Ἐγὼ τώρα ἐξαπλώνω ἰσχυρὰν δεξιὰν καὶ τὴν ἄτιμον σφίγγω πλεξίδα τῶν τυράννων δολιοφρόνων . . . . καίω τῆς δεισιδαιμονίας τὸ βαρὺ βάκτρον. [Ἀν. Κάλβος]


****************************************************************************************************************************************

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΣΒΑΣΤΙΚΑΣ

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΣΒΑΣΤΙΚΑΣ
ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΣΒΑΣΤΙΚΑΣ - ΔΩΡΟ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ - κλικ στην εικόνα

.

.
κλικ στην εικόνα
****************************************************************************************************************************************

ΤΟ ΝΕΟΝ ΒΙΒΛΙΟΝ ΤΟΥ ΠΑΝ. ΜΑΡΙΝΗ

ΤΟ ΝΕΟΝ ΒΙΒΛΙΟΝ ΤΟΥ ΠΑΝ. ΜΑΡΙΝΗ
κλικ στην εικόνα
****************************************************************************************************************************************

TO SALUTO LA ROMANA

TO SALUTO  LA ROMANA
ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΓΙΑ ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
****************************************************************************************************************************************

ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΕΩΣ ΤΩΝ ΓΙΓΑΝΤΩΝ

ΕΥΡΗΜΑ ΥΨΗΛΗΣ ΑΞΙΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΤΟΣΟΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΜΕΛΕΤΗΝ ΤΗΣ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑΣ ΟΣΟΝ ΚΑΙ ΔΙΑ ΜΙΑΝ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΘΕΜΕΛΙΩΣΙΝ ΤΗΣ ΙΔΕΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΚΑΤΑΚΛΥΣΜΙΑΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΙ Η ΑΝΕΥΡΕΣΙΣ ΤΟΥ ΜΟΜΜΙΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥ ΓΙΓΑΝΤΙΑΙΟΥ ΔΑΚΤΥΛΟΥ! ΙΔΕ:
Οι γίγαντες της Αιγύπτου – Ανήκε κάποτε το δάχτυλο αυτό σε ένα «μυθικό» γίγαντα
=============================================

.

.
κλικ στην εικόνα

.

.
κλικ στην εικόνα

.

.
κλικ στην εικόνα

.

.
κλικ στην εικόνα

18 Ιουνίου 2011

ΕΙΝΑΙ ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟΝ.......


ΕΙΝΑΙ ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟΝ ΟΤΙ ΕΦΘΑΣΑΝ ΚΑΙ ΣΤΑ "ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΑ" ΜΜΕ "Οι φωνές που δεν ακούγονται…", ΥΠ' ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟΝ ΔΙΑΒΑΖΟΜΕ ΑΡΘΡΟΝ ΤΗΣ κ. ΕΛ. ΑΚΡΙΤΑ, ΣΤΑ "ΝΕΑ" (
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=12&ct=8&artID=4636173) . ΕΚΕΙ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΤΑΙ Η ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ ΔΥΟ ΝΕΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ.
Η ΠΡΩΤΗ ΕΞ ΑΥΤΩΝ ΛΕΓΕΙ ΜΕΤΑΞΥ ΑΛΛΩΝ: "∆εν θέλουµε πίσω τα φράγκα! Θέλουµε την απλότητα και την οµορφιά που κάποτε είχε η ζωή µας"!
Η ΔΕ ΔΕΥΤΕΡΑ: "Ετοιµάζω βαλίτσες για Φινλανδία!Οχι µονάχα για το µεταπτυχιακό! Περισσότερο για την ελπίδα και το όνειρο που εγκατέλειψαν αυτή τη χώρα µαζί µε την τσίπα των πολιτικών. "

Η ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΣΘΕΤΕΙ: “Με φωτιά και µε µαχαίρι πάντα ο κόσµος προχωρεί”. Εµείς φταίµε που καθόµαστε ακόµα και συζητάµε πολιτισµένα µε όλους αυτούς."


ΕΜΕΙΣ ΛΕΓΟΜΕ:

ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΚΑΙ Η ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ, ΜΟΝΟΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΗΣ ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΗΣ ΜΕ ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΠΩΣ!!! ΑΛΛΟΙΩΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΨΗ ΚΙ ΕΣΕΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ!!!

ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΥΣΙΣ ??? ΝΑΙ ΥΠΑΡΧΕΙ !!! ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ ΧΩΡΑ ΜΕ ΕΘΝΙΚΗ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ !!!

Γ. ΒΟΥΛΓΑΡΗ-Η χώρα που βιαζόταν να αυτοκτονήσει+ιδικά μας σχόλια

Η χώρα που βιαζόταν να αυτοκτονήσει
ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΒΟΥΛΓΑΡΗ, καθηγητής στο Τµήµα Πολιτικής Επιστήµης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστηµίου
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 18 Ιουνίου 2011

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=12&ct=8&artID=4636136

Ο πρώτος στόχος τώρα είναι να µην αυτοκτονήσουµε ως χώρα. Ο κίνδυνος είναι µεγάλος καθώς πολιτικό σύστηµα και κοινωνία έχουµε µετατρέψει µια δύσκολη αλλά διαχειρίσιµη στο πλαίσιο της ευρωζώνης δηµοσιονοµική κρίση, σε επικείµενη εθνική καταστροφή.

Μια και αρκετά στελέχη του κυβερνώντος κόµµατος ανασκάλεψαν την κρίση του ‘65, καλό θα είναι να θυµούνται το βασικό. Η Ελλάδα τότε κατέληξε στη δικτατορία γιατί το πολιτικό σύστηµα δεν µπόρεσε να διαχειριστεί µε διαύγεια την κρίση. Οι πολιτικοί και οι ισχυροί παράγοντες εκείνης της εποχής έπαιζαν µε τη φωτιά, έµπλεξαν το µείζονµε δευτερεύουσες κοµµατικές στοχεύσεις και οδηγήθηκαν τελικά σε ένα αποτέλεσµα που µόνο ένα µέρος τους, το πιο αντιδραστικό, επιδίωκε. Ετσι και σήµερα έχουµε εισέλθει στη φάση του απρόβλεπτου. Αν δεν προσέξουµε, οι ανεπάρκειες των ηγεσιών και του πολιτικού συστήµατος, µπορεί να καταλήξουν εύκολα στη χρεοκοπία της χώρας. Η επίκληση των εκλογών έχει ενισχυθεί, αλλά και να γίνονταν, δεν θα δώσουν οριστική λύση όποιο και αν είναι το αποτέλεσµα. «Ωριµα φρούτα» δεν θα υπάρξουν. Το πολιτικό κεκτηµένο της µεταπολίτευσης, η εναλλαγή σταθερών κυβερνήσεων που διαρκούσαν για µιάµιση ώς δύο θητείες, δεν φαίνεται πιθανό. Τα παρόν κοµµατικό σκηνικό και οι ηγεσίες έχουν απαξιωθεί κατά τρόπο που οι περίοδοι χάριτος κάθε νέας κυβέρνησης θα είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Ευχής έργον θα ήταν να µπορούσαµε να αντιµετωπίσουµε την κρίση υπό καθεστώς µακροπρόθεσµης πολιτικής σταθερότητας. ∆υστυχώς όµως φαίνεται ότι στα επόµενα δύο - τρία χρόνια θα επικαλυφθούν δύο διακριτές διαδικασίες: η προσπάθεια οικονοµικής διάσωσης της χώρας και η µεταβολή του υπάρχοντας πολιτικοκοµµατικού σκηνικού ή τουλάχιστον της λειτουργίας του.

Αυτή η διπλή διαδικασία θα εξελιχθεί σε ένα ιδιαίτερα δυσµενές κλίµα, γεγονός που µόνο εν µέρει έχουµε συνειδητοποιήσει. Εννοώ, ότι σήµερα διαβρώνεται πλέον µε επιταχυνόµενο ρυθµό κάθε προηγούµενο κοινό ηθικοπολιτικό βίωµα στο οποίο η κοινωνία θα µπορούσε να καταφύγει για να ενισχύσει την ηθική και διανοητική συνοχή της. Χάνεται πλέον µια κοινή «αφήγηση» για τη µεταπολιτευτική Ελλάδα που να περιέχει ένα θετικό δηµιουργικό πυρήνα για το µέλλον, καθώς η αποτίµηση συρρικνώνεται στο «έξω οι κλέφτες». Ο,τι υπήρχε σπάει. Αν αυτό ισχύει, η εξήγηση νοµίζω πρέπει να αναζητηθεί στον διττό χαρακτήρα που προσέλαβε η κρίση στην Ελλάδα. [ΣΩΣΤΗ Η ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΑΝΑΛΥΣΙΣ ΠΕΡΙ ΔΙΤΤΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ, ΟΜΩΣ ''κάθε προηγούµενο κοινό ηθικοπολιτικό βίωµα στο οποίο η κοινωνία θα µπορούσε να καταφύγει για να ενισχύσει την ηθική και διανοητική συνοχή της", ΚΑΘΕ ΑΞΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ, ΗΘΙΚΗ, ΕΘΝΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΠΙΣΤΙΣ ΣΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΟΝΤΟΤΗΤΕΣ, ΟΠΩΣ ΑΥΤΕΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ, ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ, ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ, ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, ΕΙΧΕ ΕΚΘΕΜΕΛΙΩΘΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΛΕΘΡΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΚΑΤΑΡΑΤΟ, ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΙ ΑΠΑΝΘΡΩΠΟ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΕΩΣ Η ΟΠΟΙΑ ΕΔΟΓΜΑΤΙΣΕ, ΑΦ' ΕΝΟΣ ΟΤΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΣΤΗΡΩΣ ΝΕΩΤΕΡΙΚΗ-ΑΤΟΜΟΚΕΝΤΡΙΚΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΥΝΕΚΤΙΚΕΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΟΝΤΟΤΗΤΕΣ (ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΟ ΚΑΙ ΒΑΡΥΣΗΜΑΝΤΟ Η ΑΦΑΙΡΕΣΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΛΕΞΕΩΣ "ΕΘΝΟΣ" ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΕΞΙ "ΛΑΟΣ") ΚΑΙ ΑΦ' ΕΤΕΡΟΥ ΔΙΕΓΡΑΨΕ, ΕΧΛΕΥΑΣΕ ΚΑΙ ΔΙΕΣΥΡΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΑΞΙΕΣ ΚΑΙ ΕΤΟΝΙΣΕ ΟΤΙ Η ΜΟΝΗ ΑΞΙΑ Η ΑΝΤΑΞΙΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η "ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ"!! ΑΥΤΟ ΘΑ ΗΤΟ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΘΛΙΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΕΩΣ Ο ΣΥΝΕΚΤΙΚΟΣ ΚΡΙΚΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: ΚΑΠΟΙΑ ΑΤΟΜΑ (ΠΑΝΣΠΕΡΜΙΑ ΦΥΛΩΝ, ΚΑΠΟΙΟΙ ΕΚ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, ΠΟΛΛΟΙ ΠΑΚΙΣΤΑΝΟΙ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΜΩΑΜΕΘΑΝΟΙ, ΜΠΟΛΙΚΟΙ ΑΛΒΑΝΟΙ ΚΑΙ ΑΡΚΕΤΟ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΣΥΝΟΝΘΥΛΕΥΜΑ ΜΕ ΝΕΓΡΟΥΣ ΝΑ ΔΙΔΟΥΝ ΧΡΩΜΑ) ΠΟΥ ΘΑ ΣΥΝΔΕΟΝΤΑΙ Μ' ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΜΕ ΤΟ ΟΤΙ "ΖΟΥΝ ΚΑΛΑ"!!! ΑΙ!! ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ Η ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΙΣ ΑΠΕΤΥΧΕ ΕΔΩ!!! ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΠΟΥ ΔΙΑΛΕΞΕ ΝΑ ΠΑΙΞΗ!!!]

Αυτό που ζούµε σήµερα είναι από τη µια, η εκδήλωση της παγκόσµιας χρηµατοπιστωτικής κρίσης σε ένα συγκεκριµένο εθνικό κράτος, όπως συµβαίνει και σε άλλα, και από την άλλη, µια ιδιαίτερη εθνική κρίση που οφείλεται σε ενδογενείς αιτίες, πολλαπλά αναλυµένες.

Η παγκόσµια και η εγχώρια κρίση έχουν αντίθετο ιδεολογικό πρόσηµο, µε αποτέλεσµα να εντείνεται η σύγχυση και η αποδιάρθρωση. Η παγκόσµια κρίση έφερε στην επιφάνεια τα όρια και τις καταστροφικές επιπτώσεις της «νεοφιλελεύθερης ηγεµονίας» 1973-2008. Η εγχώρια κρίση πήγασε αντιθέτως από τον «κρατισµό», µε την έννοια του αναποτελεσµατικού, πελατειακού, συντεχνιακού εκφυλισµού του µεταπολιτευτικού πολιτικού και διοικητικού συστήµατος. Είναι βέβαιο ότι οι Ελληνες, όπως και πολλοί πολίτες άλλων χωρών, είτε κινητοποιούνται είτε όχι, αντιλαµβάνονται ότι ο τρόπος που εξελίχθηκε η παγκόσµια κρίση έχει µια έκδηλη ανηθικότητα. Οι περίφηµες «διεθνείς αγορές» (δηλαδή το αποχαλινωµένο παγκόσµιο χρηµατοπιστωτικό σύστηµα) προκάλεσαν την κρίση, διασώθηκαν από τα κράτη και τώρα επιτίθενται σε αυτά, εκµεταλλευόµενα βεβαίως την έλλειψη πολιτικών πλειοψηφιών υπέρ τολµηρών µέτρων ρύθµισης. Αυτή η ανηθικότητα υπονοµεύει την έκκληση για θυσίες που οι εθνικές κυβερνήσεις απευθύνουν στους λαούς τους, ακόµα και όταν αυτές οι θυσίες είναι αναπόφευκτες για να διασωθεί η χώρα.

Από την άλλη όµως, η πολυδιάστατη κρίση του ελληνικού µεταπολιτευτικού «κρατισµού» έχει τις δικές της, ιδιαίτερες και αυτοτελείς, αρνητικές αξιακές και ηθικοπολιτικές επιπτώσεις. Και αυτή η ιδιαιτερότητα πηγάζει από τον τρόπο που η Ελλάδα δέχτηκε την επιρροή της «νεοφιλελεύθερης ηγεµονίας» τα τελευταία χρόνια. Εννοώ ότι στη χώρα µας η διάχυση της αγοραίας κουλτούρας, του ατοµισµού και του καταναλωτισµού δεν προήλθε από την επίθεση των εγχώριων υποστηρικτών του «νεοφιλελευθερισµού» ούτε από την ηγεµονική ισχύ ενός δυναµικού καπιταλιστικού κοινωνικοπολιτικού συνασπισµού, όπως π.χ. στις αγγλοσαξονικές χώρες. Εγινε µέσω της ατοµιστικής και συντεχνιακής ιδιοποίησης του ∆ηµοσίου. Με άλλα λόγια, το ∆ηµόσιο όχι µόνο δεν αποτέλεσε αντίβαρο στην ατοµιστική ιδιοτέλεια και τον καταναλωτισµό, αλλά υπήρξε ένας από τους σηµαντικότερους αγωγούς εξάπλωσής τους.

Ανάλογο φαινόµενο παρατηρήθηκε και σε άλλες νοτιοευρωπαϊκές χώρες, αλλά η Ελλάδα υπήρξε ακραία περίπτωση.

Για τους πιο πάνω λόγους, η κρίση του «µεταπολιτευτικού µοντέλου» που ζούµε από το 2008 άθροισε και συναίρεσε την ηθική απαξίωση του χρηµατιστικού καπιταλισµού µε αυτήν του πελατειακού - συντεχνιακού κρατισµού. Για να είµαστε ακριβέστεροι χωρίς όµως να επεκταθούµε εδώ σε ένα σύνθετο θέµα, η κρίση του κρατισµού και η ατοµιστική ιδιοποίηση του ∆ηµοσίου ωθούν όλο και περισσότερο στην υποβάθµιση της δηµοκρατικής κουλτούρας που µε κόπο κατακτήθηκε στη µεταπολιτευτική περίοδο µέσω της διαδικασίας εκδηµοκρατισµού. [ΜΟΝΟΝ "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ" ΚΑΙ "ΕΚΔΗΜΟΚΡΑΤΙΣΜΟΣ" ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΙ --ΑΥΤΟ ΕΙΧΑΜΕ ΖΗΤΗΣΕΙ ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΓΝΗΣΙΩΣ ΑΝΤΙΧΟΥΝΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΩΣ, "ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ" (ΟΧΙ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΗΓΑΝ ΔΙΟΤΙ ΤΟΥΣ ΤΟ ΑΠΗΓΟΡΕΥΣΑΝ ΡΗΤΩΣ ΤΟ ΚΚΕ ΚΑΙ ΤΟ ΚΚΕ Εσωτερικού ΑΛΛΑ ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ ΤΟ ΚΑΠΕΛΩΝΟΥΝ!!!)!!! ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΥΠΗΡΞΕ ΗΤΟ ΜΙΑ ΑΝΑΣΤΗΛΩΣΙΣ ΤΩΝ ΦΕΟΥΔΑΡΧΙΚΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΔΥΝΑΣΤΕΙΩΝ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΥΤΑΡΧΙΚΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΙΣ ΠΟΥ ΕΚΡΥΠΤΕΤΟ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΕΥΔΟΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΡΗΤΟΡΕΙΑ ΕΝΟΣ ΒΟΝΑΠΑΡΤΙΣΜΟΥ ΠΟΥ ΕΠΑΝΕΛΑΜΒΑΝΕΤΟ ΩΣ ΦΑΡΣΑ ΜΕ ΕΝΑΝ ΑΘΛΙΟ "ΒΟΝΑΠΑΡΤΗ" (ΗΜΑΣΤΑΝ "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ" ΔΙΟΤΙ ΕΙΧΕ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΞΟΥΣΙΑ Ο "ΑΝΤΡΕΑΣ" ΠΟΥ ΗΤΟ Η ΕΝΣΑΡΚΩΣΙΣ ΤΟΥ "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΙΔΕΩΔΟΥΣ" !!) ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΕΧΡΕΙΑΖΕΤΟ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΝΑ ΕΚΦΟΒΙΣΗ ή ΝΑ "ΚΑΘΑΡΙΣΗ" ΚΑΠΟΙΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΤΟΤΕ "ΕΒΓΑΙΝΕ" ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΑΒΟΗΤΟΝ ΠΙΣΤΟΛΙΟΝ (ΤΟ 17Ν σαρανταπεντάρι)!!! ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΩΣ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΕΙΧΕ ΚΑΙ ΤΑ "ΣΤΗΡΙΓΜΑΤΑ" ΤΗΣ, ΤΑ "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ" ΜΜΕ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΟΕΡΓΟΛΑΒΩΝ!!!]
Στην πραγµατικότητα, εκδηλώνεται ένα γνωστό πρόβληµα που έχει απασχολήσει επανειληµµένα την πολιτική επιστήµη: η έκρηξη των εγγενών αντινοµιών της δηµοκρατίας και του εκδηµοκρατισµού, καθώς χάθηκε η αναγκαία εξισορρόπηση συλλογικότητας και ατοµισµού, υποχρέωσης και δικαιώµατος, ελευθερίας και ευθύνης.

