ΝΑ ΕΝΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΘΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ !!!

Γνώμες

Κηδείες και κρίση

Ριχάρδος Σωμερίτης 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 04/09/2011

Ο κ. Γιώργος Καµίνης, δήµαρχος Αθηναίων, παραβρέθηκε την περασµένη Τετάρτη στην πολιτική κηδεία του Λεωνίδα Κύρκου στο ιστορικό Α’ Νεκροταφείο της πρωτεύουσας. Στην κηδεία αυτή παραβρέθηκαν επίσης, µαζί µε κάποιες χιλιάδες πολίτες, πολλοί εκπρόσωποι της ηγεσίας της χώρας: δεξιοί, κεντροαριστεροί και αριστεροί. Είναι αδύνατον να µη διαπίστωσαν µερικά πολύ απλά πράγµατα.

Το πρώτο είναι ότι η σορός του Λεωνίδα είχε εκτεθεί σε µια νέα, µικρή αίθουσα, ειδική για τις πολιτικές κηδείες, και όχι στις γνωστές αίθουσες όπου µπορούµε να αποχαιρετήσουµε για ύστατη φορά, πριν από την εκκλησιαστική κηδεία, τους άλλους νεκρούς και να βρούµε, όταν τα βρίσκουµε, δυο λόγια παρηγοριάς για τους δικούς τους. Ποιο είναι το νόηµα του συµβολικού αυτού «απαρτχάιντ», αυτού του «από ‘δώ οι µεν, από ‘κεί ο άλλος»; Ισως ένας δύσκολος συµβιβασµός µε τους κληρικούς για τα όσα συµβαίνουν σε ένα νεκροταφείο που δεν τους ανήκει; Βέβαια, αποτελεί πρόοδο η έµµεση αυτή παραδοχή του θεσµού της πολιτικής κηδείας, γιατί ως πρόσφατα οι κηδείες αυτές ήταν (ψυχολογικά τουλάχιστον) ηµιπαράνοµες.

Το δεύτερο είναι ότι η πολιτική τελετή, ελλείψει άλλης λύσης, έγινε στον υπαίθριο χώρο µπροστά από το οστεοφυλάκιο. Οι οργανωτές είχαν εγκαταστήσει µερικά καθίσµατα για τους πολύ επίσηµους και καλά έκαναν γιατί οι περισσότεροι δεν θα άντεχαν την ορθοστασία. Η ΕΜΥ δεν είχε αποκλείσει βροχή _ ευτυχώς, δεν έβρεξε... Καυτό υγρό ήλιο είχε και δεν ήταν καλύτερα. 





ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ??? ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗΝ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ, ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΟΙ "ΓΝΩΣΤΕΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ", ΟΜΩΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΤΗ ΠΡΕΠΕΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΩΣ ΝΑ ΑΝΕΓΕΡΘΗ Ο "ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ" ΠΟΥ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΤΕΛΗΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΟΠΤΟΣ (ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΕΦΑΜΜΙΛΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΩΝ Χ.Ο.) ΠΡΟΣ ΧΡΗΣΙΝ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΗ-Χ.Ο. ! ΟΙΚΟΘΕΝ ΝΟΕΙΤΑΙ ΟΤΙ ΕΑΝ ΕΜΦΑΝΙΣΘΟΥΝ ΠΟΛΛΑΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΑΦΗΣ ΠΙΣΤΩΝ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ (π.χ. ΜΩΑΜΕΘΑΝΩΝ ή ΠΑΠΙΚΩΝ) ΤΟΤΕ ΟΦΕΙΛΕΙ Ο ΔΗΜΟΣ ΝΑ ΑΝΕΓΕΙΡΕΙ ΚΑΙ ΔΙ' ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΝ ΑΝΑΛΟΓΟΝ ΝΑΟΝ ! 

Το τρίτο είναι ότι δεν υπάρχει ακόµα υποδοµή για την καύση των νεκρών. Προφανώς, δεν είχε ζητήσει καύση ο Λεωνίδας Κύρκος, που είχε καταγράψει εν ζωή τις επιθυµίες του για την οργάνωση της κηδείας του. Ο καθένας όµως µπόρεσε να διαπιστώσει εκεί ότι η υποδοµή αυτή, που ξεκινά στη Θεσσαλονίκη από τον Μπουτάρη, για την Αθήνα και τον Καµίνη παραµένει στα «υπόψη». Κι ας µη διαθέτει Ανθιµο. Βιώνουµε µια σκληρή κρίση και το επιχείρηµα ότι άλλα προέχουν και όχι αυτά ακούγεται λογικό. Αλλά δεν είναι. Οσοι επιθυµούν «για µετά» την καύση και όσοι επιθυµούν πολιτική κηδεία δεν µπορούν να περιµένουν να τελειώσει η αγωνία µας µε την τρόικα: µία φορά πεθαίνουν, όπως µία φορά γεννήθηκαν. 





Η ΚΑΥΣΙΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΣ ΚΑΙ ΔΙΟΤΙ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΠΡΩΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΚΑΙ, ΕΠΙΣΗΣ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΩΣ, ΔΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ ΣΤΟ ΛΕΚΑΝΟΠΕΔΙΟΝ.

Οπως είναι όχι µόνο λογικό αλλά απλώς ανθρώπινο το πρόβληµα µε τις µεταµοσχεύσεις. Οι µητροπολίτες µας, που ξέχασαν τις ανατριχιαστικές προσευχές τους να βρεθεί µόσχευµα για τον Χριστόδουλο, δηλαδή να πεθάνει κάποιος για να σωθεί αυτός, προσπαθούν µε κούφια και προσβλητικά επιχειρήµατα να εµποδίσουν τον νόµο του Ανδρέα Λοβέρδου που θα έδινε ελπίδα ζωής σε τόσους συνανθρώπους µας. Ολα αυτά υπενθυµίζουν, σε όσους επίµονα το αρνούνται, ότι πρέπει επιτέλους να ξεκαθαρίσουν οι σχέσεις, φυσικά και οι οικονοµικές, Πολιτείας και Εκκλησιών.

Η καύση νεκρών είναι υπόθεση πολιτισμού

Η καύση νεκρών είναι υπόθεση πολιτισμού

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_16/05/2010_1291710

Tης Mαριας Kατσουνακη / mkatsounaki@kathimerini.gr

Στην Ελλάδα το θέμα «καύση νεκρών» είχε τεθεί δημόσια για πρώτη φορά το 1987, επετράπη ύστερα από είκοσι, σχεδόν, χρόνια με την ψήφιση, το 2006, του σχετικού νόμου και πριν από λίγες ημέρες τα συναρμόδια υπουργεία (Περιβάλλοντος, Εσωτερικών και Υγείας) υπέγραψαν κοινή απόφαση για τη ρύθμιση των ζητημάτων που αφορούν την ίδρυση και τη λειτουργία κέντρων αποτέφρωσης. Σημαντικό βήμα, αναγκαίο το δικαίωμα της επιλογής. «Ταφή ή καύση;» Αρχές του 21ου αιώνα μπορούν και οι Ελληνες, πλέον, να απαντήσουν.
Η Εκκλησία αντιδρά. Αναμενόμενο. Εκ της φύσεώς τους οι Εκκλησίες είναι συντηρητικοί οργανισμοί. Εκτός από τις παραδόσεις, τις Γραφές, ερωτήματα θεολογικού και φιλοσοφικού περιεχομένου, εκκρεμούν και μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. Μια ολόκληρη βιομηχανία που έχει στηθεί γύρω από το τελετουργικό της κηδείας και η οποία θα θιγεί σημαντικά αν, τελικά, ένα μέρος των πιστών επιλέξει την οδό της αποτέφρωσης.
Το αδιαχώρητο των νεκροταφείων της Αττικής, οι αστρονομικές τιμές στις οποίες έχει εκτοξευθεί η αγορά τάφου, η δαπάνη της κηδείας (2.000 με 3.000 ευρώ ή, απλώς, αξιοπρεπής), η φρικώδης διαδικασία της εκταφής, όλα θα ανακουφιστούν μόλις λειτουργήσει το πρώτο Κέντρο Αποτέφρωσης Νεκρών. Η καύση είναι υπόθεση πολιτισμού.
Τώρα, μάλιστα, που η μεταφυσική αγωνία βαραίνει όσο και η πραγματική αβεβαιότητα, η υπουργική απόφαση ανοίγει ένα δρόμο. Δίνει τη δυνατότητα να αντιμετωπίσουμε ώριμα και ρεαλιστικά όχι μόνο τη ζωή, αλλά και τον θάνατο.
Σε μία από τις πιο προβεβλημένες σκηνές του «Αμλετ», στην πέμπτη πράξη του έργου, ο ένας νεκροθάφτης απευθύνεται στον άλλον: «Ποιος χτίζει πιο γερά και από τον χτίστη και το μαραγκό; (...) Ετσι και σου ξαναβάλουνε το αίνιγμα αυτό, εσύ θα απαντήσεις “ο νεκροθάφτης”. Γιατί τα δικά του σπίτια θα κρατήσουν μέχρι Δευτέρα Παρουσία». Η στιχομυθία, λίγο πριν ο Αμλετ κρατήσει το κρανίο στα χέρια του και σαρκάσει για τη ματαιότητα του βίου.
Πάνω στο θρυλικό ερώτημα του πρίγκιπα της Δανίας η τέχνη έχει θριαμβεύσει δίνοντας ανθεκτικούς στον χρόνο καρπούς, δημιουργώντας ακατάλυτους δεσμούς. Η εμπειρία του τέλους, άλλοτε τρομακτική άλλοτε λυτρωτική, τροφοδοτεί τους καλλιτέχνες με ανεξάντλητο υλικό.
Η στάχτη, είτε φυλάσσεται είτε σκορπίζεται, είναι μια διαρκής υπόμνηση της θνητότητας. Ο αποχωρισμός είναι τελεσίδικος, οριστικός.
Πώς θα αντιδράσει άραγε μια κοινωνία γαλουχημένη στη διαδικασία της ταφής; Στη φροντίδα του μνήματος και στον θρήνο; Σε αυτό το νοητό «σημείο συνάντησης» όπου ο συγγενής επιστρέφει και αναζητεί, παλεύει ακατάπαυστα να συμφιλιωθεί με την απώλεια του αγαπημένου προσώπου; Σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη η αποτέφρωση νεκρών αποτελεί θεσμό εδώ και αιώνες (από το 1789 στη Γαλλία, από το 1884 στη Βρετανία). Η Ελλάδα, εγκλωβισμένη σε παραδόσεις, αγκυλώσεις και συμφέροντα, δυσκολεύεται να υιοθετήσει την ελευθερία της επιλογής. Η αποτέφρωση, στο μυαλό ενός μέρους του πληθυσμού, είναι συνώνυμη με την πολιτική κηδεία. Εκτός θρησκείας, εκτός Γραφών. Σχεδόν σε καθεστώς παρανομίας.
Η καύση νεκρών δαιμονοποιείται, από άγνοια ή από πρόθεση, με αποτέλεσμα η ταφή να θεωρείται μονόδρομος. Ομως, τα τελευταία χρόνια, πληθαίνουν παράλληλα και εκείνοι που τολμούν και επιλέγουν την άλλη λύση. Που δηλώνουν αυτό που επιθυμούν και ζητούν από το περιβάλλον τους να το εκπληρώσει. Αναγκαστικά τότε, η σορός ταξιδεύει σε χώρες του εξωτερικού, όπου η διαδικασία της αποτέφρωσης επιτρέπεται.
Σε μια εποχή απρόβλεπτη, ανακατατάξεων και ανατροπών, η «καύση νεκρών» προσφέρεται για ασκήσεις μαύρου χιούμορ (ειδικά με τις περικοπές μισθών και συντάξεων...), κινδυνεύοντας να βρεθεί στο περιθώριο ή να αποτελέσει άλλο ένα πεδίο εσωτερικού εμφυλίου. Πρόκειται, όμως, για σημαντικό ζήτημα, που αποτελεί κοινωνική κατάκτηση. Τα παιχνίδια εξουσίας ας τα αφήσουμε στη ζωή. Ο θάνατος έχει το δικό του βασίλειο, αχανές και ανεξιχνίαστο. Κι όπως λέει ο Αμλετ απευθυνόμενος στον Οράτιο: «Ο ουρανός κι η γη κρύβουνε περισσότερα μυστήρια από όσα ονειρεύτηκε ποτέ η φιλοσοφία σου» …

Υπογράφηκε η απόφαση για τα Κέντρα Αποτέφρωσης Νεκρών

Υπογράφηκε η απόφαση για τα Κέντρα Αποτέφρωσης Νεκρών

Αθήνα

Υπογράφηκε, την περασμένη εβδομάδα, η κοινή υπουργική απόφαση, με την οποία ρυθμίζονται θέματα τεχνικής φύσεως σχετικά με την ίδρυση και λειτουργία Κέντρων Αποτέφρωσης Νεκρών. Όπως ανακοίνωσε σήμερα, Δευτέρα, το ΥΠΕΚΑ, η ακριβής θέση του πρώτου Κέντρου θα ανακοινωθεί σύντομα. «Βασική μας στόχευση είναι να εναρμονιστούμε με τη διεθνή πρακτική των ανεπτυγμένων χωρών, όπου η πολιτεία δίνει στο άτομο την ελευθερία επιλογής του τρόπου ταφής, ανάλογα με τις θρησκευτικές ή ιδεολογικές προτιμήσεις του» δηλώνει η υπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, Τίνα Μπιρμπίλη. Η υπουργική απόφαση υπογράφηκε από το ΥΠΕΚΑ και τα συναρμόδεια υπουργεία Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης και Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης.  Η απόφαση ρυθμίζει τεχνικά θέματα που αφορούν στη διαδικασία αδειοδότησης των Κέντρων Αποτέφρωσης Νεκρών (ΚΑΝ), στους κανονισμούς και στις διαδικασίες αποτέφρωσης και στην ασφάλεια των εγκαταστάσεων και του προσωπικού. Έτσι, ορίζεται η χωροθέτηση των ΚΑΝ με προβλεπόμενους χώρους συναθροίσεως (αίθουσες τελετών, αναμονής, κ.λπ.), και περιβαλλοντικά και υγειονομικά κριτήρια λειτουργίας, με τέτοιο τρόπο ώστε να τηρούνται οι οριακές τιμές εκπομπών αερίων ρύπων, όπως ορίζονται από την ΚΥΑ. Σύμφωνα με την ανακοίνωση, η χωροθέτηση και έναρξη λειτουργίας του πρώτου ΚΑΝ, σε συνεργασία με τους συναρμόδιους φορείς, θα ανακοινωθεί σύντομα. Ακολούθως, ο Δήμος στον οποίο θα ανήκει θα προχωρήσει στην προκήρυξη του έργου κατασκευής.  Να σημειωθεί πως η μη ύπαρξη Κέντρων Αποτέφρωσης Νεκρών στη χώρα μας συνιστά παραβίαση άρθρων του ελληνικού Συντάγματος, καθώς και της Διεθνούς Σύμβασης για την προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά Δικαιώματα. Η αποτέφρωση νεκρών ισχύει στη Γαλλία από το 1789, στη Βρετανία από το 1884 και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες από τη δεκαετία του '30. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, τα ποσοστά αποτέφρωσης θανόντων ξεπερνούν το 50% σε Βρετανία, Ελβετία, Σουηδία, Ολλανδία, Δανία, κ.ά. Στη χώρα μας οι πρωτοβουλίες άρχισαν το 1987 και το 2006 ψηφίστηκε ο σχετικός νόμος (3448/2006, αρ. 35). Ακολούθησε το Προεδρικό Διάταγμα της 23ης Μαρτίου 2009, όπου εξειδικεύτηκαν οι προϋποθέσεις αποτέφρωσης νεκρών. http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1134879&lngDtrID=244