Ἐγὼ τώρα ἐξαπλώνω ἰσχυρὰν δεξιὰν καὶ τὴν ἄτιμον σφίγγω πλεξίδα τῶν τυράννων δολιοφρόνων . . . . καίω τῆς δεισιδαιμονίας τὸ βαρὺ βάκτρον. [Ἀν. Κάλβος]


****************************************************************************************************************************************

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΣΒΑΣΤΙΚΑΣ

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΣΒΑΣΤΙΚΑΣ
ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΣΒΑΣΤΙΚΑΣ - ΔΩΡΟ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ - κλικ στην εικόνα

.

.
κλικ στην εικόνα
****************************************************************************************************************************************

ΤΟ ΝΕΟΝ ΒΙΒΛΙΟΝ ΤΟΥ ΠΑΝ. ΜΑΡΙΝΗ

ΤΟ ΝΕΟΝ ΒΙΒΛΙΟΝ ΤΟΥ ΠΑΝ. ΜΑΡΙΝΗ
κλικ στην εικόνα
****************************************************************************************************************************************

TO SALUTO LA ROMANA

TO SALUTO  LA ROMANA
ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΓΙΑ ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
****************************************************************************************************************************************

ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΕΩΣ ΤΩΝ ΓΙΓΑΝΤΩΝ

ΕΥΡΗΜΑ ΥΨΗΛΗΣ ΑΞΙΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΤΟΣΟΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΜΕΛΕΤΗΝ ΤΗΣ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑΣ ΟΣΟΝ ΚΑΙ ΔΙΑ ΜΙΑΝ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΘΕΜΕΛΙΩΣΙΝ ΤΗΣ ΙΔΕΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΚΑΤΑΚΛΥΣΜΙΑΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΙ Η ΑΝΕΥΡΕΣΙΣ ΤΟΥ ΜΟΜΜΙΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥ ΓΙΓΑΝΤΙΑΙΟΥ ΔΑΚΤΥΛΟΥ! ΙΔΕ:
Οι γίγαντες της Αιγύπτου – Ανήκε κάποτε το δάχτυλο αυτό σε ένα «μυθικό» γίγαντα
=============================================

.

.
κλικ στην εικόνα

.

.
κλικ στην εικόνα

.

.
κλικ στην εικόνα

.

.
κλικ στην εικόνα

4 Φεβρουαρίου 2013

Γιατί ο Bill Gates «μισεί» τα μετρητά

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ


Γιατί ο Bill Gates «μισεί» τα μετρητά

Φαίνεται ότι ενώ ο Bill Gates θα μπορούσε να μείνει στο ρόλο του καινοτόμου της Microsoft και του ‘φιλάνθρωπου δισεκατομμυριούχου’, αποφάσισε ότι το δεύτερο μισό της ζωής του, θα πρέπει να κάνει μια πιο ανοιχτή και λίγο πιο ειλικρινή στροφή.

Πράγματι, τα τελευταία χρόνια, ο Bill Gates και το ίδρυμα ‘Bill and Melinda Gates Foundation’ έχουν χρηματοδοτήσει μια σειρά από πρωτοβουλίες που στοχεύουν στη μείωση του πληθυσμού, μέσω προγραμμάτων εμβολιασμού, άμβλωσης και αποστείρωσης, την προώθηση τοξικών εμβολίων και τώρα και τη χρηματοδότηση για την ανάπτυξης μιας κοινωνίας χωρίς μετρητά (cashless society).

Σε ένα πρόσφατο άρθρο του δημοσιογράφου Peter McCoyπου δημοσιεύθηκε στο Bloomberg BusinessWeek, ο McCoy αποκαλύπτει ότι ο Bill Gates είναι αντίθετος με τα μετρητά, διότι, όπως τα εμβόλια που μειώνουν τον πληθυσμό που είναι σε θέση να καθορίζουν τις δικές τους τιμές αναπαραγωγής, «πονάει» τους φτωχούς ανθρώπους (σύμφωνα με τον Gates).

Πράγματι, ο McCoy γράφει ότι ο Gates "μισεί τα μετρητά" "λόγω των αποτελεσμάτων τους στους ανθρώπους που είναι στο αντίθετο άκρο του φάσματος του πλούτου – τους φτωχούς του κόσμου και τους εκτός τραπεζικού συστήματος (unbanked)." Φυσικά, σε χώρες του τρίτου κόσμου που υποφέρουν από την πείνα, εμφύλιους πολέμους και αβυσσαλέα χαμηλό βιοτικό επίπεδο, η απάντηση είναι σαφώς «βάλτε τους στις τράπεζες».

Τι ωραία. Αν αυτά τα έθνη είχαν περισσότερες τράπεζες και μεγαλύτερη πρόσβαση σε τράπεζες - ιδιωτικές τράπεζες φυσικά - τότε θα δούμε τελικά το βιοτικό επίπεδο αυτών των χωρών να αυξάνεται πραγματικά σε αποδεκτά επίπεδα. Εάν μόνο περισσότεροι άνθρωποι είχαν πρόσβαση σε ψηφιακές συναλλαγές, τότε οι άδειες κοιλιές τους σύντομα θα γέμιζαν!.

Παρά το σαρκαστικό ύφος, η ώθηση προς μια κοινωνία χωρίς μετρητά κάτω από το πρόσχημα ότι είναι προς όφελος των φτωχών είναι ένα πολύ πραγματικό κίνημα. Όπως επισημαίνει ο McCoy στο άρθρο του, ο το ‘Bill and Melinda Gates Foundation’ έχει συμβάλει εν προκειμένω ως μεγαλύτερος υποστηρικτής της ‘Better Than Cash Alliance’ - μιας οργάνωσης που ιδρύθηκε τον περασμένο Σεπτέμβριο και η οποία έχει δεδηλωμένους στόχους.

Η δημιουργία της ‘Better Than Cash Alliance’ και της διεθνής ώθησης για τις ψηφιακές συναλλαγές είναι ένα ακόμη βήμα προς τον τελικό στόχο μιας κοινωνίας χωρίς μετρητά και την απαίτηση ότι ακόμη και οι πιο προσωπικές ατομικές πληροφορίες, όπως σαρώσεις ίριδας, δακτυλικά αποτυπώματα, σάρωση φλεβών, φωτογραφίες προσώπου, και ακόμη και δείγματα DNA πρέπει να παραδοθούν για το σκοπό της «ασφάλειας των δεδομένων».

Προφανώς, σε μια κοινωνία της οποίας οι πολίτες είναι σε θέση να μεταφέρουν και να κάνουν τις συναλλαγές με μετρητά, εξακολουθεί να υπάρχει κάποια ανωνυμία στη διάθεσή τους. Υπάρχει ακόμα η δυνατότητα να αγοράσουν προϊόντα, όπως τρόφιμα και το νερό (μέσω τρίτων, εάν είναι απαραίτητο), ακόμη και αν εισαγόταν ένα σύστημα αποκλειστικότητας και ορισμένοι άνθρωποι απαγορευόταν να κάνουν άμεσες αγορές.

Σε ένα σύστημα χωρίς μετρητά, όμως, η εμπιστοσύνη βρίσκεται στα χέρια των κυβερνητικών υπηρεσιών, τραπεζών, εταιρειών και που θα ελέγχουν στη συνέχεια τα χρήματα χάριν "ευκολίας". Αν έστω και ένα από αυτά τα ιδρύματα αποφασίσει, για οποιονδήποτε λόγο, ότι ο λογαριασμός του χρήστη θα πρέπει να παγώσει, αποσυνδεθεί, ή διακοπεί, η δυνατότητα να αγοράσουν τις βασικές ανάγκες θα εξαφανιστεί. Δηλαδή, θα εξαφανιστεί εάν δεν υπάρχει πλέον η δυνατότητα των μετρητών.

Όταν όλες οι χρηματικές συναλλαγές τελικά να γίνουν ψηφιακές, είναι μόνο θέμα χρόνου οι τράπεζες, οι εταιρείες, και οι κυβερνήσεις να αρχίσουν να αναγκάζουν τους πολίτες να καμφθεί η θέλησή τους με την απειλή της αποκοπής των λογαριασμών ως τιμωρία για την αντίσταση ή την άρνηση.

Αλλά ας δούμε το άρθρο:

Bill Gates Hates Cash. Here's Why
 Του Peter Coyοικονομικού συντάκτη του Businessweek του Bloomberg.

Οι δισεκατομμυριούχοι είναι γνωστό ότι δεν κρατάνε πάνω τους συχνά λεφτά για ξόδεμα. Αλλά αυτός δεν είναι ο λόγος που ο Bill Gates μισεί τα μετρητά. Τα μισεί λόγω της επίδρασής τους στους ανθρώπους στο αντίθετο άκρο του φάσματος του πλούτου -ο κόσμος είναι φτωχός και δεν διαθέτει τραπεζικό λογαριασμό.

Η Ένωση Better Than Cash, που ιδρύθηκε τον περασμένο Σεπτέμβριο και χρηματοδοτείται εν μέρει από το ίδρυμα Bill & Melinda Gates Foundation, διοργάνωσε αυτό το μήνα μία πρωινή συνάντηση στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός της Ελβετίας. Ομιλητές από τις Φιλιππίνες, την Κολομβία και τις ΗΠΑ, μεταξύ άλλων χωρών, τοποθετήθηκαν απέναντι στο θέμα του γιατί οι ηλεκτρονικές συναλλαγές είναι καλύτερες από τις πληρωμές με μετρητά.

Οι πέντε πιο σοβαροί λόγοι, σύμφωνα με την ένωση είναι οι εξής:

Διαφάνεια: Λιγότερη διαφθορά και κλοπές, όταν οι πληρωμές μπορούν εύκολα να παρακολουθούνται. Στο Αφγανιστάν, οι αμερικανικές υπηρεσίες βοήθειας τις χρησιμοποιούν ώστε οι εργαζόμενοι να μην είναι τόσο εκτεθειμένοι στον κίνδυνο της ληστείας.

Ασφάλεια: Τα χρήματα πηγαίνουν εκεί που υποτίθεται ότι πρέπει να πάνε.

Οικονομική ένταξη: Η ηλεκτρονική πληρωμή είναι ένας τρόπος για τους ανθρώπους που δεν συναλλάσσονται με τράπεζες να δημιουργήσουν ένα αρχείο για την έγκαιρη πληρωμή των λογαριασμών τους. Αυτό μπορεί να αποτελέσει εφαλτήριο για αυτούς για χρήση άλλων υπηρεσιών, όπως δάνεια, ανέφεραν οι ομιλητές.

Εξοικονόμηση κόστους: Η μεταφορά χρήματος σε φυσική μορφή είναι ακριβότερη από την εκπομπή ηλεκτρικών σημάτων. Πολλοί φτωχοί άνθρωποι, ωστόσο, εξακολουθούν να βρίσκουν φτηνότερη τη χρήση μετρητών, επειδή κάποια δίκτυα που δεν χρησιμοποιούν μετρητά χρεώνουν υψηλές προμήθειες.

Πρόσβαση σε νέες αγορές: Το όφελος είναι κυρίως για τους παρόχους χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών.

Η Κένυα είναι ένα παράδειγμα προς μίμηση για τον αναπτυσσόμενο κόσμο, σε ό,τι αφορά τις πληρωμές χωρίς μετρητά.

Το δίκτυο της M-Pesa, που άρχισε να λειτουργεί το 2007, έχει πράκτορες «σε κάθε τετράγωνο», λέει ο Neal Keny-Guyer, διευθύνων σύμβουλος της Mercy Corps, ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού που είναι μέλος της συμμαχίας. Ο Mauricio Cárdenas, υπουργός Οικονομικών της Κολομβίας, είπε σε μια συνέντευξή του ότι ελπίζει εντός του έτους οι νομοθέτες να περάσουν έναν νόμο που θα επιτρέπει σε μη τράπεζες να λαμβάνουν μετρητά και να εκδίδουν ηλεκτρονικά δελτία.

Το κλειδί είναι να διασφαλιστεί ότι οι άνθρωποι που εισπράττουν τα μετρητά είναι τόσο καλά εποπτευόμενοι όσο οι τραπεζικοί ταμίες. «Θεωρούμε ότι αποτελεί ένα πρώτο βήμα», δήλωσε ο Cárdenas.
ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ /

ΑΠΑΙΤΟΥΝ "ΔΙΚΑΙΗ ΔΙΚΗ", ΟΜΩΣ ΣΤΟΝ ΟΜΗΡΟ ΠΟΥ ΕΠΙΑΣΑΝ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΟΔΟΥ ΔΕΝ ΤΟΥ ΕΠΕΤΡΕΨΑΝ ΝΑ ΕΧΗ "ΝΟΜΙΚΟ ΠΑΡΑΣΤΑΤΗ"!


ANTINEWS
Γόνοι αστών οι “20άρηδες με τα Καλάσνικοφ”
Όπως  γράφαμε και σε προηγούμενη ανάρτηση, οι συλληφθέντες για τη ληστεία στο Βελβεντό και κατηγορούμενοι για συμμετοχή σε τρομοκρατία είναι νεαρά παιδιά, ηλικίας 20-25 ετών, οργισμένα ποιος ξέρει με ποιους και με τι, από καλές οικογένειες που σίγουρα δεν πεινάνε και δεν έχουν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν χιλιάδες οικογένειες. Η Αστυνομία έδωσε στη δημοσιότητα τις φωτογραφίες και τα στοιχεία τους και όπως αποδεικνύεται ο ένας από αυτούς ήταν ο φίλος του Αλέξη Γρηγορόπουλου, βασικός μάρτυρας στη δίκη του αστυνόμου Κορκονέα. Πρόκειται για τον Νίκο Ρωμανό, μόλις 20 ετών, ο οποίος ανήκει στην οικογένεια Νάσιουτζικ.
Αυτό που θα παρατηρήσει κανείς από τις φωτογραφίες είναι δύο πράγματα. Το πρώτο είναι ότι έχουν φάει πολύ ξύλο. Το δεύτερο είναι η οργή στο βλέμμα τους. Είναι τρομακτική ειδικά η φωτογραφία του 20χρονου Ρωμανού ο οποίος δείχνει να μισεί όλη την κοινωνία. Και το τονίζουμε ξανά. Δεν ανήκει σε οικογένεια που πεινάει, δεν τρέχει για 400 ευρώ το μήνα. Κι όμως, μισεί όλο τον κόσμο, το δείχνει με την έκφραση του προσώπου του.
Αυτά τα παιδαρέλια, αντί να ψαρεύουν καμιά γκόμενα στα μπαράκια και να προσπαθούν να αλλάξουν τον κόσμο με άλλο τρόπο, έπαιζαν με τα Καλάσνικοφ και έκλεβαν τράπεζες.
Σύμφωνα με την Αστυνομία οι συλληφθέντες:
Πρόκειται για τους ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ Ιωάννη του Χαράλαμπου και της Γεωργίας, γεν.31-05-1988 στο Αμαρούσιο Αττικής
ΜΠΟΥΡΖΟΥΚΟ Ανδρέα – Δημήτριο του Ιωάννη και της Παντελιάς , γεν. 22-11-1989 στο Χολαργό Αττική
ΠΟΛΙΤΗ Δημήτριο του Κωνσταντίνου και της Ευτυχίας, γεν. 29-12-1991 στον Χολαργό Αττικής
ΡΩΜΑΝΟ Νικόλαο του Γεωργίου και της Παυλίνας – Μαρίας, γεν. 27-01-1993 στην Αθήνα Αττικής
Στην κατοχή των συλληφθέντων ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ Ιωάννη και ΠΟΛΙΤΗ Δημήτριου βρέθηκαν πλαστά Δελτία Αστυνομικής Ταυτότητας.
Συγκεκριμένα βρέθηκε:
1. Το υπ’ αριθ. ΑΑ 003310 Δ.Α.Τ, εκδοθέν 28-04-2004 από Α.Τ. Καλλιθέας υπό στοιχεία: ΓΙΑΚΟΥΜΟΠΟΥΛΟΣ Κωνσταντίνος του Γεωργίου και της Αναστασίας, γεν. 01-09-1987 στην Αθήνα Αττικής, δημότης Καλλιθέας Αττικής
2. Tο υπ’ αριθ. ΑΙ 011476 Δ.Α.Τ, εκδοθέν 02-07-2009 από Τ.Α. Αμπελοκήπων υπό στοιχεία: ΚΑΛΥΒΑΣ Ελευθέριος του Δήμου και της Άννας, γεν. 08-01-1993 στο Χολαργό Αττικής, δημότης Αράχωβας Βοιωτίας, αντίστοιχα.
Σε βάρος του ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ Ιωάννη έχουν εκδοθεί Εντάλματα Σύλληψης, για συμμετοχή του στην τρομοκρατική οργάνωση «Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς».
Ομοίως, σε βάρος του ΠΟΛΙΤΗ Δημητρίου έχουν εκδοθεί Εντάλματα Σύλληψης για συμμετοχή του στην τρομοκρατική οργάνωση «Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς».
Σε βάρος των τεσσάρων προαναφερομένων ασκήθηκε ποινική δίωξη για τις αξιόποινες πράξεις της εγκληματικής οργάνωσης, της ληστείας από κοινού κατά συρροή, της αρπαγής από κοινού, της παράνομης οπλοφορίας, της διακεκριμένης περίπτωσης οπλοφορίας, της διακεκριμένης περίπτωσης φθοράς, της χρήσης πλαστού δελτίου αστυνομικής ταυτότητας, της αντίστασης από δράστες που οπλοφορούν, της διατάραξης ασφάλειας των συγκοινωνιών και της απλής σωματικής βλάβης.
Οι τέσσερις δράστες οδηγήθηκαν το απόγευμα, κάτω από δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, στην Εισαγγελία Πλημμελειοδικών Κοζάνης, και πήραν προθεσμία για να απολογηθούν την Τετάρτη. Και οι τέσσερις θα μεταφερθούν απόψε στην Αθήνα, όπου θα εξεταστούν από την Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία, ενώ αύριο θα οδηγηθούν στον ανακριτή για τις υποθέσεις που κατηγορούνται.
Σχετικά με την εμπλοκή του φίλου του Γρηγορόπουλου ο δικηγόρος Αλέξης Κούγιας εξέδωσε την ακόλουθη γραπτή δήλωση:
“Με πολύ μου λύπη πληροφορήθηκα την εμπλοκή του νεαρού Νικολάου Ρωμανού στην υπόθεση των ληστειών στην Κοζάνη.
Θέλω να δηλώσω κατηγορηματικά ότι θεωρούσα και θεωρώ τόσο την υπόθεση Γρηγορόπουλου – Κορκονέα, όσο και την χθεσινή υπόθεση των ληστειών της Κοζάνης, όπου φέρεται να συμμετέχει ο Νικόλαος Ρωμανός, ανθρώπινες τραγωδίες, όπου τόσο οι δράστες, όσο και τα θύματα, δεν είναι τίποτα άλλο παρά μόνο λεπτομέρειες ενός ανθρωποφάγου συστήματος, που την μια φορά, γιατί έτσι το συμφέρει σε δικαιώνει, και την άλλη επειδή πάλι έτσι το συμφέρει σε κονιορτοποιεί.
Δεν θα πάρω θέση. Εγώ στην υπόθεση Κορκονέα – Γρηγορόπουλου δεν έκανα τίποτα άλλο παρά να βοηθήσω την δικαιοσύνη να εκδώσει μια δίκαιη απόφαση, πιστεύοντας ότι ο εντολέας μου, αστυνομικός των 600 ευρώ, πατέρας τριών ανηλίκων τέκνων, ηλικίας 2, 4 και 6 ετών, δεν ήταν ένας ψυχρός δολοφόνος, όπως τον είχαν προκαταδικάσει, κορυφαίοι πολιτικοί ταγοί που τότε τα Μ.Μ.Ε τους τιμούσαν και κονιορτοποιούσαν τον εντολέα μου, ενώ σήμερα τα ίδια Μ.Μ.Ε. τους αποκαλούν «προδότες» που μας οδήγησαν στο ΔΝΤ, αλλά ένας τραγικά άτυχος άνθρωπος.
Την ίδια θέση κρατώ και σήμερα, σεβόμενος την μνήμη του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και τον πόνο της οικογένειας του και συμμερίζομαι επίσης τον πόνο και την αγωνία, ολόκληρης της οικογένειας Νάσιουτζικ για την εμπλοκή ενός ευαίσθητου κοινωνικά και συναισθηματικά παιδιού, όπως ο Νίκος Ρωμανός, στην δύνη τέτοιων επιλογών που οδηγού ευαίσθητα και αξιόλογα παιδιά, οι ψυχροί καθοδηγητές τους, οι οποίοι σημειωτέον πάντοτε μένουν στο σκοτάδι.
Με την ίδια φιλοσοφία ζωής που υπερασπίστηκα τον Επαμεινώνδα Κορκονέα, με την ίδια φιλοσοφία ζωής θα υπερασπιζόμουνα και τον Νικόλαο Ρωμανό”.
-----------------------------------

ΑΧ ΚΑΛΕ, ΟΙ «ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ» ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΚΑΝ… ΣΤΙΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ, ΠΕΦΤΕΙ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΣΦΑΛΙΑΡΑ

639672975097
Σάλος έχει ξεσπάσει στην αριστερά (και την… πρόοδο), για τα «βασανιστήρια» που υπέστησαν τα 4 αβροδίαιτα βλαστάρια Βορείων Προαστίων της αναρχοκομμουνιστικής ληστοτρομοκρατίας των καλασνίκοφ!
Έτσι, η μαμά του ενός, η οποία είναι γιατρός (τι θέλατε να είναι η μαμά ενός καθώς πρέπει αναρχοκομμουνιστή… επαναστάτη, καμιά άνεργη ή καμιά που πλένει πιάτα σε καμιά ταβέρνα, ce n’ est pas possible…), κατήγγειλε ότι το… άγριο νιάτο της, που πήγε με το καλάσνικοφ να σκοτώσει αν χρειαστεί (χρειάστηκε στη ληστεία της Πάρου…), για να ενισχύσει το… επαναστατικό ταμείο, «βασανίστηκε» το πουλάκι μας. Τι λέτε μαντάμ; Σοβαρώς; Έγινε τέτοιο πράγμα; Τι μου λέτε;
Παράλληλα, μαθαίνουμε πως οι… επαναστάτες δικηγόροι των ληστοτρομοκρατών, θα ζητήσουν τη μεταφορά τους στο νοσοκομείο και ιατροδικαστική εξέταση, «καθώς φέρουν εμφανή σημάδια κακοποίησης, όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες, οι οποίες έχουν υποστεί επεξεργασία». Εμείς βέβαια πιστεύουμε την αστυνομία, που ανακοίνωσε ότι «οι συλληφθέντες χτυπήθηκαν κατά την «δυναμική επιχείρηση» που έγινε στο βαν στο οποίο επέβαιναν μετά την ληστεία γιατί προέβαλαν αντίσταση», όχι γιατί το λέει η αστυνομία, αλλά γιατί γνωρίζουμε πολύ καλά πως υπό το σάπιο μεταπολιτευτικό καθεστώς της κλεπτοκρατίας και της ανοχής στη μαρξιστική τρομοκρατία, έχει δέσει τα χέρια των αστυνομικών. Αλλά, αν –παρ’ ελπίδα- έπεσε και καμιά… φάπα από τους αστυνομικούς, πολύ καλώς έπεσε. Θα έπρεπε να τις είχαν ρίξει νωρίτερα οι γονείς των αβροδίαιτων, αλλά βλέπετε αυτά δεν συνηθίζονται στις… σικ περιοχές και στις μεγαλοαστικές οικογένειες…
(ΥΓ) 1: Ανεπιβεβαίωτες μέχρι στιγμής φήμες αναφέρουν πως μόλις κυκλοφόρησαν οι φωτογραφίες των αβροδίαιτων… επαναστατών στις φυλακές, επικρατεί αναβρασμός ανάμεσα στους φυλακισμένους και… προσμονή να καλοδεχτούν τα τεκνά (συγνώμη, λάθος, τα τέκνα των Βορείων Προαστίων, ήθελα να γράψω). Γιατί άραγε;
(ΥΓ) 2: Προς αβροδίαιτους… επαναστάτες Βορείων Προαστίων, πρακτικές συμβουλές για την ασφαλή παραμονή τους στις φυλακές της χώρας:
1ον) Να αποφεύγετε τις επισκέψεις σε μπάνια, τουαλέτες κ.λπ. κατά την ημέρα, για οποιοδήποτε λόγο!
2ον) Να αποφεύγετε τις επισκέψεις στους παραπάνω χώρους και τη νύχτα, αν δεν έχετε βεβαιωθεί ότι όλοι οι κρατούμενοι κοιμούνται βαθιά.
3ον) Να προσέχετε πολύ να μη σας πέσει το… σαπούνι κατά το μπάνιο. Κίνδυνος – θάνατος.

Β. Βιλιάρδος - ΤΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΤΟΥ MINSKY


ΤΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΤΟΥ MINSKY: Η αγορά παραγώγων κινδυνεύει να εκτροχιαστεί, παρασέρνοντας μαζί της το χρηματοπιστωτικό σύστημα, ενώ αυξάνονται οι επισφάλειες, παράλληλα με τις κερδοσκοπικές ζημίες των τραπεζών – η Κύπρος και ο τρίτος δρόμος της Ισλανδίας

Η γερμανική Deutsche Bank, η ιταλική Monte dei Paschi, η ισπανική Santander, η γαλλική Credit Agricole, η βελγική Dexia, καθώς επίσης πολλές άλλες μεγάλες τράπεζες διεθνώς, ανακοινώνουν ζημίες αρκετών δισεκατομμυρίων - ενώ η ολλανδική SNS Reaal, η τέταρτη μεγαλύτερη τράπεζα της χώρας, κρατικοποιείται αναγκαστικά (η ολλανδική κυβέρνηση την ενισχύει, από τα χρήματα των φορολογουμένων πολιτών της, με το ποσόν των 3,7 δις € - στο οποίο θα προστεθούν ακόμη 6,1 δις €, έναντι δανείων και εγγυήσεων).

«Χωρίς την κρατική βοήθεια, η τράπεζα θα χρεοκοπούσε», ανακοίνωσε ο υπουργός οικονομικών της χώρας - γεγονός που οφείλεται κυρίως στην πιστωτική φούσκα, η οποία δημιουργήθηκε στην Ολλανδία, από το τεράστιο πρόβλημα των ακινήτων που αντιμετωπίζει (ύψους άνω των 600 δις €, άρθρο μας).

Για να διατηρηθεί τώρα χαμηλή η επιβάρυνση των πολιτών (το έλλειμμα του προϋπολογισμού θα αυξηθεί κατά 0,6% από τα ποσά που θα διατεθούν για τη συγκεκριμένη τράπεζα), η κυβέρνηση απαιτεί τη συμμετοχή των υπολοίπων τραπεζών στη διάσωση - με το ποσόν του 1 δις € το 2014.

Εν τούτοις, παρά την αναμφίβολα μεγάλη σημασία τους, όλα όσα ανακοινώνονται είναι απλά τα πρώτα, «αόριστα» σημάδια της κατάρρευσης, η οποία πιθανότατα θα ακολουθήσει - οι πρώτες εκρήξεις δηλαδή στο εξωτερικό περίβλημα, στην «επιδερμίδα» της γιγαντιαίας βόμβας παραγώγων, τυχόν «ενεργοποίηση» της οποίας θα απειλούσε σοβαρά ολόκληρο το χρηματοπιστωτικό σύστημα του πλανήτη.   

Ανάλυση  

Όπως έχουμε αναφέρει (πρόσφατο κείμενο μας), ο πλέον αδύναμος κρίκος του συστήματος σήμερα είναι οι τράπεζες - τόσο οι ευρωπαϊκές, όσο και οι αμερικανικές. Οι ενέργειες διάσωσης τους από τα κράτη, με βάση τις οποίες τα τεράστια λάθη των τραπεζών επιβάρυναν τους προϋπολογισμούς και αύξησαν τα δημόσια χρέη,  αφενός μεν κόστισαν πολύ μεγάλα ποσά στους φορολογουμένους, αφετέρου δεν έλυσαν σε καμία περίπτωση το πρόβλημα - με αποτέλεσμα να έχει μείνει σχεδόν ανέπαφη ητραπεζική βόμβα μεγατόνων, στα θεμέλια πολλών οικονομιών του πλανήτη (κυρίως της Ευρώπης).

Ο πραγματικός κίνδυνος όμως για το χρηματοπιστωτικό σύστημα δεν προέρχεται από τις τράπεζες, με τη στενή τους έννοια, αλλά από την αγορά παραγώγων - η οποία, τα τελευταία χρόνια, έχει ξεπεράσει τα 638 τρις $, σύμφωνα με την BIS  (πίνακας pdf) ή το δεκαπλάσιο του παγκόσμιου ΑΕΠ (Διάγραμμα Ι).

 

Η μη ελεγχόμενη αυτή αγορά, την οποία έχουμε επισημάνει σε πολλές αναλύσεις μας, δεν απειλεί μόνο τις τράπεζες - αφούαυτός που πληρώνει για όλα, ο τελικός αποδέκτης του λογαριασμού δηλαδή, δεν είναι άλλος από τον φορολογούμενο πολίτη (με φωτεινή, μοναδική ίσως εξαίρεση την Ισλανδία).  

Ειδικότερα, όπως έχει πλέον επαρκώς τεκμηριωθεί, οι ζημιογόνες κερδοσκοπικές τοποθετήσεις των «συστημικών» τραπεζών, οι οποίες τις οδηγούν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, αναλαμβάνονται από τα κράτη, τα οποία τις «διασώζουν» - κατ' επέκταση από τους πολίτες τους όπου, με τη βοήθεια των φόρων και άλλων «μέτρων», μεταβιβάζεται η ιδιωτική περιουσία στο δημόσιο (παράλληλα με την εκποίηση, με τη λεηλασία καλύτερα της δημόσιας περιουσίας τους, από τις εκάστοτε κυβερνήσεις-υποχείρια των τοκογλυφικών αγορών).

Συνεχίζοντας, οι διαπραγματεύσεις των παραγώγων* (αρχικά είχαν υιοθετηθεί ως μέσον εξασφάλισης των επενδυτών), δεν γίνονται στα χρηματιστήρια, αλλά απ' ευθείας μεταξύ των συναλλασσομένων - χωρίς να ελέγχονται δυστυχώς, σχεδόν καθόλου, από τα κράτη. Εκτός αυτού, οι τράπεζες δεν είναι υποχρεωμένες να καταγράφουν τις συγκεκριμένες συναλλαγές στους Ισολογισμούς τους - με αποτέλεσμα τα τεράστιο ρίσκα, τα οποία είναι συνδεδεμένο με τα παράγωγα, να διατηρούνται κρυφά.

Ουσιαστικά λοιπόν τα ρίσκα αυτά εμφανίζονται τότε μόνο, όταν οι ζημίες είναι μεγαλύτερες από αυτές που μπορούν να αναλάβουν οι τράπεζες - όπως συνέβη πρόσφατα με την ιταλική Monte dei Paschi, η οποία έχασε τεράστια ποσά από τα παράγωγα, με αποτέλεσμα να υποχρεωθεί (;) το κράτος να τη διασώσει. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή οι τράπεζες, έχοντας ιδιωτικοποιήσει τα κέρδη, αποφασίζουν αυθαίρετα να κοινωνικοποιήσουν τις ζημίες τους – με τη βοήθεια κάποιων διεφθαρμένων πολιτικών, ερήμην των πολιτών.     

Περαιτέρω, οι συναλλαγές στα παράγωγα δεν αποτελούν μία ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια ορισμένων μόνο τραπεζών - αφού η αλληλεξάρτηση του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος είναι τεράστια.

Ειδικότερα, εάν τυχόν η βόμβα των παραγώγων εκραγεί σε κάποια τράπεζα, «πυροδοτούμενη» από μαζικές ζημίες, έχει συνήθως δραματικά αποτελέσματα για όλες τις υπόλοιπες - μεταξύ άλλων, επειδή οι τράπεζες «συσκευάζουν» τα ρίσκα τους σε νέα «πιστωτικά προϊόντα» (όπως φάνηκε από την κρίση των ενυπόθηκων δανείων χαμηλής εξασφάλισης του 2007), τα οποία στη συνέχεια πουλούν σε άλλες.

Επομένως, η αλυσιδωτή έκρηξη που συνήθως ακολουθεί, με την ξαφνική, μαζική απαξίωση πολλών χρηματοπιστωτικών προϊόντων (CDO's, CDS κοκ.), είναι αφενός μεν δεδομένη, αφετέρου εξαιρετικά καταστροφική. Ακριβώς αυτός ήταν ο κύριος λόγος, για τον οποίο επιλέχθηκε η διάσωση των τραπεζών, αντί της χρεοκοπίας τους – μία διάσωση που επεκτάθηκε στα υπερχρεωμένα κράτη επειδή, τυχόν στάση πληρωμών εκ μέρους τους, θα πυροδοτούσε τη βόμβα των παραγώγων, συμπεριλαμβανομένων των CDS.   

Φυσικά η αγορά παραγώγων θα μπορούσε να ρυθμισθεί - να ελεγχθεί δηλαδή από τα κράτη, με τη βοήθεια νέων νόμων και θεσμών. Εν τούτοις, οι κυβερνήσεις διστάζουν, θεωρώντας πως οι νέοι κανόνες δεν θα ήταν αρκετά ευέλικτοι για εκείνους τους επενδυτές στα παράγωγα, οι οποίοι δεν προέρχονται από το χρηματοπιστωτικό κλάδο - όπως, για παράδειγμα, οι αεροπορικές εταιρείες, οι οποίες χρησιμοποιούν τα παράγωγα για την εξασφάλιση τους, έναντι μελλοντικών διακυμάνσεων της τιμής της κηροζίνης.  

Η αντικειμενική αιτία όμως ευρίσκεται κάπου αλλού: στο ότι η πραγματική οικονομία δεν «παράγει» πλέον αρκετή ανάπτυξη, για να μπορέσει να διατηρηθεί το βιοτικό επίπεδο της Δύσης - πόσο μάλλον όταν η μέση ηλικία αυξάνεται, με αποτέλεσμα τη συνεχή γήρανση του πληθυσμού, η οποία αυξάνει το χρόνο παροχής των συντάξεων.  

Τα συνταξιοδοτικά ταμεία λοιπόν, μεταξύ πολλών άλλων, τα οποία διαθέτουν τα μεγαλύτερα επενδυτικά κεφάλαια παγκοσμίως,είναι αναγκασμένα να επιδιώκουν υψηλότερη κερδοφορία, για να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν με τις συντάξεις - απαιτώντας από τις τράπεζες μεγαλύτερες αποδόσεις.

Οι τράπεζες, με τη σειρά τους, προσπαθούν να αυξήσουν την κερδοφορία τους με τη βοήθεια των επικίνδυνων χρηματοπιστωτικών παραγώγων - μέσω των οποίων «παράγονται» τεχνητά κέρδη, έτσι ώστε τα συνταξιοδοτικά ταμεία, καθώς επίσης οι μέτοχοι και οι λοιποί επενδυτές τους, να μπορούν να απολαμβάνουν μεγαλύτερες αποδόσεις.

Από τη στιγμή όμως που οι απαιτήσεις αυξήθηκαν δυσανάλογα, ενώ τα χρήματα έπαψαν να κερδίζονται πραγματικά, αλλά τεχνητά, ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση – η οποία έθεσε σε λειτουργία την αλυσιδωτή διαδικασία της πυρηνικής έκρηξης των συγκοινωνούντων «χρηματοπιστωτικών δοχείων».   

ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΗΣ ΧΙΟΝΟΣΤΙΒΑΔΑΣ

Χωρίς να θέλουμε να είμαστε απαισιόδοξοι ή καταστροφολόγοι, δεν μπορούμε παρά να συμμεριστούμε το ότι, «το παράδοξο του Minsky» (Minsky-Meltdown) φαίνεται σήμερα να επιβεβαιώνεται.

Ειδικότερα, σύμφωνα με τη συγκεκριμένη θεωρία οι επενδυτές, στο ξεκίνημα ενός οικονομικού κύκλου, επιλέγουν μία εξασφαλισμένη χρηματοδότηση - μία σίγουρη δηλαδή τοποθέτηση των χρημάτων τους. Τα έσοδα τώρα της επένδυσης αυτής, είναι συνήθως αρκετά για την αποπληρωμή των δανείων, τα οποία παρέχουν. 

Στα μέσα ενός οικονομικού κύκλου, όπου η ανάπτυξη της οικονομίας δεν είναι πολύ μεγάλη, αλλά σταθερή, είναι ακόμη αποδοτικές οι χρηματοδοτήσεις – αν και θεωρούνται μάλλον κερδοσκοπικές. Η αιτία είναι το ότι, τα έσοδα φτάνουν για να καλύψουν μόνο τους τόκους των οφειλών - ενώ οι δόσεις, το κεφάλαιο δηλαδή, εξοφλείται με τη σύναψη νέων δανείων, τα οποία αντικαθιστούν ουσιαστικά τα παλαιότερα (όπως συμβαίνει μέχρι σήμερα, με τα ομόλογα που εκδίδουν τα κράτη, αλλά και πολλές επιχειρήσεις).

Στο τέλος όμως ενός οικονομικού κύκλου, οι επενδυτές οδηγούνται σε ένα άκρως κερδοσκοπικό «σύστημα χιονοστιβάδας» (Ponzi scheme) - όπου πλέον με τα νέα δάνεια δεν εξοφλούνται (ανανεώνονται ουσιαστικά) μόνο οι δόσεις (χρεολύσια), αλλά και οι τόκοι. Παραδόξως δε οι επενδυτές συνεχίζουν να πιστεύουν ότι, τα έσοδα από τις επενδύσεις, για τις οποίες χρησιμοποιούνται τα δικά τους κεφάλαια, θα φτάσουν τελικά για την εξυπηρέτηση των δανείων τους.

Στα πλαίσια αυτά, η οικονομία γίνεται συνεχώς πιο ασθενής και πολύ περισσότερο ευάλωτη - έως εκείνη τη χρονική στιγμή όπου, η «πιστωτική φούσκα» εκρήγνυται, ξεσπάει η χρηματοπιστωτική κρίση και ο οικονομικός κύκλος τελειώνει αυτοκαταστρεφόμενος.

Σύμφωνα με τον Minsky, η διαδικασία της χρηματοδότησης μίας καπιταλιστικής οικονομίας, δημιουργεί αυτόματα ενδογενείς, αποσταθεροποιητικές δυνάμεις - είναι δηλαδή εκ των πραγμάτων, από τη φύση της και από μόνη της, αυτοκαταστροφική. Με βάση τη θέση του αυτή ήταν της άποψης πως οφείλουμε να αποδεχθούμε ότι, το πεδίο της «επάρκειας», καθώς επίσης της «επιθυμητής» ελεύθερης αγοράς, είναι περιορισμένο - έχει δηλαδή ημερομηνία λήξης.

Επομένως, ο Minsky ευρίσκεται σε αντίθεση με την κλασσική ή νεοκλασική θεωρία, σύμφωνα με την οποία οι αγορές τείνουν πάντοτε προς ένα σημείο ισορροπίας, αυτόματα και χωρίς να υπάρχει ανάγκη ρύθμισης τους - υπό ορισμένες απαραίτητες προϋποθέσεις φυσικά όπως, για παράδειγμα, ο «πλήρης» ανταγωνισμός, η μη επέμβαση του κράτους στην Οικονομία ή/και «η συμμετρία» της πληροφόρησης (ισότιμη, ταυτόχρονη πρόσβαση από όλους, σε όλες οι πληροφορίες).

Όμως, οι προϋποθέσεις αυτές είναι πρακτικά ανέφικτες, ουτοπικές - με αποτέλεσμα να είναι σχεδόν αδύνατη η αυτορύθμιση των αγορών, ακόμη και αν αποδεχθούμε πως είναι σωστή η κλασσική θεωρία (ή, έστω, η νεοφιλελεύθερη εκδοχή της, με βάση την οποία τα πάντα πρέπει να ανήκουν στους ιδιώτες, αφού διαφορετικά δεν μπορούμε να εξασφαλίσουμε την αυτορύθμιση του καπιταλιστικού συστήματος).

Η ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΦΟΥΣΚΑ

Με κριτήριο όλα όσα αναλύσαμε, η πιστωτική φούσκα κινδυνεύει να εκραγεί - με την τελική φάση της κρίσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος να διακρίνεται από το ότι, τα περισσότερα κεφάλαια εξυπηρετούν την εξόφληση χρεών, την ανανέωση των τοκοχρεολυσίων καλύτερα ή/και τη χρηματιστηριακή κερδοσκοπία, αντί να τοποθετούνται σε επενδύσεις στην πραγματική οικονομία.

Κατ’ επέκταση συμπεραίνεται ότι, ο οικονομικός κύκλος, ο οποίος σήμερα είναι μεγαλύτερος από ποτέ (άρα πολύ πιο επικίνδυνος), διανύει τα τελευταία του στάδια – αν και δεν μπορούμε να υπολογίσουμε με ακρίβεια το πόσο θα διαρκέσει η αντίστροφη μέτρηση.    

Αναλυτικότερα, με τη δυνατότητα των κεντρικών τραπεζών να παράγουν χρήματα από το πουθενά, σε απεριόριστες ποσότητες (άρθρο μας), φτάσαμε στο κρίσιμο εκείνο σημείο όπου, οι «επενδύσεις», ο δανεισμός δηλαδή, εξυπηρετεί αποκλειστικά και μόνο την πληρωμή των παλαιότερων χρεών – ενώ ήδη,   όσον αφορά κάποιες υπερχρεωμένες χώρες, τα νέα δάνεια δεν φτάνουν πλέον για την αποπληρωμή των παλαιοτέρων (τόκων και κεφαλαίων).

Τα χρήματα λοιπόν, τα οποία μοιράζουν («τυπώνουν») αφειδώς οι κεντρικές τράπεζες, οδηγούνται όλο και λιγότερο στις παραγωγικές επενδύσεις - στην πραγματική ανάπτυξη της οικονομίας (Διάγραμμα ΙΙ).

 

Σύμφωνα τώρα με την οικονομική επιστήμη, "Η αντίστροφη μέτρηση αρχίζει, όταν τα περιουσιακά στοιχεία, στα οποία επιθυμεί κανείς να επενδύσει, αποτελούν ένα πολύ μεγάλο ρίσκο, για ένα πολύ μικρό κέρδος".

Στα πλαίσια αυτά οι επενδυτές γίνονται, σταδιακά αλλά συνεχώς, πιο ρεαλιστικοί - πολύ περισσότερο πραγματιστές. Ο στόχος τους είναι πλέον η εξασφάλιση των κεφαλαίων τους απέναντι στον πληθωρισμό - ο οποίος, αργά ή γρήγορα, ακολουθεί πιστά την αύξηση της ποσότητας χρήματος, εκ μέρους των κεντρικών τραπεζών.

Επιλέγουν επομένως πολύ πιο σίγουρους προορισμούς – σήμερα, μη δυτικές αλλά και μη «επικίνδυνες» χώρες, όπως τη Βραζιλία, την Αυστραλία, ή το Μεξικό. Επιδιώκουν επίσης υψηλές και σχετικά γρήγορες αποδόσεις, για ένα μέρος του επενδυτικού χαρτοφυλακίου τους (διασπορά του ρίσκου), όπως τα βραχυπρόθεσμα ομόλογα ορισμένων χωρών του ευρωπαϊκού νότου - με την ελπίδα να μπορέσουν να «αποδράσουν» πρώτοι και έγκαιρα, πριν από κάποια ενδεχόμενη χρεοκοπία, από μία διαγραφή χρέους ή από την ξαφνική έκρηξη του πληθωρισμού.

Φυσικά δε τοποθετούνται παραδοσιακά στα ευγενή μέταλλα, όπως στο χρυσό, αφού ανήκουν σε εκείνα τα ελάχιστα περιουσιακά στοιχεία, απέναντι στα οποία δεν υπάρχουν χρέη (ενώ δεν αναπαράγονται τόσο γρήγορα, όσο τα χρέη).   

Ο ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΣ ΝΟΤΟΣ

Ίσως όλα τα παραπάνω να είναι υπερβολικά - πόσο μάλλον όταν φαίνεται ότι, ο ευρωπαϊκός νότος είναι πολύ πιο αισιόδοξος,το ευρώ ανατιμάται συνεχώς, ενώ η κρίση χρέους απασχολεί τους πάντες (εταιρείες αξιολόγησης κλπ.) πολύ λιγότερο, σε σχέση με το παρελθόν.

Αρκετοί δε υποστηρίζουν ότι, η εμπιστοσύνη των επενδυτών έχει πλέον αποκατασταθεί, κυρίως μετά την ανακοίνωση της πρόθεσης εκ μέρους της ΕΚΤ να επεμβαίνει ενεργητικά στη δευτερογενή αγορά ομολόγων  - ένα ενδεχόμενο που συμπεραίνουν από την μείωση των spreads (Πίνακας Ι), καθώς επίσης των ασφαλιστηρίων κινδύνου (CDS), σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή περιφέρεια.

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Ύψος των spreads και των CDS, την 31. Ιανουαρίου του 2013

Χώρα
Spreads
CDS



Ελλάδα
907
4.561
Πορτογαλία
443
395
Ισπανία
352

Ιταλία
265

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Είναι όμως αλήθεια τα πράγματα έτσι; Έχει περάσει η κρίση χρέους ανεπιστρεπτί και βρισκόμαστε πραγματικά σε πορεία καλυτέρευσης, εάν όχι ανάπτυξης; Μήπως, αν και ευχόμαστε το αντίθετο, τα φαινόμενα απατούν; Ή, ίσως, έχει επιτύχει το δόγμα της καγκελαρίου και η πολιτική λιτότητας, με αντάλλαγμα την ενίσχυση από την ΕΚΤ, οπότε η κρίση είναι παρελθόν;

Δύσκολες απαντήσεις σε ακόμη πιο δύσκολα ερωτήματα - ειδικά μετά την ανάλυση που προηγήθηκε, αναφορικά με τα τεράστια προβλήματα των τραπεζών, καθώς επίσης με τη βόμβα των παραγώγων στα θεμέλια της Δύσης. Πόσο μάλλον ότανανακοινώνεται από την Ολλανδία ότι, θέλει να αλλάξει η συνθήκη του Μάαστριχτ, έτσι ώστε να μπορεί να εξέλθει εθελούσια κάποια χώρα από τη ζώνη του ευρώ - παράλληλα με την πρόθεση της να διεξάγει δημοψήφισμα (όπως επίσης η Αυστρία), για την παραμονή της ή μη στο κοινό νόμισμα.

