Ἐγὼ τώρα ἐξαπλώνω ἰσχυρὰν δεξιὰν καὶ τὴν ἄτιμον σφίγγω πλεξίδα τῶν τυράννων δολιοφρόνων . . . . καίω τῆς δεισιδαιμονίας τὸ βαρὺ βάκτρον. [Ἀν. Κάλβος]


****************************************************************************************************************************************

.

.
ΔΩΡΟ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ - κείμενα του Παν. Μαρίνη δημοσιευμένα μεταξύ Σεπτεμβρίου 2016 και Απριλίου 2017.
****************************************************************************************************************************************

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΣΒΑΣΤΙΚΑΣ

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΣΒΑΣΤΙΚΑΣ
ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΣΒΑΣΤΙΚΑΣ - ΔΩΡΟ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ - κλικ στην εικόνα

.

.
κλικ στην εικόνα
****************************************************************************************************************************************

ΤΟ ΝΕΟΝ ΒΙΒΛΙΟΝ ΤΟΥ ΠΑΝ. ΜΑΡΙΝΗ

ΤΟ ΝΕΟΝ ΒΙΒΛΙΟΝ ΤΟΥ ΠΑΝ. ΜΑΡΙΝΗ
κλικ στην εικόνα
****************************************************************************************************************************************

TO SALUTO LA ROMANA

TO SALUTO  LA ROMANA
ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΓΙΑ ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
****************************************************************************************************************************************

ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΕΩΣ ΤΩΝ ΓΙΓΑΝΤΩΝ

ΕΥΡΗΜΑ ΥΨΗΛΗΣ ΑΞΙΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΤΟΣΟΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΜΕΛΕΤΗΝ ΤΗΣ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑΣ ΟΣΟΝ ΚΑΙ ΔΙΑ ΜΙΑΝ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΘΕΜΕΛΙΩΣΙΝ ΤΗΣ ΙΔΕΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΚΑΤΑΚΛΥΣΜΙΑΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΙ Η ΑΝΕΥΡΕΣΙΣ ΤΟΥ ΜΟΜΜΙΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥ ΓΙΓΑΝΤΙΑΙΟΥ ΔΑΚΤΥΛΟΥ! ΙΔΕ:
Οι γίγαντες της Αιγύπτου – Ανήκε κάποτε το δάχτυλο αυτό σε ένα «μυθικό» γίγαντα
=============================================

.

.
κλικ στην εικόνα

.

.
κλικ στην εικόνα

.

.
κλικ στην εικόνα

.

.
κλικ στην εικόνα

4 Ιουλίου 2012

Ο μύθος του κωδικού 520 (EAN Bar Code) και η μεγάλη εξαπάτηση των ελλήνων καταναλωτών.


Ο μύθος του κωδικού 520 (EAN Bar Code) και η μεγάλη εξαπάτηση των ελλήνων καταναλωτών.




Όλοι μας λίγο ή πολύ, έχουμε την εντύπωση πως όταν ένα προϊόν φέρει στην συσκευασία του ένα κωδικό αριθμό (EAΝ BarCode) που αρχίζει από 520 το προϊόν αυτό είτε συσκευάζεται, είτε παράγεται στην Ελλάδα. Στην πραγματικότητα όμως ένα προϊόν μπορεί να παράγεται και να συσκευάζεται οπουδήποτε εκτός Ελλάδος και εντός ΕΕ αλλά να πωλείται μέσα στην Ελλάδα με κωδικό που αρχίζει από 520!
Με άλλα λόγια ο μύθος του κωδικού (EAN Bar Code) που αρχίζει από 520 και (δήθεν) χαρακτηρίζει Ελληνικά προϊόντα είναι μια μεγάλη απάτη σε βάρος των ελλήνων καταναλωτών – το ίδιο φυσικά ισχύει και με άλλους κωδικούς, άλλων χωρών μέσα στην ΕΕ.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με την σειρά:
Οι μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες που στοχεύουν στην οικονομική άλωση του πλανήτη προσπαθώντας να μετατρέψουν τους εκλεγμένους πολιτικούς διαφόρων χωρών σε υπαλλήλους τους (βλπ. ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο 15/10/2010 του οικονομολόγου Β. Βιλιάρδου ΤΟ ΚΑΡΤΕΛ: Η αληθινή εξουσία, η τέταρτη εντολή, οι ιδιαιτερότητες της απελευθέρωσης των αγορών, το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, οι ιδιωτικοποιήσεις, οι τιμές καταναλωτή, τα μεγέθη της ΔΕΗ και οι υποψήφιοι αγοραστές της) δεν επιθυμούν κανένα απολύτως περιορισμό στην ανενόχλητη «παραγωγή κερδών». Ένα σημαντικό κεφάλαιο στην ανενόχλητη «παραγωγή κερδών» είναι η «νόμιμη» φοροαποφυγή, αφού είναι γνωστό πως οι μεγάλες πολυεθνικές συνήθως (αν όχι πάντα), πληρώνουν μόνο τους «αναπόφευκτους» φόρους: Προστιθέμενης αξίας, ασφαλιστικών εισφορών, ειδικούς φόρους, μισθωτών υπηρεσιών, υποχρεωτικών τελών,  κ.α. Ο φόρος επί των κερδών που πληρώνει κάθε «κοινός θνητός» επιχειρηματίας, στην πράξη δεν ισχύει για τις μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες.
Ένας άλλος σημαντικός τομέας είναι η «σήμανση» των συσκευασμένων προϊόντων (τροφίμων και μη τροφίμων) η οποία έθετε ορισμένους «ενοχλητικούς περιορισμούς» που δεν ήταν καθόλου αρεστοί στο καρτέλ των ευρωπαικών και των παγκόσμιων πολυεθνικών. Μέσω των επιρροών των πανίσχυρων λόμπυ στα διάφορα κέντρα αποφάσεων της Ευρωπαικής Ένωσης, διαμορφώθηκε ένα «Κοινοτικό Πλαίσιο» στην σήμανση των διαφόρων συσκευασμένων προϊόντων (τροφίμων και μη τροφίμων) το οποίο τους απαλλάσει πλήρως από κάθε «ενοχλητική» σήμανση η οποία θα απειλούσε την απρόσκοπτη «παγκοσμιοποίηση» της παραγωγής και των κερδών τους.   
Στην σημερινή Ελλάδα που μαστίζεται από μια πρωτοφανή οικονομική κρίση, στην Ελλάδα που ο καταναλωτής ψάχνει απεγνωσμένα να αγοράσει προϊόντα που θα έχουν την ένδειξη «Ελληνικό προϊόν» ώστε να συνεισφέρει, μεταξύ πολλών άλλων, στην μείωση της ανεργίας και του ελλείμματος του εμπορικού ισοζυγίου (το οποίο με την έκταση που έχει, αποθρασύνει τους ήδη θρασύτατους δανειστές – πολυθενικά καρτέλ), βρίσκεται μπροστά σε ένα αδιαπέραστο τείχος αφού το συντριπτικό ποσοστό των πάσης φύσεως και κατηγορίας σημείων πώλησης στην χώρα μας έχει κυριολεκτικά αλωθεί (εξαγοραστεί) από τους δανειστές – πολυεθνικά καρτέλ που τον υποχρεώνουν (θέλει-δεν-θέλει) να αγοράζει τα «δικά τους» προϊόντα για να μεγιστοποιεί συνεχώς την εξάρτηση του από αυτούς!
Ο κωδικός 520 που υποτίθεται πως χαρακτηρίζει έμμεσα κάποια «ελληνική» προστιθέμενη αξία (είτε στην διαδικασία παραγωγής, είτε στην διαδικασία συσκευασίας) δεν σημαίνει απολύτως τίποτα: Χορηγείται από την ιδιωτική εταιρία «GS1 Ελλάς ΑΕ», σε οποιαδήποτε επιχείρηση που έχει έδρα ή είναι απλά εγκατεστημένη στην Ελλάδα, χωρίς να έχει κανένα δικαίωμα οποιασδήποτε μορφής ή κατηγορίας «ελέγχου». Οι πολυεθνικές εταιρίες που έχουν έδρα εκτός Ελλάδος μπορούν επίσης να προμηθεύονται όσους κωδικούς επιθυμούν (ακόμα και να αρχίζουν από 520) και από άλλες, εκτός Ελλάδος χώρες εφ΄όσον είναι ούτως ή άλλως εγγεγραμμένες στο διεθνές σύστημα GS1. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως ένα προϊόν μπορεί να παράγεται στην Γερμανία, την Ολλανδία ή την Αυστρία και να κυκλοφορεί ελεύθερα στην Ελλάδα με κωδικό 520!
Πολύ λογικά θα σκεφτεί κανείς «μα ο παραγωγός είναι υποχρεωμένος να γράψει την χώρα παραγωγής στις ενδείξεις της συσκευασίας». Λάθος, τεράστιο λάθος! Ο παραγωγός σήμερα δεν έχει καμμιά απολύτως νομική υποχρέωση να γράψει στην συσκευασία την «χώρα παραγωγής» εφ΄όσον το προϊόν παράγεται σε οποιαδήποτε χώρα-μέλος της ΕΕ (κάτι βέβαια που γνωρίζει ο παραγωγός και όχι ο καταναλωτής αφού δεν αναγράφεται πουθενά), εκτός αν το προϊόν προέρχεται από χώρα εκτός ΕΕ!Μόνο τέσσερις κατηγορίες προϊόντων εξαιρούνται από τον «κανόνα» αυτό (προσωρινά βέβαια αφού επίκειται «εναρμόνηση»):Γάλα, Λάδι, Κρέας και αλιεύματα. Στα προϊόντα αυτά, μέχρι σήμερα, είναι υποχρεωτική η αναγραφή της «χώρας παραγωγής» ακόμα και στην περίπτωση που η χώρα αυτή βρίσκεται μέσα στα κράτη-μέλη της ΕΕ. 
Κάποτε στην Ελλάδα, ο παραγωγός ή ο διακινητής ή ο πωλητής ενός προϊόντος έπρεπε να γράφει επάνω σε κάθε προϊόν (τρόφιμο ή μη τρόφιμο) την χώρα παραγωγής ώστε ο καταναλωτής να γνωρίζει τι ακριβώς αγοράζει. Η υποχρέωση αυτή άρχισε σταδιακά να «ξεφτίζει» με διάφορες «παρεμβάσεις» και «προσαρμογές». Το αποτέλεσμα είναι η σημερινή, απαγοητευτική εικόνα:
Σύμφωνα με την αγορανομική διάταξη 7/2009 (ΦΕΚ 1388/ Β΄/ 13-7-09) «Περί τροποποιήσεως και νέας κωδικοποιήσεως Αγορανομικών Διατάξεων, εκδοθεισών μέχρι και την 14 Μαΐου 2009», η οποία ισχύει από 13-7-09 (με την υπογραφή Γ. Κοντού) όλα «προσαρμόζονται» στο «Κοινοτικό πλαίσιο» με πλήρη «απελευθέρωση» όλων των ενοχλητικών υποχρεώσεων των παραγωγών που είχαν σχέση με την ενημέρωση των καταναλωτών!
Το άρθρο 30 της αγορανομικής διάταξης που αφορά την «Επισήμανση προσυσκευασμένων τροφίμων» απαιτεί (μεταξύ κάποιων άλλων επουσιοδών διατάξεων) την αναγραφή στην ελληνική γλώσσα την ονομασία του τρόφιμου, τα συστατικά που έχει, το περιεχόμενο, την λήξη του και «το όνομα ή την εμπορική επωνυμία και την διεύθυνση του παρασκευαστή ή του συσκευαστή ή ενός πωλητή εγκατεστημένου σε κράτος μέλος της ΕΟΚ». Με άλλα λόγια, ένας «πωλητής» εγκατεστημένος στην ΕΕ αρκεί να αναγράφεται στην ένδειξη του τρόφιμου και δεν απαιτείται πλέον ο καταναλωτής να γνωρίζει την προέλευση του τρόφιμου που θα φάει!
Για να τηρηθούν τα προσχήματα υπάρχει και μια παράγραφος (ζ) που αναφέρει πως πρέπει να γράφεται στην συσκευασία «Ο τόπος παραγωγής ή προέλευσης, στην περίπτωση που η παράλειψή του μπορεί να οδηγήσει τον καταναλωτή σε πλάνη, ως προς τον πραγματικό τόπο παραγωγής ή προέλευσης του τροφίμου» (Με άλλα λόγια δηλαδή, άρμεγε λαγούς, κούρευε χελώνες!)
Για τα γαλακτοκομικά, τα έλαια, το κρέας και τα αλιεύματα ισχύουν μέχρι και σήμερα ρητές υποχρεώσεις αναγραφής της χώρας προέλευσης στις συσκευασίες των προϊόντων αυτών, αλλά πολύ σύντομα επίκειται η κατάργηση και των υποχρεώσεων αυτών! Λίαν συντόμως μια νέα «προσαρμογή στο κοινοτικό πλαίσιο» θα μας υποχρεώνει να καταναλώνουμε κρέας, γάλατα, ελαιόλαδα και αλιεύματα χωρίς να γνωρίζουμε από που προέρχονται!!
Όσο αφορά τα υπόλοιπα προϊόντα που υπάγονται στην τεράστια κατηγορία μη τρόφιμα, το αρθρο 39 της αγορανομικής διάταξης 7/2009 αναφέρεται στις «ενδείξεις σε κάθε είδους συσκευασμένα προϊόντα πλην τροφίμων και ποτών» και απλοποιεί ακόμα περισσότερο τα πράγματα:
Στην συσκευασία δεκάδων χιλιάδων προϊόντων (μη τρόφιμα) πρέπει να αναγράφονται (μεταξύ κάποιων άλλων επουσιοδών διατάξεων) στην ελληνική γλώσσα (α) το ονοματεπώνυμο ή η εμπορική επωνυμία και η διεύθυνση του υπεύθυνου που θέτει το προϊόν σε κυκλοφορία - είτε δηλαδή είναι ο παρασκευαστής, είτε ο εισαγωγέας, είτε ο αντιπρόσωπος, είτε απλά ο πωλητής που είναι εγκατεστημένος σε κάποια χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης (β) Τι είναι το προϊόν, δηλαδή το είδος του προϊόντος (γ) την ονομαστική ποσότητα του περιεχομένου (δ) την χώρα παραγωγήςεφόσον δεν πρόκειται περί προϊόντων της Ε.Ε., δηλαδή αν δεν υπάρχει καμμιά ένδειξη για την χώρα που παρασκευάστηκε το προϊόν που αγοράζει ο καταναλωτής, πρέπει να υποθέσει πως προέρχεται από κάποια (άγνωστη στον καταναλωτή) χώρα - μέλος της ΕΕ (ε) διάφορα χαρακτηριστικά, εφόσον επιβάλλονται από ειδικότερες αγορανομικές διατάξεις.
Ο «συνδυασμός» όλων των παραπάνω κάνει «παιχνιδάκι» την παραπλάνηση του ευρωπαίου και του έλληνα καταναλωτή. Ένα απλό παράδειγμα: 
Στην Ελλάδα κυκλοφορεί από την δεκαετία του 60 το ΟΜΟ, ένα απορρυπαντικό που βρέθηκε εδώ και ολόκληρες δεκαετίες σε κάθε ελληνικό σπίτι. Σήμερα το σήμα ΟΜΟ ανήκει σε μια μεγάλη πολυεθνική (Unilever) η οποία εδώ και σχεδόν μια δεκαετία δεν το παράγει πλέον στην Ελλάδα, αλλά κάπου, σε κάποια (άγνωστη στους καταναλωτές) χώρα της Ευρωπαικής Ένωσης. Αυτό όμως δεν την εμποδίζει καθόλου να εμφανίζει επάνω στο προϊόν ένα κωδικό (EAN Bar Code) που αρχίζει από 520 γιατί απλούστατα είναι απόλυτα «νόμιμη» σύμφωνα με την «εθνική» και «κοινοτική νομοθεσία»!
 Μήπως όμως αυτή η «νομιμότητα» παραπλανά ξεδιάντροπα κάθε καλόπιστο έλληνα καταναλωτή; Πως να φανταστεί ο καθένας από εμάς πως ένα πολύ γνωστό, για ολόκληρες δεκαετίες, σήμα ελληνικού απορρυπαντικού, σε μια συσκευασία 100% στην ελληνική γλώσσα, με κωδικό που αρχίζει από 520, δεν είναι τίποτα άλλο από ένα ακόμα 100% εισαγόμενο προϊόν; 
Το παραπάνω παράδειγμα αποτελεί μια μόνο σταγόνα στον ωκεανό της παραπλάνησης των συνειδητοποιημένων ελλήνων καταναλωτών που επιμένουν να ψάχνουν και να «Αγοράζουν Ελληνικά», με χιλιάδες εισαγόμενα προϊόντα να προσπαθούν να τους εξαπατήσουν είτε με διάφορες εικόνες όμορφων ελληνικών νησιών στην (εισαγόμενη) συσκευασία τους είτε με άλλα ανεξάντλητης έμνευσης «ευρήματα»!  

Συμπέρασμα: Οι πανίσχυροι όμιλοι που δεν επιθυμούν κανένα έλεγχο όσον αφορά τον τόπο «παραγωγής» που πρέπει να μεταφέρεται ελεύθερα όπου υπάρχει μεγαλύτερο κέρδος, κάνουν την δουλειά τους και μάλιστα πάρα πολύ καλά (Βλπ. έρευνα αγοράς Μαίου 2012  στις αλυσίδες λιανικής σχετικά με τα υγρά πιάτων). Πρέπει όμως και όσοι Έλληνες επιθυμούν να εξασφαλίσουν εργασία μέσα στην χώρα τους, ασφαλιστική κάλυψη, αξιοπρεπή σύνταξη και μείωση της εξάρτησης τους από ψυχρούς, απρόσωπους και επικίνδυνους τοκογλύφους, να έχουν την δυνατότητα να επιλέγουν εύκολα προϊόντα που παράγονται στην Ελλάδα. Αυτήν την δυνατότητα το «Εθνικό» και «Κοινοτικό» νομικό πλαίσιο τους την αφαιρεί πλήρως, απαλλάσσοντας από κάθε υποχρέωση αναγραφής «ενοχλητικών» ενδείξεων στους μεγάλους πολυεθνικούς ομίλους (και σε κάθε άλλο μικρό ή μεμονωμένο παραγωγό που δεν του είναι όμως εξ ίσου πρακτικά χρήσιμο) ώστε ο τελικός καταναλωτής να αγοράζει στα τυφλά αυτό που του προσφέρεται από τα ήδη «κατειλλημένα» σημεία πώλησης.
Το νομικό όμως πλαίσιο, δεν απαγορεύει την αναγραφή προαιρετικών ενδείξεων – και μία από αυτές είναι η ένδειξη «Ελληνικό προϊόν»!
Ήδη, η ΓΓ Εμπορίου νομοθέτησε (Ν. 4072/2012) το προαιρετικό Σήμα Ελληνικών Προϊόντων, το οποίο δηλώνει την προέλευση του προϊόντος δίνοντάς του με τον τρόπο αυτό προστιθέμενη αξία τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Το σήμα αυτό θα διατίθεται μέσω των διαφόρων κλαδικών φορέων (Συνδέσμων, Ενώσεων Συνεταιρισμών κ.λ.π.)  οι οποίοι συντάσσουνΚανονισμούς Απονομής του Σήματος Ελληνικού Προϊόντος στις διάφορες Βιομηχανίες, μεταποιητικές, συκευαστικές και άλλες επιχειρήσεις που παράγουν μέσα στην Ελλάδα προϊόντα τα οποία έχουν σημαντική προστιθέμενη αξίαΤα γαλακτοκομικά π.χ. που σύντομα θα «απαλλαγούν» από την υποχρέωση να γράφουν ότι εισάγονται από την Γερμανία, την Αυστρία ή την Ολλανδία δεν θα είναι ευκολο να διαχωριστούν από τα αυθεντικά ελληνικά γάλατα με πολλαπλάσια θρεπτική αξία, εκτός αν τα ελληνικά γάλατα φέρουν το (προαιρετικό) Σήμα Ελληνικού Προϊόντος!
Όλες οι οργανωμένες προσπάθειες ευαισθητοποιημένων καταναλωτών (Επιμένων ΕλληνικάΚίνημα Πολιτών Καταναλώνουμε ότι παράγουμεΙΝΚΑ κ.α.) πρέπει να προτρέπουν τα μέλη τους και όλους τους Έλληνες καταναλωτές, μέχρι να καθιερωθεί το πιστοποιημένο από τους διάφορους  Συλλογικούς φορείς Σήμα Ελληνικού Προϊόντος,    να μην αγοράζουν προϊόντα που δεν θα έχουν ξεκάθαρη την προαιρετική πλέον ένδειξη «ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΡΟΙΟΝ» ή κάτι ανάλογο.
Είναι ο πιο απλός και πρακτικός τρόπος να αχρηστευτούν όλες ανεξαιρέτως οι «παραπλανητικές» απάτες διαφόρων «παραγωγών» εναντίον των ανυποψίαστων αλλά συνειδητοποιημένων ελλήνων καταναλωτών!
Επιμένετε να αγοράζετε προϊόντα, κάθε μορφής και κατηγορίας (τρόφιμα ή μη τρόφιμαμόνο όταν στην συσκευασία τους γράφουν τις λέξεις «ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΡΟΙΟΝ» ή κάτι ανάλογο! Μην «εμπιστεύεστε» καθόλου τον κωδικό αριθμό (EAΝ Bar Code) που αρχίζει από 520 γιατί είναι πολύ πιθανό να αγοράσετε ένα εισαγόμενο προϊόν ... σαν Ελληνικό! 
Η επιμονή στην ένδειξη «ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΡΟΙΟΝ» (ή κάτι ανάλογο) μέχρι να κυκλοφορήσει και να καθιερωθεί το (ημιεπίσημο)Σήμα Ελληνικού Προϊόντος  αποτελεί την πιο απλή και αποτελεσματική άμυνα απέναντι στο τσουνάμι των μεγαλοαπατεώνων και των κατευθυνόμενων «Κοινοτικών προσαρμογών» που θέλουν να μας μετατρέψουν σε πειθήνια και άβουλα πρόβατα στην (οικονομική – και όχι μόνο) σφαγή!
Λεωνίδας Κουμάκης*
4 Ιουλίου 2012

Β. Βιλιάρδος-ΣΤΑΣΗ ΑΝΑΜΟΝΗΣ


ΣΤΑΣΗ ΑΝΑΜΟΝΗΣ: Ενδεχομένως να έχουμε ήδη διαβεί το κατώφλι – εισερχόμενοι στο πέμπτο και τελευταίο στάδιο της κρίσης, στο γεωπολιτικό, στο οποίο η οικονομία θα τοποθετηθεί πλέον σε δεύτερη μοίρα

Η Βρετανία προτείνει δημοψήφισμα για την παραμονή της ή μη στην ΕΕ, η Γερμανία περιμένει τις αποφάσεις του συνταγματικού δικαστηρίου της για το ESMη Γαλλία θεωρεί ότι η απόφαση των Βρυξελλών αποτελεί ένα μεγάλο βήμα προς την ευρωπαϊκή ενοποίηση, η Ιταλία θριαμβολογεί για τη «νίκη» του διορισμένου τραπεζίτη πρωθυπουργού της, η Ισπανία θεωρεί ότι βρήκε τη λύση για τα τεράστια προβλήματα του τραπεζικού της συστήματος χωρίς να υποστεί τα «βασανιστήρια» του ΔΝΤ, ηΕλλάδα βιάζεται να δηλώσει πως πρέπει να έχει ανάλογη συμπεριφορά ο δικός της τραπεζικός κλάδος, αποδεχόμενη «άνευ όρων» την «ιδιοκτησία του μνημονίου» (!) και οι αγορές πανηγυρίζουν – ενώ μάλλον προετοιμάζονται κρυφά να ξεφορτώσουν μαζικά τα ομόλογα των χωρών του νότου, τα οποία έχουν στην ιδιοκτησία τους, στο νέο μηχανισμό.

Από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού οι Η.Π.Α., με τις συστημικές τράπεζες υπερβολικά εκτεθειμένες στην αγορά παραγώγων, με μεγάλες πόλεις στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, με μία αιματηρή κοινωνική έκρηξη «προ των πυλών», με έλλειμμα προϋπολογισμού της τάξης των 1,5 τρις $ και με αρνητικό εμπορικό ισοζύγιο 800 δις $, έχουν συνειδητοποιήσει ότι, πολύ δύσκολα θα αντιστρέψουν την πορεία παρακμής τους – με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουν με πανικό το μετεκλογικό μέλλον (2013), ειδικά την πιθανότητα αύξησης των επιτοκίων δανεισμού τους, την οποία σίγουρα θα «αντάλλασσαν» με έναν πόλεμο στη Συρία, στο Ιράν κοκ.  

Είναι δύσκολο λοιπόν να καταλήξει κανείς σε σχετικά ακριβή συμπεράσματα – πόσο μάλλον όταν η εικόνα γίνεται καθημερινά όλο και πιο θολή. Επομένως, είναι καλύτερα να αποφεύγονται οι οικονομικές αναλύσεις - τουλάχιστον για εκείνο το χρονικό διάστημα, για το οποίο δεν μπορούν να τεκμηριωθούν ρεαλιστικά και δεν μπορούν να καταλήξουν σε ασφαλείς «επιλόγους».

Ενδεχομένως δε να έχουμε ήδη διαβεί το κατώφλι – εισερχόμενοι στο πέμπτο και τελευταίο στάδιο της κρίσης, στο γεωπολιτικό, στο οποίο η οικονομία θα τοποθετηθεί πλέον σε δεύτερη μοίρα.

Συνοψίζοντας, θα μπορούσε κανείς ίσως να περιγράψει με λίγες λέξεις ως εξής τη σημερινή κατάσταση: «Ζήτω, τα μικρά προβλήματα αποτελούν παρελθόν – έχουμε πια μόνο πάρα πολύ μεγάλα».   


Υστερόγραφο

Ίσως η χρεοκοπία της Ελλάδας (αδυναμία εξόφλησης υποχρεώσεων) να είναι πιο πιθανή από ποτέ – αφού η λειτουργία του ESM, εάν τελικά γίνει αποδεκτό από το γερμανικό συνταγματικό δικαστήριο, φαίνεται να (ή θα επιδιωχθεί από τη Γερμανία να) προβλέπει κρατικές στάσεις πληρωμών, αποβολή χωρών από την Ευρωζώνη και πολλά άλλα ενδιαφέροντα.

Ο κίνδυνος δε λεηλασίας τόσο της δημόσιας (αποκρατικοποιήσεις), όσο και της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων, είναι μεγαλύτερος από κάθε άλλη φορά - επίσης οι γεωπολιτικές περιπέτειες.    

Σύμφωνα τώρα με το γερμανικό ινστιτούτο οικονομικών μελετών «Με τη συμφωνία της συνόδου κορυφής διασώθηκαν η WallStreet, το city του Λονδίνου και οι γαλλικές τράπεζες – ενώ η Γερμανία εγγυάται πλέον την εξόφληση των χρεών τωντραπεζών του ευρωπαϊκού νότου. Εκείνοι οι επενδυτές δε, οι οποίοι κερδοσκόπησαν εσφαλμένα, μπορούν να ξεφύγουν από την παγίδα την τελευταία στιγμή».

Περαιτέρω, «Οι χρηματαγορές ενθουσιάστηκαν, επειδή βρήκαν τελικά έναν τρόπο για να κλέψουν την περιουσία των Γερμανών. Στην καγκελάριο της Γερμανίας ασκήθηκε η μεγαλύτερη πίεση (εκβιασμοί) που θα μπορούσε ποτέ να αντέξει ένας Γερμανός πολιτικός, μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο».

Τέλος, «Για να ληστέψει κανείς τη Γερμανία την κατηγόρησε για επεκτατικές βλέψεις, για ιμπεριαλισμό δηλαδή, ενώ προφήτευσε ότι θα έλθει αντιμέτωπη με το μίσος των λαών της Ευρώπης. Η καγκελάριος δεν μπόρεσε να αντισταθεί στις τεράστιες πιέσεις (στους εκβιασμούς καλύτερα) που της ασκήθηκαν και συνθηκολόγησε. Η μοναδική μας ελπίδα τώρα είναι η αρνητική ετυμηγορία του συνταγματικού δικαστηρίου».    

Η Γερμανία λοιπόν μάλλον θεωρεί ότι εκβιάστηκε, καθώς επίσης ότι απομονώθηκε από τους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούς –όπως συνέβη πριν από το 2ο παγκόσμιο πόλεμο. Οι αντιδράσεις της επομένως είναι πολύ δύσκολο να προβλεφθούν – ενώθεωρεί κύριο υπεύθυνο την Ελλάδα, η οποία λειτούργησε ως ο Δούρειος Ίππος που διευκόλυνε την «εισβολή» στην Ευρωζώνη.


Αθήνα, 01. Ιουλίου 2012   

Β. Βιλιάρδος-Η ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΔΕΙΛΙΑΣ


Η ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΔΕΙΛΙΑΣ: Ας πάψουμε να παριστάνουμε τους δήθεν προσβεβλημένους, τους υπερήφανους, τους κοινωνικά ευαίσθητους ή τους πατριώτες για τα μάτια του κόσμου και ας αποδεχθούμε τις απίστευτα φοβικές επιλογές μας - αφού αυτές μας αξίζουν


Πόσο αλήθεια αποτιμάμε συλλογικά την αξιοπρέπεια και την υπερηφάνεια μας; Ποια είναι η τιμή που θα είμαστε πρόθυμοι να πουλήσουμε την ελευθερία και την εθνική μας κυριαρχία; Όλα έχουν προφανώς την τιμή τους, όπως και η ίδια η τιμή - ειδικά σε μία χώρα που επιτρέπει ανερυθρίαστα το σχεδόν καθημερινό εξευτελισμό της από άλλους λαούς, για να αποφύγει (δήθεν) τα χειρότερα.    

Εάν απλά μας ζητηθεί, ως αντάλλαγμα για τα δάνεια και τις μνημονιακές δόσεις, να υπηρετούμε πιστά τους πάσης φύσεως κατακτητές στη χώρα μας, χωρίς να ενδιαφερόμαστε για όλα όσα συμβαίνουν στους διπλανούς μας (ανεργία, αυτοκτονίες, εξαθλίωση, αφελληνισμός κοκ.) και παραμένοντας απαθείς, θα είχαμε καμία αντίρρηση;  

Κρίνοντας "εκ των πραγμάτων" όχι, αφού ψηφίστηκαν, για την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας, (σε κάποιο βαθμό υπό το καθεστώς του φόβου της εκδίωξης της Ελλάδας από το ευρώ) εκείνα τα κόμματα, τα οποία εγγυούταν την πιστή εφαρμογή του μνημονίου της ντροπής και της εξαθλίωσης.

Επομένως, δεν μπορεί να έχουμε παράπονα - τουλάχιστον όχι όσοι έδωσαν την ψήφο τους στα συγκεκριμένα κόμματα. Ας πάψουμε λοιπόν να παριστάνουμε τους προσβεβλημένους, τους υπερήφανους, τους κοινωνικά ευαίσθητους ή τους πατριώτες για τα μάτια του κόσμου και ας αποδεχθούμε τις απίστευτα φοβικές και δειλές επιλογές μας - αφού δυστυχώς αυτές μας αξίζουν.      

Ευρώπη ώρα μηδέν

Η προοπτική μιας καταστροφής, όσο προφανής και αν είναι, δεν αποτελεί εγγύηση ότι τα έθνη θα κάνουν ότι χρειάζεται για να αποφύγουν αυτή την καταστροφή. Πολύ περισσότερο μάλιστα εάν ο δογματισμός, η προκατάληψη και η ψηφοθηρία στερούν από τους ηγέτες την ικανότητα να δουν το προφανές.

Δεν υπήρξε όμως κάποια πρόοδος στην σύνοδο κορυφής της περασμένης εβδομάδας; Πράγματι, υπήρξε. Η Γερμανία υποχώρησε ελαφρά, συμφωνώντας

(α)  σε χαλαρότερους όρους δανεισμού για την Ιταλία και την Ισπανία, αλλά όχι στις απευθείας αγορές ομολόγων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και σε

(β)  ένα σχέδιο διάσωσης για τις ιδιωτικές τράπεζες, που ίσως να έχει κάποια λογική - αν και ακόμη δεν μπορεί κανείς να το πει με σιγουριά, λόγω της ασάφειας γύρω από τον μηχανισμό ESM (ο οποίος δεν «προικίσθηκε» με τραπεζική άδεια, δεν αυξήθηκαν τα κεφάλαια του ως όφειλαν και θα αργήσει πολύ να λειτουργήσει αποτελεσματικά).

Όμως, αυτές οι παραχωρήσεις είναι μάλλον αμελητέες, σε σχέση με την κλίμακα των προβλημάτων. Εάν δεν υπάρξει πρόθεση ενεργοποίησης της ΕΚΤ ως ύστατου δανειστή, εάν δεν γίνει αποδεκτός ένας ελεγχόμενος πληθωρισμός της τάξης του 4-6%, έτσι ώστε να μειωθούν πληθωριστικά τα δημόσια και ιδιωτικά χρέη (financial repression), καθώς επίσης εάν δεν υιοθετηθούν άμεσα τα ευρωομόλογα, σηματοδοτώντας την πρόθεση δημοσιονομικής και πολιτικής ενοποίησης της Ευρωζώνης, η κρίση θα επιστρέψει κατά πολύ δριμύτερη.

Όσο αφορά την Ελλάδα, ο κίνδυνος αποβολής της από το κοινό νόμισμα, είναι πλέον μεγαλύτερος από ποτέ – ειδικά επειδή η Γερμανία δεν έπαψε ούτε μία στιγμή να τη θεωρεί ως το ιδανικό υποψήφιο θύμα, για τον παραδειγματισμό των υπολοίπων χωρών της Ευρωζώνης (γνωρίζοντας επί πλέον το ρόλο της, ως κερκόπορτα και Δούρειου Ίππου για την εισβολή του ΔΝΤ στην Ευρωζώνη).   

Είναι δυνατόν να καταφέρει αλήθεια να αποφύγει τελικά το μοιραίο; Ίσως, εάν μπορέσει να λειτουργήσει για πρώτη φορά στην Ιστορία της συλλογικά, σε όλα τα επίπεδα (πολιτική, κοινωνία, επιχειρήσεις κλπ.), χωρίς να περιμένει βοήθεια από κανέναν.     

Διαπραγματεύσεις

Όμως, “τι θα μπορούσε να διαπραγματευθεί κανείς στη σύνοδο κορυφής, όταν ο πρωθυπουργός τόνιζε στην επιστολή του ότι «η νέα κυβέρνηση της Ελλάδας αποδέχεται την ιδιοκτησία του προγράμματος σταθεροποίησης και είναι πλήρως δεσμευμένη στους στόχους, στους αντικειμενικούς σκοπούς και σε όλες τις βασικές πολιτικές του προγράμματος»;


Κυβέρνηση, «πλήρως δεσμευμένη» σε όλες τις βασικές πολιτικές, είναι προφανές ότι ούτε θέλει, ούτε μπορεί να διεκδικήσει οποιαδήποτε βελτίωση των όρων του Μνημονίου”.

Ο κίνδυνος χρεοκοπίας της Ελλάδας λοιπόν, δυστυχώς μετά τη λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας της (αποκρατικοποιήσεις κοινωφελών, κερδοφόρων μονοπωλιακών επιχειρήσεων κλπ.), καθώς επίσης μετά την εξαθλίωση των πολιτών της, είναι μεγαλύτερος από ποτέ – ειδικά εάν συνεχίσει να επιμένει στην ιδιοκτησία του προγράμματος σταθεροποίησης (!) και στην πιστή εφαρμογή των εντολών των εισβολέων. 

Επενδύσεις

Μέχρι τώρα (δηλώσεις μετά τα αποτελέσματα των εκλογών και επιστολή Πρωθυπουργού στην πρόσφατη σύνοδο Κορυφής), ως επιτυχία για την Κυβέρνηση φαίνεται πως ορίζεται η απόλυτη προσήλωση στην επίτευξη των στόχων και των δεσμεύσεων του Προγράμματος (Μνημονίου) - με κάποιες τροποποιήσεις, που ακόμη μένει να τις δούμε ποιες θα είναι, κατά πόσο και πότε μπορούν να υλοποιηθούν, λαμβανομένου υπόψη ότι απαιτείται και η σύμφωνη γνώμη της Τρόικα.

Ποιος θα έρθει όμως να βάλει τα χρήματά του σε μια χώρα που αυτοκαταστρέφεται; Ποιος θα κάνει συνέταιρό του το κράτος με μια φορολογία κεφαλαίου, άμεση και έμμεση, στο 60 % - πόσο μάλλον εντός μιας χώρας που βαίνει ολοταχώς προς μία ανεξέλεγκτη κοινωνική έκρηξη; Για να επενδύσει κάποιος, χρειάζεται μακρόπνοη στρατηγική, κοινωνική ασφάλεια, σταθερό και ευνοϊκό φορολογικό και νομικό περιβάλλον.

Υπάρχει; Θα υπάρξει; Ή μήπως θα «βαφτίσουμε» επένδυση το ξεπούλημα των περιουσιακών στοιχείων της χώρας σε διάφορα hedge funds, τα οποία θα δώσουν κάποια λίγα χρήματα, θα πάρουν μονοπώλια και υποδομές πρώτης γραμμής και εν συνεχεία, αφού εφαρμόσουν ακραίες «πολιτικές εξυγίανσης» (έτσι θα το πουν), θα τις πουλήσουν πάλι σε ξένους, ή άλλους επενδυτές;

Από πού θα αντλεί έσοδα ένα κράτος, όταν οι υποδομές του θα ανήκουν σε ξένους, ενώ οι πολίτες του θα έχουν εξαθλιωθεί οικονομικά και, κυρίως, ψυχικά; Ποιος μπορεί να χαράξει οικονομική πολιτική με ένα κράτος διαλυμένο, με τις υπηρεσίες του να υπολειτουργούν, με τις υποδομές του ξεπουλημένες, με τους πολίτες του ανέργους (ή, στην καλύτερη περίπτωση, μετανάστες) και με μειωμένα κατά 30 % τα εισοδήματά τους;

Σε ποιο σχέδιο δράσης της Τρόικα τα γράφει αυτά; Ποιο μνημόνιο μπορεί να εγγυηθεί την επίτευξή τους; Σε τελική ανάλυση, ποιον εξυπηρετεί η σύγκρουση του πολίτη με τη χώρα του; Ποιοι θέλουν να μας κάνουν να μισήσουμε το κράτος μας, την περιουσία του, τις υποδομές του, τους υπαλλήλους του, τις παροχές του;”

Το χρυσόμαλλο δέρας  (μέρος από άρθρο του Σεπτεμβρίου 2011)

Προς το τέλος του 1970 εμφανίζεται στην Ελλάδα ένας εκπαιδευμένος στις Η.Π.Α. χαρισματικός πολιτικός ηγέτης, ο οποίος διαφθείρει ένα σχετικά μεγάλο μέρος του πληθυσμού – εθίζοντας το στην άμετρη κατανάλωση, στην ιδιοτελή ψήφο, στα χρέη και στην εύκολη ζωή. Αυξάνει τους μισθούς χωρίς κανένα κριτήριο παραγωγικότητας, διογκώνει τις κρατικές δαπάνες, καθώς επίσης τα ελλείμματα και διορίζει μία στρατιά ανεπαρκών δημοσίων υπαλλήλων - οι οποίοι στελεχώνουν μία «λεγεώνα», πιστή στις εντολές του αρχηγού της.

Τα έμπιστα μέλη της «λεγεώνας» τοποθετούνται σε καίριες θέσεις, οι οποίες εξασφαλίζουν στο κόμμα εξουσίας τη συνεχή επανεκλογή του – με την αδιαφανή χρηματοδότηση του να στηρίζεται στην υπόγεια διαπλοκή, καθώς επίσης στη διαφθορά. Μέσα σε λιγότερο από δέκα χρόνια, το δημόσιο χρέος της Ελλάδας εξακοντίζεται στα ύψη – από μηδενική σχεδόν αφετηρία. Μέχρι τότε, οι χρεοκοπίες της Ελλάδας ήταν το αποτέλεσμα των συνεχών «πολέμων» για τη διατήρηση της ανεξαρτησίας της – ενώ καμία χώρα δεν είχε εξευτελίσει ποτέ τους πολίτες της, οι οποίοι ζούσαν πάντοτε μέσα στα πλαίσια των οικονομικών δυνατοτήτων τους.

Την ίδια εποχή, τα παιδιά του Σικάγου παίρνουν τα ηνία της πολιτικής στις Η.Π.Α., ιδιωτικοποιώντας σχεδόν όλες τις κερδοφόρες κρατικές δραστηριότητες. Στις υπόλοιπες χώρες του πλανήτη, στις οποίες δραστηριοποιείται επεκτατικά η υπερδύναμη, τοποθετούνται κατά προτίμηση σοσιαλιστικές κυβερνήσεις, με τη συμμετοχή εκπαιδευμένων στις Η.Π.Α. οικονομολόγων – επειδή αυτές μπορούν να εφαρμόζουν ευκολότερα τη νεοφιλελεύθερη πολιτική, έχοντας μεταξύ άλλων τον έλεγχο των εργατικών συνδικάτων.               

