ΠΑΝ. ΜΑΡΙΝΗΣ : Ο ΕΣΘΟΝΟΣ ΥΠ. ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΜΝΕΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΛΑΘΟΣ ΜΕ ΤΟΝ κ. ΚΟΝΤΟΝΗ!

Ο ΕΣΘΟΝΟΣ ΥΠ. ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΜΝΕΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΛΑΘΟΣ ΜΕ ΤΟΝ κ. ΚΟΝΤΟΝΗ!
----------

ΕΓΡΑΨΑΜΕ σχολιάζοντες τας δηλώσεις Κοντονή κατά του Συνεδρίου που οργανώνει η Ε.Ε. διά τας επιπτώσεις των εγκλημάτων του κομμουνισμού:

Ο Νικήτας Χρουτσώφ στην περίφημη ομιλία του, της 25ης Φεβρουαρίου 1956, από του επισήμου βήματος του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ, παρεδέχθη τα κακουργήματα της ΕΣΣΔ εναντίον του ιδίου του πληθυσμού της, τα περιέγραψε, κατήγγειλε τον Σταλινισμόν και τον κατεδίκασε! Μάλιστα μετά 40ετίαν ο Γκορμπατσώφ συνεχάρη τον Χρουτσώφ διά το πολιτικό ρίσκο που ανέλαβε καταδεικνύοντας τα εγκλήματα του Σταλινισμού και τον εχαρακτήρισε «άνθρωπον με συναίσθησιν της Ηθικής»!
ΟΜΩΣ, χωρίς συναίσθησιν της Ηθικής, έρχεται ΣΗΜΕΡΟΝ η ΕΛΛΑΣ και δι' επισήμου επιστολής της προς την Ε.Ε. δηλώνει επισήμως ότι ΔΕΝ αναγνωρίζει ότι διεπράχθησαν εγκλήματα από τα κομμουνιστικά καθεστώτα!
Η προκλητική αυτή στάσις θίγει καιρίως το ίδιο το κοινόν περί Δικαίου αίσθημα και αποτελεί αιώνιον στίγμα διά την Ελλάδα η οποία καθίσταται συνένοχος των Σταλινικών κακουργημάτων!

Λέγει επίσης ο κ. Κοντονής: «ο ναζισμός και ο κομμουνισμός δε θα μπορούσαν ποτέ να υπάρχουν ως τα δύο μέρη της ίδιας εξίσωσης»! Πολύ σωστά! Διότι ο κομμουνισμός εδημιουργήθη με σκοπόν την εξόντωσιν του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού (με πρώτον στόχον την εξόντωσιν της Ρωσσίας, των παραδόσεών της και των Ρωμανώφ), ενώ η τελευταία σπασμωδική αντίδρασις της λαβωμένης Ευρώπης προτού δεχθεί το οριστικόν πλήγμα του θανάτου της, που το κατέφερε «ο στρατός της ΕΣΔΔ, ο απελευθερωτής της Ευρώπης», ήτο  ο ναζισμός (πείτε τον, καλόν, κακόν, άσχημον, εγκληματικόν, ό,τι σας έλθει, νόημα δεν έχει διότι οι τελευταίες προσπάθειες αντιδράσεως ενός δολοφονουμένου δεν είναι ποτέ ευχάριστες)!
====

ΤΩΡΑ ΕΡΧΕΤΑΙ Ο ΕΣΘΟΝΟΣ ΥΠ. ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΝΑ ΜΑΣ ΕΙΠΗ ΠΑΡΟΜΟΙΑ!

Στην απαντητικήν επιστολήν του προς τον κ. Κοντονή, ο αφιλοσόφητος νεαρός Υπ. Δικαιοσύνης της Εσθονίας έρχεται να πλέξη μία ανιστόρητη εκδοχή των γεγονότων παίζοντας με τις λέξεις "ολοκληρωτισμός", "ανθρώπινα δικαιώματα", "δημοκρατία" διά να καταλήξη ότι «Με αυτό το σκεπτικό, δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στον ναζισμό, τον φασισμό και τον κομμουνισμό»!

Ας κάνει εν πρώτοις τον κόπο να ορίση τις έννοιες των λέξεων και μετά ας κάνει συγκρίσεις, ας μας ειπή, ποιά χώρα ήτο/είναι η πιό "ολοκληρωτική", η Φασιστική Ιταλία, αι ΗΠΑ του Ρούζβελτ, η Αγγλία του Τσώρτσιλ, η σημερινή Ε.Ε.;

Ομιλεί διά "δημοκρατία", τί εννοεί; μήπως την καθολικήν ψηφοφορίαν; Από όλους τους ηγέτες της εποχής (περιλαμβανομένης και της Εσθονίας) ο μόνος που εξελέγη με την καθολικήν ψηφοφορίαν και μάλιστα με ένα κατεστημένο που ήτο εναντίον του, ήτο ο Αδ. Χίτλερ. Αμφιβάλλει κανείς ότι υπήρξε πραγματικός λαϊκός ηγέτης; Οτι μάλιστα αποτελεί επιστημονικώς το πρότυπον του λαϊκού ηγέτου; Αμφιβάλλει διά την δημοφιλίαν του Αδ. Χίτλερ ο κ. Υπουργός; Αντιθέτως, ο Τσώρτσιλ, γνήσια μαριονέττα των Εξουσιαστών, έγινε πρωθυπουργός με βασιλικόν διάταγμα και μόλις κατόπιν ετελείωσε ο πόλεμος τον πέταξαν έξω σκαιώς ωσαν στιμμένη λεμονόκουπα!

Μας λέγει επιπροσθέτως ο κ. Υπουργός ότι «Η Εσθονία, όμως, υπέφερε από δύο διαφορετικές κατοχές: τη ναζιστική κατοχή…»! Συγγνώμην, είναι ντροπή μεγάλη ένας Υπουργός της πολύπαθης και ηρωϊκής Εσθονίας να δίδη γην και ύδωρ στην αηδιαστική "πολιτική ορθότητα" της εποχής μας! Αρκεί μίας ημέρας επίσκεψις εις το Ταλίν διά να σχηματίσετε γνώμην! Δεν είναι πολυδάπανον το ταξίδι και το Ταλίν είναι υπέροχη πόλις με τα μεσαιωνικά της κτίσματα! Αρκεί λοιπόν μία ημέρα στο Ταλίν διά να αντιληφθείτε ότι οι Εσθονοί διόλου μα διόλου δεν θεωρούν την εποχήν που τα γερμανικά στρατεύματα ήσαν στην Εσθονίαν ως περίοδον κατοχής, αντιθέτως με δάκρυα νοσταλγίας την θεωρούν εποχήν εθνικής ανατάσεως και ολοκληρώσεως! Επολέμησαν δε ηρωϊκώς εναντίον της ΕΣΣΔ όχι μόνον στο Ανατολικόν μέτωπον αλλά και πολύ πριν στους δύο πολέμους της Φινλανδίας εναντίον της ΕΣΣΔ με το ενθουσιώδες εθελοντικόν εκστρατευτικόν σώμα τους!
 