Ετσι, η µεταπολιτευτική δηµοκρατία έχει «κάψει» προκαταβολικά τις δυνατότητες να βρει σωσίβια και θετικές αναφορές για µια αποτελεσµατικότερη διέξοδο από την κρίση. Γι’ αυτό σήµερα τα φαινόµενα εκδηλώνονται µε σεισµική καταστροφικότητα: τάσεις διάλυσης του δηµόσιου χώρου, αποδυνάµωση των πολιτικών ταυτοτήτων και του σταθεροποιητικού ρόλου που είχαν, µαζοχιστική επιµονή του µικροκοµµατισµού και του καιροσκοπισµού, αµυντικός κοινοτισµός, έκρηξη των συντεχνιασµών και των «έξω από την αυλή µου» στάσεων, διάχυση της µαζικής βίας και του πολιτικού χουλιγκανισµού.

Βρισκόµαστε λοιπόν στην καρδιά της πιο δραµατικής κρίσης χωρίς να έχουµε τη δυνατότητα να «ανασύρουµε» ένα υγιές κοινό ηθικοπολιτικό βίωµα για να ανατάξουµε τη χώρα. Το συλλογικό φαντασιακό δεν µπορεί να προχωρήσει πέρα από την ενδόµυχη ουτοπική διάθεση «να µην αλλάξει τίποτα». Οι κινητοποιήσεις διαµαρτυρίας, αγανακτισµένες ή όχι, όταν δεν περιορίζονται στην αντικοινοβουλευτική µούντζα, οχυρώνονται στην ψυχολογική άρνηση του «δεν χρωστάω, δεν πουλάω, δεν πληρώνω». 

Την ίδια στιγµή όµως, µια φαιοκόκκινη συµπόρευση υποσκάπτει το ιστορικό κεκτηµένο της µεταπολίτευσης: την απόλυτη διάκριση της χουντικής περιόδου από τη δηµοκρατική. Επί µέρες τώρα στο Σύνταγµα, χιλιάδες κόσµου κάθονται κάτω από το άθλιο πανό «η χούντα δεν τέλειωσε το 1973» αµφισβητώντας (συνειδητά; αµέριµνα;) την ιστορική σηµασία της µεταπολιτευτικής ρήξης.[ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ, ΟΥΤΕ ΡΗΞΗ ΥΠΗΡΞΕ ΟΥΤΕ ΤΙΠΟΤΕ, ΑΠΛΩΣ ΠΑΛΙΝΟΡΘΩΣΙΣ] Το πολιτικό σύστηµα αδυνατεί να καθοδηγήσει την κοινωνία στην πιο κρίσιµη στιγµή της. Η µόνη αυθεντική ηθική και πολιτισµική διάσταση της πολιτικής πράξης επικεντρώνεται σήµερα στο απολύτως απαραίτητο: να µη φθαρεί ανεπανόρθωτα η δηµοκρατική κουλτούρα που κατακτήθηκε στη µεταπολιτευτική Ελλάδα.[ΚΑΜΜΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΔΕΝ ΕΓΚΑΤΕΣΤΑΘΗ ΣΤΗΝ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΤΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ, ΜΟΝΟΝ ΞΕΤΣΙΠΩΤΗ ΚΟΜΜΑΤΟΚΡΑΤΙΑ-ΦΕΟΥΔΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΖΗΛΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΝΩΣΤΟ ΜΑΣ ΠΟΥ "ΜΠΡΑΒΟ ΣΤΟΝ ΜΠΑΓΑΣΑ, ΤΟΝ ΤΑΚΤΟΠΟΙΗΣΕ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ "ΤΑ ΠΙΑΝΕΙ" ΑΠΟ "ΧΙΛΙΕΣ ΜΕΡΙΕΣ" --ΕΝΘΥΜΗΣΘΕ κ. ΚΑΘΗΓΗΤΑ, ΤΟΝ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟ ΜΕΝΙΟ ??? ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΗ ΦΙΓΟΥΡΑ ΤΟΥ "ΔΗΜΟΚΡΑΤΗ" ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΕΩΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ "ΚΟΥΛΤΟΥΡΑΣ"!!!--ΟΜΩΣ ΥΠΗΡΞΕ ΜΙΑ ΟΥΣΙΩΔΗΣ ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΕΤΑΞΥ ΧΟΥΝΤΑΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΕΩΣ: Η ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΙΣ ΠΑΡΕΛΑΒΕ ΜΙΑ ΠΛΟΥΣΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ (π.χ. ΟΛΟΙ ΕΠΑΙΡΝΑΝ ΣΤΕΓΑΣΤΙΚΑ ΔΑΝΕΙΑ) ΜΕ ΑΣΗΜΑΝΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΔΑΝΕΙΣΜΟ (8% ΤΟΥ ΑΕΠ) ΚΑΙ ΑΡΧΙΣΕ ΤΗΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ-ΤΡΙΤΟΚΟΣΜΙΚΗ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΙ (ΜΟΛΙΣ ΑΝΕΛΑΒΕ, ΕΓΙΝΕ Ο ΚΑΚΟΗΘΗΣ ΝΟΜΟΣ "ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑ" ΜΕ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΑΡΠΑΞΕ ΤΗΝ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΑΙ ΚΤΥΠΗΣΕ ΤΟ ΚΑΜΠΑΝΑΚΙ: "Η ΕΛΛΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΩΡΑ ΓΙΑ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ, ΟΔΕΥΟΥΜΕ ΠΡΟΣ ΤΟ ΤΡΙΤΟΚΟΣΜΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ"), ΚΑΤΟΠΙΝ Ο ΠΑΤΗΡ ΤΟΥ ΝΥΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ ΗΛΘΕ ΜΕ ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΗ ΑΤΖΕΝΤΑ, ΝΑ ΥΠΕΡΧΡΕΩΣΗ ΤΗΝ ΧΩΡΑ, ΚΑΙ ΤΟ ΕΚΑΝΕ!! ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΟ 1989 ΕΦΘΑΣΕ ΤΟ 90% ΤΟΥ ΑΕΠ!! ΕΝΩ ΤΟ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΠΑΣΟΚ ΤΟ ΠΗΓΕ ΣΤΟ 115%!!!]

Ο µόνος αυθεντικός εθνικός στόχος επικεντρώνεται σήµερα στο απολύτως απαραίτητο: να µην αυτοεξοβελιστούµε από την Ευρώπη.[ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΞΕΙ, ΟΥΤΩΣ ή ΑΛΛΩΣ, ΕΥΡΩΠΗ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΑ!!! ΑΠΕΒΙΩΣΕ ΤΟ 1945, ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΤΗΝ "ΕΣΩΣΑΝ" ΑΠ' ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ ΑΦ' ΕΝΟΣ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΚΑΙ ΑΦ' ΕΤΕΡΟΥ ΟΙ ΑΣΙΑΤΕΣ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ!! ΜΙΣΗ ΣΤΟΝ ΖΟΦΟ ΤΩΝ ΓΚΟΥΛΑΓΚ ΚΑΙ ΜΙΣΗ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΤΩΝ ΔΙΕΘΝΩΝ ΤΟΚΟΓΛΥΦΩΝ!!! ΧΩΡΙΣ ΑΞΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΞΕΠΕΣΕ ΣΤΗΝ "ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΙ" ΠΟΥΦΕΡΕ ΔΥΣΤΥΧΙΑ, ΦΡΙΚΤΗ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΙ ΚΑΙ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ!! ΕΧΕΤΕ ΑΚΟΥΣΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ "ΓΑΛΑΖΙΟ ΔΟΥΝΑΒΗ" ?? ΠΡΟ ΗΜΕΡΩΝ ΞΕΧΕΙΛΙΣΕ ΚΑΙ ΟΣΟΥΝ ΑΓΓΙΞΕ Η ΤΟΞΙΚΗ ΤΟΥ ΛΑΣΠΗ ΑΠΕΒΙΩΣΑΝ!!!] 
Αυτός δεν είναι καιρός για προβλέψεις, αλλά για επιλογές.[ΓΙΑ ΜΑΣ ΜΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΛΟΓΗ, ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΜΟΝΗ ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΔΙΕΞΟΔΟΣ ΟΙ ΙΔΕΕΣ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ!!]

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ ΣΤΑ "ΨΙΛΑ"

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ ΣΤΑ "ΨΙΛΑ": ΤΟ ΧΡΕΟΣ, Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, Η ΦΤΩΧΕΙΑ, Η ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ, ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΤΑ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΠΡΟΒΑΛΛΟΝΤΑΙ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ (ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΒΕΒΑΙΩΣ ΕΠΙΔΙΩΚΕΙ ΚΑΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΙΣ) ΝΑ ΞΕΧΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ: ΟΤΙ Η ΕΛΛΑΣ ΕΧΕΙ ΜΕΤΑΒΛΗΘΗ ΣΕ ΑΘΕΜΙΣΤΗ ΧΩΡΑ, ΠΤΥΕΛΟΔΟΧΕΙΟ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ, π.χ.

Συνελήφθη χθες ο 31χρονος αλβανός κακοποιός, ο οποίος το μεσημέρι της Τρίτης δολοφόνησε εν ψυχρώ μέσα σε ταβέρνα στην Καλλιθέα έναν 30χρονο Ελληνα και έναν 25χρονο Αλβανό. οπως διαπιστώθηκε από την αστυνομική έρευνα, ο 31χρονος σκότωσε για λόγους εκδίκησης τους δύο, με τους οποίους είχε δώσει ραντεβού προκειμένου να τα «βρούνε» μεταξύ τους.

Εις βάρος του 31χρονου, όπως διαπιστώθηκε, εκκρεμούσε και διεθνές ένταλμα σύλληψης για ανθρωποκτονία που διέπραξε στην Αλβανία το 2001.
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=4635954

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΝ-Δημήτρης Καζάκης-Θα γλυτώσει την επίσημη πτώχευση η Ελλάδα;

Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2011


 Δημήτρης Καζάκης
Θα γλυτώσει την επίσημη πτώχευση η Ελλάδα;

Δεν νομίζω ότι υπάρχει Έλληνας που να μην αναρωτιέται αν θα πτωχεύσει η χώρα. Κι όσο περισσότερο προσπαθεί να καταλάβει τι συμβαίνει, τόσο περισσότερο μπερδεύεται. Από τη μια έχεις μια κυβέρνηση που δεν έχει επιβεβαιωθεί σε τίποτε, αλλά συνεχίζει να ισχυρίζεται ότι οι επιλογές της είναι μονόδρομος. «Δεν υπάρχει περιθώριο για άλλη πολιτική», δήλωσε στην τηλεόραση του ΣΚΑΙ στις 23/5 ο υπουργός οικονομικών και ανάγγειλε για μια ακόμη φορά ότι χωρίς την εκταμίευση της 5ης δόσης τον Ιούνιο, η χώρα θα πάει σε στάση πληρωμών. Μα καλά πότε και πώς θα σταματήσει αυτό; Μπορεί να σταματήσει, ή εσαεί θα έχουμε κάποιον Παπακωνσταντίνου να μας λέει κάθε τρεις και λίγο ότι τα λεφτά σώθηκαν, καιρός να πουλήσουμε και να πουληθούμε;

Νέος «οδικός χάρτης»

Ας δούμε τι λέει ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Στη συνέντευξή του στο Έθνος της Κυριακής (22/5) δήλωσε ότι τώρα «συζητάμε για ένα 4ετές πρόγραμμα, που εγγυάται την έξοδό μας από την κρίση αλλά και αλλαγές σοβαρές, διαρθρωτικές. Για βιώσιμη ανάπτυξη. Μιλάμε για μια σοβαρή και συστηματική διαπραγμάτευση. Εξαρχής αντιμετωπίσαμε το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα όχι μόνο ως ένα σχέδιο για τη μείωση των ελλειμμάτων, η οποία συνιστά και προϋπόθεση για την επιβίωση της χώρας. Είναι ένας πλήρης Οδικός Χάρτης για τη δημιουργία μίας νέας Ελλάδας, απαλλαγμένης από τις αγκυλώσεις του παρελθόντος, τη φαυλότητα, τις πελατειακές σχέσεις, την κατασπατάληση δημοσίων πόρων, την αναξιοκρατία και τη διαφθορά. Το πρόγραμμά μας -παρά τις αντίξοες συνθήκες- έχει ήδη θετικά αποτελέσματα. Και αυτό λόγω των προσπαθειών και θυσιών του ελληνικού λαού, που κανείς εντός ή έκτος Ελλάδας δεν πρέπει να υποτιμά ή να ισοπεδώνει. Παράλληλα όμως, αξιολογώντας τη θετική μας πορεία, λαμβάνουμε υπόψη το γεγονός ότι για λόγους που είναι ανεξάρτητοι της βούλησης όλων των μερών, δεν διαφαίνεται προς το παρόν η δυνατότητα φυσιολογικής κάλυψης των δανειακών αναγκών της Ελλάδας το 2012 από τις αγορές. Αυτό συνιστά μια σοβαρή παράμετρο. Έχουμε χρέος να τη συζητήσουμε με τους εταίρους μας. Και αυτή η συζήτηση δεν είναι εύκολη.»
Από την τοποθέτηση αυτή προκύπτουν οι εξής απλές απορίες:
Μα καλά τα ίδια δεν έλεγε ο κ. Παπανδρέου και η συμμαχία των προθύμων τον περασμένο Μάιο όταν ψήφιζαν το μνημόνιο και αποδέχονταν την απεμπόληση της εθνικής κυριαρχίας της χώρας, «άνευ όρων και αμετάκλητα» όπως ρητά αναφέρεται στην Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης (14§5);
Τότε δεν μίλαγαν για 3 χρόνια θυσιών ώστε να βγούμε από το τούνελ; Τώρα από πού ξεφύτρωσαν άλλα τέσσερα ακόμη χρόνια Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος; Πώς βρεθήκαμε από τον «οδικό χάρτη» του 3ετούς μνημονίου, στον «οδικό χάρτη» του 4ετούς μεσοπρόθεσμου προγράμματος; Τι είναι εκείνο που μας οδήγησε να έχουμε μια «θετική πορεία», αλλά να παραμένουμε κολλημένοι εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε, δηλαδή να μην υπάρχει σάλιο στο δημόσιο ταμείο;

Γιατί πρέπει να βγούμε στις αγορές;

Που βρίσκεται το κουμπί; Σ’ αυτό που λέει ο πρωθυπουργός και οι περισσότεροι προσπερνούν αδιάφορα: «δεν διαφαίνεται προς το παρόν η δυνατότητα φυσιολογικής κάλυψης των δανειακών αναγκών της Ελλάδας το 2012 από τις αγορές.» Με άλλα λόγια, όλα αυτά τα κάνουμε για να ξαναβγούμε στις αγορές και να δανειστούμε εκ νέου με επιτόκια που να προσεγγίζουν εκείνα με τα οποία δανειζόμασταν πριν την κρίση.

Ας το σκεφτούμε λίγο. Ποιος είναι ο στόχος τους; Να ξαναβγάλουν την χώρα στις αγορές ώστε να ξαναδανειστεί όπως δανειζόταν και πριν. Μα αυτή η πρακτική δεν είναι που μας οδήγησε στην χρεοκοπία; Πώς είναι δυνατόν να έχεις σαν κεντρικό στόχο να επαναλάβεις εκείνο που σε έχει φέρει σ’ αυτήν την κατάσταση; 
Ο κ. Παπακωνσταντίνου έχει έτοιμη την απάντηση: «Πώς μπορεί να έχεις ανάπτυξη όταν δεν σου δανείζουν; Πώς μπορείς να δημιουργήσεις εμπιστοσύνη για επενδύσεις στην οικονομία, όταν οι ξένες αγορές, όλος ο κόσμος, δεν πιστεύει στις πολιτικές σου και δεν πιστεύει σ’ αυτό που θέλεις να κάνεις; Ανάπτυξη σημαίνει επενδύσεις. Σημαίνει χρηματοδότηση. Σημαίνει εμπιστοσύνη. Και η δημοσιονομική προσαρμογή και το νοικοκύρεμα των δημόσιων οικονομικών είναι προϋπόθεση για την ανάπτυξη. Χωρίς αυτή, θα καταλήξουμε στο είδος της ανάπτυξης που είχαμε τα περασμένα χρόνια και είδαμε πού μας οδήγησε αυτό.» Τάδε έφη στην συνέλευση του ΣΕΒ, 24/5.
Αλήθεια, τι σόι ανάπτυξη είχαμε τα προηγούμενα χρόνια; Μια ανάπτυξη που σχεδόν ολοκληρωτικά στηρίχθηκε σε δανεικά. Να θυμίσουμε απλά ότι για κάθε ένα 1% αύξηση του ΑΕΠ της Ελλάδας την τελευταία δεκαετία του «οικονομικού θαύματος», είχαμε τουλάχιστον 3% αύξηση του καθαρού δημόσιου χρέους στο τέλος κάθε έτους. Μήπως ήρθε η ώρα να απεξαρτηθούμε από τα δανεικά; Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου και θύραν περιοχής περί τα χείλη μου, μην τυχόν και μας ακούσουν οι δανειστές και μας κόψουν τα δάνεια! Σε λίγο για να μην θυμώσουν οι δανειστές και οι περίφημες αγορές θα μιλάμε ψιθυριστά και «κατά μόνας», όπως έλεγαν στον στρατό.

Το «συμβόλαιο με το λαό»

Αν δεν με απατά η μνήμη μου ο κ. Παπακωνσταντίνου ανήκει σε κάποιο κόμμα που λέγεται ΠΑΣΟΚ. Αυτό το κόμμα δεν ήταν που όταν πρωτοβγήκε στην κυβέρνηση το 1981 είχε συνάψει κάποιο «συμβόλαιο με το λαό»; Τι θυμήθηκες τώρα, θα μου πείτε. Και ίσως να έχετε δίκιο, αλλά για ρίξτε μια ματιά τι έγραφε τότε το «συμβόλαιο με τον λαό» για τον εξωτερικό δανεισμό:
«Άλλη μορφή οικονομικής εξάρτησης, στην οποία η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ θα στρέψει την προσοχή της, είναι ο εξωτερικός δανεισμός. Ο εξωτερικός δανεισμός επιτρέπεται όταν είναι ενταγμένος σ’ ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα οικονομικής ανάπτυξης. Δε συμφωνούμε με εξωτερικό δανεισμό, που αποβλέπει στο να καλύψει περιστασιακά λάθη και παραλείψεις της οικονομικής πολιτικής, αλλά τον δεχόμαστε όταν έχει δυναμικό αναπτυξιακό χαρακτήρα. Η διατυμπανιζόμενη από την Κυβέρνηση της ΝΔ «πιστοληπτική ικανότητα» της χώρας δεν είναι το βασικό πρόβλημα. Η επιτυχία του εξωτερικού δανεισμού κρίνεται από την ταχύτητα με την οποία αυτοπεριορίζεται. Η εξακολούθηση του εξωτερικού δανεισμού σε υψηλά επίπεδα, όπως τα σημερινά, θα δημιουργούσε σοβαρά προβλήματα στην οικονομία της χώρας. Ο αναγκαίος δανεισμός θα εξασφαλίζεται από πηγές και με όρους που δεν συνεπάγονται καμιά άλλη δέσμευση οικονομική ή πολιτική, εκτός από την εξυπηρέτηση του χρέους.»

Φυσικά περιττό να πούμε πώς ούτε κι αυτή την θέση σεβάστηκαν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, ήδη από την δεκαετία του ’80, και έπραξαν τα ακριβώς αντίθετα. Οι πολιτικές τους εκτίναξαν το εσωτερικό και κυρίως το εξωτερικό χρέος της χώρας προκειμένου να επιδοτηθεί η αναπαραγωγή του κόμματος στην εξουσία και να φορτωθεί το ελληνικό κράτος με τις τεράστιες ζημιές των επιχειρηματιών της αρπαχτής και των «δανεικών κι αγύριστων» της εποχής των προβληματικών, καθώς και με τα ομηρικά κόστη της ένταξης στην ΕΟΚ.

Ωστόσο, η θέση αυτή τότε δεν ήταν μόνο του ΠΑΣΟΚ. Θα την συναντήσει κανείς σε όλες τις μελέτες για το χρέος των πιο επιφανών οικονομολόγων της Ελλάδας, όπως π.χ. ήταν ο Άγγελος Αγγελόπουλος και ο Ξενοφών Ζολώτας. Ο δανεισμός και δη ο εξωτερικός δανεισμός ήταν «μορφή εξάρτησης» τότε και όχι δύναμη ανάπτυξης, όπως μας λέει σήμερα ο κ. Παπακωνσταντίνου. Η μόνη διαφορά από τότε είναι το γεγονός ότι η ελληνική οικονομία έχει μετατραπεί πια σε μια οικονομία παντελώς ανοιχτή στα πιο κερδοσκοπικά συμφέροντα της εσωτερικής και εξωτερικής χρηματαγοράς.

Το χρέος ως μοχλός ανάπτυξης

Δείτε την κατάντια της ελληνικής οικονομίας σήμερα στον πίνακα 1. H αρνητική καθαρή Διεθνής Επενδυτική Θέση της Ελλάδος παρουσιάζει τη διαφορά μεταξύ των υποχρεώσεων και των απαιτήσεων των κατοίκων της χώρας έναντι μη κατοίκων όπως αυτές αποτιμώνται στις αγορές και συμπεριλαμβάνει τόσο τις άμεσες επενδύσεις όσο και τα συναλλαγματικά διαθέσιμα. Με βάση τα τελευταία στοιχεία, στο τέλος του 2010 η αρνητική Διεθνής Επενδυτική Θέση (ΔΕΘ) της χώρας έφθασε τα 225,9 δισεκ. ευρώ έναντι 199,6 δισεκ. ευρώ στο τέλος του 2009, δηλαδή οι καθαρές υποχρεώσεις της χώρας αυξήθηκαν κατά 26,3 δισεκ. ευρώ ή 13,2%. Η ΔΕΘ αντιστοιχούσε το 2010 στο 98,2% του ΑΕΠ, έναντι 84,9% του ΑΕΠ το 2009.
Ξέρετε τι σημαίνουν αυτοί οι αριθμοί; Καταρχήν διαψεύδουν όλους εκείνους που μας ταλαιπωρούν με το παραμύθι ότι δεν έρχονται οι ξένοι να επενδύσουν στην Ελλάδα. Το κεφάλαιο που εισρέει στην χώρα, αναλογικά με το ΑΕΠ της, είναι 7,5 φορές περισσότερο από τον μέσο όρο της ευρωζώνης. Το 2010 το κεφάλαιο που εισέρρευσε καθαρά στην χώρα ανήλθε στο 98,2% του ΑΕΠ της, ενώ στην ευρωζώνη μόλις στο 12,9% του ΑΕΠ της. Μόνο που το κεφάλαιο πηγαίνει εκεί όπου του εξασφαλίζουν μεγαλύτερα κέρδη και η Ελλάδα είναι ένας προνομιακός χώρος για κερδοσκοπία με μετοχές, ομόλογα και παράγωγα. Η χώρα έχει μεταβληθεί σε Ελ Ντοράντο των κερδοσκόπων με χαρτιά και χρήμα.

Από πού φαίνεται αυτό; Αν η Διεθνής Επενδυτική Θέση αναλυθεί κατά κατηγορία επενδύσεων, προκύπτει ότι όσον αφορά τις άμεσες επενδύσεις το συνολικό αποτέλεσμα ήταν για πρώτη φορά την τελευταία δεκαετία (για την οποία υπάρχουν στοιχεία) θετικό και διαμορφώθηκε σε 3,2 δισεκ. ευρώ. Η εξέλιξη αυτή δεν αντανακλά πραγματική μείωση των επενδύσεων μη κατοίκων στην Ελλάδα (δηλαδή αποεπένδυση), αλλά οφείλεται στη μείωση της αποτίμησης των επενδύσεων αυτών, λόγω της σημαντικής κάμψης των τιμών στο ΧΑ. Σημειώνεται ότι, βάσει των στοιχείων του ισοζυγίου πληρωμών, η καθαρή εισροή για άμεσες επενδύσεις στην Ελλάδα έφθασε το 1,7 δισεκ. ευρώ το 2010.
Όμως ο κύριος όγκος του κεφαλαίου κατευθύνεται στις επενδύσεις χαρτοφυλακίου, δηλαδή σε πακέτα μετοχών και κυρίως ομολόγων του ελληνικού δημοσίου, καθώς και στις «λοιπές επενδύσεις» (δάνεια και καταθέσεις). Το 2010 για κάθε 100 ευρώ καθαρή άμεση επένδυση στο εξωτερικό από Έλληνες κατοίκους, αντιστοιχούσαν περίπου 7.000 ευρώ επενδύσεις από το εξωτερικό κυρίως σε ομόλογα χρέους, δάνεια και ρέπος. Αυτό εξηγεί γιατί η ελληνική οικονομία, το κράτος και οι ιδιώτες πνίγονται στα χρέη. Διότι πολύ απλά ο δανεισμός και το χρέος, όπως και το ξέπλυμα χρήματος μέσω καταθέσεων προθεσμίας, αποτελούν τις πιο επικερδείς δραστηριότητες σήμερα για το κεφάλαιο κυρίως από το εξωτερικό.

Γι’ αυτό και βλέπετε τον κ. Παπακωνσταντίνου τόσο απόλυτο. Το δόγμα ότι χωρίς δανεισμό δεν μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη, εξασφαλίζει την διαιώνιση του υπάρχοντος καταστροφικού μοντέλου εξωστρέφειας και ανοίγματος της οικονομίας στα πιο παρασιτικά και κερδοσκοπικά συμφέροντα της χρηματαγοράς παγκόσμια. Όσο θα συνεχίζει να δανείζεται το δημόσιο, τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις, τόσο θα δίνονται νέες τεράστιες δυνατότητες για κερδοσκοπική διαχείριση του χρέους. Τόσο περισσότερο θα βαθαίνει η παρασιτική εξάρτηση της χώρας. Τόσο θα εξανεμίζονται οι ήδη πενιχροί εσωτερικοί πόροι της οικονομίας. Τόσο θα βαθαίνει η χρεοκοπία και θα κάνει αναπότρεπτη την επίσημη πτώχευση της χώρας.

Θα αποτρέψει την πτώχευση η ΕΕ;

Μα τι λες, θα μου πείτε. Έχουμε την επίσημη διαβεβαίωση της τρόικας, του ΔΝΤ, της ΕΕ και της ΕΚΤ, ότι η Ελλάδα δεν πρόκειται να πτωχεύσει. Δεν θα την αφήσουν να πτωχεύσει οι φίλοι, εταίροι και σύμμαχοι. Γι’ αυτό άλλωστε δεν μπήκαμε στην ευρωζώνη; Δεν ξέρω αν έχετε παρακολουθήσει συζητήσεις «ειδημόνων», οι οποίοι αφού επαναλάβουν όλα τα γνωστά και χιλιοειπωμένα κλισέ που ακούμε εδώ και δυο τουλάχιστον δεκαετίες για το σπάταλο κράτος και τις υπερβολικές απαιτήσεις της κοινωνίας, καταλήγουν στο εξής αμίμητο: «Δεν θα μας αφήσει η ΕΕ να πτωχεύσουμε!» Σε ιδιωτικές συζητήσεις μάλιστα, κλείνουν και το μάτι πονηρά. Το «επιχείρημα» αυτό απογειώνει την απάντηση στο ερώτημα αν θα πτωχεύσει η Ελλάδα, από την ζωντανή πραγματικότητα στην σφαίρα της φαντασίας και της μεταφυσικής. Είναι το ίδιο με το να ακούς έναν γιατρό να σου λέει ότι η τύχη του ασθενούς βρίσκεται στα χέρια του Υψίστου. Μόνο που στην δική μας περίπτωση η χώρα βρίσκεται στα χέρια μιας συμμορίας από σκιτζήδες και τσαρλατάνους, που υπηρετούν τα πιο άνομα συμφέροντα της αγοράς.

Τι απέφερε ο «μηχανισμός στήριξης»; Μας έκανε καλό, ή μας χαντάκωσε ακόμη περισσότερο; Ας δούμε τα δεδομένα. Ο πίνακας 2 αποτυπώνει την πορεία των ελληνικών ομολόγων και των περίφημων spread τους μήνες της κρίσης. O πίνακας δείχνει το εκτεταμένο παιχνίδι με τις τοποθετήσεις στα ελληνικά ομόλογα που προηγήθηκε του μνημονίου, πυροδοτώντας τεράστιους τζίρους. Οι κερδοσκόποι βγήκαν από αυτό το παιχνίδι των τοποθετήσεων με κέρδη άνω των 17 δις ευρώ.
Με την επιβολή του μνημονίου, δίνεται η ευκαιρία στους μεγάλους κατόχους των ελληνικών ομολόγων να κρατήσουν τα πακέτα τους περιμένοντας την κατάλληλη ευκαιρία για κερδοσκοπία υπό καθεστώς προστασίας του «μηχανισμού στήριξης». Αυτός είναι ο κύριος λόγος που ο τζίρος αγοραπωλησιών ελληνικών ομολόγων πέφτει ξαφνικά πολύ χαμηλά. Οι μεγάλες τράπεζες και οι επενδυτές κεφαλαίων βρήκαν μια θαυμάσια ευκαιρία να κερδίζουν από τα ελληνικά ομόλογα, «σορτάροντας» συγκεκριμένους τίτλους και αποκομίζοντας σημαντικά κέρδη. Με τον τρόπο αυτό δεν ένιωσαν και καμμιά ιδιαίτερη πίεση να ξεφορτωθούν τα ομόλογα στην κατοχή τους.
Η τακτική αυτή οδήγησε σε μια εντυπωσιακή υποβάθμιση τα ελληνικά ομόλογα. Με το μνημόνιο και τον «μηχανισμό στήριξης» το επιτόκιο του 3ετούς ομολόγου από 7,80% τον Μάιο του 2010 εκτινάχθηκε στο 23,67% τον Απρίλιο του 2011. Δηλαδή υπερτριπλασιάστηκε! Το επιτόκιο του 10ετούς ομολόγου το ίδιο χρονικό διάστημα εκτινάχθηκε από το 7,74% στο 15,59%, δηλαδή σχεδόν διπλασιάστηκε. Πώς είναι δυνατόν να θεωρεί κανείς ότι είχαμε «θετικά αποτελέσματα», όταν είχαμε μια τέτοια κατρακύλα; «Δεν ανταποκρίθηκαν οι αγορές», λέει η κυβέρνηση. Γιατί δεν ανταποκρίθηκαν; Ανταποκρίθηκαν μια χαρά. Η κυβέρνηση και η τρόικα προσέφερε μια απίστευτη ευκαιρία στις αγορές να κερδοσκοπήσουν με τα ελληνικά ομόλογα και αυτές ανταποκρίθηκαν με το παραπάνω. Με άλλα λόγια η περίοδος του μνημονίου όχι μόνο επιδείνωσε την εικόνα της Ελλάδας στις αγορές, αλλά οδήγησε την χώρα πιο κοντά στην επίσημη πτώχευση.
Το γεγονός ότι τον Απρίλιο του 2011 το 3ετές ομόλογο έχει χάσει σχεδόν 40% της ονομαστικής αξίας του, το 10ετές σχεδόν το 44% της ονομαστικής αξίας του και το 30ετές σχεδόν το 50% της ονομαστικής αξίας του, δεν αφήνει πολλά περιθώρια στους μεγάλους κατόχους των ελληνικών ομολόγων να δεχτούν μια αναδιάρθρωση του χρέους. Κι αυτό γιατί σε αυτές τις συνθήκες θα αναγκαστούν να δεχτούν μεγάλο «κούρεμα». Γιατί να το κάνουν;
Αυτό που έχουν να κάνουν είναι να εκβιάζουν για μια νέα χρηματοδοτική στήριξη προς την Ελλάδα ώστε να συνεχίσουν να παίζουν τα παιχνίδια τους. Από κει και πέρα κρατούν τα πακέτα των ομολόγων τους και ελπίζουν πώς στο τέλος θα κατορθώσουν να αποσπάσουν μια πολύ καλή συμφωνία από την χρεοκοπημένη Ελλάδα με την βοήθεια της ΕΚΤ. Κι έτσι η τραγωδία της χρεοκοπίας θα συνεχίζεται μέχρις ότου η πτώχευση θα γίνει από τα ίδια τα πράγματα αναπόφευκτη.

Η επερχόμενη κατάρρευση των τραπεζών

Το αναπόφευκτο της πτώχευσης συνδέεται γενικότερα και με την κατάσταση του εγχώριου πιστωτικού συστήματος. Το άνοιγμα του πιστωτικού συστήματος φαίνεται στον πίνακα 3. Παρά την άνοδο του εξωτερικού χρέους των τραπεζών που το 2010 έφτασε τα 115,2 δις ευρώ, οι ανάγκες ρευστότητας εκτινάχθηκαν. Το 2010 οι εγχώριες τράπεζες άντλησαν ρευστότητα από ευρωσύστημα τουλάχιστον 87,1 δις ευρώ. Με τον τρόπο αυτό το συνολικό χρέος των τραπεζών έχει εκτιναχθεί για το 2010 άνω των 202,3 δις ευρώ. Αν σκεφτεί κανείς ότι το σύνολο των καταθέσεων ταμιευτηρίου και προθεσμίας που τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις έχουν τοποθετήσει στις εγχώριες τράπεζες το 2010 ανήλθαν σε 185,9 δις ευρώ, τότε τίθεται ένα σοβαρό ερώτημα για την ίδια την βιωσιμότητα του τραπεζικού συστήματος.

Πώς θα αναχρηματοδοτήσουν οι τράπεζες το χρέος τους; Οι καταθέσεις πέφτουν διαρκώς. Μόνο το 2010 έκαναν φτερά πάνω από 25 δις ευρώ καταθέσεις ταμιευτηρίου και προθεσμίας σε σχέση με το 2009. Υπολογίζεται επίσης ότι περίπου το 30% των δανείων που έχουν χορηγήσει οι τράπεζες δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν σε τακτική βάση. Οι μεγάλες τράπεζες επιχείρησαν στα τέλη του περασμένου χρόνου να τιτλοποιήσουν μέρος των δανείων που έχουν χορηγήσει με σκοπό να αντλήσουν ρευστότητα από τις αγορές. Όμως οι απανωτές υποβαθμίσεις της πιστοληπτικής τους αξιοπιστίας από τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης απέτρεψαν αυτό το σχέδιο.
Μετά και τις τελευταίες υποβαθμίσεις οι τίτλοι των εγχώριων τραπεζών και του ελληνικού δημοσίου δεν γίνονται πλέον δεκτοί από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Έτσι ή αλλιώς η ΕΚΤ δεν είναι σε θέση πια να τροφοδοτήσει με ρευστότητα τις τράπεζες. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που ανεβάζει σταδιακά τα επιτόκια σαν αντικίνητρο προς τις τράπεζες. Ο μόνος τρόπος που έχει μείνει στις εγχώριες τράπεζες για να χρηματοδοτούνται είναι οι εγγυήσεις του ελληνικού δημοσίου. Όμως το άνοιγμα είναι τεράστιο και πρέπει να αναχρηματοδοτηθεί άμεσα. Πώς θα γίνει αυτό; Κανείς δεν γνωρίζει. Το πιθανότερο είναι να γίνει με τον τρόπο που το κάνει και η Ιρλανδία. Περνώντας δηλαδή τα χρέη των τραπεζών στον κρατικό προϋπολογισμό.
Μπορεί να γίνει αυτό με τα χάλια του δημόσιου χρέους που έχει το ελληνικό κράτος; Μάλλον όχι. Ο λόγος είναι απλός και γίνεται ολοφάνερος από τα στοιχεία του πίνακα 4. Οι καθαρές δανειακές ανάγκες του δημοσίου για το 2011 ανέρχονται σχεδόν σε 76 δις ευρώ. Από αυτά θα δοθούν από την τρόικα τα 46,5 δις ευρώ μέσα στον χρόνο. Αυτό αφήνει ένα έλλειμμα χρηματοδότησης περίπου στα 30 δις ευρώ. Πόθεν θα βρεθούν; Η έκθεση του ΔΝΤ προβλέπει σταδιακή επέκταση των εντόκων γραμματίων του δημοσίου μέσα στο 2011 σε εννιάμηνα και δωδεκάμηνα. Ακόμη κι αν θεωρήσουμε ότι μπορεί να αντληθεί ένα τέτοιο ποσό με έντοκα γραμμάτια, παρά το τεράστιο επιτοκιακό κόστος, το μόνο που θα κάνει είναι να το μετακυλήσει τους πρώτους μήνες του επόμενου χρόνου, του 2012. Με δεδομένη βέβαια την υπόθεση εργασίας ότι θα βρεθούν αγοραστές. Έτσι το 2012 θα πρέπει να αναχρηματοδοτηθεί αυτό το ποσό και να βρεθούν επιπλέον άλλα 77 δις ευρώ. Με την τρόικα να είναι σε θέση να χρηματοδοτήσει λιγότερο από 26 δις ευρώ. Πώς θα καλυφθούν τα υπόλοιπα; Η κυβέρνηση και οι εκθέσεις των ελεγκτών μιλούν για άνοιγμα της Ελλάδας στις αγορές. Την προοπτική αυτή την αποκλείουν σήμερα όλοι οι αναλυτές των αγορών μαζί και η κυβέρνηση.
 Όμως ακόμη κι έτσι να είναι τα πράγματα. Ακόμη κι αν η Ελλάδα κατορθώσει να βγει στις αγορές το 2012 και το 2013, τότε θα βρεθεί μπροστά σε μια ακόμη χειρότερη έκπληξη. Το 2014 οι καθαρές δανειακές ανάγκες του δημοσίου εκτιμάται ότι θα ξεπεράσουν τα 103 δις ευρώ και το 2015 τα 135 δις ευρώ, δηλαδή πάνω από το 51% του εκτιμώμενου ΑΕΠ του ίδιου χρόνου. Είναι ποτέ δυνατόν για μια οικονομία να καλύψει δανειακές ανάγκες αυτού του ύψους; Ούτε κατά διάνοια.
Ωστόσο, ακόμη κι αν πάρουμε ως σωστό το πιο μετριοπαθές σενάριο που εκθέτει το ΔΝΤ για την πορεία των δανειακών αναγκών του δημοσίου, τότε βλέπουμε να διαμορφώνεται ένας άλλος μεγάλος κίνδυνος. Ο δανεισμός των ιδιωτικών τραπεζών. Μέσα στο 2011 οι τράπεζες θα πρέπει να χρηματοδοτήσουν δικές τους δανειακές ανάγκες της τάξης των 53 δις ευρώ. Από πού θα βρεθούν; Προφανώς τα 30 δις ευρώ εγγυήσεις του δημοσίου που παραχωρήθηκαν προσφάτως σ’ αυτές δεν φτάνουν να καλύψουν τις ανάγκες των τραπεζών. Εκτός αυτού, η κλιμάκωση έως το 2015 της ανάγκης αναχρηματοδότησης ιδίως του βραχυπρόθεσμου δανεισμού των τραπεζών θα τις οδηγήσει να αναζητούν μέσα στο 2013 πάνω από 116 δις ευρώ, δηλαδή το 47% του ετήσιου ΑΕΠ, το 2014 πάνω από 186 δις ευρώ, δηλαδή κοντά στο 74% του ΑΕΠ, ενώ το 2015 πάνω από 255 δις ευρώ, δηλαδή κοντά στο 96% του ΑΕΠ τον ίδιο χρόνο. Είναι ποτέ δυνατόν να βρεθούν αυτά τα δάνεια και μάλιστα σε βραχυπρόθεσμη βάση; Ούτε κατά διάνοια.
Τι σημαίνουν αυτοί οι αριθμοί σε απλά ελληνικά; Το ΔΝΤ έχει ήδη προβλέψει ότι θα υπάρξει κατάρρευση του εγχώριου τραπεζικού συστήματος έως το 2015, ακόμη κι αν το ελληνικό δημόσιο κατορθώσει να καλύψει τις τρέχουσες δανειακές του ανάγκες την ίδια περίοδο. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα βρίσκεται ανάμεσα σε δυο συμπληγάδες που κάνουν αναπότρεπτη την πτώχευση. Είτε λόγω αθέτησης πληρωμών του ίδιου του δημοσίου, είτε λόγω κατάρρευσης του εγχώριου τραπεζικού συστήματος κάτω από το βάρος των δικών του χρεών. Το θέμα είναι μόνο πότε αυτό θα συμβεί.

Το αδιέξοδο της αναδιάρθρωσης

Μα, ρε φίλε, υπάρχει και η αναδιάρθρωση. Δεν βλέπεις τα άπειρα σενάρια που βρίσκουν το φως της δημοσιότητας το τελευταίο διάστημα; Η αλήθεια είναι πολύ σκληρή. Η δυνατότητα μιας ήπιας ή φιλικής αναδιάρθρωσης έχει εξανεμιστεί προ πολλού. Θα μπορούσε να είχε επιχειρηθεί πριν επιβληθεί το μνημόνιο και ίσως να έδινε μια ανάσα για ένα ή δυο χρόνια στην Ελλάδα. Χωρίς σοβαρές συνέπειες στην ευρωζώνη. Στην κατάσταση όμως που έχει οδηγηθεί η Ελλάδα και η ευρωζώνη με τρεις χώρες υπό χρεοκοπία και δυο ή τρεις ακόμη στα πρόθυρα, μια αναδιάρθρωση του συνολικού χρέους της χώρας θα προκαλούσε «χρηματοπιστωτικό χάος», όπως πολύ σωστά έχει προβλέψει ο Τρισέ.
Τα σχετικά σενάρια που γράφονται ή λέγονται δεν αξίζουν ούτε δεύτερη σκέψη. Προορίζονται απλά για λαϊκή κατανάλωση, είτε αποδεικνύουν το πόσο χαμένα τα έχουν οι υποστηρικτές του μνημονίου και του ευρώ.
Για να πάρει ανάσα η ελληνική οικονομία για μια πενταετία θα πρέπει να αναδιαρθρώσει ομόλογα αξίας άνω των 170 δις ευρώ. Μπορεί να δεχτεί η διεθνής αγορά μια τέτοια αναδιάρθρωση χωρίς να προκληθεί «χάος» όπως είπε ο Τρισέ; Όποιος έχει επαφή με την πραγματικότητα των αγορών σήμερα, γνωρίζει πολύ καλά ότι κάτι τέτοιο δεν γίνεται. Άλλωστε ακόμη και αν γινόταν. Ακόμη κι αν το αποφάσιζαν, το καλύτερο δυνατό σενάριο είναι να μετατοπίσουν την πτώχευση μερικά μόνο χρόνια με την ελληνική κοινωνία και οικονομία να σφαδάζει κυριολεκτικά από τις πολιτικές λιτότητας και διαρκών περικοπών προκειμένου να συνεχίσει την εξυπηρέτηση των δανείων.
Τέλος, όποιος προτείνει τέτοιες ευφάνταστες «λύσεις» θα πρέπει να μας απαντήσει και στις εξής απλές απορίες: Πότε και που έγινε με «επιτυχία» για τις αγορές μια αναδιάρθρωση χρέους του ύψους του ελληνικού; Πότε και που έγινε δυνατή μια «επιτυχημένη» αναδιάρθρωση χρέους σε χώρα χωρίς δικό της νόμισμα; Πότε και που έγινε αναδιάρθρωση χρέους χωρίς απλά να μετακυλιθεί το πρόβλημα μερικά χρόνια; Πότε και που έγινε αναδιάρθρωση χρέους χωρίς να καταβαραθρωθεί η κοινωνία στην εξαθλίωση και την πλήρη ανέχεια; Πουθενά! Αυτή είναι η αλήθεια.

Τι άλλο μπορεί να γίνει;

Τότε τι νόημα έχει το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα και οι πιέσεις της τρόικας; Κανένα. Το μόνο που θέλουν είναι να αγοράσουν λίγο περισσότερο χρόνο μπας και μπορέσουν να γλυτώσουν το ευρώ από το τσουνάμι των χρεοκοπιών. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι διέξοδος από την κρίση εντός της ευρωζώνης δεν πρόκειται να υπάρξει για την Ελλάδα. Οι δυνατότητες μιας εθελοντικής, φιλικής ή ήπιας αναδιάρθρωσης του χρέους ώστε να δοθεί μια κάποια παράταση στο σήριαλ της χρεοκοπίας που ζει η Ελλάδα και ο λαός της, είναι πλέον ελάχιστες έως ανύπαρκτες. Η ΕΚΤ αντιδρά γιατί γνωρίζει ότι ούτε η ίδια, ούτε το ευρώ, είναι σε θέση να σηκώσουν το κόστος μιας τέτοιας αναδιάρθρωσης, ή έστω μιας επιμήκυνσης του δημόσιου χρέους της χώρας στο σύνολό του. Η ίδια η ύπαρξη του σκληρού κοινού νομίσματος κάνει απαγορευτική κάθε προσπάθεια ανάταξης του χρέους, όπως συνήθιζαν να κάνουν τα κράτη υπό χρεοκοπία εδώ και δεκαετίες ώστε να αποφύγουν την επίσημη πτώχευση.
Συνεπώς το σωστό ερώτημα που πρέπει να θέτει κανείς στον εαυτό του δεν είναι αν θα πτωχεύσει η Ελλάδα, αλλά πότε και υπό ποιες συνθήκες. Κι επομένως θα πρέπει να αναρωτηθεί πολύ σοβαρά τι άλλο μπορεί να γίνει για να αποφευχθεί μια τόσο σίγουρη καταστροφή.
Αυτό που άμεσα χρειαζόμαστε είναι να μην αναγνωρίσουμε το χρέος μας. Ολόκληρο. Η στάση αυτή και η τακτική που συνεπάγεται δεν είναι αυθαίρετη, αλλά βασίζεται σε θεμελιωμένες διατάξεις και διαδικασίες του διεθνούς δικαίου. Αν κάνεις το λάθος και αναγνωρίσεις έστω και μέρος του την πάτησες, γιατί δίνεις το δικαίωμα στους κατόχους ομολόγων να αμφισβητήσουν την απόφασή σου και να σε κυνηγάνε για δεκαετίες. Αντίθετα η μη αναγνώριση του χρέους ως χρέους τοκογλυφικού, ως χρέους καταχρηστικού, ανατρέπει τη σχέση οφειλέτη-δανειστή και επιτρέπει στην χώρα να διαπραγματευτεί την διαγραφή του από θέση ισχύος. Αυτό το γνωρίζουν άριστα οι δανειστές της χώρας γι’ αυτό και βιάστηκαν να επιβάλουν την λεόντεια και αποικιοκρατική δανειακή σύμβαση.

Όμως για να γίνει κάτι τέτοιο έχει σαν ταυτόχρονη προϋπόθεση την επανεθνικοποίηση της οικονομίας της χώρας. Κι αυτό σημαίνει, αφενός, εθνικό νόμισμα και, αφετέρου, εθνικοποίηση της Τραπέζης της Ελλάδας και των 5-6 βασικών ιδιωτικών τραπεζών που ελέγχουν την τραπεζική αγορά. 
Δίχως αυτά τα μέτρα είναι αδύνατον να σταθείς στα πόδια σου ώστε να ξεκινήσεις την ανάκαμψη της οικονομίας και την ανασυγκρότηση της χώρας.
25/52011 Δημήτρης Καζάκης



Πίνακας 1: Διεθνής Επενδυτική Θέση Ελλάδας και Ευρωζώνης (εκατ. ευρώ)


2008
2009
2010
1
Άμεσες Επενδύσεις
-637
-1.835
3.231

Κατοίκων στο εξωτερικό
26.753
27.387
28.346

Μη κατοίκων στην Ελλάδα
27.390
29.222
25.115
2
Επενδύσεις χαρτοφυλακίου
-120.763
-146.350
-94.410

Απαιτήσεις
88.216
92.215
73.350

Υποχρεώσεις
208.979
238.565
167.760
3
Χρηματοοικονομικά παράγωγα
970
1.771
1.395
4
Λοιπές επενδύσεις
-61.273
-57.049
-140.932

Απαιτήσεις
106.695
125.561
112.576

Υποχρεώσεις
167.968
186.610
253.508
5
Συναλλαγματικά διαθέσιμα
2.521
3.857
4.777
6
Καθαρή διεθνής επενδυτική θέση (1+2+3+4+5)
-179.182
-199.606
-225.939

ΑΕΠ Ελλάδας
236.917
235.017
230.173

% Απαιτήσεων στο ΑΕΠ
93,5
104,3
93,1

% Υποχρεώσεων στο ΑΕΠ
170,7
193,3
194,0

% του 6 στο ΑΕΠ
-75,6
-84,9
-98,2
7
Καθαρή διεθνής επενδυτική θέση Ευρωζώνης
-1.651
-1.470
-1.191

% Απαιτήσεων στο ΑΕΠ της Ευρωζώνης
143,9
153,1
163,0

% Υποχρεώσεων στο ΑΕΠ της Ευρωζώνης
161,7
169,5
175,9

% του 7 στο ΑΕΠ της Ευρωζώνης
-17,8
-16,4
-12,9
ΠΗΓΗ: Τράπεζα της Ελλάδας, Έκθεση του Διοικητή (2010), σ. 118 και ECB, Monthly Bulletin, May 2011.
































Πίνακας 2: Αποδόσεις ελληνικών ομολόγων διαφορετικής διάρκειας
Μήνας /έτος
9/09
10/09
11/09
12/09
1/10
2/10
3/10
4/10
5/10
6/10
7/10
8/10
9/10
10/10
11/10
12/10
1/11
2/11
3/11
4/11
Επιτόκια αγοράς ελληνικών ομολόγων σε %
3ετές
2,20
2,29
2,94
3,88
6,97
6,32
5,77
9,84
7,80
11,31
11,04
12,21
10,45
10,65
13,23
14,33
13,2
14,27
15,11
23,67
10ετές
4,51
4,66
5,83
6,22
6,98
6,64
6,48
8,93
7,74
10,45
10,24
11,48
10,48
10,76
12,00
12,55
11,43
11,79
12,88
15,59
30ετές
5,18
5,47
5,04
5,96
6,62
6,67
6,64
7,01
8,25
9,45
8,65
9,26
8,51
8,84
9,32
6,09
8,64
8,84
9,06
9,82
Τιμές τίτλων αναφοράς
3ετές
104,98
104,61
102,96
100,85
94,85
96,20
96,70
86,72
91,80
84,19
85,11
83,19
87,05
87,00
82,70
81,37
83,78
82,56
81,90
61,29
10ετές
111,52
110,19
107,06
102,15
93,27
95,56
98,25
82,50
89,70
74,56
75,70
69,94
74,80
73,58
68,14
66,01
70,97
69,52
65,28
55,94
30ετές
91,15
87,13
82,59
78,05
73,73
73,29
73,53
70,00
59,75
52,01
57,00
53,18
58,00
55,85
52,90
52,91
57,2
55,94
54,55
50,16
Μέση διαφορά απόδοσης μεταξύ ελληνικών ομολόγων και αντίστοιχων Γερμανικών
10ετές
127
133
156
226
273
327
311
474
514
647
756
832
824
820
930
906
867
862
919
1.049
Τζίρος σε εκ. ευρώ
ΗΔΑΤ
51.790
55.420
50.210
17.480
21.090
18.860
34.610
10.600
1.400
1.600
1.500
819
1.800
1.940
926
268
707
847
974
1.400
ΠΗΓΗ: Τράπεζα της Ελλάδος



Πίνακας 3: Ακαθάριστο εξωτερικό χρέος πιστωτικού συστήματος Ελλάδας και Ευρωζώνης

2007
2008
2009
2010

Δις ευρώ
% ΑΕΠ
Δις ευρώ
% ΑΕΠ
Δις ευρώ
% ΑΕΠ
Δις ευρώ
% ΑΕΠ
Κεντρικές τράπεζες ευρωσυστήματος
Ελλάδα
10,8
4,6
35,3
14,9
49,0
20,9
87,1
37,8
Ευρωζώνη
202,1
2,2
482,9
5,2
252,0
2,8
268,9
2,9
Λοιπά πιστωτικά ιδρύματα
Ελλάδα
97,4
42,9
111,2
46,9
112,9
48,0
115,2
50,0
Ευρωζώνη
5.228,6
57,8
5.023,7
54,3
4.598,7
51,3
4.749,1
51,7
ΠΗΓΗ: Τράπεζα της Ελλάδας, Έκθεση του Διοικητή (2010), σ. 120 και ECB, Monthly Bulletin, May 2011.














Πίνακας 4: Δανειακές ανάγκες δημόσιου και ιδιωτικού τομέα (δις ευρώ)

2009
2010
2011
2012
2013
2014
2015
Δανειακές ανάγκες του δημοσίου
70,3
60,0
58,7
66,6
60,9
78,4
85,0
Πραγματικές καθαρές δανειακές ανάγκες του δημοσίου1
110,3
89,6
75,8
77,3
77,4
103,0
135,4
Νέος δανεισμός και αναχρηματοδότηση χρέους δημόσιου και ιδιωτικού τομέα
191,8
154,3
149,0
181,1
205,0
251,9
300,6
Μεσομακροπρόθεσμος δανεισμός
58,1
3,2
9,9
35,3
35,6
34,0
30,6
Α.
Δημόσιο
39,8
-3,3
0,0
25,1
27,9
30,5
28,1
Β.
Τράπεζες
7,9
6,1
7,9
10,0
5,8
3,0
0,6
Βραχυπρόθεσμος δανεισμός
133,7
151,1
139,0
145,7
169,4
217,9
270,1
Α.
Δημόσιο
8,2
3,2
-0,2
-0,2
-0,1
-0,1
-0,1
Β.
Τράπεζα Ελλάδας
49,0
90,5
93,3
70,3
52,6
31,1
14,3
Γ.
Τράπεζες
75,8
56,9
45,5
75,1
116,4
186,2
255,1
Ονομαστικό ΑΕΠ
235,0
229,0
226,0
236,0
244,0
252,0
263,0
  1. Υπολογισμός με βάση τον Πίνακα που δημοσιεύεται στο Ποντίκι, 2/12/2010.
ΠΗΓΗ: Εκτιμήσεις και προβλέψεις του ΔΝΤ.