Péter Boross : Η ΕΥΡΩΠΗ ΕΧΕΙ ΑΚΟΜΗ ΣΟΦΟΥΣ ΑΡΧΟΝΤΕΣ!

Η ΕΥΡΩΠΗ ΕΧΕΙ ΑΚΟΜΗ ΣΟΦΟΥΣ ΑΡΧΟΝΤΕΣ!

Ο πρώην πρωθυπουργός της Ουγγαρίας Péter Boross σε μία πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξί του στην Magyar Hírlap (19/8/2015) που αξίζει να διαβασθή ολόκληρη (έστω και με τον αυτόματο μεταφραστή) τολμά να ομιλήση καθαρά διά το άγος του Εποικισμού της Ευρώπης και την ανερμάτιστη πολιτική της Ε.Ε. Στηλιτεύει την τακτική των ΜΜΕ που κινουν τα φιλάνθρωπα συναισθήματα του πλήθους και το χειραγωγούν δείχνοντας κλαμμένα παιδικά πρόσωπα, κατηγορεί τους Αριστερούς και Φιλελεύθερους επειδή εργάζονται εναντίον των εθνικών συμφερόντων και παρεμπιπτόντως κατηγορεί την Ελλάδα διά την ενθαρρυντική της εισόδου των εποίκων στάσι της! 
Αξίζει να παραθέσωμε μίαν ερώτησιν στο πρωτότυπον και οπως εκυκλοφόρησε στην αγγλική μεταφρασι της συνεντεύξεως. Η απάντησις προεκάλεσε αίσθησιν διότι υπογραμμίζει ότι είναι λάθος το λεγόμενον ότι οι έποικοι δεν προσαρμόζονται στα ευρωπαϊκά αξιακά πρότυπα λόγω πολιτιστικής διαφοράς ενώ η αγεφύρωτος διαφορά είναι η εθνολογική, ανθρωπολογική, φυλετική!

- Immigrants are unable to fit into Europe because of the cultural, civilizational differences - we hear this phrase many times a day at the moment. You can also share this view?

Today no one dares to say that immigration is not a cultural but an ethnic problem. Namely, millions arrive in Europe whose languages and skin colors are different from those of Europeans. It is important to note that they don’t just come from different cultures but their psychic apparatus, their biological and genetic endowments are different. It is a well-known fact that in Western Europe third-generation immigrants oppose the nations that took them in. What kind of conclusion can we draw from this? If it were simply a question of culture, they should have adjusted a long time ago: they attended school in the countries they live in, they speak the language, they are familiar with the customs and behavior of Europeans. Cultural integration doesn’t work. It hasn’t worked with the Gypsies, although they have lived with us for hundreds of years. In this case, there is not much of a chance that it will work with masses of Muslims who are crossing our borders.
-----
– A bevándorlók a kulturális, civilizációs különbségek miatt nem tudnak beilleszkedni Európában – ezt a tételmondatot nagyon sokszor hallani mostanában. Ön is osztja ezt a nézetet?

– Ma még senki nem meri kimondani, hogy a bevándorlás nem kulturális és civilizációs, hanem etnikai probléma. Ugyanis különböző nyelvű népek, az európaiaktól eltérő bőrszínű emberek érkeznek milliószámra Európába. Nagyon fontos, hogy nemcsak a kultúrájuk más, hanem az ösztönrendszerük, biológiai, genetikai adottságaik is. Már közhely, hogy Nyugat-Európában a bevándorlók harmadik generációja áll szemben az őket befogadó nemzetekkel. Akkor milyen következtetést vonjunk le ebből? Kulturálisan ugyanis már rég be kellett volna illeszkedniük, hiszen a befogadó államok iskolájába jártak, tisztában vannak a közeggel, a viszonyrendszerrel, az európai emberek viselkedési szokásaival. De ez kudarcot vallott, a kulturális integráció nem kecsegtet semmi jóval. Sajnos ha ez a több száz éve velünk együtt élő cigányság esetében sem nagyon sikeres folyamat, akkor nem sok esély van arra, hogy a most a zöldhatáron érkező muzulmánok tömege esetében az lehet. A balliberálisok a nemzeti motivációk iránt nálunk és másutt is teljesen közömbösek vagy épp ellenségesek. Sőt, a nemzeti érdekekkel szemben dolgoznak. Mivel a meghatározó politikai, gazdasági és médiapozíciókat is ők töltik be az unióban, még nagyon nagy gondunk lehet ebből a következő évtizedekben.
------
Péter Boross, prime minister of Hungary (1993-1994)
Interview in Magyar Hírlap (19/8/2015)
-------
http://magyarhirlap.hu/cikk/33272/Boross_Peter_Nem_kulturalis_hanem_etnikai_konfliktus_a_bevandorlas

ΟΥΓΓΑΡΙΑ - Η ανίερη συμμαχία του Jobbik

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Η ανίερη συμμαχία του Jobbik

Του Colin Liddell (The Occidental Observer) / ΚΟΚΚΙΝΟΣΟΥΡΑΝΟΣ

Φαίνεται ότι αυτές τις μέρες το μίσος, και το δικαίωμα να το έχεις, ακόμη και για την υπεράσπιση του έθνους σου, της φυλής σου, και του πολιτισμού σου, θα πρέπει να αντισταθμίζεται από την αφθονία μιας άστοχης ‘αγάπης’. Αυτό είναι το μήνυμα από το πρόσφατο ταξίδι του Gábor Vona στην Τουρκία, όπου ο πρόεδρος του ουγγρικού εθνικιστικού κόμματος Jobbik διακήρυξε την "Ευρασιατική αγάπη" του:

«Δεν ήρθα εδώ για να βελτιώσω κάποιες προσωρινές διπλωματικές και επιχειρηματικές σχέσεις, όπως κάνουν άλλοι άνθρωποι. Ήρθα εδώ για να συναντήσω τους αδελφούς μου και τις αδελφές μου, να προσφέρω μια αδελφική συμμαχία και να σας φέρω το μήνυμα : Οι Ούγγροι ξυπνάνε ! Αυτή είναι η κοινή αποστολή μας και το οικουμενικό έργο του Τουρανισμού : να χτίσει μια γέφυρα μεταξύ Ανατολής και Δύσης, μεταξύ μουσουλμάνων και χριστιανών και για να αγωνίζονται μαζί για έναν καλύτερο κόσμο. Πρέπει να δείξουμε ότι οι Χριστιανοί και οι Μουσουλμάνοι δεν είναι εχθροί, αλλά αδελφοί. Ίσως κανένας άλλος από εμάς τους Ούγγρους και τους Τούρκους δεν είναι σε θέση να το κάνει αυτό. Αλλά εμείς είμαστε, γιατί είμαστε συνδεδεμένοι με το κοινό αίμα μας».

Αυτό μας έλειπε τώρα. Ευρωπαϊκά εθνικιστικά κόμματα, που εγκρίνουν και υποστηρίζουν αυτούς τους λαούς που είναι αποφασισμένοι να αποικίσουν και να καταστρέψουντην Ευρώπη. Η Τουρκία, ας μην ξεχνάμε , είναι εχθρική προς την Ελλάδα και την Χρυσή Αυγή, υποστηρίζει την ισλαμική τζιχάντ στη Συρία (μαζί με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ), είναι καταφύγιο Τσετσένων τρομοκρατών και επιδιώκει να επεκτείνει τη νεο-οθωμανική επιρροή της στα Βαλκάνια μέσω της υποστήριξης της εθνοκάθαρσης στην Κοσσυφοπέδιο. Και αυτή είναι η χώρα με την οποία το Jobbik δηλώνει ερωτευμένο!