Γράφει ο αφελής ανιστόρητος κ. Υπουργός ότι «Κατελήφθη από την ναζιστική Γερμανία το 1941»! Εχομε πολλές φορές εξηγήσει ότι:

Ακόμη και στους παλαιούς ωραίους πολέμους τους Αναγεννησιακούς, αυτούς τους θεατρικούς κάπως, όπου εγίνοντο γιά να εύρουν μιά καλή ευκαιρία ο Πάπας και ο Βασιλιάς της Γαλλίας να ξεμουδιάσουν, μπορούσε οι στρατοί των δύο εμπολέμων να περάσουν από την πόλι σου και τρείς και τέσσερεις φορές εναλλάξ! Ποιόν θάλεγες "κατακτητή";
Πολλώ μάλλον που ο μεγάλος πόλεμος 1914-1945 ήτο ο πόλεμος ο καθοριστικός κι όπως έλεγε ο Στάλιν στον Μίλοβαν Τζίλας, όποιος κέρδιζε θα επέβαλε στον κατακτηθέντα το σύστημά του! Αυτό ήτο το διακύβευμα του πολέμου! Κι όπως έλεγε σχετικώς ο Λένιν, ομιλών το 1914, δεν έχει σημασία τί γίνεται στην χώρα σου, σημασία σε τέτοιους πολέμους είναι το τί θέλεις να γίνη μετά!
Λοιπόν, στον μεγάλον πόλεμον που σφράγισε την μοίρα της Ευρώπης και του Κόσμου από την μία πλευρά ήσαν οι Ρούζβελτ-Τσώρτσιλ-Στάλιν που αντεπροσώπευον το διεθνές τραπεζικόν σύστημα, τας υλιστικάς δυνάμεις που ήθελαν τον θάνατον του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού [κέρδισαν τον πόλεμο και το τί ήθελαν το ζούμε τώρα, ας το απολαύσωμε] και από την άλλην ήτο η τελευταία άπελπις αντίδρασις της Ευρώπης! Επομένως, ανεξαρτήτως αν στην χώρα σου εκείνην την στιγμήν υπήρχε ή δεν υπήρχε ξένος στρατός και ποιός, εσύ ένα ώφειλες να σκεφθής: Ποιό είναι το ορθόν, το ωφέλημον δι' εμέ, διά την χώρα μου και την Υφήλιον όλην; Να κερδίση τον πόλεμον ποιός;

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:Είναι γνωστή η αγάπη και η εκτίμησίς μας διά την μαρτυρικήν Εσθονίαν και τον αποδεκατισμένον λαόν της που ως εκ θαύματος διεσώθη από την ολικήν γενοκτονίαν που τον είχε καταδικάσει η ΕΣΣΔ, όμως λυπούμεθα διότι η κυβέρνησίς της αποτελείται από άτομα ανεπαρκή!




ΠΑΝ. ΜΑΡΙΝΗΣ
==========
http://www.protothema.gr/politics/article/709324/esthonos-up-dikaiosunis-se-kodoni-diafono-oti-o-kommounismos-eihe-kai-thetikes-pleures/

Η «στροφή» του Στάλιν σε πατρίδα και θρησκεία και η στάση της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στον «Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο»

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Η «στροφή» του Στάλιν σε πατρίδα και θρησκεία και η στάση της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στον «Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο»

Ο Στάλιν έσπασε ξαφνικά την σιωπή του. «Γιατί δεν έχετε δυναμικό;», ρώτησε, καθώς απομάκρυνε την πίπα από το στόμα του και προσέχοντας τις ομιλίες των συνεργατών του.

Ο Alexy και ο Nikolai ήταν μπερδεμένοι, γιατί όλοι ήξεραν ότι το «δυναμικό» τους καθόταν στα στρατόπεδα του Στάλιν. Ο Μητροπολίτης Σέργιος (Sergiy) δεν ήταν καθόλου μπερδεμένος. Ο γέρων κληρικός απάντησε, «Δεν έχουμε δυναμικό για διάφορους λόγους. Ένας από αυτούς είναι ότι εκπαιδεύαμε έναν για ιερέα και αυτός έγινε ο Στρατάρχης της Σοβιετικής Ένωσης».

Ο Στάλιν σε νεαρή ηλικία

Ένα χαμόγελο ικανοποίησης εμφανίστηκε κάτω από τα μουστάκια του δικτάτορα, και είπε, «Ναι, ναι, ήμουν μαθητής θεολογικής σχολής και άκουσα για σένα μια φορά». (Στα χρόνια που ο Στάλιν ήταν μέσα στην ιερατική σχολή, Ο Μητροπολίτης Σέργιος, μετέπειτα Πατριάρχης, ήταν ο πρύτανης της Θεολογικής Σχολής της Αγίας Πετρούπολης).

Τότε άρχισε να θυμάται τα χρόνια του στη θεολογική σχολή ... Είπε ότι η μητέρα του ήταν λυπημένη κατά τον θάνατό της για το γεγονός ότι δεν είχε γίνει ιερέας. Η συζήτηση του δικτάτορα, με το μητροπολίτη έγινε πιο χαλαρή. Αφού πήραν το τσάι τους, άρχισαν να μιλάνε, μια συνομιλία που κράτησε μέχρι τις τρεις το πρωί.

Στο ... τέλος της συζήτησης, ο ηλικιωμένος μητροπολίτης ήταν αρκετά εξαντλημένος. Ο Στάλιν, πήρε τον μητροπολίτη απαλά από το μπράτσο, σαν ένας πραγματικός βοηθός διάκονος, τον οδήγησε μέχρι τις σκάλες και του είπε, «Αυτό είναι το μόνο που μπορώ να κάνω για σένα τώρα». Ήταν αυτά τα λόγια με τα οποία αποχαιρέτησε τους ιεράρχες . Ήταν 4 Σεπτεμβρίου του 1943.

                                      **********

Προπαγανδιστικές αφίσες που τονίζουν το ένδοξο παρελθόν της προ-σοβιετικής Ρωσίας

- Η αλήθεια είναι ότι ο Στάλιν ήταν αρκετά έξυπνoς για να συνειδητοποιήσει ότι σε έναν απελπισμένο πόλεμο για επιβίωση, η κομμουνιστική ιδεολογία δεν ήταν αρκετή και για αυτό χρειάστηκε να συμπληρωθεί από παραδοσιακές πεποιθήσεις και σύμβολα, που θα ενέπνεαν τον λαό της Ρωσίας, να αντισταθεί στον εισβολέα πολεμώντας με τεράστιες θυσίες και πόνο. Έτσι, οι αντι-θρησκευτικές διώξεις κατά της Ορθόδοξης Εκκλησίας σε μεγάλο βαθμό έπαψαν και η Ορθόδοξη Εκκλησία ενθαρρύνθηκε να προσθέσει το «πατριωτικό της βάρος» στον αγώνα. Ο Στάλιν, κλονισμένος σοβαρά από τη γερμανική εισβολή στην Σοβιετική Ένωση, δεν απευθύνθηκε στο λαό, μέχρι και έντεκα ημέρες μετά τον πόλεμο.

