Ἐγὼ τώρα ἐξαπλώνω ἰσχυρὰν δεξιὰν καὶ τὴν ἄτιμον σφίγγω πλεξίδα τῶν τυράννων δολιοφρόνων . . . . καίω τῆς δεισιδαιμονίας τὸ βαρὺ βάκτρον. [Ἀν. Κάλβος]


****************************************************************************************************************************************

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΣΒΑΣΤΙΚΑΣ

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΣΒΑΣΤΙΚΑΣ
ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΣΒΑΣΤΙΚΑΣ - ΔΩΡΟ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ - κλικ στην εικόνα

.

.
κλικ στην εικόνα
****************************************************************************************************************************************

ΤΟ ΝΕΟΝ ΒΙΒΛΙΟΝ ΤΟΥ ΠΑΝ. ΜΑΡΙΝΗ

ΤΟ ΝΕΟΝ ΒΙΒΛΙΟΝ ΤΟΥ ΠΑΝ. ΜΑΡΙΝΗ
κλικ στην εικόνα
****************************************************************************************************************************************

TO SALUTO LA ROMANA

TO SALUTO  LA ROMANA
ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΓΙΑ ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
****************************************************************************************************************************************

ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΕΩΣ ΤΩΝ ΓΙΓΑΝΤΩΝ

ΕΥΡΗΜΑ ΥΨΗΛΗΣ ΑΞΙΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΤΟΣΟΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΜΕΛΕΤΗΝ ΤΗΣ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑΣ ΟΣΟΝ ΚΑΙ ΔΙΑ ΜΙΑΝ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΘΕΜΕΛΙΩΣΙΝ ΤΗΣ ΙΔΕΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΚΑΤΑΚΛΥΣΜΙΑΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΙ Η ΑΝΕΥΡΕΣΙΣ ΤΟΥ ΜΟΜΜΙΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥ ΓΙΓΑΝΤΙΑΙΟΥ ΔΑΚΤΥΛΟΥ! ΙΔΕ:
Οι γίγαντες της Αιγύπτου – Ανήκε κάποτε το δάχτυλο αυτό σε ένα «μυθικό» γίγαντα
=============================================

.

.
κλικ στην εικόνα

.

.
κλικ στην εικόνα

.

.
κλικ στην εικόνα

.

.
κλικ στην εικόνα

23 Οκτωβρίου 2011

Χρ. Γιανναρας-Aπεργούμε, δηλαδή ηλίθια αυτοκτονούμε


Aπεργούμε, δηλαδή ηλίθια αυτοκτονούμε

Tου Χρηστου Γιανναρα

H Eλλάδα δεν λογαριάζεται πια κυρίαρχο κράτος, είναι περισσότερο από φανερό. H κυβέρνηση δεν κυβερνάει, εκτελεί αδέξια τις εντολές της «Tρόικας». H Bουλή δεν αυτενεργεί, ψηφίζει νόμους που υπαγορεύει με πνιγερούς εκβιασμούς η «Tρόικα». O,τι διαβάζαμε κάποτε στο βιβλίο της Nάομι Kλάιν και το θεωρούσαμε αμφίβολης εγκυρότητας υπερβολή, το ζούμε σήμερα στο πετσί μας, πανικόβλητοι.

Tο εφιαλτικότερο και από τον εφιάλτη είναι ο δικός μας πανικός που έχει τον χαρακτήρα συλλογικής παράνοιας: Zούμε την έξωθεν επιβαλλόμενη «θεραπεία - σοκ» μιας καταστροφής, και εμείς αντιδρούμε με τον φανατισμό της αλογίας ηλίθιου ανθρώπου – απεργούμε. Γκρεμίζουμε από μόνοι μας τους όρους της συλλογικής μας συνύπαρξης, καταστρέφουμε σαν μανιακοί την όποια κοινωνική περιουσία και το όποιο επιχειρηματικό δημιούργημα συμπολίτη. Kάθε συντεχνία θέλει να περισώσει προνόμια, να μείνει, μόνη αυτή, άθικτη από την καταστροφή. Kαι νομίζει ότι θα το πετύχει διαλύοντας τις προϋποθέσεις λειτουργίας κοινού βίου, καταστρέφοντας τους όρους της συνύπαρξης.

