Ἐγὼ τώρα ἐξαπλώνω ἰσχυρὰν δεξιὰν καὶ τὴν ἄτιμον σφίγγω πλεξίδα τῶν τυράννων δολιοφρόνων . . . . καίω τῆς δεισιδαιμονίας τὸ βαρὺ βάκτρον. [Ἀν. Κάλβος]


****************************************************************************************************************************************

.

.

ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΙΣ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΕΠΟΧΗΣ

ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΙΣ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΕΠΟΧΗΣ
ΔΩΡΟ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ - κλικ στην εικόνα

.

.
ΔΩΡΟ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ - κείμενα του Παν. Μαρίνη δημοσιευμένα μεταξύ Σεπτεμβρίου 2016 και Απριλίου 2017.
******************************************************

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΣΒΑΣΤΙΚΑΣ

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΣΒΑΣΤΙΚΑΣ
ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΣΒΑΣΤΙΚΑΣ - ΔΩΡΟ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ - κλικ στην εικόνα

.

.
ΔΩΡΟ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ - κλικ στην εικόνα
****************************************************************************************************************************************

ΤΟ ΝΕΟΝ ΒΙΒΛΙΟΝ ΤΟΥ ΠΑΝ. ΜΑΡΙΝΗ

ΤΟ ΝΕΟΝ ΒΙΒΛΙΟΝ ΤΟΥ ΠΑΝ. ΜΑΡΙΝΗ
κλικ στην εικόνα
****************************************************************************************************************************************

TO SALUTO LA ROMANA

TO SALUTO  LA ROMANA
ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΓΙΑ ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
****************************************************************************************************************************************

ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΕΩΣ ΤΩΝ ΓΙΓΑΝΤΩΝ

ΕΥΡΗΜΑ ΥΨΗΛΗΣ ΑΞΙΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΤΟΣΟΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΜΕΛΕΤΗΝ ΤΗΣ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑΣ ΟΣΟΝ ΚΑΙ ΔΙΑ ΜΙΑΝ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΘΕΜΕΛΙΩΣΙΝ ΤΗΣ ΙΔΕΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΚΑΤΑΚΛΥΣΜΙΑΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΙ Η ΑΝΕΥΡΕΣΙΣ ΤΟΥ ΜΟΜΜΙΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥ ΓΙΓΑΝΤΙΑΙΟΥ ΔΑΚΤΥΛΟΥ! ΙΔΕ:
Οι γίγαντες της Αιγύπτου – Ανήκε κάποτε το δάχτυλο αυτό σε ένα «μυθικό» γίγαντα
=============================================

.

.
κλικ στην εικόνα

.

.
κλικ στην εικόνα

.

.
κλικ στην εικόνα

.

.
κλικ στην εικόνα

26 Μαΐου 2014

Παν. Μαρίνης : Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ)

Παν. Μαρίνης

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
(ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ)
-----
ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΑΣΟΚ
1. Το σύστημα ΠΑΣΟΚ - ιστός αράχνης επί 40 έτη εκμεταλλεύθηκε τον ελληνικό λαό, τον έριψε στην εσχάτη παρακμή, τον εξεμαύλισε, τον διέφθειρε και τον έμαθε να ζη άπραγος περιμένονταν τον διορισμό στο δημόσιο ή την παχυλή αγροτική επιδότησι και τελικώς υπερχρέωσε την Ελλάδα και προγραμματικώς την έριψε στην εξευτελιστική χοάνη του ΔΝΤ, υπήρξε μία λαμπρή ευκαιρία να εκλείψη το 2012. 
Τότε όμως ενεφανίσθη ο από μηχανής θεός, η Ν.Δ. η οποία αντί να πράξη το πασίδηλον, τουτέστιν να κυβερνήση ως "κυβέρνησις μειοψηφίας", το έλαβε ως συνεταίρον, όμως ουχί ως ισότιμον συνεταίρον, αλλά του παρέδωσε απαξάπαντα τα κλειδιά της δημοσίας διοικήσεως, ούτως ώστε όλοι οι διοικηταί ΔΕΚΟ του 2009 έμειναν στις θέσεις των αλλά και κάθε νεοδιοριζόμενον πρόσωπον ως π.χ. Διοικηταί νοσοκομείων, ήτο ΠΑΣΟΚ, το δίχτυ-βρόγχος του ΠΑΣΟΚ στις δημόσιες υπηρεσίες έσφιξε όσο ποτέ, τώρα δε κατά τας εκλογάς η Ν.Δ. έκαμε ό,τι ηδύνατο να υποστηρίξη το ΠΑΣΟΚ αδυνατίζοντας η ιδία! Πόθεν προέρχεται αυτή η πρωτοφανής πολιτική μωρία; Δύο ερμηνείαι υπάρχουν: είτε άπαντα τα στελέχη της Ν.Δ. είναι ηλίθιοι, είτε έλαβε τοιαύτας εντολάς από τους Κοσμοεξουσιαστάς Τοκογλύφους, αυτοί που της υπηγόρευσαν και τας αξιοπεριέργους εκλογάς του 2009 μεσούντος του Αυγούστου! 
Οπως ήλθαν τα πράγματα, η πιθανοτέρα εξέλιξις είναι ότι πρωταγωνιστής πλέον των εξελίξεων θάναι το νεκραναστημένον ΠΑΣΟΚ ενώ η Ν.Δ. από "μικρό κόμμα" θα ολισθήσει στην ολική φθορά!

Ο ΛΑΟΣ
2. Ο λαός στην πλειονότητά του, στο 70%, παραζαλισμένος από την κοινωνική μηχανική της "ελεγχόμενης πείνας" προς κάμψιν της αντιστάσεώς του, και μη έχων αποβάλλει τον Πασοκικό εκμαυλισμό του, υπέβαλε στην κυβέρνησι να διακηρύξη αυτό που είναι ο πόθος και η ελπίδα του: Πρωτογενές πλεόνασμα - βγήκαμε στις αγορές - φεύγει η Τρόϊκα και άρα τώρα θα πάρη η κυβέρνησις νέα μεγάλα δάνεια και χωρίς έλεγχο θα τα μοιράσει στον λαό και ώσπου να γίνη η νέα χρεοκοπία μετά 20ετία θάχουμε ζήσει καλά με ραστώνη και χαράτι! Η κυβέρνησις των δημαγωγών το διεκήρυξε και ο λαός την εψήφισε και εξέλεξε ως διαχειριστή των νέων δανείων το γνώριμό του ΠΑΣΟΚ που έχει εις αυτά τα ζητήματα πείρα και καπατσωσύνη! Ολα πολύ λογικά και αναμενόμενα!

Η ΕΙΚΟΝΑ ΠΟΥ ΠΡΟΒΑΛΛΟΥΝ ΤΑ ΜΜΕ
3. Βλέποντα κανείς όλα τα πάνελ των εκλογικών εκπομπών της τηλεοράσεως κατέληγε στο συμπεράσμα ότι υπάρχει πλήρης ουσιαστική ομοφωνία όλου του φάσματος πολιτικών και δημοσιογράφων, από το ΚΚΕ ως την Ν.Δ., ότι πρόκειται μάλλον περί σκηνοθετημένης θεατρικής παραστάσεως όπου ο κάθε ηθοποιός υποδυόμενος ρόλον πολιτικού ή δημοσιογράφου εκτελεί το νούμερό του, και ότι η ομοφωνία αυτή  περιλαμβάνει, μεταξύ των άλλων, να μην λέγεται ούτε λέξη γιά τα δύο παμμέγιστα θέματα περί τα οποία θα έπρεπε λογικώς να περιστρέφεται όλη η συζήτησις, πρώτον το θέμα του εποικισμού Ελλάδος και Ευρώπης από Νεγρίδες και Μωαμεθανούς και δεύτερον, ανάλυσις των υπέρ και κατά της Ε.Ε. και του Ευρώ, τί κερδίζω με το Ευρώ και τί χάνω; Τί κερδίζω έχοντας παραδοθεί στην Ε.Ε, η οποία και νομοθετεί πλέον δι' εμέ; Είναι δυνατή η οικονομική ανάπτυξις της Ελλάδος με νόμισμα το Ευρώ; Παρεδόθη η Εθνική Ανεξαρτησία, τί έλαβα ως αντάλλαγμα; Επίσης, να προβάλλεται συστηματικώς μία περιγραφή απατηλή και εξωπραγματική της πραγματικής καταστάσεως της χώρας με παρασιώπησι ότι με νόμους συνειδητά οδηγήθηκε όλος ο ελληνικός λαός στην πτώχευσι και ότι τώρα ζούμε πλέον σε άλλη χώρα όπου έχει απλωθεί η δυστυχία με εξανεμισμό των εισοδημάτων και των αποταμιεύσεων των πολιτών, με επίσημο ανεργία 1,5 εκατομμυρίων και με εκποίησι της λαϊκής περιουσίας, όλης της λαϊκής περιουσίας, από τις παραγωγικές επιχειρήσεις-ΔΕΚΟ, όπως η ΔΕΗ ή η ΛΑΡΚΟ έως τα νεόδμητα ακίνητα των υπουργείων, πράγμα που παρά πάσαν λογικήν συμφωνούν όλοι να προβάλλεται -κάνοντας το μαύρο-άσπρο- ως αρετή, ως "αποκρατικοποιήσεις" που πρέπει να επιταχυνθούν! Ητο ένας άλλος κόσμος ανθρώπων οι οποίοι με χαρακτηριστική άνεση πολύπειρου ηθοποιού εχλεύαζαν την νοημοσύνη του πληθυσμού! Το πλέον εξωφρενικόν σημειολογικώς τεκμήριον του χλευασμού είναι η νέα ορθή ενδυμασία των πολιτικών, η λεγομένη "στυλ Αχμαντινετζάντ", με σκούρο γκρίζο σακκάκι και άσπρο ανοικτό σαν χωνί υποκάμισο, η οποία υποδύεται την λαϊκή ενδυμασία του εργάτη που γυρίζει μπαϊλντισμένος από το εργοστάσιο· ανήθικος λαϊκισμός σε όλον του το μεγαλείον! 
Η υποκρισία περί ενημερώσεως: Οπως είπαμε, όλοι ήσαν εκεί, στα πάνελ, όλοι οι ηθοποιοί του σκηνοθετημένου κουκλοθεάτρου της πολιτικής σκηνής, όμως η συζήτησις συχνά-πυκνά περιεστρέφετο περί τον άφαντο τρίτο του εκλογικού αποτελέσματος! Αυτός ήτο ολικώς απών, ούτε τον είδαμε στο εκλογικό του κέντρο, ούτε οι δημοσιογράφοι τον εκάλεσαν να ειπή την γνώμη του! Στο πρώτο λίγο δύσκολο τεστ, τα απατηλά συνθήματα περί υπάρξεως δήθεν καθεστώτος ελευθερίας της γνώμης και του λόγου και των ιδεών εξηφανίσθησαν ως η ομίχλη της αυγής! Αυτός που έλαβε το 10% των ψήφων ΔΕΝ δικαιούται συμφώνως με όλα τα ΜΜΕ και όλους τους παρισταμένους στα πάνελ να παρουσιάση στο κοινό την γνώμη του  και να του δοθή λόγος! Αντιθέτως, κατά την διάρκειαν του προεκλογικού αγώνος όπου υποχρεωτικώς ενεφανίζοντο υποψήφοι όπως στην Θεσσαλονική, όλοι οι άλλοι έφευγαν, τέτοια πίστις στην ελευθερία της γνώμης και του λόγου και των ιδεών! Και μάλιστα σε μία πόλι και χώρα που όχι μόνον δέχεται την ύπαρξιν "Τουρκικού κόμματος" στην Θράκη, όπου εθριάμβευσε με 43%, αλλά ξαναψήφισε τον Δήμαρχο τον γνωστό από τους πανηγυρικούς του υπέρ του γενοκτόνου των Ελλήνων Κεμάλ! Η ομήγυρις ομαδικως εξαπέλυε οργή και ύβρεις εναντίον του απόντος και απέβαλε κάθε χαλινόν νομιμοφροσύνης και δημοκρατικότητος (όπως λέγεται) καλούσα την κυβέρνησι, δηλαδή τον εαυτόν της, να τον αντιμετωπίση με "άλλα μέσα" τα οποία δεν κατονομάζονται μεν αλλά αφήνεται να εννοηθή ότι πρέπει να είναι ανάλογα με αυτά τα "τιμημένα" που αντιμετώπιζε τους εχθρούς του το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ! ΤΟΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥΣ· τώρα θα μου πείτε εδώ είναι η χώρα όπου το μαύρο γίνεται άσπρο, Δημοκρατικό το άνομο-διεφθαρμένο-με καταδίκες από το Ειδικό Ανώτατο Δικαστήριο ΠΑΣΟΚ, Δημοκρατικό το λυσσαλέως ανθελληνικό ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ!

ΤΟ ΑΔΙΚΗΜΑ
4. Ομως γεννάται το ερώτημα, ποιό είναι το ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΝ αδίκημα ένεκεν του οποίου όλον το "σύστημα" έθεσε ουσιαστικώς την Χρυσή Αυγή εκτός νόμου και εκτός οιασδήποτε δημοσίας παρουσίας; (α) Διότι τολμά να ομιλή διά "ΕΘΝΟΣ", διά "ΕΛΛΑΔΑ", τολμά να ομιλή (μερικώς έστω) δά την Συλλογική οντότητα Ελληνική Πατρίδα! (β) Τολμά να αντιτίθεται στο κύριον σχέδιον και στόχον των Κοσμοεξουσιαστών το οποίον και προωθούν λυσσαλέως, μανικώς, με κάθε κόστος, τουτέστιν, στην ολικήν βιολογικήν εξόντωσιν των Ευρωπαϊκών εθνισμών και κατά πρώτον του Ελληνικού Εθνους και στον συστηματικό-προγραμματισμένο εποικισμό της Ευρώπης από Νεγρίδες και Μωαμεθανούς! 