Ο στρατηγός Κουτούζωφ σε προπαγανδιστική αφίσα

Όταν τελικά έκανε ομιλία, δεν απευθύνθηκε στον λαό αποκαλώντας τον  μόνο «σύντροφοι», αλλά και «αδελφοί και αδελφές». Στην επέτειο της μπολσεβίκικης επανάστασης, στις 7 Νοεμβρίου του 1941, κατά την επιθεώρηση της παρέλασης στην Κόκκινη Πλατεία, μιλώντας επικαλέστηκε μεγάλα ονόματα από το πολεμικό παρελθόν της Ρωσίας - μεταξύ των οποίων, τον Alexander Nevsky, τον πρίγκιπα του Νόβγκοροντ του 13^ου αιώνα, ο οποίος αργότερα αγιοποιήθηκε από την Ορθόδοξη Εκκλησία, τον ΑλέξανδροSuvorov, έναν στρατηγό του 18^ου αιώνα που θεωρείται ως ο μεγαλύτερος στρατιωτικός όλων των Ρώσων και τον Μιχαήλ Κουτούζοφ, στρατιωτικό αρχηγό που ξεγέλασε τον Ναπολέοντα στο Πατριωτικό Πόλεμο του 1812-1813. Δεν είναι τυχαίο που ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος έγινε γνωστός στη Ρωσία ως ο «Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος».

Υπήρξε μια συνειδητή ηχώ του «έπους» του 1812, αλλά η σύγκρουση αυτή ήταν ένας μεγαλύτερος και ακόμα πιο τρομερός πόλεμος. Οι περισσότεροι σοβιετικοί στρατιώτεςπολεμούσαν για την πατρίδα τους, όχι για το μαρξισμό - λενινισμό και τον σταλινισμό. Πράγματι, παρά την διείσδυση στο στρατό από ειδική κατηγορία πολιτικών υπαλλήλων (διάδοχοι των επιτρόπων που ο Τρότσκι είχε εισάγει στον Κόκκινο Στρατό κατά τον εμφύλιο πόλεμο για να εξασφαλίσει την πολιτική αφοσίωση των στελεχών που στο παρελθόν είχαν υπηρετήσει τον Τσάρο), η κομμουνιστική ιδεολογία είχε υποβιβασθεί μπροστά στην πατριωτική και αντι - γερμανική προπαγάνδα.

Τόσο οι κοσμικοί όσο και οι εκκλησιαστικοί ιστορικοί βλέπουν τις συνομιλίες του Στάλιν με τους ιεράρχες στις 4 Σεπτεμβρίου 1943, ως «ιστορικές», και τις θεωρούν ως ένα από τα πιο σημαντικά βήματα για την εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και της Σοβιετικής κυβέρνησης. Ως αποτέλεσμα αυτής της συνάντησης, η σύγκληση της συνόδου των επισκόπων (8 Σεπτεμβρίου 1943) έλαβε de facto κύρωση. Σε αυτή την σύνοδο, ο Μητροπολίτης Σέργιος (φωτο) ονομάστηκεΠατριάρχης Πασών των Ρωσιών. Λίγο αργότερα, επανεκδόθηκε το περιοδικό του Πατριαρχείου της Μόσχας. Στις 8 Οκτωβρίου του ίδιου έτους, μια επιτροπή για την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία διαμορφώθηκε ως μέρος του Συμβουλίου των Επιτρόπων του Λαού, με επικεφαλής τονΓκεόργκι Karpov .

Στη σύνοδο των επισκόπων, ο νεοεκλεγείς Πατριάρχης Σέργιος μίλησε για την πατριωτική διακονία κατά τα χρόνια του πολέμου. Η ομιλία του και η έννοια της «πατριωτικής διακονίας», συνέχισε να προκαλεί έντονη συζήτηση. Η στάση της ηγεσίας της εκκλησίας εκείνης της εποχής – έχει επικυρωθεί από όλους τους κατοπινούς ιεράρχες της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, καθώς και από τους σύγχρονους «σοβιετικούς πατριώτες». Αντίθετα, οι φιλελεύθεροι και οι άμεσοι αντίθετοί τους - οι "λευκοί" πατριώτες – επέκριναν τον περιττό κομφορμισμό στις σχέσεις με τις "άθεες αρχές", οι οποίες, αν επέτρεπαν την εκκλησία να "αναπνεύσει", αυτό το έκαναν αποκλειστικά για ευκαιριακούς στόχους. Ο Πατριάρχης Σέργιος κατηγορήθηκε ότι η δράση του οδήγησε στην πλήρη υποταγή της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στις σοβιετικές αρχές. Οι πράξεις του σοβιετικού καθεστώτος οφείλονταν αποκλειστικά και μόνον στο καιροσκοπισμό. Η «ανάσταση της εκκλησίας» θεωρήθηκε ως a priori προσωρινή και επιφανειακή.

Ο ισχυρισμός αυτός έχει κάποια βάση. Παρά όλες τις αλλαγές στην «εκκλησιαστική πολιτική» του σοβιετικού κράτους, η επίσημη μάχη κατά της θρησκείας, η αθεϊστική προπαγάνδα και οι διώξεις επισκόπων και απλών πιστώνσυνεχίστηκαν. Ο κρατικός έλεγχος του Πατριαρχείου Μόσχας αυξήθηκε επίσης.

 

Ο Fedor von Bock

Όσον αφορά τις δραστηριότητες της σοβιετικής ηγεσίας για το «θέμα της εκκλησίας», αυτές πραγματικά αρκετά συχνά επιβλήθηκαν ως αποτέλεσμα ευκαιριακών εκτιμήσεων. Ακόμα και κατά τις πρώτες ημέρες του πολέμου, άρχισε μια αυθόρμητη ανάσταση της θρησκευτικής ζωής στα κατεχόμενα εδάφη. Εκκλησίες (όχι μόνο Ορθόδοξες) άνοιξαν εκ νέου και ενορίες ιδρύθηκαν. Μέχρι το 1943,6.500 ορθόδοξοι ναοί λειτουργούσαν στο κατειλημμένο από τον εχθρό έδαφος. Την ίδια στιγμή, στο υπόλοιπο της Σοβιετικής Ένωσης λειτουργούσαν 3.329 εκκλησίες. Πολλές από τις εκκλησίες στα κατεχόμενα αναβίωσαν με τη βοήθεια του γερμανικού στρατού, με τους στρατηγούς και τους αξιωματικούς της Βέρμαχτ συχνά να παρευρίσκονται κατά την τελετή ανοίγματος των θυρών τους. Ο στρατηγός Fedorvon Bock  και μέλη του επιτελείου του έφτασαν για τα θυρανοίξια στον ανακαινισμένο ναό στο Μπορίσοφ (Λευκορωσία). 

Η στήριξη στο άνοιγμα των εκκλησιών και της επιδιόρθωσης της θρησκευτικής ζωής στα κατεχόμενα εδάφη ήταν το πιθανότερο, μια ιδιωτική πρωτοβουλία που ανέλαβαν μεμονωμένοι Γερμανοί αξιωματικοί και δημόσιοι υπάλληλοι. Η υψηλότερη ηγεσία στην Γερμανία του Χίτλερ, ενώ υποσχόταν την πλήρη ελευθερία της συνείδησης για όσους ζουν στα κατεχόμενα εδάφη, στην πραγματικότητα επέτρεπε μόνο την  λειτουργία των θρησκευτικών οργανισμών που ήταν πιστοί στις δυνάμεις κατοχής. Πριν από τον πόλεμο, οΧίτλερ είχε εκδώσει μια ειδική παραγγελία που απαγόρευε τη διεξαγωγή κάθε αντι-θρησκευτικής δραστηριότητας στις ανατολικές περιοχές. Την ίδια στιγμή, οι Γερμανοί «πρότειναν» οι ιερείς να απαγγέλλουν ειδικές προσευχές για τη «νίκη των γερμανικών δυνάμεων», και να εκφράζουν συναισθήματα πίστης στο Τρίτο Ράιχ. Με κάθε εφικτό τρόπο, οι κατοχικές δυνάμεις υποστήριξαν τις σχισματικές τάσειςεντός της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, ειδικά στις «μη-Ρωσικές» περιοχές. Ειδικότερα, η γερμανική κυβέρνηση ενέκρινε τη δημιουργία μιας «ανεξάρτητης» Ουκρανικής Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας υπό την ηγεσία τουΑρχιεπισκόπου Αλεξάνδρου και του επισκόπου Vladimiro -Volynsky Polikarp.

Ο Βλασόβ (δεξιά) με τον Χίμλερ

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι γερμανικές αρχές δεν επιχείρησαν να στρατολογήσουν μέλη της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας έξω από τη Ρωσία για να λειτουργούν στα κατεχόμενα εδάφη. Πολλοί Ιεράρχες και μέλη της εκκλησίας, ήταν αυστηρά αντι –σοβιετικοί και εξέφραζαν την ελπίδα για την καταστροφή της «άθεης εξουσίας», ως αποτέλεσμα της νίκης της Γερμανίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι πολλοί ιστορικοί και δημοσιογράφοι σήμερα, πιστοί στον (συνεργάτη των Γερμανών) στρατηγό Vlasov και άλλους "εθελοντές" που στρατεύτηκαν με τους Γερμανούς, εξακολουθούν να παραπονιούνται για αυτό το "λάθος" που διέπραξαν οι γερμανικές αρχές, όπως ακριβώς διαμαρτύρονται για την "μυωπία" που είχαν οι Γερμανοί στο θρησκευτικό ζήτημα σε γενικές γραμμές, τα οποία υποτίθεται ότι εμπόδισαν τη Γερμανία από το να κερδίσει τη συμπάθεια ενός σημαντικού τμήματος του πληθυσμού στα κατεχόμενα (απελευθερωμένα από τον μπολσεβικισμό) εδάφη. - [Παρακάτω φωτογραφίες από τα κατεχόμενα από τους Γερμανούς εδάφη. Οι φωτογραφίες αυτές ήταν απαγορευμένες (για ευνόητους λόγους) κατά την διάρκεια του σοβιετικού καθεστώτος. Στην τελευταία κάτοικοι λιθοβολούν ένα άγαλμα του Λένιν].

Η δραστηριότητα των ορθόδοξων ιερέων στα κατεχόμενα από τους Γερμανούς εδάφη και η απαραίτητη συνύπαρξη μαζί τους κέντρισε το ενδιαφέρον του σοβιετικού μηχανισμού ασφαλείας. Δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Ήδη από το 1942, ένα σύστημα συλλογής πληροφοριών σχετικά με τις συνθήκες στα κατεχόμενα εδάφη, συμπεριλαμβανομένης των δραστηριοτήτων των ιερέων, είχε ήδη τεθεί σε εφαρμογή. Μετά την απελευθέρωση, πολλοί από αυτούς λογοδότησαν για τις πράξεις τους.

Η καταστολή των κληρικών που είχαν υπηρετήσει στα κατεχόμενα εδάφη δεν ήταν δικαιολογημένη σε όλες τις περιπτώσεις, καθώς η συνεργασία τους με τους κατακτητές ήταν αναγκαία, ως αποτέλεσμα των γεγονότων που ήταν πάνω από τις δυνάμεις τους να ελέγχουν. Η συνεργασία τους πολύ συχνότερα, συνδέονταν με θέματα που αφορούσαν την ενοριακή ζωή, με άλλα λόγια, την εκπλήρωση των άμεσων υποχρεώσεων τους ως ιερείς. Φυσικά, μεταξύ αυτών, υπήρχαν και συνεργάτες, καθώς πολλοί είχαν υποφέρει στα χέρια της Σοβιετικής διατροφής και ως εκ τούτου έδειχναν συμπάθεια προς τους Γερμανούς. Αλλά γενικά, οι Ορθόδοξοι κληρικοί από τις πρώτες ημέρες του πολέμου είχαν πατριωτικές θέσεις.

Στις 22 Ιουνίου 1941, στην εορτή των Αγίων Πάντων, ο Μητροπολίτης Σέργιος έστειλε μήνυμα προς τους «ποιμένες της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας» όπου τους καλούσε να υπερασπιστούν την πατρίδα από τους «εχθρούς της Ορθοδοξίας». Στις 26 Ιουνίου, έλαβε χώρα μια προσευχή στον καθεδρικό ναό των Θεοφανείων της Μόσχας υπέρ της νίκης του ρωσικού στρατού και έγιναν εισφορές από τους πιστούς για τις ανάγκες του μετώπου. Κατά το πρώτο έτος του πολέμου, οι ορθόδοξες ενορίες της Μόσχας έδωσαν στο Ταμείο Άμυνας περισσότερα από 3 εκατομμύρια ρούβλια. Οι πιστοί από το Γκόρκι (σήμερα Νίζνι Νόβγκοροντ) έδωσαν 4 εκατομμύρια ρούβλια. Το 1942, έλαβε χώρα μαζική συνεισφορά για την υποστήριξη της κατασκευής τανκ. Στο πρώτο από αυτά, δόθηκε το όνομα "Dmitry Donskoy" και παρουσιάστηκε από τον Μητροπολίτη Νικόλαο στον κόκκινο στρατό στις 7 Μαρτίου 1944. Οι πιστοί από το Νοβοσιμπίρσκ συγκέντρωσαν 110.000 ρούβλια για την παραγωγή αεροσκαφών για την μοίρα που είχε όνομα "Για την Πατρίδα!" Κατά τη διάρκεια των ετών του πολέμου, οι Ορθόδοξοι πιστοί συγκέντρωσαν πάνω από 300 εκατομμύρια ρούβλια για το Ταμείο Εθνικής Άμυνας.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία ίδρυσε ειδικό ταμείο για τα παιδιά, ενώ μοναστήρια μεταβλήθηκαν σε νοσοκομεία και ορφανοτροφεία. Πολλοί πιστοί, ιδιαίτερα γυναίκες, εργάζονταν εκεί εθελοντικά.

Στα κατεχόμενα εδάφη πολλοί κληρικοί και πιστοί έγιναν πράκτορες των μονάδων των παρτιζάνων. Αρκετές εκατοντάδες συνελήφθησαν από τους Γερμανούς και εκτελέστηκαν για τις δραστηριότητές τους.

Τον Νοέμβριο του 1942, ο Μητροπολίτης Νικόλαος έγινε μέλος της έκτακτης επιτροπής που είχε σχεδιαστεί για να διερευνήσει εγκλήματα που διαπράχθηκαν από τους Γερμανούς κατακτητές.

Η συνεργασία της ηγεσίας της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας με τις σοβιετικές αρχές στα χρόνια του πολέμου, μερικές φορές ονομάζεται«πολιτική του συμβιβασμού με τους Σοβιετικούς» και συχνά γίνεται αντικείμενο κριτικής. Ο Σέργιος και ο διάδοχός του, Αλέξιος, ο οποίος εξελέγη τον Φεβρουάριο του 1945 κατηγορούνται για «έγκριση της κατοχής των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης» και για την άνευ όρων υποστήριξή τους στις κρατικές θρησκευτικές πολιτικές, που είχε ως αποτέλεσμα το σχηματισμό μιας «προνομιούχου κάστας πιστών κάτω από τη διατροφή του μαχητικού αθεϊσμού».