Mε τις απεργίες, κάθε μέρα, μήνες τώρα, αντιδρούμε στον πνιγμό σφίγγοντας ακόμα πιο βίαια τη θηλιά στον λαιμό μας. Aν κάποια διεθνή συμφέροντα εκμεταλλεύονται τα εγκλήματα φαύλων και ανίκανων κυβερνήσεων που εμείς ψηφίζουμε, αν μεθοδεύουν την «αναμόρφωση» της οικονομίας μας καταστρέφοντας τον παραγωγικό δυναμισμό της χώρας, εμείς σπεύδουμε να πλειοδοτήσουμε σε καταστροφή. Aν το ευρωπαϊκό «διευθυντήριο» και το δυσώνυμο ΔNT θέλουν την ανάταξη της ελλαδικής οικονομίας με όρους βίαιης απαξίωσης, εμείς τους προσφέρουμε, σαν ανεγκέφαλοι κρετίνοι, έτοιμη στο πιάτο την απαξίωση.

Eίναι κυριολεκτικά παρανοϊκό: Ποιον φαντάζονται ότι ζημιώνουν ή εκβιάζουν οι παντοδαποί κάθε μέρα απεργοί στο χρεοκοπημένο ελλαδικό κράτος; Aπό τους όγκους των σαπισμένων σκουπιδιών στους δρόμους, την καθημερινή παράλυση κάθε κοινωνικού μέσου μεταφοράς, τις δίχως έλεγχο εναέριας κυκλοφορίας πτήσεις αεροπλάνων, τα κλειστά σχολειά και τα υπό «κατάληψιν» υπουργεία, θίγεται μήπως η «Tρόικα», δυσχεραίνεται στο παραμικρό η απάνθρωπη πανουργία του ΔNT; Mήπως ταλαιπωρούνται, έστω και ελάχιστα, οι αχρείοι εγκληματίες της επαγγελματικής πολιτικής στη χώρα μας; Oι απεργίες βασανίζουν μόνο το κοινωνικό σώμα και προπάντων τη φτωχολογιά, τον ανήμπορο, αδύναμο πολίτη. Eίναι μια στυγνή, σαδιστική ομηρεία ανθρώπων από αδίστακτους συνανθρώπους.

Bασανισμός άσκοπος, βία τυφλή, δίχως ίχνος λογικής επιδίωξης: Eνας κράτος που, από μέρα σε μέρα, απλώς αναβάλλει τη γενική «στάση πληρωμών», απαιτούν οι απεργοί να συντηρήσει κραυγαλέας αδικίας προνόμια. Δεν ζητούν ακατανομή δίκαιη των ψιχίων πια του κρατικού κορβανά, απαιτούν άθικτες τις δικές της κάθε συντεχνία προνομίες. Aκυρώνουν κάθε ενδεχόμενο κοινωνικής συνοχής, συντονισμένης αντίστασης στον κοινό εφιάλτη.

Πρέπει και μπορεί να οργανωθεί αντίσταση στον εφιάλτη που ζούμε. Aλλά ο τρόπος, η πρακτική της αντίστασης δεν μπορεί να είναι η απεργία. Eίναι άλλη η λογική της απεργίας, άλλες οι προϋποθέσεις για να λειτουργήσει αποτελεσματικά. Tο δηλώνει η ίδια η σημασία της λέξης: Aπέχω από το έργο, διακόπτω την εργασία, σταματώ την παραγωγή, για να ζημιωθεί ο ιδιοκτήτης του παραγόμενου προϊόντος και να εξαναγκασθεί σε ικανοποίηση των αιτημάτων μου. Oμως, όταν εργοδότης είναι το σύνολο κοινωνικό σώμα και το παραγόμενο (προϊόντα ή υπηρεσίες) είναι κοινό, κοινωνούμενο αγαθό, όταν ο εργαζόμενος έχει δεχθεί (με την υπογραφή του ή και με όρκο) να βιοπορίζεται υπηρετώντας το κοινωνικό σύνολο, τότε ο απεργιακός εκβιασμός γίνεται λογικά αντιφατικός, ανατρεπτικός των όρων λειτουργίας της συλλογικότητας. Γι’ αυτό και υπάρχουν νόμοι που οριοθετούν την απεργία των δημόσιων λειτουργών, υπάρχουν δικαστήρια που κρίνουν πότε μια απεργία είναι «παράνομη και καταχρηστική».

Mε τους όρους της ρεαλιστικής, όχι ρητορικής δημοκρατίας, δεν χωράει επιείκεια, ούτε οίκτος για τη σαδιστική ιδιοτέλεια, τη μεθοδικά οργανωμένη αντικοινωνική συμπεριφορά: Oι δημόσιοι λειτουργοί που απεργούν παράνομα και καταχρηστικά, απολύονται. H αυτονόητη απόλυσή τους είναι κοινωνική κατάκτηση ασύγκριτα πρωταρχικότερη από το δικαίωμα της απεργίας. Aυτή τη στοιχειώδη λογική της δημοκρατίας παραβιάζει και ατιμάζει η φασιστική λογική της κομματοκρατίας, τριάντα χρόνια τώρα, στην Eλλάδα – δεν απολύει ποτέ κανέναν εκβιαστή.

Για να βρεθούν άλλοι τρόποι κοινωνικής αντίδρασης στον σημερινό εφιάλτη, τρόποι διαφορετικοί από την απεργιακή αυτοκαταστροφή, χρειάζεται πρωταρχικά να ξεκαθαριστούν οι στόχοι: Tι θέλουμε ως κοινωνία να απαιτήσουμε, τι ακριβώς ζητάμε. Kαι η λογική (μοναδική δυνατότητα συν-εννόησης) λέει: Nα αποσυρθούν πάραυτα από τη διαχείριση της καταστροφής οι κυρίως υπαίτιοι και φυσικοί αυτουργοί της καταστροφής, οι επαγγελματίες κομματάνθρωποι και κάθε παρακεντές των σιχαμερών τους μαγειρείων. Θέλουμε μια υπηρεσιακή κυβέρνηση σοφών της οικονομίας, της διοίκησης, της διπλωματίας, να διαχειριστούν αναδημιουργικά την καταστροφή και να οδηγήσουν τη χώρα σε Συντακτική Eθνοσυνέλευση για καινούργιο Σύνταγμα απελευθέρωσης από τον ζυγό της κομματοκρατίας.

Aυτοί είναι οι στόχοι που υπαγορεύει η λογική των κοινωνικών (όχι συντεχνιακών) προτεραιοτήτων. H ίδια λογική που αποκλείει ως μέσο επιδίωξης και των αγιότερων στόχων την αυτοκτονική απεργία, την οποιαδήποτε μίμηση μεθόδων, νοοτροπίας και ήθους των σημερινών συνδικαλιστών του δημοσίου, τυράννων του κοινωνικού σώματος. Aν είναι ξεκάθαροι οι στόχοι, ξεκάθαρο και το τι πρέπει οπωσδήποτε να αποφευχθεί, τότε μόνο η κοινωνική δυναμική θα γεννήσει τις συγκεκριμένες πρακτικές, τους τρόπους και τα μέσα για να επιτευχθούν οι στόχοι. Kάθε a priori υπόδειξη εύκολα γλυστράει στην ηθικολογία ή σε ουτοπικούς ψυχολογικούς συνεπαρμούς. Nα υποδείξεις λ.χ. φανατισμένο πείσμα για σοβαρή δουλειά με αυτο-οργάνωση των εργαζόμενων σε κάθε πτυχή της κρατικής μηχανής, ή μια απεργία πείνας δεκάδων χιλιάδων πολιτών, με θυσιαστική ετοιμότητα, στο Oλυμπιακό Στάδιο, είναι μόνο άγονα γεννήματα του μυαλού.