Φυσικά, η «Αγάπη» δεν είναι μια λέξη που συνήθως συνδέεται με το Jobbik. Χάρη στην αντι-εθνικιστική μεροληψία των μέσων μαζικής ενημέρωσης, το Jobbik είναι περισσότερο γνωστό για το ‘μίσος’ κατά των Εβραίων, των τσιγγάνων, καθώς και των διάφορων εθνικοτήτων που περιβάλλουν τα σύνορα της Ουγγαρίας.

Το μίσος από μόνο του δεν σημαίνει απαραίτητα κάτι κακό. Μπορεί να είναι καλό ή μπορεί να είναι κακό, ανάλογα με τις περιστάσεις. Δίκαιο ή άδικο. Χωρίς μίσος για αυτό που βλάπτει τίποτα δεν μπορεί να επιβιώσει. Έτσι, είναι πολύ πιθανό ότι το Jobbik μπορεί να δικαιολογηθεί για κάποια, αν όχι για όλα, τα μίση του.

Αλλά υπάρχουν δύο προβλήματα με το ‘άνοιγμα αγάπης’ του Vona προς τη Τουρκία. Το πρώτο πρόβλημα είναι η ανάγκη, όπως φαίνεται εδώ, να γίνει μια αντιστάθμιση του φαινομενικά ειλικρινούς και ενδεχομένως δικαιολογημένου μίσους προς τους εχθρούς της Ουγγαρίας με μια ανειλικρινή, σκηνοθετημένη, ή απλά άστοχη αγάπη για κάτι άλλο. Το δεύτερο πρόβλημα είναι η μυθική μορφή της ιστορίας και του εθνικισμού στα οποία το Jobbik επιδίδεται, σε αντίθεση με την πραγματική ιστορία και την πραγματικότητα.

Αυτόν τον συμψηφισμό μίσους και «αγάπης» τον έχουμε ξαναδεί. Η βρετανική αντι-ισλαμική ‘English Defense League’, δεν ήταν ικανοποιημένη με τον να αγαπά τον εαυτό της (όποια και αν είναι τα προβλήματά της) και να μισεί τον εποικισμό της χώρας από το Ισλάμ, αλλά αισθάνθηκε την ανάγκη να δηλώσει την ‘αθάνατη αγάπη’ της για το Ισραήλ και την ομοφυλοφιλία, μια πολιτική που ίσως αντιγράφτηκε από τον Ολλανδό Geert Wilders (φωτο), ο οποίος έχει γνωρίσει σημαντική επιτυχία με αυτήν την «αποτοξίνωση» του αντι–ισλαμικού μηνύματός του σε μια ατμόσφαιρα ‘πολιτικής ορθότητας’.

Τέτοιες κινήσεις φαίνεται να έχουν σχεδιαστεί για να πουν, «Ει, δεν είμαστε μόνο για το μίσος, ξέρετε. Έχουμε και μερικά πολύ ζεστά, διαχυτικά συναισθήματα».

 Αλλά και αν υποτεθεί ότι είναι κάτι περισσότερο από αυτό, ποιο θα μπορούσε ενδεχομένως να είναι το κίνητρο του Jobbik; Μια αναζήτηση για πραγματικούς συμμάχους και υποστηρικτές; Οι πρόσφατες δηλώσεις του Vona είναι κάπως ύποπτες σε αυτό που φαίνεται να αντικατοπτρίζει τηνευρασιατική γεωπολιτική με την οποία σήμερα το Κρεμλίνο πειραματίζεται:

«Προκειμένου να δημιουργηθεί ένα τέτοιο σύστημα αξιών και μια στρατηγική πρέπει να είμαστε σε θέση να ενσωματώσουμε την ουσία της ευρωπαϊκής καθώς και της ασιατικής νοοτροπία. Η πρακτική ευρωπαϊκή και η βαθιά Ανατολική προσέγγιση πρέπει να μας διαμορφώσουμε μαζί. Βλέπω τρία έθνη, χώρες που ίσως είναι σε θέση να το πράξουν αυτό. Οι δύο μεγάλες δυνάμεις της Ευρασίας, η Ρωσία και η Τουρκία, και η δική μου πατρίδα, η Ουγγαρία. Αυτές οι τρεις χώρες είναι ευρωπαϊκές και ασιατικές την ίδια στιγμή, λόγω της ιστορίας τους, της μοίρας και της διάθεσης. Αυτά τα έθνη προορίζονται να παρουσιάσουν την εναλλακτική πρόταση της Ευρασίας».

Αυτό ακούγεται κάπως σαν τις απόψεις που θα μπορούσε να έχει ο Alexandr Dugin. Μας υπενθυμίζει ότι, κάθε φορά που λαμβάνουμε υπόψη την σύνθετη γεωπολιτική των κρατών της Ευρασίας, είναι πάντα απαραίτητο να φιλτράρουμε τα πράγματα μέσα από ένα τεράστιο όγκο ιστορικής και γεωγραφικής γνώσης. Αυτό θα μας προειδοποιήσει για την πιθανότητα ότι ένα πράγμα μπορεί να σχετίζεται με κάτι άλλο που δεν έχει αναφερθεί αυτή τη στιγμή, όπως το γεγονός ότι η Ρωσία είχε πρόσφατα μερικές δυσκολίες με την Ουκρανία, η οποία είναι μόνο μία από τις πολλές χώρες που το Jobbik έχει πρόβλημα γιατί καταλαμβάνει εδάφη που τα είχε κάποτε η Ουγγαρία.

Η ιδέα της ουγγρικής ιστορίας που προωθεί το Jobbik είναι μια εξαιρετικά επιλεκτική και στρεβλή ιστορία και συνεπώς εγγυάται ότι θα προκαλέσει προβλήματα. Είναι επίσης ο λόγος για τον οποίο το Jobbik επιδιώκει τέτοιου είδους απίθανες συναναστροφές. Στο επίκεντρο αυτής της άποψης είναι η ιδέα του ‘Τουρανισμού’, η αντίληψη ότι οι Ούγγροι είναι ουσιαστικά τουρκογενής λαός από την Κεντρική Ασία ("Turan").

 

Υπάρχει κάποια δόση αλήθειας σε αυτό και είναι στην πραγματικότητα ένα τμήμα της εθνικής ιστορίας της Ουγγαρίας, αλλά μόνο ένα τμήμα. Είναι, ωστόσο, ένα αρκετά ιδιαίτερο και εμπνευσμένο τμήμα της εθνικής της ιστορίας, το οποίο δημιουργεί μια αίσθηση μοναδικότητας και υπερηφάνειας, ενώ εξηγεί επίσης τις εχθρότητες με τις γειτονικές χώρες. Αλλά αυτή η αφήγηση, από μόνη της, είναι επίσης εξαιρετικά στρεβλή, δεδομένου ότι υποβαθμίζει τα ευρωπαϊκά στοιχεία της ουγγρικής ταυτότητας - τα γερμανικά, τα σλαβικά, ακόμη και τα καθολικά - τα οποία υπερτερούν σαφώς των ασιατικών στοιχείων.

Κατά κάποιο τρόπο, η Τουρκία, η χώρα με την οποία ο Vona ποθεί μια μυστικιστική ένωση, είναι τόσο πολύ ένας μύθος σαν εκείνο του "Χανάτου των Στεπών" που λέει το Jobbik. Η Τουρκία, όπως την κατανοούμε τώρα, ουσιαστικά ήρθε σε ύπαρξη το 1920, όταν ο ξανθομάλλης, γαλανομάτης Μουσταφά Κεμάλ* κέρδισε τον τίτλο του Ατατούρκ(«Πατέρα των Τούρκων»), με τη δημιουργία της ιδέας ενός σύγχρονου Τουρκικού κράτους μέσα από τα ερείπια της πολύγλωσσης οθωμανικής αυτοκρατορίας που δεν είχε καμία συγκεκριμένη εθνική ταυτότητα.

(*Υπάρχει η άποψη ότι ο Ατατούρκ ήταν ‘ντονμές’. Οι Ντονμέδες ήταν κρυπτοεβραίοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας, που είχαν έδρα την Θεσσαλονίκη).

Αλλά ας γυρίσουμε στην Ουγγαρία : Η ιδέα της Μεγάλης Ουγγαρίας που το Jobbik ενστερνίζεται βλάπτει όχι μόνο την πραγματικότητα της Ουγγαρίας, η οποία είναι μια πολύ πιο ευρωπαϊκή χώρα από ό,τι το Jobbik παραδέχεται, αλλά είναι και επιζήμια για την Ευρώπη γενικότερα, τόσο ως έννοια όσο και ως πραγματικότητα.

Πρώτον, αποδυναμώνει την ιδέα μιας συλλογικής ευρωπαϊκής ταυτότητας με σαφή σύνορα και όρια. Ενώ παράλληλα υποδηλώνει ότι η Ευρώπη μπορεί να ‘εξευρωπαΐσει’ ό, τι της ρίχνει ο κόσμος - μια πολύ επικίνδυνη ιδέα σε αυτή την εποχή. Θα πρέπει να τονιστεί ότι ο εξευρωπαϊσμός των αρχικών Μαγυάρων, μια συγκριτικά μικρή ομάδα, πήρε αιώνες, μέσα από μια διαδικασία αποξένωσης από τις στέπες και μέσα από επανειλημμένες φυλετικές αναμίξεις με ευρωπαϊκούς πληθυσμούς.

Όπως τονίζει ο Tom Sunic, το τελευταίο πράγμα που χρειάζονται οι Λευκοί είναι μια συνέχεια των μικροαστικών ευρωπαϊκών εθνικισμών.

«Οι μνησικακίες μεταξύ των εθνοτήτων στην Ανατολική Ευρώπη ... είναι πολύ έντονες, και συχνά γίνονται άσχημες. Έτσι, η εθνική ταυτότητα ενός Πολωνού εθνικιστή, ο οποίος μπορεί να συμφωνήσει σε όλα τα σημεία με τον εθνικιστή ομόλογό του από τη Γερμανία, όπως η κοινή κριτική για την παγκοσμιοποίηση, ο αντικομμουνισμός και ο αντι-φιλελευθερισμός τους - συχνά συνοδεύεται από ισχυρά αντι-γερμανικά συναισθήματα. Το ένα τρίτο των Ούγγρων - περισσότερα από 2 εκατομμύρια – που ζουν στη Σλοβακία, στη Σερβία και στη Ρουμανία συνήθως περιγράφουν την εθνική τους ταυτότητα μέσα από τη δυσαρέσκεια τους για τους λαούς ανάμεσα στους οποίους ζουν. Οι Τσέχοι εθνικιστές σπάνια θέλουν να συζητήσουν με τους Γερμανούς ομολόγους τους το θέμα της βίαιης εκτόπισης των 3 εκατομμυρίων εθνοτικών Γερμανών από την Τσεχοσλοβακία μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Παρά την κάποια επίφαση ειρήνης μεταξύ Σέρβων και Κροατών, αυτοί οι δύο εθνικά παρόμοιοι, γειτονικοί λαοί ταυτίζονται με δύο εντελώς διαφορετικές ιστορικές αφηγήσεις και δύο εντελώς διαφορετικές και εχθρικές μεταξύ τους και αποκλειστικές θυματοποιήσεις (Tom Sunmic, «Εθνική Ταυτότητα εναντίον Λευκής Ταυτότητας : Διαφορές μεταξύ των ΗΠΑ και της Ευρώπης», “Ethnic Identity versus White Identity: Differences between the U.S. and Europe,” The Occidental Quarterly,Χειμώνας 2012-2013 51-64). [Για σχετικό άρθρο του TomSunic δες εδώ].

  

Παράλληλη με αυτές τις λανθασμένες ιδέες, είναι η αντίληψη ότι ο ασφαλέστερος τρόπος για να τα πας καλά σε έναν κόσμο που μισεί τους Λευκούς είναι να σταματήσεις να τους αναγνωρίζεις ως Λευκούς. Με το να επονομάζουν τους εαυτούς τους ως «Τουρανούς» και Ασιάτες, οι του Jobbik ελπίζουν προφανώς ότι έτσι πληρούν τις προϋποθέσεις για όλα τα προνόμια που απολαμβάνουν οι μη λευκοί - την ελευθερία να μισούν και να είναι ρατσιστές, πρώτα απ’ όλα μεταξύ τους. Το να συγχρωτίζονται με το Ισλάμ τους προσφέρει τα ίδια πλεονεκτήματα, ειδικά αν κάνουν την προσπάθεια να επικρίνουν τα αντι-μουσουλμανικά κόμματα που είναι κοινά στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Το πρόβλημα εδώ είναι ότι οι Ούγγροι στην πραγματικότητα είναι πολύ λευκοί και ο κόσμος είναι απίθανο να τους επιτρέψει να ξεφύγουν από αυτό. Η αρνητική στάση του Jobbik προς τους Εβραίους και τους τσιγγάνους εξασφαλίζει ότι, ανεξάρτητα από την περιστασιακή τους σκοπιμότητα για την συμπαθεί προς την Ρωσία και την Τουρκίας, ο κόσμος θα εξακολουθεί να τους θεωρεί ως "κακούς, λευκούς ρατσιστές".

Η ιδέα ότι το μίσος πρέπει να εξισορροπηθεί με ένα τουλάχιστον ίσο ποσοστό αγάπης που δαπανάται αλλού μπορεί να έχει ένα νόημα. Στην περίπτωση εκείνη, θα ήταν πολύ καλύτερη αίσθηση τόσο στρατηγικά όσο και πνευματικά για το Jobbik να πετάξει τον μικροπρεπή, διχαστικό εθνικισμό και τους μύθους της δόξας της Ευρασίας, και να αγαπήσει τους γείτονές του στην ευρωπαϊκή οικογένεια των εθνών και να κατευθύνει το μίσος του αναλόγως.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Εβραίοι και αντισημιτισμός στην Ουγγαρία

Εβραίοι και αντισημιτισμός στην Ουγγαρία

ΚΟ: Η εβραϊκή κοινότητα της Ουγγαρίας είναι ημεγαλύτερη της Ανατολικής Ευρώπης. Το Παγκόσμιο Εβραϊκό Κογκρέσο (WJC) αποφάσισε να πραγματοποιήσει στη Βουδαπέστη την ετήσια συνέλευση του 2013 (4-6 Μαΐου), σε μια ένδειξη "αλληλεγγύης" στους Εβραίους της Ουγγαρίας, οι οποίοι αντιμετωπίζουν αυτό που οι διοργανωτές ονομάζουν «εξαιρετικά ισχυρό αντισημιτισμό». Αξίζει να σημειωθεί ότι το WJC σπάνια κάνει τις συνεδριάσεις του έξω από την Ιερουσαλήμ. (Για τις αντιδράσεις για το συνέδριο διάβασε σχετικό άρθρο του ΚΟεδώ). Στο Συνέδριο εκείνο μίλησε και ο Ούγγρος δεξιός καιχριστιανός πρωθυπουργός Βίκτορ Όρμπαν, ο οποίος είπε ότι ο «ο αντισημιτισμός δεν είναι αποδεκτός και δεν μπορεί να γίνει ανεκτός», αλλά δεν έκανε καμία αναφορά στο εθνικιστικό κόμμα Jobbik (Τζομπίκ), το οποίο κατηγορείται για αντισημιτισμό, ούτε καταδίκασε τις θέσεις του, ούτε ανακοίνωσε συγκεκριμένα μέτρα για την καταπολέμηση των φαινομένων αντισημιτισμού στη χώρα του. Το Παγκόσμιο Εβραϊκό Κονγκρέσο εξέδωσε άμεσα ανακοίνωση εκφράζοντας την «απογοήτευσή του» για την στάση που επέλεξε να τηρήσει ο Ούγγρος πρωθυπουργός. 

Πριν λίγες ημέρες ο αντιπρόεδρος της ουγγρικής κυβέρνησηςΤίμπορ Νάβρατσιτς δήλωσε ότι «η κυβέρνηση της Ουγγαρίας θα χρησιμοποιήσει όλα τα πολιτικά και νομικά μέσα τα οποία έχει στην διάθεσή της για να αντιμετωπίσει τον αντισημιτισμό ο οποίος επανακάμπτει στη χώρα, υποστήριξε σήμερα». Ούτε πάλι όμως ανέφερε το Jobikk, το οποίο είναι η τρίτη πολιτική δύναμη στην Ουγγαρία με 46 έδρες στο κοινοβούλιο και ποσοστό 17%. 

Το παρακάτω άρθρο είναι αρκετά ενδιαφέρον από ιστορικής πλευράς, καθώς εξετάζει τις ρίζες του αντισημιτισμού στην Ουγγαρία. Είναι από την ιστοσελίδα Islam versus Europe και ο πρωτότυπος τίτλος του είναι: Ο Αντισημιτισμός στην Ουγγαρία είναι σαν τον Αντι-Γερμανισμό στο Ισραήλ (Anti-Semitism in Hungary is like Anti-Germanism in Israel).

Πρόσφατα ακούστηκαν διάφορα στον Τύπο σχετικά με τον αντισημιτισμό στην Ουγγαρία.

Παρακάτω είναι από άρθρο του Euronews :

Η Ουγγαρία έχει κινηθεί για την εξάλειψη της αναζωπύρωσης του αντισημιτισμού στη χώρα.

Σε ένα πρόσφατο περιστατικό μπάρες σαπουνιού καρφώθηκαν στο φράχτη μιας συναγωγής, μια αναφορά στο μύθο ότι οι Ναζί έφτιαχναν σαπούνι από αυτούς που δολοφονούσαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Ο Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της Ουγγαρίας, Tibor Navaracsics, είπε ότι το κράτος είναι αποφασισμένο να πατάξει το μίσος : «Έχουμε μάθει από το παρελθόν. Γνωρίζουμε τι συνέβη και δεν θα επιτρέψουμε να συμβεί και πάλι. Η δημοκρατία αυτή θα αμυνθεί ενάντια σε όποιον θέλει να υποκινήσοει το μίσος».

Το ακροδεξιό κόμμα Jobbick έχει σε ορισμένες περιπτώσεις επιτεθεί σε Εβραίους και στο Ισραήλ σε ομιλίες στη Βουλή, όπου κατέχει 43 έδρες σε σύνολο 386.

Η Ουγγαρία εξακολουθεί να έχει μία από τις μεγαλύτερες και αρχαιότερες εβραϊκές κοινότητες στην Ευρώπη, παρά το γεγονός ότι πάνω από 500.000 σκοτώθηκαν στο Ολοκαύτωμα κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Μου φαίνεται ότι ο αντισημιτισμός στην Ουγγαρία είναι σαν τον αντι-Γερμανισμό στο Ισραήλ. Οι Ούγγροι ήταν θύματα ενός φαύλου κομμουνιστικού καθεστώτος, το οποίο, για ένα μακρύ διάστημα της ιστορίας του, στα πρώτα κρίσιμα χρόνια, ήταν υπό την κυριαρχία των Εβραίων. Είναι σαφές ότι η εθνική αλληλεγγύη μεταξύ των Εβραίων και η αίσθηση της αποξένωσης από τους Ούγγρους ήταν ένας βασικός παράγοντας στην πρόκληση να αγκαλιάσουν τον κομμουνισμό και να υποστηρίξουν το κομμουνιστικό καθεστώς. Ωστόσο, χάρη στην επικρατούσα κοινή αφήγηση της ιστορίας του 20ου αιώνα, οι Εβραίοι δεν έχουν ποτέ κληθεί να αναγνωρίσουν την ευθύνη για το ρόλο τους σε αυτές τις φρικαλεότητες, δεν έχουν ποτέ υποβληθεί σε μια κρίσιμη ηθική αυτο -εξέταση που θα μπορούσε να αποκαλύψει ό, τι ήταν εξ αιτίας του δικού τους πολιτισμού και της δικής τους δεοντολογίας που έσπευσαν να γλιστρήσουν τόσο εύκολα στο φόνο και την καταπίεση. Σύμφωνα με αυτή την αφήγηση (την «κοινά αποδεκτή»), ο αντισημιτισμός, όπως και η ισλαμοφοβία, είναι απλά μια μυστηριώδης παράλογη κακία που, κατά κάποιο τρόπο, δεν έχει καμία σχέση με τις ενέργειες των ίδιων των Εβραίων.

Κανείς δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί να καταδικάζεται ο αντι-Γερμανισμός στο Ισραήλ ή να απαιτείται κυβερνητική παρέμβαση για να τον καταστείλει. Είναι αποδεκτό ότι πολλοί από τους ανθρώπους που ζουν εκεί ή οι συγγενείς τους, έζησαν τραγικές καταστάσεις στα χέρια των Γερμανών. Κάποιος βαθμός αντιπάθειας γίνεται αντιληπτός ως μια φυσική απάντηση στην εν λόγω ταλαιπωρία. Αλλά οι Ούγγροι πρέπει να στερηθούν το δικαίωμά τους να θρηνήσουν και να νοιώσουν αδικημένοι, σε εκείνους που τους έκαναν θύματα, επειδή η ταυτότητα των βασανιστών τους έχει "καλλωπιστεί" (airbrushed) από την ιστορία.

Διάβασα πρόσφατα ένα βιβλίο που ονομάζεται "Dark Times, Dire Decisions: Jews and Communism" ("Σκοτεινοί Καιροί, Φρικτές Αποφάσεις : οι Εβραίοι και ο Κομμουνισμός") του Jonathan Frankel. (Ο γεννημένος στην Βρετανία Εβραίος Jonathan Frankel,θεωρείται ο μεγαλύτερος ιστορικός του Εβραϊσμού της γενιάς του. Πέθανε το 2008 σε ηλικία 72 ετών.) Ήθελα να δω τι υπήρχε στη γενική ιστοριογραφία για τον ρόλο των Εβραίων στον κομμουνισμό. Τέτοιου είδους πληροφορίες εμφανίζονται περισσότερο σε "ακροδεξιές" ιστοσελίδες και όποιος γράφει γι’ αυτά αμέσως στιγματίζεται ότι «προωθεί το μίσος» ("hater") και μποϊκοτάρεται, όπως ακριβώς και αυτή η ιστοσελίδα είναι πλέον αντικείμενο αποκλεισμού από πολλούς που παλαιότερα συνδέονταν τακτικά. Αλλά αυτοί είναι κατεστημένοι ιστορικοί, κυρίως, αν όχι αποκλειστικά, Εβραίοι οι ίδιοι.

Παρακάτω θα διαβάσετε μερικά αποσπάσματα από ένα δοκίμιο του βιβλίου, «Εβραίοι και Κομμουνισμός : Η ουγγρική υπόθεση» του Ούγγρου ιστορικού István Deák του Πανεπιστημίου Κολούμπια, σχετικά με το Εβραϊκό ρόλο στην κομμουνιστική καταπίεση της Ουγγαρίας:

"Οι Εβραίοι, ή μάλλον, τα άτομα εβραϊκής καταγωγής, αλλά όχι ιουδαϊκού θρησκεύματος, κατέλαβαν καθοριστικές θέσεις στο Ουγγρικό Κομμουνιστικό Κόμμα και σε γενικές γραμμές, στο ουγγρικό σοσιαλιστικό κίνημα. Επιπλέον, επειδή το κομμουνιστικό κόμμα ήταν στην εξουσία στην Ουγγαρία για 133 ημέρες το 1919 και πάλι, μεταξύ 1947 - 1989, δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι οι πολιτικές προσωπικότητες που ήταν εβραϊκής καταγωγής έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην Ουγγαρία του 20ου αιώνα.

Για να πάει το πράγμα λίγο πιο πέρα, μπορεί να λεχθεί με βεβαιότητα ότι οι Εβραίοι κατείχαν σχεδόν το μονοπώλιο στην πολιτική δύναμη στην Ουγγαρία κατά τη διάρκεια των 133 ημερών της Σοβιετικής Δημοκρατίας το 1919 και πάλι από το 1947 έως το 1953 και στη συνέχεια πάλι από το 1955 μέχρι το 1956. Λόγω του ότι πουθενά αλλού στην Ευρώπη, άτομα εβραϊκής καταγωγής δεν είχαν ποτέ ένα τόσο μεγάλο μερίδιο σε παρόμοιες μακροχρόνιες δικτατορικές εξουσίες, είναι σαφές ότι η περίπτωση της Ουγγαρίας ήταν μοναδική.

Αυτό δεν σημαίνει, ωστόσο, ότι οι Εβραίοι κομμουνιστές ασκούσαν την εξουσία τους στο όνομα των Εβραίων ή για λογαριασμό άλλων Εβραίων. Αντιθέτως, οι Εβραίοι κομμουνιστές είχαν την τάση να αποσιωπούν την εβραϊκή τους καταγωγή, συχνά ακόμη και από τους φίλους τους και την οικογένειά τους. Επιπλέον, ήταν το ίδιο αδίστακτοι με τους πραγματικούς ή φανταστικούς Εβραίους πολιτικούς εχθρούς τους, όσο με εκείνους που δεν ήταν Εβραίοι. Υποστήριξαν επίσης ότι, παρ’ όλες τις αποδείξεις για το αντίθετο, ότι το να είσαι Εβραίος δεν είχε καμία σημασία σε μια σοσιαλιστική κοινωνία.

Η αλήθεια είναι ότι ήταν πολύ μεγάλη σύμπτωση για την Ουγγαρική, την Εβραϊκή και την Κομμουνιστική ιστορία, που ο Béla Kun και δεκάδες άλλοι ‘λαϊκοί κομισάριοι’ που κυριάρχησαν στην Ουγγρική Δημοκρατία των Σοβιέτ το 1919 ήταν εβραϊκής καταγωγής. Ή όπως ένας Αμερικανός ιστορικός το έχει θέσει : «Οι Εβραίοι ήταν ιδιαίτερα ορατοί στις επαναστάσεις της Ρωσίας και της Γερμανίας. Στην Ουγγαρία φάνηκαν να είναι πανταχού παρών».

Οι εμπειρίες που είχαν από το καθεστώς Kun προκάλεσε ένα μεγάλο μέρος του ουγγρικού λαού να στραφεί εναντίον των Εβραίων. (Στις φωτογραφίες: η δράση των "Αγοριών του Λένιν" -

"Lenin-fiúk" στα ουγγρικά, που ήταν η προσωπική φρουρά του Κομισάριου του Στρατού, Εβραίου Tibor Szamuely, αλλά στην πραγματικότητα δρούσαν ως "τάγματα εφόδου" κατά όσων αντιδρούσαν στο κομμουνιστικό καθεστώς του Κουν).

Περισσότερο από αυτό, οι αντισημίτες σε όλο τον κόσμο, το όνομα του Kun επικαλέστηκαν, στις επιθέσεις τους στο σύνολο των Εβραίων. Το κομμουνιστικό πείραμα του 1919 έγινε μια από τις σημαντικότερες δικαιολογίες για πολλούς Ούγγρους να χαιρετίσουν την «Τελική Λύση του Εβραϊκού Ζητήματος» το 1944. Όλα αυτά, παρά το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Εβραίων της Ουγγαρίας δεν ήθελε να έχει σχέση με τον Kun και τους όμοιούς του.

Ομοίως, όσοι ανήκαν στην περίφημη «Quadriga»(‘Τέθριππον’, άμαξα με 4 άλογα) που κυβέρνησε την Ουγγαρία στα τέλη του 1940 και στις αρχές της δεκαετίας του 1950 - Mátyás Rákosi, Ernő Gerő, Farkas Mihály καιJózsef Révai - ήταν εβραϊκής καταγωγής. Και ακόμα κι αν η αντίδραση του ουγγρικού λαού σε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς με εβραϊκή ηγεσία μετά τον Β’  Παγκόσμιο Πόλεμο, αποδείχθηκε πιο ήπια από ό, τι φοβόταν κανείς, εξακολουθεί να είναι ένας σημαντικός λόγος για τις ανησυχητικές εκδηλώσεις του αντισημιτισμού στη σημερινή Ουγγαρία.

Εβραίοι στην υψηλότερη ηγεσία του κόμματος, αλλά και οι πιο σημαντικοί μεταξύ των ατόμων εβραϊκής καταγωγής ήταν στις ελίτ θέσεις. Διότι, όπως θα δούμε, οι απλοί Εβραίοι δεν φαίνονταν πολιτικά πιο αξιόπιστοι από τους συνηθισμένους μη-Εβραίους, η τάση της ηγεσίας του Κομμουνιστικού κόμματος ήταν να βάλει Εβραίους στην «δουλειά», τόσο το 1919, όσο και μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ως αποτέλεσμα, για μερικά χρόνια μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το Ουγγρικό Κομμουνιστικό κόμμα, τα συνδικάτα, η πολιτική αστυνομία, η κρατική γραφειοκρατία, η βιομηχανία, το εξωτερικό εμπόριο, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τα κύρια πολιτιστικά και ακαδημαϊκά ιδρύματα της χώρας και η διπλωματική υπηρεσία περιλάμβαναν λειτουργούς εβραϊκής καταγωγής, κατά πολύ μεγαλύτερο ποσοστό από αυτό που είχαν στον γενικό πληθυσμό. Αυτό, επίσης, έβαλε την Ουγγαρία μπροστά από χώρες όπως η Ρουμανία, η Πολωνία, η Τσεχοσλοβακία και η Σοβιετική Ένωση, όπου το κομμουνιστικό κόμμα ήταν επίσης στην εξουσία και όπου υπήρχε, επίσης, ένας σημαντικός αριθμός μορφωμένων Εβραίων, αλλά όπου το ποσοστό των Εβραίων σε σημαντικούς θέσεις δεν ερχόταν κοντά με αυτό της Ουγγαρίας.

 ... Για όλους αυτούς τους λόγους, καθώς και λόγω της εμπειρίας με το καθεστώς των Μπολσεβίκων το 1919, οι Εβραίοι είχαν σχετιστεί με διάφορους βαθμούς κρατικών διώξεων. Η εξέλιξη αυτή κορυφώθηκε με τα γεγονότα του 1944, όταν η κυβέρνηση παρέδωσε τα δύο τρίτα των Εβραίων της χώρας στη ναζιστική Γερμανία να τους οδηγήσει σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και όταν το κράτος και ο λαός λεηλάτησαν την περιουσία των Εβραίων.

Αυτή μεγάλη λεηλασία, κατ’ ευφημισμό ονομάστηκε «μέτρα που λαμβάνονται για την υπεράσπιση του χριστιανικού πληθυσμού», η οποία έλαβε χώρα μεταξύ 1938 και 1944, όταν ήρθε το τέλος της ναζιστικής Γερμανίας. Λίγο αργότερα, το νέο Κομμουνιστικό καθεστώς, εισήγαγε παρόμοια σκληρά μέτρα εναντίον της παραδοσιακής κυβερνητικής ελίτ της Ουγγαρίας και του τοπικού γερμανικού πληθυσμού της. Ως αποτέλεσμα, η πρώην ουγγρική αριστοκρατία, οι ευγενείς και η διοικούσα τάξη οδηγήθηκαν σε απόλυτη φτώχεια, ενώ η γερμανική μειονότητα της Ουγγαρίας σε μεγάλο βαθμό εκδιώχθηκε και αντικαταστήθηκε. Και επομένως ήταν φυσικό οι νέοι κυβερνήτες της Ουγγαρίας να στραφούν προς τους 200.000 σχετικά καλά εκπαιδευμένους Εβραίους επιζώντες για να καλύψουν το κενό. Η κίνηση αυτή διευκολύνθηκε από το γεγονός ότι από το σύνολο των κατοίκων της Ουγγαρίας, μόνο οι Εβραίοι ήταν πραγματικά ευγνώμωνες προς τη Σοβιετική Ένωση, την προστάτιδα του ουγγρικού κομμουνιστικού καθεστώτος, το οποίο είχε σώσει τη ζωή τους. Κατά συνέπεια, οι Εβραίοι χρησιμοποιήθηκαν όχι μόνο στις παραδοσιακές ασχολίες τους, του εμπορίου, της βιομηχανίας και των επαγγελμάτων, αλλά και για την αντικατάσταση του προσωπικού του παλαιού καθεστώς στη διοίκηση και την πολιτική ελίτ.

... Κατά ειρωνικό τρόπο, αντί να εμποδίσει την επιτυχία, το Ολοκαύτωμα διευκόλυνεάτομα εβραϊκής καταγωγής να καταλάβουν διοικητικές θέσεις στο κρατικό, τον οικονομικό και τον πολιτιστικό τομέα. Ο λόγος για αυτό είναι, ότι οι Εβραίοι επιζώντες είχαν βρεθεί μεταξύ των αφομοιωθέντων και μορφωμένων Εβραίων που είχαν συγκεντρωθεί στην ουγγρική πρωτεύουσα. Οι μεγάλες απελάσεις του Μαΐου – Ιουνίου του 1944 είχαν πλήξει κυρίως γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένους της υπαίθρου. Άνδρες μεταξύ 18 και 48 ετών είχαν μια πολύ καλύτερη πιθανότητα επιβίωσης στα τάγματα εργασίας που είχαν συσταθεί από το ουγγρικό στρατό. Ούτε οι Εβραίοι της Βουδαπέστης είχαν απελαθεί, αν και είχαν σοβαρές απώλειες το φθινόπωρο και το χειμώνα του 1944 στο πλαίσιο του φασιστικού καθεστώτος «Σταυρός από Βέλη» (βλ. αφίσα). Ήταν σαν οι Γερμανοί και οι Ούγγροι Ναζί να είχαν συνωμοτήσει για να καθαρίσουν τους Ουγγρο-Εβραίους των φτωχότερων στρωμάτωνς, αφήνοντας τη χώρα, κυρίως με τους πιο μορφωμένους, ισχυρότερους και πιο επινοητικούς Εβραίους, οι οποίοι ήταν τότε διαθέσιμοι για απασχόληση από το μεταπολεμικό καθεστώς."

Ήταν οι Εβραίοι τρομερά καταπιεσμένοι στην Ουγγαρία πριν από την εισβολή του κομμουνισμού; Καθόλου.Κυριαρχούσαν στο μεγαλύτερο μέρος της οικονομίας και η κυβέρνηση ήταν σταθερά αποφασισμένη να τους προστατεύσει. Ωστόσο, ήταν αισθητή η «κουλτούρα της κριτικής».

"... Υπήρχε εδώ και καιρό μια στενή συνεργασία, σε κάθε περίπτωση, μεταξύ των Ούγγρων ευγενών γαιοκτημόνων και των Εβραίων εμπόρων τους και διαχειριστών. Σταδιακά, μια άγραφη συμφωνία τέθηκε σε λειτουργία μεταξύ της πολιτικής ελίτ της Ουγγαρίας και του τμήματος των Εβρίων που είχε αφομοιωθεί, σύμφωνα με την οποία μία ομάδα θα κυβερνούσε και η άλλη λίγο πολύ θα διαχειρίζονταν την οικονομία.

... Αλλά τότε νέα στοιχεία στην πολιτική ζωή άρχισαν να απειλούν την συμβίωση των φιλελεύθερων Ούγγρων και των εξίσου φιλελεύθερων Εβραίων. Η Χειραφέτηση, που θριαμβευτικά συνήφθη το 1895 με νόμο ο οποίος καθιστούσε τον Ιουδαϊσμό ίσο, όσον αφορά το καθεστώς, με την Χριστιανική Εκκλησία, ήταν απλά ένα ακόμη βήμα προς τον σταδιακό υποβιβασμό της Καθολικής Εκκλησίας, η οποία είχε τον έλεγχο αυτό προηγουμένως στην εκπαίδευση, σε όλα τα θρησκευτικά δόγματα, στους γάμους και τα χρηστά ήθη. Τώρα, πολλοί καθολικοί κληρικοί, ιδιαίτερα οι Ιησουίτες, έδειξαν την οργή τους για τους Εβραίους, τους οποίους κατηγόρησαν για τον φιλελευθερισμό, την μασονία, τον αθεϊσμό, τη σεξουαλική ανηθικότητα, τον αντικληρικαρισμό και την άθρησκη ακολασία. Ο αυξανόμενος αντισημιτισμός της εκκλησίας συνοδεύτηκε από μια λαϊκή αποστροφή ενάντια στον καπιταλισμό και την πάρα πολύ ταχεία αστική ανάπτυξη, η οποία φαινόταν ότι άφηνε τους ανθρώπους της υπαίθρου πίσω. Παρ’ όλα αυτά, τόσο ο αυτοκράτορας –Βασιλιάς Franz Joseph όσο και οι διαδοχικές κυβερνήσεις της Ουγγαρίας παρέμειναν σταθεροί στην υποστήριξή τους για θρησκευτική ανοχή.

Στους πρώτους εχθρούς κληρικούς της φερόμενης εβραϊκής ανηθικότητας, του καπιταλισμού και του μαρξιστικού σοσιαλισμού βρίσκονταν αρκετοί διάσημοι θρησκευτικοί λειτουργοί, όπως οΕπίσκοπος Ottokár Prohászka (φωτο)και ο Ιησουίτης Béla Bangha. Τα επιχειρήματά τους δεν διέφεραν πολύ από εκείνα που ήταν κατά του Ντρέιφους στη  Γαλλία (βλ. «Υπόθεση Ντρέιφους») και των οπαδών του Karl Lueger στη Βιέννη, (ηγέτης του Χριστιανικού Σοσιαλιστικού Κόμματος και δήμαρχος της Βιέννης 1897 – 1910, του οποίοι η πολιτική θεωρήθηκε αντισημιτική») εκτός του ότι απευθύνονταν με ιδιαίτερη σφοδρότητα στους Εβραίους διανοούμενους της Αριστεράς που τολμούσαν να αμφισβητήσουν αυτό που οι κληρικοί και δεξιοί φίλοι τους έβλεπαν ως «αιώνιες ουγγρικές αξίες». Αν και ο Prohaszka ήταν σλοβακικής καταγωγής, έγραψε :

«Δεν θέλω να κλειδώσετε τους Εβραίους σε γκέτο, αλλά ούτε θέλω για το πνεύμα των γκέτο να προσβληθούν τα λουλούδια της πνευματικής ζωής μας .... Αποστολή μας δεν είναι ο αντισημιτισμός, αλλά ο ‘Ουγγαρισμός’, δηλ. η ανάγκη να αφυπνιστεί  το χριστιανικό έθνος ... και να σταθεί απέναντι στην "εβραϊκή" κατάκτηση της χώρας που λαμβάνει τώρα χώρα."

Έτσι οι Εβραίοι επικρίθηκαν επειδή είχαν αγκαλιάσει μια σοσιαλιστική ιδεολογία που αλλοίωνε σχεδόν κάθε πτυχή της παραδοσιακής ουγγρικής ζωής, με άλλα λόγια, ήταν ο πρόδρομος του μετέπειτα κομμουνιστικού καθεστώτος. Η αντίληψη αυτή στηρίζονταν στην πραγματικότητα ή ήταν μια παρανοϊκή φαντασίωση ; Στηρίζονταν στην πραγματικότητα.

"Υπήρχαν , πράγματι, ένας μεγάλος αριθμός νέων ανδρών και μερικών γυναικών εβραϊκής καταγωγής, πολλοί από τους οποίους είχαν βαπτιστεί χριστιανοί και ήταν γενικά από καλές οικογένειες, που από τις τελευταίες δεκαετίες της εποχής των Αψβούργων, είχαν γίνει αμείλικτοι επικριτές του ουγγρικού καθεστώτος. Επειδή το καθεστώς ήταν ο κύριος προστάτης των Εβραίων σε μια ολοένα και πιο αντι-φιλελεύθερη, εθνικιστική και αντισημιτική Ευρώπη, αυτή η επίθεση από κάποια μέλη της εβραϊκής ελίτ, θεωρήθηκε αχαριστία. Ο αναρχοσυνδικαλιστικής Ervin Szabó, (γεννημένος ως Samuel Armin Schlesinger-φώτο), ο κοινωνιολόγος Oszkár Jászi, τα μέλη της λεγόμενης ‘Galileo Circle’ (Κύκλος του Γαλιλαίου), οι «Επαναστατικοί Μηχανικοί» και άλλες ομάδες επιτίθονταν έντονα στον πρωθυπουργό István Tisza, ο οποίος στην πραγματικότητα ποτέ δεν υποχώρησε στην αποφασιστικότητά του να διατηρήσει την απόλυτη ισότητα των Εβραίων.

... Είναι δελεαστικό να εξηγήσει κανείς τη μεγάλη παρουσία των Εβραίων πριν από το 1914, στα ποικίλα σοσιαλιστικά κινήματα, που προέκυψαν από την απελπισία τους για το ποτέ θα γίνουν αποδεκτοί ως πλήρη μέλη του έθνους στο οποίο ζούσαν. Στην πραγματικότητα, ένας Εβραίος έπρεπε να είναι τυχερός, ακόμη και στη φιλελεύθερη Ουγγαρία των Αψβούργων, να μην δεχτεί ποτέ κάποια αντισημιτική προσβολή. Ωστόσο, κανένας κομμουνιστής, σοσιαλιστής ή ριζοσπαστικός δημοκράτης συγγραφέας δεν φαίνεται ποτέ να ανέφερε τον δημοφιλή αντισημιτισμό ή την αποτυχία να γίνουν αποδεκτοί από τους άλλους, ως την αιτία του ή για να επιλέξει αριστερές πολιτικές. Εκεί που το να είσαι Εβραίος στην Ουγγαρία πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν συχνά ταπεινωτικό, παρουσίαζε επίσης καταπληκτικές ευκαιρίες για να κάνεις μια καριέρα. Κανένας από τους μετέπειτα κομμουνιστές ηγέτες δεν φαίνεται να ήταν ιδιαίτερα ανεπιτυχής στην πρώτη του εργασία. 

Ούτε υπάρχει οποιαδήποτε μαρτυρία ότι είχε απορριφθεί από μια δουλειά ή μια ευκαιρία μάθησης λόγω της εβραϊκής καταγωγής του εκεί. Το αντίθετο μάλιστα - και εδώ θα πρέπει να είναι αρκετό να αναφέρουμε την περίπτωση του φιλοσόφου Georg Lukács (György -φώτο), του οποίου ο παππούς ήταν ένας αγράμματος τεχνίτης και ο πατέρας του ένας άκρως επιτυχημένος τραπεζίτης, ο οποίος παρακολούθησε τα καλύτερα σχολεία και τα πανεπιστήμια, και υπέγραφε, όταν ήταν στη Γερμανία, ως Georg von Lukács. Ή ο Mátyás Rákosi, ο σταλινικός ηγέτης της Ουγγαρίας στα τέλη του 1940 και στις αρχές της δεκαετίας του 1950, ο οποίος ήταν γιος ενός μέτριου εμπόρου της χώρας και ο οποίος ως νεαρός επωφελήθηκε  από μια υποτροφία στη περίφημη Ακαδημία Oriental, η οποία του έδωσε τη δυνατότητα να σπουδάσει στο εξωτερικό και να να μάθει πολλές γλώσσες.

Η επιθετική κριτική που ασκήθηκε από μερικές εκατοντάδες αριστερούς διανοούμενους (οι οποίοι παρεμπιπτόντως απορρίφθηκαν από τα πιο μετριοπαθή συνδικάτα και τους Σοσιαλδημοκράτες ηγέτες) δεν θα υπολογίζονταν, αν η Ουγγαρία δεν είχε περάσει αρκετά δύσκολα χρόνια πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Παγιδευμένοι στα διλήμματα των αυξανόμενων εθνικών ταξικών συγκρούσεων, ακόμη και τα πιο φιλελεύθερα μέλη της παλιάς ελίτ αγανάκτησαν με την ισχυρή κριτική των Εβραίων διανοουμένων. Ο ιστορικός John Lukacs, που σίγουρα δεν είναι φίλος της ακροδεξιάς, κατηγορεί τους αριστερούς Εβραίους διανοούμενους για αλαζονεία καιαφέλεια και γράφει στο έργο του «Βουδαπέστη 1900» ότι συνέβαλαν στο «τραγικό ρήγμα μεταξύ της Ουγγαρίας και της Βουδαπέστης, μεταξύ των Χριστιανών και των Εβραίων, μεταξύ των παλιότερων φιλελεύθερων και των νεότερψν ριζοσπαστικών».

…Παρά τον αυξανόμενο αντισημιτισμό, ήταν κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου που οι Εβραίοι της Ουγγαρίας έφθασαν στο απόγειο της επιτυχίας τους, με αρκετά μέλη της βασιλικής κυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένων του υπουργού Άμυνας – που ήταν στρατηγός – να είναι Εβραίοι ή βαπτισμένοι Εβραίοι και με δεκάδες Εβραίους να βρίσκονται στο κοινοβούλιο, στα πανεπιστήμια και στα ανώτατα δικαστήρια. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, περίπου 25.000 Εβραίοι υπηρέτησαν στο στρατό των Αψβούργων ως έφεδροι αξιωματικοί, ενώ στην Ουγγρική Εθνική Φρουρά, οι Εβραίοι αποτελούσαν σχεδόν το ένα τρίτο του των αξιωματικών. Αυτά ήταν σχετικά τα υψηλότερα ποσοστά από οποιαδήποτε άλλη θρησκευτική ή εθνοτική ομάδα. Αξίζει να σημειωθεί ότι, πριν πέσουν στα χέρια των Ρώσων και μάθουν για τον κομμουνισμό στα στρατόπεδα POW (αιχμαλώτων πολέμου),το σύνολο σχεδόν των Μπολσεβίκων επαναστατών Εβραίων του 1919, συμπεριλαμβανομένων των Kun και Rákosi, υπηρέτησε στις Αυστρο-ουγγρικές ένοπλες δυνάμεις ως αξιωματικοί ή ως υποψήφιοι αξιωματικοί."

Το 1919, μια κυριαρχούμενη από Εβραίους μπολσεβίκικη δικτατορία επιβλήθηκε στην Ουγγαρία υπό την ηγεσία του Εβραίου Μπέλα Κουν η οποία απέβλεπε στην εκκαθάριση των αντιπάλων του και της χριστιανικής εκκλησίας.

"Σημειώστε ότι οι 31 από τους 45 (ή κατά άλλους 49 ) «Επιτρόπους (κομισάριους) του Λαού» και τα τρία τέταρτα των 200 πιο σημαντικών αξιωματούχων ήταν εβραϊκής καταγωγής και ότι η πραγματική εξουσία ανήκε στον Béla Kun και σε κάποιους εβραϊκής καταγωγής συντρόφους του. Η Ουγγρική Δημοκρατία των Σοβιέτ αποτυπωνόταν ιστορικά, στα λόγια των Γάλλων αδελφών Jerome και Jean Tharaud, “L' Israël est roi” («Το Ισραήλ είναι βασιλιάς»). Επιπλέον, επειδή οι ζηλωτές διανοούμενοι θέλοντας να βάλουν τέλος στη θρησκεία και το πολιτισμό ρίχτηκαν στον αγώνα να «θεραπεύσουν» το λαό από τη νόσο της θρησκευτικότητας, το καθεστώς συνδέθηκε με την ασέβεια και την ανηθικότητα."

Κατά την περίοδο του μεσοπολέμου, η πλειοψηφία των κομμουνιστών στην Ουγγαρία ήταν Εβραίοι.

"... οι πράκτορες της Κομιντέρν, σχεδόν στο σύνολό τους εβραϊκής καταγωγής - συχνά συλλαμβάνονταν αμέσως μόλις διέσχιζαν τα σύνορα στην Ουγγαρία  και έτσι ήταν αδικαιολόγητα ενεργά μέλη του υπόγειου κόμματος.

Λέγεται ότι μέχρι και το ήμισυ των μελών του κόμματος εργάζονταν για την αστυνομία, τουλάχιστον περιστασιακά. Μισή δωδεκάδα περίπου,κομμουνιστές  εκτελέστηκαν μεταξύ του 1921 και τηςεισβολής των Γερμανών το 1944 ήταν εβραϊκής καταγωγής, αλλά αυτή ηδυσαναλογία προκλήθηκε εν μέρει από το γεγονός ότι τα δικαστήρια ήταν πιο επιεικήπρος τους μη Εβραίους. Ο Rákosi (φωτο) πέρασε 15 χρόνια σε μια ουγγρική φυλακή, όπως έκανε και ο Zoltán Vas, έναςάλλος πολύ γνωστός κομμουνιστής ηγέτης και ομοίως Εβραίος. Αν και δεν υπάρχουν αξιόπιστα στατιστικά στοιχεία για τη συμμετοχή του κόμματος στην περίοδο του μεσοπολέμου, είναι σαφές ότι η πλειοψηφία του αποτελείτο από Εβραίους διανοούμενους."

Μετα τον Β’ Π.Π., οι Εβραίοι χαιρέτισαν την εισβολή καιτην κατοχή της χώρας από μια ξένη δύναμη.

"Εν τω μεταξύ, το χάσμα που χώριζε τους Εβραίους από τους μη Εβραίους έγινε ακόμη μεγαλύτερο. Λαμβάνοντας υπόψη ότι η άφιξη του σοβιετικού Κόκκινου Στρατού συνιστούσε πραγματική απελευθέρωση από τους προηγούμενους, Εβραίοι επιζώντες συνέρρεαν στο κομμουνιστικό κόμμα, το οποίο φαινόταν να είναι η μόνη ασπίδα κατά της επιστροφής του φασισμού. Σύμφωνα με τα λόγια του Jerry Z. Muller: «Πουθενά οι Εβραίοι δεν ήταντόσο φανερά υπέρ της σοβιετοποίησης ενός  έθνους». "

Αλλά οι Εβραίοι έκρυβαν την εβραϊκή καταγωγή τους .

"Το ίδιο το κόμμα ήθελε οι εβραϊκής καταγωγής λειτουργοί του να πάρουν ονόματα που ηχούν σαν ουγγρικά. Κανείςδεν θα παραδεχόταν ότι το αρχικό όνομα του Kun ήταν Kohn, για παράδειγμα."

Αυτό που βλέπουμε εδώ δεν είναι τίποτα λιγότερο από την άρνηση του Ολοκαυτώματος. Μια εθνοτική καταπίεση, μιααπό τις κορυφαίες θηριωδίες του 20ού αιώνα - και μάλιστα όλων των εποχών - συστηματικά αμφισβητείται από αυτούς που ελέγχουν τη δημόσια ροή των πληροφοριών. Το αποτέλεσμα είναι ότι όποιος το επισημαίνει απορρίπτεται ωςτρελός και οι Ούγγροι θα πρέπει να ταπεινώνονται μπροστάαπό τους πρώην καταπιεστές τους.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή