Β. Βιλιάρδος - Τα ευρωπαράσιτα

http://www.analyst.gr/2014/01/21/5859/2/

Τα ευρωπαράσιτα

ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΙΛΙΑΡΔΟΣ

Ούτε η κυβέρνηση της Γερμανίας θέλει την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, ούτε η κυβέρνηση της Ελλάδας τη λύση των προβλημάτων της οικονομίας της, με δικά της μέσα – ενώ όλα τα υπόλοιπα είναι κενά λόγια, τα οποία εξυπηρετούν σκοπιμότητες

()

«Ένας Ινδός στην καταγωγή ιδιοκτήτης εταιρείας λογισμικού, αποφάσισε κάποια ημέρα να αναλάβει προπονητής της ομάδας μπάσκετ της κόρης του – αν και δεν είχε παίξει ποτέ προηγουμένως μπάσκετ. Εκτός αυτού, η ομάδα δεν είχε καθόλου ταλέντο, τα κορίτσια δεν ήταν αρκετά ψηλά ούτε γρήγορα, ενώ οι όποιες ικανότητες τους ήταν διαφορετικές μεταξύ τους. Ο Ινδός όμως κατάφερε τελικά να προκριθούν στον τελικό, παρά τις αδυναμίες τους. Πως το έκανε;

Απλούστατα, έχοντας τις ικανότητες που απαιτούνται από έναν ηγέτη, ενώ ήθελε πραγματικά να «κερδίσει το παιχνίδι», επέλεξε μία «αντισυμβατική στρατηγική». Ειδικότερα, γνωρίζοντας ότι η ομάδα του ήταν κατώτερη των ανταγωνιστών της, εάν έπαιζε όπως αυτές, αποφάσισε να αλλάξει εντελώς τον καθιερωμένο τρόπο του παιχνιδιού – σύμφωνα με τον οποίο όταν μία ομάδα έχει στην κατοχή της τη μπάλα, επιτίθενται όλοι μαζί ενώ, αμέσως μετά, ξανά όλοι μαζί επιστρέφουν στην άμυνα.

Ο Ινδός έδωσε την εντολή στην ομάδα του να παραμένει δίπλα στους αντιπάλους της (pressing), σε όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού, όταν δεν είχε στην κατοχή της τη μπάλα. Με την επιθετική αυτή αμυντική στρατηγική οι παίκτριες κατάφερναν να παίρνουν τη μπάλα από τους αντιπάλους τους και να πετυχαίνουν καλάθια» (M.Gladwell).

.

Άποψη

Τα πράγματα είναι πολλές φορές αρκετά πιο εύκολα από ότι νομίζουμε – ενώ ορισμένες «συμπεριφορές» είναι πολύ πιο κατανοητές και απλούστερες στην ερμηνεία τους, από όσο φανταζόμαστε.

Στα πλαίσια αυτά, εάν αναρωτηθεί κανείς κατά πόσον θέλει η πρωσική, προτεσταντική κυβέρνηση της Γερμανίας την πολιτική, την τραπεζική και τη δημοσιονομική ενοποίηση της Ευρωζώνης, η απάντηση είναι ολοφάνερη: δεν τη θέλει καθόλου.

Για την απαιτούμενη τεκμηρίωση της απάντησης αρκεί να διαπιστώσει κανείς ότι, δεν κάνει απολύτως τίποτα για την αντιμετώπιση των προβλημάτων των υπολοίπων – ακολουθώντας μία «χαιρέκακη» στρατηγική, η οποία ωφελεί μόνο την ίδια.

Για παράδειγμα, εάν ήθελε πραγματικά να συμβάλλει στην επίλυση των προβλημάτων των χωρών του Νότου ή της Ανατολικής Ευρώπης, τότε, μεταξύ άλλων,

 .

(α)  θα αύξανε την εσωτερική της κατανάλωση (την οποία διατηρεί χαμηλή μέσω του έντεχνου εκφοβισμού των πολιτών της, καθώς επίσης της διατήρησης των μισθών κάτω από το επίπεδο αύξησης της παραγωγικότητας), εισάγοντας προϊόντα αποκλειστικά και μόνο από τις συγκεκριμένες χώρες,

(β)  θα επένδυε στην πραγματική οικονομία των «εταίρων» της, αντί στην Κίνα, στη Βραζιλία και αλλού, ιδρύοντας παραγωγικές βιομηχανίες εντός της Ευρώπης,

(γ)  θα διευκόλυνε τη βιώσιμη χρηματοδότηση τους από τις αγορές – μέσω της υιοθέτησης των ευρωομολόγων ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο και, τέλος,

(δ)  θα συνέδεε την πολιτική λιτότητας με μέτρα ανάπτυξης, έτσι ώστε να διατηρηθεί τουλάχιστον σταθερός ο παρανομαστής της σχέσης Χρέος/ΑΕΠ – επίσης, να μην αυξάνεται κατακόρυφα η ανεργία, να μην εξαθλιώνονται οι Πολίτες, να μην κλιμακώνονται οι δημόσιες δαπάνες με τον ταυτόχρονο περιορισμό των εσόδων, να μην «καίγονται» χρήματα, να μην χάνονται οι ανθρώπινες δεξιότητες κοκ.

 .

Ειδικά στην περίπτωση της Ελλάδας, θα φρόντιζε να εξοφλήσει σταδιακά τα χρήματα που τις οφείλει,τουλάχιστον από το κατοχικό δάνειο.

Προφανώς δεν θα υπήρχε κανένας απολύτως λόγος να μειώσει την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων της, περιορίζοντας τις εξαγωγές – αφού θα συνέβαλλε στην εξισορρόπηση του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της (διάγραμμα), αυξάνοντας τις εισαγωγές.

.

Ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών Γερμανίας.
(*Πατήστε στο διάγραμμα για μεγέθυνση)

.

Φυσικά γνωρίζει ότι, τα πλεονάσματα που επιτυγχάνονται από μία οικονομία είναι εις βάρος των υπολοίπων – αφού τα πλεονάσματα του ενός είναι νομοτελειακά ίσα με το/τα ελλείμματα των άλλων.

Επομένως, επειδή είναι εν γνώσει της τόσο τα προβλήματα, όσο και οι λύσεις τους, τις οποίες δεν υιοθετεί, δεν έχει καμία απολύτως πρόθεση να συμβάλλει στη δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης – επιδιώκοντας αφενός μεν την ανεξαρτησία της από τις Η.Π.Α. με τη βοήθεια της ΕΕ, αφετέρου την απολυταρχική ηγεμονία της σε έναν χώρο, τον οποίο θεωρούσε ανέκαθεν «ζωτικό» για την οικονομία της (Ευρασία).

Εάν τώρα αναρωτηθεί κανείς κατά πόσο θέλει η Ελλάδα να επιλύσει με δικά της μέσα, τα προβλήματα χρηματοδότησης της οικονομίας της, η απάντηση είναι επίσης ολοφάνερη: δεν το θέλει καθόλου.

Για την τεκμηρίωση της συγκεκριμένης θέσης, αρκεί να αποδείξει κανείς ότι μπορεί να το κάνει – οπότε, αφού δεν το κάνει, συμπεραίνεται αυτόματα πως δεν το θέλει.

Στα πλαίσια αυτά, οι ανάγκες χρηματοδότησης της Ελλάδας για το 2014 υπολογίζονται μεταξύ 28,7 δις € και 34 δις € (δυστυχώς δεν έχουμε την επίκαιρη εικόνα, ενώ το διάγραμμα που ακολουθεί είναι από τον περασμένο Ιούλιο).

.

(*Πατήστε στον Πίνακα για μεγέθυνση)

.

Έναντι αυτών, έχουν εγκριθεί δάνεια από την Τρόικα, ύψους περί τα 17,5 δις €, οπότε απομένουν περί τα 16,5 δις € υπόλοιπα (εάν δεχθούμε ως συνολικές ανάγκες τα 34 δις € και μηδενικό πρωτογενές πλεόνασμα). Τα χρήματα αυτά θα έπρεπε να τα δανεισθεί είτε από τις ξένες αγορές, είτε από το εσωτερικό της, είτε από την Τρόικα (με ή χωρίς το ΔΝΤ).

Με δεδομένο όμως το ότι, τυχόν δανεισμός της Ελλάδας από την Τρόικα θα συνδεθεί με ένα νέο μνημόνιοή με μία «επέκταση» του παλαιοτέρου (αδιάφορο πως θα το ονομάσει κανείς), με περαιτέρω δυσμενή επακόλουθα για την οικονομία, θα έπρεπε να αναζητηθεί μία άλλη δυνατότητα – ρεαλιστική και εφαρμόσιμη φυσικά.

Εν προκειμένω, θα μπορούσαν να εκδοθούν ομόλογα, εγγυημένα με κρατική περιουσία – οπότε η πώληση τους θα ήταν εξασφαλισμένη. Επίσης τα χαμηλά επιτόκια (spreads), επειδή αφενός μεν θα ήταν σίγουρη η εξόφληση στη λήξη τους, αφετέρου η Ευρωζώνη ευρίσκεται σε ύφεση (σε αποπληθωρισμό -3% η Ελλάδα, οπότε ένα ονομαστικό επιτόκιο της τάξης του 2%, είναι αυτόματα 5% πραγματικό).

Θα μπορούσε επίσης να μειωθεί το δημόσιο χρέος της Ελλάδας χωρίς να πουληθούν σε εξευτελιστικές τιμές οι εταιρείες της, εάν ένα μέρος της κρατικής περιουσίας, η οποία δεν καταχωρείται πουθενά (δεν υπάρχει δυστυχώς κρατικός Ισολογισμός), πωλούταν σε μία επιχείρηση «τύπου ΤΑΙΠΕΔ» - με την ταυτόχρονη εισαγωγή της στο χρηματιστήριο (αντίθετα, η απλή μεταβίβαση της δημόσιας περιουσίας στο ΤΑΙΠΕΔ, δεν λύνει σε καμία περίπτωση το πρόβλημα, ενώ επιδεινώνει τις προοπτικές της χώρας).

Υπάρχουν φυσικά πολλές άλλες δυνατότητες χρηματοδότησης τόσο του δημοσίου, όσο και της πραγματικής οικονομίας – για παράδειγμα, όσον αφορά την πραγματική οικονομία,

 .

(α)  η ίδρυση μίας κρατικής επενδυτικής τράπεζας, «προικισμένης» με δημόσια περιουσία, έτσι ώστε, έχοντας εγγύηση, να δανείζεται από τις αγορές για να μπορεί να δανείζει,

(β)  η υιοθέτηση μέτρων που θα διευκόλυναν την εισροή των καταθέσεων των Ελλήνων από το εξωτερικό (έχουν «μεταναστεύσει» πάνω από 80 δις €, απλά και μόνο λόγω της ανασφάλειας των ιδιοκτητών τους),

(γ)  η προσέλκυση της πανίσχυρης ελληνικής Ναυτιλίας από το Λονδίνο, με την υιοθέτηση ανάλογα σταθερού φορολογικού πλαισίου, όπως η Βρετανία

(δ)  η διευκόλυνση των επενδύσεων* των Ελλήνων, οι οποίοι υποφέρουν τα πάνδεινα από τη γραφειοκρατία, καθώς επίσης από τη διαφθορά του δημοσίου

(ε)  η ενίσχυση της ίδρυσης μικρών επιχειρήσεων, μέσω των οποίων καταπολεμάται με επιτυχία η ανεργία (αυτοαπασχόληση) κοκ.

 .

Αφού λοιπόν η Ελλάδα μπορεί και δεν το κάνει (υπενθυμίζουμε πως πριν από την εισβολή του ΔΝΤ η Ελλάδα μπορούσε να δανεισθεί 25 δις € και πήρε μόνο 8 δις €, είχε τη δυνατότητα να διαπραγματευθεί τη μείωση του χρέους της – κούρεμα – ενώ δεν το έκανε κοκ.), τότε απλούστατα δεν το θέλει – για όποιους λόγους.

Συνοψίζοντας, ούτε η κυβέρνηση της Γερμανίας θέλει την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, ούτε η κυβέρνηση της Ελλάδας τη λύση των προβλημάτων της οικονομίας της, με δικά της μέσα – ενώ όλα τα υπόλοιπα είναι κενά λόγια, τα οποία δεν ωφελούν σε καμία περίπτωση τους Πολίτες, αλλά εξυπηρετούν σκοπιμότητες.

 .

* Σημείωση κειμένου: Εάν κατανοήσει κανείς ότι, η πατρίδα μας έχει τα καλύτερα λουλούδια, τα οποία όμωςδεν καλλιεργούνται επειδή η τιμή του ηλεκτρικού είναι ασύμφορη για τη λειτουργία των θερμοκηπίων, με αποτέλεσμα να εισάγονται από την Ολλανδία, θα αντιληφθεί το μέγεθος του προβλήματος – επίσης ότι, οι λεπτομέρειες κρίνουν πάντοτε τα αποτελέσματα και όχι τα μεγάλα λόγια.

Βασίλης Βιλιάρδος, για το Analyst.gr

Β. Βιλιάρδος - Η χρυσή μεσότητα

http://www.analyst.gr/2014/01/17/5786/2/

Η χρυσή μεσότητα

 ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΙΛΙΑΡΔΟΣ 

Ο ιδιωτικός τομέας, δημιουργώντας μονοπωλιακά, αχόρταγα και αδηφάγα τέρατα, μας οδηγεί στη μία κρίση μετά την άλλη – με φούσκες που συνεχώς αυξάνονται, απειλώντας να καταστρέψουν το χρηματοπιστωτικό σύστημα και ολόκληρο τον πλανήτη

()

“Οι μεγάλες αυτοκρατορίες σπάνια καταστρέφονται από εξωτερικές επιθέσεις – συνήθως καταρρέουν «υπό το βάρος» των εσωτερικών αντιθέσεων και διαφωνιών, οι οποίες σήμερα απειλούν την Ευρωζώνη.

Η διαχείριση της υπερχρέωσης ήταν ανέκαθεν μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της Πολιτικής. Στην αρχαιότητα, η συνήθως σφοδρή αντιπαράθεση μεταξύ δανειστών και οφειλετών, κατέληγε σε βίαιες συγκρούσεις και σε πολέμους – επειδή η εναλλακτική δυνατότητα, για την απαλλαγή από τα χρέη, ήταν η Δουλεία.

Στη σημερινή Ευρώπη, αλλά και στον υπόλοιπο πλανήτη, η επίλυση ανάλογων προβλημάτων επιχειρείται μεν πιο «πολιτισμένα», με οικονομικούς όρους δηλαδή, αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: η προσπάθεια υποδούλωσης ή/και λεηλασίας των οφειλετών από τους δανειστές” (D.Gros).

 .

Άποψη

Αρκετοί είναι αυτοί οι οποίοι, συμφωνώντας με τις θέσεις, καθώς επίσης με τις αναλύσεις ορισμένων οικονομολόγων, προτείνουν την ενεργητική συμμετοχή τους στα κόμματα – καλοπροαίρετα προφανώς και με στόχο την «αναδιάρθρωση» της πολιτικής, η οποία είναι κατά πολύ πιο επείγουσα και αναγκαία, ειδικά στην Ελλάδα, από την οικονομική αναδιάρθρωση ή από οποιαδήποτε άλλη.

Η απάντηση στις συγκεκριμένες «παροτρύνσεις» δεν είναι άλλη από το ότι, όπως ο φυσικός επιστήμονας «απέχει» συνειδητά από την πρακτική εφαρμογή των θεωριών που επεξεργάζεται, γνωρίζοντας ότι αυτή ανήκει στο πεδίο γνώσεων των μηχανικών, έτσι και ο (μακρο)οικονομολόγος οφείλει να αφήνει στους πολιτικούς την πρωτοβουλία της εφαρμογής εκείνων των οικονομικών θεωριών, οι οποίες, όπως ο ίδιος πιστεύει, θα έχουν τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα.

Δυστυχώς δημιουργούνται μεγάλα προβλήματα εδώ, όταν οι οικονομολόγοι δεν εισακούγονται από την πολιτική – όχι επειδή οι πολιτικοί δεν πείθονται από την ανάλυση και την τεκμηρίωση τους (αυτό δεν θα ήταν υποχρεωτικά αρνητικό), αλλά λόγω του ότι δεν υπάρχουν οι απαιτούμενες γνώσεις εκ μέρους τους, αφού οι περισσότεροι πολιτικοί είναι δυστυχώς δικηγόροι.

Μία επόμενη αιτία είναι το ότι, αρκετοί πολιτικοί συμπεριφέρονται με μεγάλη ιδιοτέλεια, διαφθείρονται από την οικονομική εξουσία, διαπλέκονται υπερβολικά και ενδιαφέρονται περισσότερο για τον εαυτό τους – πολύ λιγότερο για όλους αυτούς, οι οποίοι τους εκλέγουν, πιστεύοντας καλοπροαίρετα στις προεκλογικές υποσχέσεις τους.

Εν τούτοις, όλες αυτές οι «δυσλειτουργίες» δεν αλλάζουν τον κανόνα: το ότι δηλαδή κανένας δεν τα γνωρίζει όλα – ενώ δεν πρέπει να κάνει πράγματα που δεν ταιριάζουν με τη θέση του ή που δεν ανήκουν στο δικό του γνωστικό πεδίο και στη δική του επιστήμη.

Περαιτέρω αρκετοί είναι αυτοί οι οποίοι, υιοθετούν επιδερμικά ορισμένες θεωρίες παλαιοτέρων οικονομολόγων ή ακόμη και ταυτίζονται μαζί τους, τοποθετώντας αυθαίρετα «ετικέτες», όπως, για παράδειγμα, οπαδός του «σοσιαλδημοκράτη» Keynes, του «νεοφιλελεύθερου» Friedman κλπ. – αν και οι θεωρίες αυτές έχουν αποδειχθεί εσφαλμένες, κατά τη διάρκεια της πρακτικής εφαρμογής τους.

Ίσως ξεχνούν εδώ ότι, όπως σε όλες τις επιστήμες, έτσι και στην Οικονομία, η πρόοδος έρχεται όταν καταρρέει μία θεωρία και όχι όταν επιβεβαιώνεται – με πρόσφατη απόδειξη στη φυσική τη θεωρία της σχετικότητας, η οποία ανέτρεψε την προηγούμενη (υπενθυμίζουμε ότι, η θεωρία της ειδικής σχετικότητας θα είχε διατυπωθεί και χωρίς τον Einstein, επειδή βρισκόταν ήδη διάχυτη στον επιστημονικό κόσμο – αν και λόγω της έλλειψης εντυπωσιακών πειραμάτων, θα ήταν πολύ δυσκολότερο να είχε σκεφτεί κάποιος να επανεξετάσει τη θεωρία της βαρύτητας, η οποία φαινόταν οριστικά συστηματοποιημένη από τον Νεύτωνα).

Συνεχίζοντας, η θεωρία των «πατέρων» του δόγματος της ελεύθερης οικονομίας, των A.Smith και D.Ricardo,είναι αναμφίβολα εξαιρετική – έχοντας ουσιαστικά την παρακάτω βασική αρχή:

.

“Επαφιόμενο στον εαυτό του, απελευθερωμένο από εμπόδια και ελέγχους το Κεφάλαιο, θα κατευθύνεται αυτόματα και οποιαδήποτε στιγμή εκεί που τα κέρδη είναι τα υψηλότερα δυνατά. Κατά συνέπεια και όσον αφορά τα εμπορεύματα, την παραγωγή δηλαδή, το σχετικό ύψος του κόστους παραγωγής, θα καθορίζει τον τόπο παραγωγής των προϊόντων”.

Εν τούτοις, η «συνταγή» αυτή στηρίχθηκε σε ένα αξίωμα (Trickle down effect), το οποίο, αν και σωστό την εποχή που έζησαν, αποδείχθηκε απολύτως εσφαλμένο αργότερα – στο ότι δηλαδή “όταν ο πλούτος φτάσει σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο κορεσμού, τότε η αναδιανομή από τους πλούσιους στους φτωχούς ακολουθεί αυτόματα”

.

Προφανώς μπέρδεψαν την ανάγκη με τη χρήση – ενώ κατέληξαν στο συμπέρασμα αυτό, μετά από την παρατήρηση των κανόνων που ισχύουν στη Φύση (όπου τα ζώα σκοτώνουν κυρίως για να εξασφαλίσουν την τροφή τους και δεν τη συσσωρεύουν), μην συνυπολογίζοντας την σχεδόν εντελώς αντίθετη ανθρώπινη συμπεριφορά.

Κάτι ανάλογο ισχύει και για την εξαιρετική οικονομική θεωρία του K.Marx η οποία, όπως και ο αναρχισμός (κατάργηση των Αρχών), απαιτεί εξελιγμένους και ώριμους ανθρώπους, οι οποίοι θα αργήσουν πολύ να δημιουργηθούν στον πλανήτη – δεν είναι δηλαδή εφαρμόσιμη, σε έναν κόσμο ατελών ανθρώπων. Κυριότερο ελάττωμα της μαρξιστικής θεωρίας είναι το ότι, δεν «κατανόησε» τη σημασία των οικονομικών και λοιπόν «κινήτρων» για την ανθρώπινη συμπεριφορά – γεγονός που είχε σαν αποτέλεσμα, η κεντρικά κατευθυνόμενη οικονομία να είναι πρακτικά αντιπαραγωγική.

Ο Keynes τώρα κατανόησε την ανάγκη της επέμβασης του κράτους στην ελεύθερη οικονομία - η οποία, στην περίοδο της Μεγάλης Ύφεσης, τεκμηριώθηκε πως αδυνατούσε να αυτορυθμισθεί.

Περιληπτικά, η συνταγή του απαιτούσε την αύξηση των δημοσίων επενδύσεων (ίδρυση κρατικών εταιριών κλπ.), καθώς επίσης τη μείωση των φόρων, όταν η οικονομία ευρισκόταν σε ύφεση – την αποχώρηση όμως του δημοσίου από τον ιδιωτικό τομέα, παράλληλα με την επαναφορά της φορολογίας στα προηγούμενα επίπεδα, όταν η οικονομία «αναθερμαινόταν», επιστρέφοντας σε αναπτυξιακή τροχιά.

Στην πράξη όμως και παρά την αρχική επιτυχία της «συνταγής», το κράτος δεν αποχωρούσε από τον ιδιωτικό τομέα, όταν η οικονομία επανερχόταν σε ρυθμούς ανάπτυξης – με αποτέλεσμα να υπερδιογκώνεται, να διαφθείρεται, να γίνεται αντιπαραγωγικό, να εξελίσσονται οι δημόσιοι υπάλληλοι σε «κράτος εν κράτει» κοκ. Αργότερα δε, τα εργατικά συνδικάτα οδηγήθηκαν σε πολύ μεγάλες υπερβολές, εμποδίζοντας την υγιή ανάπτυξη της οικονομίας και διευκολύνοντας την επέλαση του νεοφιλελευθερισμού.

Την ίδια εκείνη εποχή ο Minsky διατύπωσε την αντίθεση του με την κλασσική ή νεοκλασική θεωρία, σύμφωνα με την οποία οι αγορές τείνουν πάντοτε προς ένα σημείο ισορροπίας, αυτόματα και χωρίς να υπάρχει ανάγκη ρύθμισης τους – υπό ορισμένες απαραίτητες προϋποθέσεις φυσικά όπως, για παράδειγμα, ο «πλήρης» ανταγωνισμός, η μη επέμβαση του κράτους στην Οικονομία ή/και «η συμμετρία» της πληροφόρησης (ισότιμη, ταυτόχρονη πρόσβαση από όλους, σε όλες οι πληροφορίες).

Όπως διαπίστωσε, οι προϋποθέσεις αυτές είναι πρακτικά ανέφικτες, ουτοπικές – με αποτέλεσμα να είναι σχεδόν αδύνατη η αυτορρύθμιση των αγορών, ακόμη και αν αποδεχόταν κανείς πως είναι σωστή η κλασσική θεωρία. Εν τούτοις, επρόκειτο ουσιαστικά για μία «μη θεωρία», η οποία δεν εύρισκε τρόπο πρακτικής εφαρμογής – μία θεωρία όμως που επανήλθε σήμερα στο προσκήνιο, μετά την πλήρη αποτυχία του νεοφιλελευθερισμού.

Συνεχίζοντας, ο Friedman και η σχολή του Σικάγο (απόγονος ουσιαστικά του αυστριακού Hayek), διαπίστωσε την απίστευτη διαφθορά, τη διαπλοκή, το χρηματισμό, την αντιπαραγωγικότητα και την ανελευθερία του διογκωμένου δημοσίου τομέα, τασσόμενος ολοκληρωτικά υπέρ της ιδιωτικής πρωτοβουλίας – υπέρ του ελάχιστου δυνατού κράτους, “με μία κυβέρνηση απαραίτητη μόνο ως «φόρουμ», όπου καθορίζονται οι κανόνες του παιχνιδιού, όσο και ως διαιτητής που ερμηνεύει και εφαρμόζει τους κανόνες που έχουν αποφασιστεί”.

Επίσης έγραψε ότι, “Ο φιλελευθερισμός δίνει έμφαση στην ελευθερία , ως έσχατο στόχο και στο άτομο, ως έσχατη οντότητα της κοινωνίας….Ο φιλελεύθερος είναι υπέρμαχος της πολιτικής αποκέντρωσης…..Υπάρχουν δύο μόνο τρόποι συντονισμού των δραστηριοτήτων εκατομμυρίων ανθρώπων:

Ο ένας είναι η κεντρική διεύθυνση, ο κομμουνισμός λοιπόν, ο οποίος περιλαμβάνει τη χρήση του καταναγκασμού –η τεχνική του στρατού και του σύγχρονου ολοκληρωτικού κράτους. Ο άλλος είναι η οικιοθελής συνεργασία των ατόμων – η ελεύθερη αγορά, με αμφίπλευρα εθελούσιες και ενημερωμένες συναλλαγές μεταξύ ελεύθερων μεν από τα κρατικά δεσμά, αλλά απολύτως πιστών στους κοινά ψηφισμένους νόμους ατόμων”.

Ακολουθώντας την πεποίθηση του με θρησκευτική ευλάβεια και με τις μεθόδους των «σταυροφόρων», πείθοντας παράλληλα απόλυτα τους Reagan και Thatcher, έγινε ο πατέρας του «δόγματος του σοκ» – απαιτώντας την ολοκληρωτική ιδιωτικοποίηση των πάντων.

Προφανώς απέτυχε παταγωδώς, αφού ο ιδιωτικός τομέας, δημιουργώντας τα γνωστά μας μονοπωλιακά, αχόρταγα και αδηφάγα τέρατα, μας οδηγεί στη μία κρίση μετά την άλλη – με μεγέθη (φούσκες) που συνεχώς αυξάνονται, απειλώντας να καταστρέψουν τόσο το χρηματοπιστωτικό σύστημα, όσο και ολόκληρο τον πλανήτη.

Η αυστριακή φιλελεύθερη σχολή βέβαια θεωρεί ότι, οι «εκτροπές» οφείλονται στις παρεμβάσεις του κράτουςστην ελεύθερη λειτουργία της αγοράς – όπως στην πρόσφατη περίπτωση της διάσωσης των μεγάλων τραπεζών από τη χρεοκοπία. Ενδεχομένως δε να έχει απόλυτο δίκιο, αφού ο καπιταλισμός είναι αδύνατον να λειτουργήσει, χωρίς τη δημιουργική καταστροφή – όπως την ανέλυσε ο επίσης αυστριακός J.Schumpeter.

Εάν λοιπόν δεν οδηγείται υποχρεωτικά στη χρεοκοπία η οποιαδήποτε ιδιωτική επιχείρηση αποτυγχάνει να ανταπεξέλθει με τη λειτουργία της, αδυνατώντας να εξοφλήσει τις υποχρεώσεις της, πως είναι δυνατόν να καταπολεμηθεί σωστά το ετεροβαρές ρίσκο (όπου άλλος αναλαμβάνει τον επιχειρηματικό κίνδυνο και άλλος πληρώνει), καθώς επίσης να διασφαλισθεί ο ελεύθερος ανταγωνισμός; Δεν είναι άλλωστε η αιτία της συνεχώς διογκούμενης χρηματοπιστωτικής φούσκας, η οποία δημιούργησε την τραπεζική βόμβα μεγατόνων που ευρίσκεται στα θεμέλια της Δύσης;

Στα πλαίσια αυτά, προτείνει ακόμη και την κατάργηση των κεντρικών τραπεζών – θεωρώντας πολύ σωστά ότι,αργά ή γρήγορα, παύει να υφίσταται η ανεξαρτησία τους και γίνονται «υποχείριο» της διεφθαρμένης πολιτικής (με οδυνηρά επακόλουθα για την πολιτική χρήματος, για τις κοινωνίες και για το σύστημα της ελεύθερης αγοράς).

Αποφεύγοντας εμείς τώρα να είμαστε οπαδοί κάποιου (κανένας και τίποτα δεν «δικαιούται» οπαδών στον πλανήτη) ή να τοποθετήσουμε «ετικέτες» στις θέσεις μας, έχουμε την άποψη ότι, η άριστη λύση ευρίσκεται κάπου στη μέση: στη χρυσή μεσότητα, όπως θα έλεγε ο Αριστοτέλης.

Ειδικότερα, σε ένα σύστημα μικτής οικονομίας, όπου το κράτος θα είχε στην ιδιοκτησία του τις κοινωφελείς, τις μονοπωλιακές κερδοφόρες, καθώς επίσης τις στρατηγικές επιχειρήσεις, ενώ όλες οι υπόλοιπες θα ανήκαν στον ιδιωτικό τομέα, χωρίς καμία εξαίρεση.

Παράλληλα, το κράτος θα έπρεπε να συνεχίσει να επενδύει, μειώνοντας τη φορολογία σε περιόδους ύφεσης, ενώ θα έπρεπε να υποχρεώνεται να αποχωρεί, όταν η οικονομία θα επανερχόταν στην ανάπτυξη – γεγονός που τεκμηριώνει ότι, η πολιτική λιτότητας σε περιόδους ύφεσης είναι καταστροφική, ενώ η μοναδική, έντιμη λύση είναι το πάγωμα μέρους των χρεών, έτσι ώστε να μην εμποδίζεται η ανάπτυξη και να μην εξαθλιώνονται οι πολίτες.

Για να μπορέσει όμως να λειτουργήσει σωστά ένα τέτοιο σύστημα, χωρίς το φόβο της πολιτικής διαφθοράς, της διαπλοκής, της ανεπάρκειας, της ανικανότητας κλπ., θα έπρεπε να συμμετέχουν ενεργητικά όλοι οι πολίτες στα κοινά – ψηφίζοντας οι ίδιοι τους κανόνες του παιχνιδιού, επιβλέποντας την τήρηση τους, νομοθετώντας και ελέγχοντας καθημερινά την εκάστοτε κυβέρνηση (με τη βοήθεια της αντικατάστασης της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας από την άμεση, μέσω αλλαγής του συντάγματος).

Άλλη λύση δυστυχώς δεν υπάρχει, όσο και αν ψάξει κανείς – εάν φυσικά δεν θεωρήσουμε λύση τον μονοδιάστατο, άκρως νεοφιλελεύθερο και αστυνομικό δικομματισμό των Η.Π.Α. ή το αντίπαλο δέος του: το μονοκομματικό, ακόμη πιο αστυνομικό, ανελεύθερο και μερκαντιλιστικό κρατικό καπιταλισμό της Κίνας,

Παραμένει βέβαια το ερώτημα, εάν μία χώρα, η οποία δεν έχει το απαιτούμενο «κρίσιμο μέγεθος» στο παγκοσμιοποιημένο πλέον περιβάλλον, εν μέσω υπόγειων συναλλαγματικών πολέμων και γεωπολιτικών εντάσεων, μπορεί να εφαρμόσει τέτοιες πολιτικές ή είναι υποχρεωμένη να ακολουθεί τα προστάγματα των ισχυρών δυνάμεων του πλανήτη, να συμβιβάζεται διαρκώς και να υποτάσσεται – πόσο μάλλον ένα κράτος υπερχρεωμένο, χωρίς το δικό του νόμισμα, μέλος ενός μη άριστου νομισματικού χώρου.

Η απάντηση, αν και εξαιρετικά δύσκολη, είναι μάλλον θετική: αρκεί η χώρα να κατορθώσει να πείσει τους «εταίρους» της για την ορθότητα των θέσεων της, λειτουργώντας παράλληλα σε επίπεδο λαών, πολιτών δηλαδή της ένωσης που ανήκει, οι οποίοι έχουν παρόμοια προβλήματα, τα οποία απαιτούν ανάλογες λύσεις – με την προϋπόθεση φυσικά ότι δεν θα τους επιβαρύνει, λύνοντας μόνη της τα δικά της οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα.

Στο παράδειγμα της Ελλάδας, εάν η απαίτηση για την καθιέρωση του πολιτεύματος της άμεσης δημοκρατίαςσυνοδευόταν από την προθυμία των πολιτών να καλύψουν οι ίδιοι τα νόμιμα χρέη της πατρίδας τους, απέναντι στους πιστωτές της, με τον τρόπο που μπορούν (επέκταση του χρόνου αποπληρωμής, χαμηλά επιτόκια κλπ.), η ισότιμη συμμετοχή τους στην κοινή νομισματική ζώνη, χωρίς φυσικά να αποτελεί μονόδρομο, είναι ένα μεγάλο πλεονέκτημα – αφού, μέσω αυτής, έχουν το κρίσιμο «συλλογικό μέγεθος», για να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν με την παγκοσμιοποίηση.

Β. Βιλιάρδος - Δεν θα περάσουν!!!

http://www.analyst.gr/2014/01/12/5679/2/

Δεν θα περάσουν

ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΙΛΙΑΡΔΟΣ 

Το πρόβλημα της πατρίδας μας δεν είναι πλέον οικονομικό – αφού τα μέτρα που εφαρμόζονται προάγουν τον εκφασισμό της κοινωνίας, τον αφελληνισμό και τη γενοκτονία, με ενδεχόμενο να μην είμαστε πια έθνος, μετά από μερικές δεκαετίες

(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)

“Η άρχουσα τάξη μπορεί να χάσει την εξουσία μόνο με τέσσερις τρόπους: ή ανατρέπεται εκ των έξω, ή κυβερνάει τόσο άσχημα ώστε να επαναστατούν οι μάζες, ή αφήνει να δημιουργηθεί μία δυνατή και δυσαρεστημένη μεσαία τάξη, ή χάνει την εμπιστοσύνη στον εαυτό της και τη βούληση να κυβερνά.

Τα αίτια αυτά δεν λειτουργούν μεμονωμένα και, κατά κανόνα, συνυπάρχουν και τα τέσσερα, ως ένα βαθμό. Μία άρχουσα τάξη που θα ήταν ικανή να φυλαχτεί από όλους αυτούς τους κινδύνους, θα μπορούσε να διατηρηθεί στην εξουσία για πάντα. Τελικά, ο αποφασιστικός παράγοντας είναι η πνευματική στάση αυτής της ίδιας της άρχουσας τάξης” (Orwell).

 .

Άποψη     

«Δίνουμε μάχη αντιμετωπίζοντας και πέμπτη φάλαγγα. Υπάρχει μία πέμπτη φάλαγγα, η οποία χαίρεται με τα αρνητικά δημοσιεύματα», είπε χαρακτηριστικά ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, υποχρεώνοντας τους σκεπτόμενους Έλληνες που τον άκουσαν, να αναρωτηθούν τι ακριβώς εννοεί.

Από τη μία πλευρά, η λέξη «πέμπτη φάλαγγα» που χρησιμοποίησε αναφέρεται στην προπαγάνδα, η οποία εκδηλώνεται εντός μίας υπό πολιορκία πόλης ή μίας χώρας σε εμπόλεμη κατάσταση - με αντικείμενο την ωφέλεια του εχθρού. Η προπαγάνδα αυτή μπορεί να είναι είτε εγχώρια, να προέρχεται δηλαδή από το εσωτερικό της χώρας (ή της πόλης), είτε εξωτερική – απ’ ευθείας από τον εχθρό.

Στόχος της είναι να υπονομεύσει με κάθε τρόπο το φρόνημα ή την ικανότητα των αμυνομένων – με τη βοήθεια της δολιοφθοράς, της διασποράς ψευδών ειδήσεων, της έντεχνης χειραγώγησης των μαζών, του «αντιπερισπασμού» της κοινής γνώμης, με τη μετατόπιση του ενδιαφέροντος της σε άλλα θέματα κοκ.

Στο ίδιο «πλαίσιο», ως «πέμπτη φάλαγγα» χαρακτηρίζονται επίσης οι κρυφές, ανατρεπτικές ομάδες ή ύποπτες ομάδες ανάλογων «δραστηριοτήτων», σκοπός των οποίων είναι η ανατροπή της υφιστάμενης τάξης πραγμάτων – έτσι ώστε να εξυπηρετηθούν τα ενδιαφέροντα, τα συμφέροντα καλύτερα μίας ξένης, επιθετικής και επεκτατικής δύναμης. Ο όρος χρησιμοποιείται πολύ συχνά ως μία μειωτική, συκοφαντική έκφραση, για οποιουσδήποτε πραγματικούς ή υποτιθέμενους πολιτικούς ή οικονομικούς ανταγωνιστές.

Από την άλλη πλευρά, ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο (1936-1939), κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Μαδρίτης –  χαρακτηρίζοντας ως «5^η Φάλαγγα» τον άμαχο πληθυσμό της πόλης, από τον οποίο θα ξεκινούσε η επίθεση εναντίον των κομμουνιστών (οι πολίτες είχαν τοποθετηθεί υπέρ του Φράνκο και των εθνικιστών).

Χαρακτηριστικό είναι το σύνθημα τότε των αντιφασιστών «Δεν θα περάσουν» (no pasaran) – υπονοώντας πως δεν θα επέτρεπαν στους φασίστες να καταλάβουν τη πόλη. Επίσης, το αντίθετο σύνθημα των πολιτών της Μαδρίτης, οι οποίοι ζητωκραύγαζαν επαναλαμβάνοντας τη λέξη «Πέρασαν» (han pasado) – όταν κέρδισε τη μάχη ο φασισμός, τον οποίο επιδοκίμαζαν!

Με κριτήριο τα παραπάνω, η κυβέρνηση φαίνεται πως μας ενημερώνει έμμεσα ότι, αφενός μεν δίνουμε μία μάχη (εμείς για την υπεράσπιση της ελευθερίας, της ιδιοκτησίας και της εθνικής μας ανεξαρτησίας, αυτή για την παραμονή της στην εξουσία), αφετέρου πως γίνονται προσπάθειες χειραγώγησης των Ελλήνων (προπαγάνδα), τόσο από το εσωτερικό, όσο και από το εξωτερικό – προς όφελος του εχθρού.

Επειδή όμως πρέπει να αποφεύγουμε τις παγίδες θεωρώντας, όπως οι Ισπανοί τότε και σήμερα (ανάλυση), «φίλο» μας το φασισμό, ο οποίος φαίνεται να επιβάλλεται σταδιακά στη χώρα μας (προφανώς όχι από την ακροδεξιά, αλλά από τη σκιώδη, ξένη διακυβέρνηση, την οποία μάλλον υπηρετεί πιστά ένα μεγάλο μέρος των πολιτικών δυνάμεων της χώρας), οφείλουμε να βεβαιωθούμε σχετικά με το ποιος είναι πραγματικά ο εχθρός μας. Αμέσως μετά, πρέπει να ερευνήσουμε και να διαπιστώσουμε τον τρόπο, με τον οποίο προσπαθεί να μας χειραγωγήσει – το είδος της προπαγάνδας δηλαδή.

(α) Όσον αφορά το πρώτο σκέλος, οι εξωτερικοί εχθροί μας είναι αναμφίβολα το ΔΝΤ και η Γερμανία, η οποία ουσιαστικά μας το επέβαλε – υπενθυμίζοντας, σε σχέση με την επίσκεψη του σοσιαλδημοκράτη (SPD) συγκυβερνήτη της χώρας και την επικρότηση εκ μέρους του της πολιτικής της καγκελαρίου στην Ελλάδα ότι, «όλοι οι Γερμανοί πολιτικοί, ανεξαρτήτως κόμματος, μιλούν την ίδια γλώσσα: τα Γερμανικά».

