ΠΡΟΣΟΧΗ! Τα κολπάκια του εκλογικού νόμου και το όριο του 3%...

ΟΧΙ ΑΠΟΧΗ, ΟΧΙ ΛΕΥΚΟ, ΟΧΙ ΑΚΥΡΟ, ΟΧΙ ΣΕ ΚΟΜΜΑ ΚΑΤΩ ΤΟΥ 3% !!!!

Mελετώντας τον εκλογικό νόμο διαπίστωσα -και δυστυχώς αποδεικνύονται πως είναι έτσι-  τα εξής:

Είτε ρίξεις λευκό είτε άκυρο είτε δεν πας καθόλου είτε -κι εδώ είναι το ζήτημα- ψηφίσεις κάποιον εκλογικό συνδυασμό αλλά αυτός δεν περάσει το όριο του 3%, το αποτέλεσμα είναι ίδιο. Το ποσοστό κάθε κόμματος υπολογίζεται με βάση το άθροισμα των ψήφων που πήρε κάθε συνδυασμός από όσους πέρασαν το 3%. Αυτές οι ψήφοι θεωρούνται έγκυρες για την κατανομή των εδρών και μόνον αυτές.

Αν λοιπόν είμαστε 1000 πολίτες και 240 από μας θέλουν στην κυβέρνηση το κόμμα π.χ. ΝΔ (!)  και το ψηφίσουν, τι δύναμη έχει αυτό-Ποιο είναι το πραγματικό του ποσοστό-
Έχουμε και λέμε
Από τους 1000, ΝΔ θέλουν 240              στους 100  πόσοι- ( Χ-)
Έχουμε λοιπόν:    Χ = 240*100/1000 = 24%

Με μια λογική αποχή 20% (δηλαδή αν δεν πάνε να ψηφίσουν οι 200),  πόσο γίνεται το ποσοστό του-
Από τους 800, ΝΔ θέλουν 240 στους 100                          πόσοι- ( Χ-)

Χ = 240*100/800 = 30%  !

Υπάρχουν όμως και τα άκυρα… Αν απ’ τους 800 που πήγαν στις κάλπες, οι 50 ρίξουν άκυρο τότε, πόσο γίνεται το ποσοστό του-
Από τους 750, ΝΔ θέλουν 240 στους 100                   πόσοι- ( Χ-)
τώρα έχουμε:    Χ = 240*100/750 = 32% !

Κι αν απ’ τους 750 οι 60 ρίξουν λευκό, πόσο γίνεται το ποσοστό του-
Από τους 690, ΝΔ θέλουν 240 στους 100                          πόσοι- ( Χ-)
Χ = 240*100/690 = 34,8%  !!

Μα καλά, θα μου πείτε, αυτά ίσχυαν πάντοτε.   Είναι ο κλασσικός τρόπος του συστήματος για να παίρνουν έδρες που δεν τους αναλογούν.Ναι, αλλά τώρα οι έδρες δεν μοιράζονται με βάση απλά και μόνο τις «έγκυρες» ψήφους (σα να λέμε οι 690 του παραδείγματός μας) αλλά από το άθροισμα των ψήφων μόνο όσων κομμάτων πέρασαν το 3% -και υπό όρους, η ΝΔ με αυτό το ποσοστό κάνει κυβέρνηση.

Αν δηλαδή, από τους 690 πολίτες, οι 100 συνολικά ψηφίσουν συνδυασμούς που δεν περνούν το όριο του 3% τότε έχουμε και λέμε
Από τους 590, ΝΔ θέλουν 240 στους 100                      πόσοι- ( Χ-)
Πάμε πάλι:    Χ = 240*100/590 = 40,7 %  !!

Έλα όμως που -με βάση τον ισχύοντα εκλογικό νόμο- ένα τέτοιο ποσοστό δίνει την απόλυτη πλειοψηφία στη ΝΔ γιατί οι έδρες της θα είναι
Από τους 590  πολίτες, ΝΔ θέλουν 240 από τις 250  έδρες           πόσες θα πάρει- (Χ-)
και έχουμε τελικά:    Χ = 240*250/590 = 101 έδρες

Και επειδή το πρώτο κόμμα παίρνει και «δωράκι» 50 έδρες, η ΝΔ έχει τελικά 151 !

Αν θεωρείτε πως μόνη της η ΝΔ δεν μπορεί να έχει 240 πολίτες στους 1000, βάλτε και τους Πασόκους μαζί. Έτσι κι αλλιώς μαζί θα πάνε αν χρειαστεί να σώσουν το σύστημα.

Πώς πήγαμε από τους 1000 στους 590- Πώς έγινε και ένα κόμμα με πραγματική δυναμική 25% στο σύνολο των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων, να παίρνει 151 έδρες:
 

Σε όσες εκλογές έζησα, τέτοιο φαινόμενο δεν έχει παρατηρηθεί ούτε και ως ενδεχόμενο. Να πώς γίνεται:
Αν δεν υπήρχε το «δωράκι» των 50 εδρών και εαν οι έδρες μοιράζονταν και στα κόμματα κάτω του 3% η ΝΔ θα έπαιρνε:
Από τους 690  πολίτες, ΝΔ θέλουν 240 από τις 250  έδρες           πόσες θα πάρει- (Χ-)

Χ = 240*250/690 = 87 έδρες.
Ακόμη και με το δωράκι, θα είχε μόνο 87 50 = 137 έδρες…

Αυτά διαπίστωσα φίλοι μου και είμαι υποχρεωμένος να σας πω ότι:

Αν δεν επιθυμείτε με τίποτα μια κυβέρνηση ΝΔ ή συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ και θέλετε να ψηφίσετε έναν συνδυασμό που κατά τη γνώμη σας δεν πρόκειται να ξεπεράσει το όριο του 3%, σκεφτείτε το καλά και πολύ.

Είναι προτιμότερο να επιλέξετε έναν από αυτούς τους συνδυασμούς που κατά πάσα πιθανότητα ξεπερνούν το όριο. Ειδάλλως οφείλετε να είστε έτοιμοι για μια ακόμη 4ετία όσων μας οδήγησαν εδώ που φτάσαμε.
Έγραψα απλώς τα συμπεράσματα που βγαίνουν από τα νούμερα κι όπως πάντα. οι αριθμοί είναι αμείλικτοι.

alithinapsemata.gr
filologos10.wordpress.com

Νίκου Κοτζιά - Λαϊκή πλειοψηφία κόντρα σε κοινοβουλευτική πλειοψηφία....

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2012

Λαϊκή πλειοψηφία κόντρα σε κοινοβουλευτική πλειοψηφία....

Του Νίκου Κοτζιά 

Τα τρία κριτήρια συγκρότησης εκλογικών νόμων

Οι εκλογικοί νόμοι κατασκευάζονται στη βάση τριών κριτηρίων. Το πρώτο είναι η αναλογικότητα, δηλαδή, η δημοκρατικότητα. Σκοπός αυτού του κριτηρίου είναι να διασφαλίζεται, έστω και τυπικά, ότι μετρά η ψήφος κάθε έλληνα και ελληνίδας εξίσου. Οτι έχει τον ίδιο βαθμό επίδρασης στο πολιτικό γίγνεσθαι. Το κριτήριο αυτό υποστηρίζεται από παλιά από την αριστερά. 

Το δεύτερο είναι αυτό της αυτονομίας, δηλαδή, της διασφάλισης ότι η πολιτική και οι εκλεγμένοι πολιτικοί είναι όσο το δυνατό πιο ανεξάρτητοι από τα μεγάλα συμφέροντα, ιδιαίτερα την διαπλοκή. Στο πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ του 2009 υπήρχαν προτάσεις σε μια τέτοια κατεύθυνση που δεν ήταν, όπως αποδείχτηκε, ειλικρινείς. 

Το τρίτο κριτήριο είναι της σταθερότητας, υποτίθεται της κυβερνησιμότητας. Αυτό είναι... το κριτήριο αιτιολόγησης πλειοψηφικών νόμων, καθώς και της πρόβλεψης ελάχιστου ποσοστού εισόδου στην βουλή, το λεγόμενο κατώφλι.

Ο σημερινός εκλογικός νόμος είναι ένας μεικτός νόμος που προτάσσει το κριτήριο «της σταθερότητας». Για να εισέλθει ένα κόμμα στη βουλή πρέπει να έχει λάβει πάνω από 3% των ψήφων. Προβλέπεται, δηλαδή, κατώφλι, σχετικά όχι μεγάλο (στη Γερμανία είναι 5%, στην Ρωσία και Τουρκία φτάνει το 10%). Οι 250 έδρες κατανέμονται αναλογικά ανάμεσα στα κόμματα που υπερβαίνουν το κατώφλι. 

Οι 50 υπολειπόμενες έδρες δίνονται με τη λογική του απόλυτου πλειοψηφικού συστήματος. Η Ελλάδα θεωρείται ως μία και μοναδική εκλογική περιφέρεια και το πρώτο κόμμα λαμβάνει και τις 50 έδρες. Με αυτό τον τρόπο ένα κόμμα ακόμα και αν έχει λάβει μόλις το 37-38% του εκλογικού σώματος μπορεί να αποκτήσει απόλυτη πλειοψηφία και να κυβερνήσει.

Η αντιδημοκρατική μετατροπή ...

 

της μειοψηφίας του εκλογικού σώματος σε κοινοβουλευτική πλειοψηφία είναι αυθαίρετη και αυταρχική. Επιβάλλεται στο όνομα κάποιας σταθερότητας. Μάλιστα, η λογική ενός εκλογικού συστήματος που έχει υποταχτεί στην «σταθερότητα» είναι λογική μονοκομματικών κυβερνήσεων, παράγει περισσότερο σύγκρουση από ουσία και δυσκολεύει τις προγραμματικές κυβερνητικές συνεργασίες. Παράγει δε, επιπλέον, σε συνδυασμό με το μέγεθος των εκλογικών περιφερειών και του σταυρού, μια κουλτούρα πελατειακών σχέσεων που δίνει την δυνατότητα να κυβερνά ένα μειοψηφικό στην κοινωνία κόμμα. Μόνο που όπως συμβαίνει σε όλα τα εκλογικά συστήματα, αλλά και γενικότερα στα πολιτικά συστήματα, που προτάσσουν το κριτήριο της σταθερότητας εκείνου της αναλογικότητας, όταν η χώρα μπει σε τροχιά κρίσης, τότε, μια τέτοια πλαστή πλειοψηφία, αποτελεί περισσότερο στοιχείο αστάθειας και αδιεξόδων, παρά λύσεων.

Εκλογικό σύστημα παραγωγής σύμπλευσης του δικομματισμού

Το εκλογικό σύστημα στην Ελλάδα είναι ένα σύστημα που στηρίζεται στη λογική του δικομματικού καυγά και του αποκλεισμού από τη διακυβέρνηση των κομμάτων αντιπολίτευσης στον δικομματισμό. Στην ιστορία, όμως, προκύπτουν καταστάσεις που δεν μπορεί να τις προβλέψει ο αυταρχικός νομοθέτης της «σταθερότητας». 

Σε τέτοιες ιδιαίτερες καταστάσεις δίνεται η δυνατότητα πολλαπλών αλλαγών, ενάντια ακόμα και στη λογική του υπάρχοντος εκλογικού συστήματος. Επί παραδείγματι, μετά το 2009, παρά την μεγάλη αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ (160 έδρες) και μάλιστα με σχετικά μεγάλο ποσοστό ψήφων (44%), το σύστημα αποδείχτηκε αδύναμο και ασταθές έναντι των μεγάλων αλλαγών που επιτελούνταν στο εκλογικό σώμα, εξαιτίας της πολιτικής του νέου ραγιαδισμού. 

Τα κόμματα του δικομματισμού αναγκάστηκαν να συνεργαστούν στο επίπεδο της διακυβέρνησης, χωρίς μεταξύ τους προγραμματική συμφωνία, στη βάση των εντολών του ξένου παράγοντα. 

Στην ουσία όπως επιβλήθηκαν στην Ελλάδα τα μνημόνια, έτσι επιβλήθηκε στον δικομματισμό το Μνημόνιο 2 ως κοινό κυβερνητικό και ουσιαστικά σημερινό προεκλογικό πρόγραμμα. Αυτό δε συνέβη, χωρίς καν να υπάρξει διαπραγμάτευση ανάμεσα στα κόμματα του δικομματισμού.
Στις συνθήκες της εποχής της τρόικας, τα δύο κόμματα που κυβέρνησαν μέχρι σήμερα τον τόπο και τον κατέστρεψαν δεν επιδιώκουν την αυτοδυναμία. Όταν την επικαλούνται άμεσα (ΝΔ) ή έμμεσα (Το ΠΑΣΟΚ με εκείνο το γελοίο εφεύρημα του Βενιζέλου για «αυτοδύναμη Ελλάδα») το κάνουν περισσότερο για να μαζέψουν ψήφους προκειμένου να συγκυβερνήσουν παρά γιατί το πιστεύουν.

 
Τα κόμματα του δημοκρατικού αντιμνημονιακού αγώνα

Τα κόμματα του δημοκρατικού αντιμνημονιακού αγώνα δείχνουν αδύναμα να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της εποχής. Να συμβάλλουν στη δημιουργία μιας διαφορετικής κυβέρνησης κοινού προγράμματος. Εξακολουθούν να λειτουργούν σε ένα βαθμό με την λογική που είχαν και πριν την εποχή της κρίσης και της τρόικας. Επιπλέον, καμία πολιτική πλατφόρμα των μεγαλύτερων κομμάτων της δημοκρατικής αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης δεν διακρίνεται για τον πλούτο και το βάθος των επεξεργασιών της. Κάθε άλλο. Ακόμα χειρότερα, δείχνουν όλα τους να είναι εγκλωβισμένα στις λογικές εσωτερικής ισορροπίας και διαπραγμάτευσης μηχανισμών. Δείχνουν ατολμία ως προς την υπέρβαση ακόμα και τη σκιά τους. Σε διαφορετικό βαθμό έχουν ευθύνη που δεν θέλησαν ή δεν τα κατάφεραν στην ουσιαστική δημιουργία ενός μεγάλου μετώπου συνεργασιών.

 Το πλέον οργανωμένο κόμμα... 

της αριστεράς με πολλές αρετές στον τρόπο δράσης του, πολιτικά συμπεριφέρθηκε ως ένα κόμμα που το ενδιέφερε περισσότερο να μην πάθει κρύωμα από την επαφή με τον έξω κόσμο, αν τυχόν άνοιγε τις πόρτες του, παρά να συνεργαστεί με ευρύτερες δυνάμεις. Ίσως έχει βγάλει λάθος συμπέρασμα από τα όσα συνέβησαν το 1989. Η εμπειρία του με τον ενιαίο Συνασπισμό που συνίδρυσε, υπήρξε για το ίδιο αρνητική, αφού το οδήγησε σε μια πρώτη διάσπαση το 1989 από δυνάμεις που αντιτάχθηκαν στη διαπλοκή και κατόπιν σε μια δεύτερη διάσπαση, στο ίδιο το εσωτερικό του, το 1991, όταν αποσύρθηκε από τον Συνασπισμό. Έτσι ενώ έχει συγκυβερνήσει με τη ΝΔ για κάποια σκάνδαλα και εκχωρήσεις, αρνείται μέσα στην βαθιά κρίση να συνεργαστεί με ριζοσπαστικές και αριστερές ρεφορμιστικές αντιμνημονιακές δυνάμεις.

Το δεύτερο κόμμα υπέστη δύο διασπάσεις στην περίοδο της κρίσης. Κινδύνεψε να πάθει μεγάλη ζημιά. Κατάφερε να αναδείξει την αντιμνημονιακή πολιτική του, αλλά και να προβάλει έναν λόγο που τασσόταν υπέρ των συνεργασιών. Ο λόγος αυτός δεν έχει ακόμα ωριμάσει και δεν συνδέθηκε με μια ουσιαστική προγραμματική και με σεβασμό συνεργασία. Συχνά, έδειξε να προτιμά περισσότερο το τσιμπολόγημα μεμονωμένων προσώπων και την ένταξή τους άμεσα ή έμμεσα στις γραμμές του, παρά την με σεβασμό συνεργασία με διαφορετικούς πολιτικούς χώρους.

 
Το τρίτο κόμμα έδειξε ως να επιθυμεί περισσότερο από όλα το να αποφύγει κάθε συμπόρευση με τον χώρο από τον οποίο προήλθε. Στην πορεία έχασε τις ισορροπίες του, καθότι άνοιξε διάπλατα τις πόρτες του για τμήματα του ΠΑΣΟΚ που συνδέθηκαν με το «εκσυγχρονιστικό», ορθότερα αναχρονιστικό εγχείρημα. Παραμένει, όμως, ένα κόμμα που ο λόγος του είναι, έστω και με αστάθειες, αντιμνημονιακός. Συχνά δίνει τροφή να κατηγορείται ότι έχει την πρόθεση συμπόρευσης με το σημερινό ΠΑΣΟΚ. Ελπίζω, μετεκλογικά, να συνταχθεί με τις άλλες δημοκρατικές αντιμνημονιακές δυνάμεις.

Για έναν δημοκρατικό, πατριωτικό χώρο, κοινωνικής ευαισθησίας

Όλα δείχνουν ότι συχνά στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό υπάρχει περισσότερη ρητορική για συνεργασία των αντιμνημονιακών δυνάμεων και πρόθεση αύξησης ψήφων στο όνομα αυτής της ρητορικής, παρά ουσιαστική στρατηγική επιλογή μακρόχρονων συνεργασιών. Σε αυτό συμβάλλει και το γεγονός ότι οι δυνάμεις του δημοκρατικού-αριστερού χώρου που διακρίνονται για μια ριζοσπαστική οικονομική αντίληψη, πατριωτισμό [ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟ ΕΞ ΟΡΙΣΜΟΥ ΟΧΙ, ΓΙ' ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΕΠΟΙΚΙΣΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ] και κοινωνική ευαισθησία, δεν μπόρεσαν να συμπτύξουν ένα μεγάλο κοινό μέτωπο που θα τις έκανε ικανές να σφραγίσουν το πολιτικό σκηνικό και να θέσουν το ζήτημα των συνεργασιών πάνω σε πιο ώριμα θεμέλια.
Το μέτωπο αυτό, λογικά, θα είχε συγκροτηθεί, αφού ήταν σε μεγάλο βαθμό συμφωνημένο λίγο πριν την προαναγγελία των εκλογών. Θα είχε δε προχωρήσει, αν δεν είχαν εκδηλωθεί προσωπικές ανασφάλειες, καθυστερήσεις στη συνείδηση ορισμένων ως προς την υπέρβαση των αυταπατών για το ρόλο του ΠΑΣΟΚ, καθώς και «έξωθεν» επιρροές από δυνάμεις που δεν επιθυμούσαν να υπάρξει ένα τέτοιο ισχυρό μέτωπο. Προσωπικά προσπάθησα να συμβάλω σε μια τέτοια ακριβώς ενωτική προοπτική, ενώ παραμένω πιστός υπηρέτης της.
Σήμερα πολλές αριστερές δυνάμεις που δεν πέρασαν ποτέ από το ΠΑΣΟΚ, δυνάμεις που συντάχτηκαν και εντάχτηκαν με το ΠΑΣΟΚ, μεγάλα τμήματα των αγανακτισμένων, έλληνες πατριώτες, επιθυμούν μια νέα πορεία και πολιτική έκφραση. 

Οι δυνάμεις αυτές συγκροτούνται βαθμιαία από την μία πλευρά της Ελλάδας μέχρι την άλλη. Με δίκτυα, με κόμματα όπως το Άρμα Πολιτών, με κινήσεις όπως η Ενωτική Κίνηση, με ομάδες πρωτοβουλίας από τον Πειραιά μέχρι και τη Θεσσαλονίκη, σε πολλές ηπειρωτικές πόλεις και νησιά, ο δημοκρατικός, πατριωτικός και κοινωνικά ευαίσθητος χώρος έχει τη δυνατότητα μετά τις εκλογές να ανασυγκροτηθεί σε μια νέα προωθητική πολιτική δύναμη και παρά το ότι καθυστέρησε να το κάνει. Πιστεύω δε, ότι θα το κάνει .

----------------------------------------------------

ΕΚΛΟΓΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ ΤΥΡΑΝΝΙΑΣ!!!

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΑΘΛΙΑΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΕΩΣ ΕΥΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΛΗΣΙΟΝ ΚΑΙ ΤΩΡΑ "ΠΕΦΤΟΥΝ ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ" !!! 

ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΣΑΝ ΜΕ ΑΧΡΕΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΔΟΛΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΝΗΘΙΚΟΤΗΤΑ ΕΞΑΣΦΑΛΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΝΟΧΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΟΥ "ΜΑΖΙ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ", ΤΩΡΑ, ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΟΛΙΚΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ, ΘΟΡΥΒΗΜΕΝΟΙ ΑΝΤΙΔΡΟΥΝ... ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΝ ΝΑ ΔΕΣΟΥΝ ΠΙΣΘΑΓΚΩΝΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΜΑ ΤΗΣ ΤΥΡΑΝΝΙΑΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΑΡΚΟΥΣΕ ΤΟ ΠΑΡΩΔΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ-ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ "ΕΝΟΣ ΑΝΔΡΟΣ ΑΡΧΗΣ" , ΧΑΛΚΕΥΟΥΝ ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΕΚΜΗΔΕΝΙΣΗ ΚΑΘΕ ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΗΣ ΦΩΝΗΣ ΜΕ ΕΝΑΝ ΠΡΩΤΟΦΑΝΗ ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΝΟΜΟ- ΧΛΕΥΑΣΜΟ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΒΟΥΛΗΣΕΩΣ !!! ΑΙΣΧΟΣ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΑΙΣΧΟΣ !!!
[[ΑΣ ΑΦΗΣΟΥΝ ΟΙ ΑΧΡΕΙΟΙ ΤΑ ΠΕΡΙ "ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΜΟΝΤΕΛΟΥ"!!! Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ, ΥΠΟ ΚΑΤΟΧΗΝ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑ (ΝΑΙ, ΠΑΡΑΣΙΩΠΑΤΑΙ ΟΤΙ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΑΛΛΑ ΕΝΑΝ ΧΑΡΤΗ ΔΟΣΙΛΟΓΙΣΜΟΥ ΠΟΥ ΤΗΣ ΕΔΩΣΑΝ ΟΙ ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΙΩΝΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΟΥΣ) ΕΧΕΙ ΕΝΑΝ ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΝΟΜΟ ΠΟΥ ΤΗΣ ΕΔΩΣΑΝ ΑΚΡΙΒΩΣ ΔΙΑ ΝΑ ΔΙΑΙΩΝΙΖΕΤΑΙ Η ΞΕΝΙΚΗ ΠΛΗΡΗΣ ΕΞΑΡΤΗΣΙΣ ΚΑΙ ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΕΚΛΕΓΟΝΤΑΙ ΜΟΝΟΝ ΔΟΣΙΛΟΓΟΙ!!! ΑΝ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΧΩΡΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΚΑΙ ΕΥΝΟΜΟΥΜΕΝΗΣ !!! ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΕΛΕΟΣ ΚΑΙ ΦΟΒΟ ΧΩΡΑΣ ΠΟΥ Ο ΣΤΥΓΕΡΟΣ ΚΑΤΑΚΤΗΤΗΣ ΤΗΣ "ΔΙΝΕΙ ΞΥΛΟ" ΕΠΙ ΜΙΑ ΣΧΕΔΟΝ 70ετία "ΚΑΙ ΕΧΕΙ Ο ΘΕΟΣ" !!!!]]

--------

ΕΚΛΟΓΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ
Γερμανικό μοντέλο στα μέτρα ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Μπορεί ο υπουργός Εσωτερικών, Τάσος Γιαννίτσης, την περασμένη εβδομάδα να δήλωσε ότι δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή θέμα αλλαγής εκλογικού νόμου, ωστόσο το ζήτημα αυτό παραμένει ανοιχτό.

Ο ίδιος παραδέχθηκε ότι παρέλαβε ένα έτοιμο νομοσχέδιο για το οποίο όμως, όπως είπε, θα αποφασίσουν τα κόμματα. Και εννοούσε τα δύο μεγάλα κόμματα, το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ.

Σύμφωνα με πληροφορίες, πρόκειται για έναν εκλογικό νόμο, που προϋπήρχε και που μετατρέπει όλη τη χώρα σε 180 μονοεδρικές περιφέρειες, ενώ οι υπόλοιπες 120 κατανέμονται στα κόμματα, ανάλογα με το ποσοστό που πήραν στην επικράτεια.

Ο νόμος αυτός, τον οποίο ο Γ. Παπανδρέου ήθελε από καιρό να προωθήσει, είναι μία παραλλαγή του γερμανικού εκλογικού συστήματος. Βασικό επιχείρημά του για την αλλαγή του εκλογικού νόμου ήταν ότι «με αυτό το σύστημα θα αποφευχθεί η διακίνηση μαύρου πολιτικού χρήματος», γιατί «οι περιφέρειες θα είναι μικρές και το κόστος της προεκλογικής καμπάνιας θα μειωθεί πάρα πολύ». Πολλοί βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, αντιδρούσαν, πράγμα που αναμένεται να συμβεί και τώρα. Ο λόγος, όπως ισχυρίζονταν, ήταν ότι το κόμμα θα μπορούσε να «διορίζει» τον υποψήφιο στην κάθε μονοεδρική χωρίς τη δυνατότητα πραγματικής επιλογής από το λαό και ζητούσαν να υπάρχει η δυνατότητα περισσότερων υποψηφίων.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου ήταν αποφασισμένη να φέρει στη Βουλή το νόμο αυτόν στις αρχές του 2011, και τον περασμένο Ιανουάριο ο τότε υπουργός Εσωτερικών, Γ. Ραγκούσης, είχε πει σε βουλευτές με τους οποίους συνομιλούσε ότι ήταν ήδη έτοιμος.

Για να ισχύσει στις προσεχείς εκλογές αυτός ο νόμος, χρειάζεται η πλειοψηφία των 2/3 της Βουλής, δηλαδή να συναινέσει η Ν.Δ. και ο Αντώνης Σαμαράς. Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, ο Γ. Παπανδρέου πρόκειται να θέσει εντός των ημερών το ζήτημα στον Αντώνη Σαμαρά, ώστε, αν συμφωνήσουν, να ψηφιστεί χωρίς καθυστέρηση.

Δεν είναι γνωστό εάν έχουν γίνει κάποιες αλλαγές, όπως π.χ. η μεταροπή των μεγάλων περιφερειών της Αθήνας σε ολιγοεδρικές περιφέρειες, αντί της καθιέρωσης αποκλειστικά μονοεδρικών, κάτι που ζητούσε η Ν.Δ. Πριν από έναν περίπου χρόνο, που είχε γίνει γνωστή η πρόθεση της κυβέρνησης Παπανδρέου, ο Α. Σαμαράς είχε εκφράσει τη διαφωνία του με τη φιλοσοφία του σχετικού νομοσχεδίου.

Την περασμένη εβδομάδα, όμως, κυβερνητικός αξιωματούχος έλεγε ότι τώρα που η Ν.Δ. είναι πρώτο κόμμα -σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις- μπορεί να συμφωνήσει, καθώς τη συμφέρει, αλλά ίσως μπορούν να γίνουν και κάποιες ακόμα αλλαγές.