Η ΕΛΠΙΔΑ
5. Στο σκηνοθετημένο κουκλοθεάτρο της πολιτικής σκηνής επιτέλους εμφανίσθηκε ο απρόσκλητος, ο παρείσακτος, ο αντισυστημικός, η φωνη του ποσοστού του λαού ο οποίος έχει ξυπνήσει, που έχει αποτινάξει την πελατειακή σχέσι και την αισχρή μαστρωπία του συστήματος ΠΑΣΟΚ και η οποία ακούσθηκε δυνατά με αυτό το 10%! Και η λογική λέγει ότι όταν μέσα από την μονοφωνία της κατατρομοκρατήσεως [εδώ φίλοι μου τηλεφωνούσαν ερωτώντας: "κινδυνεύω που έχω μερικά τεύχη του περιοδικού;"], των χειροπέδων και των φυλακίσεων και των υαινών που γυρίζουν, φονεύουν (κυριολεκτικώς, δεν ξεχάσαμε ακόμη τους στυγερούς φόνους των παιδιών μας), καίνε και τρομοκρατούν-ξυλοφορτώνουν έχοντας επκεφαλής το πανώ "Θάνατος τους Φασίστες", ναί, όταν μέσα από την μονοφωνία της κατατρομοκρατήσεως εμφανίζεται το 10% τότε  η λογική λέγει ότι το πραγματικόν ποσοστόν είναι 30%! Αυτός ο λαϊκός εξυπνισμός είναι η ελπίδα διά το μέλλον! Θεωρούμε ότι άρχισε εντατικώς πλέον η λαϊκή ζύμωσις η οποία θα φέρη στην εξουσία τον Λαϊκό Ηγέτη!

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ
6. Εκφράζομε τον σεβασμό μας σε αυτούς όπου πιστοί στις ιδέες τους και σταθεροί στο χρέος τους ευρίσκονται στις φυλακές του καθεστώτος και συγχρόνως τον θαυμασμό μας γιά τον Νίκο Μιχαλολιάκο και το τιτάνιον κατόρθωμά του, που πήρε τις εθνικές ιδέες από το 0,01 οπου τις είχε καταντήσει η αμείλικτη δίωξή τους από την επικατάρατη Μεταπολίτευσι και τις κατέστησε κυρίαρχη πλέον λαϊκή ιδεολογία και δίδομε θερμά συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές της νίκης της Χρυσής Αυγής, από τους απλούς ψηφοφόρους έως σε όλους εκείνους που εργάσθηκαν γιά την εκλογική της παρουσία! ΠΑΙΔΙΑ ΔΩΣΑΤΕ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ! ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ!

===

25 Μαΐου 2014

Το πρόβλημα με το Ισλάμ

Το πρόβλημα με το Ισλάμ (Σαμ Χάρις)


Όπως κάθε άλλη θρησκεία, το Ισλάμ έχει περάσει από διάφορες φάσεις. Μουσουλμάνοι διανοούμενοι ανακάλυψαν την Άλγεβρα, μετέφρασαν τα συγγράμματα του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, και συνέβαλαν σε μεγάλο βαθμό στην ανάπτυξη αρκετών επιστημών, που βρίσκονταν στα πρώτα τους βήματα, σε μία περίοδο που οι χριστιανοί της Ευρώπης ζούσαν μέσα σε απόλυτη άγνοια. Μόνο μέσα από την κατάχτηση της Ισπανίας από τους μουσουλμάνους, έφθασαν τα ελληνικά κείμενα να μεταφρασθούν στα Λατινικά και έδωσαν το έναυσμα για την Αναγέννηση στη Δυτική Ευρώπη.
Θα μπορούσε κανείς να γράψει χιλιάδες σελίδες απαριθμώντας τέτοιες περιπτώσεις σε σχέση με κάθε θρησκεία, ποιον σκοπό θα εξυπηρετούσε όμως; Μήπως αυτό θα σήμαινε ότι η θρησκευτική πίστη είναι κάτι καλό ή ακόμη και αγαθοεργές; Αποτελεί κοινοτοπία το να πει κανείς ότι σχεδόν όλα τα πράγματα που αξίζουν σε αυτόν τον κόσμο έχουν δημιουργηθεί από ανθρώπους της πίστης, διότι σχεδόν όλοι όσοι δούλεψαν με σφυριά ή όργωσαν τις θάλασσες υπήρξαν ευσεβείς οπαδοί κάποιας θρησκευτικής παράδοσης. Απλώς δεν υπήρχε κανένας άλλος για να κάνει αυτές τις δουλειές. Μπορούμε επίσης να πούμε ότι όλα τα ανθρώπινα επιτεύγματα πριν από τον 20ό αιώνα πραγματοποιήθηκαν από άνδρες και από γυναίκες που δεν είχαν ιδέα για τη μοριακή βάση της ζωής. Μήπως από αυτό προκύπτει ότι θα άξιζε να διατηρήσουμε μία αντίληψη για τη Βιολογία με βάση τον 19ο αιώνα;
Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πώς θα ήταν σήμερα ο κόσμος μας, αν κάποιο μεγάλο βασίλειο της Λογικής είχε εμφανισθεί την εποχή των σταυροφοριών και είχε επιβάλει την ειρήνη στα θρησκευόμενα πλήθη της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής. Ίσως να είχαμε αποκτήσει ένα σύγχρονο δημοκρατικό καθεστώς και να είχε εμφανισθεί το Διαδίκτυο από το 1600. Το γεγονός ότι η θρησκευτική πίστη έχει αφήσει τα ίχνη της σε κάθε τομέα του πολιτισμού μας, δεν αποτελεί επιχείρημα για τη στήριξή της, ούτε κάποια συγκεκριμένη πίστη μπορεί να απαλλαγεί από τις ευθύνες της επειδή ορισμένοι πιστοί της συνεισέφεραν τα μέγιστα στον ανθρώπινο πολιτισμό.
Πολλοί συγγραφείς, έχουν παρατηρήσει ότι είναι προβληματικό το να αναφέρεται κανείς σε μουσουλμανικό «φονταμενταλισμό», διότι αυτό υπονοεί ότι υπάρχουν σοβαρές δογματικές διαφορές ανάμεσα στους φονταμενταλιστές μουσουλμάνους και στο κύριο σώμα των πιστών. Η αλήθεια όμως είναι ότι οι περισσότεροι μουσουλμάνοι φαίνονται να είναι «φονταμενταλιστές» με τη δυτική έννοια της λέξης -ως προς το ότι ακόμη και βάσει «μετριοπαθών» ερμηνειών του Ισλάμ, το Κοράνιο θεωρείται ο κυριολεκτικός και αλάθητος λόγος του ενός και μοναδικού αληθινού Θεού. Η διαφορά ανάμεσα στους φονταμενταλιστές και στους μετριοπαθείς -και αναμφίβολα η διαφορά ανάμεσα στους κάθε είδους «εξτρεμιστές» και στους μετριοπαθείς- εντοπίζεται στον βαθμό στον οποίο προσεγγίζουν την πολιτική και στρατιωτική δράση, ως ένα οργανικό στοιχείο για την εφαρμογή της πίστης τους στην πράξη. Σε κάθε περίπτωση, όσοι πιστεύουν ότι το Ισλάμ πρέπει να καθορίζει κάθε διάσταση της ανθρώπινης ύπαρξης, συμπεριλαμβανομένων της πολιτικής και της νομοθεσίας, σήμερα δεν αποκαλούνται γενικότερα «φονταμενταλιστές» ή «εξτρεμιστές», αλλά μάλλον «ισλαμιστές».
Από την οπτική γωνία του Ισλάμ, ο κόσμος χωρίζεται στον «Οίκο του Ισλάμ» και στον «Οίκο του Πολέμου», και αυτή η δεύτερη περιγραφή θα έπρεπε να αποτελεί ένδειξη του τρόπου με τον οποίο πολλοί μουσουλμάνοι πιστεύουν ότι θα επιλυθούν τελικώς οι διαφορές τους, με όσους δεν συμμερίζονται την πίστη τους. Αν και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπάρχουν κάποιοι «μετριοπαθείς» μουσουλμάνοι, που έχουν αποφασίσει να παραβλέψουν την αναπόδραστη μαχητικότητα της θρησκείας τους, το Ισλάμ είναι αναντίρρητα μία θρησκεία κατάκτησης. Το μοναδικό μέλλον που οραματίζονται οι ευσεβείς μουσουλμάνοι -ως μουσουλμάνοι- είναι ένα μέλλον στο οποίο όλοι οι άπιστοι έχουν ασπασθεί το Ισλάμ, έχουν υποταχθεί ή έχουν σκοτωθεί. Τα δόγματα του Ισλάμ, απλά δεν δέχονται τίποτε παραπάνω από μία προσωρινή διανομή της εξουσίας με τους «εχθρούς του Θεού».
Όπως και οι περισσότερες άλλες θρησκείες, στο Ισλάμ έχουν υπάρξει διαφόρων ειδών σχίσματα. Από τον 7ο αιώνα οι σουνίτες (που είναι η πλειονότητα) θεωρούν τους σιίτες ετεροδόξους, και οι σιίτες το αντίστροφο. Επιπλέον, στο εσωτερικό αυτών των δύο ομάδων έχουν εμφανισθεί διαφορές, ακόμη και στις τάξεις όσων είναι καθαρόαιμοι ισλαμιστές. Δεν χρειάζεται να ασχοληθούμε λεπτομερώς με αυτό το μωσαϊκό αιρέσεων, πέρα από το να σημειώσουμε ότι αυτά τα σχίσματα είχαν το μάλλον ευνοϊκό αποτέλεσμα να χωρίσουν τον οίκο του Ισλάμ σε ομάδες που αντιμάχονται η μία την άλλη. Ενώ αυτό αμβλύνει την απειλή που αποτελεί σήμερα το Ισλάμ για τη Δύση, το Ισλάμ και ο δυτικός φιλελευθερισμός δεν παύουν να παραμένουν ασυμφιλίωτα κινήματα. Το μετριοπαθές Ισλάμ -το αληθινά μετριοπαθές, που ασκεί αληθινή κριτική στον μουσουλμανικό παραλογισμό- δεν φαίνεται να υπάρχει στην ουσία. Αν υπάρχει, κρύβεται πολύ καλά, όπως έκαναν και οι μετριοπαθείς χριστιανοί τον 14ο αιώνα (για τους ιδίους λόγους).
Το χαρακτηριστικό του Ισλάμ που ανησυχεί περισσότερο τους μη μουσουλμάνους και το οποίο οι απολογητές του Ισλάμ κάνουν ό,τι μπορούν για να αποκρύψουν, είναι η αρχή της τζιχάντ. Στην κυριολεξία, ο όρος αυτός μπορεί να μεταφρασθεί ως «αγώνας» ή «πάλη» ή «προσπάθεια», αλλά κατά κανόνα αποδίδεται ως «ιερός πόλεμος», και αυτό δεν είναι τυχαίο. Αν και οι μουσουλμάνοι σπεύδουν να παρατηρήσουν ότι υπάρχει μία εσωτερική (ή «μεγάλη» τζιχάντ), που συνεπάγεται τον πόλεμο κατά των ατομικών αμαρτημάτων, κανένα περίτεχνο λογικό οικοδόμημα δεν μπορεί να αποκρύψει το γεγονός ότι η εξωτερική (ή «μικρότερη») τζιχάντ -ο πόλεμος εναντίον των απίστων και των αποστατών- αποτελεί κεντρικό στοιχείο της πίστης. Ο στρατιωτικός αγώνας προς «υπεράσπιση του Ισλάμ», αποτελεί θρησκευτική υποχρέωση για όλους τους άρρενες μουσουλμάνους. Κάνουμε λάθος αν πιστέψουμε ότι η φράση «προς υπεράσπιση του Ισλάμ», υπονοεί ότι οι μουσουλμάνοι πρέπει να πολεμούν μόνο σε κατάσταση «αυτοάμυνας». Αντιθέτως, η υποχρέωση της τζιχάντ είναι μία ξεκάθαρη πρόσκληση για την κατάκτηση του κόσμου. Όπως γράφει ο Μπέρναρντ Λιούις: «Αυτό που υπονοείται, είναι ότι η υποχρέωση για τζιχάντ θα εξακολουθήσει να υφίσταται, διακοπτόμενη μόνο από προσωρινές ανακωχές, έως ότου όλος ο κόσμος, είτε ασπασθεί τη μουσουλμανική πίστη, είτε υποκύψει στη μουσουλμανική εξουσία» («Η κρίση του Ισλάμ»). Δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί ότι οι μουσουλμάνοι περιμένουν τη νίκη σε αυτόν τον κόσμο, καθώς και στον επόμενο.
Η εντολή για την κατάκτηση του κόσμου έχει ενδιαφέρον, με δεδομένο ότι ένα από τα κύρια αμαρτήματα που αποδίδουν σι μουσουλμάνοι στη Δύση είναι ο «ιμπεριαλισμός»:

Ο ιμπεριαλισμός είναι ένα ιδιαιτέρως σημαντικό ζήτημα στην επιχειρηματολογία των κατοίκων της Μέσης Ανατολής, και ειδικώς των ισλαμιστών, εναντίον της Δύσης. Γι' αυτούς, ο όρος «ιμπεριαλισμός» έχει μία ειδική σημασία. Για παράδειγμα, αυτός ο όρος δεν χρησιμοποιείται ποτέ από μουσουλμάνους σε σχέση με τις μεγάλες μουσουλμανικές αυτοκρατορίες τις οποίες ίδρυσαν αρχικώς οι Άραβες, και σε μεταγενέστερες περιόδους οι Τούρκοι, οι οποίοι κατέκτησαν τεράστιες εκτάσεις και ενσωμάτωσαν τους πληθυσμούς τους στον οίκο του Ισλάμ. Για τους μουσουλμάνους ήταν απολύτως νόμιμο να κατακτούν μέρη της Ευρώπης και να υποτάσσουν τους πληθυσμούς τους, κι έτσι να τους δίνουν τη δυνατότητα, χωρίς όμως να τους υποχρεώνουν, να ασπασθούν την αληθινή πίστη. Αλλά, όταν οι Ευρωπαίοι προσπαθούσαν να κατακτήσουν και να υποτάξουν μουσουλμάνους, αυτό ήταν αμάρτημα, και ακόμη χειρότερο το να προσπαθήσουν να τους οδηγήσουν σε άλλη πίστη. Στη μουσουλμανική κοσμοαντίληψη, ο προσηλυτισμός στο Ισλάμ αποτελεί ευεργέτημα για τον νεοφώτιστο και αγαθοεργία για όσους τον προσηλυτίζουν. Σύμφωνα με τον ισλαμικό νόμο, η εγκατάλειψη του Ισλάμ ισοδυναμεί με αποστασία -ένα θεμελιώδους φύσεως έγκλημα γι' αυτόν που παραπλανάται και για εκείνον που τον παραπλανά. Σε αυτό το σημείο ο νόμος είναι ξεκάθαρος: Αν ένας μουσουλμάνος αποκηρύξει το Ισλάμ, ακόμη και αν ένας νεοφώτιστος επανέλθει στην παλαιά του πίστη, η ποινή είναι θάνατος.

Θα πρέπει να παρατηρήσουμε, ότι το σχόλιο του Λιούις, σχετικώς με τον μη καταναγκασμό του προσηλυτισμού στη νέα πίστη, είναι παραπλανητικό σε αυτήν την περίπτωση. Είναι αλήθεια ότι το Κοράνιο παρέχει ένα είδος «χειρόφρενου» για τους «μετριοπαθείς» μουσουλμάνους -«Δεν θα υπάρξει καταναγκασμός στη θρησκεία» (Κοράνιο 2: 256)- αλλά αν ρίξουμε μία ματιά στα υπόλοιπα μέρη του Κορανίου, και στη μουσουλμανική ιστορία, θα δούμε ότι δεν πρέπει να περιμένουμε πολλά από αυτή τη φράση. Όπως έχουν τα πράγματα, αυτή η φράση παρέχει μία πολύ αδύναμη βάση για μουσουλμανική ανεκτικότητα. Πρώτον, η μουσουλμανική αντίληψη για ανεκτικότητα περιορίζεται στους Εβραίους και στους χριστιανούς -τους λαούς των Γραφών- ενώ οι πρακτικές των βουδιστών, των ινδουιστών και άλλων ειδωλολατρών, θεωρούνται τόσο σαθρές πνευματικά, ώστε να ξεφεύγουν τελείως από κάθε όριο. Ακόμη και οι λαοί των Γραφών πρέπει να αυτοπεριορίζονται και να πληρώνουν με «ταπεινότητα» τον κεφαλικό φόρο «τζίζγια» στους μουσουλμάνους αυθέντες τους.
Από δογματική άποψη, ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνονται οι μουσουλμάνοι την ανοχή, είναι μία κατάσταση, στα πλαίσια της οποίας, όσοι δεν είναι μουσουλμάνοι θα έχουν υποταχθεί από πολιτική και οικονομική άποψη, θα έχουν προσηλυτισθεί ή θα έχουν σφαγιαστεί. Το γεγονός ότι ο μουσουλμανικός κόσμος δεν υπήρξε ενωμένος κάτω από μία ενιαία κυβέρνηση, για το μεγαλύτερο διάστημα της ιστορίας του, και μπορεί να μη βρεθεί ξανά ενωμένος στο μέλλον, είναι άσχετο με αυτήν την επιθυμία για κυριαρχία.
Ο Λιούις παρατηρεί ότι «για τους μουσουλμάνους, κανένα κομμάτι εδάφους, από τη στιγμή που προσετέθη στο βασίλειο του Ισλάμ, δεν μπορεί ποτέ να εγκαταλειφθεί οριστικά». Μπορούμε επίσης να προσθέσουμε ότι και καμία συνείδηση από τότε που προστίθεται στο βασίλειο του Ισλάμ, δεν μπορεί ποτέ να εγκαταλειφθεί οριστικά, διότι, όπως σημειώνει και πάλι ο Λιούις, η ποινή της αποστασίας είναι ο θάνατος. Θα κάναμε καλά να μέναμε σε αυτό το γεγονός για λίγο, διότι το μαύρο μαργαριτάρι της μισαλλοδοξίας είναι κάτι που κανένας βαθμός φιλελεύθερης ερμηνείας δεν θα μπορέσει ποτέ να εξουδετερώσει πλήρως. 
Μέσα στον Οίκο του Ισλάμ, η ποινή για την απόκτηση υπερβολικών γνώσεων σχετικώς με αυτόν τον κόσμο -ώστε να αμφισβητήσεις τα δόγματα της πίστης- είναι ο θάνατος. Αν ένας μουσουλμάνος τον 21ο αιώνα χάσει την πίστη του, ακόμη και αν είχε υπάρξει μουσουλμάνος για μία μόνο ώρα, η κανονική αντίδραση σε όλη την έκταση του μουσουλμανικού κόσμου είναι να τον θανατώσουν.
Ενώ το Κοράνι απλώς περιγράφει τις ποινές που απειλούν τον αποστάτη στον επόμενο κόσμο (Κοράνι 3: 86-91), τα χαντίθ περιγράφουν με έμφαση τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε αυτόν τον κόσμο: «Όποιον αλλάζει τη θρησκεία του, να τον σκοτώνεις». Δεν υπάρχει κάποια μεταφορική διατύπωση πίσω από την οποία μπορεί να κρυφτεί αυτή η εντολή, και φαίνεται ότι καμμία φιλελεύθερη ερμηνευτική διαδικασία δεν μπορεί να την αγνοήσει. Μπορεί να μπούμε στον πειρασμό να δώσουμε μεγάλη έμφαση στο γεγονός ότι η εντολή αυτή δεν εμφανίζεται στο ίδιο το Κοράνι, αλλά από πρακτική άποψη, φαίνεται ότι το χαντίθ διαμορφώνει σε παρόμοιο βαθμό την κοσμοαντίληψη των μουσουλμάνων. Με δεδομένο το γεγονός ότι το χαντίθ χρησιμεύει συχνά ως ο φακός μέσα από τον οποίο ερμηνεύεται το Κοράνι, πολλοί μουσουλμάνοι μελετητές το θεωρούν ακόμη μεγαλύτερη αυθεντία για την πρακτική του Ισλάμ. Είναι αλήθεια ότι κάποιοι φιλελεύθεροι νομομαθείς πιστεύουν ότι ο αποστάτης πρέπει να έχει μιλήσει εναντίον του Ισλάμ, πριν εγκρίνουν αυτή τη δολοφονία, αλλά η ίδια η ποινή δεν αξιολογείται γενικότερα ως ακραία. Το δικαίωμα του φόνου αποστατών είναι ζήτημα γενικής αποδοχής, αν όχι και πρακτικής. Αυτό εξηγεί το γιατί δεν υπήρξε ούτε ένας λογικός μουσουλμάνος επάνω στη γη όταν ο Αγιατολάχ Χομεϊνί επικήρυξε τον Σάλμαν Ρούσντι.
Τόσο ο Ιουδαϊσμός, όσο και ο Χριστιανισμός θα μπορούσαν να παρουσιασθούν ως εξ ίσου μισαλλόδοξοι -αλλά έχουν περάσει κάποιοι αιώνες από την τελευταία φορά που αυτές οι θρησκείες έπραξαν κάτι τέτοιο. Πάντως, αποτελεί πραγματικότητα στους κόλπους του Ισλάμ σήμερα το ότι, αν ανοίξεις τη λάθος πόρτα στην ερευνά σου για τον κόσμο, οι αδελφοί σου κρίνουν ότι, για αυτόν τον λόγο, πρέπει να πεθάνεις. Θα έπρεπε λοιπόν να διερωτηθούμε, με ποια έννοια πιστεύουν οι μουσουλμάνοι ότι δεν πρέπει να υπάρχει «καταναγκασμός στη θρησκεία».
Το Ισλάμ, περισσότερο από κάθε άλλη θρησκεία που έχουν επινοήσει οι άνθρωποι, έχει όλα τα χαρακτηριστικά μίας καθαρόαιμης λατρείας του θανάτου. Ο Σαγίντ Κουτμπ, ένας από τους πιο έγκυρους διανοητές στον ισλαμικό κόσμο και «πατέρας» του σύγχρονου Ισλαμισμού των σουνιτών, έγραψε: «Το Κοράνιο επισημαίνει ένα άλλο αξιοκατάκριτο χαρακτηριστικό των Εβραίων: Την άνανδρη επιθυμία τους να ζήσουν, ανεξαρτήτως τιμήματος, της τιμής τους, της ποιότητας ζωής ή της αξιοπρέπειας τους» («Τρομοκρατία και Φιλελευθερισμός», Π. Μπέρμαν). Αυτή η δήλωση αποτελεί στην πραγματικότητα ένα θαύμα περιεκτικότητας. Αν και μπορεί να φαίνεται ότι δεν είναι τίποτε παραπάνω από ένας απλός υπαινιγμός κατά των Εβραίων, είναι στην πραγματικότητα ένα πυκνό απόσταγμα της κοσμοαντίληψης των μουσουλμάνων. Αν το εξετάσετε για ένα ή δύο λεπτά, θα εμφανισθεί εμπρός στα μάτια σας ένας ολόκληρος μηχανισμός μισαλλοδοξίας και αυτοκτονικής μεγαλοστομίας. Η αμφιλεγόμενη απαγόρευση της αυτοκτονίας από το Κοράνιο δείχνει να είναι εκτός συζητήσεως. Είναι βέβαιο ότι θα υπάρξουν μουσουλμάνοι νομομαθείς που θα πουν ότι οι βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας έρχονται σε αντίθεση με τα δόγματα του Ισλάμ (και πού είναι αυτοί οι νομομαθείς, επί τη ευκαιρία;) και ότι, επομένως, οι βομβιστές αυτοκτονίας δεν είναι μάρτυρες αλλά νεοφερμένοι δημότες της Κόλασης. Μία τέτοια αντίληψη της μειοψηφίας, ακόμη και αν υπάρχει, δεν αλλάζει το γεγονός ότι οι βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας έχουν εκλογικευθεί από μεγάλο μέρος του μουσουλμανικού κόσμου (όπου αποκαλούνται «ιερές εκρήξεις»). Και μάλιστα, η εκλογίκευση αυτού του είδους είναι εκπληκτικά εύκολη, με δεδομένα τα δόγματα του Ισλάμ. Στο φως όσων πιστεύουν οι ευσεβείς μουσουλμάνοι -για την τζιχάντ, για το μαρτύριο, για τον Παράδεισο και για τους απίστους-, οι βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας είναι απίθανο να τους φαίνονται παραβιάσεις της πίστης τους. Και δεν προκαλεί καμία έκπληξη το γεγονός ότι όσοι πεθαίνουν με αυτόν τον τρόπο θεωρούνται μάρτυρες από πολλούς ομοθρήσκους τους. Μία στρατιωτική ενέργεια, που συνεπάγεται μεγάλο κίνδυνο θανάτου, θα μπορούσε σε κάθε περίπτωση να θεωρηθεί «αποστολή αυτοκτονίας» απαλέίφοντας τη διάκριση ανάμεσα στην αυτοκτονία και στον θάνατο κατά την εκτέλεση του καθήκοντος, για κάποιον που θα πολεμούσε στο όνομα του Θεού. Το ουσιαστικό συμπέρασμα για τον επίδοξο μάρτυρα φαίνεται να είναι: Όσο σκοτώνεις απίστους και αποστάτες «υπερασπιζόμενος το Ισλάμ», ο Αλλάχ δεν ενδιαφέρεται αν θα σκοτωθείς κι εσύ ή όχι.
Ας φαντασθούμε, ότι κάποια ημέρα βασιλεύει η ειρήνη στη Μέση Ανατολή. Τί θα λένε οι μουσουλμάνοι, σχετικώς με τις βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας τις οποίες υποστήριξε η συντριπτική τους πλειονότητα; Θα πούνε ότι «η κατοχή των Ισραηλινών μάς έκανε να χάσουμε τα λογικά μας»; Θα πούνε «ήμασταν μία γενεά κοινωνικά ανώμαλων»; Πώς θα δικαιολογήσουν τους εορτασμούς που ακολουθούσαν αυτές τις «ιερές εκρήξεις»; Ένας νεαρός άνδρας, που ανήκει σε μία εύπορη οικογένεια, γεμίζει τα ρούχα του με εκρηκτικά και με ρουλεμάν και εξολοθρεύει τον εαυτό του μαζί με καμία εικοσαριά παιδιά σε μία ντισκοτέκ, και η μητέρα του αμέσως δέχεται τα συγχαρητήρια εκατοντάδων γειτόνων της. Τί θα σκέπτονται οι Παλαιστίνιοι για τέτοιου είδους συμπεριφορές, μετά την επικράτηση της ειρήνης; Αν εξακολουθούν να είναι ευσεβείς μουσουλμάνοι, να τι πρέπει να σκέφτονται: «Τα παιδιά μας είναι στον Παράδεισο, και έχουν προετοιμάσει το έδαφος για να τους ακολουθήσουμε. Για τους απίστους είναι έτοιμη η Κόλαση». Προσωπικά, μου φαίνεται ότι αποτελεί σχεδόν απαράβατη αρχή της ανθρώπινης φύσης το ότι καμμία ειρήνη, αν ποτέ επικρατήσει, δεν θα επιβιώσει για πολύ, με βάση πεποιθήσεις αυτού του είδους.
Δεν πρέπει να παραβλέπουμε το γεγονός ότι ένα αξιόλογο ποσοστό των μουσουλμάνων ανά τον κόσμο, πιστεύουν ότι οι άνθρωποι που γκρέμισαν το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου κάθονται τώρα εκ δεξιών του Θεού, ανάμεσα «σε ποταμούς από πεντακάθαρο νερό και σε ποταμούς από γάλα που είναι φρέσκο για πάντα. Σε ποταμούς από υπέροχο κρασί για αυτούς που το πίνουν, και σε ποταμούς από πεντακάθαρο μέλι» (47: 15). Η ειρωνεία είναι σχεδόν ένα θαύμα από μόνο του: Ο πιο καταπιεστικός σεξουαλικά λαός που υπάρχει σήμερα στον κόσμο -άνθρωποι που καταλαμβάνονται από δολοφονική μανία όταν βλέπουν να προβάλλεται η τηλεοπτική σειρά «Baywatch»- μαγνητίζονται από την προοπτική του μαρτυρίου και από μία αντίληψη του Παραδείσου που θυμίζει περισσότερο υπαίθριο οίκο ανοχής.
Πέρα από τις φοβερές ηθικές επιπτώσεις που προκύπτουν από αυτή τη νοοτροπία που προέρχεται από κάποιον άλλο κόσμο, θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι ο Παράδεισος του Κορανίου είναι εξωπραγματικός. Το να πει ένας προφήτης του 7ου αιώνα ότι ο Παράδεισος είναι ένας κήπος, γαρνιρισμένος με ποταμούς από γάλα και από μέλι, ισοδυναμεί με το να πει ένας προφήτης του 21ου αιώνα ότι είναι μία αστραφτερή πόλη, όπου όλες οι ψυχές έχουν από ένα καινούργιο αυτοκίνητο Lexus. Αν το σκεφθεί κανείς έστω και για μία στιγμή, πρέπει να συμπεράνει ότι τέτοιες διακηρύξεις δεν δίνουν κανένα απολύτως μήνυμα για τη μετά θάνατον ζωή, αλλά λένε πολλά για τα όρια της ανθρώπινης φαντασίας.
Για τους ευσεβείς μουσουλμάνους, η θρησκευτική ταυτότητα φαίνεται να υπερισχύει απέναντι σε όλες τις άλλες... Στον διάλογό μας με τον μουσουλμανικό κόσμο, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ανθρώπους που εμφορούνται από πεποιθήσεις για τις οποίες δεν υπάρχει κάποια λογική στήριξη, άρα δεν μπορούν ούτε καν να συζητηθούν, και όμως αυτές είναι οι ίδιες οι πεποιθήσεις που υποκρύπτονται κάτω από πολλές από τις αξιώσεις που πρόκειται να προβάλλουν απέναντι μας.
Θα πρέπει να μας απασχολήσει ιδιαιτέρως το γεγονός, ότι τα πιστεύω των μουσουλμάνων θέτουν ένα ειδικό πρόβλημα για την πυρηνική αποτροπή. Δεν υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να έχουμε έναν ψυχρό πόλεμο με ένα ισλαμικό καθεστώς εξοπλισμένο με πυρηνικά όπλα μεγάλης εμβέλειας. Για να υπάρξει ψυχρός πόλεμος, χρειάζεται να υπάρχουν δύο πλευρές που τις αποτρέπει η αμοιβαία απειλή του θανάτου. Οι ιδέες του μαρτυρίου και της τζιχάντ υπερβαίνουν τη λογική που επέτρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες και στη Σοβιετική Ένωση να περάσουν μισό αιώνα κρεμασμένες με σχετική σταθερότητα στο χείλος του Αρμαγεδδώνα.
Τί θα κάνουμε, αν ένα ισλαμικό καθεστώς, το οποίο συγκινείται με μία απλή αναφορά του Παραδείσου, αποκτήσει κάποτε πυρηνικά όπλα; Βάσει ενός υποθετικού σεναρίου, ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της γης μπορεί να εξοντωθεί λόγω κάποιων θρησκευτικών ιδεών που ανήκουν στο ίδιο ράφι με τον Μπάτμαν, τη φιλοσοφική λίθο και τους μονόκερους. Το γεγονός ότι θα ήταν ένας φρικτός παραλογισμός το να πεθάνουν πολλοί από εμάς για χάρη ενός μύθου, δεν συνεπάγεται απαραιτήτως πως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί.
Ο Σάμιουελ Χάντινγκτον έχει περιγράψει τη σύγκρουση ανάμεσα στη Δύση και στο Ισλάμ με μία φράση που έγινε διάσημη, ως «σύγκρουση πολιτισμών». Ο Χάντινγκτον έκανε την παρατήρηση ότι όπου συνορεύουν μουσουλμανικές με μη μουσουλμανικές χώρες, υπάρχει η τάση ένοπλης σύγκρουσης. Ανακαλύπτοντας μία επιτυχημένη φράση για ένα ατυχές γεγονός, δήλωσε ότι το «Ισλάμ έχει αιματοβαμμένα σύνορα». Πάντως, πολλοί διανοητές έχουν στραφεί εναντίον της θέσης του Χάντινγκτον.
Είτε μας αρέσει, είτε όχι το κατασκεύασμα του Χάντινγκτον, ένα πράγμα είναι ξεκάθαρο: Το κακό που έχει εν τέλει φθάσει στις ακτές μας δεν είναι απλώς και μόνο το κακό της τρομοκρατίας. Είναι το κακό της θρησκευτικής πίστης, στην ώρα της πολιτικής της κυριαρχίας. Φυσικά, το Ισλάμ δεν είναι το μόνο που υπόκειται σε τέτοιες φρικτές μεταμορφώσεις, αν και στην τωρινή περίοδο της ιστορίας, είναι το μόνο που βρίσκεται σε άνοδο. Είναι καιρός να παραδεχθούμε ότι όλοι οι λογικοί άνθρωποι, άνδρες και γυναίκες, έχουν έναν κοινό εχθρό. Είναι ένας εχθρός που βρίσκεται τόσο κοντά μας, και είναι τόσο απατηλός, ώστε εξακολουθούμε να ακούμε τις συμβουλές του, ακόμη και όταν απειλεί να καταστρέψει κάθε δυνατότητα ανθρώπινης ευτυχίας. Ο εχθρός μας αυτός δεν είναι άλλος από την ίδια την πίστη.
Ο Τόμας Φρίντμαν, ένας ακαταπόνητος μελετητής των δυσαρεστημένων του κόσμου για λογαριασμό των «Τάιμς της Νέας Υόρκης», έχει διακηρύξει ότι η ταπείνωση των μουσουλμάνων βρίσκεται στη ρίζα της μουσουλμανικής τρομοκρατίας. Και άλλοι έχουν υποστηρίξει την ίδια άποψη, και οι ίδιοι οι μουσουλμάνοι ισχυρίζονται συχνά ότι ο δυτικός ιμπεριαλισμός έχει προσβάλει την αξιοπρέπειά τους, την υπερηφάνεια και την τιμή τους. Τί συμπέρασμα θα πρέπει να βγάλουμε απ’ όλα αυτά; Υπάρχει κανείς που μπορεί να εντοπίσει μεγαλύτερη προσβολή για την ισλαμική αξιοπρέπεια από τον ίδιο τον ισλαμικό νόμο; Για να δώσω ένα σύγχρονο παράδειγμα του είδους της κοινωνίας που μπορεί να διαμορφωθεί αποκλειστικά με βάση τα δόγματα του Ισλάμ, δεν χρειάζεται παρά να θυμηθούμε πώς έμοιαζε το Αφγανιστάν κάτω από τους Ταλιμπάν. Ποιές είναι αυτές οι απίθανες υπάρξεις που κυκλοφορούσαν μέσα σε σάβανα και ετιμωρούντο τακτικά με ξυλοδαρμό επειδή φαινόταν ο αστράγαλός τους; Αυτές ήσαν οι αξιοπρεπείς (και αναλφάβητες) γυναίκες του οίκου του Ισλάμ.
Αν ερχόταν σε αυτές τις χώρες ξαφνικά η δημοκρατία, δεν θα ισοδυναμούσε με τίποτε περισσότερο από μία γέφυρα προς τη θεοκρατία. Δεν φαίνεται να υπάρχει τίποτε στις αρχές του Ισλάμ, με το οποίο να αντιταχθεί κανείς στη μετάβαση στη σαρία (ισλαμικό νόμο), ενώ υπάρχουν τα πάντα για να την ενθαρρύνουν. Αυτή είναι μία φοβερή αλήθεια την οποία οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε. Το μόνο πράγμα που στέκεται ανάμεσα σε εμάς και στον φουσκωμένο ωκεανό του μουσουλμανικού παραλογισμού, είναι ένα τείχος τυραννίας και παραβιάσεων των ατομικών δικαιωμάτων, το οποίο έχουμε βοηθήσει να οικοδομηθεί. Αυτή η κατάσταση πρέπει να αποκατασταθεί, αλλά δεν μπορούμε απλώς να διώξουμε τους μουσουλμάνους δικτάτορες από την εξουσία και να ανοίξουμε τις κάλπες. Θα είναι σαν να ανοίγουμε τις κάλπες για τους χριστιανούς του 14ου αιώνα.
Είναι επίσης αλήθεια ότι η φτώχεια και η έλλειψη μόρφωσης παίζουν έναν ρόλο σε όλα αυτά, αλλά δεν πρέπει να στεκόμαστε μόνο σε αυτό. Ο αραβικός κόσμος σήμερα λιμνάζει, τόσο από οικονομική όσο και από πνευματική άποψη, σε μία έκταση που λίγοι θα μπορούσαν να θεωρήσουν δυνατή, με δεδομένο τον ιστορικό του ρόλο στην πρόοδο, στην προώθηση και στη διατήρηση της ανθρώπινης γνώσης. Το έτος 2002, το ΑΕΠ όλων των αραβικών κρατών μαζί ήταν χαμηλότερο από αυτό της Ισπανίας. Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι κάθε χρόνο στην Ισπανία μεταφράζονται τόσα βιβλία όσα έχει μεταφράσει το σύνολο του αραβικού κόσμου από τον 9ο αιώνα.
Αυτός ο βαθμός απομόνωσης και οπισθοδρόμησης είναι συγκλονιστικός, αλλά δεν πρέπει να μας οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι η φτώχεια και η έλλειψη μόρφωσης βρίσκονται στη ρίζα του προβλήματος. Το γεγονός ότι μία γενιά από αναλφάβητα παιδιά διοχετεύεται στον φονταμενταλιστικό μηχανισμό των «μαντράσας» (θρησκευτικών σχολείων που χρηματοδοτούνται από τους Σαουδάραβες) πρέπει να μας προκαλεί μεγάλη ανησυχία. Αλλά οι μουσουλμάνοι τρομοκράτες δεν προέρχονται ως τώρα από τις τάξεις των φτωχών και αμόρφωτων. Πολλοί από αυτούς ανήκαν στη μέση τάξη, ήσαν μορφωμένοι και δεν υπήρχε κάποια ορατή δυσλειτουργία στην ιδιωτική τους ζωή. Οι μαχητές της Χεζμπολάχ, οι οποίοι σκοτώνονται σε αιματηρές συγκρούσεις, προέρχονται συνήθως από εύπορες οικογένειες και έχουν φοιτήσει σε γυμνάσιο. Οι ηγέτες της Χαμάς είναι όλοι πτυχιούχοι ανωτάτων σχολών, και ορισμένοι έχουν μάστερ. Αυτά τα γεγονότα μάλλον δείχνουν ότι, ακόμη και αν όλοι οι μουσουλμάνοι διέθεταν ένα επίπεδο ζωής συγκρίσιμο με αυτό του μέσου Αμερικανού, η Δύση θα εξακολουθούσε να κινδυνεύει εντόνως από μία σύγκρουση με το Ισλάμ. Υποπτεύομαι μάλιστα ότι η ευημερία των μουσουλμάνων, ίσως έκανε τα πράγματα χειρότερα, διότι το μόνο πράγμα που φαίνεται ικανό να πείσει τους μουσουλμάνους ότι η κοσμοαντίληψή τους είναι προβληματική, είναι η προφανής αποτυχία των κοινωνιών τους. Αν η μουσουλμανική ορθοδοξία ήταν, από οικονομική και τεχνολογική άποψη, εξ ίσου επιτυχημένη με τον δυτικό φιλελευθερισμό, θα ήμασταν πιθανώς καταδικασμένοι να γίνουμε μάρτυρες του εξισλαμισμού της οικουμένης.
Οι ισλαμιστές θα μπορούσαν να διασπάσουν τον κόσμο σε άτομα και ακόμη να μην είναι ένοχοι μηδενισμού, διότι τα πάντα μέσα στην κοσμοαντίληψή τους έχουν μεταμορφωθεί από το φως του Παραδείσου. Με δεδομένα τα όσα πιστεύουν οι ισλαμιστές, είναι απολύτως λογικό γι' αυτούς να καταπιέζουν τον εκσυγχρονισμό όπου μπορούν. Είναι μάλιστα λογικό και για τις μουσουλμάνες μητέρες να ενθαρρύνουν την αυτοκτονία των τέκνων τους, εφ' όσον πολεμούν στο όνομα του θΘεού. Οι ευσεβείς μουσουλμάνοι απλώς γνωρίζουν ότι πηγαίνουν σε έναν καλύτερο τόπο. Ο Θεός είναι συγχρόνως παντοδύναμος και απολύτως δίκαιος. Για ποιόν λόγο λοιπόν, να χαίρεται κανείς μέσα στην επιθανάτια αγωνία ενός αμαρτωλού κόσμου; Υπάρχουν άλλες ιδεολογίες με τις οποίες μπορεί κάποιος να εξοβελίσει τα τελευταία ίχνη λογικής από τη συζήτηση μέσα σε μία κοινωνία, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το Ισλάμ είναι μία από τις καλύτερες που διαθέτουμε.
Οι οπαδοί της κοσμικής σκέψης έχουν την τάση να ισχυρίζονται ότι ο ρόλος του Ισλάμ, ή της θρησκείας γενικότερα, έχει δευτερεύουσα σημασία έναντι της πολιτικής, για τον καθορισμό του χαρακτήρα μίας κοινωνίας. Σύμφωνα με αυτήν την άποψη, οι άνθρωποι κινούνται πρώτα από τα πολιτικά τους συμφέροντα και βρίσκουν μία θρησκευτική συλλογιστική που ταιριάζει στην περίσταση. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπάρχουν πολλά παραδείγματα πολιτικών ηγετών οι οποίοι επικαλούνται τη θρησκεία για καθαρά πρακτικούς, ακόμη και για κυνικούς, λόγους. Αλλά, δεν πρέπει να εξαγάγουμε λάθος συμπέρασμα σ' αυτό το σημείο. Ένας μοχλός λειτουργεί μόνο όταν εφάπτεται σε κάτι. Κάποιος, σε τελική ανάλυση, πρέπει να πιστεύει στον Θεό, για να έχει πολιτική αποτελεσματικότητα η αναφορά στον Θεό. Και θεωρώ ότι είναι λίγο έως πολύ αυταπόδεικτο το ότι, οπουδήποτε ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μετατρέπει τον εαυτό του σε βόμβα, ή στέλνει τα παιδιά του εθελοντικά να καθαρίσουν ναρκοπέδια (όπως συνέβαινε συχνά στον πόλεμο Ιράν-Ιράκ), η συλλογιστική πίσω από τις ενέργειές τους έχει παύσει να είναι καθαρά πολιτική. Αυτό δεν υπονοεί ότι ο επίδοξος μάρτυρας δεν ελκύεται από τη θορυβώδη πολιτική σπουδαιότητα της τελευταίας πράξης του, όπως τη φαντάζεται, αλλά, εκτός και αν κάποιος άνθρωπος πιστεύει σε κάποια απίθανα πράγματα σχετικώς με το σύμπαν, και ειδικώς για το τι συμβαίνει μετά θάνατον, είναι μάλλον απίθανο να έχει μία τέτοια συμπεριφορά. Τίποτε δεν εξηγεί τη δράση των μουσουλμάνων εξτρεμιστών και την ευρύτατη αποδοχή της συμπεριφοράς τους στον μουσουλμανικό κόσμο, καλύτερα από τα δόγματα του Ισλάμ.
Με δεδομένα τα όσα πιστεύουν πολλοί μουσουλμάνοι, είναι δυνατή μία αληθινή ειρήνη στον κόσμο; Μήπως η σχετική αδυναμία των μουσουλμανικών κρατών είναι το μοναδικό πράγμα που εμποδίζει έναν ανοικτό πόλεμο ανάμεσα στο Ισλάμ και στη Δύση; Φοβάμαι ότι είναι δύσκολο να βρει κανείς ενθαρρυντικές απαντήσεις σε ερωτήματα αυτού του είδους. Το φιλελεύθερο στοιχείο στο δόγμα του Ισλάμ φαίνεται πολύ αδύναμο, μέχρι σημείου να ανήκει τελείως στον χώρο της φαντασίας. Αν και έχουμε δει ότι και η ίδια η Βίβλος είναι μία μεγάλη δεξαμενή μισαλλοδοξίας, τόσο για τους χριστιανούς όσο και για τους Εβραίους -όπως δείχνουν τα πάντα, από τα κείμενα του Αυγουστίνου έως τη συμπεριφορά των Ισραηλινών αποίκων-, δεν είναι δύσκολο να βρει κανείς μεγάλα τμήματα της Γραφής, καθώς και χριστιανικές και εβραϊκές ερμηνείες, που προσφέρουν αντεπιχειρήματα. Ένας χριστιανός που επιθυμεί να ζήσει σε πλήρη αρμονία με τη λογική και με τις σύγχρονες αντιλήψεις, μπορεί να διατηρήσει τη διδασκαλία του Ιησού στο Όρος των Ελαιών και απλώς να αγνοήσει τη φλύαρη μωρολογία της Αποκάλυψης, στην οποία ο κόσμος φθάνει στην καταστροφή. Το Ισλάμ δεν φαίνεται να προσφέρει ένα τέτοιο καταφύγιο, για όποιον θελήσει να ζήσει ειρηνικά σε έναν πολυπολιτισμικό κόσμο.
Η τάση των φιλελευθέρων, είναι να κατηγορούν τη Δύση διότι έχει προκαλέσει την οργή του μουσουλμανικού κόσμου, μέσα από αιώνες κατακτήσεων, που εξυπηρετούσαν τα συμφέροντά τους, και επεμβάσεων, ενώ σι συντηρητικοί τείνουν να θεωρούν ότι ευθύνονται άλλα παρεμφερή χαρακτηριστικά της Μέσης Ανατολής, της αραβικής και της μουσουλμανικής ιστορίας. Το πρόβλημα φαίνεται να εντοπίζεται οπουδήποτε αλλού, εκτός από την καρδιά της μουσουλμανικής πίστης -αλλά η πίστη διαφοροποιεί κάθε μουσουλμάνο από τους απίστους. Χωρίς πίστη, τα περισσότερα παράπονα των μουσουλμάνων απέναντι στη Δύση θα ήταν αδύνατον να διαμορφωθούν και πολύ περισσότερο να προκαλέσουν την επιθυμία τους για εκδίκηση.
Είναι το Ισλάμ συμβατό με μία πολιτισμένη κοινωνία; Είναι δυνατόν να πιστεύεις όσα πρέπει να πιστεύεις για να είσαι καλός μουσουλμάνος, να έχεις στρατιωτική και οικονομική ισχύ, και να μην αποτελείς μία ασυνείδητη απειλή για τις πολιτισμένες κοινωνίες τρίτων; Πιστεύω ότι η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι όχι. Αν πρόκειται ποτέ να επιτευχθεί μία σταθερή ειρήνη ανάμεσα στο Ισλάμ και στη Δύση, το Ισλάμ πρέπει να υποστεί έναν ριζικό μετασχηματισμό. Αυτός ο μετασχηματισμός, για να είναι αποδεκτός από τους μουσουλμάνους, πρέπει επίσης να φαίνεται ότι προέρχεται από τους ιδίους τους μουσουλμάνους. Δεν είναι υπερβολικό το να πούμε ότι η μοίρα του πολιτισμού βρίσκεται κυρίως στα χέρια των «μετριοπαθών» μουσουλμάνων. Αν οι μουσουλμάνοι δεν μπορέσουν να μετατρέψουν τη θρησκεία τους σε μία ιδεολογία που είναι κατά βάση ειρηνική -ή να την αντιπαρέλθουν πλήρως-, είναι δύσκολο να εξετάσει κάποιος, το πώς το Ισλάμ και η Δύση θα καταφέρουν να αποφύγουν μία μόνιμη κατάσταση πολέμου μεταξύ τους σε αναρίθμητα μέτωπα. Τα πυρηνικά, βιολογικά και χημικά όπλα είναι μία πραγματικότητα που δεν μπορεί να ακυρωθεί.
------
Πηγή: «Το τέλος της πίστης» - Σάμ Χάρις (Εκδόσεις «Ενάλιος», μετάφραση Χαρίκλεια Τσαλιγοπούλου)


19 Μαΐου 2014

ΠΑΝ. ΜΑΡΙΝΗΣ : ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕΤΑ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

ΠΑΝ. ΜΑΡΙΝΗΣ
ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕΤΑ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ
-----
Γιά εμάς τα Δημοτικά αποτελέσματα δεικνύουν ίσως εναργέστερον όλων των άλλων την ψυχική-νοητική κατάστασι του πληθυσμού σήμερον.
Μετά την καταστροφή που υπέστη η Ελλάς και ο Ελληνισμός και από την οποία ουδέποτε θα ανανήψει στο ορατόν μέλλον [π.χ. δείτε, μόλις χθες μέσα σε αδιαφορία και σιωπή η κυβέρνησις επώλησε εναντι του ευτελούς ποσού των 150 εκατομμυρίων 14 κεντρικά νεόδμητα ακίνητα δημοσίων κτηρίων, όπως το Υπουργείον Παδείας στο Μαρούσι και η ΓΑΔΑ στην Λ. Αλεξάνδρας και στο εξής θα πληρώνει ενοίκιο. Επί 200 έτη έλεγαν όλοι ότι ντροπή είναι να μην υπάρχουν ιδιόκτητα κτήρια υπουργείων, τώρα που αποκτήσαμε κάποια η κυβέρνησις τα επώλησε, δηλαδή έχει έναν σκοπό: να πωληθή άπασα η λαϊκή περιουσία κι όπως άνθρωπος χωρίς περιουσία είναι ανήμπορος έτσι και λαοί χωρίς λαϊκή περιουσία δεν είναι κύριοι της τύχης των!] ποιά είναι η αντίδρασίς του;
Αντί να αναζητήσει παντί σθένει μίαν νέα πολιτικήν ηγεσίαν, αντί να θελήση να ξεκόψη από το παρελθόν και να αναδείξη τον δικό του γνήσιο ηγέτη, τον Λαϊκό ηγέτη, δυστυχώς η αντίδρασίς του είναι η αντίθετος! Επί σαράντα έτη ήτο τυλιγμένος στο δίχτυ του εγκλήματος και της διαφθοράς που είχε υφάνει γύρω του το ΠΑΣΟΚ (δείτε: γιά μιά στιγμή άνοιξε ένα παραθυράκι αληθείας και είχαμε τις καταδίκες του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου), το οποίον ΠΑΣΟΚ τον μόνον τρόπον που εσκέφθη διά να φέρη πλαστήν ευμάρειαν ήτο ο εξωτερικός δανεισμός! Και τώρα, τί κάνει ο λαός τώρα; Τώρα, παραζαλισμένος περιμένει κάποιο θαύμα, αυτό που οι εγκληματίες που κατέστρεψαν οριστικά ακόμη και την υπόληψι της Ελλάδος με θράσος μυρίων πθήκων σήμερα του τάζουν: "βγαίνουμε στις αγορές, νέα μεγάλα δάνεια θα ληφθούν, θα φύγει η Τρόϊκα, κι έτσι με ελεύθερο χέρι και φρέσκα χρήματα από τους Διεθνείς Τοκογλύφους θα σου δώσουμε δάνεια αγύριστα, όπως εκείνα τα αγροτικά, επιδοτήσεις, επιδόματα, θα διορίσουμε στο δημόσιο την κόρη σου και τον γυιό σου!". Οπως απέδειξαν οι Δημοτικές εκλογές το 90% του πληθυσμού αντί να αναζητήση ένα νέον Αύριο, αντιθέτως, κολλάει όλο και πιό πολύ στην μικρή ή μεγάλη πελατειακή σχέσι με την μαφία της πολιτικής, με το μαύρο δίχτυ της διαφθοράς που σκεπάζει και πνίγει ολόκληρη την χώρα και απομυζά την ικμάδα της! "Εδώ στην επαρχία οι ψήφοι είναι μετρημένοι ένας-ένας με ταξίματα-συμφέροντα, όλοι οι ψήφοι, των πλουσίων και των φτωχών", έλεγε ο φίλος από τις Κυκλάδες! Ναί, απεδείχθη ότι έτσι ήτο! Ο Δήμαρχος που η ανεπάρκειά του μόλις συνέβη η θεομηνία φάνηκε τρανταχτή κι οι κάτοικοι του επετίθεντο και τον διεπόμπευον αλευρώνοντάς τον (είδατε την φωτογραφία) τώρα επέτυχε ποσοστά του 50%! Δεν θέλουν Δήμαρχο με ικανότητες, το μικρο-μεγάλο ρουσφέτι θέλουν! "Η μεγάλη διαφθορά στο Δημόσιο κρύβεται στους ΟΤΑ", δεν παύει να δηλώνη ο κ. Επιθεωρητής Διοικήσεως!
Ιδιαιτέρως δε μας ενοχλεί η υποκρισία, π.χ. κατέβηκε στον Πειραιά ένας νέος υποψήφιος, ο κ. Μώραλης, και ωρύονται γιά "ωργανωμένα συμφέροντα", λες και το μαύρο δίχτυ της διαφθοράς του ΠΑΣΟΚ, και της Ν.Δ. της ατέχνου μιμήσεώς του, είναι ανοργάνωτο! Βέβαια επί 8ετία ήτο Δήμαρχος Πειραιώς (πως ελέγετο) από το ΚΚΕ και είδαμε στον Δήμο την κατάχρησιν ενός αστρονομικού ποσού εκατομμυρίων! Έχετε ακούσει στελέχη των μεγάλων κομμάτων πώς ομιλούν; Με όρους διαφθοράς του υποκόσμου ομιλούν! 
Τα αποτελέσματα στον Δήμο Αθηναίων: Είναι γνωστόν ότι την περιοχή του Δήμου Αθηναίων έχουν καταλάβει οι πλέον αναφομοίωτοι από τους λαθρομετανάστες, Νεγρίδες και Μωαμεθανοί εις άπειρον αριθμόν! Ναί, αφού όλοι παραδέχονται ότι χρειάζεται μέγα τζαμί, τουλάχιστον διπλάσιον από το Μπλέ τζαμί της Πόλης γιά να εκκλησιάζονται! Ομως, εις ποσοστόν άνω του 50% εψηφίσθησαν υποψήφιοι, Καμίνης-Σακελλαρίδης-Σοφιανός, οι οποίοι εκ πεπιθήσεως και ιδεολογίας είναι υπέρ της λαθρομεταναστεύσεως, του Εποικισμού και του Εξισλαμισμού της Ευρώπης και της μετατροπής της Ελλάδος εις πολυφυλετικόν "Θάλαμον διερχομένων"! Οι κάτοικοι των Αθηνών έδειξαν ότι το θέλουν και επινεύουν! "Ο λαός είναι σοφός" λέγουν οι πολιτικοί, ίσως νάναι κι έτσι!
Υπάρχει ακτίς αισιοδοξίας και φωτός μέσα στον ζόφο της παρακμής; Ναί, ευτυχώς υπάρχει! Το 10% των πολιτών, όλοι νέοι άνθρωποι, που τα αψήφησαν όλα και στήριξαν (με φόβο να τους δολοφονήσουν κιόλας οι Δημοκρατικοί) το ένα και μόνο αντισυστημικό,  την Χρυσή Αυγή!
Μας άρεσαν οι δηλώσεις του κ. Αντιπροέδρου της Κυβερνήσεως:
"Το μεγάλο δημοκρατικό ζήτημα είναι βέβαια τα υψηλά ποσοστά της Χρυσής Αυγής στο Δήμο της Αθήνας και την περιφέρεια Αττικής. Είναι επιτακτική η υποχρέωση όλων των πολιτικών και  κοινωνικών δυνάμεων που πιστεύουν στη Δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα να αγωνιστούμε σθεναρά κατά του ναζισμού και της πολιτικής βίας."
Αμήχανη ασυναρτησία! 
Πολιτική βία: Ναί, σαφώς υπάρχει: Εβδομήντα πολιτικοί φόνοι εγένοντο στην Μεταπολίτευσι! Από τους φόνους της 17Ν έως τους φόνους στην Marfin! Ανά τακτά χρονικά διαστήματα καίγεται η Αθήνα, 48 νεοκλασσικά την τελευταία φορά προσφάτως! Καθημερινώς, οι "Αντιεξουσιαστές" ξυλοκοπούν, καταστρέφουν, καίνε καταστήματα, το βιβλ. ΝΕΑ ΘΕΣΙΣ το έχουν κάψει 27 φορές! Κύρε Αντιπρόεδρε, η Πολιτική βία προέρχεται από τους ναζιστές που λέτε ή από τους Δημοκρατικούς;
Δημοκρατία: Οι 70 φόνοι, που γιά την Δημοκρατία δεν ήταν φόνοι, αφού "σκοτώθηκαν οι φασίστες", το μαύρο δίχτυ της Αράχνης της εγκληματικής διαφθοράς, του εκμαυλισμού του λαού, της υπερχρεώσεως στους Τοκογλύφους που έφερε την ταπεινωτική χρεωκοπία, της εξευτελιστικής πααδόσεως στο Δ.Ν.Τ., της ιταμής καταπατήσεως του Συντάγματος, της 100% παράνομης καταστροφής την συνταξιούχων με το ΣτΕ που επί 4ετία δεν εκδίδει απόφασιν, η Βουλή που ψηφίζει ως κατεπείγον σε ένα άρθρο 440 σελίδες "μνημονιακών υποχρεώσεων" που δένουν χειροπόδαρα την χώρα γιά δύο εκατονταετίες! Συγγνώμην, αλλά αυτό το πράγμα, είτε Δημοκρατία λέγεται ή οπως αλλοιώς θέλετε, δοκιμάσθηκε γιά 40 έτη και μας οδήγησε εδώ, μόνον την οργή μας αξίζει!
 Ναζισμός: Ομως γενικώτερα, ιδού το κλίμα της δηλώσεως! Κύρε Αντιπρόεδρε, κάνουμε βλέπω έναν (φαύλο) κύκλο και γυρίζουμε πάλι στα 1940, ο ναζισμός είναι το Κακόν, το Αγαθόν είναι οι Ρούζβελτ-Τσώρτσιλ-Στάλιν, η πίστις "όλων των πολιτικών και  κοινωνικών δυνάμεων που πιστεύουν στη Δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα"!  Τελικά δίκιο έχετε! Αποθέωσις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τα Γκούλαγκ, ο Τίτο και ο Δημητρώφ κι αυτοί που τους χάρισαν Μακεδονία-Θράκη κι εσείς που προσυπογράφετε!
---
Σαράντα χρόνα τώρα,αυτό είναι το μόνον που μου έμεινε από τον πολιτικό λόγο της Μεταπολιτεύσεως: Με απόλυτη πίστη ότι ομιλεί σε ολιγοφρενείς κι έτσι θεωρώντας τον ελληνικό λαό χαχόλο και βλάκα, με αηδιαστική στρεψοδικία παρουσίαζε το Μαύρο-Ασπρο! 
===

18 Μαΐου 2014

ΓΑΛΛΙΑ: Το Υπουργείο Παιδείας κάλεσε μαθητές Λυκείου να πάνε στο σχολείο με φούστες

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

ΓΑΛΛΙΑ: Το Υπουργείο Παιδείας κάλεσε μαθητές Λυκείου να πάνε στο σχολείο με φούστες


 
Μαθητές Λυκείου στην Γαλλία πήγαν σχολείο με φούστες. Συνέβη την Παρασκευή (16/5) σε 27 λύκεια της Ναντ και δεν ήταν λόγω καρναβαλιού. Ήταν μια ενέργεια που τελούσευπό την αιγίδα του Υπουργείου «Παιδείας» της Γαλλίας.
 

Στόχος της καμπάνιας του Υπουργείου που είχε τίτλο«Σήκωσε την Φούστα», ήταν λέει, «να εμπεδωθεί η ισότητα των δύο φύλων και να αποκρουστούν τα κρούσματα σεξισμού». Στην ουσία, πρόκειται για επίδειξη «δύναμης» του φεμινιστικού / φιλο-ομοφυλοφιλικού αριστερού λόμπιστην εκπαίδευση και έμμονη στην προσπάθεια εκφυλισμού της σεξουαλικότητας και της διάκρισης των φύλων. Άλλωστε οι γονείς στην Γαλλία έχουν αντιδράσει και βρίσκονται σε επαγρύπνηση, για την εικαζόμενη εισαγωγή στα σχολεία της «θεωρίας του φύλου»που διδάσκει τα παιδιά ότι δεν γεννιούνται ως αγόρια ή κορίτσια, αλλά ότι μπορούν να «επιλέξουν» τι φύλο θέλουν να είναι. 


Το υπουργείο Παιδείας δεν ανησυχεί βέβαια για την ισότητα, αλλά μάλλον για τον ευνουχισμό των αγοριών, την ταπείνωση του αρσενικού και την καταστροφή των εγγενών διαφορών που εμποδίζουν τη μεγάλη σοσιαλιστική μηχανή ισοπέδωσης.

Η Γαλλίδα ακτιβίστρια Frigide Barjot, γνωστή για τη στάση της κατά του «γάμου» και το δικαίωμα υιοθεσίας από ομοφυλόφιλα ζευγάρια, ρώτησε από το twitter τον υπουργό Hamon, αν τα κορίτσια θα πρέπει να φορέσουν γενειάδες...

«Κάνουμε μια ανοησία στο όνομα της ισότητας»,είπε οOlivier Vial, πρόεδρος του της «συντηρητικής» φοιτητικής ένωσης UNI. "Η κίνηση αυτή γνωστή ως «Ημέρα της Φούστας», (‘La Journée de la jupe’)* είχε αρχικό στόχο να επιτρέψει στις γυναίκες να εκφράσουν τη θηλυκότητά τους σε περιβάλλοντα όπου ήταν συχνά δύσκολο. Αλλά το μόνο που κατάντησε  να κάνει είναι να αρνείται την γυναικεία και την ανδρική ταυτότητα".

Ποιος είναι ο νέος υπουργός Παιδείας; Ο Benoît Hamon, πρώην αναπληρωτής στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και ο πρώην εκπρόσωπος του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Στο παρακάτω βίντεο, η Véronique Louwagie του UMP καταδικάζει έντονα την πρωτοβουλία γνωστή ως «Ce que la soulève jupe» που "καλεί" τα αγόρια της πόλης της Ναντ να φορέσουν φούστες σήμερα Παρασκευή 16 Μαΐου ως αλληλεγγύη στα κορίτσια. Δείτε τις αντιδράσεις των κυβερνητικών…


* Βασισμένη στην «Ημέρα της Φούστας» γυρίστηκε το 2008, η ομώνυμη γαλλική τηλεοπτική ταινία “La journée dela jupe” σε σκηνοθεσίαJean-Paul Lilienfeld και με πρωταγωνίστρια την Ιζαμπέλ Ατζανί,η οποία υποδύετεαι μία καθηγήτρια φιλόλογο γυμνασίου, η οποία διδάσκει σε ένα γυμνάσιο σε συνοικία μουσουλμάνων μεταναστών, που θεωρούν την εμφάνιση αυτή "αναιδή".

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγές: εδώεδώ και εδώ

Ποιός έκανε την Μεσόγειο νεκροταφείο;

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Ποιός έκανε την Μεσόγειο νεκροταφείο;



Γράφει ο Θ. Γκουρνέλος

Λέξεις και φράσεις χιλιοειπωμένες ''ανείπωτη τραγωδία'', ''νεκροταφείο η μεσόγειος'' και οτιδήποτε άλλο χρησιμοποιούν τα ΜΜΕ για να περιγράψουν τα περιστατικά με τους πνιγμένους λαθρομετανάστες που προσπαθούν να έρθουν στην ''γη της επαγγελίας'', σαφώς και δεν είναι αρκετά για να περιγράψουν την πραγματικότητα. Όμως και αρκετά να ήταν, δεν εξηγούν το γιατί έρχονται εδώ αυτοί οι άνθρωποι.

Από την μια μεριά υπάρχει ένα baby boom, ένας αριθμητικά ακμάζων πληθυσμός ανθρώπων της Αφρικανικής ηπείρου (αλλά και της Ασίας) και ειδικά των πιστών του Ισλάμ, πάμφτωχοι, με ελάχιστη παιδεία και μάθηση ,σχεδόν ανύπαρκτο μέλλον στους οποίους οι φήμες από χωριό σε χωριό, τα κηρύγματα ορισμένων ιερέων, οι φρούδες ελπίδες των κυκλωμάτων διακίνησης ανθρώπων και τα θετικά μηνύματα που στέλνουν όσοι συγγενείς κατάφεραν να βρουν μια δουλειά στην Ευρώπη, έκαναν την Ήπειρο μας και τα κράτη της να μοιάζουν με την λύση στα προβλήματα τους. Αυτός είναι και ο λόγος που έρχονται, εκεί πατάνε και τακυκλώματα που τους διακινούν, είτε για να κερδίσουν χρήματα, είτε για να ικανοποιήσουν περισσότερο συνωμοσιολογικά σενάρια και υποθέσεις.

Από την άλλη όμως η αποδοχή των ανθρώπινων αυτών κυμάτων δεν είναι λειτουργική, δεν είναι αποδοτική και λειτουργεί προβληματικά, αυτό τουλάχιστον μαρτυρούν οι έρευνες και οι δημοσκοπήσεις που εξετάζουν την άποψη των Ευρωπαίων σχετικά με τους μετανάστες, η δε αντίδραση των κατοίκων αντικατοπτρίζεται στις εκλογικές διαδικασίες και την άνοδο των αντιμεταναστευτικών κομμάτων, των λεγόμενων «ακροδεξιών» κομμάτων. Δυστυχώς ολόκληροι πολιτικοί χώροι και οργανισμοί είτε της αριστεράς ,είτε της δεξιάς, είτε για ιδεολογικούς, εκλογικούς ή οικονομικούς λόγους, καλλιεργούν την είσοδο των μεταναστών, την αποτυχημένη μέχρι τώρα, ενσωμάτωση τους και ισχυρίζονται πως ο τρόπος με τον οποίο θα αποφύγουμε τέτοιες τραγωδίες είναι τα "ανοικτά σύνορα" (opened borders project), η εαυτοφοβία των Ευρωπαίων και η πάταξη των "ρατσιστικών" αντιλήψεων που διακατέχει τον πληθυσμό όλων των κρατών της ηπείρου! Όλο αυτό συνεχίζεται σε έναν ιδεολογικό και πολιτιστικό αγώνα όπου έννοιες όπως η πατρίδα, η ταυτότητα και ο πολιτισμός, βρίσκονται υπό συχνό πυρ διότι δεν ενάγουν με την ομόνοια, την ισότητα, τον εξισωτισμό, την εύρυθμη διαβίωση γηγενών και ξένων στην Ελλάδα, την Γαλλία, την Ιταλία κλπ. Όμως οι ίδιοι αυτοί υπερασπιστές αυτών των θέσεων, πέφτουν στο τραγικό για αυτούς λάθος της αφελούς, εκούσιας ή ακούσιας παράληψης των χαρακτηριστικών της ταυτότητας των ίδιων των μεταναστών. Οι μετανάστες δεν έρχονται στην Ευρώπη γιατί έχει χαβαλέ η Ευρωπαϊκή κουλτούρα, δεν πνίγονται σε καρυδότσουφλα επειδή θέλουν να πίνουν καφέ στον Πύργο του Άιφελ, το Κολοσσαίο ή την Ακρόπολη των Αθηνών, ούτε είναι έτοιμοι να ξεχάσουν την ταυτότητα τους να ντύσουν τις γυναίκες τους με 12ποντα τακούνια και τους άντρες τους να τους κάνουν hipsters. Έρχονται γιατί έχουν ανάγκη από φαγητό και χρήματα, κατ' επέκταση και σωστά από μέρους τους, διατηρούν την δικιά τους κουλτούρα και προσπαθούν να την επιβάλουν ενώ παράλληλα προσπαθούν να φτιάξουν την ζωή τους. Έρχονται σε σύγκρουση με τις άλλες ταυτότητες, δηλαδή τις Ευρωπαϊκές, αλλά και τις μη Ευρωπαϊκές (να θυμίσω πως Κούρδοι και Τούρκοι έχουν πολλές φορές σφαχτεί στο Λονδίνο, Μπαγκλαντεσιανοί και Πακιστανοί στην Αθήνα κλπ) άρα δημιουργούν ένταση που στην συνέχεια αυτό εξελίσσεται σε σύγκρουση από την οποίο πάντα προκύπτει ένας νικητής και ένας ηττημένος. Σαφώς είναι αφέλεια να νομίζει κανείς πως ο μέσος μετανάστης από την Ασία ή την Αφρική θα υιοθετήσει άμεσα τον υλιστικό μαρξισμό, τον διεθνισμό ή θα απαρνηθεί την πίστη του για να τρέξει να στηρίξει την ''ανοικτά σύνορα'' αριστερά ή την φιλελεύθερη οικονομικά δεξιά. Μόλις κάποιος από αυτούς ανεβάσει το βιοτικό του επίπεδο δεν σημαίνει πως αυτόματα θα γίνει φιλελεύθερος υποστηρικτής της πολυπολιτισμικότητας και της αριστεράς και της ''προόδου'', ούτε όνειρο τους είχανε να τους εξηγήσει ο τάδε διεθνιστής το μανιφέστο του, ούτε φυσικά να τους διώξουν γιατί ανήκουν σε άλλη εθνική, θρησκευτική και φυλετική ομάδα. Άρα θα αγωνισθούν για να διατηρήσουν αυτό που είναι και που θέλουν να είναι.

Το ζήτημα που προκύπτει λοιπόν αφορά τόσο τις πολιτικές δυνάμεις στο εσωτερικό των κρατών που καλλιεργούν την λαθραία μετανάστευση ακόμα και με Μ.Κ.Ο ή εθελοντικές οργανώσεις, όσο και η αδυναμία των κρατών της Ευρώπης να υιοθετήσουν μια ενιαία μεταναστευτική ατζέντα. Αν στην Ελλάδα, για παράδειγμα, η Ν.Δ θεωρεί πως μια νομιμοποίηση των λαθρομεταναστών θα τους οδηγήσει εκτός χώρας μιας και θα πάνε σε βορειότερες, άλλο τόσο λάθος είναι η λογική των βόρειων κρατών που βλέπουν τα μεσογειακά κράτη σαν αποθήκες ψυχών. Το αποτέλεσμα αυτής της σκέψης είναι πως σήμερα, κάπου σε κάποιο χωρίο της ερήμου ή των Αφρικανικών δασών ή των ορεινών όγκων της Ασίας, να υπάρχουν κάποιοι φτωχοί και δύσμοιροι άνθρωποι, μιας εντελώς άλλης κουλτούρας, οι οποίοι φαντάζονται πως θα ευτυχίσουν, θα λυτρωθούν και θα ζήσουν άνετη ζωή εάν καταφέρουν να φτάσουν στην Ευρώπη. Ακριβώς για αυτό αναλαμβάνουν τα ακραία ρίσκα και πέφτουν με προθυμία στα χέρια των διακινητών (μιας και το έφερε η κουβέντα δεν είδα την αριστερά να ζητάει την ισόβια ποινή κάθειρξης για αυτούς ή ακόμα καλύτερα την θανατική τους καταδίκη) οι οποίοι δίχως στάλα ανθρωπιάς τους βάζουν να βουλιάξουν στα νερά της μεσογείου. Όταν έρθουν εδώ θα αντιληφθούν πως σαφώς και δεν είναι ρόδινα τα πράματα και πως όπως είχαν την κουλτούρα τους στο δικό τους χωριό, έτσι και οι ντόπιοι, έχουν την κουλτούρα τους στο δικό τους ''χωριό''.


Η αντιμετώπιση του ζητήματος δεν μπορεί να γίνει ούτε ιδεοληπτικά, ούτε με μοναδικό μέτρο την οικονομική ανάπτυξη και το τι έδειξαν οι δείκτες των χρηματιστηρίων. Η πολιτιστική σύγκρουση είναι εκείνη η οποία εις βάθος καθορίζει την από κοινού διαβίωση γηγενών και ξένων άρα και την οικονομική ανάπτυξη και ου τω κάθε εξής. Όσο η Ευρώπη, είτε ως Ε.Ε, είτε απλά ως σύνολο διακατέχεται πολιτιστικά από σύνδρομα ''μεταναστολαγνείας'' και όσο αρνείται να σε θεσμικό και διακρατικό επίπεδο να υιοθετήσει μια ενιαία ατζέντα, τόσο θα βλέπει φουρνιές δύσμοιρων ανθρώπων να ξεβράζονται στις παραλίες της νεκροί. Αυτή η ιδεολογική προσέγγιση και η πολιτική στάση φέρνει περισσότερους μετανάστες, άρα στην διαδικασία αυτή έχει και περισσότερους νεκρούς, αν η Ευρώπη είχε πάγια και ενιαία θέση ενάντια στην μετανάστευση προφανώς και αυτοί οι άνθρωποι θα έμεναν εκεί που ανήκουν και θα έβρισκαν άλλους τρόπους να λύσουν τα προβλήματα τους. Η ίδια η κουλτούρα και η ιδέα της ''ενίσχυσης'' της Ευρώπης με φτηνά εργατικά χέρια, είναι που μετατρέπει την Μεσόγειο σε νεκροταφείο και δίνει ζωντάνια σε ένα τεράστιο κύκλωμα εκμετάλλευσης ανθρώπων που δεν αφορά μόνο τους διακινητές και τα δίκτυα των εξτρεμιστών, αλλά και τις Μ.Κ.Ο ,τους πολιτικούς χώρους και τις πολιτικές ομάδες που τους τάζουν ίσα δικαιώματα και καλύτερο βιοτικό επίπεδο και τους βάζουν να κουνάνε τα πλαστικά σημαιάκια και τα πλακάτ στις προεκλογικές εκδηλώσεις.