Στόχος τους είναι η λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας, η κατάλυση του κοινωνικού κράτους, ο πλήρης εκφασισμός του συστήματος, οι φορολογικές επιδρομές, η εξαθλίωση του πληθυσμού, η «φυλετική εκκαθάριση», καθώς επίσης η μετατροπή των Ελλήνων σε σκλάβους χρέους – με σκοπό την εξουδετέρωση των υγιών αντιστάσεων τους στο διηνεκές.

Μέσα από τη συγκεκριμένη μεθόδευση, επιδιώκεται παράλληλα να υποχρεωθούν όλοι οι Έλληνες να αποδεχθούν τον «ξένο ζυγό», έτσι ώστε να μετατραπούν σε ένα άβουλο, ετερόφωτο προτεκτοράτο – παράδειγμα προς αποφυγή για όλους τους άλλους Ευρωπαίους πολίτες, εάν τυχόν τολμούσαν ποτέ να αμφισβητήσουν τους «επίδοξους» ηγεμόνες τους (Γερμανία, χρηματοπιστωτικό κτήνος).

Περαιτέρω, ο εσωτερικός μας άσπονδος εχθρός είναι προφανώς εκείνη η πολιτική και οικονομική ελίτ, η οποία αποδέχεται, μεθοδεύει και προάγει τα σχέδια των εισβολέων – επιδιώκοντας ανταλλάγματα για την «προδοσία» της, τα οποία είναι πολύ περισσότερα από τα γνωστά μας τριάντα αργύρια.

Υπενθυμίζουμε εδώ πως, στην περίπτωση της Τουρκίας, η οποία οδηγήθηκε στα νύχια του ΔΝΤ το 2001, η κυβέρνηση του σημερινού πρωθυπουργού της, η οποία ανέλαβε πολύ αργότερα την εξουσία, ήταν αυτή που ξεπούλησε τη χώρα της –  μετατρέποντας την ουσιαστικά σε «εξαρτημένη επαρχία» του τοκογλυφικού, διεθνούς κεφαλαίου (ανάλυση).

Το γεγονός αυτό οφείλει να μας προβληματίσει, όσον αφορά την αλλαγή της στάσης της αξιωματικής αντιπολίτευσης - αν και θεωρούμε πως το πιθανότερο μελλοντικό σενάριο είναι η συγκυβέρνηση των δύο ισχυρότερων σήμερα κομμάτων (κοινοβουλευτική δικτατορία).

(β)  Όσον αφορά τώρα το δεύτερο σκέλος της «έρευνας» μας, τον τρόπο δηλαδή, με τον οποίο γίνονται προσπάθειες χειραγώγησης μας (μεταξύ άλλων με τη βοήθεια ορισμένων φανερών ή αφανών διατεταγμένων ΜΜΕ), όλοι διαπιστώνουμε τα παρακάτω:

Όταν εφαρμόζονται μέτρα λεηλασίας της Ελλάδας, εκφασισμού της κοινωνίας και φτωχοποίησης των Ελλήνων (για παράδειγμα, δρακόντεια φορολογικά πρόστιμα* για να διευκολυνθεί η μελλοντική εκχώρηση των εισπράξεων των φόρων σε ιδιώτες, αντισυνταγματικοί διωγμοί ενός νόμιμου πολιτικού κόμματος, συνεχείς μειώσεις μισθών και συντάξεων, νέοι δημευτικοί φόροι, αυθαίρετες απαγορεύσεις διαδηλώσεων, γενόσημακλπ.), τότε ενεργοποιείται «ως εκ θαύματος» το Κράτος Δικαίου – με τη σύλληψη κάποιων απίστευτα διεφθαρμένων πολιτικών, στρατιωτικών, διευθυντών δημοσίων εταιρειών και επιχειρηματιών, οι οποίοι στο παρελθόν κατέκλεβαν την Ελλάδα, παραμένοντας στο απυρόβλητο (οι απάτες με τις κρατικές τράπεζες, οι οποίες ήλθαν στην επιφάνεια πρόσφατα, είναι ένα από τα πολλά «δείγματα» της ληστείας – της εκμετάλλευσης του δημοσίου πλούτου, από μία μικρή μερίδα διεφθαρμένων Ελλήνων).

Με τον τρόπο αυτό οι Πολίτες, όπως κάποτε στη Μαδρίτη, έχοντας υποφέρει τα πάνδεινα από την ασύδοτη «δημοκρατία», από τα οικονομικά εγκλήματα και από την πολιτική διαφθορά, καταλήγοντας στη χρεοκοπία, επικροτούν και υποδέχονται με ενθουσιασμό τους εισβολείς, καθώς επίσης τον εκφασισμό της κοινωνίας τους – πόσο μάλλον όταν είναι πολίτες μίας χώρας, τα βασικά ελαττώματα της οποίας είναι η διχόνοια και η μισαλλοδοξία.

Έχοντας λοιπόν κατανοήσει ποιοι ακριβώς είναι οι εχθροί μας στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, τι επιδιώκουν, καθώς επίσης με ποιόν τρόπο μας χειραγωγούν, είμαστε σίγουροι πως η μία «πέμπτη φάλαγγα» που ανέφερε ο αντιπρόεδρος, η προπαγάνδα, δεν θα «χειραγωγήσει» κανέναν – ενώ η άλλη «πέμπτη φάλαγγα», οι αμυνόμενοι Έλληνες Πολίτες, δεν θα φωνάξουν με ενθουσιασμό «Πέρασαν», όπως οι Ισπανοί αλλά, αντίθετα, «Δεν θα περάσουν».

Άλλωστε, έχει ήδη αναφερθεί ότι, “Το σύστημα, το οποίο κατέκλεψε και οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία, καθώς επίσης στο διεθνή εξευτελισμό,  δεν έχει καμία διάθεση να αυτοεξυγιανθεί αυτοτιμωρούμενο – ενώ καμία ξένη δύναμη δεν ενδιαφέρεται να αποκαταστήσει την τάξη σε μία άλλη χώρα. Επομένως, μόνο εάν παραλύσει ο μηχανισμός που συντηρεί αυτό το σύστημα, το σύστημα θα καταρρεύσει.

Ο μηχανισμός όμως αυτός δεν παραλύει μόνο με διαμαρτυρίες, με συγκεντρώσεις και με πορείες. Εμείς οι ίδιοι τον συντηρούμε: με το να πληρώνουμε αυτά που μας επιβάλλει, με το να πηγαίνουμε υπάκουα στη δουλειά μας, με το να μη φέρνουμε αντιρρήσεις, με το να φοβόμαστε τον ίσκιο μας και με το να μην βλέπουμε τίποτα άλλο, πέρα από την μίζερη ζωούλα μας και τον μικρόκοσμό μας.

Για να το πούμε πιο απλά, μόνο εάν παραλύσουμε τον μηχανισμό που παράγει χρήματα και υπόκοσμο, διεφθαρμένα κόμματα, πολιτικούς και επιχειρηματίες, τότε αυτό το σαθρό σύστημα θα καταρρεύσει – αφού αυτό εξαρτάται από εμάς και όχι εμείς από αυτό.

Σε αυτή τη θέση βέβαια ο κλασικός αντίλογος των υπερασπιστών της υποτέλειας είναι ότι, θα κυριαρχήσει το χάος και η αναρχία. Όμως, είναι αδιαμφισβήτητο πλέον ότι ζούμε «κατ’ επίφαση εν τάξει» – εκτός εάν «τάξη» θεωρείται να μην ξέρεις τι φόρους θα σου επιβάλλουν την επόμενη εβδομάδα, αν θα έχεις δουλειά αύριο ή όχι, αν θα μπορείς να πληρώσεις φάρμακα, αν πρέπει να μεταναστεύσεις για να επιβιώσεις, αν τα νοσοκομεία θα έχουν γάζες, αν τα σχολεία θα συνεχίσουν να λειτουργούν και αν τα παιδιά σου θα έχουν το δικαίωμα να ονειρεύονται.

Ίσως πρέπει λοιπόν να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας - όχι όμως για να την παραδώσουμε ξανά σε κάποιον άλλον……”

.

Υστερόγραφο: Υπενθυμίζουμε ακόμη μία φορά ότι, το δημογραφικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε είναι εξαιρετικά σημαντικό – αφού, σύμφωνα με μελέτες, ο πληθυσμός της χώρας μειώθηκε κατά 300.000 μέσα σε δέκα μόλις χρόνια, στα 9,9 εκατομμύρια.

Με τη γήρανση δε των Ελλήνων στο ζενίθ (2,2 εκατομμύρια ή το 20% του πληθυσμού είναι άνω των 65 ετών, γεγονός που μας κατατάσσει στην τρίτη θέση μετά τη Β. Κορέα και την Ιαπωνία) και τα παιδιά κάτω των 14 ετών στο ναδίρ (1.650.000 εκ. έναντι 2.250.000 πριν από 40 περίπου έτη), δεν είναι υπερβολικό να αναφέρεται κανείς σε μία άνευ προηγουμένου «φυλετική εκκαθάριση» – ενώ θεωρείται πως εάν ο πληθυσμός μειωθεί κάτω από τα 8 εκ., τότε η πιθανότητα εξαφάνισης του μέσα σε πενήντα έτη δεν είναι απίθανη.

Εάν τώρα συνυπολογίσουμε τα αποτελέσματα της πολιτικής λιτότητας που έχουν επιβάλλει οι ξένοι εισβολείς (τεράστια μείωση των γάμων και τρομακτικός περιορισμός των γεννήσεων, αυτοκτονίες, χρεοκοπίες, ανεργία, απαισιοδοξία, «φυγή» στα ναρκωτικά, εγκληματικότητα, μετανάστευση των Ελλήνων κοκ.), τότε είναι εμφανές πως οι προοπτικές γίνονται ακόμη πιο σκοτεινές. Πόσο μάλλον όταν ο αριθμός των (παράνομων κυρίως) μεταναστών πλησιάζει το 20% του συνολικού πληθυσμού της χώρας – με πολλές πιθανότητες να συνεχίσει αυξανόμενος.

.

* Σημείωση κειμένου: Για παράδειγμα όσον αφορά τα πρόστιμα, η μη καταβολή ΦΠΑ της τάξης των 100 €, έστω και για μια ημέρα, οδηγεί σε πρόστιμο 1.000 € σε εταιρίες, οι οποίες τηρούν απλό λογιστικό σύστημα –  σε 2.500 € στις εταιρείες που τηρούν διπλογραφικό σύστημα.  

Ένα δεύτερο παράδειγμα είναι το ότι, σε οποιοδήποτε ποσό φόρου δεν καταβληθεί εντός δύο μηνών από την παρέλευση της νόμιμης προθεσμίας, επιβάλλεται πρόστιμο ίσο µε το 10% του φόρου που δεν καταβλήθηκε εμπρόθεσμα.

Μετά την πάροδο ενός έτους από τη λήξη της νόμιμης προθεσμίας καταβολής, το παραπάνω πρόστιμο ανέρχεται στο 20% του φόρου ενώ, μετά την πάροδο δύο ετών, ανέρχεται στο 30% του φόρου – όσο περίπου οι προμήθειες που απαιτούν οι εισπρακτικές εταιρείες.

Β. Βιλιάρδος - Ο κοινωνικός αποκλεισμός

http://www.analyst.gr/2014/01/09/5618/2/

Ο κοινωνικός αποκλεισμός

Από ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΙΛΙΑΡΔΟΣ

Όλο και περισσότεροι άνθρωποι δεν είναι πλέον απαραίτητοι στον παραγωγικό μηχανισμό, με αποτέλεσμα να αποκλείονται από την κοινωνία – να «απελαύνονται», οριστικά κατά κάποιον τρόπο, από το ίδιο το οικονομικό σύστημα

()

Μετά το 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο, «το σύστημα» χρειαζόταν ανθρώπους για να μπορέσει να λειτουργήσει. Επομένως, τους ενσωμάτωνε στην παραγωγική διαδικασία, όχι επειδή το ήθελε, αλλά λόγω του ότι είχε ανάγκη αφενός μεν από εργαζομένους, αφετέρου  από καταναλωτές.

Υπήρχαν φυσικά προβλήματα, η ανεργία δεν μηδενίσθηκε ποτέ, αλλά τόσο οι εθνικές οικονομίες, όσο και οι σχέσεις τους με τους ανθρώπους ήταν διαφορετικά «οργανωμένες», συγκριτικά με αυτά που συμβαίνουν σήμερα.

Πολλές λειτουργίες, οι οποίες στο παρελθόν εξασφάλιζαν θέσεις εργασίας, είτε εκτελούνται πλέον από μηχανές, είτε έχουν μεταφερθεί σε άλλες περιοχές του πλανήτη, είτε έχουν πάψει να υπάρχουν. Ακόμη και όταν επιστρέφει λοιπόν η ανάπτυξη σε μία χώρα, δημιουργούνται πολύ λιγότερες νέες θέσεις εργασίας, συγκριτικά με το μέγεθος του πληθυσμού – γεγονός που σημαίνει ότι, ο αριθμός των αποκλεισμένων αυξάνεται σταθερά.

Στο γράφημα που ακολουθεί φαίνεται η ανεργία σε διάφορες χώρες της Ευρώπης – με την Ελλάδα να κατέχει δυστυχώς τα σκήπτρα.

.

Επίπεδο ανεργίας σε διάφορες χώρες.
(*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)

.

Προφανώς οι ανθρώπινες κοινωνίες, έτσι όπως εκφράζονται από τις εκάστοτε πολιτικές τους ηγεσίες, δεν έχουν αποφασίσει ακόμη εάν στόχος τους είναι η δημιουργία θέσεων εργασίας ή ο περαιτέρω πλουτισμός της οικονομικής ελίτ – εκείνου του 1% δηλαδή του πληθυσμού το οποίο, με τη βοήθεια του χρηματοπιστωτικού κτήνους, καθώς επίσης με τη συμβολή των διεφθαρμένων πολιτικών που το υπηρετούν, «απομυζεί» αχόρταγα τον παγκόσμιο πλούτο, ενισχύοντας συνεχώς τη θέση του.

Φυσικά η κάθε χώρα έχει τις δικές της ιδιαιτερότητες – αν και η κατάληξη είναι παντού η ίδια. Στο παράδειγμα των Η.Π.Α., 7 εκατομμύρια πολίτες είναι πιασμένοι στα δίχτυα του «σωφρονιστικού συστήματος» – εκ των οποίων τα δύο εκατομμύρια ευρίσκονται ήδη στις φυλακές, ενώ τα υπόλοιπα πέντε είναι υπό καθεστώς επιτήρησης. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, έχοντας κατά κάποιον τρόπο «στιγματιστεί», έχοντας σφραγιστεί ανεξίτηλα από το σύστημα στο μέτωπο τους, δεν πρόκειται να εργασθούν, στη μεγαλύτερη πλειοψηφία τους.

Πιθανότατα λοιπόν θα καταλήξουν στη μακροχρόνια ανεργία όπου, σύμφωνα με την εμπειρία, οι πιθανότητες να βρεθεί εργασία μειώνονται ευθέως ανάλογα με το χρόνο που είναι κανείς άνεργος – με αποτέλεσμα να πάψουν κάποια στιγμή να αποτυπώνονται στις επίσημες στατιστικές και να εξαφανίζονται. Ας μην ξεχνάμε ότι και οι ελληνικές φυλακές έχουν πλέον γεμίσει – ενώ όλο και περισσότεροι πολίτες οδηγούνται σε αυτές, κυρίως για φορολογικούς και πολιτικούς λόγους.

Την ίδια στιγμή, ένας συνεχώς μεγαλύτερος αριθμός νέων άνω των τριάντα ετών δεν έχουν εργασθεί ποτέ – ένας αριθμός που συνεχώς θα κλιμακώνεται, ιδίως μετά την αύξηση των συνταξιοδοτικών ορίων. Η αιτία είναι το ότι, οι ηλικιωμένοι θα αποσύρονται όλο και πιο αργά από την «παραγωγή», επειδή το σύστημα θέλει να εξοικονομεί πόρους, περιορίζοντας τις δαπάνες του για συντάξεις και αποζημιώσεις – οπότε όλο και λιγότεροι νέοι θα βρίσκουν απασχόληση.

Μία επόμενη αιτία είναι το ότι, οι συνεχώς χαμηλότερες συντάξεις δεν είναι αρκετές για να εξασφαλίσουν μία αξιοπρεπή διαβίωση – οπότε οι πολίτες συνεχίζουν να εργάζονται, παρά τη μεγάλη ηλικία τους, όσο τους επιτρέπουν οι δυνάμεις τους. Παράλληλα, η «μανία» αύξησης της ανταγωνιστικότητας και της παραγωγικότητας, αντί της μείωσης του χρόνου εργασίας και των ορίων συνταξιοδότησης, καταστρέφει όλο και περισσότερες θέσεις εργασίας – εις βάρος ξανά των νέων.

Ειδικά όσον αφορά τη Γερμανία, η «επιμονή» της να στηρίζει την ανάπτυξη στην ανταγωνιστικότητα και στις εξαγωγές (γράφημα που ακολουθεί), χωρίς παράλληλα να αυξάνει τις εισαγωγές, κυρίως από τις χώρες-εταίρους της, όπως οφείλει, οδηγεί την Ευρωζώνη στα όρια της – αφού εξάγει συνεχώς ανεργία, εισάγοντας όλο και περισσότερες (φθηνές) θέσεις εργασίας από τις άλλες χώρες.

.

Ανάπτυξη Γερμανίας – ΑΕΠ (μαύρη γραμμή), Εξαγωγές (κόκκινο), Εισαγωγές (πράσινο), Εσωτερική κατανάλωση (μπλε).
(*Πατήστε στο διάγραμμα για μεγέθυνση)

Αν και είναι εμφανές λοιπόν ότι, η αύξηση της ανταγωνιστικότητας και της παραγωγικότητας, καθώς επίσης η επέκταση των ορίων συνταξιοδότησης, αποτελούν βραχυπρόθεσμες λύσεις, με καταστροφικά μακροπρόθεσμα αποτελέσματα, οικονομικά και κοινωνικά, φαίνεται πως δυστυχώς επιλέγονται από τα κράτη– στην προσπάθεια τους να αποκτήσουν την «ευμένεια» του τραπεζικού θηρίου, έτσι ώστε να εξασφαλίσουν τη χρηματοδότηση του δανεισμού, καθώς επίσης των επενδύσεων εκ μέρους του.

Μία τρίτη αιτία της «αποβολής» ανθρώπων από το σύστημα, η οποία ισχύει σε όλες εκείνες τις χώρες που είχαν την ατυχία να τις επισκεφθεί το ΔΝΤ, είναι η μέθοδος, με την οποία εξυγιαίνουν οι μπράβοι των τοκογλύφωντις οικονομίες. Απλούστατα, ρίχνουν όσους περισσότερους ανθρώπους μπορούν στη θάλασσα, από το καράβι που παραπαίει, κλείνοντας το μεγαλύτερο αριθμό των υπολοίπων στα αμπάρια – στην ίδια ακριβώς θέση που είχαν οι κωπηλάτες στις αρχαίες ρωμαϊκές γαλέρες.

Ειδικά όσον αφορά το χρηματοπιστωτικό τέρας, το οποίο αυξάνει την ισχύ του γεωμετρικά, οφείλει κανείς να γνωρίζει ότι, η συνολική «χρηματοοικονομική περιουσία» έχει ξεπεράσει ήδη το ένα τετράκις εκατομμύρια δολάρια – τα 1.000 τρις $ δηλαδή, για να γίνει πιο κατανοητός ο τεράστιος αυτός αριθμός.

Φυσικά τα χρήματα αυτά, τα 1.000 τρις $, δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα – αφού το παγκόσμιο ΑΕΠ είναι της τάξης των 71,7 τρις $ (2012) – γεγονός που σημαίνει πως η «χρηματοπιστωτική περιουσία», τα χρήματα που διακινούνται καλύτερα, είναι περί τις 14 φορές περισσότερα. Αυτό όμως είναι εντελώς αδιάφορο για το «κτήνος»,η μοναδική φροντίδα του οποίου είναι η συνεχής δημιουργία νέων χρηματοπιστωτικών προϊόντων, με κάθε θεμιτό ή αθέμιτο τρόπο. Αυτό επιτυγχάνεται ουσιαστικά με δύο τρόπους:

 .

(α)  Αρχικά πρέπει να εφευρίσκονται και να κατασκευάζονται χρηματοπιστωτικά εργαλεία, με τη βοήθεια των οποίων να διευκολύνεται η διείσδυση του «κτήνους» σε όλες τις υπάρχουσες περιοχές.

(β)  Με τη βοήθεια των συγκεκριμένων εργαλείων, το «χρηματοπιστωτικό κτήνος» εισβάλλει σε όλο και περισσότερους κοινωνικούς τομείς, στους οποίους παλαιότερα δεν είχε καμία πρόσβαση.

 .

Για παράδειγμα, τα ενυπόθηκα δάνεια στην Ελλάδα συσκευάζονταν όλα μαζί και πωλούνταν ως ένα προϊόν στους επενδυτές του εξωτερικού – με τις τράπεζες να χαρακτηρίζουν τη λειτουργία αυτή, με βάση την οποία ο ιδιοκτήτης ενός ακινήτου στην Ελλάδα έρχεται αντιμέτωπος με έναν κερδοσκόπο στη Βρετανία, εάν καθυστερήσει κάποιες δόσεις, «τιτλοποίηση».

Στις Η.Π.Α. βέβαια η κατάσταση είναι πολύ πιο «εξελιγμένη» – αφού η καινούργια μόδα, η σύγχρονη τάση καλύτερα, είναι η μετατροπή των απλήρωτων λογαριασμών των γιατρών σε χρηματοπιστωτικά παράγωγα, τα οποία πωλούνται στους επενδυτές, σε τιμές ανάλογες με το ρίσκο είσπραξης τους.

Ενδιαφέρον είναι επίσης το παράδειγμα σαράντα ιταλικών δήμων, οι οποίοι το περασμένο έτος ανακάλυψαν έντρομοι ότι, το τραπεζικό δάνειο τους δεν ήταν στην πραγματικότητα δάνειο, αλλά ένα παράγωγο προϊόν (όπου «παράγωγο» σημαίνει πως δεν είναι το ίδιο ένα προϊόν, αφού η αξία του καθορίζεται από άλλες αξίες – οι οποίες συχνά συνιστούν αλυσίδες, μέχρι να φτάσει κανείς στην αφετηρία τους). Οι ιταλικοί δήμοι ήταν σε θέση να πληρώνουν τις μηνιαίες δόσεις τους. Εν τούτοις, δεν πήραν τελικά τίποτα, αφού το παράγωγο απέτυχε – χρεοκόπησε κατά κάποιον τρόπο.

Στο γράφημα που ακολουθεί φαίνονται τα περιουσιακά στοιχεία των 25 μεγαλύτερων τραπεζών του πλανήτη, σε ποσοστά επί του ΑΕΠ των χωρών τους.

.

Τα περιουσιακά στοιχεία των 25 μεγαλύτερων τραπεζών του πλανήτη, σε ποσοστά επί του ΑΕΠ των χωρών τους.
(*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)

.

Ολοκληρώνοντας, η κρίση των ενυπόθηκων δανείων στις Η.Π.Α. ήταν ένα ακόμη θλιβερό παράδειγμα – εντυπωσιακό σε κάθε περίπτωση, όσον αφορά τις δυνατότητες του κτήνους να κινεί ανύπαρκτα χρήματα. Συνολικά 50 εκατομμύρια συμβόλαια, εγγυημένα με ακίνητα, κατέρρευσαν από τη μία ημέρα στην άλλη – με αποτέλεσμα να χρεοκοπήσει μία σειρά από συμμετέχοντες, όπως οι ιδιοκτήτες των ακινήτων, οι αμερικανικές τράπεζες, οι ευρωπαϊκές, άλλοι επενδυτές κοκ.

Σε κάθε περίπτωση, η εγκληματική λειτουργία του χρηματοπιστωτικού κτήνους στέλνει εκατομμύρια ανθρώπους και εταιρείες στο περιθώριο – ολόκληρα κράτη επίσης, τα οποία υποκύπτουν στις πιέσεις για όλο και πιο υγιείς προϋπολογισμούς, έτσι ώστε να είναι ασφαλής η πληρωμή των τόκων για τον αέρα που τους δανείζουν οι διεθνείς τοκογλύφοι.

Β. Βιλιάρδος-Οι σύγχρονοι ολιγάρχες

http://www.analyst.gr/2014/01/07/5563/2/

Οι σύγχρονοι ολιγάρχες

ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΙΛΙΑΡΔΟΣ 

Η ελίτ χρησιμοποίησε την κρίση του 2007 για να εντείνει ακόμη περισσότερο τις εισοδηματικές ανισότητες προς όφελος της – με γνωστό επενδυτή να έχει πει πρόσφατα ότι, η τάξη του κέρδισε τελικά, στην εικοσαετή πάλη που διεξάγεται με τις υπόλοιπες

()

“Η φιλοσοφία του Κόμματος, του μοναδικού αλάθητου μηχανισμού, αρνιόταν σιωπηρά όχι μόνο την εγκυρότητα της εμπειρίας, αλλά και την ύπαρξη της εξωτερικής πραγματικότητας. Η «αίρεση των αιρέσεων», η οποία έπρεπε να τιμωρείται παραδειγματικά, ήταν ο κοινός νους. Το φοβερό δεν ήταν ότι θα σε σκότωναν, αν σκεφτόσουν διαφορετικά από αυτά που σου επέβαλλαν, αλλά ότι θα μπορούσαν να έχουν δίκιο.

Γιατί, σε τελευταία ανάλυση, πως ξέρουμε ότι δύο και δύο κάνουν τέσσερα; Ή ότι ισχύει ο νόμος της βαρύτητας; Ή ότι το παρελθόν είναι αμετάβλητο; Αν το παρελθόν και ο εξωτερικός κόσμος υπάρχουν μόνο στο νου και αν ο νους μπορεί να ελέγχεται και να καθοδηγείται, τότε τι γίνεται; Από την άλλη πλευρά, όποια χώρα ελέγχει το παρελθόν, δεν ελέγχει το μέλλον; Και όποια χώρα έχει την ισχύ να ελέγχει το παρόν, δεν ελέγχει το παρελθόν;” (Ο μεγάλος αδελφός, E.A.Blair με παρεμβάσεις).   

 .

Άρθρο 

Είμαστε αντιμέτωποι με έναν «πολιτικό ρατσισμό», ο οποίος επικρατεί κυρίως στην Ευρώπη, καθώς επίσης με έναν «οικονομικό ρατσισμό» στις Η.Π.Α. – όπου οι ομοιότητες με το 1928, με την εποχή δηλαδή πριν από την κατάρρευση του συστήματος, είναι τρομακτικές.

Ειδικότερα, στην Ευρώπη, ιδίως στην Ελλάδα, οι ιδιοκτήτες των περισσοτέρων περιουσιακών στοιχείων είναι ορισμένοι διεφθαρμένοι «πολιτικοί ολιγάρχες» – καθώς επίσης οι «διαπλεκόμενοι» μαζί τους «κρατικοδίαιτοι» επιχειρηματίες, οι οποίοι τους στηρίζουν στηριζόμενοι.

Αρκεί να μελετήσει κανείς προσεκτικά τα περιουσιακά στοιχεία αρκετών πολιτικών, μοιρασμένα συνήθως στο συγγενικό τους περιβάλλον, για να κατανοήσει το μέγεθος του προβλήματος – πόσο μάλλον όταν ακόμη και ένας ανόητος καταλαβαίνει ότι, περιουσίες αυτού του ύψους δεν μπορεί να έχουν δημιουργηθεί από τους μισθούς τους.

Την ίδια στιγμή, με μία απίστευτη προπαγάνδα που θα ζήλευε ακόμη και ο Γκέμπελς, με ένα απύθμενο θράσος καλύτερα, οι διεφθαρμένοι αυτοί πολιτικοί, φοροφυγάδες στο σύνολο τους, κατηγορούν τους Πολίτες των χωρών τους για φοροδιαφυγή – υιοθετώντας παράλληλα μία εντελώς καταστροφική πολιτική λιτότητας, επιβάλλοντας συνεχώς χαμηλότερους μισθούς, περιορισμό των κοινωνικών παροχών, καθώς επίσης εγκληματικές αυξήσεις φόρων, σε επίπεδο «κομμουνιστικής» δήμευσης της ιδιωτικής περιουσίας. Το αποτέλεσμα είναι φυσικά η ραγδαία αύξηση της φτώχειας, η οποία φαίνεται στο γράφημα που ακολουθεί:

.

Εισοδήματα κάτω από το όριο της φτώχιας

.

Το πλέον παράδοξο όμως όλων είναι η δουλική υποταγή των Πολιτών, η αμαχητί παράδοση της ελευθερίας, της σκέψης και της ιδιοκτησίας τους, σε αυτούς τους «πολιτικούς ολιγάρχες» - πολλοί εκ των οποίων διαθέτουν ένα εξοργιστικά χαμηλό γνωστικό και πνευματικό επίπεδο, μία ανικανότητα και μία ανεπάρκεια, άνευ προηγουμένου στη  Ιστορία.

Από την άλλη πλευρά παρατηρείται στις Η.Π.Α. ένα παράδοξο με την πρώτη ματιά γεγονός, το οποίο χαρακτηρίζει την εξέλιξη της αμερικανικής κοινωνίας τα τελευταία σαράντα χρόνια. Αναλυτικότερα, η πρόοδος είναι τεράστια όσον αφορά την καταπολέμηση των ανισοτήτων που οφείλονται στην εθνική καταγωγή, στο φύλο, στις σεξουαλικές προτιμήσεις κοκ. – ενώ, ταυτόχρονα, οι οικονομικές ανισότητες έχουν αυξηθεί σε δυσθεώρητα επίπεδα.

Με άλλα λόγια, όταν ο ρατσισμός και οι «φυλετικές διακρίσεις» που αφορούν τους νέγρους, τους ισπανόφωνους, τις γυναίκες ή τους ομοφυλόφιλοι έχουν μειωθεί σημαντικά, η απόσταση μεταξύ φτωχών και πλουσίων αυξάνεται συνεχώς – γεγονός που σημαίνει ότι, ο «οικονομικός ρατσισμός» έχει φτάσει σε ένα ύψος που είναι αδύνατον να «υπερπηδηθεί» ειρηνικά.

Σύμφωνα τώρα με μία έρευνα, για την οποία έδωσε εντολή η «American Political Science Association», ο εξειδικευμένος σύνδεσμος των πολιτικών επιστημόνων της χώρας, έχουμε τον παρακάτω Πίνακα:

 .

Μέσο εισόδημα	1970	2012
90% του πληθυσμού	33.000	30.000
10% του πληθυσμού	137.000	244.000
1% του πληθυσμού	340.000	1.021.000
0,1% του πληθυσμού	844.000	4.661.000
0,01% του πληθυσμού*	2.290.000	21.570.000

* 13,000 οικογένειες το 1970, 16.068 οικογένειες το 2012

Πηγή: E. Saez (Γάλλος οικονομολόγος του Barkley).

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

 .

Με βάση τον πίνακα, ενώ το 1970 το μέσο εισόδημα του πλουσιότερου 10% του πληθυσμού ήταν τετραπλάσιο του αντίστοιχου που αφορούσε το 90%, σήμερα είναι οκταπλάσιο. Το εισόδημα του πλουσιότεροι 1% είναι 33 φορές υψηλότερο, ενώ του 0,1% αυξήθηκε από 28πλάσιο το 1970 στο 165απλάσιο – με αυτό του 0,01% να έχει διαμορφωθεί από 76πλάσιο σε 720πλάσιο.

Δεν έχει λοιπόν αυξηθεί μόνο η διαφορά μεταξύ του 10% του πληθυσμού και του 90%, αλλά και εντός του πλουσιότερου 10%. Με απλούστερα λόγια, δεν κερδίζουν πολύ περισσότερα μόνο οι πλούσιοι συγκριτικά με τους εύπορους, αλλά και οι υπερβολικά πλούσιοι απέναντι στους πολύ πλούσιους – γεγονός που οφείλεται κυρίως στο ότι, τα χρήματα παράγουν χρήματα, μέσω των τόκων και των επενδύσεων, ενώ όσο περισσότερα είναι, τόσο πιο πολλά παράγουν.

Περαιτέρω, για πρώτη φορά μετά το 1917 το 10% του πληθυσμού εισπράττει περισσότερο από το 50% του συνολικού ΑΕΠ των Η.Π.Α. – ενώ το 0,01% περίπου το 4,5% του ΑΕΠ. Προφανώς λοιπόν έχουμε το 99,9% του πληθυσμού εναντίον του 0,1% – μία ανισότητα η οποία παρατηρήθηκε στις Η.Π.Α. τελευταία το 1928, λίγο πριν από την κατάρρευση των χρηματιστηρίων και τη Μεγάλη Ύφεση που ακολούθησε.

Η αλλαγή αυτού του γεγονότος, η καταπολέμηση καλύτερα της συγκεκριμένης παθογένειας του καπιταλισμού, έγινε εφικτή μόνο με την κήρυξη του 2^ου παγκοσμίου Πολέμου – ενώ διήρκεσε από το 1940 έως το 1980, με την πρώτη «αλλαγή παραδείγματος» να εμφανίζεται μετά το 1970, εντεινόμενη την εποχή της που «κατέλαβε την εξουσία» ο νεοφιλελευθερισμός (Reagan, Thatcher).

Ειδικότερα, από το 1946 έως το 1963, ο ανώτατος φορολογικός συντελεστής για εισοδήματα που ξεπερνούσαν τα (σημερινά) 2,5 εκ. $ ήταν 91% – ενώ μέχρι την προεδρία του R. Reagan διατηρήθηκε στο 70% (προφανώς αναφερόμαστε σε φορολογία εισοδημάτων και όχι ακίνητης περιουσίας ή καταθέσεων, όπου πρόκειται για δημεύσεις).

Σήμερα όμως, οι υπερβολικά πλούσιοι ουσιαστικά δεν φορολογούνται – αφού έχουν τη δυνατότητα να φοροαποφεύγουν νόμιμα, με διάφορους τρόπους. Ο ανώτατος δε φορολογικός συντελεστής του 36,9% επιβάλλεται από ένα σχετικά χαμηλό ύψος εισοδημάτων – της τάξης των 400.000 $. Όπως είπε ο W.Buffett, η γραμματέας του, με μισθό μερικών δεκάδων χιλιάδων δολαρίων, πληρώνει υψηλότερους φόρους, σχετικά με τον ίδιο – τα ετήσια εισοδήματα του οποίου είναι μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια.

Συνεχίζοντας, υπάρχουν δύο ακόμη σημεία, όσον αφορά τις εισοδηματικές ανισότητες, τα οποία θα έπρεπε να αναφέρει κανείς. Το πρώτο είναι η παγκοσμιοποίηση, η οποία είχε σαν αποτέλεσμα τη μείωση των πραγματικών αμοιβών των εργαζομένων με μέση ειδίκευση – για λόγους ανταγωνιστικότητας, με τις αναπτυσσόμενες οικονομίες, με κυριότερο συνήγορο στην Ευρώπη τη Γερμανία.

Το δεύτερο είναι η εκρηκτική αύξηση των αμοιβών των ανώτατων διοικητικών στελεχών των επιχειρήσεων. Το 1970 ένας διευθύνων σύμβουλος (CEO) κέρδιζε 39 φορές περισσότερα από το μέσο εργαζόμενο – το 1999 κέρδιζε 1.045 φορές περισσότερα, ενώ σήμερα 1.100 φορές (48,6 εκ. $ ετήσια, κατά μέσον όρο).

Συνεχίζοντας, η ύφεση του 2007, ειδικότερα η κατάρρευση των χρηματιστηρίων, έπληξε καίρια τους πλουσίους – αφού το πλουσιότερο 1% έχασε μεταξύ των ετών 2007 και 2009 το 36,3% του εισοδήματος του. Εν τούτοις, μετά την ανάκαμψη που ακολούθησε, κατάφερε να μηδενίσει τις ζημίες του – ενώ το 99% έχασε το 11,6% των εισοδημάτων του, καταφέρνοντας στη συνέχεια να καλύψει μόλις το 0,4% των ζημιών του.

Η αιτία είναι κυρίως η ανάληψη της εξουσίας από τις κεντρικές τράπεζες – οι οποίες, ιδίως στις Η.Π.Α., πλημμυρίζοντας το σύστημα με ρευστότητα που όμως δεν κατευθύνθηκε στην πραγματική οικονομία, συνέβαλλαν στην αναδιανομή των εισοδημάτων προς όφελος των υπερβολικά πλουσίων.

Αυτή τη στιγμή βέβαια οι αγορές μετοχών των Η.Π.Α. είναι εξαιρετικά υπερτιμημένες, συγκριτικά με τον υπόλοιπο πλανήτη – γεγονός που συμπεραίνεται εύκολα από το γράφημα που ακολουθεί, στην πρώτη κάτω στήλη του οποίου έχουμε το συνολικό δείκτη, στη δεύτερη την τιμή προς κέρδη, στην τρίτη τη λογιστική αξία, στην τέταρτη την τιμή προς το cash flow και στην πέμπτη το ποσοστό μερισμάτων (στη συνέχεια οι μέσοι δεκαετείς δείκτες).

.

(*Πατήστε στο διάγραμμα για μεγέθυνση)

.

Εκτός αυτού, υπάρχουν φούσκες σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του συστήματος – κυρίως στα «κρυπτό-νομίσματα» (διαδικτυακά, κρυπτογραφημένα νομίσματα, με ηλεκτρονικούς κωδικούς), όπως το Bitcoin, το Litecoin και πολλά άλλα.

Τα νομίσματα αυτά, επειδή δεν αναφέρονται στην οικονομία ενός κράτους, αλλά σε τίποτα, θυμίζουν τη «φούσκα της τουλίπας» στην Ολλανδία – την πρώτη ιστορικά, το 1635 (κάθε βολβός τουλίπας κόστιζε στο ζενίθ της φούσκας 2.500 φιορίνια, όταν ο ετήσιος μισθός ενός εξειδικευμένου εργαζόμενου ήταν περίπου 150 φιορίνια – ο κάθε βολβός λοιπόν πάνω από 200.000 € σε σημερινές τιμές).

Στο διάγραμμα που ακολουθεί φαίνονται οι διακυμάνσεις του γνωστότερου διαδικτυακού νομίσματος – το οποίο εκτινάχθηκε ξανά στα ύψη, όταν η Zynga, η γνωστή εταιρεία «ιντερνετικών» παιχνιδιών, ανακοίνωσε πως θα το δοκιμάσει στις συναλλαγές της.

.

.

Ουσιαστικά λοιπόν η ελίτ χρησιμοποίησε την κρίση του 2007 για να εντείνει ακόμη περισσότερο τις εισοδηματικές ανισότητες προς όφελος της – με τον W.Buffett να λέει τα εξής το 2011: «Ο πόλεμος των τάξεων μαίνεται στις Η.Π.Α. τα τελευταία είκοσι χρόνια – η δική μου όμως τάξη κέρδισε τελικά».

Ολοκληρώνοντας, είναι αυτονόητο το ότι, οι εισοδηματικές ανισότητες επιδρούν σε μεγάλο βαθμό στη λειτουργία της πολιτικής, «διαστρεβλώνοντας» τη δημοκρατία. Αρκεί να αναφέρει κανείς την κίνηση «Tea Party», η οποία χρηματοδοτείται και εκπαιδεύεται από τους αδελφούς Koch, οι οποίοι διαθέτουν περιουσία της τάξης των 98 δις $ – όσο περίπου το 40% του ΑΕΠ της Ελλάδας.

Για να διατηρηθούν βέβαια οι εισοδηματικές ανισότητες και να παραμείνει κυρίαρχη η τάξη του W.Buffett, χωρίς να προκληθούν μεγάλες κοινωνικές αναταραχές και εξεγέρσεις, θα πρέπει να γίνεται όλο και πιο αστυνομικό, συνεχώς πιο φασιστικό το κράτος – γεγονός που διαπιστώνεται ήδη στις Η.Π.Α., αλλά και στην Ευρώπη, όπου μάλλον προηγείται η Γερμανία και ακολουθεί η Ισπανία.

Βασίλης Βιλιάρδος, για το Analyst.gr