Η απάντηση που δίνεται είναι ότι η πολιτική είναι «η τέχνη του εφικτού». Ο Σέργιος, ως επικεφαλής της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, έκανε πλήρη χρήση των ευκαιριών που του προσφέρθηκαν σε αυτές τις ιστορικές συνθήκες για την αποκατάσταση της εκκλησίας στη Σοβιετική Ένωση. Ο Σέργιος επίσης, δεν ήταν μόνο ο πρώτος ιεράρχης της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αλλά ένας πατριώτης, που έβλεπε την πατρίδα του να δέχεται επίθεση από τον εχθρό. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η ιστορία πραγματικά είναι δύσκολο να χωρέσει σε μια "προκρούστεια κλίνη".

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Μπολσεβικισμός και Εβραίοι

ΚΟΚΚΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Μπολσεβικισμός και Εβραίοι

Του Vladimir Moss / ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Η πρωτοφανής καταστροφική μανία της ρωσικής επανάστασης απαιτούσε μια εξήγηση ... Για πολλούς αυτή οφείλεται στον ερχομό των Εβραίων στην εξουσία και στο μίσος τους για τον ρωσικό λαό. Γιατί μετά την επανάσταση του Φεβρουαρίου του 1917, (την λεγόμενη ‘Φεβρουαριανή Επανάσταση’) οι Εβραίοι απέκτησαν πλήρη δικαιώματα όπως ο υπόλοιπος πληθυσμός και τα (ήδη πολύ διάτρητα) εμπόδια που είχαν συσταθεί στην περιοχή εκείνη που ήταν γνωστή ως “Pale of Settlement” (“Όρια Εγκατάστασης”, η περιοχή της αυτοκρατορικής Ρωσίας όπου ήταν αναγκασµένοι να ζουν όλοι οι Εβραίοι) καταστράφηκαν. Οι Εβραίοι από τις δυτικές περιοχές ξεχύθηκαν στις μεγάλες πόλεις της Ευρωπαϊκής Ρωσίας και σύντομα κατέκτησαν εξέχουσες διευθυντικές θέσεις σε όλους τους σημαντικούς τομείς της κυβέρνησης και της οικονομίας.

Όπως Αλεξάντερ Σολζενίτσιν έχει γράψει, ο Φεβρουάριος έφερε μόνο ζημιά και καταστροφή στο ρωσικό πληθυσμό. Πάντως, «η εβραϊκή κοινότητα στη Ρωσία έλαβε πλήρως από την επανάσταση του Φεβρουαρίου, κάθε τι για οποίο είχε αγωνιστεί, και δεν χρειαζόταν η χαριστική βολή του Οκτωβρίου, εκτός από τους μαχαιροβγάλτες της κοσμικής εβραϊκής νεολαίας που μαζί με τους Ρώσους διεθνιστές αδελφούς τους  ξερνούσαν το μίσος τους για τη ρωσική κρατική δομή και μοχθούσαν για “εμβαθύνουν” την επανάσταση». Ήταν αυτοί που μέσω του ελέγχου της Εκτελεστικής Επιτροπής των Σοβιέτ -  πάνω από το ήμισυ των μελών της ήταν εβραϊκής καταγωγής – ανέλαβαν την πραγματική εξουσία μετά τον Φεβρουάριο και την έσπρωξαν - σε αντίθεση με τα συμφέροντα, όχι μόνο από του ρωσικού, αλλά και της πλειοψηφίας του εβραϊκού πληθυσμού - στην Οκτωβριανή Επανάσταση.

Παρ’ όλα αυτά, κατά τη στιγμή της Οκτωβριανής Επανάστασης μόνο μια μειοψηφία των Μπολσεβίκων ήταν Εβραίοι (στις αρχές του 1900 αποτελούσαν το 19 % του κόμματος). «Στις εκλογές για τη Συντακτική Συνέλευση, πάνω από το 80 % του εβραϊκού πληθυσμού της Ρωσίας ψήφισε σιωνιστικά κόμματα. Ο Λένιν έγραψε ότι υπήρχαν 550.000 που στήριξαν Εβραίους εθνικιστές. «Η πλειοψηφία των εβραϊκών κομμάτων συγκρότησε μια ενιαία εθνική λίστα, σύμφωνα με την οποία εξελέγησαν επτά αντιπρόσωποι - έξι Σιωνιστές και ο Gruzenberg. «Η επιτυχία των Σιωνιστών βοηθήθηκε επίσης από τη δήλωση του Άγγλου Υπουργού Εξωτερικών Balfour [σχετικά με τη θέσπιση ενός εθνικού κέντρου των Εβραίων στην Παλαιστίνη], που έγινε δεκτός από την πλειοψηφία του ρωσικού εβραϊκού πληθυσμού με ενθουσιασμό [στη Μόσχα, στην Πετρούπολη, στην Οδησσό, στο Κίεβο και σε άλλες πόλεις υπήρχαν πολλές εορταστικές εκδηλώσεις, συναντήσεις και θρησκευτικές λειτουργίες]».

Ο ταυτόχρονος θρίαμβος των Εβραίων στη Ρωσία και τηνΠαλαιστίνη ήταν πράγματι μια εξαιρετική «σύμπτωση». Σε ένα άρθρο των Times του Λονδίνου στις 9 Νοεμβρίου 1917 εμφανίστηκαν δύο άρθρα, το ένα ανακοίνωνε το ξέσπασμα της επανάστασης στην Πετρούπολη και το άλλο – έγραφε για την υπόσχεση μιας πατρίδας για τους Εβραίους στην Παλαιστίνη (Η δήλωση Balfour).

Αυτή η σύμπτωση ενισχύθηκε από το γεγονός ότι οι θεϊστές Εβραίοι που είχαν θριαμβεύσει στο Ισραήλ το 1917 και ειδικά το 1948 μετά την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, προέρχονταν από την ίδια περιοχή και το ίδιο κοινωνικό υπόβαθρο - το ‘Pale of  Settlement’ στη Δυτική Ρωσία - όπως οι αθεϊστές Εβραίοι είχαν θριαμβεύσει στη Μόσχα το 1917. Μερικές φορές προέρχονταν ακόμη και από τις ίδιες οικογένειες! Έτσι οChaim Weizmann, (φώτο) ο πρώτος πρόεδρος του Ισραήλ επισήμανε στην αυτοβιογραφία του πως οι αδελφοί του και οι αδελφές του ήταν όλοι είτε Σιωνιστές είτε Μπολσεβίκοι. ΟM. Heifetz σημειώνει επίσης τη χρονική σύμπτωση μεταξύ της Οκτωβριανής Επανάστασης και της δήλωσης Balfour. «Ένα μέρος της εβραϊκής γενιάς παίρνει το δρόμο του Herzl και του Zhabotinsky. Από την άλλη πλευρά, ανίκανοι να αντισταθούν στον πειρασμό, γεμίζουν το συγκρότημα τουΛένιν και του Τρότσκι και του Στάλιν». «Η διαδρομή του Herzl και του Bagritsky επέτρεψε στους Εβραίους να σταθούν στο ύψος τους και αμέσως έγινε όχι απλά μια ισότιμη χώρα με τη Ρωσία, αλλά μια προνομιακή».

Πράγματι, η ρωσική επανάσταση μπορεί να θεωρηθεί ως ένα σκέλος του εν λόγω γενικού θριάμβου της εβραϊκής δύναμης που παρατηρούμε τον εικοστό αιώνα, τόσο στην Ανατολή όσο και στη Δύση, τόσο στη Ρωσία όσο και στην Αμερική και το Ισραήλ. Η κυρίως εβραϊκή φύση της ηγεσίας των Μπολσεβίκων - και της παγκόσμιας επανάστασης σε γενικές γραμμές - δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Η άποψη αυτή δεν έχει σχέση με «αντισημίτες».

Έτσι ο Winston Churchill έγραψε : «Είναι σχεδόν σαν το Ευαγγέλιο του Χριστού και το ευαγγέλιο του αντίχριστου να σχεδιάστηκαν για να προέρχονται από τους ίδιους ανθρώπους και ότι αυτή η μυστικιστική και μυστηριώδης φυλή επιλέχθηκε για τις ανώτατες εκδηλώσεις και τις θείες και τις διαβολικές ... από τις ημέρες του «Σπάρτακου» Weishaupt (των Illuminati) σε εκείνες του Καρλ Μαρξ και κάτω από τον Τρότσκι (Ρωσία), τον Μπέλα Κουν(Ουγγαρία), την Ρόζα Λούξεμπουργκ (Γερμανία) και τηνEmma Goldman (Ηνωμένες Πολιτείες), αυτή η παγκόσμια συνωμοσία για η ανατροπή του πολιτισμού και για την ανασύσταση της κοινωνίας στην βάση της διακοπής της ανάπτυξης, της ζηλόφθονου μοχθηρίας και της αδύνατης ισότητας - αυξάνεται σταθερά. Έπαιξε, όπως η σύγχρονη συγγραφέας, κα. Nesta Webster, έχει τόσο επιδέξια δείξει, ένα σίγουρα αναγνωρίσιμο μερίδιο στην τραγωδία της Γαλλικής Επανάστασης. Ήταν η κινητήρια δύναμη κάθε ανατρεπτικού κινήματος που προέκυψε το δέκατο ένατο αιώνα και τώρα επιτέλους αυτή η μπάντα των έκτακτων προσωπικοτήτων από τον υπόκοσμο των μεγάλων πόλεων της Ευρώπης και της Αμερικής - έχει αρπάξει τον Ρωσικό λαό από τα μαλλιά και έχουν γίνει πρακτικά  οι οριστικοί κύριοι αυτής της τεράστιας αυτοκρατορίας. Δεν υπάρχει καμία υπερβολή στο ρόλο που έπαιξαν στην εγκαθίδρυση του μπολσεβικισμού και στην Ρωσική Επανάσταση αυτοί οι διεθνείς και ως επί το πλείστον αθεϊστές Εβραίοι. Έχουν σίγουρα ένα πολύ μεγάλο ρόλο, που μάλλον υπερτερεί όλων των άλλων».

Ο Douglas Reed γράφει : «Η Κεντρική Επιτροπή του Μπολσεβίκικου Κόμματος, που είχε την υπέρτατη δύναμη, περιλάμβανε 3 Ρώσους (συμπεριλαμβανομένου του Λένιν - ο οποίος είχε εβραϊκή καταγωγή) και 9 Εβραίους. Το επόμενο πιο σημαντικό σώμα, η Κεντρική Επιτροπή της Εκτελεστικής Επιτροπής (μυστική αστυνομία) περιλάμβανε 42 Εβραίους και 19 Ρώσους, Λετονούς, Γεωργιανούς και άλλους. Το Συμβούλιο των Επιτρόπων του Λαού αποτελούνταν από 17 Εβραίους και άλλους πέντε. Η Μοσχοβίτικη Τσε -Κα(μυστική αστυνομία) διαμορφώθηκε από 23 Εβραίους και 13 άλλους. Ανάμεσα στα ονόματα των 556 υψηλόβαθμων υπαλλήλων του κράτους των Μπολσεβίκων που επισήμως δημοσιεύθηκαν το 1918-1919, ήταν 458 Εβραίοι και 108 άλλοι. Μεταξύ των Κεντρικών Επιτροπών των μικρών, δήθεν «σοσιαλιστικών» ή άλλων μη – κομμουνιστικών κομμάτων ...ήταν 55 Εβραίοι και άλλοι 6».

Ο Richard Pipes παραδέχεται : «Οι Εβραίοι αναμφισβήτητα έπαιξαν στο Μπολσεβίκικο Κόμμα και στο πρώιμη σοβιετικό σύστημα ένα ρόλο δυσανάλογο  του πληθυσμού τους. Ο αριθμός των Εβραίων που δραστηριοποιούνται στον κομμουνισμό στη Ρωσία και στο εξωτερικό, ήταν εντυπωσιακός : στην Ουγγαρία, για παράδειγμα, το 95 τοις εκατό από τις ηγετικές φυσιογνωμίες στην δικτατορία του Μπέλα Κουν ήταν Εβραίοι. Εκπροσωπούνταν επίσης, δυσανάλογα ανάμεσα στους κομμουνιστές στη Γερμανία και την Αυστρία κατά την διάρκεια των επαναστατικών αναταραχών εκεί το 1918-1923 και στη δομή της Κομμουνιστικής Διεθνούς».

Σύμφωνα με τον Donald Rayfield, το 1922 οι Εβραίοι «έφτασαν στη μέγιστη εκπροσώπηση τους στο κόμμα (όχι ότι σχημάτισαν μια συνεκτική ομάδα), όταν, με 15 τοις εκατό ήταν δεύτεροι  πίσω μόνο από τους Ρώσους με 65 τοις εκατό».

Ο Robert Wilton ανταποκριτής των London Times στη Ρωσία, ανέφερε «Σύμφωνα με τον αριθμό των ανθρώπων, οι Εβραίοι αντιπροσώπευαν έναν στους δέκα. Μεταξύ των επιτρόπων που διοικούσαν την μπολσεβίκικη Ρωσία είναι εννέα στους δέκα, αν δεν είναι το ποσοστό των Εβραίων ακόμα μεγαλύτερο».

Στις 9 Ιουνίου 1919 ο λοχαγός Montgomery Shuyler των Αμερικάνικων Εξερευνητικών Δυνάμεων τηλεγράφησε από το Βλαδιβοστόκ για την σύνθεση της προεδρίας της σοβιετικής κυβέρνησης : « ... Υπήρχαν 384 “κομισάριοι”, μεταξύ των οποίων 2 νέγροι, 13 Ρώσοι, 15 Κινέζοι, 22 Αρμένιοι και πάνω από 300 Εβραίοι. Από το τελευταίο νούμερο, 264 είχαν έρθει στη Ρωσία από τις Ηνωμένες Πολιτείες μετά την πτώση του αυτοκρατορικής κυβέρνησης».

Οι Εβραίοι είχαν ιδιαίτερα δεσπόζουσα θέση στα πιο φοβερά και αιμοδιψή κομμάτια του μπολσεβίκικου συστήματος, τηνΤσέκα, (προκάτοχος της KGB) η οποία, γράφει ο Brendon,«αποτελείτο από 250.000 υπαλλήλους (συμπεριλαμβανομένων 100.000 συνοριοφυλάκων), ένα αξιόλογο συμπλήρωμα σε ένα κράτος που υποτίθεται ότι μαράζωνε. Στα πρώτα έξι χρόνια της μπολσεβίκικης εξουσίας είχαν εκτελέσει τουλάχιστον 200.000. Επιπλέον, η Τσέκα είχε την εξουσία να ενεργεί ως «αστυνομικός, δεσμοφύλακας, ανακριτής, κατήγορος, δικαστής και δήμιος. Είχε επίσης διαμορφώσει βάρβαρες μορφές βασανιστηρίων».

Τόσο έντονη ήταν η εβραϊκή κυριαρχία πάνω στη Ρωσία ως αποτέλεσμα της επανάστασης ώστε είναι ψευδεπίγραφο να μιλάμε για «ρωσική» επανάσταση, θα ήταν πιο ακριβές να μιλούσαμε για ρωσο- εβραϊκή επανάσταση.

Ότι η ρωσική επανάσταση ήταν στην πραγματικότητα μια εβραϊκή επανάσταση, αλλά την ίδια στιγμή το κομμάτι μιας διεθνούς επανάστασης του εβραϊσμού κατά του χριστιανικού και του μουσουλμανικού κόσμου, υποδεικνύεται από ένα άρθρο τουJacob de Haas με τίτλο «Η εβραϊκή επανάσταση» (“TheJewish Revolution”) που δημοσιεύθηκε στην σιωνιστική εφημερίδα του Λονδίνου ‘Maccabee’ τον Νοέμβριο του 1905: Ο « Η επανάσταση στη Ρωσία είναι μια εβραϊκή επανάσταση, γιατί είναι ένα σημείο καμπής στην ιστορία των Εβραίων. Η θέση αυτή απορρέει από το γεγονός ότι η Ρωσία είναι η πατρίδα περίπου του ήμισυ του γενικού αριθμού των Εβραίων που κατοικούν τον κόσμο ... Η ανατροπή της δεσποτικής κυβέρνησης πρέπει να ασκήσει τεράστια επίδραση στα πεπρωμένα των εκατομμυρίων Εβραίων (τόσο στη Ρωσία όσο και στο εξωτερικό). Εκτός αυτού, η επανάσταση στη Ρωσία είναι μια εβραϊκή επανάσταση επειδή οι ​​Εβραίοι είναι οι πιο ενεργοί επαναστάτες στην τσαρική αυτοκρατορία».

Αλλά γιατί οι Εβραίοι ήταν οι πιο ενεργοί επαναστάτες ; Τι ήταν αυτό στην ιστορία τους που τους οδήγησε να υιοθετήσουν τις άθεες επαναστατικές διδασκαλίες και δράσεις πιο φλογερά από τους Ρώσους ; Το μίσος για τον Χριστό και τους χριστιανούς ήταν, φυσικά, βαθιά ριζωμένο στο Ταλμούδ και την Ιουδαϊκή τελετουργία - αλλά οι οργισμένοι νέοι άνδρες που άρχισαν να σκοτώνουν χιλιάδες υπηρέτες του Τσάρου ακόμα και πριν από την επανάσταση του 1905 είχαν απορρίψει το Ταλμούδ, καθώς και το Ευαγγέλιο και όλη την θρησκεία γενικά.

Ο Donald Rayfield γράφει : «Το κίνητρο όσων Εβραίων εργάστηκαν για την Τσέκα δεν ήταν σιωνιστικό ή εθνοτικό.Ο πόλεμος μεταξύ της Τσέκα και της ρωσικής αστικής τάξης δεν ήταν ξεκάθαρα ένας πόλεμος τάξεων ή πολιτικών παρατάξεων. Μπορεί να ιδωθεί ως πόλεμος μεταξύ τουεβραϊκού διεθνισμού και των απομειναριών μιας ρωσικής εθνικής κουλτούρας ...

«... Τι ήταν η εβραϊκή καταγωγή για Μπολσεβίκους όπως οΖινόβιεφ, ο Τρότσκι, ο Κάμενεφ ή ο Sverdlov ; Ήταν μερικοί αποστάτες δεύτερης ή τρίτης γενιά και λίγοι μιλούσαν γίντις. Έχοντας ανατραφεί με τους Ρώσους ήταν εξοικειωμένοι με τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής και αξίες, Εβραίοι μόνο επιφανειακά, όπως ας πούμε, ήταν ο Καρλ Μαρξ. ΟΙ Εβραίοι στην αντισημιτική τσαρική Ρωσία είχαν λίγες ευκαιρίες έξω από το γκέτο, εκτός από τη μετανάστευση, την εκπαίδευση ή την επανάσταση και τα δύο τελευταία σήμαιναν άρνηση του Ιουδαϊσμού με το να εντάσσονται συχνά σε αντι - εβραϊκά ιδρύματα και ομάδες».

Όπως εξηγεί από το νεκροκρέβατο ο ΕβραίοςYurovsky, ο δολοφόνος του Τσάρου : «Η οικογένειά μας υπέστη λιγότερα από τη συνεχή πείνα παρά από το θρησκευτικό φανατισμό του πατέρα μου ... Στις αργίες και τις τακτικές ημέρες τα παιδιά αναγκάζονταν να προσεύχονται και δεν είναι περίεργο ότι η πρώτη μου ενεργός διαμαρτυρία ήταν κατά των θρησκευτικών και εθνικιστικών παραδόσεων. Κατέληξα να μισώ τον Θεό και την προσευχή, όπως μισούσα τη φτώχεια και τα αφεντικά».

Την ίδια στιγμή, οι Μπολσεβίκοι Εβραίοι φάνηκε να συμφωνούν με τον Ταλμουδισμό περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη θρησκεία. Έτσι, το 1905 οι Εβραίοι επαναστάτες στο Κίεβο καυχήθηκαν ότι θα μετέτρεπαν την Αγία Σοφία, τον καθεδρικό ναό σε συναγωγή. Και πάλι, το 1918 ανήγειραν μνημείο για τον Ιούδα τον Ισκαριώτη στο Sviazhsk και το 1919 – στο Tambov ! Ίσως η πιο ισχυρή απόδειξη της θρησκευτικότητας των Μπολσεβίκων Εβραίων ήταν το γεγονός ότι όταν οι αντι-επαναστατικές στρατιωτικές δυνάμεις, της Λευκής Φρουράς ανακατέλαβαν το Perm το 1918 βρήκαν πολλές εβραϊκές θρησκευτικές επιγραφές στα γραφεία των Μπολσεβίκων - καθώς και στους τοίχους του υπογείου του Οίκου Ipatiev στην  Αικατερινούπολη (Yekaterinburg), όπου ο Τσάρος και η οικογένειά του πυροβολήθηκαν.

Ενώ επισήμως απέρριπταν το Ταλμούδ και τη θρησκεία γενικότερα, οι επαναστάτες δεν απέρριπταν την ασυνείδητη συναισθηματική ενέργεια του Ταλμουδικού Ιουδαϊσμού.Αυτή η ενέργεια συμπυκνώνεται σε έναν υπεροπτικό εθνικισμό, έναν εθνικισμό παλαιότερο και πιο παθιασμένα αισθητό λόγω του γεγονότος ότι οι Εβραίοι κάποτε πραγματικά ήταν ο εκλεκτός λαός του Θεού. Έχοντας ξεπέσει από εκείνη την κατάσταση και έχοντας διασκορπιστεί σε όλο τον κόσμο από την οργή του Θεού, είχαν αγανακτήσει με την αντικατάσταση τους από τους χριστιανικούς λαούς με μια έντονη δυσαρέσκεια. “Romadelenda est”, η χριστιανική Ρώμη έπρεπε να καταστραφεί  και η Ρωσία ως «Τρίτη Ρώμη», η Ρώμης που τώρα βασίλευε, έπρεπε να καταστραφεί πρώτη. Οι άθεοι επαναστάτες της νεότερης γενιάς είχαν μέσα τους αυτό το μίσος, την ίδια ώρα που απέρριπταν την θρησκευτική - εθνικιστική ιστορική του βάση.

Ο L.A. Tikhomirov έγραψε : «Είναι πλέον ήδη εδώ και δεκαεννέα αιώνες που ακούμε από Εβραίους θρησκευτικούς στοχαστές ότι η θρησκευτική φύση του Ισραήλ δεν συνίσταται σε μια αντίληψη για το Θεό, αλλά στην εκπλήρωση του Νόμου. Μια τέτοια μαρτυρία δίνεται από τον πολύ έγκυρο γεννημένο στην Κρήτη Εβραίο Elia del Medigo (15ος αιώνας) στο αξιοσημείωτο “Δοκιμή της Πίστεως”, όπου λέει ότι «ο Ιουδαϊσμός δεν βασίζεται σε κάποιο θρησκευτικό δόγμα, αλλά σε θρησκευτικές πράξεις».

«Αλλά θρησκευτικές πράξεις είναι, στην ουσία εκείνες που προβλέπονται από το Νόμο. Αυτό σημαίνει : αν θέλετε να είστε ηθικοί, τηρήστε το Νόμο. Ο Μ. Mendelsohn διατυπώνει την ιδέα του εβραϊσμού κατά τον ίδιο τρόπο : «ο Ιουδαϊσμός δεν είναι μια αποκεκαλυμμένη θρησκεία, αλλά ένας αποκεκαλυμμένος Νόμος. Δεν λέει “θα πρέπει να πιστέψεις”, αλλά “θα πρέπει να κάνεις”. Σε αυτό το σύνταγμα που δόθηκε από τον Θεό, το κράτος και η θρησκεία είναι ένα. Οι σχέσεις του ανθρώπου με τον Θεό και την κοινωνία συγχωνεύονται. Δεν είναι έλλειψη πίστης ή αίρεση που προσελκύει τιμωρία, αλλά παραβίαση της αστικής τάξης. Ο Ιουδαϊσμός δεν δίνει κανένα υποχρεωτικό δόγμα και αναγνωρίζει την ελευθερία της εσωτερικής πεποίθησης».

«Ο Χριστιανισμός λέει : θα πρέπει να πιστέψεις σε αυτήν - και – αυτή την αλήθεια και με βάση αυτό θα πρέπει να κάνεις αυτό -και- αυτό. Ο Νέος Ιουδαϊσμός λέει: μπορείς να πιστεύεις, όπως σου αρέσει, αλλά πρέπει να κάνεις αυτό- και- αυτό. Αυτή είναι μια άποψη που εκμηδενίζει τον άνθρωπο ως μια ηθική προσωπικότητα ...».

Έτσι ο Ταλμουδισμός δημιουργεί μια προσωπικότητα που υποβιβάζει την πίστη και την αλήθεια χάριν της επιτακτικής ανάγκης για πράξη. Δηλαδή, είναι η πράξη που ανακηρύσσεται πρώτα απαραίτητη - οι λόγοι που το κάνεις αυτό μπορούν να συζητηθούν αργότερα. Και αυτό αντιστοιχεί ακριβώς τόσο στη φιλοσοφία του Μαρξ, για το οποίον «η αλήθεια, δηλαδή η πραγματικότητα και η δύναμη, της σκέψης πρέπει να αποδεικνύεται στην πράξη», καθώς και στον ψυχολογικό τύπο του Μαρξιστή επαναστάτη, που διακηρύσσει πρώτα ότι η Ρώμη (δηλαδή η Ρωσία) πρέπει να καταστραφεί και στη συνέχεια ψάχνει για μια ιδεολογία που θα δικαιολογεί την καταστροφή αυτή. Ο Ταλμουδικός νόμος είναι χρήσιμος, αναγκαίος πράγματι, όχι διότι διακηρύττει την αλήθεια του Θεού, αλλά γιατί μπορεί να εξασφαλίσει την αλληλεγγύη του εβραϊκού λαού και την υπαγωγή τους στους Ραβινικούς ηγέτες τους. Με τον ίδιο τρόπο, η μαρξιστική ιδεολογική είναι απαραίτητη προκειμένου να ενώσει τους οπαδούς και να απομακρύνει τους διαφωνούντες και εν γένει να δικαιολογεί τη βίαιη ανατροπή του παλιού συστήματος.

Έτσι, η ρωσική επανάσταση ήταν εβραϊκή όχι τόσο λόγω της εθνοτικής σύνθεσης των ηγετών της, όσο λόγω του σατανικού μίσους κατά του Θεού, του Χριστού και όλων των Χριστιανών, το οποίο η Ταλμουδική θρησκεία μετέφερε σε όλη την διάρκεια της ιστορίας - από τους εθνικιστικές Ταλμουδικούς πατέρες στους διεθνιστές άθεους υιούς τους.

Διάβασε: Πούτιν: «Το 80% των μελών της πρώτης σοβιετικής κυβέρνησης ήταν Εβραίοι»

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΣΣΔ

Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΣΣΔ
ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Ο Στάλιν σκότωσε τον ελληνισμό του Πόντου

Το βίντεο αποτελείται απο αποσπάσματα απο το ντοκυμαντέρ "Μνήμη μου σε λένε Πόντο" και στο οποίο βλέπουμε τους εναπομείναντες Έλληνες του Πόντου να μιλάνε για τις εξορίες,τις δολοφονίες και το κυνήγι του Στάλιν ενάντια στον Ελληνισμό... Στο βίντεο κάποια στιγμή αναφέρεται ότι κυνηγούσε 90% Έλληνες...

Η ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ ΖΩΗ ΣΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

Η ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ ΖΩΗ ΣΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ
{ΠΟΥ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟΛΑΥΣΑΜΕ ΤΟΣΟ ΛΙΓΟ ΚΑΙ ΓΙ' ΑΥΤΟ ΛΥΠΟΥΜΕΘΑ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΔΕΞΙΟΙ ΑΠΟΛΟΓΟΥΜΕΘΑ}

Καλοθρεμμένοι ροδαλοί τρισευτυχισμένοι αγρότες που απολαμβάνουν ηδονικά 
τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, την Δημοκρατία, την υγεία, την αφθονία και (προ πάντων) τον σίτο!

ΔΕΚΑΤΡΕΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΘΕΜΑ: HOLODOMOR_1932-33
ΣΤΟ http://hercolano2.blogspot.com/
----------------------------------------------------

R.J. Rummel-LETHAL POLITICS-ch,I (MORTACRACY IN THE USSR)

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΕΠΙ ΤΗΣ ΘΑΝΑΤΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΣΣΔ ΜΕ ΠΛΗΡΗ ΣΤΟΙΧΕΙΑ -- ΝΑ ΤΗΝ ΤΥΠΟΣΕΤΕ, ΝΑ ΤΗΝ ΑΠΟΘΗΣΑΥΡΙΣΕΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΗΘΙΣΕΤΕ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΜΙΛΑΤΕ (ΓΙΑ "ΠΟΛΙΤΙΚΑ")


http://hercolano2.blogspot.com/2012/02/rj-rummel-lethal-politics-chi.html
----------------------------------------------