ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ...

ΝΕΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ

ΤΕΤΆΡΤΗ, 29 ΑΥΓΟΎΣΤΟΥ 2012

ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ...

Το τίμημα της ευρωλαγνείας, δεν είναι μονάχα η καλοστημένη παγίδα που έβαλε τη σφραγίδα της στη φυματική «ανάπτυξη» του τόπου μας στη μεταπολιτευτική περίοδο των υποτιθέμενων ευρωενωσιακών «ευκαιριών»…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Δεν αποτελεί μονάχα τη μέγγενη η οποία συνέθλιψε κάθε εγγενή δυναμική στην παραγωγική ενδυνάμωση του τόπου μας, μετατρέποντάς τον σε χώρα – Φιλιππινέζα του πλανήτη…

Το σημαντικότερο όλων, είναι πως η υποκριτική της επίκληση από τους τραβεστί της πολιτικής…

Καταδικάζει την κοινωνία μας στο να πληρώνει βαρύτατο τίμημα για το πέτσινο χρήμα που της "έδωσαν", με πραγματικό αίμα… με πραγματικό πόνο… και κυρίως με πραγματικά θύματα… στο όνομα και για λογαριασμό ενός πέτσινου ιδανικού, που επιχειρούν να το μεταμφιέσουν σε πολύφερνη νύφη, ενώ είναι πτώμα βρωμερό και σε προχωρημένη αποσύνθεση. Και ταυτόχρονα…

Περιχαρακώνει και φυσικά ισχυροποιεί ένα πλαίσιο – φυλακή, μέσα στο οποίο:

-Οριστικοποιείται η παραγωγική και οικονομική αποδόμηση της χώρας…

-Πλιατσικολογείται το σύνολο του εθνικού πλούτου της…

-Ολοκληρώνεται και ισχυροποιείται ένα θεσμικό πλαίσιο – εφιάλτης, στα όρια του οποίου αποψιλώνεται και το τελευταίο ίχνος προστατευτισμού για τον Έλληνα πολίτη…

-Η χώρα καντονοποιείται…

-Η διοικητική περιφέρεια μετατρέπεται σε Ειδική Οικονομική Ζώνη…

-Η Δημοκρατία αποστεώνεται…

-Και το σύνολο της Ελληνικής κοινωνίας αποξενωμένο από τον παραγωγικό και εθνικό πλούτο του τόπου του, μετατρέπεται σε μια κακοπληρωμένη πανεθνική Φιλιππινέζα παροχής υπηρεσιών (όραμα Στουρνάρα), ιδρώτα και αίματος που θα ποτίζει το σύγχρονο Γκεσταπίτικο αλεστήρι.

Η μεγάλη απάτη…

Στήθηκε στη βάση μιας απλής – απλούστατης λογικής. Επιχειρήθηκε να προβληθεί η διαχρονικότητα και το υποτιθέμενο μεγαλείο της Ευρωπαϊκής αξίας (δηλαδή μιας συγκεκριμένης μορφής νεοταξίτικης καπιταλιστικής ενοποίησης), και μέσα από αυτή την επικοινωνιακή μεθοδολογία, αυτό που επιτεύχθηκε ήταν να αποκρυβεί πως το μοναδικό πραγματικά διαχρονικό μέγεθος, είναι το βαρύτατο τίμημα που χρόνια ολόκληρα πληρώνει η Ελληνική κοινωνία στο βωμό αυτού του επικίνδυνου τέρατος.

Οι μεγάλοι αφελείς σ αυτό το άθλιο σκηνικό…

Υπήρξαμε όλοι εμείς. Εμείς που λιβανίσαμε τις υποτιθέμενες κοινοτικές επιδοτήσεις. Εμείς που είδαμε το τυρί ξεχνώντας πως πίσω από το τυρί υπάρχει πάντα η φάκα που περιμένει να σε τσακώσει στο επόμενο βήμα.

Το τυρί της επιδότησης, έφερε την ξεκληρισμένη αγροτική παραγωγή…

Το τυρί της υποτιθέμενης εμπορικής ανάπτυξης και της ελευθερίας της αγοράς (των ισχυρών ομίλων και συμφερόντων) ήταν αυτό που έβαλε λουκέτα και στην τελευταία παραγωγική επιχείρηση…

Το τυρί του υποτιθέμενου ευρωπαϊκού νομικού πολιτισμού, μετέτρεψε σε καθεστώς τη μίζα, τη ρεμούλα, το πλιάτσικο στο δημόσιο χρήμα, τη διαπλοκή που καθυπέταξε ακόμη και την τελευταία εθνική προτεραιότητα, στην ανίερη οικονομική συνδιαλλαγή…

Το τυρί της Ευρωπαϊκής αντίληψης για τη Δημοκρατία και για τον επανακαθορισμό των διακρατικών σχέσεων, έχυσε αίμα αθώων στα Βαλκάνια και τα οδήγησε στην προτεκτορατοποίηση…

Το τυρί του νεοταξίτικου «ανθρωπισμού», κατέστησε μαζί με τα ελεεινά Δουβλίνα, τον ισλαμοφασισμό πραγματική απειλή πρωτίστως για τη χώρα μας και για την Ελληνική κοινωνία.

Όλη η χώρα…Ένα απέραντο… τυροκομείο…

Με την ανοχή μας λοιπόν και με την αφέλειά μας στην οποία στοχευμένα επένδυσαν, μετετράπη η χώρα μας σ ένα απέραντο …τυροκομείο και η κοινωνία μας σε μια απέραντη κοινωνία φυλακισμένων στη φάκα που της ετοίμασαν.

Με τις επιδοτήσεις τους χρηματοδότησαν την ανοχή ενός ολόκληρου λαού στην αθλιότητα της στοχευμένης τους προπαγάνδας, και τώρα τα πήραν όλα πίσω μονομιάς κουρσεύοντας τον ιδρώτα μας… το αίμα μας… την πατρίδα μας… την ίδια την αξιοπρέπειά μας.

Πολιτικά ανδρείκελα στο ρόλο του «σωτήρα»…

Τέτοιοι είναι αυτοί που μας κυβερνούν. Και σ αυτό τους συναγωνίζονται οι υποκριτές που υποτίθεται ότι τους αντιπολιτεύονται. Γιατί όλοι ετούτοι οι κατσαπλιάδες που ανεχτήκαμε, δεν ανταγωνίζονται και δεν αντιδικούν μεταξύ τους για το αδιαπραγμάτευτο της αξιοπρέπειας αυτού του λαού.

Αυτό στο οποίο συναγωνίζονται, είναι για το ποιος από δαύτους θα αφήσει με τις πολιτικές του επιλογές άθικτο το «ευρωπαϊκό όραμα». Δηλαδή για το ποιος απ όλους, θα υπηρετήσει καλύτερα τα σχέδια των χορογράφων που το εμπνεύστηκαν, και επιχειρούν να μετατρέψουν τις «αξίες» του, σε πολιορκητικό κριό για την άλωση των λαών σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Δε λογοδοτούν στην κοινωνία που τους «εξέλεξε», αλλά πλειοδοτούν στο γενιτσαρισμό ως διορισμένοι κοτζαμπάσηδες, για να υπηρετήσουν τα συμφέροντα των πραγματικών αφεντικών τους.

Η μεγάλη απάτη…

Στήθηκε και αναπαράγεται με το δίλημμα «Μέσα ή έξω από το ευρώ… Μέσα ή έξω από την Ευρωζώνη».

Και για να θριαμβεύσει η απάτη (και μέσα από αυτή να ευοδωθεί το εφιαλτικό σενάριο με θύμα την Ελληνική κοινωνία), συνεχίζουν να επενδύουν στον κάλπικο φόβο μας και στην ενσωμάτωσή μας στα ελεεινά διλήμματά τους.

Φωτίστε ωρέ ραγιάδες τους φόβους σας…

Φωτίστε τους για να δείτε πως δεν είναι παρά σκιές που επιμένουν να τις αφήνουν στο μισοσκόταδο, για να εμφανίζονται ως τέρατα και να σας τρομάζουν.

Φωτίστε τους για να δείτε πως δεν είναι παρά σκιές, και μαζί μ αυτό να συνειδητοποιήσετε ποιο είναι το πραγματικό τέρας που απειλεί με αφανισμό τα σωθικά της Ελληνικής κοινωνίας.

Φωτίστε τους για να δείτε αυτό που σας κρύβουν. Για να διαπιστώσετε πως αυτό που ορκίζονται να διαφυλάξουν (το ευρωπαϊκό όραμα και το κοινωνικοπολιτικό υπόβαθρο στο οποίο έχει στηθεί), δεν είναι η ελπίδα για τη ζωή, αλλά το μονοπάτι που οδηγεί στον ατιμωτικό θάνατο ολόκληρης της κοινωνίας.

Φωτίστε τους για να δείτε ότι ο Γολγοθάς όλων μας, μέσα σ αυτό το «όραμα» γεννήθηκε… Μέσα σ αυτό γιγαντώθηκε… Και στο όνομα αυτού δολοφονεί τους συμπολίτες μας… Τις αξίες μας… Την ίδια μας την πατρίδα…

Φωτίστε επιτέλους τους φόβους σας, για να δείτε ότι αυτό το ελεεινό «όραμα» είναι που δολοφονεί και στην Ισπανία, και στην Ιταλία, και στην Ιρλανδία και αύριο αλλού.

Και αφού το «όραμα» στο οποίο δηλώνουν αφοσίωση και υποταγή, είναι ο δολοφόνος των λαών της Ευρώπης, τότε η πραγματική σωτηρία αυτών των λαών και φυσικά και η δική μας πραγματική σωτηρία, δε θα προκύψει ταΐζοντας τους δημίους μας, αλλά βγάζοντας τους την κουκούλα και βάζοντας στην γκιλοτίνα το δικό τους το κεφάλι.

Πόσο αφελής τελικά μπορεί να είσαι ωρέ ραγιά για να συνεχίσεις να πιστεύεις πως οι δικοί τους όρκοι… στους δικούς σου δημίους… θα φέρουν τον Ήλιο ξανά στην πατρίδα σου που τη σκύλεψαν γιατί τους την παρέδωσαν τα ανδρείκελα της υποταγής???

Πόσο αφελής ή πόσο μαλάκας τελικά μπορεί να είσαι???

“Children of men” και μεταναστευτικός εφιάλτης.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

“Children of men” και μεταναστευτικός εφιάλτης. Προπαγάνδα και αλήθειες μέσα από μια φουτουριστική ταινία

ΚΟ: Η επίδειξη δύναμης και η ‘έφοδος’ προς τον Άγνωστο Στρατιώτη του όχλου των μουσουλμάνων λαθρομεταναστών (με την αγαστή συνεργασία των εγχώριων επαγγελματιών αντιρατσιστών) στο πρόσφατο "αντιρατσιστικό συλλαλητήριο" μου θύμισε την ταινία “Children of men” (‘Τα παιδιά των ανθρώπων’), μια ταινία φουτουριστική και δυστοπική για ένα μέλλον όχι τόσο μακρινό. Ένα μέλλον όπου οι πόλεις της πολυπολιτισμικής Ευρώπης (στην συγκεκριμένη ταινία το Λονδίνο) θυμίζουν Αφγανιστάν και Συρία, το χάος και ο θάνατος κυριαρχούν και ο στρατιωτικός νόμος έχει επιβληθεί καθώς ένοπλες ομάδες μουσουλμάνων μεταναστών και ντόπιων υπερασπιστών τους συγκρούονται με τον στρατό, κάνοντας τα πάντα κόλαση!

Ας τα πάρουμε από την αρχή.

Πάντοτε μου άρεσαν οι λεγόμενες φουτουριστικές ταινίες(βλ. και εδώ). Άλλωστε είναι «συμβατές» με τον ΚΟΚΚΙΝΟ ΟΥΡΑΝΟ και την θεματολογία του.

Φουτουριστική ονομάζεται μία κινηματογραφική ταινία πουη ιστορία της εξελίσσεται σε μία - όχι και τόσο πολύ - μελλοντική εποχή και συνθέτει μία πραγματικότητα του αύριο, με στοιχεία όμως που μαζεύει από το σήμερα.

Μία φουτουριστική (δηλ. μελλοντολογική) ταινία, ενώ συγγενεύει με τον χώρο των ταινιών «επιστημονικής φαντασίας», εν τούτοις είναι πιο ρεαλιστική και για αυτό, σχεδόν πάντα, καταλήγει να είναι δυστοπική και συνεπώς καταθλιπτική. Δυστοπία – το αντίθετο της ουτοπίας- είναι η περιγραφή ενός μελλοντικού «φανταστικού» (;) κόσμου απόλυτης δυστυχίας.

Πολλές από αυτές τις ταινίες είναι πράγματι «προφητικές».Χωρίς βέβαια την θεολογική έννοια του όρου, αλλά πραγματικά, λες και προ-βλέπουν το μέλλον. Είτε λόγω της γνώσης, της ικανότητας και της οξυδέρκειας του σεναριογράφου, είτε λόγω τύχης (;), είτε λόγω κάποιας εσωτερικής (μυστικής) πληροφόρησης, είτε λόγω ‘συνομωσίας’, πολλές τέτοιες ταινίες μπορούν και πιάνουν θέματα που από «φαντασία» γίνονται σύντομα σύγχρονη πραγματικότητα, (θυμάμαι τώρα το ‘The Island’ και το ‘Gattaca’ που παίζουν με τα θέματα της κλωνοποίησης και της γενετικής). Αποδεικνύονται έτσι, μετα-αποκαλυπτικέςκαι πολλές φορές, σχεδόν, «επίκαιρες», μόνο που η επικαιρότητα είναι συνήθως εφιαλτική. Ιδού ένας κατάλογος τέτοιων ταινιών και το "προφητικό" χρονολόγιό τους:

Τέτοιες ταινίες που μπορώ να θυμηθώ είναι οι : το “Brazil”του Terry Gilliam (1985), το “Gattaca” (1997), το ‘Minority Report’ (2002) του Steven Spielberg, το “Blade Runner” του Ridley Scott (1982), το “Total Recal” («Ολική Επαναφορά») του Paul Verhoeven (1990), ο «Υδάτινος Κόσμος» (1995), το"The Postman" (1997), το “V For Vendetta” (2005), το πιο πρόσφατο ‘In Time’ (2011), το πολυαγαπημένο μου – για το οποίο ετοιμάζεται αφιέρωμα - “They Live” («Ζουν ανάμεσά μας») του John Carpenter και το πιο κλασσικό ίσως, του είδους, το «1984» (1984), μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του Όργουελ.

Το 2006 ανέβηκε στους κινηματογράφους η φουτουριστική – δυστοπική ταινία «Τα παιδιά των ανθρώπων» (“Children of men”) του Alfonso Cuaron, η οποία αποτελεί μεταφορά τουομώνυμου βιβλίου που έγραψε η P.D. James το 1993.

Στην ταινία πρωταγωνιστεί ο Clive Owen,καθώς και οι :Julianne Moore, Michael Caine, Claire-Hope Ashitey, ChiwetelEjiofor, Pam Ferris, Danny Huston κ.α.

Η υπόθεση της ταινίας: 

Ένας πρώην ακτιβιστής ο οποίος τώρα κάνει μια συνηθισμένη δουλειά γραφείου, ο Theo Faron (Clive Owen), ζει τη βίαιη, σκοτεινή και αποτρόπαιη καθημερινότητα του μελλοντικού Λονδίνου. Το 2027, και ενώ όλος ο υπόλοιπος κόσμος έχει καταστραφεί από τον πόλεμο και την αναρχία, όλοι οι επιζώντες μεταναστεύουν στο Λονδίνο όπου, αν και σε παρακμή υπό στρατιωτικό νόμο, φαντάζει σαν παράδεισος. Επιπλέον, από το 2009, όλες οι γυναίκες του κόσμου άρχισαν να γίνονται στείρες με αποτέλεσμα να μη υπάρχουν πλέον γεννήσεις και το ανθρώπινο είδος να οδεύει προς την εξαφάνισή του. Όταν ο νεότερος άνθρωπος του κόσμου, 18 ετών, δολοφονείται το μέλλον διαγράφεται ακόμα πιο δυσοίωνο. Ο Theo πέφτει θύμα απαγωγής μιας τρομοκρατικής ομάδας η οποία υπερασπίζεται τα δικαιώματα των μεταναστών, που η κυβέρνηση στοιβάζει σε κλουβιά. Υψηλόβαθμο στέλεχος της οργάνωσης αυτής είναι η Julian Taylor (Julianne Moore), πρώην ερωμένη του Theo με την οποία είχαν ένα παιδί. Η Julian θα τον πληρώσει αδρά για να χρησιμοποιήσει τις διασυνδέσεις του με σκοπό να βγάλει διαβατήριο σε μια νεαρή μαύρη κοπέλα, την Kee (Claire-Hope Ashitey), και να την παραδώσει στα χέρια μιας μυστικής επιστημονικής ομάδας που μελετά τη σωτηρία του ανθρώπινου είδους.

Δείτε ένα trailer: 



Η ταινία όμως - που είχε γενικά καλές κριτικές αν και δεν φαίνεται να τα πήγε καλά στις εισπράξεις - έχει μεγάλες διαφορές από το βιβλίο της P.D. James. Κυρίως όσον αφορά τις χριστιανικές και "συντηρητικές" πτυχές της ιστορίας.

Η Βρετανίδα συγγραφέας P.D. James (πλήρες όνομα: PhyllisDorothy James, Baroness James of Holland Park, γεννημένη στις 3 Αυγούστου του 1920), είναι συντηρητική ευγενής (life peer) στην Βουλή των Λόρδων.

Το τίτλο του βιβλίου της τον εμπνεύστηκε από το Βιβλίο τωνΨαλμών (Ψαλμός 90 (89):3) «…επιστρέψατε υιοί ανθρώπων», στα αγγλικά: “Return, ye children of men”. Ο ήρωας ονομάζεται Theodore ή "Theo", δηλαδή Θεόδωρος. Υπάρχει έντονη η αλληγορία με την ιστορία της Γέννησης, ενώ η ίδια η συγγραφέας ονόμασε το βιβλίο της ένα‘χριστιανικό μύθο’ ("Christian fable").

Ο Μεξικάνος και αριστερών πεποιθήσεων Cuaron, (ο οποίος, όπως δήλωσε, δεν διάβασε ποτέ του το βιβλίο!) από ότι φαίνεται θεώρησε σωστό να αφαιρέσει κάθε στοιχείο που θα μπορούσε να θεωρηθεί χριστιανικό ή «συντηρητικό» και κάνοντας ένα τεράστιο άλμα, να φτιάξει μια ταινία που προβάλει όλη την αριστερή, ‘πολιτικά ορθή’ ατζέντα σχετικά με τους μετανάστες. Άλλωστε και ο ίδιος είναιμετανάστης που μετανάστευσε αρχικά στις ΗΠΑ και μετά στην Βρετανία.

Έτσι:

Έτσι όλοι οι αστυνομικοί στην ταινία είναι λευκοί (κάτι που για την Βρετανία του σήμερα πόσο μάλλον του 2027 μοιάζει με ανέκδοτο) και φυσικά είναι «κακοί». Γενικά στην ταινία όλοι οι «κακοί» είναι λευκοί.

(Κάποια στιγμή θα ήθελα να κάνω μια έρευνα – άρθρο για τους «κακούς» του νεότερου κινηματογράφου. Έχω την εντύπωση ότι δεν θα βρούμε μαύρο ηθοποιό σε τέτοιο ρόλο.)
Εκείνοι που ρίχνουν πέτρες στο λεωφορείο της γραμμής με το οποίο ταξιδεύει ο πρωταγωνιστής είναι λευκοί. Η ομάδα των αγρίων άστεγων (;) χούλιγκανς που βγαίνουν από το δάσος κραδαίνοντας ρόπαλα και βόμβες μολότοφ και που τελικά σκοτώνουν την Τζούλιαν είναι όλοι λευκοί! Μία μικρή ομάδα ένοπλων που την ώρα που γίνεται χαμός, σκοτώνει χωρίς έλεος στους δρόμους, αποτελείται από λευκούς. Οι μετανάστες είναι όλοι να τους λυπάσαι, ενώ οι αστυνομικοί μοιάζουν με ναζί. Υπάρχουν σκηνές που θυμίζουν τα πογκρόμ των Γερμανών κατά των Εβραίων και τις μεταφορές τους στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσηςκαι άλλες τους Αμερικάνους και την φυλακή Άμπου Γκράιμπ στο Ιράκ και τη βάση του Γκουαντανάμο στην Κούβα.
Στο μεταξύ οι μετανάστες του Λονδίνου δεν έχουν σχέση με τα στίφη των τριτοκοσμικών που έχουν μετατρέψει το Λονδίνο σε ‘Λονδονιστάν’, αλλά οι περισσότεροι μοιάζουν με Ευρωπαίους κουστουμαρισμένους οικογενειάρχες (!), μαμάδες, γιαγιάδες, παππούδες κλπ και αυτό προκειμένου να γίνουν πιο «συμπαθείς» (αλήθεια, αυτό δεν είναι ‘ρατσιστικό’;)   

Η δε «ελπίδα» ολάκερης της ανθρωπότητας είναι μια μαύρη λαθρομετανάστρια, η Kee, ένα πρόσωπο που εφηύρε ο Κουαρόν, καθώς δεν υπήρχε στο βιβλίο! Επίσης στην ταινία παρουσιάζεται μέσα από τους διαλόγους, όλη η αριστερή ρητορεία περί μεταναστών: ότι για το απολυταρχικό ‘ρατσιστικό’ κράτος αποτελούν κίνδυνο, ότι οι πολίτες πρέπει να γίνουν ‘ρουφιάνοι’ και να τους καταδώσουν, ότι το κράτος τους αντιμετωπίζει ως παράσιτα και η αστυνομία σαν κατσαρίδες να τις λιώσει. 

Στην «εξέγερση» των μεταναστών – ο οποία προφανώς είναι δικαιολογημένη με αυτά που τραβάνε - βλέπουμε έναν όχλο κυρίως από μουσουλμάνους (με αραβικά συνθήματα και πράσινες σημαίες) που θυμίζει διαδηλώσεις Παλαιστινίων στα κατεχόμενα. Έχουν βέβαια, όπλα αλλά δεν κάνουν καταστροφές και φαίνονται ως οι «καλοί» που δεν αντέχουν άλλο πια και εξεγείρονται. Ποτέ δεν βλέπουμε έναν λαθρομετανάστη να κλέβει, να βιάζει, να σκοτώνει, να καταστρέφει, να ρημάζει, να λέει έστω μια κακή λέξη. Είπαμε είναι οι «καλοί». Οι σκηνές της καμμένης Αθήνας με το άγριο πλιάτσικο από τα αφιονισμένα ασκέρια λαθρομεταναστών και κουκουλοφόρων - μολοτοφόρων «εξεγερμένων παιδιών» είναι φαίνεται από άλλο… στόρι. Το ίδιο και οι κατά καιρούς εξεγέρσεις μουσουλμάνων (κυρίως) μεταναστών σε Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία και Σουηδία, όπου κάνουν λαμπόγιαλο τις πόλεις φωνάζοντας «Αλλάχ Ακμπάρ». Θέλει φαίνεται, περισσότερη δόση επιστημονικής φαντασίας για να αποτυπώσεις το μέλλον βλέποντας το παρόν….   

Δείτε στιγμιότυπα από την ταινία:

  

Στο πάνω δεξιά της φωτογραφίας το απόκομμα της εφημερίδας λέει: "New Racist Policies' ("νέες ρατσιστικές πολιτικές")

 

Πόσους τέτοιους "λαθρομετανάστες" βλέπετε στην Αθήνα και στις πόλεις σας;; Εδώ η σκηνή σκόπιμα παραπέμπει στα πογκρόμ κατά των Εβραίων

 

Οι πέτρες στο λεωφορείο πέφτουν από λευκούς που κρύβονται στο σταθμό των τρένων..!

Ο κακός μαλιάς ("αντιεξουσιαστής";) που πυροβολεί τον κοσμάκη είναι λευκός

Οι όχλοι των χούλιγκανς - αγρίων είναι λευκοί

Μάκλ Κέιν: "Οι μπάτσοι πουλάνε την ηρωίνη" (και το χασίς)

"Κακός" λευκός μπάτσος μιλάει "ρατσιστικά" σε έντρομο λαθρομετανάστη

Προσέξτε στα αριστερά της φωτογραφίας το κρατούμενο με την κουκούλα και κοιτάξτε και κάτω

   

  

Η εξέγερση των μουσουλμάνων. "Αλάχ Ακμπάρ", όπλα και... άλογα αλλά δικαιολογημένα

Μια τσιγγάνα ("καλή" οπωσδήποτε) βοηθάει το ζεύγος

    
- Για το ‘ξεγύμνωμα’ κάθε χριστιανικού στοιχείου (που υπήρχε στο βιβλίο) από την ταινία γράφει ο Anthony Sacramone:

«Στην πραγματικότητα, το πρώτο πράγμα που κάνει Κουαρόν όταν φθάνει το έτος 2027 είναι να εξαλείψει τους Χριστιανούς. Στο βιβλίο της James, η Julian είναι μια  όμορφα συνειδητοποιημένη πιστή χριστιανή: μια νέα Εύα, μια νέα Μαρία, η ελπίδα για τη σωτηρία του κόσμου. Αλλά αυτή ηJulian έχει μετατραπεί από την Julian Moore, η οποία εμφανίζεται ως η πρώην σύζυγος του Theo και μια επαναστάτρια που  ο κάθε μαοϊκός θα μπορούσε να αγαπήσει. (Όσον αφορά Λουκά του βιβλίου, τον χριστόμορφο Αγγλικανό ιερέα - ο Κουαρόν τον μετέτρεψε σε ένα διπρόσωπο χασάπη.) Στην πραγματικότητα, το μόνο σχετικό με την θρησκεία που δείχνει η έκδοση του Κουαρόν, είναι κάποιες εκδηλώσεις μιας σέκτας φανατικών μαζοχιστών και μια μαία που ασχολείται αδέξια με το Τάι Τσι και μουρμουρίζει βουδιστικά άσματα του στυλ Om maniPadme.

Εκτός να λογαριάζετε ως θρησκευτικό στοιχείο τον τζιχαντισμό. Βλέπετε, η Ιντιφάντα είναι η απάντηση στην αλλά Bush απάνθρωπη μεταναστευτική πολιτική, η οποία συνίσταται στο μπουντρούμιασμα των παράνομων μεταναστών σε καταυλισμούς που μοιάζουν με το Αμπού Γκράιμπ και το Γκουαντάναμο, και όπου το τραγούδι της ναζιστικής εποχής «Arbeit Macht Frei» (‘Η εργασία θα σας ελευθερώσει’) τραγουδιέται (hint hint). Ατό που είναι φοβερό με το μυαλό του Κουαρόν είναι ότι δεν υπάρχει λογική εξήγηση πως είναι δυνατόν τόσοι πολλοί άνθρωποι να ρισκάρουν τη ζωή τους για να έρθουν σε μια Αγγλία που υποφέρει από την ίδια μάστιγα της ατεκνίας, την ρύπανση, τον υπερπληθυσμό, και την καταπίεση».

Παρακάτω σκηνές με "θρησκευτικό θέμα" από την ταινία: Στις πρώτες : "Μετανοείτε" και "Μας τιμωρεί ο Θεός" από την σέκτα με τα κίτρινα αδιάβροχα (δεν υπήρχε ούτε καν ένας σταυρός ανάμεσα σε αυτούς τους "χριστιανούς") και στις άλλες: Στο σπίτι φιλόξενων (εννοείται "καλών") μεταναστών ρωσικής καταγωγής υπάρχουν ορθόδοξες εικόνες αγίων και η μορφή του Λένιν!!! Και σε κάδρο στον τοίχο. (Θα πρόκειται φαίνεται για φίλους της Κανέλη..)

 

--------------------------------

Ας δούμε τις διαφορές βιβλίου - ταινίας:

Σύμφωνα με το βιβλίο, ο ήρωας της ιστορίας είναι ο Dr.Theodore "Theo" Faron, ένας ακαδημαϊκός της Οξφόρδης (και όχι πρώην ακτιβιστής).

Βρισκόμαστε στο έτος 2021, (αντί του 2027), αλλά τα γεγονότα του μυθιστορήματος έχουν την προέλευσή τους, το 1995, το οποίο αναφέρεται ως «Έτος Omega». Το 1994, τα επίπεδα σπέρματος των ανδρών έπεσαν στο μηδέν και η ανθρωπότητα βρίσκεται αντιμέτωπη με άμεση εξαφάνιση. Οι τελευταίοι άνθρωποι που γεννιούνται ονομάζονται «Ωμέγα» και απολαμβάνουν κάποια προνόμια. Ο τελευταίος άνθρωπος που γεννήθηκε έχει ήδη σκοτωθεί σε φιλονικία σε μια παμπ.

Το 2006, ένας άνδρας που ονομάζεται Xan Lyppiatt, πλούσιος και χαρισματικός ξάδερφος του Theo, αυτοπαρουσιάζεται ως «Φύλακας της Αγγλίας» στις τελευταίες εκλογές. Καθώς οι άνθρωποι έχουν χάσει κάθε ενδιαφέρον για την πολιτική, ο Lyppiatt καταργεί τη δημοκρατία και μεταμορφώνεται σε τύραννο.

(Στην ταινία δεν γίνεται αναφορά για ένα τέτοιο πρόσωπο, αλλά ο ξάδελφος του Theo είναι ο Nigel (Danny Huston),Υπουργός Τεχνών, που θέλει να διασώσει από την καταστροφή και τους βανδαλισμούς όσα διάσημα έργα τέχνης μπορεί).

Ο Theo προσεγγίζεται από μια γυναίκα που ονομάζεταιJulian, και είναι μέλος μιας ομάδας διαφωνούντων με το όνομα «Πέντε Ψάρια» (Στην ταινία ονομάζονται απλώς «Ψάρια». Το «Ψάρια» πιθανόν, παραπέμπει σε ομάδα χριστιανών, καθώς το ψάρι ήταν πάντοτε σύμβολο χριστιανικό). Τους βρίσκει σε μια απομονωμένη εκκλησία(Στην ταινία η εκκλησία έχει φάει «κόκκινη κάρτα» και βρισκόμαστε σε ένα δωμάτιο γεμάτο εφημερίδες στους τοίχους). Ο Rolf, ο αρχηγός τους και σύζυγός της Τζούλιαν, είναι εχθρικός, αλλά οι άλλοι – η Miriam (πρώην μαία), οGascoigne (ένας άνδρας από στρατιωτική οικογένεια), και οLuke (πρώην ιερέας), και η Julian - είναι πιο φιλικοί. (Στην ταινία η ομάδα, εκτός της Τζούλιαν που φαίνεται σαν αρχηγός, αποτελείται από έναν βίαιο λευκό που θυμίζει «αντιεξουσιαστή» με μαλλιά ράστα, έναν πάντα καλό και ήρεμο μαύρο και έναν Ασιάτη. Επίσης η Miriam είναι μία πενηντάρα νεοεποχίτισα που πιστεύει σε «αγγέλους» και στη «δύναμη μέσα μας»). Η ομάδα θέλει να προσεγγίσει ο Theoτον Xan για λογαριασμό τους και να ζητήσει να γίνουν διάφορες μεταρρυθμίσεις, και να επιστρέψει η χώρα σε ένα πιο δημοκρατικό σύστημα. 
Την εποχή εκείνη (2021) - σύμφωνα με το βιβλιο - η χώρα έχει τα παρακάτω χαρακτηριστικά:

- Την χώρα κυβερνά το Συμβούλιο της Αγγλίας, το οποίο αποτελείται από πέντε άτομα. Το Κοινοβούλιο έχει υποβαθμιστεί να έχει συμβουλευτικό ρόλο. Οι στόχοι του Συμβουλίου είναι (1) η προστασία και η ασφάλεια, (2) η άνεση, και (3) η απόλαυση - που αντιστοιχεί στις υποσχέσεις του Warden για (1) «ελευθερία από τον φόβο», (2) «ελευθερία από την ένδεια», και (3) «ελευθερία από την πλήξη».(Πρόκειται συνεπώς για ένα σύστημα που επενδύει στον υλισμό και στην ευδαιμονία, προκειμένου να «δέσει» τους πολίτες. Έχουμε μια μομφή, από την χριστιανικών φρονημάτων συγγραφέα, κατά αυτού του τρόπου ζωής, κάτι που βέβαια, θάβεται στην ταινία).

- Οι Γρεναδιέροι – ένα πρώην ελίτ σύνταγμα των Βρετανικών ενόπλεων δυνάμεων – αποτελούν τον ιδιωτικό στρατό του Warden. Η Μυστική Αστυνομία του κράτους (SSP) εξασφαλίζει ότι τα διατάγματα του Συμβουλίου εκτελούνται.

- Τα δικαστήρια εξακολουθούν να υπάρχουν, αλλά χωρίς ενόρκους. Όλοι οι καταδικασμένοι εγκληματίες που μεταφέρονται σε μια σωφρονιστική αποικία στο λεγόμενο ‘Isle of Man’ (Νησί του Ανθρώπου), όπου η απόδραση είναι σχεδόν αδύνατη, οι επισκέπτες απαγορεύονται και οι φυλακισμένοι δεν μπορούν να γράψουν ή να δεχτούν γράμματα.

- Κάθε πολίτης πρέπει να μάθει κάποιες δεξιότητες, όπως η εκτροφή ζώων, που μπορεί να τους χρειαστεί για να τους βοηθήσει να επιβιώσουν, αν τύχει να είναι μεταξύ των τελευταίων ανθρώπων στη Βρετανία.

- Οι αλλοδαποί, κυρίως νέοι, έρχονται για να εργαστούν στη χώρα, κατά προτίμηση από φτωχότερες χώρες. Αυτοί οι "ξένοι Omegas" ή, γενικά, "Sojourners" κάνουν τις ανεπιθύμητες δουλειές. Στα 60 τους, το οποίο είναι το όριο ηλικίας, στέλνονται πίσω («βίαια επαναπατρισθέντες»). Οι Βρετανοί Omegas δεν επιτρέπεται να μεταναστεύουν, έτσι ώστε να αποφευχθεί η περαιτέρω απώλεια της εργασίας.

- Οι ηλικιωμένοι και οι ανάπηροι πολίτες έχουν γίνει ένα βάρος. Τα Γηροκομεία είναι για τους λίγους προνομιούχους. Οι υπόλοιποι προτρέπονται και μερικές φορές αναγκάζονται να αυτοκτονήσουν παίρνοντας μέρος στο "Quietus"("ανάπαυση") που είναι εγκεκριμένοι από το Συμβούλιο μαζικοί πνιγμοί, στην ηλικία των 60 ετών.

- Το κράτος έχει ανοίξει "κέντρα πορνογραφίας" (Αυτό εξαφανίστηκε τελείως, καθώς δεν κολλάει στην εικόνα ενός «συντηρητικού» απολυταρχικού κράτους). Δύο φορές το χρόνο, οι υγιείς γυναίκες κάτω των 45 ετών πρέπει να υποβάλλονται σε γυναικολογική εξέταση, και οι περισσότεροι άνδρες πρέπει να κάνουν τεστ σπέρματος, για να κρατήσουν ζωντανή την ελπίδα.

Φαίνεται ξεκάθαρα ότι έχουμε ένα τελείως διαφορετικό σενάριο που βολεύει και προωθεί την αριστερή προπαγάνδα.Οι μετανάστες μετατρέπονται σε κυρίαρχο θέμα, (ενώ σαφώς δεν είναι στο βιβλίο), τους οποίους ένα «συντηρητικό», «ρατσιστικό», «ξενοφοβικό» καθεστώς τους μεταχειρίζεται σαν ζώα. Οι «καλοί» είναι η ομάδα που έχουν ως σκοπό τους τον αγώνα υπέρ των «δικαιωμάτων των μεταναστών» και για αυτό αποστέλλουν τον Theo στον ξάδελφό του Nigel, για να πάρει χαρτιά για την μαύρη λαθρομετανάστρια που θα γεννήσει ("το σωτήριο του κόσμου"). Το τυραννικό καθεστώς είναι «συντηρητικό», σχεδόν «ακροδεξιό»  (όπως και στην ταινία “V For Vendetta”που γυρίζεται σε μια μελλοντική Βρετανία, όπου δήθεν διώκονται οι ομοφυλόφιλοι!!), κάτι που με βάση την πραγματικότητα, μόνο στην φαντασία κάποιων αριστερών υπάρχει αφού, η κυριαρχία της αριστεράς στην "πολιτικά ορθή" Βρετανία (και όχι μόνο) είναι ξεκάθαρη.

Παρόλα αυτά οι εικόνες με τα ένοπλα πλήθη λαθρομεταναστών που φωνάζουν «Αλλάχ Ακμπάρ!» και συγκρούονται με τον στρατό είναι σκηνές σκληρές αλλά καθόλου «φανταστικές». Ένα τέτοιο σενάριο είναι δυστυχώς υπαρκτό. Μια μικρή σπίθα είναι ικανή να μετατρέψει τις πόλεις κάθε ευρωπαϊκού κράτους σε δαντικό τοπίο.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Η μυστική δράση των Τούρκων στην Ελλάδα και η σύγχρονη ΜΙΤ>Έτσι εξηγούνται οι Σουλειμάνηδες και το τουμπεκί των "πατριωτικών" κομμάτων

Η μυστική δράση των Τούρκων στην Ελλάδα και η σύγχρονη ΜΙΤ>Έτσι εξηγούνται οι Σουλειμάνηδες και το τουμπεκί των "πατριωτικών" κομμάτων.

http://olympia.gr/

Η Ελληνοτουρκική συμφωνία που προέβλεπε μεταξύ άλλων συνεργασία “για την παρουσίαση της ιστορίας, της γεωγραφίας και του πολιτισμού ιδιαίτερα στα σχολικά βιβλία” όπως δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ/27-06-2001.

Aναδημοσιεύουμε εδώ ένα εξαιρετικό άρθρο του Μ. Ηλιάδη στα “Επίκαιρα”. Συνιστούμε σε όλους – και ειδικά σε όσους είναι σε θέσεις ευθύνης – να το διαβάσουν πολύ προσεκτικά…

Στο πρόσφατο βιβλίο του Η μυστική δράση των Τούρκων στην Ελλάδα και η σύγχρονη ΜΙΤ ο συντάκτης του παρόντος είχε εκφράσει την άποψη ότι η τουρκική απειλή, χωρίς να παύσει ποτέ να εκφράζεται στο στρατιωτικό τομέα, όπως αποδεικνύεται από πλήθος στοιχείων, παρουσιάζει τα τελευταία χρόνια μια διαφοροποίηση, με την παράλληλη εφαρμογή της στρατηγικής της απειλής χρήσεως βίας εναντίον της χώρας μας και της στρατηγικής της ήπιας ισχύος. Όπως τεκμηριώνεται στο παραπάνω βιβλίο, κεντρικά στοιχεία της νέας στρατηγικής, η οποία επετάθη τα τελευταία λίγα χρόνια και προσλαμβάνει ιδιαίτερη δυναμική μετά την είσοδο της Ελλάδας στην παρούσα κρίση, είναι η πολιτιστική διείσδυση, η οικονομική διείσδυση και η θρησκευτική διείσδυση.

Τον τελευταίο καιρό, η νέα αυτή στρατηγική φαίνεται να επικεντρώνεται σε αυτό το οποίο στο σύγχρονο ψυχολογικό πόλεμο αποκαλείται «ο αγώνας για την καρδιά και το μυαλό» του αντιπάλου, η υπονόμευση, δηλαδή, της θελήσεως του αντιπάλου να αντισταθεί και ο επηρεασμός του θυμικού του κατά τρόπο φιλικά διακείμενο προς τον ασκούντα τη στρατηγική διεισδύσεως και κυριαρχίας επί του αντιπάλου του χωρίς πόλεμο. Πρόκειται, δηλαδή, για μια στοχευμένη προσπάθεια τροποποιήσεως της αναλήψεως του αντιπάλου για την πραγματικότητα που θυμίζει τη γνωστή από την αρχαιότητα ρήση «ου τα πράγματα αλλά η των πραγμάτων δόξα [Σ.Σ: γνώμη] κινεί τον άνθρωπο».

Σύμφωνα με τον αποστάτη της ΚGB Yuri Besmenov -εκ των πλέον εμπείρων στελεχών της εν λόγω σοβιετικής υπηρεσίας, που έδινε διαλέξεις στις ΗΠΑ για θέματα πλύσεως εγκεφάλου και προπαγάνδας-, το πρώτο στάδιο προς την κατεύθυνση αυτή είναι αυτό της ηθικής αποδομήσεως και των παραδοσιακών αξιών του αντιπάλου (demoralization), που διαρκεί δεκαπέντε με είκοσι χρόνια. Όσος δηλαδή, είναι ο χρόνος που απαιτείται για τη διαμόρφωση μιας γενιάς με την Παιδεία μέσω της εκθέσεως του στην εχθρική ή κατευθυνόμενη ξένη «ιδεολογία». Το φαινόμενο αυτό υλοποιείται κυρίως μέσω του προσεταιρισμού ακαδημαϊκών, με σκοπό τον επηρεασμό της διδασκαλίας τους κατά τρόπο πρόσφορο για τους σκοπούς του ασκούντος την εν λόγω πολιτική.

Η άποψη ότι η τουρκική πλευρά επιδιώκει να διεισδύσει στο χώρο των ακαδημαϊκών και να δημιουργήσει φιλικό διακείμενο προς τις θέσεις της Τουρκίας καθηγητικό κατεστημένο είναι κυρίαρχη στο χώρο των καθηγητών των ΑΕΙ. Πρώτος διδάξας στη συγκεκριμένη θέση ήταν ο αείμνηστος καθηγητής Νεοκλής Σαρρής, μακράν ο καλύτερος και βαθύτερος γνώστης της Τουρκίας, ο οποίος έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου για την απειλή αλώσεως των ελληνικών πανεπιστημίων και ιδίως των εδρών Ιστορίας ήδη από τη δεκαετία του ΄90. Σημειώνεται ότι Έλληνες καθηγητές, γνωστοί για τη χαρακτηριστική προσέγγισή τους με τις τουρκικές θέσεις, δεν είναι άγνωστοι στην Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών…

Η ελληνοτουρκική επιτροπή για την άμβλυνση των ιστορικών αναφορών στα βιβλία της Ιστορίας (βλέπε την κατάπτυστη διατύπωση περί «συνωστισμού» στην προκυμαία της Σμύρνης) ήταν μία ακόμη διάσταση της προσπάθειας ελέγχου της Παιδείας. Στο ίδιο πλαίσιο τοποθετείται και η προ ολίγων ημερών έντονη διαμαρτυρία της περιβόητης Συμβουλευτικής Επιτροπής της Μειονότητας και του υποτιθέμενου «Έλληνα» βουλευτή Χατζηοσμάν -η παρουσία του οποίου στη Βουλή, όπως και των άλλων ομόδοξων του, αποτελεί όνειδος για τα κόμματά τους- όταν έγινε γνωστή η –κατά στοιχειώδη τρόπο- επανόρθωση της ασχήμιας του βιβλίου Ιστορίας της Έκτης Δημοτικού.

Προσέγγιση και δημοσιογράφων

Η προσπάθεια προσεγγίσεως έγκυρων Ελλήνων δημοσιογράφων-διαμορφωτών γνώμης είναι επίσης μία πάγια τακτική των Τούρκων, η οποία τον τελευταίο καιρό επιτείνεται. Πρόκειται για μια έμμεση προσπάθεια επηρεασμού των απόψεών τους μέσω προσκλήσεων σε συνεντεύξεις, ποντάροντας ότι λόγω «συναδελφικότητας», ευγένειας και κατάλληλης συμπεριφοράς και ερωτήσεων, οι Έλληνες δημοσιογράφοι θα «στρογγυλέψουν» τις θέσεις τους.

Στην ίδια κατεύθυνση έχει επισημανθεί πρόσφατα προσπάθεια ελέγχου των ελληνικής καταγωγής ανταποκριτών των τουρκικών ΜΜΕ, όπως και -κυρίως, μάλιστα – προσπάθεια μετοχικής διεισδύσεως σε ελληνικά ΜΜΕ.

Οι σχετικές πληροφορίες επί του θέματος αναφέρουν ότι η προσπάθεια αυτή αναμένεται να ενταθεί καθώς τα περισσότερα από τα Μέσα αυτά αντιμετωπίζουν έντονα οικονομικά προβλήματα. 

Σημειώνεται ότι προ καιρού επισημάνθηκε από τις ελληνικές υπηρεσίες προσπάθεια εξαγοράς ελληνικού τηλεοπτικού σταθμού από τον Τούρκο υπήκοο Νετζίπ Βαρόλ, μέτοχο της τουρκικής εταιρείας ΜΕGΑ S.Α με έδρα τη Σμύρνη, μέσω της γερμανικής μητρικής της εταιρείας ΜΕGΑ Satellitenfersehen, προς απόκρυψη της τουρκικής ταυτότητας του πραγματικού αγοραστού.

Από τα πλέον σημαντικά μέσα της τουρκικής πολιτιστικής διεισδύσεως στην Ελλάδα είναι και οι γνωστές δακρύβρεχτες τουρκικές τηλεοπτικές σειρές που θυμίζουν τα μελό της δικής μας Μάρθας Βούρτση της δεκαετίας του ’50, που έχουν πλημμυρίσει τους ελληνικούς τηλεοπτικούς σταθμούς, με ποσοστά τηλεθεάσεως που άρχισαν ήδη να αποδίδουν τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα. Σκοπός τους η εξοικείωση της ελληνικής κοινής γνώμης με το μέχρι χθες «μισητό αντίπαλο», ο οποίος εμφανίζεται ωραιοποιημένος και κατά τρόπο που πείθει ότι δεν διαφέρει σε τίποτε από εμάς. Σημειώνεται ότι την περασμένη εβδομάδα ολοκληρώθηκαν στη Λέρο τα γυρίσματα μιας ακόμη τουρκικής τηλεοπτικής σειράς ειδικώς φτιαγμένη για το ελληνικό κοινό, με τίτλο «Έρωτας στο Αιγαίο» [Σ.Σ: υποθέτουμε ότι ο άνδρας θα είναι, βέβαια, Τούρκος…].

Πολιτιστικός ιμπεριαλισμός

Στη σφαίρα των διεθνών σχέσεων, το φαινόμενο είναι γνωστό ως «πολιτιστικός ιμπεριαλισμός», ο οποίος σε αντίθεση με το γνωστό ιμπεριαλισμό, που συνεπάγεται επιθετική συμπεριφορά, θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως συγκεκαλυμμένη πτυχή μιας ιμπεριαλιστικής πολιτικής ή ως «δευτερεύουσα επίθεση», η οποία απορρέει από μια πολιτική, άμεσος στόχος της οποίας δεν είναι η πολιτιστική σφαίρα. Κατά τον Thomas Guback (Πολιτιστικός Ιμπεριαλισμός – Παρατηρήσεις πάνω στον πολιτιστικό ιμπεριαλισμό, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, εκδόσεις Ηρόδοτος, 1987), ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός ερμηνεύεται ως η σκόπιμα δημιουργημένη από μια επεκτατική δύναμη κυριαρχία στην πολιτιστική σφαίρα, που πραγματοποιείται -χωρίς να εξαντλείται- με τη χειραγώγηση των πολιτιστικών προϊόντων (ταινίες τηλεοπτικά προγράμματα, εικονογραφημένα περιοδικά κ.λπ.), με στόχο τη δημιουργία και διατήρηση, για μια σειρά από λόγους της ηγεμονίας σε ένα ξένο κράτος.

Η σοβαρότητα αυτού του τύπου επεκτατικής πολιτικής συνεχίζει ο Guback, συχνά συγκαλύπτεται από τον ιδιαίτερο χαρακτήρα αναψυχής και «φυγής» δεδομένου ότι οι ταινίες κ.λπ. είναι ακίνδυνες σε σχέση με τους πολέμους κ.λπ.

Κατά τον ίδιο, ο (απλός) ιμπεριαλισμός θεωρείται σαν κυβερνητική πολιτική γραμμή, η οποία εφαρμόζεται από κρατικούς υπαλλήλους, ένοπλες δυνάμεις ή πράκτορες, ενώ οι ιμπεριαλιστικές μέθοδοι που ενεργοποιούνται στο πολιτιστικό επίπεδο από κράτη με οικονομία της αγοράς έχουν το αποκλειστικό χαρακτηριστικό να αναπτύσσονται κυρίως από ιδιωτικές επιχειρήσεις, κάτι που τείνει να δημιουργήσει την εντύπωση ότι πρόκειται για μια πρακτική ανεξάρτητη από κυβερνήσεις. Αλλά, καταλήγει, όπως ο παραδοσιακός ιμπεριαλισμός, όσο και να φαίνεται πολιτικός δεν διαχωρίζεται από μία θεμελιώδη οικονομική διάσταση, έτσι και ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός δεν μπορεί να διαχωριστεί από κυβερνητικές εγγυήσεις που παρέχονται για μία σειρά από λόγους.

Αυτό που αγνοείται στη χώρα μας είναι το γεγονός ότι οι ταινίες και τα τηλεοπτικά προϊόντα δεν είναι μόνο όργανα «εισβολής» υπό την έννοια που προανεφέρθη, αλλά και πως λόγω της ίδιας της φύσεως τους είναι φορείς ιδεολογίας και αξιών που επιδιώκουν τη διαμόρφωση συνειδήσεως. Τούτο δε, όπως επεσήμανε προ ετών ο καθηγητής Γιάγκος Ανδρεάδης η διείσδυση δηλαδή αυτή, γίνεται ακριβώς σ’ εκείνο τον τομέα όπου είναι λιγότερο ορατή και μοιάζει πιο ακίνδυνη: στον τομέα του πολιτισμού, όπου τα τραύματα σε ένα λαό είναι τόσο βαθύτερα όσο πιο δύσκολα γίνονται αντιληπτά.

Το θέμα μεγάλο, όμως, όπως κι αυτό της συντηρήσεως των οθωμανικών μνημείων στην Ελλάδα που αναφέραμε στο προπροηγούμενο τεύχος γι’ αυτό και θα επανέλθουμε.

Μάνος Ηλιάδης / Επίκαιρα

Η «βρώμικη» ομηρία του κινδύνου της χρεοκοπίας

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

 Oι πολιτικά άσαρκες γενικολογίες και οι αφόρητες κοινοτοπίες συνιστούν την κοινή ιδεολογική ταυτότητα των τριών κομμάτων της κυβερνητικής εξουσίας και την κοινή ταύτιση με το ψεύδος. 

Η «βρώμικη» ομηρία του κινδύνου της χρεοκοπίας Της Ζέζας Ζήκου Η χώρα βρίσκεται ακόμη στη «βρώμικη» ομηρία του κινδύνου της χρεοκοπίας και η πολιτική φαίνεται να συνοψίζεται –και να εξαντλείται– γύρω από τους παροικούντες το Δημόσιο... Και το θέατρο σκιών συνεχίζεται. Επειδή πρέπει να εφαρμοστούν όλα όσα προβλέπει το μνημονιακό πρόγραμμα για την αγορά εργασίας, την εσωτερική υποτίμηση με τις πρόσθετες μειώσεις στους μισθούς και τις συντάξεις και τις απολύσεις των δημοσίων υπαλλήλων. Αλλά στους πολίτες και κυρίως στους πολιτικούς δεν αρέσει το γεγονός ότι δεν υπάρχει εναλλακτική επιλογή, ότι οι δράσεις στήριξης της Ελλάδας με πόρους των διαρθρωτικών ταμείων δεν θα έχουν άμεσα αποτελέσματα στην ανάπτυξη, δεδομένων των κακών επιδόσεων της Ελλάδας στην απορρόφηση των κοινοτικών κονδυλίων, ότι η «χαλάρωση» των δημοσιονομικών στόχων για την τόνωση της ανάπτυξης προϋποθέτει πλήρη αποτύπωση των επιπτώσεων της επιλογής αυτής και κυρίως πως η κυβέρνηση δεν πρέπει πλέον να χάσει πολύτιμο χρόνο. Η «κρίση του αιώνα» που βιώνουμε μπορεί να αντιμετωπιστεί ως ευκαιρία για να ασχοληθούμε με την ουσία της πολιτικής και να καταψηφίσουμε τα ποικίλα διλήμματα που τίθενται ως φλέγοντα αξιακά ζητήματα της «σωτηρίας» της χώρας. Πάντως, η χώρα στην οποία θα ζήσουμε θα είναι διαφορετική από εκείνη που γνωρίζαμε. Με αυτήν την έννοια, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, το ιστορικό νόημα της τρέχουσας περιόδου μπορεί να συνοψισθεί στην προώθηση της παραγωγικής ανταγωνιστικότητας με την υποτίμηση του βιοτικού επιπέδου εις βάρος των οποιωνδήποτε κοινωνικών κατακτήσεων. Οι εταίροι δανειστές μας θέτουν επιτακτικά θέμα νέων περικοπών στους μισθούς, προβάλλοντας το γνωστό πλέον επιχείρημα ότι απαιτείται σημαντική μείωση του μισθολογικού κόστους στην Ελλάδα προκειμένου να καταστεί η οικονομία της ανταγωνιστική! Είναι προφανές ότι οι πολύ μικρές και μικρές επιχειρήσεις της χώρας μας βρίσκονται αντιμέτωπες με έναν πρωτοφανή συνδυασμό από κρίσιμα προβλήματα (έλλειψη ρευστότητας, μείωση της ζήτησης, αστάθεια επιχειρηματικού / επενδυτικού περιβάλλοντος, αύξηση κόστους λειτουργίας, αύξηση βραχυχρόνιων υποχρεώσεων, κατάρρευση της εμπιστοσύνης στην εγχώρια αλλά και τη διεθνή αγορά κ.λπ.), με άμεση συνέπεια τη διακινδύνευση όχι μόνον της ανταγωνιστικότητάς τους, αλλά της ίδιας τους της βιωσιμότητας. Είναι περισσότερο από αναγκαίο οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες να υποστηριχθούν αποτελεσματικά προκειμένου να αντεπεξέλθουν στην κρισιμότητα της κατάστασης, να διατηρήσουν ανοιχτές τις επιχειρήσεις τους αλλά και τις θέσεις εργασίας που αυτές προσφέρουν, για να διαφυλαχθεί όσο είναι δυνατόν ο επιχειρηματικός ιστός, αλλά και η κοινωνική συνοχή στη χώρα μας. Η βαθιά ύφεση και η συνακόλουθη υλική αποψίλωση του βίου επισωρεύονται σαν προσχώσεις εξαιρετικά επιβαρυντικές, σε ένα κοινωνικό σώμα του οποίου πλέον δεν γνωρίζουμε τις αντοχές, το όριο θραύσεως. Ενώπιον του ενδεχόμενου υλικού αφανισμού του ή της μη αναστρέψιμης υποβάθμισης, είναι άγνωστο πώς θα αντιδράσει το πλήθος, αυτό το απρόβλεπτο, βουβό πλήθος. «Μπορεί το έθνος να υπομείνει μια τέτοια διαδικασία οικονομικής καταστροφής και μιας κουτσής-στραβής διάσωσης από τη χρεοκοπία που συντελείται, από αυτούς που το οδήγησαν στην κατάρρευση;», διερωτώμαι. Η διάγνωση της δεινής κατάστασης δεν αφήνει περιθώρια για «φθηνές» ελπίδες. Η βαθιά ύφεση και η συνακόλουθη πτώση του βιοτικού επιπέδου επισωρεύονται επιβαρυντικές. Το σήμερα είναι ήδη χειρότερο από το χθες και το αύριο προοιωνίζεται χειρότερο από το σήμερα σε ένα κοινωνικό σώμα του οποίου οι αντοχές έχουν αρχίσει να εξαντλούνται δραματικά. Στην εποχή που βιώνει η χώρα την πολιτική της χρεοκοπία, μάταια περιμένουμε διασαφήσεις στοιχειώδους πολιτικής ειλικρίνειας. H μνημονιακή ρητορεία εκκρεμεί σε πλήρη ασάφεια και ωκεανούς ψεύδους, παρά τη φαιδρή έπαρση περί σωτηρίας της χώρας. Oι πολιτικά άσαρκες γενικολογίες και οι αφόρητες κοινοτοπίες συνιστούν την κοινή ιδεολογική ταυτότητα των τριών κομμάτων της κυβερνητικής εξουσίας και την κοινή ταύτιση με το ψεύδος.  Aντε να ξεχωρίσεις, να διακρίνεις πολιτικές ιδιαιτερότητες σε αυτήν την ευτελέστατη (μεθοδευμένη) αοριστολογία και ψευδολογία. Τώρα πια δεν διακρίνεις διαφορές, στις ρητορικές ιδεολογικές τους επιφάσεις, αλλά ήρθε η ώρα της αλήθειας.

ΤΟΝ ΠΑΚΙΣΤΑΝΟ ΝΑ ΜΗΝ ΘΙΞΟΥΜΕ!!!!

Οι ... "πακιστανικές ευαισθησίες" του Ε.Μεϊμαράκη

Κανονικά θα επρόκειτο περί πολιτικής φάρσας, αλλά φαίνεται ότι τελικά είναι κάτι πολύ πιο απτό: Επίδειξη πολιτικής παρακμής και αλλοτρίωσης!

Μετά τους "θριάμβους" που κατήγαγε στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας, λοιπόν, ο αξιότιμος πρόεδρος της Βουλής, Ε.Μεϊμαράκης αποφάσισε να "παραπέμψει" στην Επιτροπή Δεοντολογίας της Βουλής το θέμα που ανέκυψε (;) με τον βουλευτή του Λαϊκού Συνδέσμου-Χρυσή Αυγή, Δ. Κουκούτση, ο οποίος είχε το ... θράσος να επιτιμήσει την βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ,Βασιλική Κατριβάνου επειδή είχε φέρει στην Βουλή τον ... πρόεδρο της πακιστανικής κοινότητας στην Ελλάδα Τζαβέντ Ασλάν (ο οποίος θεωρείται κακοποιό στοιχείο στην χώρα του) για να κάνουν παράσταση διαμαρτυρίας για το "ρατσιστικό μένος των Ελλήνων κατά των μεταναστών"!

Και επειδή ο βουλευτής του Λαϊκού Συνδέσμου επιτίμησε την βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και απευθύνθηκε με οξύ τρόπο κατά του Πακιστανού στον περίβολο του Κοινοβουλίου ζητώντας να του να αποχωρήσει από το ελληνικό Κοινοβούλιο, ο Ε.Μεϊμαράκης σε μια επίδειξη των φιλοπακιστανικών αισθημάτων του, συγκάλεσε την Επιτροπή Δεοντολογίας της Βουλής (για να πουλήσει και "δημοκρατικότητα" και ρουσφέτι στον ΣΥΡΙΖΑ)! 

Οι του ΣΥΡΙΖΑ διαμαρτυρήθηκαν στον πρόεδρο, λοιπόν, γιατί ένας βουλευτής εκλεγμένος από τον ελληνικό λαό αντέδρασε ενεργά στην παρουσία του άκρως αμφιλεγόμενου εκπροσώπου των εν Ελλάδι Πακιστανών. Και "άμεσα ο πρόεδρος της Βουλής  θα συγκαλέσει την Επιτροπή Δεοντολογίας, η οποία βάσει του Κανονισμού εισηγείται μέτρα και παρεμβαίνει δημόσια, όταν κρίνει αναγκαίο, για την προστασία και ενίσχυση του κύρους του κοινοβουλευτικού θεσμού και των βουλευτών".

Ενώ αντίθετα η παρουσία του Πακιστανού στην Βουλή, προφανώς κατά τον Ε.Μεϊμαράκη, αναβαθμίζει το κύρος του κοινοβουλευτικού θεσμού και των βουλευτών.

Έτσι εξηγείται το ότι δεν είδαμε μέχρι σήμερα τον πρόεδρο της Βουλής Ε.Μεϊμαράκη να κάνει έστω την ελάχιστη δήλωση συμπαράστασης στς οικογένειες των δεκάδων δολοφονημένων Ελλήνων από τους "λάθρο". Ίσως γιατί φοβάται μην αμφισβητηθεί η δημοκρατικότητά του... Εκτός και αν φιλοδοξεί (λόγω χρωμάτων και μύστακος) να θέσει υποψηφιότητα για πρόεδρος της Βουλής στο Πακιστάν!

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr