Β. Βιλιάρδος-ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ, Η ΤΡΑΠΕΖΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ, Η ΤΡΑΠΕΖΙΚΗ ΚΡΙΣΗ: Οι ιδιαιτερότητες του Ελληνικού χρέους, η Ουρουγουάη πριν από την κρίση, το ξέσπασμα της καταιγίδας, η διαχείριση της, η αναδιάρθρωση των τραπεζών με τη βοήθεια του ΔΝΤ, ο αντίθετος δρόμος της Αργεντινής και συμπεράσματα για την Ελλάδα

Ανάλυση

“Πρέπει να αγαπάμε την αρετή – καλό όμως είναι να γνωρίζουμε πως δεν είναι παρά ένα τέχνασμα, επινοημένο από τους ανθρώπους, για να κάνουν βολική τη συμβίωση τους. Αυτό που αποκαλούμε ηθική δεν είναι παρά ένα εγχείρημα απόγνωσης των ομοίων μας, ενάντια στην παγκόσμια τάξη – η οποία είναι η πάλη, η σφαγή και η τυφλή σύγκρουση των αντίθετων δυνάμεων” (Anatole France). 

-------------------

Ουσιαστικά, στη σύνοδο κορυφής της 21^ης Ιουλίου αποφασίσθηκε η αναδιάρθρωση του Ελληνικού χρέους (εάν φυσικά εφαρμοσθεί – άρθρο μας), μεταξύ άλλων η μείωση του σε ποσοστό της τάξης του 21%. Επειδή τώρα αρκετοί συγκρίνουν τη συγκεκριμένη «διαδικασία» που επιλέχθηκε, με την αντίστοιχη επιτυχημένη στην περίπτωση της Ουρουγουάης, θεωρούμε σκόπιμη μία μικρή ανάλυση της κρίσης της λατινοαμερικανικής χώρας – η οποία, κατά την άποψη μας, ήταν εντελώς διαφορετική.

Πριν συνεχίσουμε οφείλουμε να επισημάνουμε ότι, τόσο η αναδιάρθρωση, όσο και η στάση πληρωμών (Αργεντινή), έχουν άμεση σχέση με τα μεγέθη μίας χώρας -  καθώς επίσης με τα ποσά, απόλυτα ή σχετικά (ως προς το ΑΕΠ κλπ.). Για παράδειγμα, το συνολικό δημόσιο χρέος της Ελλάδας είναι της τάξης των 360 δις € ή 165% του ΑΕΠ της (υπολογίζουμε με ΑΕΠ μικρότερο των 220 δις €, λόγω της τεράστιας ύφεσης που βιώνει η χώρα μας).

Απέναντι σε αυτό, οι συνολικές απώλειες πιστώσεων που έχουν καταγραφεί από την Moody’s, από το 1983 έως σήμερα, για 28 ολόκληρα έτη δηλαδή και για όλες τις χώρες, από στάσεις πληρωμών κλπ., δεν υπερβαίνουν τα 126 δις € (182 δις $) – ενώ ακόμη και αυτό το μέγεθος δεν είναι αντιπροσωπευτικό, αφού μεσολάβησαν οι απώλειες δύο μεγάλων χωρών: της Αργεντινής και της Ρωσίας. Επομένως, το μέγεθος του χρέους της Ελλάδας, τριπλάσιο σχεδόν από όλα τα υπόλοιπα μαζί, δεν είναι καθόλου αμελητέο – όσον αφορά την επίδραση του στο παγκόσμιο σύστημα, ειδικά στο ευρωπαϊκό.

Κατά δεύτερο λόγο, πρέπει κανείς να αναλύσει διεξοδικά τους ιδιοκτήτες των ομολόγων - των δημοσίων χρεών δηλαδή μίας χώρας, τα οποία πρόκειται να αναδιαρθρωθούν. Ειδικότερα, τα ομόλογα των αναπτυσσομένων χωρών, όπως της Ουρουγουάης ή της Αργεντινής, αγοράζονται κυρίως από επενδυτικά κεφάλαια υψηλού ρίσκου, από hedge funds, καθώς επίσης από ιδιώτες επενδυτές. Αντίθετα, τα ομόλογα των ανεπτυγμένων, βιομηχανικών κρατών (στις οποίες ανήκει η Ελλάδα, λόγω της συμμετοχής της στην Ευρωζώνη), ευρίσκονται στην κατοχή τραπεζών, ασφαλειών, συνταξιοδοτικών ταμείων κλπ. – κυρίως για λόγους ρευστότητας και περιορισμού του ρίσκου.

Εάν λοιπόν οι τράπεζες δεν κρατήσουν τα ομόλογα αυτά μέχρι τη λήξη τους, καθώς επίσης εάν δεν γίνεται αποτίμηση τους στις τρέχουσες αξίες, αλλά σε πολύ χαμηλότερες, όπως στο παράδειγμα της Ελλάδας, οι ζημίες τους περιορίζουν άμεσα τα κεφάλαια τους – οπότε, οι κίνδυνοι χρεοκοπίας τους αυξάνονται ραγδαία, ενώ οφείλουν να αντιμετωπίζονται με άμεσες αυξήσεις κεφαλαίων.

Περαιτέρω, η αναδιάρθρωση έχει άμεση σχέση με το εάν μία χώρα αντιμετωπίζει απλά προβλήματα ρευστότητας ή ευρίσκεται σε αδυναμία πληρωμών (insolvent). Κατά την άποψη πολλών, εάν το δημόσιο χρέος μίας χώρας ξεπερνά το 120% του ΑΕΠ της, ενώ «μαστίζεται» ταυτόχρονα από δίδυμα ελλείμματα (άρθρο μας), δεν είναι σε θέση να εξοφλεί τις υποχρεώσεις της - οπότε χρεοκοπεί αργά ή γρήγορα. Τυχόν αναδιάρθρωση λοιπόν θα πρέπει, αφενός μεν να μειώνει δραστικά τα χρέη της (στο 80% του ΑΕΠ της ή ακόμη λιγότερο), αφετέρου να δημιουργεί τις προϋποθέσεις επίλυσης των προβλημάτων της, τα οποία προκαλούνται, μεταξύ άλλων, από τα δίδυμα ελλείμματα.

Τέλος όταν μία χώρα, όπως η Ελλάδα σήμερα, δεν έχει τη δυνατότητα υποτίμησης του νομίσματος της ή κάποιας άλλης μορφής νομισματική πολιτική (αύξηση της ποσότητας χρήματος, μείωση των βασικών επιτοκίων κλπ.), ακόμη και μία  αναδιάρθρωση της τάξης του 50% (για παράδειγμα, μέσω της έκδοσης Ευρωομολόγων και ανταλλαγής τους, όπου ένα ασφαλές Ευρωομόλογο θα ανταλλάσσεται με δύο επικίνδυνα Ελληνικά), είναι αδύνατον να έχει τα αναμενόμενα αποτελέσματα - εάν δεν συνοδεύεται από άλλες ενέργειες, όπως ένα σχέδιο επαναβιομηχανοποίησης τύπου «Μάρσαλ» κλπ. 

Όπως φαίνεται λοιπόν, η αναδιάρθρωση χρέους μίας ανεπτυγμένης οικονομίας, η οποία ανήκει ταυτόχρονα σε μία νομισματική ένωση συγκοινωνούντων δοχείων, με τεράστια προβλήματα συνοχής, με ανεπαρκή πολιτική ηγεσία και με πολλές εστίες πυρκαγιάς, με έναν επικίνδυνο εσωτερικό εχθρό (άρθρο μας) και σε συνθήκες διεθνούς κρίσης, είναι μία πάρα πολύ δύσκολη διαδικασία - πόσο μάλλον αφού εκλείπει εντελώς η οποιαδήποτε εμπειρία.

Επομένως, για όλους τους παραπάνω λόγους, η Ελλάδα δεν πρέπει να συγκρίνεται με καμία άλλη χώρα – φυσικά, σε καμία περίπτωση με την Ουρουγουάη, η οποία απλά αναδιάρθρωσε χρέη ύψους 5,7 δις $ 

(περί τα 4 δις €, όσο δηλαδή το έλλειμμα του προϋπολογισμού της Ελλάδας για ένα μήνα!), 

επεκτείνοντας το χρόνο αποπληρωμής τους στα πέντε μόλις έτη - χωρίς να αλλάξει το επιτόκιο ή την ονομαστική τους αξία. 

ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Η Ουρουγουάη θεωρούταν η Ελβετία της Λατινικής Αμερικής, αφού αποτελούσε το μεγαλύτερο τραπεζικό «off shore» κέντρο της περιοχής, ειδικά για τους κατοίκους της Βραζιλίας και της Αργεντινής - σαν αποτέλεσμα της «ευέλικτης» τραπεζικής νομοθεσίας της, καθώς επίσης της γενικής εμπιστοσύνης στην Οικονομία και στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα της (όπως ακριβώς συμβαίνει σήμερα με την Ελβετία, για την οποία κανείς δεν αμφιβάλλει, αν και μάλλον θα έπρεπε).  

Στα τέλη λοιπόν του 2001, με την παγκόσμια κρίση τότε στο αποκορύφωμα της (Ασία, Ρωσία, Μεξικό, Βραζιλία, Αργεντινή κλπ.), ο τραπεζικός τομέας της Ουρουγουάης θεωρούταν από τους περισσότερους σαν απόλυτα υγιής – παρά το ότι η ύφεση είχε αρχίσει από το 1999, εξασθενώντας σημαντικά την κερδοφορία των τραπεζών, λόγω της κρίσης των γειτονικών χωρών. Ειδικά τα δημόσια χρηματοπιστωτικά ιδρύματα της χώρας, εκ των οποίων τα δύο μεγαλύτερα (BROU, BHU) συγκέντρωναν το 40% του συνολικού Ενεργητικού, φαίνονταν να έχουν σωστή κεφαλαιακή διάρθρωση, καθώς επίσης αρκετή ρευστότητα.

Παράλληλα λειτουργούσαν περίπου 30 ιδιωτικές τράπεζες, κυρίως ξένης ιδιοκτησίας, καθώς επίσης μερικές τοπικές επενδυτικές τράπεζες και ταμιευτήρια. Μεταξύ αυτών, κυριαρχούσαν δύο (BGU, BC), το συνολικό ενεργητικό των οποίων αντιπροσώπευε το 20% του τραπεζικού συστήματος της Ουρουγουάης. Ολόκληρο το τραπεζικό σύστημα ήταν εξαιρετικά ευαίσθητο σε εξωτερικούς «κραδασμούς», αφού χαρακτηριζόταν από πολύ υψηλές καταθέσεις σε δολάρια, από ξένους κυρίως καταθέτες. Ο Πίνακας Ι που ακολουθεί, είναι χαρακτηριστικός της δομής του συστήματος:

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Ανάλυση των τραπεζικών καταθέσεων της Ουρουγουάης σε δολάρια, από το Δεκέμβριο του 2001 έως το Δεκέμβριο του 2002

Καταθέσεις	Δεκ-01	Μαρ-02	Ιουν-02	Σεπ-02	Δεκ-02
Συνολικές	15.403	13.475	10.744	8.007	8.374
Ξένο συνάλ.	13.970	12.261	9.824	7.458	7.747
Τοπικό νόμισμα	1.433	1.214	920	549	627
Κάτοικοι	7.413	6.953	5.958	5.250	5.431
Ξένοι	6.557	5.308	3.866	2.208	2.315

Πηγή: ΔΝΤ

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος 

Σημείωση: Με κριτήριο τη μείωση των καταθέσεων στην Ουρουγουάη κατά περίπου 7 δις $ μέσα σε ένα έτος (-37,7% του ΑΕΠ της), οι καταθέσεις στην Ελλάδα θα μπορούσαν να μειωθούν κατά 80 δις € - μία πολύ «αμυδρή» πιθανότητα μεν, λόγω του Ευρώ, η οποία όμως οφείλει μάλλον να εξετασθεί, έστω «εγκυκλοπαιδικά», από τις τράπεζες μας.

Όπως διαπιστώνεται από τον Πίνακα Ι, το Δεκέμβριο του 2001 οι συνολικές καταθέσεις ήταν 15,4 δις $ - το 83% δηλαδή του ΑΕΠ της Ουρουγουάης τότε (18,55 δις $ - όταν το Ελληνικό ΑΕΠ σήμερα είναι περί τα 320 δις $ και οι καταθέσεις 260 δις $, ήτοι το 81%). Από τις συνολικές καταθέσεις, το 90% ήταν σε ξένο συνάλλαγμα (13,97 δις $), με το 47% να ανήκουν σε ξένους, μη κατοίκους της χώρας. Στα πλαίσια αυτά, η κεντρική τράπεζα της Ουρουγουάης δεν επέβαλλε ειδικούς κανόνες, όσον αφορά τις καταθέσεις σε συνάλλαγμα των ξένων, τον περιορισμό των αναλήψεων ή όποιους άλλους – ενώ η επίβλεψη των κρατικών τραπεζών εκ μέρους της ήταν σχεδόν ανύπαρκτη.

Τα συνολικά δάνεια που παρείχε το τραπεζικό σύστημα στα τέλη του 2001 ήταν της τάξης των 11,5 δις $, εκ των οποίων τα 8,6 δις $ (75%) ήταν σε ξένο συνάλλαγμα – κυρίως σε δολάρια. Παραδόξως δε, τα 6,1 δις $ (ή το 71% αυτών των δανείων) είχαν δοθεί σε κατοίκους της χώρας, παρά το ότι κανένας από αυτούς δεν είχε εισοδήματα σε συνάλλαγμα ή από άλλες χώρες.

Στα τέλη του 2001, τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια των κρατικών τραπεζών είχαν φτάσει στο 39,1% των συνολικών – έναντι 5,6% μόλις των ιδιωτικών. Το κόστος λειτουργίας δε των κρατικών τραπεζών ήταν πολύ υψηλό, ενώ τα κέρδη τους κατά πολύ χαμηλότερα, από τα αντίστοιχα των ιδιωτικών – ειδικά της BHU, η οποία ήταν ο κυριότερος «παροχέας» στεγαστικών δανείων της χώρας.

Από δημοσιονομικής πλευράς, η ύφεση που ξεκίνησε το 1999, δημιουργούσε τεράστια ελλείμματα στον ήδη προβληματικό προϋπολογισμό της Ουρουγουάης (από 38% του ΑΕΠ το 1998, στο 58% του ΑΕΠ το 2001, κυρίως λόγω της ενίσχυσης των τραπεζών) – με τη χρηματοδότηση τους να γίνεται με τη σύναψη ξένων δανείων (σε συνάλλαγμα). Λίγο πριν από το ξέσπασμα της κρίσης, το συνολικό δημόσιο χρέος ήταν 10,7 δις $ (57,7% του ΑΕΠ), εκ των οποίων το 83% σε ξένο συνάλλαγμα (για σύγκριση, «μόλις» το 30% του συνολικού δανεισμού της Τουρκίας σήμερα είναι σε ξένο συνάλλαγμα).

Περαιτέρω, το δημόσιο χρέος ως προς το ΑΕΠ της Αργεντινής το ίδιο έτος ήταν 51% και της Βραζιλίας, το 1999, μόλις 44% («ονειρεμένα» μεγέθη, σε σχέση με το 160% της Ελλάδας ή το 130% της Ιταλίας). Το χρέος της Ουρουγουάης αυξήθηκε στο 93% του ΑΕΠ το Δεκέμβριο του 2002 και στο 108% του ΑΕΠ το Δεκέμβριο του 2003 – σαν αποτέλεσμα της κρίσης, της μείωσης του ΑΕΠ (ύφεση), κυρίως δε της υποτίμησης του νομίσματος της, η οποία πλησίασε τα επίπεδα του 50% (η υποτίμηση είναι ένας από τους βασικούς λόγους που αυξήθηκαν και τα δημόσια χρέη ως προς το ΑΕΠ, τόσο της Αργεντινής, όσο και της Βραζιλίας – επίσης ένας από τους λόγους που θα χαρακτήριζαν έγκλημα την επιστροφή της χώρας μας στη δραχμή, χωρίς την παροχή πολλαπλάσιας αξίας ανταλλαγμάτων).  

Συμπερασματικά λοιπόν, στα τέλη του 2001 η οικονομία της Ουρουγουάης υπέφερε από μία εκτεταμένη κρίση των κρατικών τραπεζών, από την εξάρτηση της από το ξένο συνάλλαγμα, καθώς επίσης από μειωμένη ανταγωνιστικότητα, η οποία προκαλούσε μεγάλα ελλείμματα - λόγω της υποτίμησης των νομισμάτων των βασικών εμπορικών εταίρων της. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, ο τραπεζικός τομέας της χώρας ήταν εξαιρετικά ευαίσθητος σε εξωτερικά σοκ, καθώς επίσης στην (ενδεχόμενη τότε), υποτίμηση του εθνικού νομίσματος.

ΤΟ ΞΕΣΠΑΣΜΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ                                                             

Η κρίση ξεκίνησε το Δεκέμβριο του 2001, όταν η κυβέρνηση της Αργεντινής επέβαλλε στους κατοίκους της ελέγχους διακίνησης κεφαλαίων και «πάγωσε» τις καταθέσεις τους (το γνωστό «corralito»). Εκείνη τη στιγμή, οι δύο μεγαλύτερες ιδιωτικές τράπεζες της Ουρουγουάης αντιμετώπισαν προβλήματα ρευστότητας, λόγω της μεγάλης έκθεσης τους στην Αργεντινή. Στην πραγματικότητα βέβαια, οι δύο αυτές τράπεζες («υπεύθυνες» για το 20% των συνολικών καταθέσεων εντός του συστήματος) ανήκαν σε οικονομικούς ομίλους της Αργεντινής - οπότε ήταν εξαιρετικά ευαίσθητες στις εκεί συνθήκες.

Ειδικά η BGU, η νούμερο δύο τράπεζα της Ουρουγουάης σε όρους ενεργητικού, ήταν υποκατάστημα της μεγαλύτερης ιδιωτικής τράπεζας της Αργεντινής (Galicia) – ενώ είχε επικεντρώσει τις δραστηριότητες της σχεδόν αποκλειστικά στη λήψη καταθέσεων Αργεντινών υπηκόων, καθώς επίσης στο δανεισμό Αργεντινών, ιδιωτών και επιχειρήσεων.

Όταν λοιπόν η Αργεντινή επέβαλλε ελέγχους διακίνησης κεφαλαίων και «πάγωμα» καταθέσεων, η BGU αφενός μεν απομονώθηκε από τα περιουσιακά της στοιχεία στην Αργεντινή, αφετέρου αντιμετώπισε εκροή καταθέσεων, εκ μέρους των Αργεντινών (οι νέες εστίες πυρκαγιάς στην Α. Ευρώπη, επίσης στην Τουρκία, οφείλουν να προσεχθούν ιδιαίτερα από τις Ελληνικές τράπεζες).

Μόνο τον Ιανουάριο του 2002, η BGU έχασε το 15% των συνολικών καταθέσεων της, αντιμετωπίζοντας αμέσως τεράστια προβλήματα ρευστότητας – με αποτέλεσμα η κεντρική τράπεζα της Ουρουγουάης να υποχρεωθεί να σταματήσει τη λειτουργία της (απόσυρση αδείας στις 13. Φεβρουαρίου). Κάτι ανάλογο θα μπορούσε να συμβεί και στην Ελβετία, στο Λουξεμβούργο ή στη Μ. Βρετανία, σε περίπτωση ραγδαίας επιδείνωσης της κρίσης χρέους της Ευρωζώνης ή των Η.Π.Α.

Η BC τώρα, η μεγαλύτερη τότε ιδιωτική τράπεζα της Ουρουγουάης, η οποία ήταν επίσης εκτεθειμένη στην οικονομία της Αργεντινής, λόγω του υψηλού δημοσίου χρέους της χώρας που κατείχε (ομόλογα), καθώς επίσης λόγω των δανείων της στον αργεντινό όμιλο εταιρειών BGdeN, του οποίου αποτελούσε υποκατάστημα, αντιμετώπισε ανάλογα προβλήματα ρευστότητας (μετά από κάποιες προσπάθειες ανακεφαλαιοποίησης της, μεσολάβησε η κεντρική τράπεζα της Ουρουγουάης, η οποία τελικά την «αναδιάρθρωσε»). 

Τις επόμενες εβδομάδες, έως το Μάρτιο του 2002, καθώς η οικονομική κρίση της Αργεντινής εξελισσόταν, το 12% των συνολικών καταθέσεων «εγκατέλειψε» την Ουρουγουάη (Πίνακας Ι). Παρά το ότι λοιπόν οι Αρχές βοηθούσαν τις τράπεζες, παρέχοντας τους ρευστότητα, ενώ είχε ανακοινωθεί επί πλέον από το ΔΝΤ ένα πρόγραμμα δανεισμού τους, η αρνητική δημοσιοποίηση των προβλημάτων άσκησε μεγάλες πιέσεις στο νόμισμα της χώρας, αναγκάζοντας την κυβέρνηση να αυξήσει τα περιθώρια διακύμανσης του από το 6% στο 12% - επιδεινώνοντας εξ αυτού τη θέση των τραπεζών.

Αν και ακολούθησε η υποτίμηση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ουρουγουάης, η οποία ως συνήθως συνοδεύεται από την αντίστοιχη μείωση της αξιολόγησης των τραπεζών, ενώ οι καταθέσεις μειώνονταν διαρκώς, η κυβέρνηση συνέχισε να ενισχύει τις τράπεζες – ακόμη και όταν η τρίτη μεγαλύτερη ιδιωτική τράπεζα της χώρας αντιμετώπισε με τη σειρά της προβλήματα ρευστότητας.

Εν τούτοις, όταν τον Ιούλιο τα επιτόκια δανεισμού της Ουρουγουάης (spreads) αυξήθηκαν υπερβολικά (έως και 20%, όσο περίπου τα ελληνικά σήμερα – 25% το Νοέμβριο του 2002), τα συναλλαγματικά της αποθέματα μειώθηκαν δραματικά (80%) και αφέθηκε ελεύθερη η ισοτιμία του νομίσματος (πέζο), το οποίο υποτιμήθηκε αμέσως κατά 27%, η κυβέρνηση αναγκάσθηκε να ανακοινώσει το κλείσιμο των τραπεζών – για πέντε ημέρες (bank holidays).    

Στα τέλη Ιουλίου του 2002, το 38% των καταθέσεων είχε εγκαταλείψει το σύστημα, το πέζο είχε υποτιμηθεί κατά 57%, ενώ οι περισσότερες τράπεζες ήταν πρακτικά χρεοκοπημένες. Το 67% των καταθέσεων ήταν στα χέρια της κυβέρνησης, είτε στις κρατικές τράπεζες, είτε στις «κρατικοποιημένες», ενώ το 51% των καταθέσεων κατοίκων του εξωτερικού είχαν φύγει από τη χώρα.

Την 1^η Αυγούστου, μετά το κλείσιμο των τραπεζών, χιλιάδες άνθρωποι ακολούθησαν τα συνδικάτα σε μία τετράωρη γενική απεργία, η οποία κατέληξε σε λεηλασίες καταστημάτων και σε οδομαχίες, στις φτωχές περιοχές του Montevideo. Η κυβέρνηση αντέδρασε με την αποστολή χιλιάδων αστυνομικών, οι οποίοι τελικά απεκατέστησαν την ηρεμία. Ίσως οφείλουμε να προσθέσουμε εδώ ότι, στις 16 Απριλίου του 2002, περί τους 100.000 διαδηλωτές είχαν συγκεντρωθεί ξανά στην πρωτεύουσα της χώρας, με στόχο να διαμαρτυρηθούν για τη νεοφιλελεύθερη πολιτική της.

Επίσης, στις 12. Ιουνίου μία 24ωρη γενική απεργία είχε νεκρώσει εντελώς τη χώρα – για πρώτη φορά μετά το 1984, όπου η τότε στρατιωτική κυβέρνηση ήταν λίγο πριν την πτώση της. Τόσο οι εργαζόμενοι, όσο και οι επιχειρηματίες απαιτούσαν πολιτικά μέτρα για την διατήρηση του κοινωνικού κράτους, της εθνικής βιομηχανίας και της ανάπτυξης της οικονομίας – διαμαρτυρόμενοι ταυτόχρονα για την αύξηση των φόρων (οι ομοιότητες με την Ελλάδα είναι προφανείς).       

Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ                                                                 

Στις αρχές Αυγούστου του 2002, το ΑΕΠ της Ουρουγουάης βρισκόταν σε ελεύθερη πτώση (12% σε ετήσια βάση), οι επιχειρήσεις έκλειναν η μία μετά την άλλη και η ανεργία είχε εκτοξευθεί στα ύψη – το νόμισμα έχανε συνεχώς σε αγοραστική αξία και το δημόσιο χρέος, σε όρους δολαρίου, ξεπερνούσε πλέον τα ασφαλή επίπεδα. Ο άνθρωποι είχαν χάσει την εμπιστοσύνη τους στο χρηματοπιστωτικό σύστημα και η επιδρομή εναντίον των τραπεζών (bank run) είχε αναγκάσει την κυβέρνηση να διακόψει τη λειτουργία τους – με αποτέλεσμα να προκληθούν μεγάλες κοινωνικές αναταραχές. Οι ξένες εφημερίδες έγραφαν ότι, η Ουρουγουάη θα χρειαζόταν ένα θαύμα για να αποφύγει την οριστική χρεοκοπία, δίνοντας πιθανότητες 1% σε κάτι τέτοιο.

Ειδικοί εκ μέρους των Η.Π.Α. (U.S. Treasury) είχαν καταφθάσει επειγόντως στη χώρα, με σκοπό να βοηθήσουν στην εύρεση λύσης. Η αιτία της μη ενασχόλησης του ΔΝΤ με το πρόβλημα της Ουρουγουάης, ήταν η απαίτηση του να βοηθήσει μόνο υπό την προϋπόθεση ότι, η χώρα θα κήρυσσε στάση πληρωμών και θα μετέτρεπε όλα τα χρηματικά αποθέματα της (καταθέσεις) σε ομόλογα – ληστεύοντας προφανώς τους Πολίτες της, για να πληρώσει τους πιστωτές της. Η κυβέρνηση δεν συμφώνησε με τέτοιες μεθόδους, προτιμώντας να ζητήσει τη βοήθεια του U.S. Treasury – το οποίο είχε την απαιτούμενη εμπειρία, ενώ διατηρούσε καλές σχέσεις με τις κυβερνήσεις και των δύο χωρών.      

Το ζητούμενο ήταν ουσιαστικά να σταματήσει η «τραπεζική επιδρομή», έτσι ώστε να εξασφαλισθεί ένα διάλειμμα στο σύστημα πληρωμών της χώρας – το οποίο θα εμπόδιζε τη μεγέθυνση της ζημίας που είχε προκαλέσει στην οικονομία της η κρίση της Αργεντινής. Αντίθετα με το ΔΝΤ, η επιτροπή των οικονομολόγων των δύο χωρών πίστευε ότι, η αναδιάρθρωση του χρέους της Ουρουγουάης θα έπρεπε να αναβληθεί για αργότερα – αφού θα είχε σταθεροποιηθεί η οικονομία της.

Παράλληλα θεωρήθηκε πως η επιδρομή στις τράπεζες οφειλόταν στην πεποίθηση των καταθετών σε σχέση με το ότι, η κεντρική τράπεζα δεν είχε τόσα χρήματα, όσες οι καταθέσεις τους (εύλογη, αφού καμία τράπεζα δεν διατηρεί τις καταθέσεις στα θησαυροφυλάκια της, αλλά μόλις το 2% στην κεντρική). Έτσι, οι άνθρωποι προσπαθούσαν να αποσύρουν τα χρήματα τους το δυνατόν γρηγορότερα – πριν εξαντληθούν δηλαδή τα αποθέματα των τραπεζών.

Αποφασίσθηκε λοιπόν ότι, η λύση ήταν η εγγύηση των τραπεζικών καταθέσεων – η κάλυψη τους δηλαδή κατά 100% με δολάρια. Κάτι τέτοιο όμως ήταν αδύνατον για την κεντρική τράπεζα της Ουρουγουάης, επειδή δεν μπορούσε να δανεισθεί ένα τέτοιο ποσόν. Έτσι, η επιτροπή απευθύνθηκε στο ΔΝΤ για τη χρηματοδότηση, καταβάλλοντας μεγάλες προσπάθειες να πείσει το Ταμείο για την επιτυχία του σχεδίου της. Στόχος της ήταν ένα δάνειο ύψους 1,5 δις $ - οπότε, εάν το ΔΝΤ συμφωνούσε να δώσει 500 εκ. $, τα υπόλοιπα θα μπορούσαν να εξασφαλισθούν από την Παγκόσμια Τράπεζα, ως συνήθως σε συνεργασία με την IDB (Inter-American Development Bank).  

Το ΔΝΤ, όπως και οι δύο υπόλοιποι οργανισμοί, συμφώνησαν τελικά ενώ, επειδή η επιτροπή θεωρούσε απαραίτητη προϋπόθεση για την επιτυχία του σχεδίου της το άμεσο άνοιγμα των τραπεζών, ζητήθηκε δάνειο από το U.S. Treasury (bridge loan), έως ότου οι τρεις οργανισμοί ολοκληρώσουν τις απαραίτητες διαδικασίες έγκρισης. Έτσι, οι τράπεζες άνοιξαν πολύ γρήγορα, η επιδρομή των καταθετών δεν συνεχίσθηκε, η κρίση τελείωσε και η ανάπτυξη επανήλθε το 2003 (αύξηση του ΑΕΠ κατά 11% το 2004).

Αργότερα, το Μάιο του 2003, η κυβέρνηση της Ουρουγουάης συνεργάσθηκε με τους πιστωτές της, με στόχο την αναδιάρθρωση του δημοσίου χρέους της. Η «προσφορά» των νέων «ομολόγων ανταλλαγής» ανακοινώθηκε στις 10 Απριλίου και ολοκληρώθηκε στις 29 Μαΐου, με την αποδοχή του 93% των πιστωτών. Από τα 5,4 δις $ δηλαδή αναδιαρθρώθηκαν τελικά τα 5 δις $, ενώ το ΔΝΤ υπολόγισε τον περιορισμό της αξίας των ομολόγων, λόγω της χρονικής τους μετάθεσης, στο -20%.

Ουσιαστικά συμφωνήθηκε η αύξηση του χρόνου αποπληρωμής των ομολόγων του δημοσίου κατά πέντε έτη, χωρίς να μειωθεί η ονομαστική τους αξία (δεν υπήρξε διαγραφή χρέους – haircut) και χωρίς να υπάρξει καμία αλλαγή στα επιτόκια. Το χρέος προς το ΔΝΤ αποπληρώθηκε και η χώρα επανήλθε στις χρηματοπιστωτικές αγορές τον ίδιο χρόνο, μετά από πολύ σύντομη απουσία.

Τέλος, παρά το ότι τα CDS υπήρχαν εκείνη την εποχή, δεν χρησιμοποιούνταν σε μεγάλη έκταση, οπότε δεν έγινε καμία συζήτηση σχετικά με το εάν η αναδιάρθρωση του χρέους της Ουρουγουάης αποτελούσε πιστωτικό γεγονός ή όχι. Σε κάθε περίπτωση, η S&P αξιολόγησε την αναδιάρθρωση σαν SD (Selective Default – Επιλεκτική Χρεοκοπία), όπως την Ελληνική, ενώ η Fitch σαν χρεοκοπία (DDD) – ενώ τα επιτόκια δανεισμού της χώρας, παρά το ότι μειώθηκαν δραστικά, παρέμειναν έκτοτε σχεδόν διπλάσια, σε σχέση με αυτά πριν από την κρίση.

Η ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΤΟΥ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Σε σχέση με την εξυγίανση των τραπεζών, είναι σημαντικό να τις διαχωρίσει κανείς σε τρεις ομάδες, λόγω της φύσεως των προβλημάτων και των ιδιαιτεροτήτων τους: στις κρατικές (BROU και BHU), στις ιδιωτικές, στις οποίες επενέβη το δημόσιο (Banco Comercial, Banco Mondevideo-Caja Obrera και Banco de Credito), καθώς επίσης στις υπόλοιπες ιδιωτικές.

Οι κρατικές τράπεζες

Η BROU: Σαν αποτέλεσμα της κρίσης, η BROU έχασε περί το 66% των συνολικών καταθέσεων της εντός του 2002 – γεγονός που επιδείνωσε σημαντικά τη ρευστότητα της, ενώ έφερε στο φως τα προβλήματα του Ισολογισμού της, καθώς επίσης πολλά διαχειριστικά ελαττώματα, προερχόμενα από την «ελλειμματική εταιρική διακυβέρνηση» της. Με τη συμμετοχή του ΔΝΤ, η τράπεζα υποχρεώθηκε σε ένα δραστικό πρόγραμμα εξυγίανσης, το οποίο συμπεριελάμβανε τα εξής: 

(α)  Το 2003 ιδρύθηκε μία εταιρεία διαχείρισης Ενεργητικού (Asset Management Company), με την εγγύηση του κράτους και με στόχο την κατηγορία των δανείων 4 και 5 (τα επισφαλή δάνεια στην Ουρουγουάη ονομάζονται δάνεια κατηγορίας 4 και 5 μέσα στο βιβλίο των τραπεζών, αντιπροσωπεύοντας τις δύο πιο επικίνδυνες κατηγορίες μεταξύ συνολικά πέντε).

Σύμφωνα με το πρόγραμμα, τα δάνεια αυτά όφειλαν αφενός μεν να «αποσβεσθούν» λόγω πλήρους αδυναμίας είσπραξης τους, αφετέρου να «καλυφθούν» χρηματοπιστωτικά, εντός μίας περιόδου 5 ετών. Η τράπεζα υποσχέθηκε να ολοκληρώσει τη μεταφορά αυτών των δανείων προς την εταιρεία διαχείρισης Ενεργητικού, μέχρι το Δεκέμβρη του 2004.    

(β)  Η κυβέρνηση κάλυψε ένα ομόλογο δανεισμού της BROU (αφορούσε ένα εγγυημένο από το κράτος ομόλογο ύψους 776 εκ. $, το οποίο είχε εκδώσει η δεύτερη δημόσια τράπεζα, η BHU, η οποία δεν μπορούσε πλέον να το εξυπηρετήσει), ενώ η BHU υποσχέθηκε να το αποπληρώσει στο μέλλον.

(γ)  Η τράπεζα υποχρεώθηκε να διαφοροποιήσει μελλοντικά την εμπορική της δραστηριότητα, απασχολούμενη μόνο με προϊόντα βασιζόμενα στο πέζο (καθόλου με προϊόντα άλλων νομισμάτων).

(δ)  Το κόστος λειτουργίας της εξορθολογίστηκε, με στόχο τη μείωση του κατά 15% εντός των δύο επομένων ετών (απολύσεις προσωπικού κλπ.)

(ε)  Το τμήμα ρίσκου (credit risk management) και παροχής δανείων της τράπεζας, υποχρεώθηκε να περιορίσει ριζικά το ποσοστό των επισφαλειών στο μέλλον.

Η BHU: Τέλη του 2001, οι περισσότερες καταθέσεις της BHU (77%) ήταν σε δολάρια, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των δανείων της (94%) ήταν σε πέζος – «αναφερόμενες» σε οφειλέτες, τα εισοδήματα των οποίων (μισθοί κλπ.) ήταν σε πέζος. Όπως ήταν φυσικό, όταν ξέσπασε η κρίση και υποτιμήθηκε σημαντικά το εθνικό νόμισμα, η μεγάλη έκθεση της τράπεζας σε δάνεια είχε σαν αποτέλεσμα να φτάσει στο χείλος της χρεοκοπίας.

Με τη βοήθεια της Παγκόσμιας Τράπεζας (το ΔΝΤ είχε αναλάβει τη μία κρατική τράπεζα, ενώ η Παγκόσμια Τράπεζα την άλλη), η BHU αναδιαρθρώθηκε ριζικά – υποχρεούμενη να μετατραπεί σε ένα μη τραπεζικό ίδρυμα, το οποίο δεν επιτρεπόταν πλέον να λαμβάνει νέες καταθέσεις (με εξαίρεση τις προθεσμιακές «καταθέσεις ταμιευτηρίου»).

Εκτός αυτού, απαγορεύθηκε στην τράπεζα να παρέχει δάνεια υψηλότερα από το ποσόν των 50 εκ. $ συνολικά. Παράλληλα, η BHU αναγκάσθηκε να μειώσει δραστικά το κόστος λειτουργίας της, καθώς επίσης να δημιουργήσει συνθήκες απόλυτης διαφάνειας στον Ισολογισμό της.

Οι ιδιωτικές, «διασωθείσες» από το κράτος τράπεζες

Τον Ιανουάριο του 2003 η κυβέρνηση «εκκαθάρισε» τις δύο τράπεζες (Banco Comercial και Banco Montevideo-Caja Pbrera), δημιουργώντας εξ αυτών μία καινούργια: τη Nuevo Banco Comercial (NBC). Τέλη Φεβρουαρίου η νέα αυτή τράπεζα εξέδωσε ομόλογα (CDs), για να χρηματοδοτήσει την εξαγορά των στοιχείων του Ενεργητικού των δύο «εκκαθαρισμένων» τραπεζών – με τα έσοδα εξ αυτών να οδηγούνται στη «μερική εξυπηρέτηση» των καταθέσεων των δύο προηγουμένων τραπεζών. Η τράπεζα άνοιξε τέλη Μαρτίου, ενώ μέχρι τα τέλη του έτους έγινε η τρίτη μεγαλύτερη της χώρας, αντιπροσωπεύοντας το 9,5% των συνολικών καταθέσεων του συστήματος.

Από την άλλη πλευρά η τρίτη ιδιωτική τράπεζα, την οποία είχε διασώσει το κράτος, η Banco de Credito, τέθηκε τελικά σε εκκαθάριση, έκλεισε δηλαδή το Φεβρουάριο του 2003, μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες ανακεφαλαιοποίησης της. Επειδή τώρα η BCU ανήκε στις JP Morgan Chase, Dresdner Bank και Credit Suisse First Boston, ενώ έχασε το συνολικό Ενεργητικό της ύψους 800 εκ. $ όταν η κυβέρνηση αποφάσισε να την κλείσει, η Ουρουγουάη καταδικάσθηκε τον Ιανουάριο του 2005 από το διεθνές εμπορικό επιμελητήριο, με έδρα το Παρίσι, σε αποζημίωση ύψους 120 δις $ προς τις τρεις ξένες τράπεζες-μετόχους.

Οι λοιπές ιδιωτικές τράπεζες    

Ο τομέας αυτός του τραπεζικού συστήματος της Ουρουγουάης, αποτελούμενος από ένα μικρό δίκτυο κυρίως ξένων τραπεζών, αφέθηκε ουσιαστικά στην τύχη του – υποχρεούμενος να προσπαθήσει με δικά του μέσα να ανταπεξέλθει με την κρίση. Στην πραγματικότητα, οι ιδιωτικές τράπεζες που κατάφεραν να ανταπεξέλθουν με τα προβλήματα τους, ήταν οι μεγάλοι κερδισμένοι της κρίσης - ενώ δεν έγιναν σημαντικές αναδιαρθρώσεις ή μειώσεις στα μεγέθη τους. Ο Πίνακας ΙΙ που ακολουθεί αναφέρεται στη δομή της τραπεζικής αγοράς, μετά τον Ιούνιο του 2004:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Η τραπεζική αγορά της Ουρουγουάης, τον Ιούνιο του 2004, σε εκ. $

Τράπεζα	Ενεργητικό	Ποσοστά επί συνόλου
BROU	4.941	42%
BHU	1.202	10%
NBC	1.057	9%
Σύνολο κρατικών τραπεζών	7.200	61%
Ιδιωτικές τράπεζες	4.568	39%
Γενικό σύνολο	11.768	100%

Πηγή: BHU - ΔΝΤ

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος 

Σύμφωνα με τον Πίνακα ΙΙ, οι κρατικές τράπεζες αντιπροσώπευαν στα τέλη Ιουνίου του 2004 περί το 61% του συνολικού Ενεργητικού του τραπεζικού συστήματος της Ουρουγουάης, με την κρατική BROU να παραμένει ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης της αγοράς – αντιπροσωπεύοντας το 45% των συνολικών καταθέσεων, καθώς επίσης το 50% των συνολικών δανείων του συστήματος.

Αν και οι συνολικές καταθέσεις τον Ιούνιο του 2004 ήταν μόλις το 61% των αντίστοιχων το Δεκέμβριο του 2001 («χάθηκε» δηλαδή το 39%), ανέκτησαν τα επίπεδα του Ιουλίου του 2002 – όπου είχαν κλείσει η τράπεζες (bank holiday). Όσον αφορά τις καταθέσεις των ξένων, έχουν μειωθεί πλέον στο 38%, σε σχέση με το επίπεδο τους πριν από την κρίση.   

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗΣ   

Η προσέγγιση της κρίσης από την Αργεντινή ήταν εντελώς διαφορετική, από αυτήν της Ουρουγουάης. Επομένως θεωρούμε σκόπιμη μία μικρή αναφορά, έτσι ώστε να συμπεράνουμε ποια από τις δύο χώρες ακολούθησε το σωστότερο δρόμο – κρίνοντας αποκλειστικά και μόνο εκ του αποτελέσματος για τους Πολίτες (η έννοια «σωστό» δεν έχει απολύτως κανένα νόημα, εάν δεν εξετάζεται από την πλευρά του ποιόν ωφελεί και ποιόν ζημιώνει).     

Το Δεκέμβρη του 2001 η Αργεντινή κήρυξε στάση πληρωμών (άρθρο μας), η οποία αφορούσε τόσο τους εγχώριους, όσο και τους ξένους ιδιοκτήτες των ομολόγων της. Το συνολικό ποσόν, το οποίο όφειλε να αναδιαρθρωθεί, ήταν της τάξης των 100 δις $ (περί τα 70 δις €) – αν και η πρόταση αναδιάρθρωσης προς τους πιστωτές της δεν έγινε έως το 2004 και δεν ολοκληρώθηκε ούτε το 2005. Τελικά, οι ιθύνοντες της Αργεντινής πρότειναν στους δανειστές την εξόφληση ενός μέρους των απαιτήσεων τους, αναγκάζοντας τους «είτε να δεχθούν, είτε να το αφήσουν» (take it or leave it offer).   

Το 75% των δανειστών της Αργεντινής συμφώνησε να αποδεχθεί την πρόταση της κυβέρνησης, η οποία προέβλεπε διαγραφή χρεών (haircut) ύψους περί το 65% (μέσω επέκτασης του χρόνου αποπληρωμής, μείωσης της ονομαστικής αξίας και δόσεις με χαμηλά επιτόκια). Η διαμάχη μεταξύ της Αργεντινής και του 25% των πιστωτών της, οι οποίοι δεν αποδέχθηκαν την πρόταση της κυβέρνησης, συνέχισε μέχρι το 2010, όπου η Αργεντινή κατάφερε να ολοκληρώσει μία επόμενη συμφωνία – ενώ απομένουν ακόμη 7,5 δις $ χρέους, στις χώρες που εκπροσωπούνται από «το κλαμπ του Παρισιού».

Στην περίπτωση της Αργεντινής πρόκειται προφανώς για ένα «πιστωτικό γεγονός», το οποίο ενεργοποιεί τα CDS – ενώ η S&P αξιολόγησε της Αργεντινή με SD (Επιλεκτική χρεοκοπία), όπως ακριβώς την Ουρουγουάη  (Ελλάδα) και η Fitch με DD, ήδη από το 2001. 

Μετά την αναδιάρθρωση χρέους, η Ουρουγουάη εισήλθε αμέσως σε πορεία ανάπτυξης, επιτυγχάνοντας μέσους ρυθμούς αύξησης του πραγματικού ΑΕΠ, της τάξης του 8% μεταξύ των ετών 2004 και 2008. Παραδόξως, η οικονομία της Αργεντινής αναπτύχθηκε ανάλογα βασιζόμενη, μεταξύ άλλων, στις υψηλότερες τιμές των εμπορευμάτων. Κατά τη διάρκεια λοιπόν της ίδιας χρονικής περιόδου, ο μέσος ρυθμός ανάπτυξης της Αργεντινής ήταν 8,5% - παρά την «οικονομική ανεπάρκεια» των κυβερνητικών στελεχών της, καθώς επίσης την απομόνωση της από τις διεθνείς αγορές κεφαλαίου.

Επομένως, η μορφή της αναδιάρθρωσης, είτε αυτή της Ουρουγουάης (soft), είτε αυτή της Αργεντινής (hard), δεν διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο, όσον αφορά την εξέλιξη των δύο χωρών – ενώ η Αργεντινή, σε αντίθεση με την Ουρουγουάη, κατάφερε τελικά να μειώσει στο μισό το δανεισμό της, με τεράστια οφέλη τόσο για τον προϋπολογισμό (τόκοι δανείων), όσο και για τους Πολίτες της.

Όσον αφορά δε τις αγορές, σε τελική ανάλυση κρίνουν και δανείζουν ανάλογα με τη προβλεπόμενη μελλοντική εξέλιξη της χώρας και όχι με βάση τις ζημίες τους από το παρελθόν – οπότε μία χώρα, η οποία επιλέγει το δύσκολο δρόμο (λιτότητα, ύφεση κλπ.), χωρίς καμία ελπίδα επιτυχίας όπως η Ελλάδα, είναι πολύ πιο δύσκολο να επανέλθει στις αγορές, από μία άλλη που επιλέγει ριζικές λύσεις (haircut κλπ.), οι οποίες εξασφαλίζουν τη μελλοντική της ανάπτυξη.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Σχεδόν για τρία ολόκληρα χρόνια ασχολούμαστε με την οικονομική ενημέρωση, στο βαθμό που μπορούμε – με όλα τα τυχόν λάθη ή τις παραλείψεις μας. Σκοπός μας δεν είναι η απόδοση ευθυνών, οι κατηγορίες η/και η κριτική κανενός (θα ήταν μάλλον ανόητο), αλλά απλά και μόνο η ανάλυση όλων όσων συμβαίνουν ή έχουν συμβεί με κάποιες, ή δυνατόν «εποικοδομητικές» προτάσεις – αφού πιστεύουμε απόλυτα ότι, η γνώση είναι δύναμη, ενώ η άμεση Δημοκρατία απαιτεί πλήρη ενημέρωση των Πολιτών μίας χώρας (η οποία πρέπει να επιδιώκεται σε όλους τους «τομείς γνώσης» και όχι μόνο στα οικονομικά).

Περαιτέρω θεωρούμε ότι, η άμεση Δημοκρατία είναι η μοναδική λύση μας απέναντι στην παντοδυναμία του απολυταρχικού καπιταλισμού (κινεζικός δρόμος), ο οποίος διαδέχθηκε τον «υπαρκτό σοσιαλισμό», καθώς επίσης απέναντι στην «δριμύτητα» του μονοπωλιακού καπιταλισμού - αυτού δηλαδή που προωθεί το «δυτικό» κυρίως Καρτέλ, σε πλήρη συνεργασία με τις αχόρταγες, ανεξέλεγκτες χρηματοπιστωτικές αγορές, οι οποίες δεν «συμπεριφέρονται» σύμφωνα με το «αόρατο χέρι» του A.Smith (αδυνατώντας προφανώς να λειτουργήσουν με τους κανόνες της ζήτησης και της προσφοράς, χωρίς αυτό να προϋποθέτει συνωμοσίες).

Στα πλαίσια τώρα της παραπάνω ανάλυσης της κρίσης της Ουρουγουάης, έχουμε την άποψη ότι, η μοναδική πλέον επιλογή της Ελλάδας είναι η ανάπτυξη ή η στάση πληρωμών – χωρίς καμία απολύτως καθυστέρηση. Εάν δεν εξασφαλιστεί άμεσα η ανάπτυξη για τη χώρα μας, με οποιονδήποτε εφικτό διακανονισμό αποπληρωμής των υποχρεώσεων της (άρθρο μας), οφείλουμε να προβούμε γρήγορα σε στάση πληρωμών, παραμένοντας δυστυχώς υποχρεωτικά στο χώρο του Ευρώ – διαφορετικά είναι πλέον φύσει αδύνατον να επιβιώσουμε (αν και δεν βλέπουμε σοβαρές προοπτικές επιβίωσης του Ευρώ, κρίνοντας από τις «ικανότητες» του περιπλανώμενου Ευρωθιάσου και τα συνεχή «ήξεις αφίξεις» της ανατολικογερμανίδας καγκελαρίου). 

Τέλος, τόσο η αισιόδοξα προβλεπόμενη (άρθρο μας – Πίνακας Ι) επιδείνωση της ύφεσης, όσο και οι εγκληματικές ιδιωτικοποιήσεις κάτω από τις σημερινές συνθήκες (με το χρηματιστήριο στο ναδίρ και τις αξίες «καταρρακωμένες»), απειλούν να μας οδηγήσουν δεκάδες χρόνια πίσω – εάν δεν μας καταδικάσουν σε μία νέα «κατοχή» της Ελλάδας, από τους συνήθεις δυτικούς εισβολείς και νεοαποικιοκράτες.

Όσον αφορά δε τις τράπεζες, η καταβαράθρωση των τιμών των μετοχών τους είναι η καλύτερη τεκμηρίωση σε σχέση με το τι πρόκειται να συμβεί σύντομα – κρίνοντας από την εμπειρία της Ουρουγουάης, από την ριζική αναδιάρθρωση που ακολούθησε, η οποία καταδίκασε χιλιάδες τραπεζοϋπαλλήλους στην ανεργία, καθώς επίσης από τις μάλλον «σκοτεινές» προθέσεις κάποιων «εταίρων» μας.

Εκτός αυτού, η απίστευτη μείωση της ονομαστικής αξίας της μετοχής της Alpha Bank, για παράδειγμα, από 4,70 € στα 0,30 € (σημερινή τιμή διαπραγμάτευσης της μετοχής 1,90 €), ταυτόχρονα με τον τεράστιο περιορισμό των Ιδίων Κεφαλαίων της κατά 2,5 δις € (στο 1,1 δις €), δεν προϊδεάζει για τα καλύτερα - ενώ μάλλον τεκμηριώνει ότι, έχουμε εισέλθει στην «τελική ευθεία». Προφανώς δε, η σημερινή κατάσταση επηρεάζει, μεταξύ άλλων, σε μεγάλο βαθμό τα δημόσια και τα άλλα ταμεία (συνταξιοδοτικά κλπ.), με ανυπολόγιστες συνέπειες για το μέλλον τους.    

Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright)

Αθήνα, 28. Αυγούστου 2011

viliardos@kbanalysis.com     

Δ. ΚΑΖΑΚΗΣ-Πολιτικοί... υπάλληλοι

Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2011

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ -- Πολιτικοί... υπάλληλοι

Aν νομίζετε ότι η κρίση της ευρωζώνης βαθαίνει, τότε δεν ακούτε προσεκτικά την επίσημη ρητορική. Αν ανα­ρωτιέστε πώς γίνεται να ξεπεραστεί μια τόσο παρατεταμένη και βαθιά κρί­ση με έκτακτα μέτρα σαν την αγορά κρατικών ομολόγων από την ΕΚΤ ή τις πολιτικές λιτότητας που στραγγαλίζουν τις οικονομίες και τα νοικοκυριά, τότε κάνετε το μοιραίο λάθος να θεωρείτε ότι η επίσημη οικονομική και πολιτική προβληματική διακατέχεται από την κοινή λογική.

Δεν υπάρχει ίχνος όχι κοινής, αλλά ούτε καν τυπικής λογικής στον τρόπο που σκέφτονται και δρουν οι κυρίαρχοι κύκλοι. Υπάρχει μόνο το συμφέρον των αγορών, των τραπεζών και των άλλων χρηματοπιστωτικών κυκλωμάτων.

Δείτε τι έγινε τις τελευταίες τρεις εβδομάδες όπου οι χρηματαγορές φλέρταραν με το κραχ. Μέσα σ’ αυ­τό το διάστημα χάθηκε γύρω στο 12% της κεφαλαιοποίησης από τα μεγάλα χρηματιστήρια, το οποίο ισοδυναμεί με πάνω από το 10% του ετήσιου παγκό­σμιου ΑΕΠ. Τα κεφάλαια αυτά προτίμησαν να καταφύγουν σε«ασφαλείς» τοποθετήσεις, όπως είναι ο χρυσός, τα περιφερειακά νομίσματα, αλλά και τα παράγωγα ασφαλείας.

Με δεδομένο ότι οι παγκόσμιες επενδύσεις στην παραγωγή και το εμπόριο συνίστανται σε ποσοστό άνω του90% από εξαγορές και συγχωνεύ­σεις επιχειρήσεων που προωθούνται μέσω χρηματιστηρίου, τότε η μείωση αυτής της κεφαλαιοποίησης θα επι­βραδύνει ακόμη περισσότερο την επέ­κταση της αποκαλούμενης πραγματι­κής οικονομίας.

Δεν είναι τυχαίο ότι σε πολλές χώ­ρες, συμπεριλαμβανομένης και της Γερμανίας, οι δείκτες της παραγωγής και του εμπορίου αρχίζουν να εμφανίζουν αρνητικά πρόσημα. Αυτό στην πράξη σημαίνει παραπέρα εκτίναξη της ανεργίας και με δεδομένες τις πο­λιτικές λιτότητας, ακόμη μεγαλύτερη ανέχεια για τον εργαζόμενο πληθυσμό στην καρδιά των μητροπολιτικών κέ­ντρων της παγκόσμιας οικονομίας. Και φανταστείτε ότι η αναταραχή στις χρη­ματαγορές δεν έχει κοπάσει ακόμη. Ούτε το ενδεχόμενο ενός νέου παγκό­σμιου κραχ έχει αποσοβηθεί.

Κυρίαρχοι οι τραπεζίτες

Ποια ήταν η παρέμβαση των κυβερ­νήσεων και των κρατών σ’ αυτόν τον υποτροπιασμό της παγκόσμιας κρί­σης; Καμιά απολύτως. Ο πλανητάρχης Ομπάμα παρενέβη με δηλώσεις που ταιριάζουν σε δεκατριάχρονο Αμερικανάκι, ενώ οι πανίσχυροι Σαρκοζί και Μέρκελ ήταν άφαντοι. Μόλις την πε­ρασμένη Τρίτη εδέησαν να αναδυθούν στην επιφάνεια. Ο Κάμερον της Βρετανίας διακόπευε κάπου στην Τοσκά­νη κι αν δεν ήταν το κάψιμο του Λονδί­νου από τους πληβείους των γκέτο της απόλυτης φτώχειας, εκεί θα βρισκό­ταν ακόμη.

Αυτή η νέα υποτροπή της παγκόσμι­ας κρίσης μάς έφερε μπροστά σε δυο επίσημα δεδομένα: Αφενός μας επι­βεβαίωσε με τον πιο κατάφωρο τρόπο ότι οι πρωταγωνιστές στην παγκόσμια οικονομία δεν είναι τα κράτη, αλλά οι χρηματαγορές και οι βασικοί συντελε­στές τους. Αφετέρου οι κεντρικοί τραπεζίτες, και μάλιστα οι δυο ισχυρότε­ροι, ο Μπερνάνκι της αμερικανικής Fed και ο Τρισέ της ΕΚΤ, αναδείχθηκαν σε κυρίαρχους πολιτειακούς και πολιτι­κούς παράγοντες. Αυτοί πήραν όλες τις αποφάσεις, αυτοί έκαναν όλες τις πα­ρεμβάσεις, αυτοί προέβησαν σ’ όλες τις ουσιαστικές διακοινώσεις.

Το πολιτικό προσωπικό μόλις και με­τά βίας ακολούθησε στα χνάρια και τις κατευθύνσεις που οι κεντρικοί τραπε­ζίτες χάραξαν.

Ορισμένοι μίλησαν για κρίση της πο­λιτικής. Άλλοι για ανυπαρξία πολιτικής ηγεσίας. Η αλήθεια είναι ότι το μεταλ­λαγμένο είδος των πολιτικών που έχει γεννήσει η παγκοσμιοποίηση των αγο­ρών δεν κλωνοποιείται στη διακυβέρνηση κάθε κράτους για να σκέφτεται, αλλά για να ακολουθεί πιστά εντολές. Με το αζημίωτο βέβαια. Στο σημερινό σύστημα οικονομίας και πολιτικής δεν μπορούν να υπάρξουν αυτόφωτοι πο­λιτικοί, έστω και μέσα στα πλαίσια της κρατούσας κατάστασης. Ταιριάζουν μόνο απλοϊκοί από κάθε άποψη δια­χειριστές της εξουσίας, χωρίς κανενός είδους συνείδηση, εκτός από ένα αδί­στακτο πάθος για προσωπικό πλουτι­σμό και ανάδειξη στην πυραμίδα της «παγκόσμιας διακυβέρνησης».

Μια από τις πιο άθλιες παραλλαγές αυτού του μεταλλαγμένου είδους είναι οι εκπρόσωποι της επίσημης πολιτικής στην Ελλάδα. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η χώρα μας έχει το θλιβερό ιστορι­κό προνόμιο να διαθέτει το πιο εθελό­δουλο και ξεπουλημένο πολιτικό σύ­στημα. Όμως οι σημερινοί κρατούντες έχουν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Πρόκειται για έναν ιδιαίτερο τύπο γιά­πη βλαχοδήμαρχου, ο οποίος δεν έχει ούτε καν την αίσθηση ότι βρίσκεται στην κυβέρνηση για κάποιον άλλο λό­γο εκτός από το να υπηρετεί αλλότρια συμφέροντα και συμφωνίες.

Είδατε μήπως κανέναν από δαύτους να δηλώνουν έστω κάτι σοβαρό για τον υποτροπιασμό της κρίσης; Ούτε κατά προσέγγιση. Μάλιστα ο πρωθυπουρ­γός της χώρας βρίσκεται σε διακοπές κάτω από ισχυρή, όπως μαθαίνουμε, φρούρηση. Προφανώς για να προστα­τευθεί από τις εκδηλώσεις αγάπης του λαού προς το πρόσωπό του. Ενώ ο αντ’ αυτού, ο πιο χαρακτηριστικός τύπος Ιζνογκούντ της κυβέρνησης, ο αντιπρόε­δρος και υπουργός Οικονομικών κ. Βε­νιζέλος, ασχολείται αποκλειστικά με το πώς θα επιταχύνει ακόμη περισσότερο την υλοποίηση των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει στο όνομα της χώρας. Έστω κι αν χρειαστεί να την οδηγήσει στην καταστροφή μια ώρα αρχύτερα.

Να πού είναι το χρήμα!

Από τα φερέφωνα της επίσημης προπαγάνδας μάθαμε τα εξής κατα­πληκτικά: «“Φέρτε τα λεφτά στην Ελ­λάδα για επενδύσεις”. Η κυβέρνηση καλεί τους Έλληνες επιχειρηματίες να ακολουθήσουν το παράδειγμα των Ιταλών. Αντί να “επενδύουν” σε σπίτια στο κέντρο του Λονδίνου και να γεμί­ζουν θυρίδες στην Ελβετία, τους ζητεί να στηρίξουν τη χειμαζόμενη από την ύφεση ελληνική οικονομία με παρα­γωγικές επενδύσεις. “Να έρθουν εδώ τα χρήματα” επαναλαμβάνει μονότο­να ο υπουργός Οικονομικών Ευ. Βενι­ζέλος και καλεί σε κινητοποίηση “για λόγους συμμετοχής στην εθνική προ­σπάθεια” τους επιχειρηματίες, τον ναυτιλιακό κόσμο και τον απόδημο Ελληνισμό» («Το Βήμα», 14.8).

Αφού ο κ. Βενιζέλος και η κυβέρ­νηση ενδιαφέρονται τόσο πολύ για να γυρίσουν τα χρήματα που βγήκαν έξω, τότε γιατί δεν ξεκινά με τους προστάτες της; Γιατί δεν ξεκινά με τη φορολο­γία στην πηγή τους όλων των κεφαλαί­ων που φεύγουν ή έφυγαν στο εξωτε­ρικό; Γιατί δεν επιβάλλει αυτή τη φο­ρολογία με συντελεστές αντίστοιχους της φορολογίας υψηλών εισοδημάτων, με αναδρομική ισχύ; Και μην μασάτε το παραμύθι ότι η κυβέρνηση δεν γνωρίζει ποιοι βγάζουν αυτά τα κεφάλαια στο εξωτερικό. Τα κεφάλαια αυτά βγαίνουν επίσημα μέσω των τραπεζών. Κι επο­μένως είναι πολύ εύκολο να βρεθούν ονόματα και εταιρείες που ασκούνται σ’ αυτού του είδους το άθλημα.

Τη δεκαετία 2000-2009 βγήκαν επί­σημα κεφάλαια από τη χώρα αξίας 252 δισ. ευρώ. Τι πλήρωσαν σε φόρους; Απολύτως τίποτε. Μόνο το 2010 και εν μέσω χρεοκοπίας, μνημονίων, φοροεπιδρομών και δραστικών περικοπών, βγήκαν άλλα 48 δισ. ευρώ επίσημα. Πόσο φορολογήθηκαν; Ούτε ευρώ. Στο πεντάμηνο Ιανουαρίου - Μαΐου 2011 βγήκαν επίσημα κεφάλαια της τάξης των 18,9 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα 4,9 δισ. ευρώ βγήκαν με τη μορφή αμοιβών, μερισμάτων και κερδών στο εξω­τερικό. Ενώ άλλα13,9 δισ. ευρώ βγήκαν από τη χώρα έπειτα από ρευστοποίηση τίτλων του ελληνικού Δημοσίου (ομόλο­γα και έντοκα γραμμάτια) από ξένους επενδυτές. Δευτερευόντως ντόπιοι επενδυτές αύξησαν τις τοποθετήσεις τους σε παράγωγα του εξωτερικού κα­τά 614 εκατ. ευρώ. Μήπως πλήρωσαν τίποτε σε φόρους; Όχι βέβαια.

Ραγδαία πτώση

Όσο συνεχίζεται αυτή η αιμορραγία από την ελληνική οικονομία στον βωμό της ελευθερίας κίνησης του κεφαλαίου και του ευρώ, η ύφεση, που έχει μπει σε τερματικό στάδιο, είναι αδύνατον να αναχαιτιστεί ακόμη κι αν μηδενιστεί το δημόσιο χρέος της χώρας. Ας δούμε τα πιο πρόσφατα δεδομένα της. Με βάση τα διαθέσιμα στοιχεία, το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) σε σταθερές τιμές 2000, κατά το δεύτερο τρίμηνο του 2011 παρου­σίασε μείωση κατά 6,9% σε σχέση με το δεύτερο τρίμηνο του 2010. Το ύψος του ΑΕΠ σε σταθερές τιμές 2000 κατά το δεύτερο τρίμηνο του 2011 έχει υπο­χωρήσει πλέον στο επίπεδο του πρώ­του τριμήνου του 2006! Με άλλα λόγια η ελληνική οικονομία έχει χάσει αισίως 6 χρόνια επέκτασης.

Για να αντιληφθούμε το βάθεμα της ύφεσης ακόμη και στον πιο πλα­σματικό απ’ όλους τους δείκτες της οικονομίας, αρκεί να πούμε ότι το 2010 η ετήσια μεταβολή ΑΕΠ ανά τρίμηνο σε σταθερές τιμές του 2000 ήταν -4,2%. Με βάση τα αποτελέ­σματα των δυο πρώτων τριμήνων του 2011 η ετήσια προβολή της πτώσης του ΑΕΠ σε σταθερές τιμές του 2000 είναι 7,5%! Να θυμίσουμε εδώ ότι η επίσημη πρόβλεψη για το ΑΕΠ του 2011 είναι -3,5%.

Σε τι οφείλεται αυτή η καταπόντιση του ΑΕΠ; Η ανακοίνωση της ΕΛΣΤΑΤ διευκρινίζει: «Η μείωση στην εγχώρια ζήτηση (τελική καταναλωτική δαπάνη και ακαθάριστος σχηματισμός παγίου κεφαλαίου) συμβάλλει στη μείωση του ΑΕΠ, η οποία αντισταθμίζεται εν μέ­ρει από τη βελτίωση που σημειώθηκε στο εμπορικό ισοζύγιο». 

 Θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι η τελική καταναλωτική δαπάνη συμβάλλει πάνω από 90% στο ΑΕΠ της ελληνικής οικονομίας.

Επίσης η τελική καταναλωτική δα­πάνη απαρτίζεται από την τελική κατανάλωση των νοικοκυριών, η οποία συμβάλλει κατά 73% στο ΑΕΠ της χώρας, καθώς και από την τελική κα­τανάλωση της κυβέρνησης, η οποία συμβάλλει κατά 18%. Ο ακαθάριστος σχηματισμός κεφαλαίου, που σημαί­νει επενδύσεις στην οικονομία, συμ­βάλλει κατά 14% στο ΑΕΠ της χώρας, ενώ οι εξαγωγές της χώρας συμβάλ­λουν κατά 21%.

Τα λέμε αυτά επειδή, από τη στιγ­μή που ακολουθείται μια πολιτική που οδηγεί αναγκαστικά στον περιορισμό της τελικής καταναλωτικής δαπάνης, δεν μπορεί παρά να συρρικνώνεται η οικονομία. Λόγω της ιδιαίτερα μεγά­λης συμβολής της τελικής καταναλω­τικής δαπάνης, ιδίως των νοικοκυριών, η συμπίεση της αγοραστικής δύναμης των λαϊκών στρωμάτων δεν μπορεί πα­ρά να οδηγεί διαρκώς σε μεγαλύτερη ύφεση.

Αυτή η τάση δεν μπορεί να αντιστρα­φεί με κανέναν τρόπο, παρά μόνο με δραματική αύξηση της κατανάλωσης του πληθυσμού κι άρα της αγοραστι­κής δύναμής του. Ιδίως από τη στιγμή που οι επενδύσεις (ο ακαθάριστος σχηματισμός κεφαλαίου) βρίσκονται σε επίπεδα χαμηλότερα του 2000! Η υπο­χώρηση των επενδύσεων (σε σταθερές τιμές 2000) έχει εκδηλωθεί στην ελλη­νική οικονομία ήδη από το τρίτο τρίμη­νο του 2007 και συνεχίζεται μέχρι σή­μερα ακάθεκτη.

Το δεδομένο αυτό συνοδεύεται και από μια ραγδαία πτώση του βαθμού χρησιμοποίησης του εργοστασιακού δυναμικού στη βιομηχανία, που έτσι ή αλλιώς βρισκόταν σε χαμηλά επίπε­δα ολόκληρη την τελευταία δεκαετία σε σύγκριση με τον μέσο όρο της Ε.Ε. Έτσι, από 77% το 2007, κατεβαίνει στο 75,9%το 2008, στο 70,5% το 2009, στο 68,5% το 2010 και στο 68,2% τα δυο πρώτα τρίμηνα του 2011. Όπως είναι φυσικό, η βιομηχανική παραγω­γή υποχωρεί διαρκώς. Ο μέσος Δεί­κτης Βιομηχανικής Παραγωγής της πε­ριόδου Ιανουαρίου - Ιουνίου 2011, σε σύγκριση με τον αντίστοιχο Δείκτη της περιόδου Ιανουαρίου - Ιουνίου 2010, παρουσίασε μείωση κατά 8,8%, ένα­ντι μείωσης 5,5% που σημειώθηκε κα­τά την αντίστοιχη σύγκριση του έτους 2010 προς το 2009.

Δείκτες κατάρρευσης της βιομηχανικής παραγωγής

Αξίζει τον κόπο να σημειώσουμε ότι η μείω­ση του Γενικού Δείκτη Βιομηχανικής Παραγω­γής κατά 13,1% τον Ιούνιο 2011, σε σύγκρι­ση με τον αντίστοιχο δείκτη του Ιουνίου 2010, οφείλεται στις παρακάτω μεταβολές των δει­κτών των επιμέρους τομέων βιομηχανίας, δη­λαδή:

α. Στη μείωση του Δείκτη Παραγωγής Ορυχείων - Λατομείων κατά 22,3%. Ειδικότερα, στη μείω­ση αυτή συνέβαλαν, κυρίως, οι μειώσεις των δεικτών των διψήφιων κλάδων: άντληση αργού πε­τρελαίου και φυσικού αερίου και άλλων εξορυ­κτικών και λατομικών δραστηριοτήτων.

β. Στη μείωση του Δείκτη Παραγωγής Μεταποιη­τικών Βιομηχανιών  κατά  12,2%. Ειδικότερα στη μείωση αυτή συνέβαλαν, κυρίως, οι μειώσεις των δεικτών των διψήφιων κλάδων: παραγώγων πετρελαίου και άνθρακα, μη μεταλλικών ορυκτών και μηχανοκίνητων οχημάτων, ρυμουλκούμενων, ημιρυμουλκούμενων.

γ. Στη μείωση του Δείκτη Παραγωγής Ηλεκτρι­σμού κατά 15,7%.

δ. Στη μείωση του Δείκτη Παροχής Νερού κα­τά 4,6%.

Μέσες μεταβολές

Μια ανάλυση των μέσων μεταβολών, περιό­δου Ιανουαρίου - Ιουνίου 2011, σε σύγκριση με την περίοδο Ιανουαρίου - Ιουνίου 2010, θα μας έδινε τα εξής: Η μείωση του Γενικού Δείκτη Βιομηχανικής Παραγωγής κατά 8,8% της περιόδου Ιανουαρίου - Ιουνίου 2011, σε σύγκριση με τον αντίστοιχο δείκτη της περιόδου Ιανουαρίου - Ιου­νίου 2010, οφείλεται στις παρακάτω μεταβολές των δεικτών των επιμέρους τομέων βιομηχανίας, δηλαδή:

α. Στη μείωση του Δείκτη Παραγωγής Ορυχείων - Λατομείων κατά 3,3%.

β. Στη μείωση του Δείκτη Παραγωγής Μεταποιη­τικών Βιομηχανιών κατά  9,5%.

γ. Στη μείωση του Δείκτη Παραγωγής Ηλεκτρι­σμού κατά 9,0%.

δ. Στη μείωση του Δείκτη Παροχής Νερού κα­τά 4,6%.

Μείωση στην ενέργεια

Πρόκειται για ολοκληρωτική καταστροφή των τελευταίων παραγωγικών υποδομών της οικονομίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι μπορεί οι υψηλές θερμοκρασίες του Ιουλίου να οδήγησαν σε αύξηση της ζήτησης ηλεκτρικού ρεύματος από όλες τις κατηγορίες καταναλωτών. Ωστόσο, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΔΕΣΜΗΕ, η αύξη­ση δεν ανέστρεψε τη συνολική εικόνα, καθώς για το επτάμηνο η ζήτηση παραμένει σε πτωτι­κή τροχιά.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΔΕΣΜΗΕ, η κα­θαρή ζήτηση ηλεκτρικού αυξήθηκε τον Ιούλιο κατά 1,93% έναντι του Ιουλίου 2010 και σε αυ­τό συνέβαλε το ότι οι βιομηχανικοί πελάτες αύξησαν τη ζήτηση κατά 11,32% και οι μικροί βιομηχανικοί, εμπορικοί και οικιακοί κατά 1,81%. Ωστόσο, σε επίπεδο επταμήνου, η καθαρή ζήτη­ση συνεχίζει να υστερεί κατά 2,6% σε σχέση με το αντίστοιχο περσινό χρονικό διάστημα.

Σημειώνεται ότι στο επτάμηνο η ζήτηση από τις εμπορικές επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά κατέγραψε πτώση της τάξεως του 2,45% σε σχέση με το 2010. Αντίθετα, η ζήτηση από τους μεγάλους βιομηχανικούς πελάτες εμφανίζεται αυξημένη κατά 7,94% στο επτάμη­νο. Αυτό δεν οφείλεται, όπως είδαμε, στην αυξημένη βιομηχανική παραγωγή, αλλά στο νόμιμο λαθρεμπόριο ηλεκτρικής ενέργειας, στο οποίο ασκούνται ορισμένοι μεγαλοβιομή­χανοι, οι οποίοι αγοράζουν φτηνά ηλεκτρικό ρεύμα από τη ΔΕΗ και το μεταπωλούν ως δι­κό τους πάλι πίσω στη ΔΕΗ σε υψηλότερη τι­μή. Πρόκειται για την αποθέωση της «ιδιωτι­κής πρωτοβουλίας».

Ποια... ανάκαμψη; Δεν προλαβαίνουν

Αν όλα αυτά συνδυαστούν με τη συνεχιζόμενη κάθετη πτώση της οικοδομής, τότε το να μιλά κανείς για ανάκαμψη με κάποιον τρόπο της ελ­ληνικής οικονομίας μέσα στα υπάρχοντα πλαίσια πολιτικής, είναι μάλλον κακόγουστο ανέκδοτο. Τα περί «Σχεδίου Μάρσαλ» είναι μόνο για κατα­νάλωση ευκολόπιστων τηλεθεατών, ένα είδος που η σκληρή, πικρή εμπειρία της πραγματικότητας το κάνει όλο και πιο δυσεύρετο. Και μην ξεχνάμε ότι τις συνέπειες του μεσοπρόθεσμου δεν τις έχουμε γευτεί ακόμη. Ήδη η δημοσιονομική κατάσταση είναι τόσο χάλια, που η κυβέρνηση σκέφτεται να πάρει πρόσθετα μέτρα: «Δεν μπορώ να σας κάνω δήλωση ότι δεν θα ξαναεισηγηθώ να επιβλη­θούν νέα πρόσθετα μέτρα» είπε ο κ. Βενιζέλος μιλώντας στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής, όπου άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο λήψης νέων μέτρων. Μην ανησυχείτε όμως. Ίσως ο κ. Βενιζέλος να μην προλάβει να πάρει νέα μέτρα. Η επίσημη πτώχευση της χώρας είναι προ των πυλών και οι «Ευρωπαίοι εταίροι» τη θεωρούν αναπόφευκτη. Ιδίως τώρα που η παγκόσμια κρίση έχει υποτροπιάσει.

EURABIA=ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΗΛΘΕ ΗΔΗ!!!

Η αναίμακτη κατάληψη της Ευρώπης από τους Μουσουλμάνους

27/08/2011

 

 

 

Οι ισλαμιστές εξτρεμιστές αναπτύσσουν με ταχείς ρυθμούς τη δημιουργία «απαγορευμένων», για μη Μουσουλμάνους, περιοχών στις ευρωπαϊκές πόλεις.
Πολλές από αυτές τις «no-go» ζώνες λειτουργούν ως κράτος εν κράτει, υπαγόμενες στον ισλαμικό νόμο της Σαρίας. Οι επίσημες κρατικές αρχές έχουν χάσει τον έλεγχο τους, και σε πολλές περιπτώσεις αδυνατούν ακόμη και να παράσχουν τα βασικά δημόσια αγαθά, όπως είναι η αστυνόμευση, η πυρόσβεση, και η διακομιδή ασθενών.
Οι απαγορευμένες αυτές περιοχές αποτελούν προϊόν δεκαετιών φιλελεύθερης πολυπολιτισμικής πολιτικής, η οποία έχει ενθαρρύνει τους Μουσουλμάνους στο να δημιουργήσουν δικές τους παράλληλες κοινωνίες, και να παραμείνουν απομονωμένοι, παρά να ενσωματωθούν στις κοινωνίες των χωρών που τους φιλοξενούν.
Για παράδειγμα, στη Βρετανία υπάρχει μια ομάδα με την ονομασία Μουσουλμάνοι Εναντίον των Σταυροφοριών, που ξεκίνησε εκστρατεία με σκοπό τη μετατροπή δώδεκα βρετανικών πόλεων σε ανεξάρτητα μουσουλμανικά κράτη. Η ομάδα μάλιστα αποκαλεί το Λονδίνο ως Λονδονιστάν! Τα «εμιράτα» αυτά, θα λειτουργούν, λένε,  ως ανεξάρτητοι μουσουλμανικοί θύλακες, υπό τον νόμο της Σαρίας, και εκτός της αρμοδιότητας των βρετανικών αρχών.

Στα σχέδια της ομάδας είναι να «ισλαμοποιηθούν» πλήρως οι εξής βρετανικές πόλεις και περιοχές: Birmingham, Bradford, Derby, Dewsbury, Leeds, Leicester, Liverpool, Luton, Manchester, Sheffield, και Waltham Forest στο Β.Α. Λονδίνο, και τα Towerr Hamlets στο ανατολικό Λονδίνο.
Στη συνοικία Tower Hamlets (γνωστή ως Ισλαμική Δημοκρατία Tower Hamlets), οι εξτρεμιστές Μουσουλμάνοι κληρικοί (γνωστοί ως Ταλιμπάν), εκδίδουν πολύ συχνά απειλές θανάτωσης εναντίον γυναικών που αρνούνται να φορέσουν το ισλαμικό πέπλο. Οι δρόμοι της συνοικίας είναι γεμάτοι από αφίσες που προειδοποιούν ότι αυτή ελέγχεται από τον ισλαμικό νόμο. Οι όποιες διαφημίσεις ή πινακίδες θεωρούνται ότι προσβάλλουν το μουσουλμανικό αίσθημα, πέφτουν θύματα βανδαλισμού, ή απλά σβήνονται με μπογιά.
Στη περιοχή Bury Park του Luton, οι Μουσουλμάνοι κατηγορούνται για «εθνοκάθαρση» εξαιτίας της συνεχούς παρενόχλησης των μη Μουσουλμάνων, πολλοί εκ των οποίων αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τη περιοχή.
Στο West Midlands, δυο Χριστιανοί ιερείς έχουν κατηγορηθεί για «εγκλήματα μίσους» επειδή μοίρασαν ευαγγελικά φυλλάδια  σε μια μουσουλμανική γειτονιά του Birmingham.
Στο Leytonstone του ανατολικού Λονδίνου, ο Μουσουλμάνος εξτρεμιστής Abu Izzadeen παρενόχλησε πρόσφατα τον πρώην υπουργό Εσωτερικών John Reid, ρωτώντας τον πως «τόλμησε να εισέλθει σε μουσουλμανική περιοχή».
Στη Γαλλία, ολόκληρες περιοχές πόλεων θεωρούνται ήδη ως μη προσβάσιμες από την αστυνομία. Σύμφωνα μες τελευταίες εκτιμήσεις, υπάρχουν 75 τέτοιες ευαίσθητες αστικές ζώνες»( Zones Urbaines Sensibles, ZUS), όπως τις αποκαλούν. Σε αυτές τις ζώνες ζουν περίπου 5 εκατομμύρια Μουσουλμάνοι, χωρίς στην ουσία να υπάγονται σε κανέναν γαλλικό κρατικό έλεγχο.
Παράλληλα, οι Μουσουλμάνοι πήραν τον έλεγχο και άλλων περιοχών της χώρας. Στο Παρίσι, αλλά και σε πόλεις όπως η Λυών, η Μασσαλία, και η Τουλούζη, χιλιάδες Μουσουλμάνοι αποκλείουν δρόμους και πεζοδρόμια, παγώνοντας στην ουσία τη φυσιολογική εμπορική και οικονομική ζωή, και αναγκάζοντας τους μη Μουσουλμάνους να παραμένουν κυριολεκτικά φυλακισμένοι μέσα στους ιδιωτικούς χώρους τους. Μάλιστα, κάποια τεμένη έχουν αρχίσει να μεταδίδουν μέσω μεγαφώνων συνθήματα τύπου «Αλαχού Ακμπάρ»!
Όλα αυτά θεωρούνται ως κατάληψη και κατοχή «χωρίς τανκς», και έχουν προκαλέσει την οργή και την αγανάκτηση των γηγενών πληθυσμών. Παρά τα πολλά όμως παράπονα από πλευράς πολιτών, οι αρχές αρνούνται να επέμβουν φοβούμενες γενικευμένες αντιδράσεις, και τυχόν ταραχές.

Στις Βρυξέλλες, που είναι κατά 20% μουσουλμανικές, υπάρχουν αρκετές γειτονιές που θεωρούνται «no-go zones» για τους αστυνομικούς, οι οποίοι συχνά δέχονται λιθοβολισμούς από τους νεαρούς Μουσουλμάνους. Στη περιοχή Kuregem της πόλης, που θυμίζει ζώνη πολέμου, οι περιπολίες της αστυνομίας γίνονται πάντα με δυο περιπολικά οχήματα. Στη περιοχή Molenbeek, έχει απαγορευτεί στους αστυνομικούς να πίνουν καφέ ή να τρώνε δημοσίως, στη διάρκεια του Ραμαζάν.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στη Γερμανία, με τον αρχηγό της αστυνομίας Bernhard Witthaut να δηλώνει σε πρόσφατη συνέντευξη του, ότι και στη χώρα του έχουν πλέον επιβληθεί απαγορευμένες ζώνες. Ερωτηθείς αν υπάρχουν περιοχές που η αστυνομία δεν μπορεί πια να προστατέψει, ο Witthaut απάντησε: «Οι πολιτικοί προϊστάμενοι θα το αρνηθούν, όμως όλοι γνωρίζουμε που μπορούμε να πάμε με αυτοκίνητο, και που θα χρειαστεί να πάμε, αν πάμε, με τεθωρακισμένα. Ο λόγος είναι ότι οι αστυνομικοί φοβόμαστε για την ασφάλειά μας. Υπάρχουν πράγματι τέτοιες περιοχές. Και το χειρότερο είναι ότι σε αυτές τις περιοχές δεν διώκεται το έγκλημα. Λειτουργούν αυτόνομα. Μόνο σε πολύ εξαιρετικές περιπτώσεις λαμβάνουν γνώση οι αρχές. Η εξουσία του κράτους απουσιάζει εντελώς».
Στην Ιταλία, οι Μουσουλμάνοι έχουν καταλάβει τη Piazza Venezia της Ρώμης, και κάνουν δημόσιες προσευχές. Στη Bologna, οι Μουσουλμάνοι εκτοξεύουν συνεχείς απειλές ότι θα ανατινάξουν τον καθεδρικό Ναό του Α. Πετρόνιου, επειδή περιέχει μια φρεσκογραφία 600 ετών, που εμπνευσμένη από τη Κόλαση Του Δάντη, απεικονίζει τον Μωάμεθ να βασανίζεται στη κόλαση.
Στην Ολλανδία, ένα δικαστήριο διέταξε το δημόσιο να δημοσιεύσει μια πολιτικά μη ορθή λίστα 40 περιοχών no-go zones στη χώρα. Οι μεγαλύτερες προβληματικές μουσουλμανικές περιοχές βρίσκονται στο Άμστερνταμ, στο Ρότερνταμ, και στην Ουτρέχτη. Η περιοχή Kolenkit του Άμστερνταμ θεωρείται η πλέον επικίνδυνη και προβληματική σε ολόκληρη τη χώρα.

Στη Σουηδία, που έχει ίσως τους πλέον φιλελεύθερους μεταναστευτικούς νόμους της Ευρώπης, μεγάλα κομμάτια της νότιας πόλης του Μάλμο, που είναι κατά 25% μουσουλμανική, θεωρούνται απαγορευμένες περιοχές για τους μη Μουσουλμάνους. Οι διασώστες της πυροσβεστικής, όπως και τα ασθενοφόρα, αρνούνται να εισέλθουν σε αυτά τα «ανεξάρτητα εδάφη» χωρίς αστυνομική προστασία. Στη συνοικία Rosengaard, η ανεργία μεταξύ των ανδρών είναι στο 80%. Σε μια περίπτωση που οι πυροσβέστες αποπειράθηκαν να σβήσουν φωτιά που ξέσπασε σε τζαμί, δέχτηκαν σφοδρή επίθεση με πέτρες.
Στη πόλη του Gothenburg, οι νεαροί Μουσουλμάνοι καθημερινά πετάνε βόμβες μολότοφ στα περιπολικά της αστυνομίας. Ήδη έχουν καεί 15 περιπολικά, ενώ οι αστυνομικοί υφίστανται συνεχή παρενόχληση από ακτίνες λέιζερ, με αποτέλεσμα κάποιοι απ αυτούς να χάσουν προσωρινά την όρασή τους.
Σύμφωνα με τον ιμάμη Adly Abu Hajar, «η Σουηδία αποτελεί το καλύτερο ισλαμικό κράτος»!
Του Soeren Kern
Hudson New York
http://www.hudson-ny.org/2367/european-muslim-no-go-zones
Απόδοση:S.A.

Με … 500 εκ. ευρώ o Εμίρης του Κατάρ έγινε “σωτήρας”

29/08/2011

Άντε συγχαρητήρια για το deal και εις ανώτερα. Ο Κωστόπουλος έσωσε το Λάτση και τούμπαλιν, η κυβέρνηση χωρίς να κάνει απολύτως τίποτε βγαίνει και πανηγυρίζει και το Χρηματιστήριο έχει πάθει αμόκ.

Είναι πράγματι μια ευχάριστη είδηση μες στη μαυρίλα την οικονομική, αν και μένει ακόμη πολύς χρόνος για να δούμε ποιος είναι κερδισμένος από τη συμφωνία, πόσο θα βοηθήσει την οικονομία αλλά και ποιοι θα πληγούν. Διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι θα γίνουν και απολύσεις, και κλείσιμο υποκαταστημάτων και μειώσεις μισθών και στις δύο τράπεζες που ενώνονται εις σάρκαν μία.

Πέρα από τα γνωστά νούμερα του deal που είναι εντυπωσιακά και πράγματι δημιουργούν μια από τις 25 μεγαλύτερες τράπεζες της Ευρώπης, μας έκαναν εντύπωση ένα δύο… μικροπράγματα που έχουν όμως τη σημασία τους.

Μέχρι σήμερα κάποιοι καλοθελητές αλλά και κάποιοι από την κυβέρνηση εκθείαζαν τη συμμετοχή του εμίρη του Κατάρ στη συμφωνία. Έλεγαν ότι πρόκειται για ψήφο εμπιστοσύνης στις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας και άλλα τέτοια κουραφέξαλα. Κάποιοι διέδιδαν ότι τα πετροδολάρια που θα μπουν στο νέο τραπεζικό σχήμα θα αγγίξουν το 1,5 δις ευρώ.

Και ξαφνικά μαθαίνουμε ότι ο εμίρης απλά θα καλύψει ένα μετατρέψιμο ομολογιακό δάνειο 500 εκατ. ευρώ. Προφανώς και δεν είναι κορόιδο να βάλει ρευστό σε μια υπόθεση που είναι άγνωστο πως θα πάει. Διότι ακόμη και η νέα ισχυρή τράπεζα εξαρτάται από τη χρεοκοπία ή όχι της χώρας.

Ο εμίρης το γνωρίζει αυτό, βάζει μερικά… ψιλά και θα περιμένει δύο – τρία χρόνια για να δει τις υπεραξίες που θα καταγραφούν και πώς θα τρέξει το νέο σχήμα. Σύμφωνα με την ανακοίνωση, οι τελικές συνέργειες που αναμένεται να προκύψουν σε βάθος τριετίας, εκτιμώνται σε 650 εκατ. ευρώ κατ’ έτος, εκ των οποίων 350 εκατ. ευρώ αφορούν σε συνέργειες λειτουργικού κόστους, 210 εκατ. ευρώ αφορούν τη μείωση του κόστους χρήματος και 90 εκατ. ευρώ σε συνέργειες εσόδων.

Η εταιρεία αραβικών συμφερόντων Paramount, λοιπόν, δεν πάει σαν πρόβατο να χάσει τα λεφτά του. Αντιθέτως, με λίγα λεφτά γίνεται μεγαλομέτοχος στη νέα τράπεζα, πατάει γερά πόδι στην Ελλάδα και μπορεί να ελέγχει τις χρηματοδοτικές ροές προς μεγάλα έργα που γίνονται ή σχεδιάζονται.

Ο Εμίρης με λίγα λόγια έγινε πασάς χωρίς να βάλει και πολύ βαθιά το χέρι στην τσέπη, απλά πούλησε τη φήμη του και πόνταρε στην ανάγκη που είχαν οι Έλληνες τραπεζίτες από έναν ισχυρό, διεθνή παίκτη ο οποίος θα μπορούσε να λειτουργήσει σαν κράχτης. Και καλά έκαναν φυσικά ο Κωστόπουλος και ο Νανόπουλος, απλά ίσως περίμεναν ότι τα πετροδολάρια θα ήταν περισσότερα.

Όσο για τον… κακομοίρη, την κυβέρνηση, ας μην επιχαίρει που ήλθανε οι Άραβες. Διότι σε τέτοιες τιμές όποιος και να έλθει σωτήρας θα ήταν. Για σκεφτείτε πριν 6-7 χρόνια αν κάποιος έδινε 500 εκατ. στους ψηλομύτες Έλληνες τραπεζίτες αυτοί θα του έριχναν κλωτσιές.

Έτσι, λοιπόν, και οι τραπεζίτες είναι τώρα πιο σίγουροι με το εμίρη μαζί τους και ο εμίρης με λίγα φράγκα έγινε μάγκας στην Ελλάδα.

Και κάτι τελευταίο που εντυπωσιάζει. Βρίζουμε τους οίκους αξιολόγησης για τις κατά καιρούς υποβαθμίσεις της οικονομίας και των τραπεζών αλλά πάντα στα μεγάλα deal είναι παρόντες και βγάζουν τρελά λεφτά.

Η Citi και η JP Morgan ενεργούν ως χρηματοοικονομικοί σύμβουλοι της Alpha Bank. H Barclays Capital, η Goldman Sachs International και η Rothschild ενεργούν ως χρηματοοικονομικοί σύμβουλοι της Eurobank EFG.

Όλη η αφρόκρεμα των συμβούλων δηλαδή που ταυτόχρονα είναι αυτοί που έχουν διαλύσει την ελληνική οικονομία τους τελευταίους μήνες.

Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΟΥ "ΚΑΝΤΑΦΙΚΟΥ ΜΟΝΤΕΛΟΥ"!!!

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ Σ'ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΟΠΑΔΟΥΣ ΤΟΥ "ΚΑΝΤΑΦΙΚΟΥ ΜΟΝΤΕΛΟΥ"! 

Luxury, horror lurk in Gadhafi family compound

By Dan Rivers, CNN Correspondent



Tripoli, Libya (CNN) -- Moammar Gadhafi told his people he lived modestly during his nearly 42-year rule over Libya, often sleeping in a Bedouin tent.
Even if that was true for the leader, it certainly wasn't for his sons.
At a seaside compound in western Tripoli, the Gadhafi boys enjoyed a decadent lifestyle that his people could only dream about, while perpetrating unspeakable horrors on the staff that served their every whim.
CNN visited the seaside homes Sunday.
The first house we entered was apparently the "party" beach condo with an oversized door that led into sleek, modern, black-and-white rooms. It had been ransacked by the rebels, but still it was spectacular, with panoramic ocean views and plenty of evidence of the hedonism for which Hannibal Gadhafi -- one of Moammar Gadhafi's sons -- is famous.
Discarded bottles of Johnnie Walker Blue Label Scotch and Laurent Perrier pink champagne cases littered the floor. Much of the electronic equipment had been plundered, but instruction manuals remained for high end Harman/Kardon stereo components. Cabinets designed to hold two huge TV screens could still be seen.

The bedroom held a circular bed, while the in-suite bathroom was complete with sunken Jacuzzi tub lined with plastic white flowers. Outside, a hot tub, a bar and a barbecue area adjoined the private beach.
Another villa contained a white baby grand piano and more expensive stereo equipment. Next door was a huge swimming pool and diving complex, a gym, a steam room and a sauna faced in white marble.
We came upon rebels furtively dividing up a huge stash of alcohol. They seemed edgy and tense -- this is the Muslim holy month of Ramadan, and alcohol was supposedly banned under the Gadhafi regime.
We filmed them studying the labels of Cristal champagne and fine St. Emilion Bordeaux, apparently not realizing each bottle is worth hundreds of dollars.
As we were about to leave, one of the staff told us there was a nanny who worked for Hannibal Gadhafi who might speak to us. He said she'd been burnt by Hannibal's wife, Aline.
I thought he meant perhaps a cigarette stubbed out on her arm. Nothing prepared me for the moment I walked into the room to see Shweyga Mullah.
At first I thought she was wearing a hat and something over her face. Then the awful realization dawned that her entire scalp and face were covered in red wounds and scabs, a mosaic of injuries that rendered her face into a grotesque patchwork.
Even though the burns were inflicted three months ago, she was clearly still in considerable pain. But she told us her story calmly.
She'd been the nanny to Hannibal's little son and daughter.
The 30-year-old came to Libya from her native Ethiopia a year ago. At first things seemed OK, but then six months into her employment she said she was burned by Aline.
Three months later the same thing happened again, this time much more seriously.
In soft tones, she explained how Aline lost her temper when her daughter wouldn't stop crying and Mullah refused to beat the child.
"She took me to a bathroom. She tied my hands behind my back, and tied my feet. She taped my mouth, and she started pouring the boiling water on my head like this," she said, imitating the vessel of scalding hot water being poured over her head.
She peeled back the garment draped carefully over her body. Her chest, torso and legs are all mottled with scars -- some old, some still red, raw and weeping. As she spoke, clear liquid oozed from one nasty open wound on her head.
After one attack, "There were maggots coming out of my head, because she had hidden me, and no one had seen me," Mullah said.
Eventually, a guard found her and took her to a hospital, where she received some treatment.
But when Aline Gadhafi found out about the kind actions of her co-worker, he was threatened with imprisonment, if he dared to help her again.
"When she did all this to me, for three days, she wouldn't let me sleep," Mullah said. "I stood outside in the cold, with no food. She would say to staff, 'If anyone gives her food, I'll do the same to you.' I had no water -- nothing."
Her colleague, a man from Bangladesh who didn't want to give his name, says he was also regularly beaten and slashed with knives. He corroborated Mullah's account and says the family's dogs were treated considerably better than the staff.
Mullah was forced to watch as the dogs ate and she was left to go hungry, he said.
It seems to sum up how the workers at the beachside complex were viewed by the Gadhafi family.
"I worked a whole year they didn't give me one penny," Mullah said. "Now I want to go to the hospital. I have no money. I have nothing."

She starts sobbing gently -- an utterly pitiful scene.

http://www.cnn.com/2011/WORLD/africa/08/28/libya.gadhafi.nanny/index.html

Πιθανόν να μην συνέβαινε ούτε στη Κολομβία!!!

Τα τηλέφωνα δείχνουν... ΗΠΑ
Τι αποκαλύπτει η έρευνα για τις παρακολουθήσεις το 2004

Του Γιαννη Σουλιωτη -- ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Την αμερικανική πρεσβεία της Αθήνας δείχνει η εισαγγελική (προδικαστική) έρευνα του εισαγγελέα Εφετών Δ. Δασούλα στον ρόλο του αυτουργού των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων του πρώην πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή και άλλων κυβερνητικών και κρατικών αξιωματούχων κατά την περίοδο 2004-2005 μέσω του δικτύου της Vodafone.

Σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ», η εισαγγελική έρευνα οδηγήθηκε, με τη βοήθεια τεχνικών της Ανεξάρτητης Αρχής Διασφάλισης των Τηλεπικοινωνιών (ΑΔΑΕ), στον ιχνηλάτηση της πορείας των 14 κινητών τηλεφώνων-σκιών που είχαν χρησιμοποιηθεί για την καταγραφή των συνομιλιών από τους άγνωστους υποκλοπείς. Τέσσερα από αυτά τα τηλέφωνα είχαν αγορασθεί από κατάστημα κινητής τηλεφωνίας στην ακτή Μιαούλη του Πειραιά επ’ ονόματι ενός –αγνώστων λοιπών στοιχείων– Ελληνα, που όμως αποδείχθηκε ανύπαρκτο πρόσωπο. Ενώ οι προηγούμενες έρευνες προσανατολίσθηκαν στον έλεγχο των καρτών (συνδέσεων), ο εισαγγελέας Eφετών εστίασε στον έλεγχο της πορείας των συσκευών των τεσσάρων από τα δεκατέσσερα κινητά, που είχαν χρησιμοποιηθεί για την εκτροπή των συνομιλιών στα κομπιούτερ καταγραφής. Ο εισαγγελέας ανέθεσε στους τεχνικούς συμβούλους του να παρακολουθήσουν τον μοναδικό αριθμό (ΙΜΕΙ) των τεσσάρων συσκευών που αναγράφεται κάτω από την μπαταρία κάθε μιας.

Ενας από τους χρήστες των συσκευών αφαίρεσε τη σύνδεση και τοποθέτησε άλλη σύνδεση, που είχε αγορασθεί στο όνομα της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα. Η σύνδεση αυτή χρησιμοποιόταν από τις αρχές του 2005 και για κλήσεις από και προς τους ίδιους αριθμούς.

Η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΕΥΠ) είχε επισημάνει το 2005 σε σχετικό πόρισμά της ότι είχαν εντοπισθεί δύο κλήσεις από ένα καρτοκινητό-σκιά προς τηλεφωνική σύνδεση της TIM (μετέπειτα Wind), κλήσεις που ήταν και οι μόνες εξερχόμενες από τα καρτοκινητά-σκιές. Η ΕΥΠ είχε ζητήσει άρση του απορρήτου για τη σύνδεση αυτή και η εταιρεία είχε απαντήσει ότι η σύνδεση είχε λειτουργήσει «για περίπου ένα μήνα, έως τον Ιούλιο του 2004, χωρίς να πραγματοποιηθεί εισερχόμενη ή εξερχόμενη κλήση». Αργότερα, η ΑΔΑΕ αποκάλυψε ότι η σύνδεση της ΤΙΜ είχε επικοινωνήσει τόσο με τα καρτοκινητά-σκιές όσο και με άλλη δεύτερη σύνδεση της ΤΙΜ, αλλά και με συνδέσεις στις ΗΠΑ.

Τώρα, ο εισαγγελέας Εφετών κ. Δ. Δασούλας ανακάλυψε ότι το κινητό –το ΙΜΕΙ του οποίου καταδεικνύει ότι η συσκευή ανήκει στο προσωπικό της πρεσβείας των ΗΠΑ– εισάγει χρόνο ομιλίας από τη σύνδεση της TΙΜ. Κάτι που πολύ απλά σημαίνει ότι αυτός που χρησιμοποιούσε το κινητό της Vodafone, αλλά και εκείνος που επικοινωνούσε μέσω της κάρτας της ΤΙΜ, ήταν το ίδιο πρόσωπο ή ανήκαν στην ίδια ομάδα.

Η άσκηση διώξεων δεν αναμένεται, πάντως, να έχει ουσιαστικό αποτέλεσμα, καθώς κάθε εργαζόμενος σε αντιπροσωπεία ξένης χώρας καλύπτεται από διπλωματική ασυλία. Διαφορετικό, ωστόσο, είναι το ζήτημα για τυχόν συνεργούς που δεν καλύπτονται από αυτήν, εναντίον των οποίων μπορεί να κινηθεί η Δικαιοσύνη. Σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ», η κυβέρνηση είναι ενήμερη από την αρχή του καλοκαιριού επί των αποτελεσμάτων της δικαστικής έρευνας. Παρά την άποψη ορισμένων μελών της ότι η δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων της έρευνας ίσως οδηγήσει σε περιπλοκές τις σχέσεις της χώρας με τις ΗΠΑ, η κυβέρνηση θεωρεί ότι η Δικαιοσύνη θα πρέπει να ρίξει άπλετο φως σε μια υπόθεση κρίσιμη για την εθνική ασφάλεια της χώρας. Εκτός από τον πρώην πρωθυπουργό, στη λίστα των προσώπων που παρακολουθούνταν ήταν ο τότε διοικητής της ΕΥΠ, ο αρχηγός της αστυνομίας, υπουργοί και δεκάδες πολίτες.


ΣΧΟΛΙΟΝ ΑΠΟ ΤΟ "ΚΟΥΡΔΙΣΤΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ"

-Ρε ξεφτιλισμένοι εκδότες και δημοσιογράφοι, τα τηλέφωνα ενός πρώην πρωθυπουργού παρακολουθούσε η Αμερικανική Πρεσβεία κι εσείς τόση άγρια τουμπέκα;


Πιθανόν να μην συνέβαινε ούτε στη Κολομβία.

Μια συγκλονιστική αποκάλυψη που θέλει την αμερικανική πρεσβεία να παρακολουθεί τον πρώην πρωθυπουργό, τον αρχηγό της ΕΥΠ, τον υπ. Εθνικής Άμυνας αλλά ακόμη κι έναν ηλεκτρολόγο, συγγενή φερόμενου ως συμμετέχοντα στην εκτέλεση του Ρίτσαρντ Γουέλς, περνάει σε απόλυτη σιγή ασυρμάτου από τα ελληνικά ΜΜΕ.

Ακόμη και η "Καθημερινή της Κυριακής" που δημοσίευσε το ρεπορτάζ περίτεχνα "θαμμένο" δεν έδωσε καμία συνέχεια στην ηλεκτρονική της έκδοση.

Μην έχετε αυταπάτες: Ζούμε σε μια τριτοκοσμική χώρα της οποίας οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ επιβιώνουν χάρη στα δάνεια των ανυπόληπτων τραπεζιτών, στη διαπλοκή τους με το παρα-Κράτος και στις μπίζνες με εμπόρους όπλων και άλλες πολυεθνικές.

Οι δε δημοσιογράφοι-με τις εξαιρέσεις των εντίμων-από μίζες πάσης φύσεως και σκοτεινές λίστες μισθοδοσίας.

Υπάρχουν άπειρα παραδείγματα, όπως δημοσιογράφος που κάλυπτε Ιατρικό ρεπορτάζ, ο οποίος το είχε ρίξει στις μπίζνες οργανώνοντας ιατρικά συνέδρια, στα οποία φρόντιζε να προσφέρει και γυναίκες για την ευχαρίστηση των συμμετεχόντων. Μιλάμε για κανονικό μαστροπό. Φυσικά βγήκε στη σύνταξη πάμπλουτος. Ακόμη και βίλες σε ακριβές περιοχές της Ευρώπης απέκτησε ο εν λόγω υπηρέτης του δημοσιογραφικού λειτουργήματος.

Υπάρχει δημοσιογράφος που κάλυπτε για χρόνια το ναυτιλιακό ρεπορτάζ, ο οποίος βρέθηκε με 13 πισίνες σε κυκλαδονήσι, ενώ συντάκτης του ρεπορτάζ Εργασίας απέκτησε θαλαμηγό πολλών δεκάδων μέτρων.

Για τους Οικονομικούς, τους πολιτικούς και τους αθλητικούς συντάκτες-πάντα με τις εξαιρέσεις των εντίμων-δεν μιλάμε. Αυτοί είναι εκτός συναγωνισμού.

Σ αυτό το αρρωστημένο νοσηρό περιβάλλον, είναι λογικό να θάβεται η είδηση για τους "αμερικανικούς" κοριούς στον Καραμανλή.

Και δεν είναι ο φόβος εξαιτίας της υπερδύναμης που τρομάζει τους αχυρανθρώπους των εγχώριων ΜΜΕ.

Είναι το γεγονός ότι έχουν μάθει να λειτουργούν σαν ξιπασμένα γιουσουφάκια-προσφερόμενο υπηρετικό προσωπικό προς πάσα εξουσία.

Όταν οι ίδιοι οι Αμερικανοί δημοσιογράφοι-έστω δύο-δεν δίστασαν να στήσουν στον τοίχο τον Ρίτσαρντ Νίξον για την υπόθεση Watergate, τότε είναι τουλάχιστο εξευτελιστικό για τα εγχώρια ΜΜΕ να περνάνε στο ντούκου μια τόσο κραυγαλέα υπόθεση όπως αυτή των υποκλοπών στα τηλέφωνα ενός πρώην πρωθυπουργού.

ΚΟΒΟΥΝ ΤΙΣ ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΕΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ! ΑΘΩΩΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΚΛΕΦΤΕΣ !!!-ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ κ. ΚΟΥΤΡΟΥΜΑΝΗ

Hμερομηνία :  23-08-11 

Κουτρουμάνης: Εξορθολογισμός επικουρικών συντάξεων

«Υπάρχουν επικουρικά ταμεία, τα οποία δίνουν πολύ υψηλές συντάξεις», δήλωσε ο υπ. Εργασίας.


Σε εξορθολογισμό των επικουρικών συντάξεων θα προχωρήσει η κυβέρνηση, ώστε να μην εξαντληθούν τα αποθεματικά των ταμείων και να είναι δυνατή η καταβολή των συντάξεων, τόνισε ο υπουργός Εργασίας, Γιώργος Κουτρουμάνης, μιλώντας σε ραδιοσταθμό.

«Υπάρχουν επικουρικά ταμεία, τα οποία δίνουν πολύ υψηλές συντάξεις. Βεβαίως, εφόσον είχαν τη δυνατότητα, καλώς κάνουν.

Αλλά, ήδη, τα δύο προηγούμενα χρόνια είχαμε στάση πληρωμών, σε τρία επικουρικά ταμεία. Ήταν ταμεία που έδιναν, κατά μέσο όρο, συντάξεις της τάξεως των 850 και 1.500 ευρώ. 

Δεν μπορούν να συνεχιστούν σε αυτά τα επίπεδα, όταν η αναλογία έχει ανατραπεί - δηλαδή, όταν δύο εργαζόμενοι αντιστοιχούν σε έναν συνταξιούχο - γι' αυτό οι αλλαγές ήταν επιβεβλημένες, ώστε να εξασφαλίσουμε επικουρικές συντάξεις και για τις επόμενες γενιές», είπε χαρακτηριστικά.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

 Κ. ΥΠΟΥΡΓΕ, ΜΕ ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΟ ΠΟΥ ΤΡΕΦΩ ΔΙΑ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟΝ ΣΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΥΨΗΛΟΝ ΣΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΜΑ, ΛΑΜΒΑΝΩ ΤΗΝ ΤΙΜΗΝ ΝΑ ΣΑΣ ΓΡΑΨΩ "ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ"

ΓΙΑ ΠΟΙΑ ΑΝΑΛΟΓΙΑ ΟΜΙΛΕΙΤΕ κ. ΥΠΟΥΡΓΕ ???

ΣΕ ΕΜΑΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΟΜΙΛΗΣΕ ΟΥΔΕΙΣ ΕΩΣ ΤΩΡΑ ΓΙΑ "ΑΝΑΛΟΓΙΕΣ" !! ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΙΠΑΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΔΙΝΟΥΜΕ 500 ΕΥΡΩ ΤΟ ΜΗΝΑ ΣΤΟ ΤΕΑΠΟΚΑ !!!!

ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΑΝΑΛΟΓΑ Μ' ΟΣΑ ΠΛΗΡΩΣΑΜΕ ΤΑ ΕΚΟΨΑΝ ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΑΠΟ 1.500 ΕΥΡΩ ΤΑΦΘΑΣΑΝ ΣΤΑ 400 !!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΜΑΣ ΛΕΤΕ ΟΤΙ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ 200 !!!

ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΜΑΣ ΤΑ ΕΙΣΠΡΑΞΑΤΕ !!! ΑΥΤΑ ΝΑ ΜΑΣ ΑΠΟΔΩΣΕΤΕ !!!!

ΑΠΟΤΕΛΗ ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΥΣ, ΙΤΑΜΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΚΑΙ ΥΠΕΡΤΑΤΟ ΧΛΕΥΑΣΜΟ Ο ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟΣ ΣΑΣ ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΣΥΝΔΕΕΙ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΗΔΗ ΕΧΕΤΕ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΕΙΣΠΡΑΞΕΙ ΜΕ ΚΑΠΟΙΑ "ΑΝΑΛΟΓΙΑ"!!! 

ΑΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΤΑ ΕΠΕΝΔΥΣΑΝ-ΕΤΟΚΙΣΑΝ ΑΛΛΑ ΤΑ "ΕΦΑΓΑΝ", ΤΟΤΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΔΥΟ ΤΙΝΑ!!!!

1. ΝΑ ΒΡΗ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΧΡΕΙΟΥΣ, ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ, ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟΥΣ, ΚΛΕΦΤΕΣ, ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ, ΚΑΚΟΥΡΓΟΥΣ "ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΣ" ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΤΙΜΩΡΗΣΩΜΕ ΕΣΧΑΤΩΣ, ΟΠΩΣ ΤΟΥΣ ΑΞΙΖΕΙ !!!! 

2. Ν ΑΠΟΔΩΣΗ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΣΤΟ ΤΑΜΕΙΟ ΜΑΣ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΤΟΥ ΑΦΗΡΕΘΗΣΑΝ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΕΠΙΣΤΡΑΦΟΥΝ ΟΣΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΔΩΣΑΜΕ !!!!

ΑΥΤΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ "ΚΑΘΑΡΕΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ" κ. ΥΠΟΥΡΓΕ !!!!

ΣΕΙΣ, ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΣΑΣ, ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΙΤΕ ΠΛΗΡΩΣ ΤΟΥΣ ΛΥΜΕΩΝΕΣ ΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΜΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ ΟΣΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΕΧΟΜΕ ΗΔΗ ΚΑΤΑΒΑΛΕΙ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΕΣ "ΑΝΑΛΟΓΙΕΣ" !! 

ΣΚΕΦΘΕΙΤΕ !!!! ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΝΑ ΕΙΠΗ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΠΛΗΡΩΣΕ ΚΑΝΟΝΙΚΑ "ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΣΟΥ ΔΙΔΩ, ΓΙΑΤΙ ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΕΙΣΠΡΑΤΤΩ ΑΡΚΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΥΝ ΠΕΛΑΤΕΣ ΜΟΥ"!!!! ΟΠΟΙΟΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΗΣ ΤΟ ΕΙΠΗ ΘΑ ΠΑΕΙ ΦΥΛΑΚΗ ΚΑΙ ΘΑ ΔΗΜΕΥΘΗ Η ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΤΟΥ !!!!

ΟΜΩΣ ΟΙ "ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΙ" ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ-ΚΛΕΦΤΕΣ-ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ, ΜΕΝΟΥΝ ΑΛΩΒΗΤΟΙ ΚΑΙ ΜΑΣ ΧΛΕΥΑΖΟΥΝ !!!! 

ΜΑΣ ΧΛΕΥΑΖΟΥΝ ΔΙΟΤΙ ΜΑΣ ΘΕΩΡΟΥΝ ΧΑΧΟΛΟΥΣ, ΒΛΑΚΕΣ, ΚΟΡΟΪΔΑ ΚΑΙ ΗΛΙΘΙΟΥΣ, ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΩΣ ΓΝΗΣΙΟΙ ΧΑΧΟΛΟΙ, ΒΛΑΚΕΣ, ΚΟΡΟΪΔΑ ΚΑΙ ΗΛΙΘΙΟΙ ΠΟΥ ΕΙΜΕΘΑ, ΕΞΑΝΤΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΜΑΣ ΣΕ ΛΟΓΑΚΙΑ ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΕΩΣ ΕΝΩ ΑΥΤΟΙ ΡΟΚΑΝΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΕΣΙ ΤΟΥΣ ΤΙΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΜΑΣ ΕΙΣΦΟΡΕΣ (ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΑΣ!)!!! 

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ?? ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΩΡΑ ???

ΤΩΡΑ, ΟΥΤΕ ΠΟΥ ΚΑΝΕΤΕ, ΕΞΟΧΩΤΑΤΕ κ. ΥΠΟΥΡΓΕ, ΛΟΓΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ  ΚΛΕΦΤΕΣ ΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΜΑΣ!!! ΤΟΥΣ ΕΧΕΤΕ ΗΔΗ ΑΘΩΩΣΕΙ !!!! 

ΑΥΤΟ ΣΕ ΚΑΜΜΙΑ ΜΠΑΝΑΝΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΕΓΙΝΕΤΟ ΑΠΟΔΕΚΤΟ !!!! ΣΤΗΝ ΓΟΥΑΤΕΜΑΑΛΑ ΕΤΥΦΕΚΙΣΑΝ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΧΡΑΣΤΑΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ !! ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΛΙΒΥΗ ΞΕΣΗΚΩΘΗΚΑΝ ΟΙ ΦΕΛΛΑΧΟΙ ΚΑΙ ΔΙΩΞΑΝΕ ΤΟΥΣ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥ "ΚΑΝΤΑΦΙΚΟΥ ΜΟΝΤΕΛΟΥ" !!! 

ΕΔΩ -ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΣΕΙΣ- ΤΟΥΣ ΒΛΕΠΟΜΕ ΚΙ ΤΟΥΣ "ΚΑΜΑΡΩΝΟΜΕ" ΤΟΥΣ ΤΡΙΣΑΘΛΙΟΥΣ !!! ΤΟ ΔΙΑΤΙ ΣΕΙΣ ΔΕΝ ΚΙΝΕΙΤΕ ΤΑΣ ΝΟΜΙΜΟΥΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΧΡΕΙΩΝ ΚΛΕΠΤΩΝ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΜΕ !! ΟΜΩΣ ΕΜΕΙΣ, ΔΕΝ ΕΧΟΜΕ ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΠΑΡΑΠΟΝΟΥΜΕΘΑ, ΤΕΤΟΙΟΙ ΠΟΥ ΕΙΜΕΘΑ, ΨΟΦΟΔΕΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΟΥΡΑΝ ΥΠΟ ΤΑ ΣΚΕΛΗ, ΤΕΤΟΙΟΙ "ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΙ" ΜΑΣ ΠΡΕΠΟΥΝ !!!

 Κύριε ΥΠΟΥΡΓΕ, ΑΝΕΡΥΘΡΙΑΣΤΩΣ, ΟΝΟΜΑΖΕΤΕ "ΕΞΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟ" ΤΟ ΟΤΙ ΘΑ ΜΑΣ ΚΟΨΕΤΕ ΤΗΝ ΗΔΗ ΠΕΝΙΧΡΗ ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΗ ΜΑΣ ΣΥΝΤΑΞΗ !!!!
ΣΥΛΛΗΠΗΤΗΡΙΑ, κ. ΥΠΟΥΡΓΕ !!!! ΣΑΣ ΣΥΛΛΗΠΟΥΜΕ ΘΕΡΜΩΣ, ΔΙΟΤΙ ΑΝ ΚΑΙ ΝΕΟΠΑΓΗΣ, ΑΠΟΚΤΗΣΑΤΕ ΗΔΗ ΤΗΝ ΓΝΩΣΤΗ ΠΑΣΟΚΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΠΟΥ ΧΛΕΥΑΖΕΙ ΚΑΙ ΛΟΙΔΩΡΕΙ ΤΟΣΟΝ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑΝ, ΤΑΣ ΕΝΝΟΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗΝ ΟΣΟΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΔΥΣΜΟΙΡΟ ΛΑΟ, ΤΟΝ ΑΝΟΗΤΟ, ΠΟΥ ΨΗΦΙΖΕΙ ΚΙ' ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΟΣΟΥΣ ΤΟΝ ΕΜΠΑΙΖΟΥΝ !!!! 

κ. ΥΠΟΥΡΓΕ, ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΙ ΚΑΘΕ ΕΠΙΤΥΧΙΑΝ ΕΙΣ ΤΟ ΒΑΡΥ ΚΑΙ ΕΠΙΜΟΧΘΟΝ ΕΡΓΟΝ ΣΑΣ (ΕΥΤΥΧΩΣ, ΩΣ ΑΝΤΙΣΤΑΘΜΙΣΜΑ ΕΧΕΤΕ ΠΑΧΥΛΑΣ ΑΠΟΔΟΧΑΣ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΙΚΟΝ ΣΑΣ ΓΡΑΦΕΙΟΝ ΕΧΕΤΕ ΑΝΕΣΕΙΣ, ΠΟΛΥΠΛΗΘΕΣ ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ ΥΠΗΡΕΤΙΚΟΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΝ ΚΑΙ ΛΙΜΟΥΖΙΝΑΝ HIGH SECURITY--ΔΕΝ ΕΞΑΡΤΑΣΘΕ ΑΠΟ ΤΑ 400 ΕΥΡΩ ΟΥΔΕΝΟΣ ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟΥ ΤΑΜΕΙΟΥ, ΕΥΤΥΧΩΣ!) ΚΑΙ ΣΑΣ ΧΑΙΡΕΤΩ ΒΑΘΥΣΕΒΑΣΤΩΣ!

ΝΑΤΗ ΚΑΙ Η ΛΙΜΟΥΖΙΝΑ ΤΩΝ 750.000 ΕΥΡΩ, ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΕΧΕΙ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΥ ΠΑΡΗΓΓΕΙΛΑΝ ΜΟΛΙΣ ΤΩΡΑ ΟΙ ΥΠΟΥΡΓΟΙ ΜΑΣ ! ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΧΑΙΡΟΝΤΑΙ, ΤΗΝ ΑΞΙΖΟΥΝ !!!