Αργότερα, στα τέλη της δεκαετίας του 1980, η τότε Δ. Γερμανία υποχρεώνεται από τη Γαλλία [KAΘΟ ΚΑΤΑΚΕΚΤΗΜΕΝΗ ΧΩΡΑ ΠΟΥ Ο ΚΑΓΚΕΛΑΡΙΟΣ ΥΠΟΓΡΑΦΕΙ ΔΗΛΩΣΙΝ ΥΠΟΤΑΓΗΣ ΣΤΟΝ ΓΑΛΛΟ ΑΣΤΥΝΟΜΟ ΣΤΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟ] να συμμετέχει στη μελλοντική δημιουργία της Ευρωζώνης, στο κοινό νόμισμα καλύτερα (ευρώ), πριν ακόμη της επιτραπεί η ένωση της με την Α. Γερμανία. Οι Γάλλοι κυρίως θεωρούν ότι, το κοινό νόμισμα θα αποτελούσε ισχυρή προστασία τους απέναντι στις ανέκαθεν επεκτατικές τάσεις της Γερμανίας - ενώ υπέφεραν κατά κανόνα από το ισχυρό νόμισμα (μάρκο) της γείτονας χώρας.

Τέλος η Ελλάδα, αρχές του 2000, πριν ακόμη καταφέρει δηλαδή να γίνει ισότιμο μέλος της Ευρωζώνης, αναζητάει λύσεις για την «παραποίηση» κάποιων «λογιστικών στοιχείων» της - τα οποία θα μείωναν το δημόσιο χρέος της, με τη βοήθεια της δημιουργικής λογιστικής. Η Ελληνίδα υπεύθυνος της Goldman Sachs στο Λονδίνο, διαπιστώνοντας έκπληκτη τις τεράστιες αδυναμίες της στατιστικής υπηρεσίας της Ευρωζώνης, καθώς επίσης όλων των υπολοίπων ελεγκτικών μηχανισμών της ΕΕ,δημιουργεί ένα προϊόν (swap), το οποίο επιτρέπει την απόκρυψη ενός μέρους των χρεών της Ελλάδας – μία εξαιρετικά κερδοφόρα τοποθέτηση για τον εργοδότη της, αφού μεταφέρονται χρέη στο μέλλον, με πολύ υψηλά επιτόκια.  

…….Χωρίς να επεκταθούμε σε λεπτομέρειες, αφού έχουμε αναλύσει το θέμα πολλές φορές στο παρελθόν, τόσο η ραγδαία μείωση του ΑΕΠ μας, όσο και η απίστευτη αύξηση των χρεών, δίνουν τις δικές τους απαντήσεις – ειδικά επειδή το μειωμένο ΑΕΠ οδηγεί αναπόφευκτα σε μεγάλο περιορισμό των δημοσίων εσόδων, τάξης μεγέθους ίσης με το 25% του ποσού μείωσης (όσο η μέση φορολόγηση).

Αναλυτικότερα, το δημόσιο χρέος μας αυξήθηκε κατά περίπου 70 δις € μέσα στα δύο έτη, στα οποία δραστηριοποιείται το «Ταμείο» στη χώρα μας - όταν το ΔΝΤ μας έχει μέχρι στιγμής (Σεπτέμβριος 2011) δανείσει πολύ λιγότερα (περίπου 55 δις €). Από την άλλη πλευρά, στο ίδιο χρονικό διάστημα, το ΑΕΠ μας κατέρρευσε, αντί να αυξηθεί, παρασύροντας μαζί του τα έσοδα του δημοσίου - τα οποία πλέον καλούμαστε εμείς να αναπληρώσουμε, με φόρους οι οποίοι θα εξαθλιώσουν εντελώς τους Έλληνες Πολίτες. Παράλληλα, όλες οι υπόλοιπες αξίες στη χώρα μας (εισηγμένες εταιρείες στο χρηματιστήριο, ακίνητα κλπ.) έχουν μειωθεί κατά τουλάχιστον 300 δις €.

Σε τελική ανάλυση, για τη δήθεν διάσωσή μας, οι ευεργέτες μας έχουν πληρώσει περί τα 55 δις €, ενώ μας έχουν ζημιώσει πάνω από 300 δις € - χωρίς καμία απολύτως προοπτική για το μέλλον μας, αφού το ίδιο το ΔΝΤ προβλέπει ότι, το δημόσιο χρέος μας το 2012 θα αναρριχηθεί στο 190% του ΑΕΠ μας (οπότε βέβαια θα χρεοκοπήσουμε ανεξέλεγκτα, αφού μας ληστέψουν προηγουμένως).

Είναι δυνατόν λοιπόν να θέλουμε να συνεχίσει η ληστεία της Ελλάδας – πόσο μάλλον να εκλιπαρούμε ανόητα την Τρόικα να επιστρέψει; Δεν είναι προτιμότερη η στάση πληρωμών, παρά τα επώδυνα επακόλουθα της, από την άσκοπη λεηλασία τόσο της δημόσιας, όσο και της ιδιωτικής περιουσίας μας, καθώς επίσης από την υποδούλωση της πατρίδας μας στους τοκογλύφους δανειστές της; Ποιος μας υποχρεώνει αλήθεια να επιλέξουμε ανάμεσα στη «Σκύλλα και στη Χάρυβδη» – στη Γερμανία δηλαδή της Άριας Φυλής ή στην εγκληματική συμμορία της ελίτ, την οποία εκπροσωπεί το ΔΝΤ; 

……….Ολοκληρώνοντας, όπως έχουμε επισημάνει αρκετές φορές, το ΔΝΤ, όταν εισβάλλει σε μία χώρα, με τη βοήθεια της εκάστοτε πολιτικής της ηγεσίας, δεν περιορίζεται ποτέ στις «υπηρεσίες» του ηγέτη του ενός κόμματος εξουσίας. Συνήθως έχει από πολύ πριν εξασφαλίσει τη συμμετοχή/συνενοχή των εκάστοτε δύο βασικών πολιτικών αρχηγών της – ενώ το κεντρικό «στρατηγείο» του τοποθετείται πάντοτε στο υπουργείο οικονομικών.

διαφόρων, με παρεμβάσεις
B/Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2012