Όταν μόνη της η Φαλάτσι έδιωξε τους Σομαλούς από την πλατεία του καθεδρικού ναού (Duomo) που την είχαν μετατρέψει σε αποχωρητήριο

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ


Όταν μόνη της η Φαλάτσι έδιωξε τους Σομαλούς από την πλατεία του καθεδρικού ναού (Duomo) που την είχαν μετατρέψει σε αποχωρητήριο


Τον Ιανουάριο που μας πέρασε, ο πρόεδρο της Σομαλικήςκοινότητας της Τοσκάνης στην Ιταλία, Osman Gaal, έλαβε ειδοποιητήριο ότι πρέπει να πληρώσει φόρο 29.000 ευρώ, από ένα παλιό πρόστιμο που του είχε επιβληθεί για παράνομη κατοχή δημόσιας γης. Το πρόστιμο είχε επιβληθεί, επειδή μια ομάδα Σομαλών, τον Ιούλιο του 2000, είχε στήσει μια σκηνήστην Piazza Duomo της Φλωρεντίας, την πλατεία του ιστορικού Καθεδρικού Ναού της εκκλησίας της Σάντα Μαρία ντελ Φιόρε (Αγίας Μαρίας των Λουλουδιών), ως μέρος μιας διαμαρτυρίας για κάποιους Σομαλούς πρόσφυγες, για την οποία υπήρχαν διαμαρτυρίες, αλλά και "αλληλέγγυοι", αφού, όπως αναφέρει ο Gaal, «είχαμε την αλληλεγγύη του καθολικού επισκόπου»Η ιστορία περιγράφεται από την αείμνηστη Oriana Fallaci, στο βιβλίο της «H Οργή και η Περηφάνεια» (2003) με τον μοναδικό, δικό της τρόπο. Απολαύστε την:


Εγώ, δεν πηγαίνω να στήσω αντίσκηνα στη Μέκκα. Ούτε πηγαίνω να πω το Πάτερ Ημών ή το Άβε Μαρία μπροστά από τον τάφο του Προφήτη. Δεν κατουρώ στους τοίχους ενός τζαμιού κι ούτε θα έκανα τη χοντρή μου ανάγκη πάνω τους. Όταν επισκέπτομαι τις χώρες τους (κάτι από το οποίο δεν αντλώ καμιά ευχαρίστηση), ποτέ δεν ξεχνώ ότι είμαιξένη και φιλοξενούμενη. Προσέχω να μην προσβάλλω τους κατοίκους με κάποια ενδυμασία, χειρονομία ή συμπεριφορά που ίσως να είναι συνηθισμένη για μας, αλλά ανάρμοστη για εκείνους. Θεωρώ καθήκον μου να συμπεριφέρομαι πάντοτε με σεβασμό, ευγένεια, προσοχή. Ζητώ συγγνώμη αν λόγω άγνοιας ή απερισκεψίας τύχει και παραβιάσω κάποιο κοινωνικό κανόνα ή κάποια δεισιδαιμονία τους. Έτσι….. δεν μπορώ να ξεχάσω την εικόνα του τεράστιου αντίσκηνου που πριν δυο καλοκαίρια παραμόρφωνε την πλατεία του Καθεδρικού Ναού της Φλωρεντίας, της δικής μου πόλης. 
Ήταν ένα αντίσκηνο γιγαντιαίων διαστάσεων, μια τέντα, που την είχαν στήσει Μουσουλμάνοι από τη Σομαλία, οι οποίοι διαμαρτύρονταν επειδή η Ιταλική Κυβέρνηση, για μια και μοναδική φορά, είχε αργήσει να τους ανανεώσει τα διαβατήριά τους και να δεχτεί τους συγγενείς τους που κατά ορδές επιθυμούσαν να εισβάλουν στη χώρα μας. Δηλαδή, τις μανάδες, τους πατεράδες, τ’ αδέλφια, τους θείους, τις θείες, τα ξαδέλφια, τις έγκυες γυναίκες τους και πιθανόν ακόμη κι όλους τους συγγενείς των συγγενών. Είχαν στήσει το αντίσκηνό τους δίπλα στο κτίριο της Αρχιεπισκοπής, ενώ είχαν τη συνήθεια να αφήνουν πάνω στο πεζοδρόμιο τα παπούτσια τους και τα μπουκάλια με το νερό που χρησιμοποιούσαν για να πλένουν τα πόδια τους πριν τις προσευχές. Δηλαδή, ακριβώς μπροστά στον Καθεδρικό Ναό της Σάντα Μαρία ντελ Φιόρε και μονάχα λίγα βήματα από το Βαπτιστήριο. Η σκηνή ήταν επιπλωμένη σαν ένα μικρό διαμέρισμα: τραπέζια, καρέκλες, σεζλόνγκ, στρώματα για να κοιμούνται και να γ….ν και καμινέτα για μαγείρεμα που γέμιζαν την πλατεία με μια ανυπόφορη δυσωδία. Πάντοτε διάπλατα ανοιχτή προς δημόσια θέα. Το αντίσκηνο είχε παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, ενώ από μέσα ακουγόταν συνεχώς μια κασέτα που έπαιζε τη φωνή ενός μουεζίνη, που ασταμάτητα προέτρεπε τους Πιστούς, κατηγορούσε τους Άπιστους και έπνιγε με βάναυσο τρόπο τους γλυκούς ήχους από τις γύρω καμπάνες. Και σαν να μην έφταναν όλ’ αυτά, παντού υπήρχαν οι κίτρινοι λεκέδες από ούρα που σπίλωναν τα χιλιόχρονα μάρμαρα και την επίχρυση πύλη του Βαπτιστηρίου. (Θεέ και Κύριε! Αυτοί οι γιοι του Αλλάχ ξέρουν να σημαδεύουν με τα ούρα τους από μεγάλη απόσταση! Πώς μπορούσαν να πετυχαίνουν με τέτοια ακρίβεια τον στόχο τους που βρισκόταν πίσω από ένα προστατευτικό κιγκλίδωμα, σχεδόν δυο μέτρα απόσταση από τα όργανα της εκτόξευσης;) Επιπλέον, οι γιοι του Αλλάχ, με λεκέδες από κάτουρο και με σωρούς από κόπρανα που έφραζαν την κύρια είσοδο του Σαν Σαλβατόρε Βεσκόβο: την εξαιρετική αυτή εκκλησία, ρωμανικής αρχιτεκτονικής (του ένατου αιώνα), που βρίσκεται κοντά στην πλατεία είχαν μετατρέψει τον ιερό ναό σε αποχωρητήριο.

Άλλωστε, αυτά τα γνωρίζεις. Τα γνωρίζεις, γιατί σε είχα πάρει τηλέφωνο και σε είχα παρακαλέσει να παρέμβεις, θυμάσαι; Είχα, επίσης, τηλεφωνήσει και στον Δήμαρχο της Φλωρεντίας, ο οποίος με επισκέφτηκε αμέσως, υπέμεινε στωικά την έξαρση του θυμού μου και κάπως ντροπαλά παραδέχτηκε πως οι διαμαρτυρίες μου ήταν δικαιολογημένες: «Έχετε δίκιο. Πραγματικά, έχετε δίκιο». Αλλά δεν έδωσε εντολή να απομακρυνθεί το αντίσκηνο. Το αμέλησε, ή καλύτερα, δεν είχε τα κότσια να το κάνει.Επικοινώνησα και με τον Υπουργό Εξωτερικών, έναν Φλωρεντινό με έντονη φλωρεντινή προφορά, ο οποίος είχε την αρμοδιότητα να εγκρίνει ή να απορρίψει την ανανέωση των διαβατηρίων τους. Κι αυτός υπέμενε στωικά τον ψυχικό μου αναβρασμό. Κι αυτός παραδέχτηκε ότι οι διαμαρτυρίες μου ήταν δικαιολογημένες: «Έχετε δίκιο. Πραγματικά, έχετε δίκιο». Αλλά, ούτε κι αυτός έκανε το παραμικρό για να απομακρυνθεί η σκηνή. Ακριβώς όπως ο Δήμαρχος, το αμέλησε. Ή καλύτερα, δεν είχε τα κότσια να το κάνει.Κατόπιν (πέρασαν πάνω από τρεις μήνες) άλλαξα τη στρατηγική μου. Τηλεφώνησα στον αστυνομικό διευθυντή της πόλης και του έτριξα τα δόντια: «Αγαπητέ κύριε διευθυντά, εγώ δεν είμαι πολιτικός: όταν λέω κάτι, το εννοώ στα σοβαρά. Αν μέχρι αύριο δεν έχετε απομακρύνει την αναθεματισμένη τη σκηνή, θα της βάλω φωτιά. Ορκίζομαι, λόγω τιμής, ότι θα την κάψω κι ούτε μια διμοιρία στρατιωτών δεν θα μπορέσει να με εμποδίσει και γι’ αυτό θέλω να με συλλάβετε! Να μου περάσετε χειροπέδες, να με ρίξετε στη φυλακή, να με κλείσετε μέσα! Έτσι, οι εφημερίδες και οι τηλεοπτικοί σταθμοί θα ενημερώσουν ολόκληρο τον κόσμο ότι η Φαλάτσι βρίσκεται κρατούμενη στην ίδια της την πόλη, επειδή επιχείρησε να την υπερασπιστεί. Κι αυτό θα αδειάσει τα σκατά στη μούρη ολωνών σας». Λοιπόν, σαν πιο γνωστικός από τους άλλους, ο διευθυντής της Ασφάλειας, μέσα σε λίγες μέρες είχε απομακρύνει την σκηνή. Το μόνο που απέμεινε ήταν μια έντονη και αηδιαστική δυσωδία στο πεζοδρόμιο της πλατείας. Δηλαδή, τα βρομερά υπολείμματα από την τρίμηνη σιχαμερή εκείνη κατάληψη. 
Μουσουλμάνοι προσεύχονται μπροστά από τον καθεδρικό ναό του Μιλάνου
Η νίκη μου όμως ήταν μια φτωχή νίκη, μια Πύρρειος νίκη.Κι αυτό επειδή αμέσως μετά, τα διαβατήρια των Σομαλών ανανεώθηκαν με την έγκριση του υπουργού Εξωτερικών, αυτού που μιλούσε με έντονη φλωρεντινή προφορά, ενώ επιπλέον όλα τα αιτήματά τους έγιναν δεκτά από την κυβέρνηση. Οπότε, σήμερα, όλοι αυτοί οι Σομαλοί διαμαρτυρόμενοι, καθώς και οι πατεράδες τους, οι μανάδες τους, τ’ αδέλφια τους, οι θείοι τους, οι θείες τους, τα ξαδέλφια τους και οι έγκυες γυναίκες τους (που, στο μεταξύ, έχουν προλάβει να γεννήσουν) έχουν εγκατασταθεί ακριβώς εκεί που ήθελαν: στη Φλωρεντία και σε άλλες πόλεις της Ευρώπης. Η νίκη μου ήταν φτωχή, ήταν μια Πύρρειος νίκη, επειδή η απομάκρυνση του αντίσκηνου δεν άλλαξε σε τίποτε τις εξωφρενικές προσβολές που για δεκαετίες τώρα ντροπιάζουν την πόλη μου, μια πόλη που κάποτε ήταν η θαυμαστή πρωτεύουσα της τέχνης, της ομορφιάς, του πολιτισμού. Η παρέμβασή μου δεν αποκάρδιωσε τους υπόλοιπους μουσουλμάνους εισβολείς: τους Αλβανούς, τους Σουδανούς, του Βεγγαλέζους, τους Τυνήσιους, τους Αιγυπτίους, τους Αλγερινούς, τους Πακιστανούς και τους Νιγηριανούς, που διακινούν πυρετωδώς ναρκωτικά.(φαίνεται ότι αυτό είναι μια αμαρτία που δεν την καταδικάζει το Κοράνι). Μαζί μ’ αυτούς, οι πλανόδιοι πραματευτές που κατακλύζουν τους δρόμους μας πουλώντας φτηνιάρικα ρολόγια και στυλό. Οι μικροπωλητέςπου εκθέτουν τα εμπορεύματά τους πάνω σε μικρά χαλιά, στη μέση των πεζοδρομίων. Οι πόρνες που, ασκώντας το επάγγελμά τους, διαδίδουν το AIDS ακόμη και στους δρόμους της επαρχίας. Οι διαρρήκτες που λεηλατούν τα σπίτια στην ύπαιθρο, ειδικά τη νύχτα και δεν τολμάς να τους αντιμετωπίσεις μ’, ένα ρεβόλβερ, γιατί σ’ αυτή την περίπτωση εσύ είσαι αυτός που θα πάει φυλακή. (Εκτός των άλλων και με την κατηγορία του ρατσιστή).



* Η Οριάνα Φαλάτσι (Oriana Fallaci: 1929 – 2006), η Ιταλίδα δημοσιογράφος, πολεμική ανταποκρίτρια και συγγραφέας, είναι γνωστή στην Ελλάδα για την σχέση της με τον Αλέκο Παναγούλη και για το πολυδιαβασμένο βιβλίο της «Γράμμα σε Ένα Παιδί που Δεν Γεννήθηκε Ποτέ». Το πιο επιτυχημένο όμως εμπορικά βιβλίο της, είναι το «H Οργή και η Περηφάνεια» (“The Rage and The Pride”του 2003, που εκδόθηκε λίγο μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Το βιβλίο συγκέντρωσε τα πυρά των κριτικών με το σκεπτικό ότι προκαλεί το «μίσος εναντίον των μουσουλμάνων». Το επόμενο και τελευταίο της βιβλίο ήταν το “The Force of Reason” (“La Forza della Ragione”) δηλ. «Η Δύναμη της Λογικής» που έγινε και αυτό best seller. Εκεί η Φαλάτσι γράφει πως τρομοκράτες έχουν σκοτώσει 6.000 ανθρώπους τα 20 τελευταία χρόνια στο όνομα του Κορανίου και πως η ισλαμική πίστη σπέρνει μίσος αντί αγάπης και σκλαβιά αντί ελευθερίας.




ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

ΒΡΕΤΑΝΙΑ: Ποιοι και γιατί μισούν το UKIP;

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

ΒΡΕΤΑΝΙΑ: Ποιοι και γιατί μισούν το UKIP;


Του Tobias Langdon (Occidental Observer) / ΚΟΚΚΙΝΟΣΟΥΡΑΝΟΣ

Μπορείτε να εμπιστευτείτε κάποιον που λέει πάντα την αλήθεια. Αλλά μπορείτε επίσης να εμπιστευτείτε κάποιον που λέει πάντα ψέματα. Η mainstream βρετανική πολιτική εμπίπτει στη δεύτερη κατηγορία. Έχουμε ένα Συντηρητικό κόμμα που μισεί την Παράδοση, ένα Εργατικό κόμμα που μισεί την εργατική τάξη και ένα κόμμα των Φιλελεύθερων Δημοκρατών που μισεί τη δημοκρατία. Μπορείτε να εμπιστευτείτε τα τρία αυτά κόμματα που βρίσκονται διαρκώς στην υπηρεσία των πλούσιων επιχειρηματιών που τα χρηματοδοτούν.
Ως εκ τούτου, αν θέλετε να ξέρετε αν κάτι είναι κακό για τη Βρετανία, απλά ρωτήστε: λένε οι Τρεις Μεγάλοι (Big Three) ότι αυτό είναι καλό για τη Βρετανία; Αν ναι, λένε ψέματα, οπότε πρέπει να είναι κακό. Οπότε πάμε στο UKIP, το Κόμμα Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου που θέλει να αποχωρήσει από την Ευρωπαϊκή Ένωση και να μειώσει δραστικά τη μαζική μετανάστευση. Οι Big Three και τα μέσα ενημέρωσης των συμμάχων τους από καιρό εργάστηκαν για να δυσφημιστεί το UKIP ως «ρατσιστικό» και «ξενοφοβικό».Και τώρα, καθώς φαίνεται ότι το UKIP θα κερδίσει στις επερχόμενες ευρωεκλογές, εργάζονται ακόμη πιο σκληρά:

Διαβάζουμε: Η πρώτη διακομματική εκστρατεία για την καταδίκη του κόμματος του Nigel Farage ως «ρατσιστικό»ξεκίνησε, εν μέσω φρέσκων δημοσκοπήσεων που δείχνουν ότι το UKIP μπορεί να έρθει πρώτο σε ολόκληρη την Αγγλία στις ευρωπαϊκές εκλογές.

Η εκστρατεία με επικεφαλής την πρώην υπουργό Εργασίας Μετανάστευσης Barbara Roche (φώτο δεξιά, μαζί με τηνεβραϊκής καταγωγής βουλευτή Lynn Featherstone), η οποία υποστήριξε : «η εκστρατεία του UKIP πρέπει να το εκτεθεί για αυτό που είναι, μια ρατσιστική εκστρατεία. Το κόμμα ενεργεί αυτό που στην πραγματικότητα είναι μια μορφή «Euracism» («Ευρατσισμού»!). Πρόκειται για την χρησιμοποίηση της ίδιας γλώσσας και τακτικών που χρησιμοποιούνται από ανοιχτά ρατσιστικά κόμματα, όπως τοBNP, αλλά αντί για στόχο τους μετανάστες από την Αφρική και την Ασία έχει στόχο τους μετανάστες από το εσωτερικό της ΕΕ».

Η νευρικότητα Συντηρητικών και Εργατικών για την άνοδο του UKIP έχει οδηγήσει σε μια όλο αυξανόμενη δημόσια συζήτηση και στα δύο κόμματα για το αν θα του επιτεθούν ή θα απορρίψουν τις πολιτικές του κατά της μετανάστευσης(βλThe Guardian, 28 Απριλίου 2014).

Σημειώστε ότι η καμπάνια είναι «διακομματική» και μιλάει εκ μέρους των Big Three. Και σημειώστε ποιος είναι ο υπεύθυνος. Η Barbara Roche, η οποία είναι μια ενδιαφέρουσα φιγούρα. Φαίνεται και ακούγεται ένα καλό παράδειγμα : οι αριστερές πολιτικοί δεν είναι οι στερεοτυπικές θηλυκές γυναίκες. Η Roche ήταν επίσης στο επίκεντρο της συνομωσίας των Εργατικών να βλάψουν τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους τους με το άνοιγμα των συνόρων της Βρετανίας σε όλον τον κόσμο.

Διαβάζουμε: Τα ισχυρότερα στοιχεία για την συνωμοσία του Εργατικού Κόμματος προέρχονται από ένα από τα «δικά τους παιδιά», τον Andrew Neather (φώτο), που έγραφε τις ομιλίες του  Μπλερ, του Jack Straw και του David Blunkett, ο οποίος με ένα άρθρο του στην Evening Standard, τον Οκτώβριο του 2009, έριξε την βόμβα: Η Μετανάστευση, έγραψε, «δεν συνέβη έτσι απλά, αλλά ήταν σκόπιμη πολιτική των υπουργών από τα τέλη του 2000 ... το σχέδιο ήταν να ανοίξει το Ηνωμένο Βασίλειο τα σύνορά του στη μαζική μετανάστευση» (βλ. εδώεδώ και εδώ).

Ήταν στο επίκεντρο της πολιτικής τον Σεπτέμβριο του 2001, συντάσσοντας την ομιλία ορόσημο της τότε Υπουργού Μετανάστευσης Barbara Roche και ανέφερε «είναι ξεκάθαρο από κάποιες συζητήσεις ότι η πολιτική είχε ως στόχο - αν και αυτό δεν ήταν ο κύριος σκοπός της - να τρίψετε στη μούρη της Δεξιάς τη διαφορετικότητα και να βγάλει εκτός παιχνιδιού τα επιχειρήματά τους» . ...

[Ο Neather υπογράμμισε ότι η μελέτη αυτή είχε περιβληθεί από μυστικότητα: «Προσχέδια είχαν μοιρασθεί το καλοκαίρι του 2000 με εξαιρετική απροθυμία: υπήρχε μία παράνοια μήπως φθάσει στα ΜΜΕ»].

Έρευνα που διεξήγαγε η Εκλογική Επιτροπή μετά τις γενικές εκλογές του 2005 διαπίστωσε ότι το 80 τοις εκατό των ψηφοφόρων με καταγωγή από την Καραϊβική και την Αφρική είχε ψηφίσει Εργατικούς, ενώ μόνο το 3 τοις εκατό είχε ψηφίσει Συντηρητικούς και περίπου 8 τοις εκατό Φιλελεύθερους Δημοκράτες.

Η ψήφος των Ασιατών χωρίστηκε περίπου 50 τοις εκατό στους Εργατικούς, 10 τοις εκατό στους Συντηρητικούς και 15 τοις εκατό στους Φιλελεύθερους  Δημοκράτες.

Όπως οι Εργατικοί στο σύνολό τους, έτσι και η Barbara Rocheπροφανώς δεν ενδιαφέρονταν για τη Λευκή εργατική τάξη. Αλλά για ποιον νοιάζεται άραγε; Πιθανόν η εκπαίδευση της προσφέρει μια ένδειξη. Παρακολούθησε το JFS στο Λονδίνο, γνωστό παλαιότερα ως ‘Jews’Free School’. Σύμφωνα με τηWikipedia, η θρησκεία του είναι «Ορθόδοξος Ιουδαϊσμός» και υπήρξε κάποτε το μεγαλύτερο εβραϊκό σχολείο στην Ευρώπη. Ένας άλλος πρώην μαθητής του είναι ο IsraelZangwill (1864 – 1926 - φώτο), ο οποίος εκλαΐκευσε την ιδέα της Αμερικής ως «χωνευτήρι» (“melting-pot”) όλων των φυλών και των θρησκειών.

Ο Cohen, ο... «Διαφορετικοκράτης»
Έτσι, η Roche και ο Zangwill παρακολούθησαν ένα αποκλειστικά εβραϊκό σχολείο πριν αρχίσουν τα πολυπολιτισμικά τους κηρύγματα στους «εθνικούς». Αυτό το πρότυπο ζει και βασιλεύει. Ο σημερινός γενικός διευθυντής του BBC ονομάζεται Danny Cohen. «Παρακολούθησε ένα εβραϊκό δημοτικό σχολείο στο βόρειο Λονδίνο» και είναι παντρεμένος με μια Εβραία οικονομολόγο ονόματι NoreenaHertz (εδώ). Παρά το γεγονός αυτού του εθνοκεντρισμού του για τον εαυτό του, θέλει να προωθήσει το ιδεώδες της πολυτισμικότητας στους υπόλοιπους από εμάς :


Αυτό που θέλει πραγματικά ο Cohen είναι λιγότεροι Λευκοί άνδρες, αν και αυτός ο περιορισμός δεν θα επηρεάσει τους Εβραίους, όπως τον αποκρουστικό David Baddiel (φωτο).Μοιράζεται το όραμα της Barbara Roche, μια Βρετανία δηλαδή «χωνευτήρι», όπου οι Λευκοί Βρετανοί θα εξαφανιστούν μέσα σε μια πλημμύρα «διαφορετικότητας». Με άλλα λόγια, ο ίδιος και η Roche θέλουν να καταστρέψουν τη Βρετανία. Η οποία δεν θα είναι ένα έθνος πια, αλλά ένα είδος μοτέλ, κάποιων ανθρώπων χωρίς ρίζες που ήρθαν να ζήσουν εκεί, ενώ θα παρέχουν φτηνή εργασία για τους ολιγάρχες. Το UKIP φαίνεται να απειλεί αυτό το λαμπερό όραμα, το οποίο είναι ο λόγος που η Roche και ο Cohenαγωνίζονται σκληρά εναντίον του UKIP.

Αυτός εδώ είναι ένας άλλος CohenΟ Nick ο «Νεοσυντηρητικός», όχι ο Cohen, ο «Διαφορετικοκράτης»
Διαβάζουμε (Nick Cohen): Να σας το πω ξεκάθαρα : το UKIPείναι εμπνευσμένο από το μίσος. Το θέαμα των συμπολιτών οδηγεί τους οπαδούς του UKIP να βγάζουν αφρούς και όχι σε επιχειρήματα σχετικά με την Κοινή Γεωργική Πολιτική . ... Κάθε φορά που υπάρχει ένα σκάνδαλο, οι αντίπαλοι τουUKIP και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αφήνουν τον Farageνα ξεφύγει με λέγοντας ότι ο ρατσιστής, σεξιστής ή ομοφοβικός υποψήφιος του UKIP είναι απλά ένα σάπιο μήλο και θα το πετάξει μακριά. Αλλά τα σκάνδαλα είναι τόσο συχνά που έχετε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δεν είναι το σάπιο μήλο που χρειάζεται πεταχτεί μακριά, αλλά ολόκληρο του βρωμερό βαρέλι (βλ. The Spectator, 28 Απριλίου 2014).

Αν στον Nick Cohen δεν αρέσει το UKIP, αυτό είναι ένα πολύ καλό σημάδι υπέρ του. Το ίδιο η αντίδραση ενός εβραϊκής καταγωγής πολιτικού που ονομάζεται Robert Halfon, (φωτο). βουλευτής των Συντηρητικών, που λέει ότι «Τα μέλη τουUKIP μοιάζουν με Ναζί», και ο οποίος ισχυρίζεται ότι έχει καθαρίσει το κόμμα του από εξτρεμιστές.

Διαβάζουμε: Ένας βουλευτής των Συντηρητικών ισχυρίζεται ότι το UKIP έχει κάνει το κόμμα του David Cameron μια χάρη, να το «καθαρίσει» από τα άτομα με ακραίες απόψεις. Ο Robert Halfon κατηγόρησε τον ευρωβουλευτή του UKIPGerard Batten, ότι υποστηρίζει μια πολιτική που «κυριολεκτικά μοιάζει με τους Ναζί», προτείνοντας οι μουσουλμάνοι να υπογράφουν μια Χάρτα στην οποία θα απορρίπτουν τη βία ....

Ο Halfon είπε : «Για μένα υπάρχουν δύο είδη UKIP - ο τύπος του Godfrey Bloom, που είναι σαν μια διασταύρωση μεταξύ του [κωμικού ηθοποιού] Sid James και του [κωμικού] BernardManning και στη συνέχεια υπάρχει ένα πολύ πιο σκοτεινό, εκείνο του ευρωβουλευτή ο οποίος είπε ότι κάθε μουσουλμάνος θα πρέπει να υπογράψει μια δήλωση μη - βίας , η οποία για μένα είναι κυριολεκτικά σαν τους Ναζί που έλεγαν στους Εβραίοι ότι θα πρέπει να φορούν ένα κίτρινο αστέρι».

Ο Halfon, του οποίου ο Εβραίος παππούς αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Λιβύη για να αποφύγει τις διώξεις, πρόσθεσε: «Πραγματικά θεωρώ ότι είναι αποτρόπαιο και τρομακτικό. Είμαι κατάπληκτος ότι ο άνθρωπος εξακολουθεί να είναι βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Πώς θα μπορούσε κάποιος να πει κάτι τέτοιο και στη συνέχεια, να μην ζητεί συγγνώμη».

Και πρόσθεσε : «Με πολλούς τρόπους το UKIP μας έχουν κάνει ένα τεράστιο όφελος επειδή έχει καθαρίσει το κόμμα των Συντηρητικών από ανθρώπους που έχουν παρόμοιες απόψεις, κάτι που είναι σπουδαίο, διότι δεν θέλω ανθρώπους που έχουν αυτές τις απόψεις στο κόμμα μου».(βλ. TheIndependent, 6 Μαρτίου 2014).

Πάντως δεν περιμένω πολλά από το UKIP. Είμαι καχύποπτος για τους υποστηρικτές του και μπορώ να προβλέψω ότι οι υποστηρικτές του θα αξιοποιηθούν σαν τους Λευκούς εθνικιστές της Ουκρανίας, οι οποίοι αγωνίστηκαν για να αντικαταστήσουν  ένα φιλο- ρωσικό καθεστώς με ένα καθεστώς Εβραίων ολιγαρχών. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν κάποιες ελπιδοφόρες ενδείξεις του φαινομένου UKIP. Η εχθρική ελίτ ουρλιάζει «ρατσιστές» και προσπαθεί να τρομάξει τους Λευκούς που τους αρέσουν αυτά που λέει τοUKIP. Η τακτική δεν λειτουργεί. Πολλοί από εμάς δεν θέλουμε η χώρα μας να μετατραπεί σε ένα “Μοτέλ Roche”. Το UKIP μπορεί να είναι η αρχή για κάτι μεγάλο.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή