέτυχε για δεύτερη φορά η πώληση ομολόγων εκ μέρους της ΕΚΤ – μέσω της οποίας οι κεντρικές τράπεζες απορροφούν ρευστότητα από τις αγορές. Αυτό σημαίνει πως αφενός μεν δεν υπάρχει αρκετή ρευστότητα στις αγορές, αφετέρου ότι η ΕΚΤ θα πρέπει να αυξήσει τη νομισματική βάση – για να μπορέσει να χρηματοδοτήσει τις αγορές ομολόγων του δημοσίου, διατηρώντας χαμηλά τα επιτόκια δανεισμού των χωρών της Ευρωζώνης.

Μόνο 109 επενδυτές αγόρασαν ομόλογα από την ΕΚΤ, αξίας 152 δις € – έναντι 184 δις € που ήθελε να πουλήσει η κεντρική τράπεζα. Επομένως, έμειναν αδιάθετα ομόλογα αξίας 32 δις €, για δεύτερη συνεχόμενη φορά (διάγραμμα).

.

Ομόλογα που έμειναν αδιάθετα (μπλε στήλες) και αριθμός ενδιαφερόμενων επενδυτών / αγοραστών (μαύρη γραμμή).
(*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)

.

Αναλυτικότερα, η ΕΚΤ αγόρασε από το Μάιο του 2010 έως τον Οκτώβριο του 2011 ομόλογα της Ελλάδας, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας και της Ιταλίας, αξίας περίπου 200 δις € – με τη νομισματική βάση (Μ0) να αυξάνεται μόνο κατά το μισό, μέσω της «αποστείρωσης» της αγοράς.

Με τη λέξη «αποστείρωση» περιγράφεται εκείνη η διαδικασία, με τη βοήθεια της οποίας η χρηματοδότηση της αγοράς ομολόγων επιτυγχάνεται με την πώληση ιδίων ομολόγων της κεντρικής τράπεζας, σε εβδομαδιαία βάση, στο 50% περίπου του συνόλου.

Με τον τρόπο αυτό η ΕΚΤ αυξάνει μεν τον ισολογισμό της, αγοράζοντας ομόλογα των χωρών της Ευρωζώνης, χωρίς όμως να αυξάνει υπερβολικά τη νομισματική βάση Μ0 – ενώ ταυτόχρονα επιτυγχάνει κέρδη, εάν το επιτόκιο των ομολόγων δημοσίου που αγοράζει είναι υψηλότερο, από αυτό με το οποίο πουλάει τα δικά της.

Το Νοέμβριο του 2011 η ΕΚΤ είχε αποτύχει ξανά, στη διαδικασία «αποστείρωσης» – με αποτέλεσμα τότε να καταρρεύσει απότομα το ευρώ, καθώς επίσης τα χρηματιστήρια, επειδή οι αγορές φοβήθηκαν πως υπήρχεέλλειψη ρευστότητας στις ευρωπαϊκές τράπεζες.

Χθες δεν συνέβη κάτι ανάλογο, επειδή οι ευρωπαϊκές τράπεζες, τις προηγούμενες εβδομάδες, είχαν επιστρέψει πιο γρήγορα στη ΕΚΤ τα χρήματα, από τα μακροπρόθεσμα δάνεια που είχαν λάβει (LTRO) – οπότε οι αγορές πείσθηκαν πως είχαν διαθέσιμα χρήματα.

Εν τούτοις, τα πλεονάσματα χρημάτων στις τράπεζες της Ευρωζώνης ευρίσκονται στο χαμηλότερο επίπεδο των τελευταίων δύο ετών – στα 171,5 δις €, ενώ υπολογίζεται να συρρικνωθούν στα 150 δις €.

Επομένως οι τράπεζες δεν θα μπορούν να διαθέσουν στο μέλλον αρκετά χρήματα, για την αγορά ομολόγων της ΕΚΤ – οπότε η ΕΚΤ θα πρέπει να «τυπώνει» νέα χρήματα, για να αγοράζει ομόλογα των χωρών τηςΕυρωζώνης, αυξάνοντας τη νομισματική βάση, όπως η Fed. Το πιθανότερο αποτέλεσμα θα είναι τότε η υποτίμηση του ευρώ, καθώς επίσης η πληθωριστική μείωση της αξίας των καταθέσεων, ενάντια στις «εντολές» της Γερμανίας.

Στην περίπτωση αυτή, θα επρόκειτο για μία ευρωπαϊκή ποσοτική χαλάρωση (QE), αντίστοιχη με αυτήν της Fed – η οποία πολύ δύσκολα θα μπορέσει να την σταματήσει, χωρίς να προκληθεί ένα παγκόσμιο κραχ. Βέβαια, οι φόβοι ενός τέτοιου συμβάντος αυξάνονται συνεχώς, αφού η κλιμάκωση της πίστωσης (διάγραμμα που ακολουθεί), έχει ημερομηνία λήξης.

.

Η κλιμάκωση της πίστωσης στις ΗΠΑ (κόκκινη γραμμή) έναντι του ΑΕΠ της χώρας (γαλάζια γραμμή).
(*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)

.

Όπως φαίνεται από το διάγραμμα, τα δάνεια έχουν ακολουθήσει μετά το 1970 (έξοδος από τον κανόνα του χρυσού), μία έντονα ανοδική πορεία στις Η.Π.Α., συγκριτικά με το ΑΕΠ. Αυτό δεν συμβαίνει βέβαια μόνο στη συγκεκριμένη χώρα, αλλά σε ολόκληρη τη Δύση – γεγονός που σημαίνει ότι, αργά ή γρήγορα, η φούσκα θα εκραγεί, ενώ όσο πιο πολύ καθυστερεί, τόσο πιο καταστροφική θα είναι.

Analyst.gr Team

Β. Βιλιάρδος - Εθνικό, συλλογικό όραμα

http://www.analyst.gr/2013/12/19/5307/2/

Εθνικό, συλλογικό όραμα

ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΙΛΙΑΡΔΟΣ 

Εάν, με αφορμή ή με αιτία την υπερχρέωση, οι Έλληνες καταφέρουν να ανακτήσουν την εθνική τους ταυτότητα, μετά από 22 σχεδόν αιώνες, κάτι εξαιρετικά πιθανόν να συμβεί, τότε θα αποδειχθεί ότι πράγματι οι κρίσεις συνιστούν μεγάλες, μοναδικές ευκαιρίες

()

«Η μοίρα δεν μπορεί να χτυπήσει όταν η ενότητα είναι αρράγιστη – όταν δηλαδή δεν έχει καταστραφεί η συνοχή. Μία κοινωνία, ένα κράτος, ο άνθρωπος γενικότερα ενδεχομένως πλήττεται, αλλά δεν συντρίβεται, εάν δεν έχει απομονωθεί από το περιβάλλον του. Στις κοινωνικές, στις πολιτικές ή στις διεθνείς διαφορές, κανένας δεν περιέρχεται σε απελπιστικά δύσκολη θέση, εάν προηγουμένως δεν απομονωθεί. «Η μοίρα χτυπάει τα έρημα», όπως πολύ σωστά λέει ο λαός«.

 .

Άρθρο

Είμαι οικονομολόγος, είμαι μηχανικός, είμαι Έλληνας κλπ., έχω ταυτότητα δηλαδή σημαίνει ότι, έχω την ευθύνη της ιδιότητας μου απέναντι σε ολόκληρο τον κόσμο – όχι το τι είμαι εγώ και κανένας άλλος. Για παράδειγμα, όταν δίπλα στο όνομα μου προσθέσω τη λέξη «πολιτικός μηχανικός» σημαίνει ότι, αναλαμβάνω τις ευθύνες του επαγγέλματος μου, της κατασκευής κτιρίων, απέναντι σε όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους – όχι λοιπόν απλά το τι είμαι εγώ.

Κυρίως όμως, έχω ταυτότητα σημαίνει ότι γνωρίζω τον εαυτό μου, ότι έχω δηλαδή το «γνώθι σ’ αυτόν» – μία βαθιά έννοια που διατύπωσε πρώτος ο Σωκράτης και στην οποία στηρίχθηκε η ανακάλυψη, καθώς επίσης η γέννηση της συνείδησης (η οποία έκτοτε απασχολεί και διέπει τον άνθρωπο του δυτικού κόσμου). Χωρίς ταυτότητα τώρα, επομένως χωρίς συνείδηση, είμαστε ανεύθυνοι – όχι ελεύθεροι από τα δεσμά του εαυτού μας,όπως ισχυρίζονται δυστυχώς αρκετοί, μεταξύ των οποίων οι εγκληματίες και οι διεφθαρμένοι.

Συνεχίζοντας, επώνυμος είναι εκείνος ο άνθρωπος (ή ο λαός), ο οποίος αναλαμβάνει συλλογικές ευθύνες– όχι αυτός που είναι γνωστός μέσα από τις αναφορές του ονόματος του στα ΜΜΕ, από τον πλούτο του, από την πολιτική κοκ. Για παράδειγμα, επώνυμος είναι ο Πλάτωνας ή ο Περικλής – σε καμία περίπτωση κάποιος τραγουδιστής ή πολιτικός, το όνομα του οποίου είναι εφήμερο, ενώ δεν συμβάλλει καθόλου στην εξέλιξη του ανθρώπινου γένους.

Αντίστοιχα επώνυμη είναι και η Ελλάδα – η οποία έχει προσφέρει περισσότερα από κάθε άλλη χώρα σε ολόκληρο τον πλανήτη. Στα πλαίσια αυτά ανώνυμος θεωρείται, μεταξύ άλλων, όποιος δεν είναι πρόθυμος, δεν προσπαθεί, δεν θέλει ή δεν είναι ικανός να ενεργεί υπεύθυνα απέναντι στο σύνολο.

Περαιτέρω, η ευθύνη έναντι όλων των άλλων ανθρώπων και όχι ο «εθνοκεντρισμός» είναι αυτή που μας υποχρεώνει να διαφυλάσσουμε τη γλώσσα μας, να διατηρούμε ανέπαφη την εθνική μας συνείδηση (ταυτότητα), καθώς επίσης να τιμούμε την ιστορία μας. Ο «πατριωτισμός», στην προκειμένη περίπτωση, δεν έχει απολύτως καμία σχέση με τον εθνικισμό – ο οποίος «παράγει ψυχοπαθητικά» το ρατσισμό, το ναζισμό και όλα τα υπόλοιπα «μιάσματα».

Δυστυχώς, οι Έλληνες διαφοροποιούν τη θέση τους από τους προγόνους τους, στους οποίους έχουν δώσει την ονομασία «Αρχαίοι Έλληνες» – επειδή ουσιαστικά δεν θέλουν να αναλάβουν τις «ευθύνες εκ του πολιτισμού τους», απέναντι στους υπόλοιπους λαούς. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τους Γερμανούς, οι οποίοιχαρακτηρίζουν ως «ναζί» τους δικούς τους προγόνους, επιθυμώντας να «αποποιηθούν» τις ευθύνες των δύο αιματηρών παγκοσμίων πολέμων και ειδικά του ολοκαυτώματος.

Απλούστερα, οι Γερμανοί έχουν διαφοροποιήσει τη θέση τους από τους «ναζί», επειδή δεν θέλουν να πληρώσουν για τα λάθη τους – για τις απίστευτες καταστροφές καλύτερα που έχουν προκαλέσει,αναλαμβάνοντας έμπρακτα τις ευθύνες τους. Εάν αυτό δεν αλλάξει, εάν δηλαδή οι Γερμανοί συνεχίσουν να αποποιούνται το παρελθόν τους, θα κάνουν ξανά τα ίδια λάθη – κάτι που θα οδηγούσε τόσο τη Γερμανία, όσο και την Ευρώπη, σε ανάλογες του παρελθόντος περιπέτειες.

Ανεξάρτητα τώρα από όλα αυτά, οι Έλληνες αμφισβητούν σήμερα την κοινοβουλευτική δημοκρατία –επιθυμώντας να «εγκαταστήσουν» στη θέση της την άμεση δημοκρατία, η οποία θα τους προστατεύει καλύτερα στο μέλλον από οικονομικές, κοινωνικές και πολιτισμικές «καταρρεύσεις».

Αμφισβητούν επίσης την υφιστάμενη λειτουργία των κομμάτων τα οποία, στη σημερινή τους μορφή, «εκτρέφουν» την ανεπάρκεια, την ανικανότητα, τη διαφθορά, τη διαπλοκή και την ιδιοτέλεια. Επί πλέον, αμφισβητούν εύλογα την εύρυθμη λειτουργία και την αποτελεσματικότητα ορισμένων άλλων «θεσμών» – όπως της Προεδρίας που δεν επιλέγουν οι ίδιοι ψηφίζοντας την, της Κεντρικής Τράπεζας που δεν τους ανήκει, των διατεταγμένων ΜΜΕ, των συνδικαλιστικών οργανώσεων κλπ.

Περαιτέρω, αμφισβητούν τη δυνατότητα επιβίωσης της Ευρωζώνης – ειδικά δε του κοινού νομίσματος, το οποίο δημιουργεί πολύ περισσότερα προβλήματα από αυτά που επιλύει, ενώ εντείνει τις οικονομικές ανισορροπίες μεταξύ των χωρών-μελών.

Αμφισβητούν επίσης την Ευρωζώνη, το γραφειοκρατικό, πολυδάπανο Ευρωκοινοβούλιο, αλλά και την Ευρωπαϊκή Ένωση: έναν μη άριστο νομισματικό χώρο, ο οποίος δεν μπορεί να προσφέρει στα μέλη του λύσεις στις βασικές τους ανάγκες – όπως στη δίκαιη αναδιανομή των εισοδημάτων και στην απασχόληση. Η αιτία είναι το ότι «παράγει» σκόπιμα υψηλή ανεργία κατά τη νεοφιλελεύθερη «συνταγή», για την διατήρηση των εισοδηματικών ανισοτήτων, καθώς επίσης των χαμηλών μισθών.

Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως επιθυμούν ανόητα ή ανεύθυνα τη διάλυση της Ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης – αφού γνωρίζουν όσο κανένας άλλος λαός από την ιστορία τους ότι, «η μοίρα χτυπάει τα έρημα»: πως δηλαδή, πριν από κάθε «φρικιαστικό» χτύπημα της, φροντίζει να απομονώσει τα θύματα της, ειδικά από το στενό οικογενειακό περιβάλλον τους (όπου για τους Έλληνες είναι οι υπόλοιποι Ευρωπαίου πολίτες).

Συνεχίζοντας, οι Έλληνες αμφισβητούν την απολυταρχική ηγεμονία του Καρτέλ, του μονοπωλιακού καπιταλισμού καλύτερα, αλλά και την παντοδυναμία των εμπορικών τραπεζών – η οποία πηγάζει από το προνόμιο της δημιουργίας χρημάτων μέσω των πιστώσεων που τους έχει προσφερθεί από τις κυβερνήσεις και την ΕΚΤ. Επίσης, αμφισβητούν το σημερινό τρόπο λειτουργίας της Ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας – η οποία ουσιαστικά «εκτρέφει» το τοκογλυφικό κεφάλαιο, ενώ είναι παράλληλα ο απόλυτος κυρίαρχος του τραπεζοκεντρικού ευρωσυστήματος.

Κατ’ επέκταση, οι Έλληνες αμφισβητούν το χρηματοπιστωτικό σύστημα στο σύνολο του - γνωρίζοντας πλέον πως, παρά το ότι παράγει χρήματα κυριολεκτικά από το πουθενά, εκμεταλλευόμενο με κάθε τρόπο την απίστευτη εξουσία του, καλεί τους Πολίτες να πληρώσουν για τα λάθη ή/και τις παραλείψεις του(ιδιοποιούμενο τα κέρδη και κοινωνικοποιώντας τις ζημίες του, όπως στο παράδειγμα των δύστυχων Ιρλανδών – οι οποίοι «σύρθηκαν» από την κυβέρνηση τους στη διάσωση των ιδιωτικών, κερδοσκοπικών τραπεζών!).

Τέλος, οι Έλληνες αμφισβητούν τόσο τη λειτουργία, όσο και τα κίνητρα ορισμένων διεθνών οργανισμών – όπως του ΔΝΤ, της Παγκόσμιας Τράπεζας, του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, της Τράπεζας των Τραπεζών (BIS), των εταιρειών αξιολόγησης, των κερδοσκόπων-επενδυτών, των διεθνούς εμβέλειας οικονομολόγων κλπ. Πόσο μάλλον όταν οι Έλληνες, από την εποχή ακόμη του Αριστοτέλη, γνωρίζουν πως η οικονομία πρέπει να υπηρετεί την πολιτική, την κοινωνία δηλαδή και όχι το αντίθετο - όπως συμβαίνει σήμερα, όπου η πολιτική διαφθείρεται, χρηματίζεται και υποτάσσεται στην οικονομική εξουσία.

Φυσικά αμφισβητούν τις «αγαθές» προθέσεις της Γερμανίας αλλά και των Η.Π.Α. – στα θέματα τουλάχιστον που τους αφορούν, έχοντας πλέον συνειδητοποιήσει απόλυτα ότι καλούνται να επιβιώσουν σε μία εμπόλεμη ζώνη, όπου άλλοι λαοί (Ιρλανδοί, Πορτογάλοι κλπ.) έχουν δυστυχώς αποδεχθεί τη μοίρα τους, σκύβοντας το κεφάλι.    

Ακριβώς για τους λόγους αυτούς, σύσσωμοι όλοι οι Έλληνες απαιτούν από την κυβέρνηση να πάψει πια να δανείζεται, επιτρέποντας τη λεηλασία  τόσο της δημόσιας, όσο και της ιδιωτικής τους περιουσίας – υποθηκεύοντας παράλληλα την ελευθερία και την ανεξαρτησία τους. Προφανώς δε να ζητήσει την πληρωμή των γερμανικών αποζημιώσεων ή να παραιτηθεί άμεσα – εάν δεν μπορεί να ανταπεξέλθει με τις υποχρεώσεις τηςκαι εάν συνεχίσει να λειτουργεί σαν μία ξενοκρατούμενη, κοινοβουλευτική δικτατορία.

Το ίδιο απαιτούν και από την αντιπολίτευση – μία αντιπολίτευση που δεν εκφράζεται κατανοητά, αλλά με υπεκφυγές και με ασάφειες, όσον αφορά τα εγκληματικά μέτρα που καθημερινά σχεδόν ψηφίζονται, ερήμην των Πολιτών. Η υιοθέτηση δε του «τεκμηρίου της ενοχής», στη θέση του «τεκμηρίου της αθωότητας», κατά τη χθεσινή αναστολή της χρηματοδότησης ενός εκλεγμένου κόμματος, με τις θέσεις του οποίου φυσικά δεν συμφωνούμε, αποτελεί ένα «μνημειώδες» σφάλμα – ελπίζοντας ότι δεν θα μας οδηγήσει στην απόλυτη κοινοβουλευτική δικτατορία.

Παράλληλα οι Έλληνες απαιτούν από όλους τους συμπολίτες τους, μισθωτούς και επιχειρηματίες, να αλλάξουν ριζικά τα «κακώς κείμενα» και την «ανατολίτικη νοοτροπία» – συμπεριφορές στις οποίες είχαν ίσως οδηγηθεί από την υφιστάμενη διαπλοκή, από τη διαφθορά του δημόσιου βίου, από την έλλειψη επαγγελματικής ηθικής, από την αδικία και από την κάθε μορφής εκμετάλλευση.

Ακόμη περισσότερο, πιστεύουν ότι είναι απαραίτητο να «αποκατασταθεί» η αμφίδρομη φορολογική συνείδηση και η συνέπεια, μεταξύ Πολίτη και Πολιτείας – η οποία έχει κοστίσει ακριβά και στους δύο «συναλλασσόμενους». Επίσης, απαιτούν να εμποδιστούν αποτελεσματικά και να τιμωρηθούν οι διαφθορείς συνειδήσεων - κυριότεροι των οποίων είναι οι Γερμανικές πολυεθνικές.

Μείωση των υπέρογκων δημοσίων δαπανών, κατάργηση της γραφειοκρατίας, ορθολογικό πλαίσιο λειτουργίας των επιχειρήσεων, συνεχής έλεγχος της εξουσίας από τους Πολίτες, παραδειγματική τιμωρία των όποιων διεφθαρμένων πολιτικών, εγκατάσταση ενός Κράτους Δικαίου, εκδίωξη της Τρόικας και «ανάπτυξη ή αναβολή πληρωμών», είναι πλέον τα βασικά αιτήματα των Ελλήνων. Επίσης, όχι νέα δάνεια και τέλος στη διεθνή επαιτεία, η οποία καταρρακώνει τόσο την υπερηφάνεια, όσο και την αξιοπρέπεια ενός ολόκληρου λαού, καταστρέφοντας την αυτοπεποίθηση του.

Ενός λαού που γνωρίζει μεν πόσο οδυνηρή είναι μία ξαφνική χρεοκοπία, αλλά την προτιμά από την υποδούλωση του, καθώς επίσης από την ολοσχερή απώλεια της εθνικής του κυριαρχίας – πόσο μάλλον όταν ξέρει πως η αναβολή πληρωμών ή/και η επιστροφή στη δραχμή ενός πάμπλουτου κράτους, όπως η Ελλάδα, δεν είναι σε καμία περίπτωση συνώνυμα με τη συντέλεια του κόσμου.

Απαραίτητη προϋπόθεση βέβαια είναι να πει κάποιος πολιτικός στους Έλληνες την αλήθεια, όσο οδυνηρή και αν είναι, έχοντας όμως την ικανότητα να τους πείσει ταυτόχρονα να υιοθετήσουν ξανά υπεύθυνα την εθνική τους ταυτότητα – αφού είναι γνωστό ότι, είναι ανελέητα επικίνδυνη η γνώση χωρίς ταυτότητα. Όπως πολύ σωστά δε λέγεται, «το τραγικό είναι το να πράττεις αγνοώντας τον εαυτό σου, να αφοπλίζεσαι εκεί που νομίζεις ότι δυναμώνεις, να τυφλώνεσαι την ώρα που βλέπεις και να χάνεσαι την ώρα που είσαι».

Εάν λοιπόν, με αφορμή ή με αιτία την υπερχρέωση, οι Έλληνες καταφέρουν να ανακτήσουν την εθνική τους ταυτότητα μετά από είκοσι δύο σχεδόν αιώνες, κάτι εξαιρετικά πιθανόν κατά την άποψη μας, τότε θα αποδειχθεί ότι πράγματι οι κρίσεις συνιστούν μεγάλες, μοναδικές ευκαιρίες – αρκεί να τις αντιμετωπίζει κανείς με σύνεση, με συνέπεια, με αρετή και με τόλμη, αναλαμβάνοντας όλες τις ευθύνες που του αναλογούν.

Ευχόμαστε Καλά Χριστούγεννα και ευτυχισμένες γιορτές σε όλους τους Έλληνες, με την ελπίδα πως ο καινούργιος χρόνος θα είναι πολύ καλύτερος για την πατρίδα μας – κάτι που θα συμβεί σίγουρα, εάν καταφέρουμε να αποκτήσουμε εκείνο το εθνικό, συλλογικό όραμα, η έλλειψη του οποίου μας έχει οδηγήσει σε όλες τις περιπέτειες των τελευταίων δεκαετιών.

Η Γαλλία σκέφτεται να τιμωρεί τους δημοσιογράφους που θα λένε τους αλλοδαπούς «αλλοδαπούς»!

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Η Γαλλία σκέφτεται να τιμωρεί τους δημοσιογράφους που θα λένε τους αλλοδαπούς «αλλοδαπούς»!

Τυπικοί Γάλλοι..

ΚΟ: Το σχέδιο «ένταξης» (των μεταναστών) -  γενοκτονίας των ιθαγενών - που παρουσιάστηκε στη γαλλική κυβέρνηση πρόσφατα, στοχεύει, μεταξύ άλλων, και στον τρόπο που οι δημοσιογράφοι επιτρέπεται να ονομάζουν τους παράνομους μετανάστες, κάτι που συνιστά περιορισμούς στο δικαίωμα ενημέρωσης των Γάλλων πολιτών σχετικά με την ταυτότητα των μεταναστών και συνεπώς των συνεπειών της μαζικήςμετανάστευσης, εισβολής.

   Αρχή 1.1

Η αναγνώριση έρχεται μέσω του "μη χαρακτηρισμού", επειδή αυτός οδηγεί σε "ταξινόμηση και στιγματισμό".

Επειδή υπάρχει ανησυχία για τον καθορισμό ενός παραδείγματος, να αναθεωρηθούν όλα τα λεξιλογικά μητρώα που χρησιμοποιούνται από δημόσια ιδρύματα, καθώς και από τα μέσα ενημέρωσης και τα πολιτικά κόμματα.

……

Οι συστάσεις προς τα μέσα ενημέρωσης και τους δημοσιογράφους για το τι να χρησιμοποιούν στην περιγραφή τους, βασίζονται στο ‘μοντέλο’ του Βελγίου.

Το 1994, η AGJPB [Ένωση Δημοσιογράφων του Βελγίου] και το Κέντρο για την Ισότητα των Ευκαιριών και την Καταπολέμηση του Ρατσισμού δημοσίευσε έναν οδηγό με τίτλο «Συστάσεις για πληροφορίες όσον αφορά τους μη αυτόχθονες», που βασιζόταν σε μια μελέτη σχετικά με τον τρόπο που τα μέσα μαζικής ενημέρωσης μιλούν για τη μετανάστευση και τους ανθρώπους ξένης προέλευσης. Έτσι, η πρώτη σύσταση ήταν «να μην αναφέρεται η ιθαγένεια, η καταγωγή, η εθνικότητα, το χρώμα του δέρματος, η θρησκεία ή ο πολιτισμός, εκτός εάν οι πληροφορίες είναι σχετικές».

Επιβάλλεται δηλαδή ένας «μη χαρακτηρισμός». Σε αυτή τη λογική στηρίχθηκε το Ηνωμένο Βασίλειο και ο Καναδάς, έχοντας ως στόχο να οριστεί ως έγκλημα η «φυλετική παρενόχληση». Η ενδιαφέρουσα πτυχή αυτής της λογικής είναι το γεγονός ότι όχι μόνο εξετάζονται ρατσιστικές δηλώσεις ή πράξεις, αλλά αι η περίπτωση που κάποιος ταπεινώθηκε άδικα λόγω της καταγωγής του.

Αυτές οι κατευθυντήριες γραμμές, που είναι αντίστοιχες των “NUJ κατευθυντήριων γραμμών για την Αναφορά στη Φυλή στη Βρετανία”, είναι σαφές ότι ακολουθούνται ήδη από τους Γάλους δημοσιογράφους, εκτός από σπάνιες περιπτώσεις. Αλλά τώρα αυτό το σχέδιο προβλέπει τη θέσπιση ποινικών κυρώσεων για την τιμωρία εκείνων των σπάνιων περιπτώσεων που δεν κρύβουν την αλήθεια!

Αυτό που είναι προσβλητικό εδώ είναι ότι ο δημοσιογράφος θα αποφασίσει τι είναι "σημαντικό" και τι δεν είναι. Αν κάποιοι άνθρωποι με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά εμπλέκονται σε ορισμένα είδη εγκληματικών δραστηριοτήτων, η πληροφορία αυτή αξίζει να γίνει γνωστή, έτσι ώστε να μπορεί να δημιουργήσει ένα προβληματισμό στον κόσμο σχετικά με την κυβερνητική πολιτική. Για παράδειγμα, αν οι νεοαφιχθέντες μετανάστες δυσανάλογα εμπλέκονται στο έγκλημα, αυτός είναι ένας παράγοντας που αξίζει να ληφθεί υπόψη κατά την εξέταση της μεταναστευτικής πολιτικής της χώρας. Αλλά οι δημοσιογράφοι στη Γαλλία και σε όλη την Ευρώπη, συστηματικά αρνούνται να δώσουν στους ανθρώπους τις πληροφορίες που χρειάζονται για να αξιολογήσουν την κυβερνητική πολιτική.

Εν μέρει, αυτό προέρχεται από το αμερικανικό παράδειγμα, όπου τέτοιες πρακτικές επικρατούν σε σχέση με τους Αφροαμερικάνους, που όταν εμπλέκονται σε εγκληματικές πράξεις δεν αναφέρεται πουθενά το χρώμα τους. Αλλά εδώ υπάρχει μία διαφορά. Οι μαύροι δεν θεωρούνται μετανάστες στις Ηνωμένες Πολιτείες, δεδομένου ότι ήταν παρόντες όταν έγινε η διακήρυξη της αμερικάνικης ανεξαρτησίας και δεν ήρθαν μαζικά μετά, εξ αιτίας κάποιας κυβερνητικής πολιτικής. Ακόμα και έτσι, η δυσανάλογη συμμετοχή των μαύρων στο έγκλημα αξίζει να εξετασθεί σε σχέση με πολλές άλλες κυβερνητικές πολιτικές και δεν υπάρχει δικαιολογία για αυτή τη δημοσιογραφική απάτη. Αλλά είναι λιγότερο συγγνωστή αυτή η απάτη στην Ευρώπη, όπου οι μη Ευρωπαίοι είναι παρόντες σε σημαντικούς αριθμούς μόνο λόγω των πολιτικών μετανάστευσης. Οι Ευρωπαίοι αξίζουν τις πληροφορίες που απαιτούνται για την εκτίμηση των αποτελεσμάτων αυτών των πολιτικών, όμως οι πληροφορίες συστηματικά αποκρύβονται από τα κατεστημένα μέσα ενημέρωσης.

Για να καταλάβετε τη "λογική" τέτοιων μέτρων αλλά και το ύπουλο σχέδιο που κρύβεται από πίσω, πριν δύο χρόνια, στην Γαλλία ένας δημοσιογράφος, ο Éric Zemmour, καταδικάστηκε για «υποκίνηση φυλετικού μίσους», επειδή είπε σε τηλεοπτικό show ότι οι έμποροι ναρκωτικών είναι κυρίως «μαύροι και Άραβες». Δηλαδή, είπε την αλήθεια! 

Πριν λίγες ημέρες, πέντε αστυνομικοί της γερμανικής αστυνομίας (Polizei) τρεις εκ των οποίων ήταν βαθμοφόροι, μπήκαν στην ορθόδοξη εκκλησία των Αγίων Πάντων στην Ούνκαρε Στράσε, του Μονάχου, που ήταν κατάμεστη από Έλληνες πιστούς που παρακολουθούσαν την κυριακάτικη Θεία Λειτουργία, και τους ζήτησαν να ενταχθούν στην αστυνομία της Βαυαρίας, η οποία έχει ανάγκη ενίσχυσης σε έμψυχο υλικό. Ο λόγος που στράφηκαν στους Έλληνες είναι γιατί τους έχουν «μεγάλη εμπιστοσύνη» και τους θεωρούν«πρότυπο ενσωμάτωσης», αφού με βάση τα στοιχεία της αστυνομίας το ελληνικό στοιχείο εμφανίζει «μηδενική εγκληματικότητα»!

Το παραπάνω περιστατικό σαφώς χαλάει το παραμύθι που μας πλασάρουν οι επαγγελματίες «αντιρατσιστές», που θέλουν να χειραγωγήσουν τη κοινή γνώμη και να περάσουν το μήνυμα να μη μιλάει κανένας για τους λαθρομετανάστες(ειδικά τριτοκοσμικούς) που έχουν εκτινάξει τα ποσοστά εγκληματικότητας και έχουν σφίξει την θηλιά στο λαιμό της ελληνικής κοινωνίας, γιατί «ήσουν κι εσύ μετανάστης». Τώρα, το γιατί δεν πήγαν οι Γερμανοί σε κανένα τζαμί ουαχαμπιτών να τους ζητήσουν να ενταχθούν στην Polizei, δεν θα σας το απαντήσουν οι «αντιρατσιστές». Όπως επίσης θα ήθελαν (και κάποια στιγμή θα το πετύχουν), να βιάζονται και να δολοφονούνται Έλληνιδες και Έλληνες και να μην γίνεται καμία αναφορά στην εθνικότητα του εγκληματία.(Άλλωστε, αν θυμάμαι καλά, μια βουλευτίνα της ΡΗΜΑΔ το έχει ήδη ζητήσει). Έτσι, π.χ. δεν θα μαθαίναμε ποτέ ποιος εγκλημάτισε στην 15χρονη Μυρτώ στην Πάρο. Θα ήταν απλώς ο «νεαρός δράστης».

 

Επίσης, τα άτομα αυτής της ιδεοληψίας, επειδή δεν θέλουν να υπάρχει το χαρακτηριστικό αποτύπωμα κάθε λαού, (και στον πολιτισμό και στα αξιακά πρότυπα και - ΝΑΙ! - και στους δείκτες εγκληματικότητας και στο ποσοστό «ενσωμάτωσης») γιατί αυτό οδηγεί στον «φυλετισμό/ρατσισμό», αγωνίζονται να περάσουν τέτοια μέτρα, καθώς σύμφωνα με τα μυαλά τους «δεν υπάρχουν φυλές, παρά μία φυλή, η ανθρώπινη»..

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

ΔΩΡΟΝ ΔΙΑ ΤΙΣ ΕΟΡΤΕΣ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΝ ΤΟΥ ΙΩ. ΡΟΥΣΣΟΥ «ΑΡΘΡΑ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΑΙ ΕΠΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ», ΤΟ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΙΝ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ!

ΔΩΡΟΝ ΔΙΑ ΤΙΣ ΕΟΡΤΕΣ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΝ ΤΟΥ ΙΩ. ΡΟΥΣΣΟΥ «ΑΡΘΡΑ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΑΙ ΕΠΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ», ΤΟ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΙΝ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ!

https://drive.google.com/file/d/0B8V_fhA6elUKeVBkU3BHN1ZadWs/edit?usp=sharing

Β. Βιλιάρδος - Ευρωζώνη, τελευταία ευκαιρία

http://www.analyst.gr/2013/12/14/5214/3/

Ευρωζώνη, τελευταία ευκαιρία

ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΙΛΙΑΡΔΟΣ

Το ρίσκο τραπεζικών πτωχεύσεων θα επιβαρύνει τους μετόχους τους, αμέσως μετά τους καταθέτες τους ενώ, στο τέλος, τους φορολογουμένους πολίτες των εθνικών τραπεζών – εάν υποθέσουμε βέβαια ότι θα υπάρχουν εθνικές τράπεζες

()

“Οι περισσότεροι εξακολουθούν να αναμασούν «το θρίλερ του χρέους», καθώς επίσης τον, μάλλον ακατάσχετο, βερμπαλισμό των «αντιμνημονιακών κομμάτων»: Είναι μη βιώσιμο και πρέπει να διαγραφεί ή, έστω, να αναδιαρθρωθεί το χρέος; Η λύση των προβλημάτων μας είναι η δραχμή, αφού έτσι θα μπορούμε να κόβουμε μόνοι μας χρήματα και να σωθούμε ως δια μαγείας; Θα καταργήσουμε τα μνημόνια μονομερώς, χωρίς να διακινδυνεύουμε τις δανειακές συμβάσεις; Η Ευρώπη δεν θα άντεχε τη χρεοκοπία της Ελλάδας, οπότε μπορούμε να την εκβιάσουμε;    

Από την άλλη πλευρά η πλήρης αποστασιοποίηση των Ελλήνων, η παντελής έλλειψη αντίδρασης, η σιωπή των «αμνών» καλύτερα πριν από τη σφαγή τους, δεν έχει να κάνει απλά με τα ερωτηματικά που τους βασανίζουν ή με τις αυθαίρετες απαντήσεις – ούτε με την κατάθλιψη και τις συνέπειές της. Πρωτίστως οφείλεται σε έναν βαθιά ριζωμένο ατομικισμό, τον οποίο το σύστημα καλλιέργησε, με επιτυχία προφανώς, επί σειρά δεκαετιών.

Ακόμα και στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, ο «νομοταγής Έλληνας πολίτης» δεν αντιλαμβάνεται ότι, κανείς δεν μπορεί να μας νικήσει όταν είμαστε ενωμένοι, για έναν κοινό και ξεκάθαρο σκοπό. Όμως, η ένωση και η συλλογικότητα προϋποθέτουν, έστω σε ένα βαθμό, το συμβιβασμό και την αναγνώριση του άλλου, ως άξιου σεβασμού – δεδομένο που προσκρούει δυστυχώς στην κλασική ελληνική έκφραση «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;

Ο ατομικισμός είναι επίσης αλληλένδετος με μία πρωτοφανή έλλειψη παιδείας, καθώς επίσης με μία συλλογική αυταπάτη. Όπως φαίνεται λοιπόν, και σε αυτό το κομμάτι έκανε πολύ καλή δουλειά το σύστημα, μέσω της ατελέστατης εκπαίδευσης – όπως επίσης μέσω των «συστημικών» ΜΜΕ, τα οποία επί δεκαετίες έτρεφαν τους θεατές, τους ακροατές και τους αναγνώστες τους με σκουπίδια (τελευταία και με τούρκικες σαπουνόπερες από κάποια κανάλια, τα οποία φαίνεται πως θαυμάζουν τον αθάνατο οθωμανικό πολιτισμό).

Κατ’ αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκαν στρατιές «λοβοτομημένων» οι οποίοι, μετά από μία τελική πλύση εγκεφάλου, απλά αναπαράγουν άθλια στερεότυπα και σαθρά πρότυπα – ενώ είναι ανίκανοι για συνδυαστική σκέψη και για απλή λογική

Ολοκληρώνοντας, μόνο εάν παραλύσει ο μηχανισμός που συντηρεί αυτό το σύστημα, το σύστημα θα καταρρεύσει. Ο μηχανισμός όμως αυτός δεν παραλύει μόνο με διαδηλώσεις και με διαμαρτυρίες. Εμείς οι ίδιοι τον συντηρούμε: με το να πληρώνουμε αυτά που μας επιβάλλει, με το να πηγαίνουμε υπάκουα στη δουλειά μας, με το να μη φέρνουμε αντιρρήσεις, με το να φοβόμαστε τον ίσκιο μας και με το να μην βλέπουμε τίποτα άλλο, πέρα απ’ την μίζερη ζωούλα μας και τον μικρόκοσμό μας.

Για να το πούμε απλά, εάν παραλύσουμε τον μηχανισμό που παράγει χρήματα και διεφθαρμένα κόμματα ή πολιτικούς, τότε αυτό το σαθρό σύστημα θα καταρρεύσει – αφού αυτό εξαρτάται από εμάς και όχι εμείς από αυτό.

Σε αυτή τη θέση βέβαια ο κλασικός αντίλογος των υπερασπιστών της υποτέλειας είναι ότι, θα κυριαρχήσει το χάος και η αναρχία. Όμως, είναι αδιαμφισβήτητο πλέον ότι ζούμε «κατ’ επίφαση εν τάξει» – εκτός εάν «τάξη» θεωρείται να μην ξέρεις τι φόρους θα σου επιβάλλουν την επόμενη εβδομάδα, αν θα έχεις δουλειά αύριο ή όχι, αν θα μπορείς να πληρώσεις φάρμακα, αν πρέπει να μεταναστεύσεις για να επιβιώσεις, αν τα νοσοκομεία θα έχουν γάζες, αν τα σχολεία θα συνεχίσουν να λειτουργούν και αν τα παιδιά σου θα έχουν το δικαίωμα να ονειρεύονται.

Ίσως πρέπει λοιπόν να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας – όχι όμως για να την παραδώσουμε ξανά σε κάποιον άλλον……” .

 .

Ανάλυση

Κρίνοντας από τις τελευταίες συζητήσεις, στις οποίες επικράτησε ξανά η θέση της Γερμανίας, η επείγουσα τραπεζική ένωση της Ευρωζώνης, την οποία θα ακολουθούσε η  δημοσιονομική και η πολιτική, δεν πρόκειται να συμβεί – γεγονός που σημαίνει ότι, το νόμισμα χωρίς πατρίδα, το ευρώ, η «κατασκευή» του οποίου είναι εξαιρετικά προβληματική, θα συνεχίσει να υπηρετεί μονομερώς τη Γερμανία.

Επιλέγοντας πολλές χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, να εισέλθουν στο ίδιο «κλουβί με τα θηρία»,ελπίζοντας να «εξημερωθούν» και να γίνουν αλληλέγγυα μεταξύ τους, έχουν πλέον εγκλωβιστεί – χωρίς καμία προοπτική για -το μέλλον τους, επειδή εάν δεν δημιουργηθούν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, οι δυνατότητες τους να ανταγωνιστούν τη Γερμανία είναι μηδενικές.

Ειδικότερα, εάν δεν δώσει κανείς σημασία στις «πομπώδεις» ανακοινώσεις περί διάσωσης του ευρώ με κάθε θυσία, επιλέγοντας να διαβάσει τα «μικρά γράμματα», θα διαπιστώσει πως μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια, οι τραπεζικές διασώσεις θα παραμείνουν θέμα των εθνικών κρατών – τα οποία θα τις χρηματοδοτούν με δικά τους μέσα και όχι απ’ ευθείας από το ESM (τον ευρωπαϊκό μηχανισμό σταθερότητας, ο οποίος θα μετατραπεί στο ΔΝΤ της Γερμανίας).

Συνεχίζοντας, αυτό που μας προξενεί μεγάλη εντύπωση δεν είναι το ότι επιβάλλεται η Γερμανία, αλλά η προθυμία, με την οποία όλοι οι ηγέτες της Ευρωζώνης αποδέχονται την ηγεμονία της – παρά το ότι γνωρίζουν, τουλάχιστον στο θέμα της τραπεζικής ένωσης, πως αυτά που συμφωνήθηκαν θα επιδεινώσουν τις υφεσιακές πιέσεις στις οικονομίες τους.

Η αιτία είναι το ότι, η ΕΚΤ θα τοποθετήσει κάτω από την εποπτεία της συνολικά 128 μεγάλες τράπεζες –ερευνώντας τους ισολογισμούς τους, για να ανακαλύψει τα επισφαλή δάνεια. Στη συνέχεια, θα δρομολογήσει τις γνωστές μας «προσομοιώσεις ακραίων καταστάσεων» (stress test), υποχρεώνοντας εκείνες τις τράπεζες, οι οποίες θα αποδειχθεί πως δεν έχουν τα αναγκαία κεφάλαια, να προβούν στην αύξηση τους.

Γνωρίζοντας το οι τράπεζες, είναι προφανές ότι θα μειώσουν τα ρίσκα τους, περιορίζοντας τα δάνεια τους προς την πραγματική οικονομία – με αποτέλεσμα να ενταθεί επικίνδυνα η παγίδα ρευστότητας, να μειωθούν οι τιμές των προϊόντων και να κλιμακωθεί η ύφεση σε πολλές χώρες, εξελισσόμενη σεαποπληθωρισμό.

Περαιτέρω, επανερχόμαστε στον ίδιο «φαύλο κύκλο» – όπου οι τράπεζες έσωζαν τα κράτη αγοράζοντας τα ομόλογα τους, χρεοκοπούσαν εξ αυτού  και στη συνέχεια τα κράτη έσωζαν τις τράπεζες, με χρήματα των φορολογουμένων τους. Στην ιστορία λοιπόν με τους δύο μεθυσμένους, οι οποίοι στηρίζονται μεταξύ τους για να μην πέσουν στο έδαφος – αδιαφορώντας εντελώς για το τι συμβαίνει γύρω τους.

Εάν τώρα, όπως λέγεται, απαγορεύσει η ΕΚΤ τις αγορές κρατικών ομολόγων από τις τράπεζες, για να μην κινδυνεύουν όταν τυχόν χρεοκοπούν τα κράτη, τότε θα έχουν τοποθετηθεί οι βάσεις πτώχευσης των κρατών, αποκλειστικά και μόνο εις βάρος των πολιτών τους – γεγονός που θα πρέπει να προβληματίσει ιδιαίτερα τις χώρες του Νότου, οι οποίες θα μετατραπούν σε χρεοκοπημένα προτεκτοράτα, απόλυτα εξαρτημένα από την ΕΚΤ και τη Γερμανία.

Αντί λοιπόν να υποχρεωθούν οι τράπεζες να συνεισφέρουν περισσότερα χρήματα σε ένα κοινό ταμείο διάσωσης, είτε δικής τους, είτε των καταθέσεων τους, καθώς επίσης να δρομολογηθεί ο διαχωρισμός τους σε επενδυτικές και εμπορικές, έτσι ώστε να είναι πιο ασφαλείς οι καταθέτες τους, η Ευρώπη, η Γερμανία δηλαδή, «θεσμοθετεί» την απόλυτη κυριαρχία των μεγάλων τραπεζών.

Την ίδια στιγμή, μεταφέρεται το ρίσκο τυχόν τραπεζικών πτωχεύσεων στους μετόχους τους, αμέσως μετά στους καταθέτες τους (haircut) και, τέλος, στους φορολογουμένους πολίτες των εθνικών τραπεζών – εάν υποθέσουμε βέβαια ότι θα συνεχίσουν να υπάρχουν εθνικές τράπεζες αφού, κρίνοντας τουλάχιστον από την Ελλάδα, ο ενδιάμεσος ιδιοκτήτης τους, το ΤΧΣ, έχοντας τη συντριπτική πλειοψηφία των μετοχών τους, θα τις πουλήσει στις ξένες μεγαλύτερες.

Στην περίπτωση αυτή θα καλούνται, για παράδειγμα, οι Έλληνες ή οι Ιταλοί να διασώζουν τράπεζες τυπικά δικές τους και ουσιαστικά γερμανικές – επειδή διαφορετικά θα χάνουν τις καταθέσεις τους. Πιθανότατα λοιπόν η Γερμανία θα εξασφαλίσει τον έλεγχο του κυκλοφοριακού συστήματος της Ευρωζώνης, των τραπεζών δηλαδή, θέτοντας κάτω από την απόλυτη ηγεμονία της όλες τις χώρες.

Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΥΠΕΡΟΧΗ

Εάν οι ευρωπαϊκές χώρες, υιοθετώντας το κοινό νόμισμα, γνώριζαν πως δεν θα ακολουθούσε η τραπεζική, η δημοσιονομική, καθώς επίσης η πολιτική ένωση της Ευρώπης, τότε στην κυριολεξία αυτοκτόνησαν – αφού είναι αδύνατον να ανταγωνιστούν τη Γερμανία.

Απλά και μόνο η εσωτερική αγορά της (100 εκ. άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένης της Αυστρίας και μέρους της Ελβετίας), επιτρέπει στις επιχειρήσεις της να αναπτύσσονται πολύ πιο εύκολα - αυξάνοντας τα μεγέθη τους σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην μπορούν να τις ανταγωνισθούν οι άλλες χώρες. Στη συνέχεια, εισβάλλοντας χωρίς συναλλαγματικά ή άλλα ρίσκα στα υπόλοιπα κράτη της Ευρωζώνης μπορούν, χρησιμοποιώντας μεθόδους «damping», να κυριαρχήσουν πλήρως στις αγορές τους.

Αναλυτικότερα, χαμηλώνουν στην αρχή τις τιμές πώλησης κάτω του κόστους, «επιδοτούμενες» από τις υψηλότερες τιμές στην εσωτερική τους αγορά – με αποτέλεσμα να κλείνουν ή να εξαγοράζουν τις ανταγωνιστικές επιχειρήσεις. Αφού συμβεί αυτό, τότε αυξάνουν τις τιμές στις χώρες που μονοπωλούν, μειώνοντας τες πλέον στη δική τους – οπότε επιδοτείται ουσιαστικά το βιοτικό επίπεδο των Γερμανών, εις βάρος των Ολλανδών, των Ελλήνων, των Ιταλών κοκ.

Οι γερμανικές επιχειρήσεις έχουν ένα ακόμη ανταγωνιστικό πλεονέκτημα σήμερα, σαν αποτέλεσμα της κρίσης χρέους της Ευρωζώνης – από την οποία, όπως είναι γνωστό, τρέφεται η Γερμανία, όσο καμία άλλη χώρα στον πλανήτη, αφού εισρέουν στην οικονομία της πολύ μεγάλα ποσά χρημάτων, με μηδενικό κόστος (χαμηλά επιτόκια), διευκολύνοντας την αύξηση των εξαγωγών και του ΑΕΠ της, οπότε των εσόδων του δημοσίου της, χωρίς να ανατιμάται το νόμισμα της.  Στο γράφημα που ακολουθεί φαίνεται η εξέλιξη των γερμανικών τόκων, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ της χώρας:

.

Τόκοι του δημοσίου στη Γερμανία (ποσοστά επί του ΑΕΠ).

(*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)

.

Η εξέλιξη δε των επιτοκίων δανεισμού της Γερμανίας, ειδικά μετά το ξέσπασμα της κρίσης (2007), τεκμηριώνει με τον καλύτερο δυνατόν τρόπο τα τεράστια οφέλη της – εις βάρος φυσικά όλων των υπολοίπων κρατών:

 .

Πραγματικό (αποπληθωρισμένο) επιτόκιο του γερμανικού-δημοσίου (σε ποσοστά του χρέους του εκάστοτε προηγουμένου έτους).

(*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)

.

Επανερχόμενοι στα τεράστια ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα των εταιρειών της, οφείλουμε να σημειώσουμε πωςόταν ένα κράτος δανείζεται με χαμηλά επιτόκια, τότε το ίδιο συμβαίνει με τις τράπεζες, καθώς επίσης με όλους τους υπόλοιπους οφειλέτες – τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις.

Στα πλαίσια αυτά, η βιομηχανία, καθώς επίσης όλες οι υπόλοιπες εταιρείες της Γερμανίας, εξοικονομούν τόσο μεγάλα ποσά από τους τόκους (γράφημα που ακολουθεί), τα οποία τις καθιστούν «de facto» ασυναγώνιστες– σε σχέση με τις επιχειρήσεις των άλλων «εταίρων» της.

.

Εξοικονόμηση τόκων των γερμανικών επιχειρήσεων

(πορτοκαλί = επιτόκιο παλαιών χρεών, μπλε = επιτόκιο νέων χρεών, πράσινο = εξοικονόμηση).

(*Πατήστε στην εικόνα μεγέθυνση)

 .

Όπως φαίνεται από το γράφημα, η εξοικονόμηση των γερμανικών επιχειρήσεων μόνο από τους τόκους έως το 2016 φτάνει στα 70 δις € – όπου τα παλαιά δάνεια τους είχαν επιτόκιο 5,68%, ενώ τα καινούργια μόλις 2,84%. Προφανώς είναι αδύνατον να τις ανταγωνιστούν οι ελληνικές ή άλλες επιχειρήσεις, όταν όχι μόνο χρεώνονται με πολύ υψηλότερα επιτόκια, αλλά δυσκολεύονται ακόμη και οι υγιείς να εξασφαλίσουν το δανεισμό τους.

Εάν δε προσθέσουμε στους τόκους τη συνεχώς αυξανόμενη φορολόγηση των ελληνικών επιχειρήσεων, το κόστος της γραφειοκρατίας και όλα τα υπόλοιπα, τότε θα κατανοήσουμε πως η υπεροχή της Γερμανίας δεν οφείλεται σε κάποιο θαύμα -  αλλά στις οικονομικές συνθήκες που έχει εξασφαλίσει η κυβέρνηση της, με τη βοήθεια της ζώνης του ευρώ, εις βάρος όλων των υπολοίπων.

Συμπεραίνουμε λοιπόν πως κάτω από τις παραπάνω προϋποθέσεις δεν υπάρχει μέλλον για καμία χώρα της Ευρωζώνης – όσο η Γερμανία έχει τα παραπάνω πλεονεκτήματα, με αποτέλεσμα να εισβάλλει οικονομικά σε όλα τα κράτη, τα οποία αδυνατούν να προστατεύσουν τα σύνορα τους.

Επομένως, υπάρχουν δύο μόνο λύσεις για τη ζώνη του ευρώ, εκ των οποίων η δεύτερη είναι ίσως προτιμότερη, κάτω από τις συνθήκες που έχει δημιουργήσει η παγκοσμιοποίηση:

(α)  Η ελεγχόμενη διάλυση της, έτσι ώστε όλες οι χώρες που την αποτελούν να επιστρέψου στην αφετηρία – ανακτώντας τη νομισματική τους κυριαρχία, για να προστατεύουν καλύτερα τις οικονομίες τους.

(β)  Η εκδίωξη της Γερμανίας από την Ευρωζώνη, έτσι ώστε να μπορέσουν να ενωθούν ισότιμα όλες οι υπόλοιπες χώρες – τραπεζικά, δημοσιονομικά και πολιτικά δηλαδή, δημιουργώντας τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης.

Άλλη λύση δεν υπάρχει και δεν πρόκειται φυσικά να υπάρξει – ενώ, εάν αργήσει να συνειδητοποιηθεί, τα επακόλουθα για όλες τις χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, θα είναι εξαιρετικά οδυνηρά.

Ο ΥΠΟΛΟΙΠΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ

Έχοντας αναφερθεί σε πολλές αναλύσεις μας στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν όλες ανεξαιρέτως οι περιοχές του πλανήτη, το γράφημα που ακολουθεί παρουσιάζει τις βασικές τους ασθένειες από γερμανικής «σκοπιάς» – τις χρηματοπιστωτικές φούσκες ειδικότερα, η ενδεχόμενη «έκρηξη» των οποίων θα προκαλέσει τεράστιες ζημίες στον πλανήτη.

.

(*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)

.

Κατά την άποψη μας, το ασφαλέστερο λιμάνι είναι ακόμη η Ευρώπη – ενώ η «απελευθέρωση» της από τη Γερμανία θα έλυνε το μεγαλύτερο μέρος των προβλημάτων της. Από την άλλη πλευρά, η πλέον επικίνδυνη περιοχή, παρά το ότι δεν εμφανίζεται στο «χάρτη», είναι η Ιαπωνία – η οποία ευρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας.

Οι Η.Π.Α. βέβαια, εάν χειρισθούν σωστά την ποσοτική χαλάρωση (γράφημα που ακολουθεί), παράλληλα με τις αυξημένες δυνατότητες τους πλέον στην ενέργεια, θα μπορέσουν ίσως να ξεφύγουν πρώτες από την κρίση – την οποία φυσικά οι ίδιες προκάλεσαν και εξήγαγαν στον πλανήτη.

 .

(*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)

.

Με βάση το γράφημα, η αποτελεσματικότητα των «προγραμμάτων χαλάρωσης» εξαρτάται αφενός μεν από τα χρήματα που δαπανώνται, αφετέρου από το τι κάνουν οι άνθρωποι με αυτά τα χρήματα.

Εάν οι άνθρωποι αγοράσουν αντικείμενα που ρευστοποιούνται άμεσα (μετοχές κλπ. – «πράσινος δρόμος»), τότε η αποτελεσματικότητα θα είναι μηδαμινή. Εάν συμβεί το αντίθετο («λευκός δρόμος»), εάν δηλαδή επενδυθούν τα χρήματα στην πραγματική οικονομία, τότε το πρόγραμμα θα αποδειχθεί εξαιρετικά επιτυχημένο.

 .

ΕΠΙΛΟΓΟΣ  

Είμαστε απολύτως πεπεισμένοι ότι, όλοι σχεδόν οι Ευρωπαίοι Πολίτες, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο, αντιμετωπίζουν ανάλογα προβλήματα με εμάς – αφού όλοι υποφέρουμε από την κατάλυση της Δημοκρατίας, από τη δικτατορία των αγορών, από τις επεκτατικές βλέψεις της πρωσικής Γερμανίας, από την ανεπάρκεια των πολιτικών, από τη διαφθορά, από τη διαπλοκή κοκ.

Ειδικά όσον αφορά τους Γερμανούς Πολίτες οι οποίοι, από πολλά χρόνια τώρα, έχουν υποχρεωθεί σε μία διαρκή πολιτική λιτότητας, συνδυασμένη με τρομακτικές φορολογικές επιδρομές, προς όφελος της ισχυροποίησης του κράτους τους, θεωρούμε ότι είναι ίσως αυτοί που υποφέρουν περισσότερο από όλους μας – υποθέτοντας φυσικά ότι δεν θέλουν να βιώσουν ξανά τα αποτελέσματα ενός παγκοσμίου πολέμου.

Αν και θεωρούμε λοιπόν ότι, δεν είμαστε οι μοναδικοί, οι οποίοι αντιμετωπίζουν προβλήματα, ενώ πιστεύαμε ανέκαθεν στην Ευρωπαϊκή Ιδέα, είμαστε παράλληλα υποχρεωμένοι να λάβουμε τα μέτρα μας – να μην επιτρέψουμε δηλαδή τον περαιτέρω εξευτελισμό ή/και το διασυρμό μας, την άσκοπη κατάλυση της εθνικής μας κυριαρχίας, τη λεηλασία της δημόσιας και ιδιωτικής μας περιουσίας, καθώς επίσης την καταδίκη της πατρίδας μας σε μία «κυλιόμενη χρεοκοπία». Στα πλαίσια αυτά, η έγκαιρη αναζήτηση πραγματικών, πρακτικών και εφαρμόσιμων λύσεων, ακόμη και ανατρεπτικών, είναι ίσως η μεγαλύτερη υποχρέωση μας.

Οι λύσεις αυτές οφείλουν να είναι αρχικά μέσα στα πλαίσια της Ενωμένης Ευρώπης και του κοινού νομίσματος – σημαντικότατα επιτεύγματα, τα οποία δεν πρέπει σε καμία απολύτως περίπτωση να θυσιάσουμε, επειδή μία και μόνο χώρα δημιουργεί προβλήματα. Εν τούτοις, οφείλουμε να ερευνήσουμε και άλλες δυνατότητες, οι οποίες θα εξαρτώνται αποκλειστικά και μόνο από εμάς – αφού δεν μπορούμε να επιβάλλουμε τις απόψεις μας, όσο και αν το επιθυμούμε.

Σε κάθε περίπτωση φυσικά, θα ήταν προτιμότερο όλων το να αποβληθεί η Γερμανία, εάν συνεχίσει να παραμένει αδιάλλακτη και μη συνεργάσιμη – αφού, εάν καθυστερήσει η τραπεζική, η πολιτική, καθώς επίσης η δημοσιονομική ένωση, με την παράλληλη «ενεργοποίηση» της ΕΚΤ (Ευρωομόλογα κλπ.), η ήδη «παραπαίουσα» Ευρωζώνη θα καταδικαστεί αμετάκλητα.