Ίσως θα ήταν προτιμότερο λοιπόν να αναφερθούμε επιγραμματικά σε ορισμένες χώρες του Νότου, αντί να ασχοληθούμε με ερωτήματα που αδυνατούμε να απαντήσουμε. Στα πλαίσια αυτά, τα εξής:

(α)  Ελλάδα: Η κυβέρνηση συμφώνησε με τους δανειστές της (ΔΝΤ, ΕΚΤ, ΕΕ), όσον αφορά τη βραχυπρόθεσμη χρηματοδότηση της χώρας - ενώ η αξιωματική αντιπολίτευση έχει πλέον συμβιβασθεί τόσο με το μνημόνιο, όσο και με το ΔΝΤ. Όπως φαίνεται δε, η Ελλάδα είναι αποφασισμένη να προβεί σε μαζικές αποκρατικοποιήσεις, στο ξεπούλημα καλύτερα της δημόσιας περιουσίας - με τους πολίτες της να αδιαφορούν, καθώς επίσης με τους δανειστές να το επικροτούν.

Παράλληλα, συνεχίζεται η μεταφορά πόρων από τον ιδιωτικό στο δημόσιο τομέα (δήμευση περιουσιακών στοιχείων) - όπως επίσης η περικοπή των εισοδημάτων, άμεσα (ονομαστικοί μισθοί) ή έμμεσα (υπερφορολόγηση, ανάληψη υποχρεώσεων των τραπεζών κα.), χωρίς καμία ουσιαστική αντίδραση των πολιτών.

Το γεγονός αυτό χαροποιεί ιδιαίτερα τις αγορές, οι οποίες ελπίζουν πως θα εισπράξουν τα οφειλόμενα - ενώ θα αγοράσουν τις επιχειρήσεις σε φθηνές τιμές, χρεώνοντας στη συνέχεια ακριβότερα τις υπηρεσίες τους στους πολίτες (τιμή ηλεκτρικού, νερού, εισιτηρίων κλπ.), έτσι ώστε να αποζημιωθούν πλουσιοπάροχα για τις διαγραφές του παρελθόντος.

Εν τούτοις, η ανεργία έχει αναρριχηθεί στο 27%, μεγάλο μέρος του πληθυσμού υποφέρει (με αποτέλεσμα να μην γνωρίζει κανείς πως θα αντιδράσει τελικά), η ύφεση μαίνεται, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις χρεοκοπούν και το δημόσιο χρέος συνεχίζει την ανοδική του πορεία - με την έξοδο από το τούνελ να ακούγεται ουτοπική. Αρκεί μία σπίθα λοιπόν για να ξεσπάσει μία καταστροφική κοινωνική πυρκαγιά, η οποία θα παρέσυρε μαζί της την Ευρώπη – εάν όχι ολόκληρη τη Δύση.

(β)  Πορτογαλία: Η κυβέρνηση επιμένει σε μία σκληρή πολιτική λιτότητας, ακυρώνει πολλά εργατικά δικαιώματα, δανείζεται ξανά από τις αγορές, ενώ ιδιωτικοποιεί όλες τις εναπομείναντες δημόσιες επιχειρήσεις της χώρας.

Από την άλλη πλευρά όμως, το δημόσιο χρέος αυξάνεται (στο 120% του ΑΕΠ πρόσφατα, από 110% το προηγούμενο έτος), η ανεργία ξεπερνάει το 16%, τα ενεχυροδανειστήρια χρυσού έχουν κατακλύσει τη χώρα, ενώ το βιοτικό επίπεδο της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού καταρρέει.

Οι αγορές είναι βέβαια απόλυτα ικανοποιημένες, αφού διαπιστώνουν πως οι πολίτες είναι πρόθυμοι να αναλάβουν αδιαμαρτύρητα τα χρέη του κράτους και των τραπεζών - με αποτέλεσμα να προσφέρουν νέα δάνεια.

(γ)  Ισπανία: Η αναδιάρθρωση της οικονομίας συνεχίζεται σταθερά από το κυβερνών κόμμα, παρά το ότι κατηγορείται τεκμηριωμένα για τεραστίου μεγέθους διαφθορά, καθώς επίσης για μαύρα κομματικά ταμεία - ενώ οι πολίτες ουσιαστικά δεν αντιδρούν, αποδεχόμενοι τη μοίρα τους.

Επιβάλλονται νέες μειώσεις μισθών, με το πρόσχημα της αύξησης της ανταγωνιστικότητας, ενώ καταργούνται όλα τα εργατικά δικαιώματα - με αποτέλεσμα να αυξάνονται οι εξαγωγές, να μειώνονται οι εισαγωγές και να περιορίζεται το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών (τα δημόσια έσοδα αυξάνονται ελαφρά).

Δυστυχώς όμως, η ύφεση συνεχίζεται (άρθρο μας) και η ανεργία δεν υποχωρεί (60% στους νέους) - με την κρίση των ακινήτων να εντείνεται, παράλληλα με την τραπεζική. Εν τούτοις, η χώρα επιμένει στην παραμονή της στο ευρώ,  παρά το ότι η έξοδος της θα ήταν αναμφίβολα θετική για την ίδια - γεγονός που μάλλον οφείλεται στην απίστευτη κυβερνητική διαφθορά, πιθανόν εκ μέρους των συνήθων διαφθορέων (των γερμανικών επιχειρήσεων).

(δ)  Ιρλανδία: Η χώρα θεωρείται το «παιδί-θαύμα» του μηχανισμού διάσωσης - με τους πολίτες της να έχουν αποδεχθεί αδιαμαρτύρητα τόσο τις μειώσεις των μισθών, όσο και την επιβάρυνση τους με τα τεράστια χρέη των τραπεζών.

Επειδή όμως το συγκεκριμένο κράτος είναι ουσιαστικά προτεκτοράτο των Η.Π.Α. (άρθρο μας), είναι πολύ δύσκολο να εξάγουμε ασφαλή συμπεράσματα.

(ε)  Ιταλία: Έχουμε την άποψη πως, όταν (εάν) ξεκινήσει η αντίστροφη μέτρηση για την Ευρωζώνη, η Ιταλία θα ευρίσκεται στις πρώτες θέσεις - αφού, χωρίς καμία αμφιβολία, η παραμονή της στο κοινό νόμισμα είναι εντελώς ασύμφορη για την ίδια.

Εκτός αυτού θεωρούμε ότι, είναι αδύνατον να υποταχθεί στη Γερμανία – γεγονός που μάλλον θα φανεί από τα αποτελέσματα των προσεχών εκλογών, οι οποίες είναι πολύ σημαντικές τόσο για το μέλλον της χώρας, όσο και για ολόκληρη την Ευρωζώνη.

Είναι δύσκολο επίσης να παραμείνει σε ύφεση, με δημόσιο χρέος που πλησιάζει το 128% του ΑΕΠ της και με την προοπτική αύξησης της ανεργίας - η οποία, εάν τυχόν πλησίαζε το 15%, θα πυροδοτούσε τεράστιες κοινωνικές αντιδράσεις, στα όρια μίας επανάστασης ή ενός εμφυλίου πολέμου.

(στ) Κύπρος: Αν και έχουμε αναφερθεί λεπτομερειακά στο νησί της Αφροδίτης με πρόσφατο κείμενο μας (ανάλυση), η εκτόξευση του δημοσίου χρέους της από το περίπου 60% του ΑΕΠ πριν την κρίση, στο 140% το επόμενο έτος, οφείλεται κυρίως στη διάσωση των τραπεζών της – την οποία δυστυχώς φαίνεται να εγκρίνουν όλοι οι πολίτες της.

Με έναν χρηματοπιστωτικό όμως τομέα, ο όγκος του οποίου είναι πάνω από οκτώ φορές, σε σχέση με το ΑΕΠ του νησιού, παράλληλα με τη φούσκα ακινήτων, η απόφαση της κυπριακής κυβέρνησης να αναλάβει τα χρέη των τραπεζών δεν φαίνεται να είναι προς τη σωστή κατεύθυνση. Μοναδική ελπίδα της είναι ίσως η Ρωσία – η οποία, με στόχο, μεταξύ άλλων, τη διασφάλιση των καταθέσεων των πολιτών της στις κυπριακές τράπεζες (περί τα 20 δις €), είναι αναγκαστικά πρόθυμη να βοηθήσει την Κύπρο.

Προς όφελος της είναι η πρόσφατη απόφαση του ευρωπαϊκού δικαστηρίου EFTA (κείμενο pdf), με βάση την οποία δικαιώνεται η Ισλανδία – η οποία, έχοντας παρελθόν άμεσης δημοκρατίας, προτίμησε να διασώσει τους πολίτες της και όχι τις τράπεζες.

Σύμφωνα με τη δικαστική απόφαση, ο τρίτος δρόμος της Ισλανδίας θεωρείται συμβατός με το ευρωπαϊκό Δίκαιο – γεγονός που σημαίνει ότι, η κυβέρνηση επιτρέπεται να αντιμετωπίζει τους πολίτες της χώρας της προνομιακά, σε σχέση με τους ξένους,λόγω συνθηκών ανωτέρας βίας (Force Majeure - μία σημαντική ίσως εξέλιξη για τους ιδιώτες Έλληνες ομολογιούχους, όπως θα αναλύσουμε σε επόμενο κείμενο μας).              

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Εάν πετύχει η πολιτική της λιτότητας, καθώς επίσης εάν η απόφαση της ΕΚΤ, όσον αφορά την αγορά ομολόγων των χωρών του Νότου ή άλλων ελλειμματικών οικονομιών, συνεχίσει να πείθει τις αγορές, είναι ίσως δυνατή η διατήρηση της σημερινής «γαλήνης» – κάτι που φυσικά ευχόμαστε να συμβεί, αφού διαφορετικά είναι κάτι παραπάνω από πιθανή αφενός μεν η διάλυση της Ευρωζώνης, αφετέρου η επιστροφή μίας πολύ πιο ισχυρής, εάν όχι απόλυτα καταστροφικής κρίσης (το αργότερο εντός του 2014).    

Εν τούτοις, μετά από τρία χρόνια πιστής εφαρμογής των νεοφιλελεύθερων συνταγών, οι οποίες επιβλήθηκαν τόσο από το ΔΝΤ, όσο και από τη Γερμανίαη μεσαία τάξη σε πολλές χώρες ευρίσκεται στα όρια της αντοχής της. Το γεγονός αυτό, ειδικά όσον αφορά την Ελλάδα, τεκμηριώνεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο από τα ενεχυροδανειστήρια χρυσού και άλλων κοσμημάτων – τα οποία στην Αθήνα ήταν μόλις 81 το 2010, ενώ σήμερα ξεπερνούν τα 750.

Ένα άγνωστο λοιπόν μέχρι πρόσφατα «επάγγελμα» στην Ελλάδα, σχεδόν ανύπαρκτο μέχρι το 2009, μάλλον τοκογλυφικό και «σκοτεινό», διανύει την καλύτερη του περίοδο – παράλληλα με τις κλοπές, με τις ληστείες και με τις διαρρήξεις, οι οποίες κλιμακώνονται καθημερινά.

Όλα τα παραπάνω, σε συνδυασμό με τη συνεχή αύξηση της ανεργίας, καθώς επίσης με την εξαθλίωση τόσο της κατώτερης, όσο και της μεσαίας εισοδηματικής τάξης, δεν σηματοδοτούν σε καμία περίπτωση την αντιστροφή της τάσης – παρά την αισιοδοξία της κυβέρνησης, η οποία έχει την άποψη πως η πιστή εφαρμογή του μνημονίου, υπέρ των δανειστών και εις βάρος των Ελλήνων πολιτών, είναι ο σωστός δρόμος για την έξοδο από την κρίση (οι δικές μας λύσεις, οι προτάσεις μας καλύτερα, υπάρχουν σε πολλά κείμενα μας – μεταξύ των οποίων στο «ΕΚΤ, η λύση των λύσεων»).  

Ευχόμενοι να κάνουμε εμείς μεγάλο λάθος και να είναι σωστή η πολιτική της κυβέρνησης (αν και θα προτιμούσαμε τον υπερήφανο δρόμο της Ισλανδίας), κλείνουμε υπενθυμίζοντας τα παρακάτω:

“Σύμφωνα με μία παλαιά «πρακτική» των Εβραίων κοσμηματοπωλών, ποτέ δεν διαχωρίζεται το ιδιωτικό από το δημόσιο χρέος – ενώ θεωρείται εκ μέρους τους ότι, ο άνθρωπος ποτέ δεν μαθαίνει αυτόν τον άγραφο κανόνα. Πάντοτε τον ξεχνάει δηλαδή, μετά την πάροδο αρκετών ετών, με αποτέλεσμα να αναγκάζονται να τον επαναλαμβάνουν κάθε πενήντα περίπου χρόνια”.

Εάν λοιπόν είναι υπαρκτός αυτός ο «ισχυρισμός», εάν δηλαδή η πρακτική των Εβραίων κοσμηματοπωλών συνεχίζει να εφαρμόζεται, πιστά και απαράβατα, από το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, τότε οι μεγάλες κρίσεις που παρατηρούνται ανά τακτά χρονικά διαστήματα, μπορεί κάλλιστα να υποθέσει κανείς ότι, προκαλούνται σκόπιμα και δεν συμβαίνουν από μόνες τους – μία «θεωρία συνομωσίας» ίσως, η οποία θα σήμαινε ότι, ο απώτερος στόχος της κρίσης δεν ήταν άλλος, από τη μεταφορά της ιδιωτικής περιουσίας στα κράτη και από αυτά στους τοκογλύφους (μέσω της «στυγνής» λεηλασίας τόσο του ιδιωτικού, όσο και του δημόσιου πλούτου).


* Σημείωση: Επιγραμματικά, τα παράγωγα είναι χρηματοπιστωτικά εργαλεία, με τα οποία αγοράζει ή πουλάει κανείς ένα προϊόν (μετοχές, δείκτες χρηματιστηρίων, εμπορεύματα, νομίσματα κλπ.), σε μία μελλοντική στιγμή και σε ορισμένες ποσότητες - έναντι μίας προκαθορισμένης, σημερινής τιμής.

Το προϊόν αυτό (κηροζίνη για παράδειγμα), μπορεί είτε να το αγοράσει κάποιος στο μέλλον, στην τιμή που επιλέγει σήμερα, είτε να πουλήσει το συμβόλαιο αγοράς που έχει συνάψει. Τη στιγμή που αγοράζεται το παράγωγο, πληρώνει κανείς ένα μικρό μέρος της αξίας του προϊόντος – ενώ η πλήρης εξόφληση του γίνεται στην ημερομηνία που έχει επιλέξει, για να αγοράσει το προϊόν στη φυσική του μορφή.

Τα παράγωγα δημιουργήθηκαν προς όφελος της πραγματικής οικονομίας – με την έννοια ότι μία επιχείρηση, με στόχο να διατηρήσει σταθερό το κόστος παραγωγής ή λειτουργίας της για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα, αγόραζε τα προϊόντα που είχε ανάγκη (πετρέλαιο, πρώτες ύλες κλπ.), σε μία προκαθορισμένη τιμή, προκαταβάλλοντας ένα μέρος της αξίας τους.

Στη συνέχεια, τα παράγωγα εξελίχθηκαν σε «χρηματοπιστωτικά προϊόντα μαζικής καταστροφής» - με τα οποία οι περισσότεροι επενδυτές κερδοσκοπούν, χωρίς να έχουν καμία πρόθεση να αγοράσουν τα εμπορεύματα, στη φυσική τους μορφή.Τα πιο γνωστά παράγωγα προϊόντα είναι: (α) Τα προθεσμιακά συμβόλαια (β) τα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης (γ) τα δικαιώματα προαίρεσης (δ) τα προϊόντα δανεισμού τίτλων - ανοιχτών πωλήσεων και (ε) τα Swaps.

Αθήνα, 02. Φεβρουαρίου 2013
Facebook   Twitter   Linked in