ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΤΙΜΟΤΕΡΑ Η ΚΑΤΑΤΑΞΙΣ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ ΕΙΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑΣ- ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΤΙΚΑΣ,

 

ΠΑΝ. ΜΑΡΙΝΗΣ

ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΤΙΜΟΤΕΡΑ Η ΚΑΤΑΤΑΞΙΣ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ 

ΕΙΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑΣ- ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΤΙΚΑΣ, 

ΠΑΡΑ ΕΙΣ ΜΟΝΟΘΕΪΣΤΙΚΑΣ-ΠΟΛΥΘΕΪΣΤΙΚΑΣ!

βασική θέσις

ΝΕΟΝ ΚΕΙΜΕΝΟΝ = 24 Νοεμβρίου 2025

------------

Τί εστί Θρησκεία; Υπάρχουν πολλοί ορισμοί, εξ αυτών ένας απλός και καθαρός λέγει ότι Θρησκεία σημαίνει ότι έχω ισχυράς πεποιθήσεις περί του Ανθρώπου και του Κόσμου. Όθεν, κατά την εδώ κατάταξίν μας υπάρχουν τρία είδη θρησκειών: Αι Παραδοσιακαί Θρησκείαι, αι Κοσμοπολιτικαί Θρησκείαι και ο Αθεϊσμός!

ΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑΙ

Παραδοσιακαί λέγονται αι Θρησκείαι που εγεννήθησαν από έναν λαόν εις εποχάς αρχαίας, προϊστορικάς σχετικώς προς την ιστορίαν του λαού που τας εδημιούργησε,  δηλαδή έχουν καταγωγήν εθνικήν και δημώδη, διαθέτουν ούτως ένα εθνικόν εκκλη-σίασμα και κυρίως έχουν γενέθλιον γην! Ούτως μία Παραδοσιακή θρησκεία είναι δυνατόν να παραμένη ανά τους αιώνας εθνική χωρίς να έχη ανάγκην να καταφεύγη εις συστηματικόν προσηλυτισμόν διά να επιβιώση. Συνάμα δε να παραμένη κατά κύριον λόγον εσαεί εις τον γενέθλιον τόπον της! Κύριον παράδειγμα τοιαύτης σημερινής  μεγάλης θρησκείας είναι ο Ινδουϊσμός εις την Ινδίαν, ο Σιντοϊσμός στην Ιαπωνίαν και η Σαντερία, η θρησκεία των Νεγριδών της Κεντρικής-Νοτίου Αμερικής, ούσα εξέλιξις των παραδοσιακών θρησκειών της Ν-Δ Αφρικής. 

ΑΙ ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΤΙΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑΙ

Κοσμοπολιτικαί λέγονται αι Θρησκείαι που εγεννήθησαν κατά τας Μεγαλοπο-λιτικάς περιόδους της ιστορίας των Πολιτισμών δηλαδή εις την Ώριμον φάσιν ενός Πολιτισμού ότε δημιουργούνται αι Μεγαλοπόλεις, ότε συρρέει εις αυτάς πληθυσμός πολυφυλετικός και πολυπολιτισμικός. Χαρακτηριστικά κέντρα τοιούτων θρησκευ-τικών ζυμώσεων υπήρξαν αι μεγαλοπόλεις του Ελληνικού Πολιτισμού, η Αλεξάνδρεια, η Αντιόχεια, η Πέργαμος, η Ρώμη. Επομένως η Κοσμοπολιτική θρησκεία γεννάται ουχί από έναν λαόν ή ένα έθνος αλλά εντός του ετερογενούς πλήθους μίας μεγαλοπόλεως π.χ. ο Χριστιανισμός εγεννήθη εις την Αντιόχειαν, ο Βουδδισμός εις τας μεγαλοπόλεις της Βορείου Ινδίας. Αι Κοσμοπολιτικαί θρησκείαι δέν είναι λαϊκαί δημώδεις κατα-σκευαί, αλλά είναι δημιουργήματα γραφείου από έναν κύκλον θρησκευομένων, οι οποίοι παραλλάσσουν, μεταμορφώνουν μίαν παραδοσιακήν θρησκείαν συνήθως στην λαϊκήν της μορφήν, κατά την αρεσκειάν των· συχνά δε έχουν ιδρυτήν, ο οποίος είναι ο προϊστάμενος, πραγματικός ἢ υποτιθέμενος, του κύκλου που τάς εδημιούργησε και συνήθως ονομάζονται εξ αυτού, ως ο Μωαμεθανισμός, ο Βουδδισμός, ο Ζωροαστρι-σμός, ο Χριστιανισμός. Ούτως εχόντων των πραγμάτων μία Κοσμοπολιτική θρησκεία δέν είναι εθνική, καθότι εδημιουργήθη από έναν κοσμοπολιτικόν πυρήνα ατόμων με διάφορον καταγωγήν έκαστος, οπότε δέν διαθέτει ούτε εθνικόν εκκλησίασμα και κυρίως ούτε γενέθλιον γην! Όθεν, μία Κοσμοπολιτική θρησκεία διά να μεγαλώση και δια να επιβιώνη έχει απόλυτον ανάγκην να ασκή συστηματικόν και επιθετικόν  προσηλυτισμόν και επομένως να κατακτά ξένα εδάφη εξοντώνουσα τας παραδο-σιακάς θρησκείας άτινας ευρίσκει στον δρόμον της! Η Κοσμοπολιτική θρησκεία έχει ούτως ανάγκην να ευρίσκεται εις συνεχή διαπάλην προς τας Παραδοσιακάς θρησκείας, να τάς διαβάλλη και να τας αντιμάχεται! Η κυρία γνωστή μας Κοσμοπο-λιτική θρησκεία είναι ο Χριστιανισμός! Ο Χριστιανισμός, ως προελέχθη, εγεννήθη εις την Αντιόχειαν από τα σπλάγχνα της λαϊκής θρησκείας της Μέσης Ανατολής, αι κύριαι επιρροαί της οποίας προέρχονται από την Περσικήν θρησκείαν, τον Ζωρο-αστρισμόν, επειδή όμως τα άτομα του ιδρυτικού πυρήνος ήσαν εις την πλειονότητά των Εβραίοι, διά τούτο προσέθεσαν καταλλήλως παρεφθαρμένον τον Ιουδαϊσμόν! Ο Χριστιανισμός χαρακτηρίζεται ως "θρησκεία Ιουδαϊκού τύπου", όμως τα κύρια στοιχεία του, ως. π.χ. η Δυαρχία, δηλ. το Καλόν-Κακόν, ο Θεός και ο Διάβολος· η απαξία του Κόσμου με έκφρασίν της τον Μοναχικόν βίον κλπ έχουν Περσικήν καταγωγήν! Ο Ιουδαϊσμός, θρησκεία Παραδοσιακού τύπου μετεξειλίχθη κατά την Ελληνιστικήν εποχήν στην Αλεξάνδρειαν εις Κοσμοπολιτικήν θρησκείαν και εξ αυτής ως κλάδος της ανεφύη ο Μωαμεθανισμός! Κατά την διάρκειαν της ζωής του Ιουδαϊσμού υπήρξαν καιροί κατά περιοχάς που μετέπιπτε εις είδος τι Παραδοσιακής θρησκείας λάμβάνων ανάλογα χαρακτηριστικά. Τί σημαίνει αυτό; ότι αποκτά Ατμόσφαιραν Παραδοσιακής θρησκείας! Η τάσις των λαών που ζουν υπό μίαν Κοσμοπολιτικήν θρησκείαν να δώσουν εις αυτήν παραδοσιακά χαρακτηριστικά είναι συνήθης και κοινή εις όλας τας τοιαύτας θρησκείας διότι η ανθρωπίνη ψυχή αναγνωρίζει ως θρησκείαν μόνον την παραδοσιακήν τοιαύτην, ούτως συνέβη εις ευρείαν έκτασιν εις τον Βουδδισμόν και συγκεκριμένως εις ολόκληρον τον Βόρειον Βουδδισμόν και εις την κοινήν λαϊκήν μορφήν του Νοτίου Βουδδισμού. Επίσης εις τον λαϊκόν Μωαμεθανισμόν και οπωσδήποτε εις τον Χριστιανισμόν και συγκεκριμένως εις την Ορθόδοξον εκκλησίαν κατά την Βυζαντινήν εποχήν (ως περιγράφεται υπό του Κ. Σάθα) όπου έλαβε πλειάδα παραδοσιακών στοιχείων διατηρουμένων έως και σήμερον· ομοίως η πρόσληψις παραδοσιακών στοιχείων αποτελεί την επικρατούσαν τάσιν εις τον Ρωμαιοκαθολικισμόν, ιδίως της Λατινικής Αμερικής· η τάσις αυτή καταπολεμείται φυσικά υπό της επισήμου ιεραρχίας και των δύο Εκκλησιών! 

Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ, Ο ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΣ

Εκάστη θρησκεία δημιουργεί πέριξ της μίαν ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑΝ, τουτέστιν έναν τρόπον θεάσεως του Κόσμου, μίαν Κοσμοθέασιν, εκφράζει μίαν αντίληψιν περί την ουσίαν του Κόσμου, μίαν Κοσμοαντίληψιν, μίαν νοοτροπίαν περί της ουσίας των πραγματων του Κόσμου και του ανθρωπίνου βίου, είναι εν άλλαις λέξεσιν μία Βιοθεωρία και Κοσμοθεωρία! Η Θρησκευτική Ατμόσφαιρα έχει την βαρύνουσαν σημασίαν διά την κατανόησιν της πραγματικής ουσίας μιάς θρησκείας και όχι τα γραπτά δόγματα αυτής! Αυτό είναι το σοβαρόν λάθος στο οποίον πίπτουν οι αναλύοντες μίαν Θρησκείαν, π.χ. ευρίσκουν καλά και ωραία τα δόγματα του μωαμεθανισμού αλλά παραβλέπουν την βαρείαν και καταπιεστικήν Ατμόσφαιραν που επικρατεί εις τας Μωαμεθανικάς χώρας και κοινότητας!

Αι Παραδοσιακαί Θρησκείαι έχουν ως κύριον χαρακτηριστικόν ότι μοιράζονται μεταξύ των μίαν κοινήν Ατμόσφαιραν! Έχουν απαξάπασαι την αυτήν Κοσμοθέασιν και Βιοθεωρίαν! Αποτέλεσμα τούτου είναι να γίνονται κατανοηταί μεταξύ των από άτομα ανήκοντα εις μίαν εξ αυτών! Δημιουργούν Πολιτισμούς (υπό την έννοιαν της Φιλοσοφίας της Ιστορίας) παρομοίους και αλληλοκατανοουμένους!

Χαρακτηριστικόν παράδειγμα τούτου είναι ότι οι Έλληνες εξαπλούμενοι ανά την υφήλιον  ήλθαν εις επαφήν με Πολιτισμούς και αντιστοίχους θρησκείας με άλλας εξωτερικάς μορφάς από αυτάς του Ελληνικού Πολιτισμού, όμως τάς κατενόησαν ως θρησκείας παρομοίας με την ιδικήν των, δέν τούς προεκάλεσε έκπληξιν ούτε ο Αιγυπτιακός Πολιτισμός με τας περιέργους, κυρίως ζωομόρφους, διά την ελληνικήν οπτικήν μορφάς των Θεών, ούτε ο Ινδικός Πολιτισμός με τους πολύχειρας Θεούς. Αντιθέτως εδημιουργήθη αμέσως ένας Συγκρητισμός, τουτέστιν μία ταύτισις μεταξύ των Θεών και των ιδιοτήτων τους! Η ταύτισις αυτή υπάρχει παλαιόθεν, π.χ. η ταύτισις της Θεάς Κυβέλης-Μητρός των Θεών του Φρυγικού Πολιτισμού με την Εφεσίαν Άρτεμιν και την Θεάν Ρέαν, την Ελληνίδα Μητέρα των Θεών, λατρευομένην από αρχαιοτάτας εποχάς διό υπήρχε παλαιόθεν εις την Αγοράν των Αθηνών ο ναός Της (ορατός και σήμερον), το Μητρῷον, χώρος κατ᾽εξοχήν ιερός και διά τούτο εκεί εφυλάσσοντο τα κρατικά αρχεία, οπότε το όνομα έφθασε έως σήμερον και έχομε στο Δημαρχείον το Μητρῷον, όπου καταγράφεται ο καθείς πολίτης! Γνωστός είναι ο Συγκρητισμός με την Αιγυπτιακήν θρησκείαν π.χ. δέν εδίστασαν οι Έλληνες να δεχθούν ότι ο Μέγας Αλέξανδρος ήτο υιός του Θεού Άμμωνος τον οποίον και μετωνό-μασαν εις Άμμωνα-Δία!

Μάλιστα, η ταύτισις δημιουργείται φυσικῷ τῷ τρόπῳ και αμέσως, χαρακτηριστι-κόν παράδειγμα είναι ο Ιούλιος Καίσαρ, όστις ελθών εις επαφήν με τον Κελτικόν Πολιτισμόν κατά τους Γαλατικούς πολέμους περιγράφει τους Θεούς των Γαλατών με τα ελληνικά ονόματα με τα οποία τούς ταυτοποιεί, με αποτέλεσμα να μήν γνωρίζομε σήμερον τα πραγματικά ονόματα των Γαλατικών Θεών παρά μόνον ωρισμένα από άλλας μεταγενεστέρας πηγάς! 

Ο Συγκρητισμός περιγράφεται με άριστον τρόπον εις το έργον του Απουληΐου Ὁ Χρυσοῦς ὄνος-Asinus aureus, όπου η Θεά λέγει (ΧΙ,5):  

«Η ισχύς μου, απαράμιλλος και αμετάβλητος στην πάροδον του χρόνου, λατρεύ-εται εις όλην την υφήλιον, υπό μυριάδας μορφάς και διαφόρους τελετάς και υπό αναριθμήτους ονομασίας! Όθεν, οι πρεσβυγενείς Φρύγες με αποκαλούν Μητέρα των Θεών της Πεσσινούντος· εδώ πλησίον οι γηγενείς κάτοικοι της Αττικής με ονομάζουν Κεκροπεία Αθηνά· πέρα οι άνθρωποι της θαλασσολουσμένης Κύπρου με προσφωνούν ως Παφία Αφροδίτη· οι άνδρες οι δεινοί στο τόξο της Κρήτης με λατρεύουν ως Δίκταιννα Άρτεμις, οι τρίγλωσσοι Σικελοί με καλούν Περσεφόνη της Ορτυγίας· ο με αρχαιοτάτας ρίζας λαός της Ελευσίνος με λατρεύει ως Αττική Δήμητρα. Ωρισμένοι με λέγουν Ήρα, άλλοι Ρωμαία Μπελλόνα, εδώ με αποκαλούν Εκάτη και εκεί Ραμνουσία Νέμεσις. Αλλά αμφότεραι αι φυλαί των Αιθιόπων, η στην Ανατολήν και η στην Δύσιν, καθώς και οι Αιγύπτιοι, οι συντηρηταί της αρχαίας παραδόσεως και γνώσεως, με λατρεύουν με τελετάς ὄντως καταλ-λήλους δι' εμέ και με υμνούν με το πραγματικόν όνομά μου: Βασίλισσα Ἶσις!»

----

Ο Συγκρητισμός δέν είναι επιβλαβής, αλλ' αντιθέτως βοηθεί τας θρησκείας να εμπλουτισθούν προσθέτουσαι στην διδασκαλίαν των τμήματα τα οποία έχουν χαθεί ἢ έχουν παραμερισθή ενώ διατηρούνται εις τας άλλας παραδοσιακάς θρησκείας. διότι ως γνωστόν όλαι αι παραδοσιακαί θρησκείαι αποτελούν επιβιώσεις της μιάς και μόνης θρησκείας της Προκατακλυσμιαίας εποχής [τούτο τό έχομε αναπτύξει εκτενώς εις το βιβλίον μας ΠΡΟΚΑΤΑΚΛΥΣΜΙΑΙΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ]. Επίσης η συγκριτική μελέτη των παραδοσιακών θρησκειών υποβοηθεί τα μέγιστα την ανάπτυξιν της θεολογικής αναλύσεως. Συγκεκριμένως, κατά την Ελληνιστικήν εποχήν και μετά η Ελληνική θρησκεία ενεπλουτίσθη με την συστηματικήν μελέτην του Ιδεώδους Κόσμου υπό του Πλωτίνου και των υπολοίπων Νεοπλατωνικών ως ο Πρόκλος και επιπλέον με την προσθήκην εις τα ιερά έργα της των Χαλδαϊκών Λογίων και την οριστικήν και κανονικήν έκδοσιν εις την Πέργαμον του Θεοπνεύστου υμνολογίου της, των Ορφικών Ύμνων. Σημαντική εξέλιξις ολόκληρώνουσα επιτυχώς, επιτυχέστατα, το δογματικόν πλαίσιον της Ελληνικής θρησκείας είναι το διάταγμα του Αυτοκράτορος Αυρηλιανού (εβασίλευσε: 270-275), διά του οποίου ορίζεται ως κεφαλή της Θείας Ιεραρχίας ο Θεός Ήλιος υπό τον επωνυμίαν Sol Invictus. Η διακήρυξις αυτή παρεκινήθη από την λατρείαν του Θεού Ηλίου εις την Συρίαν και την Παλμύραν!    

-----     

Ως προελέχθη, εκάστη θρησκεία δημιουργεί πέριξ της μίαν ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑΝ, τουτέστιν έναν τρόπον θεάσεως του Κόσμου, μίαν Κοσμοθέασιν… Αυτή η Ατμόσφαιρα δέν αφορά μόνον την θρησκευτικήν αντίληψιν και ζωήν, αλλά το σύνολον της κοινωνικής και ιδιωτικής ζωής, τον τρόπον θεάσεως της καθημερινότητος των πραγμάτων! Ώστε ο καθείς ευρισκόμενος εις μίαν ξένην χώραν έχουσαν μίαν παραδοσιακήν θρησκείαν αισθάνεται τας επικρατούσας αντιλήψεις οικείας του.Το ίδιο συμβαίνει όταν έρχεται εις επαφήν με μειονότητας εις την πόλιν του! Παράδειγμα τούτου είναι ότι ο πληθυσμός της Ρώμης και της αυτοκρατορίας όλης, αλλά και αι επίσημοι αρχαί, εθεώρουν όλους τους λαούς της αυτοκρατορίας ως ένα γένος, ως κατ' ουσίαν ανήκοντας εις την σφαίραν της κοινής Κοσμοθεάσεως του Ελληνικού Πολιτισμού, όμως οι Εβραίοι μετεξελιχθείσης της θρησκείας των διεχώριζον τον εαυτόν τους από την παραδοσιακήν κοσμοθέασιν και εφαίνοντο εξάλλου άνθρωποι μιάς διαφορετικής βιοθεωρίας, οπότε τούς ωνόμασαν «δεύτερον γένος» και με νόμον του Ιουλἰου Καίσαρος, που ίσχυε έως το τέλος της Ρώμης και εις το Βυζάντιον αλλά ἐν τοῖς πράγμασιν και νυν εν Ελλάδι, τούς απεδόθη ιδιαιτέρα ευνοϊκή μεταχείρισις και απαλλαγή από την υποχρέωσιν της αυτοκρατορικής λατρείας! Όταν δε ενεφανίσθησαν οι Χριστιανοί εδημιουργήθη και πάλιν η αντίληψις μιάς κοινωνίας ανθρώπων ολότελα ξένων προς την κοινήν κουλτούραν, οπότε ωνομάσθησαν «τρίτον γένος»! 

-----

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ; ΜΟΝΟΘΕΪΣΤΙΚΗ ἢ ΠΟΛΥΘΕΪΣΤΙΚΗ;

Τί είναι η Παραδοσιακή θρησκεία; Μονοθεϊστική ἢ Πολυθεϊστική; Επειδή λατρεύεται η απειροπληθής Θεία Ιεραρχία των Θείων οντοτήτων του Αισθητού κόσμου, με κορυφήν όσον αφορά την Γην το Δωδεκάθεον, ενώ υπεράνω τούτου άρχει, φυσικά, ο Θεός Ήλιος καθό ούτος είναι ο άρχων ολοκλήρου του Ηλιακού συστήματος, διά τούτο είναι και λέγεται Πολυθεϊστική, είναι ΓΝΗΣΙΩΣ Πολυθεϊστική, καθώς μάλιστα όλαι αι λατρευόμεναι Θείαι οντότητες, οι Θεοί, κατώτεροι και ανώτεροι, οι Δαίμονες, οι Άρχοντες και οι Ήρωες, «αποτελούν (ως λέγει η Ομολογία πίστεώς μας) Ατομικότητας αθανάτου φύσεως και τελείας ψυχικής συγκροτήσεως και Προσωπικότητας διαθετούσας Ανωτάτης τάξεως Συνείδησιν και μεγίστης δυνάμεως Διάνοιαν.» Δηλαδή, οι Θεοί είναι Ατομικότηται πλήρεις, Προσωπικότηται ανεξάρτητοι, δέν είναι πλευραί ἢ εκφράσεις ἢ χαρακτηριστικά μιάς θεότητος, ούτε είναι συμβολικαί προσωποποιήσεις φυσικών φαινομένων ἢ αρετών, ως ήσαν αι θεότητες της θρησκείας της Γαλλικής Επαναστάσεως! Αυτή είναι η πραγματική φύσις όλων των Θείων οντοτήτων εκάστης παραδοσιακής θρησκείας! Ερωτώμενοι δε οι Αρχαίοι μύσται ποίον είναι το έσχατον δογματικόν όριον, το οποίον δέν δυνάμεθα να παραβώμεν, απαντούν: «Η Ατομικότης των Ανωτέρων Κόσμων»!

Επειδή δε η ανθρωπίνη ψυχή γνωρίζει εξ ενστίκτου ότι υπάρχει η Θεία Ιεραρχία, διά τούτο εδημιούργησε στην Μονοθεϊστικήν θρησκείαν του Χριστιανισμού την ιεραρχίαν των Αγγέλων και των Αγίων που έλαβον τα χαρακτηριστικά και τας ιδιότητας των παραδοσιακών Θεών/Δαιμόνων/Ἤρώων διά να δύναται να τούς λατρεύει! Ας τονίσωμε εδώ, ότι η ύπαρξις εντός του Αισθητού κόσμου της Θείας Ιεραρχίας δημιουργεί και συντηρεί την έννοιαν και την αίσθησιν της Ιερότητος του Κόσμου και της Φύσεως! Αυτό, η  Ιερότης του Κόσμου και της Φύσεως αποτελεί κύριον σημείον διαχωρίζον την παραδοσιακήν θρησκείαν από την Μονοθεϊστικήν Κοσμοπολιτικήν θρησκείαν, της οποίας κύριον σημείον είναι ο κενός ιερότητος Αισθητός κόσμος, καθώς ο μοναχικός Απόλυτος και ένας Θεός κείται μακράν εκτός του κόσμου! Η όλως άλλη Ατμόσφαιρα, από αυτήν της παραδοσιακής θρησκείας, η επικρατούσα εις την Μονοθεϊστικήν Κοσμοπολιτικήν θρησκείαν οφείλεται εν πολλοῖς ακριβώς εις την αίσθησιν του αποϊεροποιημένου Αισθητού κόσμου! Απλούστατα στην καθημερινότητα του ανθρώπου, η ιερότης του Αισθητού κόσμου επιβάλλει σεβασμόν στην γη, στο τοπίον, στην χλωρίδα και πανίδα, με μίαν λέξιν εις το Οικοσύστημα! Αντιθέτως στον αποϊεροποιημένον φυσικόν κόσμον έχομε το δικαίωμα να καταστρέφομε κατά βούλησιν, όπως π.χ. ξυρίζομε τους λόφους και τας οροσειράς διά να εγκαταστήσωμε τας ογκωδεστάτας και απεχθεστάτας ανεμογεννητρίας!    

----

Όμως, ούτως εχόντων των πραγμάτων, όταν ανερχόμεθα εις τον Ιδεώδη Κόσμον, τότε εμφανίζεται υποχρεωτικώς ένας ιδιότυπος Μονοθεϊσμός, καθώς (ως λέγει η Ομολογία πίστεώς μας) «Ο Κόσμος είναι αυτογέννητος, εκ της όλης ενδελεχούς και αιτιώδους αυτού ουσίας, και αυτοπάτωρ, αΐδιος και αιώνιος… προταρχικαί, πρωταίτιοι και αΐδιοι του Κόσμου ουσίαι είναι ο Χρόνος, ο Νόμος και αι δύο δημιουργικαί Κοσμογονικαί Ουσίαι…» Όθεν, κατ' αυτόν τον Μονοθεϊσμόν το αντίστοιχον των χαρακτήρων του Απολύτου που διαθέτει ο Θεός του Μονοθεϊσμού ως εις τον Χριστιανισμόν (παντοδύναμος, παντοκράτωρ, άπειρος, αιώνιος, πάνσοφος, τέλειος κλπ) συνίσταται από το σύνολον τεσσάρων στοιχείων: (α) των δύο Κοσμογονικών ουσιών, της Συνεχούς και Μεριστής ουσίας (ως καθορίζονται εις τον Τίμαιον του Πλάτωνος), (β) του Νόμου, δηλαδή του Κόσμου των Ιδεών, και (γ) του Χρόνου, του Θεού Χρόνου, που αποτελεί την κορυφήν της Περσικής θρησκείας και του Μιθραϊσμού, και είναι ο Πρώτος Θεός του Πλωτίνου ἢ το Ακίνητον Κινούν του Αριστοτέλους. Ο Πρώτος Θεός είναι η ενεργητική διάνοια του Κόσμου, η οποία βλέπει τας εικόνας των προτύπων των όντων και των πραγμάτων εις την πινακοθήκην του Κόσμου των Ιδεών και δημιουργεί αναλόγως τον Αισθητόν κόσμον αγγαρεύων προς τούτο τον Δεύτερον Θεόν όστις χρησιμοποιεί εις την δημιουργίαν του αυτήν τας δύο κοσμογονικάς ουσίας και διορίζει ως άρχοντα του Αισθητού κόσμου τον Τρίτον Θεόν, τον γνωστόν ως Ψυχή του Κόσμου! Αυτό είναι το σύνολον του Ιδεώδους Κόσμου! 

----

Ως οίκοθεν νοείται είναι όλως διάφορος η σύστασις και η οντότης των Θεών του Αισθητού κόσμου από τας τρείς Υποστάσεις του Ιδεώδους Κόσμου! Όμως ενίοτε εις τας παραδοσιακάς θρησκείας δημιουργείται σύγχυσις καθώς μάλιστα χρησιμοποιού-με δι' αμφοτέρας τας καταστάσεις τό όνομα "Θεοί". Ούτω, π.χ. εις το κύριον θρησκευ-τικόν έργον των Ινδιών, την Μαχαβάδα Γιτά, η οποία «Περιέχει ἐν συνόψει πᾶσαν σχεδὸν τὴν φιλοσοφίαν, και τὴν μυστηριώδη θεολογίαν τῶν ἀρχαίων Ἰνδῶν» ως. γράφει ο Δ. Γαλανός· εκεί ομιλεί ο Κύριος Κρισνάς, Αβατάρα ( = ενανθρώπισις) του Θεού Βισνού, μιάς των τριών Υποστάσεων του Ιδεώδους κόσμου, με τον πρίγκιπα Αρζούνα, και έχομε τας εξής καταστάσεις· (α) περιγράφεται η Ελληνικού τύπου Θεογονία των Θεών του Αισθητού κόσμου, εις κεφ. Δ΄ 5 (κατά την ανωτάτης κλάσεως μετάφρασιν του Δημητρίου Γαλανού του 1802):

«Πολλαὶ γεννήσεις καὶ σοῦ καὶ ἐμοῦ ἐγένοντο, ἃς ἐγὼ μὲν ἁπαξαπάσας γινώσκω, σὺ δ᾽ οὔ.» και (περίληψις, §4) « Εἶπόν σοι, ὅτι οἱ ἄνθρωποι καὶ ἐγὼ πολλὰς ἐλάβομεν, καὶ πολλὰς ληψόμεθα γενέσεις· οἱ μὲν διὰ τῆς παλιγγενεσίας πρὸς ἐπιτυχίαν τῆς ἀθανασίας· ἐγὼ δὲ δι' ἐνσαρκώσεως· …»

Σημείωσις: Παλιγγενεσία = Μετεμψύχωσις.  Ενσάρκωσις, εδώ = Αβατάρα*.

 

(β) εις την σκηνήν της Θεοφανείας (κεφ. ΙΔ΄) ο Κύριος Κρισνάς θεωρείται ως ο Πρώτος Θεός του Πλωτίνου και οι υπόλοιποι γνωστοί Θεοί φαίνονται ως εκφράσεις Του, ως λέγει ο Αρζούνας:

      

15. «Εγὼ βλέπω ἐν τῷ σῷ σώματι, ὦ Θεὲ, τοὺς θεοὺς πάν-

» τας, καὶ πάνθ᾽ ὁμοίως τὸν ὅμιλον τῶν διεστώτων ὄν-

» των, καὶ τὸν δεσπότην Βραχμᾶν ἐπὶ τοῦ ἄνθους

» Καμάλα, καὶ τοὺς ὁσίους πάντας , καὶ τοὺς ὄφεις παν-

» ταχόθεν.

16. « Βλέπω σε πανταχόθεν παντόμορφον, πολύχειρα καὶ πο-

» λυγάστορα, πολύστομον καὶ πολυόμματον καὶ παντα-

» χόθεν ἀπειρόμορφον· καὶ οὔτε τέλος σου βλέπω, οὔτε

» μέσον, οὔτε ἀρχὴν, παντοκράτωρ ..

17. « Βλέπω σε στεφανίτην, καὶ κορυνήτην, καὶ τροχίτην,

» καὶ ὁλόφωτον, καὶ περίφωτον, καὶ δυσαντίβλεπτον,

» καὶ ὅμοιον τὴν λάμψιν τῷ τοῦ πυρὸς καὶ τοῦ ἡλίου φωτί.

48. « Πιστεύω οὖν, ὅτι σὺ εἶ τὸ ὕψιστον καὶ νοερὸν θεῖον,

» τοῦ κόσμου τούτου ὑπέρτατον δοχεῖον· σὺ εἶ ἄφθαρτος

» καὶ ὁ τοῦ αἰωνίου νόμου ἔφορος· σὺ εἶ ἡ ἀΐδιος ζωὴ,

» καὶ ἀἰδιον ὂν καὶ προαιώνιον.

19. « Βλέπω σε ἀμέτοχον γεννήσεως, αὐξήσεως καὶ μειώ-

» σεως, ἀπειροδύναμον, ἀπειροβραχίονα, ἡλιοσεληνόμμα-

» τον, πυριφλογόστομον, καὶ θερμαίνοντα τῇ οἰκείᾳ θερ-

» μότητι τοῦτο τὸ πᾶν.

…………………………………………………………………………

-----

*Σημείωσις περί Αβατάρας = Αβατάρα σημαίνει την ενανθρώπισιν μιάς Θείας οντότητος προς επίτευξιν ενός ωρισμένου σκοπού στην ανθρώπινον κόσμον. Ως λέγει ο Κύριος Κρισνάς (εις την ιδίαν §4): «Ὁσάκις δὲ πλεονάζει τὸ κακὸν ἐπὶ τῆς γῆς , τότε ἐνανθρωπῶ (ὡς καὶ ἐν τῇ παρούσῃ ἐποχῇ) πρὸς καταστροφὴν τοῦ κακοῦ.» Βεβαίως, λογική είναι εις δυσχερείς καιρούς η ενανθρώπισις κατωτέρων Θείων οντοτήτων, ως Ηρώων, Αρχόντων, Δαιμόνων, κατωτέρων Θεών, και αυτή είναι γνωστόν ότι συμβαίνει. Η ενανθρώπισις ανωτέρων Θεών, ως αυτών του Δωδεκαθέου και έτι μάλλον μιάς Υποστάσεως του Ιδεώδους κόσμου, φαίνεται υπερβολική! Διατί να λέγεται μία τοιαύτη υπερβολή; Διότι ένα κοινόν φαινόμενον της ζωής των θρησκειών είναι το λεγόμενον telescoping ( = λέγεται δι' αντικείμενα άτινα επιμηκύνονται ἢ συρρικνούνται διά της εισόδου ενός τμήματός των εντός του άλλου ως εις τα παλαιού τύπου τηλεσκόπια και μεταφορικώς διά φαινόμενα και καταστάσεις) όπου τα κατώτερα Θεία επίπεδα προσεγγίζουν τα ανώτερα. Παράδειγμα: εις τα Λαράρια (εικονοστάσια) των οικιών της Πομπηΐας υπάρχουν λατρευτικά αγαλματάκια, τα οποία όμως δέν απεικονίζουν Λάρητας αλλά είναι τα γνωστά μας των Θεών του Δωδεκαθέου. Λάρητες (lar, πληθ. lares ἢ genius loci, στοιχείον του τόπου) = αι κατώτεραι Θείαι οντότητες της Ρωμαϊκής θρησκείας, είναι πνεύματα προστασίας, φύλακες των διαφόρων τόπων, π.χ. γνωστοί και τιμώμενοι με δημοσίας εορτάς οι Lares Compitales, οι φυλάσσοντες τας δημοσίας οδούς και δη τα σταυροδρόμια, επίσης είναι φύλακες των οδών (Lares Viales), των φρεάτων, των αγρών (Lares Rurales), των συνόρων, της υγείας των ανθρώπων και των ποιμνίων και φροντισταί της αφθονίας της γεωργικής και κτηνοτροφικής παραγωγής, προστάται των πολεμικών επιχειρήσεων (Lares Militarii) κ.ο.κ. Επιπλέον αντιπροσωπεύουν την λατρείαν των εναρέτων προγόνων, οι οποίοι πιστεύεται ότι αποθεωθέντες (dii patrii) εγένοντο Λάρητες προστάται της οικογενείας των (Lares Familiares), τουθόπερ αποτελεί προσέτι και Ελληνικήν πίστιν και τονίζεται υπό των Αρχαίων μυστών!     

------

ΣΥΝΟΠΤΙΚΩΣ

Συνοπτικώς δυνάμεθα να είπωμεν ότι:

Η ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ υποστηρίζει ότι το φυσικόν σύστημα του Κόσμου είναι το ὄντως ὂν χαρακτηριζόμενον ως απόλυτον, ἀΐδιον (άνευ αρχής ἢ τέλους) και ἔλλογον, του λόγου εκφραζομένου υπό θείων διανοιών παραγομένων υπό και δρώντων εντός του συστήματος. Είναι σύστημα μονιστικόν ἢ ἑνιστικόν διότι υπάρχει μία μόνον ουσία, η ουσία του Κόσμου. Το βασικόν και θεμελιώδες χαρακτηριστικόν της Παραδοσιακής θρησκείας είναι ότι ο Σκοπός και Λόγος του Κόσμου κείται εντός του!

Η ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ είναι εξ ορισμού, εκ της φύσεώς της, σύστημα καθαρώς Μονοθεϊστικόν, υποστηρίζουσα ότι το φυσικόν σύστημα του Κόσμου εξαρτάται, παράγεται και κατευθύνεται υπό μιάς εξωκοσμικής οντότητος η οποία κέκτηται μόνη αυτή τον χαρακτηρισμόν του απολύτου, οὗσα ἄχρονος, ἀΐδιος, ἔλλογος και μετ' ιδίας βουλήσεως. Είναι σύστημα δυϊστικόν διότι το πᾶν σύγκειται εκ δύο τελείως διαφόρων ουσιών, της ουσίας του Θεού και της ουσίας του Κόσμου. Το βασικόν και θεμελιώδες χαρακτηριστικόν της Κοσμοπολιτικής θρησκείας είναι ότι ο Σκοπός και Λόγος του Κόσμου κείται εκτός του!

ΑΘΕΪΣΜΟΣ καλείται η θέσις ότι το φυσικόν σύστημα του Κόσμου είναι μεν το μόνον υπάρχον, δέν αποδίδεται , όμως, εις αυτό ο χαρακτηρισμός του ὄντως ὂντος, του απολύτου, του ἀϊδίου ἢ του ἐλλόγου. Το βασικόν και θεμελιώδες χαρακτηριστικόν του Αθεϊσμού είναι ότι ο Κόσμος στερείται Σκοπού και Λόγου ὢν προϊόν της Τυχαιότητος!

          

===============

===============

ΔΕΙΤΕ & ΑΠΟΘΗΚΕΥΣΑΤΕ ΩΣ PDF

https://drive.google.com/file/d/1u4P0uFWy_7RkAeKUWrt0jI7delokTK9c/view?usp=sharing

=====================

ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

 

ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ = Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ!!!!

————

Ως εξής τίθεται στο ημερολόγιον η Θεογονία.

Στις αρχές του Φθινοπώρου στις εορτές της Ελευσίνος γίνεται η σπορά. Το ξύλον της Ψυχής αναπτύσσεται, ανθίζει τον χειμώνα, οπότε οι μυστηριακές εορτές των Δελφών, παρομοιαζόμενον με τον κισσόν, το ιερόν φυτόν του Διονύσου, ο οποίος είναι ο αντιλήπτωρ της ανθρωπίνης ψυχής και ο χειμερινός άρχων των Δελφών.

Στην Εαρινήν Ισημερίαν δένει ο καρπός, γίνεται στερεός όπως ο πέπλος των Παναθηναίων· τότε στους Δελφούς έρχεται ο Απόλλων, αναλαμβάνει πλέον αυτός το δεύτερον στάδιον της Θεογονίας· στην Πορεία προς Ελευσίνα περάσαμε πλέον την γέφυρα του Κηφισού, προσεγγίζομε το ιερόν τέμενος του Δαφνηφόρου Απόλλωνος. Ωριμάζει ο καρπός κατά την Θερινήν Τροπήν, την εποχήν των Ολυμπιακών Αγώνων και τότε είναι δυνατόν να δεχθή τις ηλιακές ακτίνες, να τίς κατεργασθή και να τις χρησιμοποιήση διά την τελείωσίν του, διό συμβολικώς οι παρακολουθούντες τους αγώνας δεν φορούν καπέλλα, απαγορεύεται, διότι δεν τα έχουν πλέον ανάγκη!

Οπότε, ολοκληρουμένης της ωριμάνσεως του σίτου και της σταφυλής, ως έλεγον οι αρχαίοι μύστες, γεννάται πλέον ο νέος Θείος πνευματικός οργανισμός τον Δεκαπενταύγουστον, ο οποίος είναι το τέλος και η αρχή του Ελληνικού ιερατικού έτους!

====

ΑΝΑΛΥΤΙΚΩΣ, ΑΙ ΕΟΡΤΑΙ ΤΩΝ ΟΡΦΙΚΩΝ

συμφώνως προς ομιλίαν του Σπυρίδωνος Νάγου

———

Εις τα ορφικά μυστήρια εγένοντο εορταί δια των οποίων εξεδηλούτο η λατρεία προς την Φύσιν και εν ταυτώ διεδηλούτο η ιστορία της εμφανίσεως των ανθρωπίνων ψυχών και η ανοδός των προς τους πνευματικούς κόσμους.

——

Εώρταζον την Φθινοπωρινήν Ισημερίαν κατά πρώτον και κατ’ αυτήν εξεδήλουν την λατρείαν των προς την Θείαν δημιουργίαν, διότι έφερε τα όντα εις το είναι αυτών και πρωτίστως ο εορτασμός των εστρέφετο εις το γεγονός της εμφανίσεως της ανθρωπίνης ψυχής. Την ψυχήν ωνόμαζον Κόρην Πρωτογόνην και εσπούδαζον τας εκδηλώσεις της, δια των οποίων έφθασεν αύτη να διακριθεί ως νοητικόν Ὂν της Φύσεως. Εικόνιζον την περίοδον από της Φθινοπωρινής Ισημερίας μέχρι της Χειμερινής Τροπής του Ηλίου ως αντιστοιχούσαν προς την περίοδον του χρόνου κατά τον οποίον ηδυνήθη αὕτη (η ανθρωπίνη ψυχή), να εκδηλώση τας δυναμικότητάς της, δια των οποίων εχαρακτηρίσθη ως πράγματι νοητικόν ὂν. Δηλαδή, ὂν ικανόν να δεχθή τας επιδράσεις του Ουρανού, διαπλάσση τον ηθικόν χαρακτήρα του ανθρώπου και διαμορφώση την συνείδησίν του κατά τρόπον ώστε να διακανονίζη την ζωήν του εν αρμονίᾳ προς τους ομοίους του όπως αποτελέση μετ’ αυτών τας ανθρωπίνας κοινωνίας δια των οποίων θα εξησφαλίζετο η πρόοδός των.

——

Η περίοδος από της Φθινοπωρινής Ισημερίας μέχρι της Χειμερινής Τροπής του Ηλίου, αντιστοιχούσε κατά τους ορφικούς, προς την πρώτην περίοδον του ανθρωπίνου γένους κατά την οποίαν επάλαισε η ψυχή αυτού δια να εύρει την οδόν προς σύστασιν των ανθρωπίνων κοινωνιών. Αι ατμοσφαιρικαί μεταβολαί τον χρόνον της περιόδου αυτής, ελεγον, είναι η ζώσα αλληγορική εικών της πρώτης ψυχικής ιστορίας του ανθρωπίνου γένους. Η πτώσις των υδάτων κατά τον χρόνον τούτον εικονίζει τας κατερχομένας εξ Ουρανού ακτίνας του φωτός και ως αύτη καθιστά γόνιμον την Γην προς καλλιέργειαν των σπερμάτων δια των οποίων θα εμφανισθεί η βλάστησις και εξ αυτής τα άνθη και oι καρποί, ούτω και δια των ακτίνων του φωτός αι ανθρώπιναι ψυχαί θα εκδηλώσουν τας ιδέας και συναισθήματα αυτών. Όπως καλλιεργείται η Γη δια την εκδήλωσιν της βλαστήσεως αυτής, ούτω πρέπει να καλλιεργούνται και αι ανθρώπιναι ψυχαί, δια να εκδηλούν τας δυνάμεις των και τας μεταβάλλουν εις ιδέας και συναισθήματα.

——

Κατά την εορτήν της Χειμερινής Τροπής του Ηλίου οι Ορφικοί εώρταζον την γέννησιν του Διονύσου του Ζαγρέως. H εορτή αυτή ήτο υψίστης σπουδαιότητος, διότι κατ’ αυτήν απεκάλυπτον ότι η ανθρωπίνη ψυχή έφθασε εις τα όρια της διανοήσεως να εκδηλώσει δυναμικότητας δια των οποίων θα έλθει εις επαφήν προς τον Ουρανόν εκ των επιδράσεων του οποίου θα εκδηλωθούν εν αυτή ικανότητες προς απόκτησιν μεγαλυτέρας γνώσεως, η οποία θα την φέρει εις κατάστασιν να γνωρίσει τα μέσα της πνευματικής της ανόδου. Η εποχή της Φθινοπωρινής Ισημερίας μέχρι της Χειμερινής Τροπής του Ηλίου ελαμβάνετο ως αλληγορική εικών του χρόνου της προπαρασκευής των ανθρωπίνων ψυχών, κατά τον οποίον θα εξεδηλούντο παρά αυτών συναισθήματα και πράγματι φυσικαί ιδέαι, δια των οποίων θα επροχώρουν προς την πνευματικήν των αναγέννησιν η οποία θα σημειωθεί κατά τον χρόνον του έαρος, ότε και αι ακrίνες του φωτός του Ηλίου θερμότερον επιδρούν δια την εκδήλωσιν και λειτουργίαν του νόμου του Φάνητος. Τα εκδηλούμενα υπό της βλαστήσεως της μητρός Γης άνθη και μύρα, κατά τον χρόνον τούτον, η χαρά και το χάρμα της μητρός Γης τα οποία εκλεπτύνουν τας ανθρωπίνας αισθήσεις είναι η αλληγορική εικών, κατά τον Θείον Ορφέα, η εμφανίζουσα τας εκδηλώσεις των ανθρωπίνων ψυχών, εκείνων αι οποίαι βαίνουν προς την αθανασίαν των φέρουσαι τα εικονιζόμενα υπό του γέλωτος του Φάνητος πλέον εν τη φύσει αυτών.

Κατά την εορτήν της Χειμερινής Τροπής του Ηλίου των Ορφικών, κατά την οποίαν υμνούν την γέννησιν του Διονύσου του μέλλοντος απελευθερωτού των ανθρωπίνων ψυχών εκ του Άδου, οι Ορφικοί εσπούδαζον τα μεγάλα γεγονότα των μεταμορφώσεων των ψυχών της Γης και δια της σπουδής ταύτης εγνώριζον τα μέσα τα οποία θα τους καθοδήγουν δια να είσέλθουν εις την οδόν της αθανασίας. Κατά την αυτήν ώραν του ετους εγεννήθησαν και όλοι οι μεγάλοι διδάσκαλοι της μυστηριακής γνώσεως. H γέννησις όμως αυτή δεν είναι η εμφάνισις των ανθρωπίνων αυτών οργανισμών, αλλά η αλληγορική εικών της πνευματικής αυτών αναγεννήσεως, δια της οποίας κατανικάται ο τιτανικός κόσμος. Εώρταζον οι Ορφικοί την Εαρινήν Ισημερίαν, το σύμβολον του ηθικού θανάτου της τιτανικής των ανθρώπων φύσεως και της πνευματικής των αναστάσεως ή της νέας αυτών γεννήσεως εις τας πνευματικάς φύσεις του πνευματικού κόσμου των αθανάτων. Εώρταζον τον θάνατον του Διονύσου του Ζαγρέως και την εκ νέου αυτού γέννησιν εκ της φύσεως του Ολυμπίου Διός. Την γέννησιν Διονύσου του Ελευθερωτού των ανθρωπίνων ψυχών, την σύζευξιν της αποκαθαρθείσης ανθρωπίνης ψυχής εκ των παθών της τιτανικής αυτών φύσεως μετά του υπό του Διονύσου εικονιζομένου άρματος των αθανάτων πνευμάτων. Η εορτή αυτή των Ορφικών, απετέλεσεν την πνευματική δόξαν του Θεiou Ορφέως και θα είναι πανευτυχείς αι ψυχαί των μυουμένων εις το Ορφικά μυστήρια, εκείναι αι οποίαι θα κατανοήσουν την αποκάλυψιν του ηγέτου τούτου της υπερόχου αυτού βάσεως της θεογονίας.

——

Κατά τας εορτάς των Ορφικών αι οποίαι ελάμβανον χώραν κατά τας ημέρας της Εαρινής Ισημερίας, ετελούντο και τα συμπόσια αυτών. Τα συμπόσια των ωμοφαγίων. Εθυσίαζον τον Διονυσιακόν Ταύρον και έτρωγον εκ των σαρκών αυτού. Αλλά ποίος ήτο ο Διονυσιακός Ταύρος; Εις το σημείον αυτά της αλληγορικής ταύτης εικόνος, επιμελώς εκρύβη υπό του Θείου Ορφέως η μεγάλη αλήθεια, την οποίαν μόνον άκρως μεμυημένοι εις τα Ορφικά μυστήρια θα ηδύναντο να κατανοήσουν. Μόνον ολίγας λέξεις δύναμαι να προσθέσω δια την αλληγορικήν ταύτην εικόνα. Διόνυσος και Ταύρος. Ο Διόνυσος είναι τέκνον του Διός και ο Ταύρος μία εκ των πτυχών του νόμου του Φάνητος. Ο Φάνης αφομοιωθείς εις την φύσιν του Διός έδωσεν εις αυτόν τας πνευματικάς εξουσίας του Ουρανού… Εν εκ των τέκνων του Θεού Διός φέρει ως σύμβολον αυτού τον Ταύρον. Εκείνος εκ των μυστών των Ορφικών μυστηρίων ο οποίος θα εγνώριζεν και θα εξετίμα το τέκνον τούτο του Θεού Διός, θα ηννόει την συμβολικήν έννοιαν του Ταύρου. Ο συνδυασμός των δύο εννοιών του Διονύσου και του Ταύρου αποτελούν την βάσιν της μεγάλης αποκαλυφθείσης αληθείας του Θείου Ορφέως. Αποτελούν την λύσιν του προβλήματος περί της αθανασίας της ανθρωπίνης ψυχής.

Και ο Θεός Ζεύς κατά την Ελληνικήν παράδοσιν μετεμορφώθη εις Ταύρον, προκειμένου να έλθη εις ερωτικάς σχέσεις προς μίαν Νύμφην, προς μίαν Τιτανικήν φύσιν έχουσαν ψυχήν, προς μεταμόρφωσιν της φύσεώς της ταύτης. Εις την Ελληνικήν παράδοσιν απαντώμεν πολλάκις την Μίξιν Θεών μετά Νυμφών. Δι’ αυτού αλληγορείται επαφή αποκαθαρμένων ψυχών [παρθένων] με το Φως του Ουρανού, εκείθεν δε διά των τοιούτων μίξεων προκύπτουν τα γεγονότα της εξυψώσεως της ανθρωπίνης ψυχής. Αι μίξεις Θεών και Νυμφών είναι αλληγορικαί εικόνες έχουσαι σχέσιν με το νοητικόν μας ΕΓΩ. Οι μύσται της Ελευσίνος ετίμων Κόρην την Πρωτογόνην κατά την Φθινοπωρινήν Ισημερίαν. Ελεγον, ότι αύτη είναι Κόρη του Ουρανού και της Γης. Αι ψυχαί των όντων του περιβάλλοντός μας, έχουν γονείς των τον Ουρανόν και την Γην. Εάν λοιπόν η ψυχή είναι τέκνον του Ουρανού και της Γης, διά να χωρήσει αύτη προς το Φως, έχει ανάγκην άλλης μίξεως. Μίξεως της ψυχής αυτής ταύτης πλέον προς τας δυνάμεις του Ουρανού. Τουτο αλληγορείται διά της μίξεως των Νυμφών με Θεούς. Τα διασωθέντα υπό αμυήτων περί των Ορφικών συμποσίων κατά τα οποία πράγματι οι Ορφικοί έτρωγαν ωμάς σάρκας, είναι αξία να λαμβάνονται υπ’ όψιν μόνον υπό αμυήτων ανθρώπων και φρονούν ότι δεν αξίζει να λεχθεί ουδεμία λέξις περί τούτων, αφού επίσης είναι γνωστόν ότι οι Ορφικοί ηκολούθουν ακρεοφαγικήν δίαιταν. Αι εορταί της εαρινής Ισημερίας των Ορφικών απετέλουν δι’ αυτούς υψίστην σπουδήν. Θάνατος και εκ νέου αναγέννησις του Διονύσου παρέχει την εννοιαν του θανάτου της τιτανικής φύσεως και εισόδου της ψυχής αυτού εις το βασίλειον των αθανάτων. Είναι ο θάνατος των παθών της τιτανικής φύσεως των μεμυημένων και η εμφάνισις των μεγάλων αρετών αι οποίαι εξασφαλίζουν τον θρίαμβον αυτών. Αυτόχρημα κατατρόπωσις της τιτανικής φύσεως η οποία ως νόμον αυτής έχει τον θάνατον.

——

Oι Ορφικοί ετέλουν εορτάς και κατά την Θερινήν Τροπήν του Ηλίου. Κατ’ αυτάς ανεφέροντο εις τον θρίαμβον κατά του νόμου του θανάτου των τιτανικών φύσεων Διονύσου του Ελευθερέως. Αλλά και κατά τας τελετάς ταύτας oι Ορφικοί εξεδήλουν την λατρείαν των προς την Θείαν Δημιουργίαν, η οποία έφθασεν δια των εκδηλώσεων των νόμων αυτής εις την εμφάνισιν των νόμων της θεοποιήσεως των όντων της. Εξεδήλουν δε και ευγνωμοσύνην εις τα θεοποιηθέντα υπέροχα τέκνα αυτής, υπό την προστασίαν των οποίων ετίθεντο δια της ελευθέρας αυτών διαθέσεως. Ο Θεός Απόλλων, η εκπροσώπησις της αιωνίας νεότητος των αθανάτων, απετέλει το κορύφωμα της εκδηλώσεως της ευγνωμοσύνης των. Η λύρα του κατ’ αυτήν την ώρα του έτους παρεδίδετο υπ’ αυτού προς τον Θείον Ορφέα, δια να κρούει τας χορδάς της και μεταδίδει τους ήχους της εις τας ψυχάς των μεμυημένων, όπως εναρμονίζουν τας πνευματικάς των δυνάμεις προς την πνευματικήν φύσιν του Θεού της αιωνίας νεότητος. Εις τας εορτάς της Θερινής Τροπής του Ηλίου των Ορφικών, ελάμβανον μέρος εξ αυτών, εκείνοι μόνον οι οποίοι είχον διέλθει όλους τους βαθμούς της Ορφικής μυήσεως και τα συμπόσιά των δεν αποτελούντο από ωμοφάγια, αλλά από τροφήν την οποίαν απεκάλουν αμβροσιακήν και από ποτόν το οποίον απεκάλουν Διονυσιακόν οίνον.

——

Εξετέθησαν με σαφήνειαν, όσον ήτο δυνατόν να εκτεθούν τα εκ της παραδόσεως σωζώμενα περί των Ορφικών και του Θείου Ορφέως με την πίστιν ότι θα αποτελέσουν εν τῇ διανοίᾳ τῶν μεταγενεστέρων αντικείμενον ευρυτέρας ερεύνης. Aι άλληγορικαί εικόνες των Ορφικών μυστηρίων αποτελούν τα μεγάλα ερείσματα δια τους μεμυημένους, όπως κατανοούν τας εννοίας της Θείας πνευματικής φύσεως, αι δε συνθέσεις αυτών είναι απαύγασμα της υπερόχου διανοήσεως του μεγάλου διδασκάλου Ορφέως, του πρωταρχικού τούτου διδασκάλου των μυσταγωγικών αληθειών.

====

ΟΙ ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΟΙ

———

― Και οι Πυθαγόρειοι, διά τους αυτούς λόγους ετέλουν τέσσαρας εορτάς το έτος κατά τας Ισημερίας και τας Τροπάς!

― Αι εισαγωγαί εις τα μυστήρια της Ελευσίνος εγίνοντο κατά την Φθινοπωρινήν Ισημερίαν. Κατά την εισαγωγήν εις τα Ελευσίνια μυστήρια ελάμβανε χώρα μακρά τελετή εις δόξαν Κόρης της Πρωτογόνης. Κόρη Πρωτογόνη δεν ήτο ως νομίζουν τινές η Περσεφόνη, αλλά η ψυχή της Φύσεως. Διά της τελετής αυτής απέδιδον ευγνωμοσύνην προς την θείαν Φύσιν οι μύσται της Ελευσίνος, διότι εξ αυτής εξεπορεύθησαν αι ψυχαί. Τα Αττικά μυστήρια ελειτούργησαν κατά πρώτον εις τον Υμηττόν. Μεταξύ δε των εκεί υπαρχόντων Ναών και Βωμών, υπήρχεν και Ναός Κόρης της Πρωτογόνης. Εχαιρέτων δε οι μύσται της Ελευσίνος δι’ αυτής της εορτής την Θείαν Φύσιν, διότι αυτή έφερεν εις το είναι αυτών το ψυχικόν Είναι πάσης οντότητος του περιβάλλοντός μας. Οι μύσται ως πρώτον αντικείμενον είχον να εξετάσουν ποία ήτο η Κόρη η Πρωτογόνη πως δηλαδή ενεφανίσθη η ψυχή της Φύσεως. Τούτο εξετάζει και ο Πλάτων εις τον Τίμαιον.

― Δευτέρα κατά σειράν φυσική εορτή την οποίαν εώρταζαν οι μύσται είναι η της Χειμερινής Τροπής του Ηλίου. Από της Χειμερινής Τροπής η ημέρα αυξάνει. Η ημέρα εικονίζει το Φως, η δε νυξ το σκότος, έλεγον οι μύσται. Και οι Τέκτονες το ιδιο εικονίζουν λέγοντες, ότι εκ δυσμών βαίνομεν προς ανατολάς. Ωσαύτως και αι ψυχαί ανελίσσονται εκ του σκότους προς το Φως. Οι Ελευσίνιοι έλεγον, ότι μόνον των μεμυημένων αι ψυχαί οδεύουν εκ του σκότους προς το Φως. Αι των αμυήτων παραμένουν εις το σκότος. Την προς το Φως πορείαν της ψυχής του μύστου εώρταζον διά της Χειμερινής Τροπής. Εάν κατά την Φθινοπωρινήν Ισημερίαν εορτάζεται η Κόρη Πρωτογόνη, κατά την Χειμερινήν Τροπήν εορτάζεται η γέννησις του Ιάκχου. Αυτός ο εορτασμός εικονίζει την εμφάνισιν της ψυχής ανθρωπίνης μορφής.

― Η Εαρινή Ισημερία αποτελεί την αφετηρίαν νέας εποχής, του Έαρος, κατά την οποίαν τα κατά τον χειμώνα βλαστήσαντα ανθούν αναδίδοντα μύρα και εμφανίζοντα χρώματα. Η εικών αυτή της Φύσεως εμφανίζει την ψυχήν του μύστου η οποία βαίνει προς το Φως με ηυξημένας γνώσεις. Κατά την εποχήν της Εαρινής Ισημερίας οι Ήρωες ως ο Ιάκχος, φονεύονται αλλά ανίστανται. Ο θάνατος είναι αλληγορία και σημαίνει την μεταμόρφωσιν. Θάνατος εις την Φύσιν δεν υπάρχει, [δηλαδή] θάνατος υπό την βέβηλον έννοιαν του εξαφανισμού. Οι μύσται διά του θανάτου εικονίζουν την μεταμόρφωσιν. Ο φόνος εικονίζει την απαρχήν της μεταμορφώσεως. Κατά την εαρινήν Ισημερίαν ο Ιακχος φονεύεται και εμφανίζεται αντ’ αυτού Διόνυσος ο Άνθιος και βραδύτερον μεταμορφούται εις Διόνυσον τον Ελευθερέα. Η Φύσις κατά την Εαρινήν Ισημερίαν εκδηλοί χαράν. Και η ψυχή του ανθρώπου εκδηλοί χαράν. Κατά την Εαρινήν Ισημερίαν οι μύσται των Ορφικών και των Ελευσινίων ετέλουν εορτάς. Η σημασία της εορτής ήτο γνωστή μόνον εις τους μύστας. Ούτοι ελάμβανον εικόνας από την Θείαν Φύσιν διά να εορτάζουν γεγονότα συντελούμενα εις την ψυχικήν των υπόστασιν. Έξω των μυστηρίων ο λαός επίσης εώρταζεν. Περιεφέρετο το άγαλμα του Ιάκχου και ετελούντο τα Παναθήναια.

― Από της Εαρινής Ισημερίας μέχρι της Θερινής Τροπής, το ανιστάμενον πνεύμα έρχεται εις αποθέωσιν. Διά του εορτασμού δε της Θερινής Τροπής του Ηλίου εώρταζαν την διαρκή ΗΜΕΡΑΝ εν τη ψυχή του μύστου, η οποία έφθασεν εις την κατάστασιν του διαρκούς Φωτός αποβαλούσα τα ανθρώπινα πάθη και ελευθερωθείσα του περιβάλλοντός μας εισήλθεν εις νέαν ζωήν. Κατά την Θερινήν Τροπήν εορτάζετο Διόνυσος ο Ελευθερευς. Εορτάζετο ο πλήρης αποχωρισμός της ψυχής από του ερέβους και η είσοδός της εις την διαρκή ημέραν.

― Οι μύσται της Ελευσίνος, έλεγον, ότι κατά την Θερινήν Τροπήν ωριμάζει ο σίτος. Η σπορά, η βλάστησις και η ωρίμανσις του σίτου εικόνιζε την ψυχήν του μύστου εξελισσομένην εις αποθέωσιν. Την καλλιέργειαν του σίτου εδίδαξεν η Θεά Δήμητρα. Η Θεά Δήμητρα είναι η Θεά της Γης. Ο σίτος εικονίζει μεταμορφωτικόν μέσον. Ολίγον κατόπιν εμφανίζεται η σταφυλή, σύμβολον τοc Διονύσου. Διόνυσος ο Ελευθερεύς λαμβάνει σύζυγον την Περσεφόνην και ανέρχονται ομού εις τον Ολυμπον. Ο Διόνυσος ο Ελευθερεύς γεννάται εκ της καρδίας του Διός. Γεννάται έξω των δυνάμεων της Γης. Ωσαύτως και η Θεά της Σοφίας γεννάται έξω των δυνάμεων της Γης, εις την κεφαλήν του Διός. Ο Ζεύς έχει σχέσιν με εκείνο που θα απαντήσει το πνεύμα ελευθερούμενον του Γηΐνου περιβάλοντος.

========

ΤΟ ΚΗΡΥΚΕΙΟΝ ΚΑΙ Η ΡΑΒΔΟΣ ΤΟΥ ΑΣΚΛΗΠΙΟΥ

 

ΤΟ ΚΗΡΥΚΕΙΟΝ ΚΑΙ Η ΡΑΒΔΟΣ ΤΟΥ ΑΣΚΛΗΠΙΟΥ
—————————
Διαβάζω: «Το κηρύκειο του Ερμή έχει εκπληκτική ομοιότητα με το έμβλημα του Ασκληπιού…»
————
Έχουν ομοιότητα, όμως μεταξύ των υπάρχει και σαφής διαφορά!
1) Η ράβδος του Ασκληπιού είναι ξύλινη και μάλιστα  ακατέργαστον ξύλο ώστε  να διακρίνεται σαφώς η φυτική του προέλευσις, όπως στα ξόανα του Διονύσου που είναι ένας ακατέργαστος κορμός δένδρου ενδεδυμένος με γτον μανδύα και το προσωπείον του Θεού.
Αντιθέτως, η ράβδος του κηρυκείου είναι η χρυσή ράβδος του Απόλλωνος (διό καλείται «χρυσόρραπις», η / ῥαπίς, -ίδος, = ράβδος, ραβδί) την οποίαν εδώρισε εις τον Ερμήν ανταλλάξας αυτήν με την λύραν.
2) Επί της ράβδου του Ασκληπιού ανέρχεται ένας όφις ενώ επί της ράβδου του κηρυκείου ανέρχονται δύο συμπεπλεγμένοι όφεις.
————
Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ
Ο Ασκληπιός εργάζεται επί της ψυχής ― είναι εις την εξωτερικήν πλευράν της εργασίας του ο ιατρός του ανθρωπίνου σώματος, ενώ εις την εσωτερικήν ο ιατρός της ανθρωπίνης ψυχής. Είναι γνωστός ότι η ανθρωπίνη ψυχή εικονίζεται εις την συμβολικήν της μυθολογίας ως «ξύλον» διότι η φυσιολογία της  ψυχής ομοιάζει με την φυσιολογίαν των φυτών. Ο Ασκληπιός εργάζεται επί της ακατεργάστου ψυχής του ιδικού μας επιπέδου, ομοίως εις το αυτόν επίπεδον κυριαρχεί ο Διόνυσος και οι Θεοί κανονικώς εικονίζονται συμβολικώς διά της εργασίας εις την οποίαν είναι αφιερωμένοι, διό ο Διόνυσος εικονίζεται ως ένα δένδρο!
Σημειωτέον ότι η Θεία ιεραρχία εις το ιδικόν μας πρώτον επίπεδον της εξελίξεως της ψυχής είναι η εξής: Προΐσταται η Θεά Άρτεμις εργαζομένη εδώ ως «άζωστος» και αυτό φαίνεται συμβολικώς ως εξής: Στην πορείαν προς Ελευσίνα, το ιδικόν μας επίπεδον είναι το παριλίσιον πεδίον και εκεί δεσπόζει υπεράνω των ναών που ευρίσκονται παριλισίως ο ναός της Αγροτέρας Αρτέμιδος! Δεύτερος εις την ιεραρχίαν είναι ο Θεός Διόνυσος και υποκάτω αυτοί ο Ασκληπιός και η Εκάτη (ναός της Θεάς Εκάτης υπήρχε εις το παριλίσιον καταπλακωμένος σήμερον από την υπάρχοντα εκεί χριστιανικόν ναόν της Αγίας Φωτεινής).
Ο όφις εις την συμβολικήν της μυθολογίας της ψυχής συμβολίζει αφ’ ενός τας «ηλιακάς δυνάμεις» που χρησιμοποιούνται στην διαδικασίαν εξελίξεως της ψυχής (μυθολογικώς αναφερόμεναι ως «ο οίνος του Διονύσου») και αφ’ ετέρου τον Μυσταγωγόν που χειρίζεται αυτάς τας δυνάμεις  προβαίνων στην εν λόγω εξέλιξιν. Διά την εργασίαν αυτήν, εις το ιδικόν μας πρώτον επίπεδον της εξελίξεως της ψυχής, απαιτούνται ολίγαι σχετικώς ηλιακαί δυνάμεις και η δράσις ενός Μυσταγωγού.
Όθεν η ράβδος του Ασκληπιού συμβολίζει και περιγράφει την διαδικασίαν της εξελίξεως της ψυχής κατά την πρώτην φάσιν αυτής, είναι οι προπαρασκευαστικές πράξεις δια να αρχίση η πορεία της εξελίξεως της ψυχής, η οποία συμβολίζεται διά της πορείας προς Ελευσίνα!
Η συμβολική του κηρυκείου ευρίσκεται εις το άλλον άκρον της πορείας της εξελίξεως της ψυχής, όταν πλέον αυτή φθάνει εις το τέλος της, πράγμα που συμβολίζεται ως η γέννησις του «Νέου θείου πνευματικού οργανισμού» και τελείται συμβολικώς εις το προαύλιον του τεμένους της Ελευσίνος όπου βλέπομε τον Βωμόν και τον Ναόν της Αρτέμιδος.
Η Θεά Άρτεμις ανοίγει τας εργασίας της εξελίξεως της ψυχής και αυτή τας κλείνει με την δευτέραν πλευράν της δράσεώς της, είναι η Άρτεμις «ζωναία» και βοηθοί της οι γνωστοί «Θεοί ζωναίοι». Την συμβολικήν της ζώνης την πήραν οι χριστιανοί και την έφεραν στα μέτρα τους λέγοντες «εμείς έχομε την ζώνη της Παναγίας»!
Τί συμβολίζει η ζώνη: Ως γνωστόν περίβλημα και ένδυμα του ψυχικού συγκροτήματος είναι το Αιθέριον σώμα. Εις τον ανεξέλικτον άνθρωπον το Αιθέριον σώμα δέν είναι δυνατόν να ζήση χωρίς να λαμβάνη ενέργειαν από το χονδροειδές, διό μετά θάνατον στις σαράντα ημέρες αποπίπτει λόγω ασιτίας ο πρώτος Αιθέριος χιτών (διό το Μνημόσυνον των σαράντα ημερών που είναι έθιμον αρχαίο Ελληνικόν και δι’ ημάς έχει σαφές νόημα και σημασία ―είναι η στιγμή της τελευταίας επικοινωνίας με τον τεθνεώτα― και όχι ένας αριθμός άνευ σημασίας όπως στους χριστιανούς που τό υιοθέτησαν), κατόπιν αποπίπτουν και οι υπόλοιποι χιτώνες! Αντιθέτως στον τετελειωμένον άνθρωπον οι χιτώνες είναι στερρώς προσπεφυκότες, δέν αποχωρίζονται πλέον και αυτό εικονίζεται ως «η ζώνη» την οποία  δημιουργεί η Θεά Άρτεμις, και επίσης δέν αποπίπτουν διότι πλέον έχει δημιουργηθή το Διατροφικόν όργανον που κατεργάζεται τας «ηλιακάς δυνάμεις»!
Αυτός ο Αφθάρτος πλέον οργανισμός εικονίζει προσφυώς διά του χρυσού, του ευγενούς μετάλλου που δέν υφίσταται την οξείδωσιν και αυτή είναι «η χρυσή ράβδος του Απόλλωνος»!
Το κηρύκειον λοιπόν συμβολίζει και περιγράφει την διαδικασίαν της εξελίξεως της ψυχής κατά την τελικήν φάσιν αυτής, οπότε διά να επιτευχθή το αποτέλεσμα αυτό απαιτούνται άφθονες ηλιακές δυνάμεις και συγχρόνως ένα Μυσταγωγικόν ζεύγος!
————
Φωτ. Ασκληπιός στο μουσείον τῆς Κῶ.
=======  

Η ΘΕΡΙΝΗ ΤΡΟΠΗ, ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΩΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΣ

 Η ΘΕΡΙΝΗ ΤΡΟΠΗ, ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΩΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΣ
——————
Αποτελεί μέγα λάθος το σήμερον λεγόμενον ότι «Η θερινή τροπή είναι η επίσημη έναρξη του Θέρους»!
ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟΝ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ:
Η Θερινή τροπή είναι η ΕΠΙΣΗΜΟΣ ΕΝΑΡΞΙΣ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΟΣ! Ο Ηλιος στο ανώτατον σημείον της ουρανίου τροχιάς του γεωκεντρικώς οπως φαίνεται στέκει ακίνητος επί μικρόν διάστημα (διό Ηλιοστάσιον) και κατόπιν τρέπεται προς τα οπίσω κατεβαίνοντας πάλι (διό Τροπή).
Από αύριο μικραίνουν οι ημέρες, εισερχόμεθα στον Χειμώνα, και διά τούτο θύομε επί του Βωμού της Γαίας και λέγεται ο Ύμνος της Γαίας:
ΥΜΝΟΣ ΓΑΙΑΣ
Γαῖα θεά, μῆτερ μακάρων θνητῶν τ᾽ ἀνθρώπων, παντρόφε, πανδώτειρα, τελεσφόρε, παντολέτειρα, αὐξιθαλής, φερέκαρπε, καλαῖς ὥραισι βρύουσα, ἕδρανον ἀθανάτου κόσμου, πολυποίκιλε κούρη, ἣ λοχίαις ὠδῖσι κύεις καρπὸν πολυειδῆ, ἀιδία, πολύσεπτε, βαθύστερν᾽, ὀλβιόμοιρε, ἡδυπνόοις χαίρουσα χλόαις πολυανθέσι δαῖμον, ὀμβροχαρής, περὶ ἣν κόσμος πολυδαίδαλος ἄστρων εἱλεῖται φύσει ἀενάωι καὶ ῥεύμασι δεινοῖς. ἀλλά, μάκαιρα θεά, καρποὺς αὔξοις πολυγηθεῖς εὐμενὲς ἦτορ ἔχουσα, σὺν ὀλβίοισιν ἐν ὥραις.
————
Από την Χειμερινή τροπή (21 Δεκεμβρίου) οι ημέρες μεγαλώνουν, εισερχόμεθα στο Θέρος, και διά τούτο θύομε επί του Βωμού του Θεού Ουρανού και λέγεται ο Ύμνος του Ηλίου.
Οι Ισημερίες (η στιγμή όπου η τροχιά του Ηλίου ―η λεγομένη Εκλειπτική, διότι βαίνει λοξώς επί της ουρανίου σφαίρας― συνανταται με τον ουράνιον Ισημερινόν) οπότε η ημέρα και η νύκτα έχουν ίσην διάρκειαν, αποτελούν το ΜΕΣΟΝ, η μεν Φθινοπωρινή Ισημερία του Χειμώνος, ενώ η δε Εαρινή Ισημερία του Θέρους!
————
Η Θερινή τροπή , συνιστά το ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥ ΕΤΟΥΣ.
————  
ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΝ ΕΤΟΣ
Η Ελληνική Πρωτοχρονιά είναι ο ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ διότι συμβολικώς τότε αρχίζει η Πνευματική πορεία της Εξελίξεως σημαινομένη από τις τέσσερεις μεγάλες Κλασσικές Ελληνικές Εορτές:
1) Κατά την φθινοπωρινήν Ισημερίαν, οπότε εορτάζονται τα Μεγάλα Μυστήρια της Ελευσίνος είναι η εποχή της σποράς, της φυσικής και της Πνευματικής. Ως λέγει ο Σπύρος Νάγος «Η πτώσις των υδάτων κατά τον χρόνον τούτον εικονίζει τας κατερχομένας εξ Ουρανού ακτίνας του φωτός και ως αύτη καθιστά γόνιμον την Γην προς καλλιέργειαν των σπερμάτων δια των οποίων θα εμφανισθεί η βλάστησις και εξ αυτής τα άνθη και oι καρποί, ούτω και δια των ακτίνων του φωτός αι ανθρώπιναι ψυχαί θα εκδηλώσουν τας ιδέας και συναισθήματα αυτών. Όπως καλλιεργείται η Γη δια την εκδήλωσιν της βλαστήσεως αυτής, ούτω πρέπει να καλλιεργούνται και αι ανθρώπιναι ψυχαί, δια να εκδηλούν τας δυνάμεις των και τας μεταβάλλουν εις ιδέας και συναισθήματα.»
2) Η Χειμερινή τροπή, οπότε τελούνται οι Μυστηριακές τελετές των Δελφών, είναι η εποχή της ανθίσεως. Ως λέγει ο Σπύρος Νάγος «Κατά την εορτήν της χειμερινής Τροπής του Ηλίου οι Ορφικοί εώρταζον την γέννησιν του Διονύσου του Ζαγρέως. H εορτή αυτή ήτο υψίστης σπουδαιότητος, διότι κατ’ αυτήν απεκάλυπτον ότι η ανθρωπίνη ψυχή έφθασε εις τα όρια της διανοήσεως να εκδηλώσει δυναμικότητας δια των οποίων θα έλθει εις επαφήν προς τον Ουρανόν εκ των επιδράσεων του οποίου θα εκδηλωθούν εν αυτή ικανότητες προς απόκτησιν μεγαλυτέρας γνώσεως, η οποία θα την φέρει εις κατάστασιν να γνωρίσει τα μέσα της πνευματικής της ανόδου. Η εποχή της φθινοπωρινής Ισημερίας μέχρι της χειμερινής Τροπής του Ηλίου ελαμβάνετο ως αλληγορική εικών του χρόνου της προπαρασκευής των ανθρωπίνων ψυχών, κατά τον οποίον θα εξεδηλούντο παρά αυτών συναισθήματα και πράγματι φυσικαί ιδέαι, δια των οποίων θα επροχώρουν προς την πνευματικήν των αναγέννησιν η οποία θα σημειωθεί κατά τον χρόνον του έαρος, ότε και αι ακrίνες του φωτός του Ηλίου θερμότερον επιδρούν δια την εκδήλωσιν και λειτουργίαν του νόμου του Φάνητος. Τα εκδηλούμενα υπό της βλαστήσεως της μητρός Γης άνθη και μύρα, κατά τον χρόνον τούτον, η χαρά και το χάρμα της μητρός Γης τα οποία εκλεπτύνουν τας ανθρωπίνας αισθήσεις είναι η αλληγορική εικών, κατά τον Θείον Ορφέα, η εμφανίζουσα τας εκδηλώσεις των ανθρωπίνων ψυχών, εκείνων αι οποίαι βαίνουν προς την αθανασίαν των φέρουσαι τα εικονιζόμενα υπό του γέλωτος του Φάνητος πλέον εν τη φύσει αυτών.»
3) Η Εαρινή Ισημερία, οπότε τελούνται τα Παναθήναια, είναι η εποχή της καρποφορίας του Πνευματικού έργου! Υφαίνεται ο Πέπλος των Παναθηναίων (υπό του Ηφαίστου και της Αθηνάς, μέγας μυστηριακός συμβολισμός) τουτέστιν το στερεόν και άθάνατον περίβλημα, δηλ. το Αιθέριον σώμα, της Ψυχής. Ως λέγει ο Σπύρος Νάγος «Εώρταζον οι Ορφικοί την εαρινήν Ισημερίαν, το σύμβολον του ηθικού θανάτου της τιτανικής των ανθρώπων φύσεως και της πνευματικής των αναστάσεως ή της νέας αυτών γεννήσεως εις τας πνευματικάς φύσεις του πνευματικού κόσμου των αθανάτων. Εώρταζον τον θάνατον του Διονύσου του Ζαγρέως και την εκ νέου αυτού γέννησιν εκ της φύσεως του Ολυμπίου Διός. Την γέννησιν Διονύσου του Ελευθερωτού των ανθρωπίνων ψυχών, την σύζευξιν της αποκαθαρθείσης ανθρωπίνης ψυχής εκ των παθών της τιτανικής αυτών φύσεως μετά του υπό του Διονύσου εικονιζομένου άρματος των αθανάτων πνευμάτων. Η εορτή αυτή των Ορφικών, απετέλεσεν την πνευματική δόξαν του Θεiou Ορφέως και θα είναι πανευτυχείς αι ψυχαί των μυουμένων εις το Ορφικά μυστήρια, εκείναι αι οποίαι θα κατανοήσουν την αποκάλυψιν του ηγέτου τούτου της υπερόχου αυτού βάσεως της θεογονίας.»
4) Η Θερινή τροπή, οπότε τελούνται οι Ολυμπιακοί Αγώνες (κατά την πρώτην Πανσέληνον μετά την Θερινήν τροπήν, συνιστά το ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥ ΕΤΟΥΣ και είναι η εποχή της παραγωγής του πλήρους πλέον καρπού του Πνευματικού έργου, τουτέστιν παράγεται ο «Νέος Θείος πνευματικός οργανισμός»! Ως λέγει ο Σπύρος Νάγος «Oι Ορφικοί ετέλουν εορτάς και κατά την Θερινή Τροπήν του Ηλίου. Κατ’ αυτάς ανεφέροντο εις τον θρίαμβον κατά του νόμου του θανάτου των τιτανικών φύσεων Διονύσου του Ελευθερέως. Αλλά και κατά τας τελετάς ταύτας oι Ορφικοί εξεδήλουν την λατρείαν των προς την Θείαν Δημιουργίαν, η οποία έφθασεν δια των εκδηλώσεων των νόμων αυτής εις την εμφάνισιν των νόμων της θεοποιήσεως των όντων της. Εξεδήλουν δε και ευγνωμοσύνην εις τα θεοποιηθέντα υπέροχα τέκνα αυτής, υπό την προστασίαν των οποίων ετίθεντο δια της ελευθέρας αυτών διαθέσεως. Ο Θεός Απόλλων, η εκπροσώπησις της αιωνίας νεότητος των αθανάτων, απετέλει το κορύφωμα της εκδηλώσεως της ευγνωμοσύνης των. Η λύρα του κατ’ αυτήν την ώρα του έτους παρεδίδετο υπ’ αυτού προς τον Θείον Ορφέα, δια να κρούει τας χορδάς της και μεταδίδει τους ήχους της εις τας ψυχάς των μεμυημένων, όπως εναρμονίζουν τας πνευματικάς των δυνάμεις προς την πνευματικήν φύσιν του Θεού της αιωνίας νεότητος. Εις τας εορτάς της Θερινής Τροπής του Ηλίου των Ορφικών, ελάμβανον μέρος εξ αυτών, εκείνοι μόνον οι οποίοι είχον διέλθει όλους τους βαθμούς της Ορφικής μυήσεως και τα συμπόσιά των δεν αποτελούντο από ωμοφάγια, αλλά από τροφήν την οποίαν απεκάλουν αμβροσιακήν και από ποτόν το οποίον απεκάλουν Διονυσιακόν οίνον.»
========

ΘΕΡΟΣ

ΕΥΧΗ ΥΠΕΡ ΙΑΣΕΩΣ

ΠΑΝ. ΜΑΡΙΝΗΣ : Η ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ και ο Ο ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΟΣ ΜΥΘΟΣ

Η ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ
και ο
Ο ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΟΣ ΜΥΘΟΣ
-------

- Η ουσία της θρησκείας, κάθε θρησκείας, συνίσταται στην παραδοχήν: πρώτον, ότι ο άνθρωπος δύναται να προσεγγίση το θείον και δεύτερον ότι ο άνθρωπος είναι ατομικότης και ότι ως εκ τούτου δύναται να προσεγγίση το θείον ατομικώς, αυτός ο ίδιος ως άτομον και όχι συλλογικώς μέσω του προέδρου της ΓΣΕΕ ή του Αρχιεπισκόπου!
- Στην θρησκείαν, ο άνθρωπος νοείται ως ατομικότης, ως πρόσωπον, διά τούτο ορθώς λέγομε «η θεολογία του προσώπου»!
- Ως οίκοθεν νοείται, η έννοια της προσεγγίσεως προϋποθέτει κοινήν ουσίαν, κοινήν γλώσσαν, κοινήν αντίληψιν των πραγμάτων και διά την ακρίβειαν «Ανθρωποκεντρικήν» θέασιν των πραγμάτων και του κόσμου! Με αυτόν τον νοητικόν μηχανισμόν, τον «Ανθρωποκεντρικόν», είναι εξοπλισμένος ο άνθρωπος!
- Επομένως ο Θεός οφείλει να είναι εξοπλισμένος και αυτός με έναν «Ανθρωποκεντρικόν» μηχανισμόν αντιλήψεως των πραγμάτων! Να είναι και αυτός ή τουλάχιστον μία πλευρά του, ανθρωπίνη ατομικότης, πρόσωπον!
- Διά την Ελληνικήν μας θρησκείαν του Δωδεκαθέου δεν γεννάται ζήτημα διότι εξ αρχής προβλέπεται ότι οι εντός του Αισθητού κόσμου Θεοί [τους διαχωρίζομε από τους Θεούς-υποστάσεις του Ιδεώδους πλατωνικού κόσμου] έχουν πλήρη  «Ανθρωποκεντρικήν» θέασιν των πραγμάτων και πλήρεις ανθρώπινες εμπειρίες καθώς ισχύει το «Θεός εγένου εξ ανθρώπου»! Το αυτό ισχύει και δι' όλες τις άλλες παραδοσιακές θρησκείες, από τον Ινδοϊσμόν έως την Σαντερία και φυσικά διά τον Βόρειον Βουδδισμόν.
- Ο Χριστιανισμός επιλύει το πρόβλημα με δύο τρόπους, πρώτον, πάραγεμίζοντας τις εκκλησίες του με ημιθέους οι οποίοι υπήρξαν άνθρωποι, τους οποίους ονομάζει «Αγίους», και δεύτερον και κυριώτερον, με το δόγμα της Ενανθρωπίσεως του Χριστού, όπου τμήμα του Υπερβατικού Θεού αποκτά ανθρωπίνην νόησιν, βλέπει τα πράγματα ανθρωποκεντρικώς και ζώντας επ' ολίγον στην γην απέκτησε μερικές ανθρώπινες εμπειρίες!
- Ο Προτεσταντισμός, επειδή είναι στην ουσίαν πλήρης μονοθεϊσμός, δέχεται και αυτό είναι δεκτόν και φιλοσοφικώς, ότι ο Υπερβατικός Θεός ανοίγει ένα παράθυρον στην Χρονικότητα, αποκτά πρόσωπον και ούτως βλέπει τον κόσμον και συνομιλεί μαζί του. Το αυτό ισχύει και διά τον Μωαμεθανισμόν!
- Συμπερασματικώς, στην θρησκείαν έχομε την συνομιλίαν δύο προσώπων, του ανθρώπου και του Θεού!     
----
-Είναι γνωστόν το μίσος κατά της θρησκείας το οποίον διαρρέει ολόκληρον την σοσιαλιστικήν ιδεολογίαν! Ο Μαρξιστής δεν είναι ο Άθεος που απορρίπτει την θρησκευτικήν πίστιν και δεν ασχολείται με αυτήν, κάθε άλλο! Ο Μαρξιστής διαπνέεται από σφοδρόν μίσος κατά του Θεού, είναι God-hater! Διατί;
- Διότι ο Μαρξ δεν δέχεται ότι ο άνθρωπος έχει ατομικότητα, έχει προσωπικότητα! Η δε Νεο-Μαρξιστική Αριστερά μάχεται πάση δυνάμει την έννοιαν της ατομικότητος!
- Συμπερασματικώς, λόγω των ανωτέρω το χάσμα μεταξύ θρησκείας και Μαρξισμού είναι ΑΓΕΦΥΡΩΤΟΝ! Δεν είναι η άρνησις της θρησκείας ένα στοιχείον "ξεκάρφωτο" που δεν έχει σχέσιν με το όλον σύστημα και άρα είναι δυνατόν να απορριφθή ή να παραβλεφθή όπως μάς είπε ο Πάπας Φραγκίσκος!

ΠΑΝ. ΜΑΡΙΝΗΣ
======

ΕΙΝΑΙ ΓΕΛΟΙΟΝ ΤΟ "ΑΓΙΟΝ ΦΩΣ";;

ΕΙΝΑΙ ΓΕΛΟΙΟΝ ΤΟ "ΑΓΙΟΝ ΦΩΣ";;
-----
Αιφνιδίως, είχαμε μίαν επίθεσιν κατά του "Αγίου Φωτός" τόσον από τους κομμουνιστές του ΣΥΡΙΖΑ, όσον και από τους Αθέους!
Διατί συνέβη αυτό;; Συνέβη στα πλαίσια της δεινής επιθέσεως κατά του Χριστιανισμού που ευρίσκεται εν εξελίξει εις όλην την Δυτικήν Ευρώπην υποκινούμένη από τας κυβερνήσεις και συνεπικουρούντων κατά όλως παράδοξον τρόπον και των Χριστιανών ηγετών, ως ο Πάπας Φραγκίσκος! Διά παράδειγμα, κυβερνητικές επιτροπές επισκέπτονται τις δημόσιες υπηρεσίες και τα νοσοκομεία και μηνύουν όποια γυναίκα υπάλληλο φοράει σταυρουδάκι διά παράβασιν της αρχής της λαϊκότητος (χωρίς βεβαίως να ενοχλούνται από την μωαμεθανή νοσοκόμα με το χιτζάμπ και τα γάντια που μάλιστα αρνείται να πλύνη τα χέρια της)! Η παντοειδής επίθεσις κατά του Χριστιανισμού αποδίδει: στο Λονδίνον έκλεισαν 500 εκκλησίες και συγχρόνως άνοιξαν 437 τζαμιά!! Αυτός είναι και ο σκοπός της επιθέσεως: ενας ξεδντιασμένος και δαρμένος Χριστιανισμός ναναι ανίκανος να αντιδράση και αντιθέτως να συνδράμη και αυτός την μωαμεθανικήν κατάκτησιν της Ευρώπης!
ΟΜΩΣ, ας ιδούμε τας παραμέτρους του ζητήματος:

1. Ευρίσκουν, κομμουνιστές και Αθεοι, το "Αγιον φως" γελοίον! Υπάρχει κάτι κατά πολύ πιό γελοίον από οτιδήποτε και αυτό είναι η ΑΘΕΪΑ, η οποία είναι αρρώστεια και πληγή των κοινωνιών και το μεγαλύτερον κακόν που είναι δυνατόν να πάθη ο άνθρωπος! Συνάμα η ΑΘΕΪΑ είναι η πιό έξαλλη και φανατική και δολοφονική θρησκεία που υπάρχει, υπερακοντίζουσα και αυτόν τον Μωαμεθανισμόν σε βιάν και μισαλλοδοξίαν!! Ακούγοντας τους Κομμουνιστές του ΣΥΡΙΖΑ και τους Αθέους να καταφέρονται κατά του "Αγίου Φωτός" μόνον αποστροφήν και βδελυγμίαν αισθανόμεθα!
2α. Είναι το "Αγιον φως" γελοίον;; ΟΧΙ ΑΣΦΑΛΩΣ!! Είναι θεσμός ΙΕΡΟΣ της Ελληνικής Θρησκείας και όλων των άλλων παραδοσιακών θρησκειών η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΟΥ ΠΥΡΟΣ και οι βωμοί του πυρός που αφθονούσαν σε όλες τις ελληνικές πόλεις και οπωσδήποτε εις κάθε εορτή το Πυρ ελατρεύετο διά εκδηλώσεως ειδικής, της ΛΑΜΠΑΔΗΔΡΟΜΙΑΣ. Το αυτό και στις άλλες παραδοσιακές θρησκείες τόσον ώστε π.χ. η Περσική θρησκεία ονομάζεται συνήθως Πυρολατρεία και οι πιστοί της Πυρολάτρες!
2β.Συνάμα σε όλες τις παραδοσιακές θρησκείες και στην Ελληνική, η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ κοινή εορτή, εκτός των τοπικών, είναι Η ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ, η οποία παραμένει η μεγαλυτέρα εορτή στην Κίνα και Ιαπωνία και φυσικά στην Ινδία, το DIVALI. Είναι η εορτή εις ανάμνησιν του Μεγάλου Κατακλυσμού όπου ακριβώς το παχύ σκότος του Μετακατακλυσμιαίου χειμώνος εκφωτίζει το πυρ του βωμού και της λαμπαδηδρομίας! Συνάμα ως εορτή εις ανάμνησιν του Μεγάλου Κατακλυσμού συνδέεται με τα ύδατα και διά τούτο στην  στην Κίνα και Ιαπωνία γεμίζουν επιπλέοντα φαναράκια τους ποταμούς!  Στην Αθήνα εορτάζετο την  τρίτην ημέραν των Ανθεστηρίων, ενώ στην Υστέραν Αρχαιότητα είχε καθιερωθή ως κοινή εορτή η Η ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ, η οποία εορτάζετο ιδιαιτέρως λαμπρώς εις την Αίγυπτον συνδυαζομένη με τελετουργικήν κολύμβησιν στον Νείλον! Ημερομηνία τελέσεως της εορτής ητο η 6η Ιανουαρίου! Οι Χριστιανοί διαπορούσαν τί να βάλουν στην θέσιν της, αρχικώς είπαν τα Χριστούγεννα (διό οι αρχαίες Εκκλησίες ως η Αρμενική, εξακολουθούν να εορτάζουν τότε τα Χριστούγεννα) κατόπιν είπαν να βαπτίζονται τότε οι κατηχούμενοι κρατώντας λάμπάδες και έτσι έγιναν τελικά με φως και ύδωρ η χριστιανική εορτή ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ!
2γ. Αντικειμενικώς εξετάζοντες τα πράγματα, ο Κόσμος και τα σύμπαντα υπάρχουν εφ' όσον υπάρχει το "κοσμογονικόν πυρ" της πυρίνης σφαίρας της Κοσμογονίας! Τούτο προκαλεί τη "μεγάλη έκρηξι" και την δημιουργία και έκπτυξι ενός σύμπαντος το οποίον επεκτείνεται καθ' όσον υπάρχει η θερμότης του κοσμογονικού πυρός ενώ όταν εξαντλείται τότε επέρχεται η συρρίκωσις του σύμπαντος το οποίον καταλήγει και πάλις εις μίαν πυρίνην σφαίραν! Οπότε το Πυρ τούτο αποτελεί το κατ' εξοχήν στοιχείον του Κόσμου προς το οποίον ο άνθρωπος οφείλει να αποδίδη δόξαν, τιμήν και προσκύνησιν! Το "κοσμογονικόν πυρ" στην Ελληνικήν μας Θρησκείαν ανήκει στην Θεάν Εστίαν και διά τούτο εις κάθε ναόν, εις κάθε ιεροπραξίαν, τιμάται πρώτον το "κοσμογονικόν πυρ" και η Θεά Εστία! Είναι το γνωστόν «Αφ' Εστίας άρχεσθε!»
-----
Εικών: Από την καταστροφήν των αγαλμάτων υπό των Αθέων.

ΠΑΝ. ΜΑΡΙΝΗΣ
===========