Β. Βιλιάρδος-ΤΟ ESM, ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ Η ΙΣΛΑΝΔΙΑ

ΤΟ ESM, ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ Η ΙΣΛΑΝΔΙΑ: Αργά αλλά σταθερά σχηματίζεται η τέλεια καταιγίδα στον πλανήτη - ενώ η διάσωση των πολιτών και όχι των τραπεζών, αφενός μεν θα οδηγούσε στην έξοδο από τη χρηματοπιστωτική κρίση, αφετέρου είναι απολύτως συμβατή με το ευρωπαϊκό δίκαιο

Από οικονομικής πλευράς προς το τέλος ενός οικονομικού κύκλου, το οποίο διανύουμε πιθανότατα σήμερα, οι επενδυτές οδηγούνται σε ένα άκρως κερδοσκοπικό «σύστημα χιονοστιβάδας» - όπου πλέον με τα νέα δάνεια δεν εξοφλούνται μόνο οι δόσεις, αλλά και οι τόκοι. Ανακυκλώνονται λοιπόν τα χρέη, αυξανόμενα συνεχώς από τους τόκους, ενώ η αντίστροφη μέτρηση αρχίζει, όταν τα περιουσιακά στοιχεία, στα οποία επιθυμεί κανείς να επενδύσει, αποτελούν ένα πολύ μεγάλο ρίσκο, για ένα πολύ μικρό κέρδος – με αποτέλεσμα να μεταναστεύουν σταδιακά τα κεφάλαια σε πιο ασφαλείς περιοχές, αφήνοντας πίσω τους το απόλυτο χάος.   

Περαιτέρω, από πολιτικής πλευράς, τα έθνη αποτυγχάνουν όταν οι Θεσμοί παύουν να λειτουργούν, επειδή εξυπηρετούν αποκλειστικά και μόνο αυτούς που διαθέτουν πολιτική δύναμη - οπότε χρησιμοποιούνται για την προστασία των υφισταμένων προνομίων της ελίτ, με προφανές αποτέλεσμα να εμποδίζονται οι επενδύσεις, η δημιουργικότητα, οι νεωτερισμοί και η εργασία. Δυστυχώς, κάτι τέτοιο συμβαίνει σήμερα σε πολλές περιοχές του πλανήτη – κυρίως δε στις Η.Π.Α., στην Ιαπωνία και στην Ευρώπη.

Από κοινωνικής πλευράς τώρα, η ανεργία στη Δύση, η υπερβολική φορολόγηση, η χρεοκοπία των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, η εξαθλίωση μεγάλου μέρους του πληθυσμού, καθώς επίσης η νόμιμη ή μη μετανάστευση από τις φτωχότερες στις πλουσιότερες χώρες (η οποία δημιουργεί, μεταξύ άλλων, ένα εξαιρετικά εύφλεκτο «πολυπολιτισμικό μόρφωμα»), οξύνουν τον «εθνικισμό», ενώ οδηγούν σε επικίνδυνες, εκρηκτικές καταστάσεις – οι οποίες δεν θα αργήσουν πολύ να «εκτονωθούν».    

Τέλος, από γεωπολιτικής πλευράς, τα σταθερότερα συστήματα είναι είτε μονοπολικά, είτε διπολικά – σε καμία περίπτωση «πολυπολικά», επειδή ζούμε σε έναν κόσμο ατελών ανθρώπων (το ίδιο ισχύει και στην πολιτική, όπου ο μονοκομματισμός της Κίνας και της Ρωσίας ή ο δικομματισμός των Η.Π.Α., υπερισχύουν δυστυχώς της πολυκομματικής, δημοκρατικής Ευρώπης).

Το παράδειγμα του μεσοπολέμου, όπου δεν υπήρχαν μία ή, έστω, δύο ηγετικές δυνάμεις στον πλανήτη, αλλά τουλάχιστον πέντε (Η.Π.Α., Γερμανία, Βρετανία, Γαλλία, Σοβιετική Ένωση), με αποτέλεσμα να βιώσουμε συναλλαγματικούς πολέμους, προστατευτισμό, έντονη αστάθεια και έναν καταστροφικό παγκόσμιο πόλεμο, επιβεβαιώνει τον παραπάνω κανόνα.

Αν και κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών λοιπόν το σύστημα ήταν σταθερό, σχετικά διπολικό, όπου οι πανίσχυρες Η.Π.Α. μοιράζονταν εν μέρει την ηγεσία του πλανήτη με μία περιχαρακωμένη «κομμουνιστική περιοχή», σήμερα είναι ξανά πολυπολικό – με τις Η.Π.Α. σε πορεία παρακμής, με τη Γερμανία επίδοξο ηγεμόνα της Ευρώπης και με την Κίνα να εξελίσσεται διαρκώς (δευτερευόντως δε με τη Ρωσία). Επομένως, η γεωπολιτική αστάθεια είναι δεδομένη - γεγονός που σημαίνει ότι, έχει αρχίσει και εδώ η αντίστροφη μέτρηση.

Ολοκληρώνοντας φαίνεται πως, αργά αλλά σταθερά σχηματίζεται, παίρνει σάρκα και οστά καλύτερα η τέλεια καταιγίδα στον πλανήτη – η οποία πιθανότατα θα ξεσπάσει, όταν και εάν «συντονισθούν» μεταξύ τους οι οικονομικές, οι πολιτικές, οι κοινωνικές, καθώς επίσης οι γεωπολιτικές παγκόσμιες «αναταράξεις» (κάτι που ευχόμαστε φυσικά να μην συμβεί ποτέ).

Ανάλυση

Είναι γνωστό ότι, ο ευρωπαϊκός μηχανισμός χρηματοπιστωτικής σταθερότητας (ESM) δημιουργήθηκε για να βοηθήσει τα κράτη της Ευρωζώνης - κυρίως όσον αφορά την αδυναμία τους να δανεισθούν από τις αγορές.

Επίσης όλοι γνωρίζουμε πως, αφενός μεν το πρόβλημα του δημοσίου χρέους αρκετών χωρών της Ευρωζώνης (Ιρλανδία, Ισπανία, Κύπρος) προήλθε από τη διάσωση των χρεοκοπημένων τραπεζών, αφετέρου ότι, το ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα έχει πολύ μεγαλύτερες οικονομικές δυσκολίες, σε σχέση με τα κράτη (άρθρο μας «Τραπεζική βόμβα μεγατόνων»).

Όπως ανέφεραν τώρα κάποια γερμανικά ΜΜΕ (die Welt), επιχειρείται κρυφά, στο παρασκήνιο δηλαδή, η μετατροπή του ESM σε ένα «κοινό ταμείο» διάσωσης του τραπεζικού συστήματος, σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Το γεγονός αυτό θα σήμαινε ουσιαστικά ότιπρογραμματίζεται, ερήμην των πολιτών, η περαιτέρω «κοινωνικοποίηση» των τραπεζικών χρεών - δηλαδή, η ανάληψη της ευθύνης αποπληρωμής όλων των ζημιών των τραπεζών, από τους ευρωπαίους φορολογουμένους. Προφανώς δε αναζητείται από τους πολιτικούς ηγέτες, πολλοί εκ των οποίων υπηρετούν πιστά τις τράπεζες, ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να δρομολογηθεί η μεταφορά των χρεών από τις τράπεζες στους πολίτες - χωρίς φυσικά να αντιδράσουν οι λαοί της Ευρώπης.

Το ESM όμως είναι πολύ μικρό για κάτι τέτοιο - πόσο μάλλον όταν πολλές χώρες της Ευρωζώνης «πιέζουν» να μεταφερθούν σε αυτό ακόμη και εκείνες οι ζημίες των τραπεζών, οι οποίες έχουν ήδη επιβαρύνει τους προϋπολογισμούς τους. Ειδικότερα, οι δυνατότητες του ESM είναι της τάξης των 500 δις €, όταν μόνο οι παλαιότερες ανάγκες των τραπεζών υπολογίζονται στα 300 δις € (Πίνακας Ι) - ενώ η κάλυψη των συγκεκριμένων ζημιών απαιτεί κεφάλαια ύψους 900 δις €.

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Κρατική βοήθεια για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών της Ευρωζώνης,  από το 2008 έως την 01.02.2013.

Χώρα	Ποσόν (σε δις €)
Γερμανία	63,2
Ιρλανδία	62,8
Ισπανία	56,4
Ελλάδα	24,3
Ολλανδία	22,6
Γαλλία	22,5
Βέλγιο	20,4
Ιταλία	8,0
Αυστρία	7,9
Πορτογαλία	7,8
Λουξεμβούργο	2,6
Σλοβενία	0,3
Σύνολο	298,8

Πηγή: Die Welt

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Η αιτία, λόγω της οποίας απαιτούνται 900 δις € για την κάλυψη των 300 δις € είναι το ότι, η χρηματοπιστωτική βοήθεια για τις τράπεζες απαιτεί πολύ περισσότερα κεφάλαια, σε σχέση με τα κράτη - επειδή οι αγορές θεωρούν πως οι τράπεζες αποτελούν ένα σημαντικά μεγαλύτερο ρίσκο, όσον αφορά το δανεισμό τους. Το ESM λοιπόν, εάν θα δανειζόταν χρήματα από τις αγορές για να χρηματοδοτήσει τις τράπεζες, θα ήταν υποχρεωμένο να προσφέρει πολύ μεγαλύτερες εγγυήσεις - αφού θα ήθελε να διατηρήσει την αξιολόγηση του (ΑΑΑ), με βάση την οποία τα επιτόκια παραμένουν χαμηλά.

Σύμφωνα τώρα με τους εσωτερικούς υπολογισμούς του ταμείου, η παροχή βοηθείας ενός ευρώ στις τράπεζες, αντιστοιχεί με τρία ευρώ στα κράτη - απαιτεί δηλαδή τα τριπλά εγγυητικά κεφάλαια. Επομένως, εάν το ESM αναλάμβανε την ανακεφαλαιοποίηση όλων των παραπάνω τραπεζών, θα χρειαζόταν 900 δις € - ενώ, από την άλλη πλευρά, τα 500 δις € που διαθέτει θα ήταν μόλις 170 δις € (3:1), εάν χρησιμοποιούνταν για τη διάσωση των τραπεζών και όχι για τα κράτη.

Εάν τώρα σημειώσει κανείς ότι, οι ανάγκες ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών είναι κατά πολύ μεγαλύτερες, από αυτές που έχουν καταγραφεί στον Πίνακα Ι (για παράδειγμα, η Κύπρος θα χρειασθεί περί τα 10 δις €, η Αυστρία δήλωσε ήδη πως απαιτούνται 20 δις €, οι τράπεζες στην Ελλάδα θα ζητήσουν περί τα 50 δις €, οι γερμανικές τράπεζες εμφανίζουν συνεχώς μεγαλύτερες ζημίες κοκ.), τότε τα κεφάλαια του ESM θα έπρεπε μάλλον να τετραπλασιαστούν, στα 2 τρις €.

Η ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ

Σε σχέση με το ESM η γραμμή, την οποία είχε υιοθετήσει από την αρχή η κυβέρνηση της Γερμανίας, απαιτούσε τη διάσωση των χρεοκοπημένων τραπεζών από τα ίδια τα κράτη και όχι από το μηχανισμό - όπως συνέβη στην Ιρλανδία, με αποτέλεσμα την εκτόξευση του ελλείμματος της στο 31,3% το 2010, καθώς επίσης του δημοσίου χρέους της  στο 94,9% (Πίνακας ΙΙ).

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Εξέλιξη ελλειμμάτων και χρεών στις προβληματικές χώρες της Ευρώπης - πρώτες τρεις στήλες έλλειμμα/ΑΕΠ και επόμενες τρεις στήλες χρέη/ΑΕΠ

Χώρα	2008	2009	2010		2008	2009	2010
Ελλάδα	-9,8	-15,8	-10,6		113,0	129,3	144,9
Ιρλανδία	-7,3	-14,2	-31,3		44,3	65,2	94,9
Πορτογαλία	-3,6	-10,1	-9,8		71,6	83,0	93,3
Ισπανία	-4,5	-11,2	-9,3		40,1	53,8	61,0
Κύπρος	0,9	-6,1	-5,3		48,9	58,5	61,5
Ιταλία	-2,7	-5,4	-4,6		105,8	115,5	**118,4
Σλοβενία	-1,9	-6,1	-5,8		21,9	35,3	38,8
ΕΕ 27*	-2,4	-6,9	-6,6		62,5	74,7	80,3

* Μέσος όρος  ** 128% του ΑΕΠ της σήμερα

Σημείωση: Η Ελλάδα είχε πρόβλημα μόνο δημοσίου χρέους, πολύ εύκολου στην επίλυση του - ενώ όλες οι άλλες χώρες κυρίως ιδιωτικού χρέους (τράπεζες, επιχειρήσεις, νοικοκυριά), πολύ δύσκολου στην επίλυση του. Επίσης κατ' εξαίρεση, η Ελλάδα, επειδή βυθίστηκε στην ύφεση από τη «λάθος πολιτική» του ΔΝΤ, παρουσίασε μεγάλη αύξηση του δημοσίου χρέους της ως προς το ΑΕΠ, λόγω κατάρρευσης του ΑΕΠ - ενώ το ποσοστό ελλείμματος του 2009 μάλλον διογκώθηκε σκόπιμα.

Περαιτέρω, εάν οι αγορές (τράπεζες κλπ.) έπαυαν να δανείζουν τα κράτη με βιώσιμα επιτόκια (μεταξύ άλλων λόγω του ρίσκου της διάσωσης των χρεοκοπημένων τραπεζών τους), τότε θα επενέβαινε το ESM - όπου θα δανειζόταν πλέον αυτό (το ESM) από τις αγορές, για να δανείσει τα κράτη, έτσι ώστε να διασώσουν (δανείσουν) τις τράπεζες τους.

Επειδή όμως τα κράτη, στα πλαίσια της διάσωσης των τραπεζών εκ μέρους τους (είτε ως πιστωτές, είτε ως μέτοχοι αυτών των τραπεζών), αναγκάσθηκαν να χρεωθούν, αυξήθηκε το ρίσκο των ομολόγων του δημοσίου, τα οποία εξέδιδαν - με αποτέλεσμα να πάψουν να δανείζουν ορισμένα από αυτά οι αγορές ή/και να αυξήσουν υπερβολικά τα επιτόκια τους (γεγονός που οδηγεί τις χώρες της Ευρωζώνης, τη μία μετά την άλλη, στο ESM).

Συνεχίζοντας, επειδή η Γερμανία διαπίστωσε τις τεράστιες διαστάσεις του τραπεζικού προβλήματος της Ευρώπης, απέρριψε τις προθέσεις πολλών κρατών, αναφορικά με την ανακεφαλαιοποίηση των χρεοκοπημένων τραπεζών τους απ' ευθείας από το ESM - ενώ οι διαμάχες αρκετών ευρωπαϊκών κυβερνήσεων με τη Γερμανία δεν έχουν σταματήσει.

Σήμερα, οι χώρες που ζητούν τη διάσωση των τραπεζών τους απ' ευθείας από το ESM, είναι κυρίως η Ιρλανδία και η Ισπανία - όπου η Γερμανία γνωρίζοντας, υποθέτοντας καλύτερα το τεράστιο μέγεθος των προβλημάτων τους (κατά την άποψη μας, μόνο η Ισπανία θα χρειαζόταν ποσά υψηλότερα από 150 δις €), αρνείται πεισματικά να «ενδώσει».

Υπάρχει φυσικά και μία δεύτερη ανάγνωση της άρνησης της Γερμανίας: η πρόθεση της να διατηρήσει τα ηνία, αναγκάζοντας τις χώρες του Νότου να εφαρμόσουν τις νεοφιλελεύθερες αλλαγές που απαιτεί - να υιοθετήσουν δηλαδή το δόγμα της καγκελαρίου και την στρατηγική του σοκ.

Ειδικότερα, εάν το ESM αναλάμβανε τη διάσωση των τραπεζών, τότε τα ομόλογα των ελλειμματικών κρατών της Ευρωζώνης θα ήταν ξαφνικά πολύ πιο ασφαλή για τις αγορές - με αποτέλεσμα να μειωθούν τα επιτόκια δανεισμού τους, να «απεξαρτηθούν» από τη Γερμανία και να πάψουν να υποτάσσονται αδιαμαρτύρητα στην μονοσήμαντη πολιτική λιτότητας, χωρίς αναπτυξιακά μέτρα.

Παράλληλα, θα αυξάνονταν τα μηδενικά σήμερα επιτόκια δανεισμού της Γερμανίας, λόγω μειωμένης ζήτησης - αφού οι αγορές θα προτιμούσαν να δανείσουν τις άλλες χώρες, με υψηλότερα επιτόκια. Τέλος, δεν θα ήταν πια εύκολο να επιβληθούν τα σχέδιαάλωσης της ΕΕ, τα οποία ενδεχομένως προωθεί μυστικά η πρωσική κυβέρνηση της χώρας.    

ΤΕΧΝΑΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΛΟΓΙΣΤΙΚΕΣ ΑΛΧΗΜΕΙΕΣ

Συνεχίζοντας η Ιρλανδία, αντιλαμβανόμενη πως η Γερμανία δεν πρόκειται να υποχωρήσει, αναζητεί καινούργιους δρόμους για να λύσει τα προβλήματα της - τα οποία είναι τεράστια, εάν καταλάβει κανείς ότι, μία χώρα των 5 εκ. κατοίκων έχει ήδη διαθέσει 63 δις € για τη διάσωση των τραπεζών της, ενώ θα χρειαστούν πολύ περισσότερα.

Στα πλαίσια αυτά, αναζητάει τη βοήθεια της ΕΚΤ - τη χρηματοδότηση της δηλαδή από την κεντρική τράπεζα, έτσι ώστε να μη χρειαστεί να καταφύγει στο ESM, το οποίο θα απαιτούσε ακόμη σκληρότερα μέτρα λιτότητας εκ μέρους της. Εάν όμως η ΕΚΤ «ενέδιδε» στην Ιρλανδία, θα ακολουθούσαν πιθανότατα το παράδειγμα της και τα άλλα κράτη - οπότε η μέχρι σήμερα ακολουθούμενη πολιτική θα αποτελούσε σύντομα παρελθόν.

Έτσι συμφωνήθηκε τελικά η διευκόλυνση της αποπληρωμής του χρέους της προς την ΕΚΤ (περί τα 28 δις €, τα οποία κοστίζουν στη χώρα 3,1 δις € τόκους ετησίως), παράλληλα με την «ρευστοποίηση» της χρεοκοπημένης Anglo Irish Bank (σήμερα «Irish Bank Resolution Corp.»). Η διευκόλυνση αυτή βέβαια δεν έγινε επίσημα, αφού η ΕΚΤ ανακοίνωσε πως έλαβε απλά υπ' όψιν την πρόθεση της Ιρλανδίας να εκδώσει ομόλογα, για να καλύψει με αυτά το χρέος της προς την ΕΚΤ (το οποίο χρησιμοποιήθηκε για τη διάσωση της Anglo Irish Bank).       

Από την άλλη πλευρά, η Ισπανία έχει ήδη χρηματοδοτήσει κάποιες τράπεζες της απ' ευθείας από το ESM - κατ' εξαίρεση φυσικά, πιθανότατα δε με την ανοχή της Γερμανίας (επίσημα πρόκειται για δάνειο προς το κράτος και όχι προς τις τράπεζες, αν και δεν έχει καταγραφεί στο έλλειμμα του προϋπολογισμού της). Προφανώς, η Γερμανία φοβάται πως, εάν τυχόν συμβεί κάτι στην Ισπανία, η χώρα θα επιλέξει την έξοδο της από το κοινό νόμισμα (κατά την άποψη μας, είναι η καλύτερη εάν όχι η μοναδική λύση της) -  γεγονός που θα σηματοδοτούσε την αρχή του τέλους του ευρώ. 

Σε κάθε περίπτωση, η απ' ευθείας χρηματοδότηση της διάσωσης των τραπεζών από το ESM είναι πολύ πιο ελκυστική για τα κράτη,  επειδή η δανειοδότηση τους από το ESM είναι συνδεδεμένη με αυστηρά μέτρα λιτότητας - ενώ η χρηματοδότηση των τραπεζών από το ESM, είναι στη δικαιοδοσία κυρίως του επιτρόπου ανταγωνισμού (J.Almunia) και δεν υπόκειται στον έλεγχο της Τρόικας.

Η επίσημη θέση τώρα του Γερμανού υπουργού οικονομικών είναι, να επιτραπεί τότε μόνο η χρηματοδότηση των τραπεζών από το μηχανισμό, όταν η ΕΚΤ θα έχει δημιουργήσει την υπηρεσία ελέγχου των τραπεζών σε ευρωπαϊκό επίπεδο - κάτι που δεν πρόκειται να συμβεί πριν το 2014. Φυσικά δε ενισχύεται η θέση του αυτή από τη γερμανική κεντρική τράπεζα - η οποία απαιτεί να προηγηθεί η τραπεζική ένωση.    

Ολοκληρώνοντας, φαίνεται πως η Γερμανία προσπαθεί να καθυστερήσει, κερδίζοντας όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο -αφενός μεν για την ήρεμη διεξαγωγή των εκλογών, αφετέρου για να αποφασίσει τελικά εάν θα παραμείνει στο ευρώ ή όχι. Στα πλαίσια αυτά, συνεχίζει να προωθεί τις εξαγωγές της σε χώρες εκτός Ευρωζώνης, όπως διαπιστώνεται από τον Πίνακα ΙΙΙ που ακολουθεί - γεγονός που ασφαλώς θα διευκόλυνε τυχόν έξοδο της από το κοινό νόμιμα.

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙΙ: Εξέλιξη των γερμανικών εξαγωγών (ονομαστικά), στα πρώτα τρία τρίμηνα του 2012, συγκριτικά με την αντίστοιχη περίοδο του 2011  

Χώρες	Αύξηση σε %	Μερίδιο στο σύνολο (%)
Ευρωζώνη συνολικά (17)	-2,2	39,6
Ευρωπαϊκή Ένωση (27)	-0,2	59,1
Ρωσία	11,8	3,2
NAFTA (Η.Π.Α., Καναδάς, Μεξικό)	20,6	8,4
Ασία (Κίνα, Ιαπωνία κλπ.)	9,9	15,8
Λοιπές χώρες		13,5
Συνολικά	4,1	100

Πηγή: IMK

Πίνακας: Β.Βιλιάρδος

Από τον Πίνακα ΙΙΙ συμπεραίνεται ότι, οι συνολικές εξαγωγές της Γερμανίας αυξήθηκαν κατά 4,1% - με τα μεγαλύτερα ποσοστά αύξησης στις χώρες της NAFTA (20,6%). Στα κράτη της Ευρώπης (με εξαίρεση τη Μ. Βρετανία, όπου σημειώθηκε αύξηση ύψους 11,5%), οι εξαγωγές περιορίσθηκαν - κυρίως δε στις χώρες του Νότου (Πορτογαλία -13,6%,  Ισπανία -10,6%, Ιταλία -10,1% και Ελλάδα -8,6%), καθώς επίσης στο Βέλγιο (-7,4%).

ΟΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ

Όπως έχουμε αναφέρει πολλές φορές, ακόμη πιο ανόητο από το δόγμα της λιτότητας χωρίς αναπτυξιακά μέτρα, είναι το δόγμα της μη ύπαρξης εναλλακτικών λύσεων. Αν και από τις δύο δυνατότητες λοιπόν που συζητούνται σήμερα, προτιμότερη είναι η δεύτερη (το μη χείρον βέλτιστο), η απ' ευθείας χρηματοδότηση από το μηχανισμό ESM δηλαδή, υπάρχουν πολλές άλλες εναλλακτικές λύσεις - παρά το ότι η μοναδική που φαίνεται να επιδιώκεται, είναι η ανάληψη των τραπεζικών χρεών από τους φορολογουμένους πολίτες.

Μία από αυτές, με ελάχιστες ανεπιθύμητες παρενέργειες, είναι αναμφίβολα η δημιουργία ενός κεφαλαίου (Fund) διάσωσης των τραπεζών, το οποίο θα τροφοδοτούταν με ρευστότητα από την ΕΚΤ - με την αναχρηματοδότηση που θα απαιτούταν για την κάλυψη των ενδεχομένων ζημιών του, να εξασφαλίζεται από μία πανευρωπαϊκή φορολόγηση («τέλος», ειδική εισφορά) των τραπεζών. Το συγκεκριμένο «τέλος» θα επιβαλλόταν στο τζίρο, στα κέρδη ή στις κερδοσκοπικές συναλλαγές τους - έτσι ώστε να είναι αυτές υπεύθυνες για τις ζημίες που προκάλεσαν στο χρηματοπιστωτικό σύστημα και όχι οι φορολογούμενοι πολίτες.

Άλλωστε, αυτός που κερδίζει από τη διάσωση των τραπεζών της Ελλάδας ή της Ιρλανδίας, για παράδειγμα, δεν είναι άλλος από τις γερμανικές, τις γαλλικές ή τις άλλες τράπεζες, οι οποίες τις δανειοδότησαν. Επομένως, είναι απολύτως λογικό, αλλά και δίκαιο, να είναι οι ίδιες υπεύθυνες για τις ζημίες των πελατών τους - ενώ είναι εντελώς άδικο να κοινωνικοποιούνται οι ζημίες, όταν ιδιωτικοποιούνται τα κέρδη. 

Μία άλλη λύση θα ήταν αναμφίβολα το πάγωμα μέρους των χρεών, παράλληλα με την παροχή δυνατοτήτων στις τράπεζες, με βάση τις οποίες δεν θα ήταν υποχρεωμένες, για κάποιο χρονικό διάστημα, να σχηματίσουν προβλέψεις επισφαλειών στους Ισολογισμούς τους (αναλυτικά στο κείμενο μας "Η αποφυγή του χάους"). 

Μία τρίτη λύση θα μπορούσε να είναι ο δρόμος που επέλεξε η Ισλανδία - η οποία, αντί να δημιουργήσει «κακές τράπεζες»(bad Banks), όπως η Ελλάδα, η Γερμανία, η Ιρλανδία κλπ., έκανε ακριβώς το αντίθετο. Ειδικότερα, συγκέντρωσε εκείνες τις δραστηριότητες των υπερχρεωμένων τραπεζών της, οι οποίες ήταν σημαντικές για την πραγματική οικονομία, καθώς επίσης τις καταθέσεις των πολιτών της, σε «καλές τράπεζες» (good Banks) – «επιτρέποντας» στις υπόλοιπες να «ρευστοποιηθούν» (χρεοκοπήσουν). 

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΙΣΛΑΝΔΙΑΣ

Σχετικά με όλα όσα προηγήθηκαν της προσφυγής της Ισλανδίας στο αρμόδιο ευρωπαϊκό δικαστήριο (EFTA), έχουμε αναφερθεί αναλυτικά στο άρθρο μας «Η κρίση της Ισλανδίας». Περιληπτικά εδώ τα εξής:

Στην αρχή του 2009 ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις της νησιωτικής χώρας, με τη Βρετανία και την Ολλανδία – αν και πολύ δύσκολα θα μπορούσε κανείς να τις χαρακτηρίσει ως τέτοιες, αφού ουσιαστικά επρόκειτο για εντολές των δύο Ευρωπαϊκών χωρών. Κατ’ επακόλουθο, η τελική συμφωνία ήταν εντελώς ασύμφορη για την Ισλανδία, αφού η Μ. Βρετανία απαίτησε αποζημίωση ύψους 2,4 δις στερλίνες, ενώ η Ολλανδία 1,3 δις € - ποσά που ουσιαστικά αντιστοιχούσαν στο 31% του ΑΕΠ της.

Η συμφωνία είχε αποφασισθεί από την κυβέρνηση, η οποία είχε εκλεγεί τον Απρίλιο του 2009 – μία κυβέρνηση συνεργασίας των Σοσιαλδημοκρατών και του Αριστερού-Πράσινου κινήματος, η οποία ισχυριζόταν ότι όφειλε να σεβαστεί τις υποσχέσεις του προηγούμενου συντηρητικού πρωθυπουργού, από το Φθινόπωρο του 2008 (είχε εγγυηθεί την πλήρη εξόφληση των οφειλών των τραπεζών).

Εν τούτοις, οι Πολίτες της χώρας είχαν εντελώς διαφορετική άποψη – με αποτέλεσμα να διαδηλώνουν συνεχώς εναντίον της συμφωνίας. Παράλληλα, 56.000 Ισλανδοί (το 23% των συνολικών ψηφοφόρων της χώρας), κατέθεσαν έγγραφη διαμαρτυρία στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, απαιτώντας τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος. Στη συνέχεια, ο Πρόεδρος αποδέχθηκε την επιθυμία των Πολιτών, αρνούμενος να υπογράψει το νόμο που είχε ψηφισθεί από τη Βουλή – διευκολύνοντας έτσι τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, για πρώτη φορά μετά το 1944, όπου είχε επιτευχθεί η ανεξαρτησία της Ισλανδίας. 

Συνεχίζοντας, το απρόσμενο αυτό γεγονός σήμανε αμέσως συναγερμό στα οχυρά του διεθνούς τοκογλυφικού κεφαλαίου.Απλά και μόνο η είδηση ότι, οι φορολογούμενοι μίας χώρας θα επιτρεπόταν να αποφασίζουν μόνοι τους, εάν και κάτω από ποιες προϋποθέσεις θα αναλάμβαναν τα χρέη του κράτους τους, δημιούργησε μεγάλη αναταραχή στις παγκόσμιες χρηματαγορές. Φυσικά, οι εταιρείες αξιολόγησης υποτίμησαν αμέσως την πιστοληπτική ικανότητα της Ισλανδίας – ενώ η κυβέρνηση συνεργασίας τάχθηκε υπέρ της συμφωνίας, με στόχο να επηρεάσει την απόφαση του δημοψηφίσματος.

Εν τούτοις, οι ελεύθεροι Πολίτες της Ισλανδίας ψήφισαν «ΟΧΙ» επειδή πίστευαν εύλογα ότι, η αντιμετώπιση της χώρας τους από τους δανειστές της ήταν εντελώς άδικη. Έτσι λοιπόν, το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος (06.03.2010) ήταν σε συντριπτικό βαθμό (93,2%) εναντίον της συμφωνίας – ενώ μόλις το 1,8% ήταν υπέρ. Το γεγονός αυτό ανάγκασε τη Βρετανία και την Ολλανδία να επιστρέψουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων – αφού δεν μπορούσαν σε καμία περίπτωση να μην σεβαστούν την επιθυμία των Πολιτών της Ισλανδίας, μετά από μία τόσο εντυπωσιακή πλειοψηφία.

Η νέα συμφωνία με τους «δανειστές», η οποία επιτεύχθηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα, ήταν αρκετά πιο συμφέρουσα από την πρώτη – αφού η αποπληρωμή θα ξεκινούσε το 2016, ενώ τα ποσά των τοκοχρεολυσίων δεν θα ξεπερνούσαν ποτέ το 5% των δημοσίων εσόδων της Ισλανδίας (για σύγκριση, στην Ελλάδα μόνο οι τόκοι του χρέους αντιστοιχούσαν στο 30% περίπου των δημοσίων εσόδων).

Ο χρόνος αποπληρωμής επιμηκύνθηκε έως το έτος 2046 (από το 2023 της προηγούμενης), ενώ το επιτόκιο μειώθηκε στο 3%(τυχόν περαιτέρω συγκρίσεις με την Ελλάδα, όπου, για παράδειγμα, τα ετήσια τοκοχρεολύσια δεν θα ξεπερνούσαν τα 3 δις €,αντί 12 δις € που πληρώνουμε σήμερα, θα ήταν εξαιρετικά απογοητευτική για την πολιτική ηγεσία, καθώς επίσης για τις διαπραγματευτικές της «ικανότητες»).  

Αυτή τη φορά η Βουλή, η κυβέρνηση και η αξιωματική αντιπολίτευση κυρίως,  αποφάσισαν με μεγάλη πλειοψηφία υπέρ της συμφωνίας. Εν τούτοις, επειδή ο έντιμος Πρόεδρος της Δημοκρατίας αρνήθηκε ξανά να την επικυρώσει, δεν υπέγραψε δηλαδή τον ανάλογο νόμο, διενεργήθηκε ένα νέο δημοψήφισμα – στο οποίο το 59,77% ψήφισε ξανά αρνητικά (ΟΧΙ), ενώ το 40,22% θετικά, με την  κυβέρνηση να θεωρεί το αποτέλεσμα ως δική της ήττα.

Μετά το δεύτερο «ΟΧΙ» των Ισλανδών, τόσο οι Βρετανοί, όσο και οι Ολλανδοί αρνήθηκαν να διαπραγματευθούν ξανά –ανακοινώνοντας ότι θα ακολουθήσουν πλέον τη δικαστική οδό, μέσω του αρμόδιου Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου (EFTA) του Λουξεμβούργου. Ίσως οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ ότι η  Ισλανδία, μαζί με το Λιχτενστάιν, τη Νορβηγία και την Ελβετία, είναι ένα από τα εναπομείναντα κράτη-μέλη της EFTA, η οποία είχε ιδρυθεί το 1960 ως το «αντίπαλο δέος» της ΕΕ (κάποτε ανήκαν επίσης η Δανία, η Φιλανδία, η Αυστρία, η Σουηδία και η Μ. Βρετανία).

Αντικείμενο τώρα της δικαστικής προσφυγής της Ισλανδίας στο EFTA (ολόκληρη η απόφαση στο κείμενο pdf), ήταν δύο εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους «επερωτήσεις» (πηγή NDS):

(α)  Εάν είναι υποχρεωμένη μία χώρα, στην περίπτωση κατάρρευσης του χρηματοπιστωτικού της συστήματος, να αναλάβει την ευθύνη των κρατικών εγγυήσεων, οι οποίες έχουν δοθεί για τις καταθέσεις στις τράπεζες.

(β)  Εάν επιτρέπεται μία χώρα, εφ’ όσον επιλέξει να «ρευστοποιήσει» τις τράπεζες της (εάν τις αφήσει δηλαδή να χρεοκοπήσουν), να αντιμετωπίσει τους πολίτες της προνομιακά, σε σχέση με τους ξένους.

Σύμφωνα τώρα με την άποψη της Βρετανίας, καθώς επίσης της Ολλανδίας, οι απαιτήσεις των πολιτών τους, όσον αφορά τις αποζημιώσεις για τις καταθέσεις τους στις ισλανδικές τράπεζες που χρεοκόπησαν, όφειλαν να πληρωθούν σε τελική ανάλυση από το κράτος - επομένως, από τους φορολογουμένους.

Αντίθετα, κατά τους Ισλανδούς, υπεύθυνο δεν ήταν το κράτος, αλλά η ίδια η τράπεζα - κατ' επέκταση η μητρική της (η Landesbanki στην οποία ανήκε η Icesave) οπότε, επειδή και αυτή χρεοκόπησε, το σχήμα (σύνδικος πτώχευσης) που ανέλαβε να τη ρευστοποιήσει.

Στο σημείο αυτό οφείλουμε ίσως να προσθέσουμε ότι, η ρευστοποίηση (εκποίηση) των περιουσιακών στοιχείων της Landesbanki ήταν τελικά επιτυχημένη - αφού επέτρεψε να αποζημιωθεί το 93,5% των πιστωτών της. Η επιτυχία δε αυτή οφείλεται στο ότι, το ενεργητικό της χρεοκοπημένης τράπεζας δεν ξεπουλήθηκε βιαστικά (όπως δυστυχώς επιχειρείται με τη δημόσια περιουσία της πατρίδας μας), αλλά αργά και μεθοδικά, σε σωστές τιμές.

Χωρίς να επεκταθούμε σε νομικές λεπτομέρειες, η απόφαση του δικαστηρίου δικαίωσε πλήρως την Ισλανδία (αν και είναι πιθανή η προσφυγή της Βρετανίας και της Ολλανδίας σε άλλο δικαστήριο). Σε γενικές γραμμές δε επιβεβαίωσε το αυτονόητο: το ότι δηλαδή η κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, υπάγεται στους κανόνες  που ισχύουν διεθνώς, όσον αφορά τις συνθήκες «ανωτέρας βίας» (Force Majeure).

Σχετικά με τις εγγυήσεις για τις καταθέσεις, σύμφωνα με το δικαστήριο, το κράτος είναι υποχρεωμένο να τις πληρώνει, στο ύψος που το ίδιο έχει εγγυηθεί, μόνο υπό ομαλές συνθήκες. Για παράδειγμα, εάν στην  Ελλάδα κατέρρεε το χρηματοπιστωτικό σύστημα, το κράτος δεν θα είχε καμία υποχρέωση να αναλάβει να πληρώσει τα χρέη ή/και τις καταθέσεις των πελατών των τραπεζών - ακόμη και αν το είχε εγγυηθεί (γεγονός που σημαίνει ότι, όλες οι εγγυήσεις που δόθηκαν κατά το ξέσπασμα της κρίσης από τις κυβερνήσεις, όσον αφορά τις καταθέσεις των πολιτών τους, είναι χωρίς αντίκρισμα - όπως όλα όσα κατά καιρούς υπόσχονται ανερυθρίαστα οι πολιτικοί, χωρίς καμία πρόθεση να τα τηρήσουν).

Τέλος, όσον αφορά την προνομιακή μεταχείριση των πολιτών ενός κράτους, σχετικά με τους αλλοδαπούς (η Ισλανδία μετέφερε τις καταθέσεις των πολιτών της στις καλές τράπεζες, χωρίς καθόλου να τις «κουρέψει» ενώ, αντίθετα, οι καταθέσεις των ξένων οδηγήθηκαν στο πολύ μικρότερο εγγυητικό κεφάλαιο, το οποίο θα πλήρωνε το ανώτατο 20.000 € ανά καταθέτη), η Ισλανδία επίσης δικαιώθηκε - οπότε οι πολίτες της δεν έχασαν καθόλου χρήματα από τις καταθέσεις τους, σε αντίθεση με τις μεγάλες ζημίες των αλλοδαπών (Βρετανών και Ολλανδών κυρίως).

Ολοκληρώνοντας, οι πολίτες της Ιρλανδίας έχασαν δυστυχώς την ευκαιρία, αναλαμβάνοντας ανόητα την εξόφληση των χρεών των τραπεζών τους - όπως συνέβη και με τους Έλληνες κατόχους ομολόγων του δημοσίου (ιδιώτες, οργανισμοί κλπ.), οι οποίοι θα μπορούσαν να αντιμετωπισθούν προνομιακά από την ελληνική κυβέρνηση, με βάση την απόφαση για την Ισλανδία.Αυτοί που όμως δεν έχουν χάσει ακόμη την ευκαιρία είναι οι Κύπριοι και, ενδεχομένως, οι Ισπανοί - ή όποιοι άλλοι αντιμετωπίσουν στο μέλλον ανάλογα προβλήματα.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η Ισλανδία απέδειξε ότι, ο δικός της δρόμος, η διάσωση δηλαδή των πολιτών και όχι των τραπεζών, αφενός μεν οδηγεί στην έξοδο από τη χρηματοπιστωτική κρίση, αφετέρου είναι συμβατή με το ευρωπαϊκό δίκαιο - το πλέον εξελιγμένο παγκοσμίως.

Στην πλαίσια αυτά, οι ανάλογες ενέργειες της ελληνικής κυβέρνησης, η προσφυγή της δηλαδή στο Κράτος Δικαίου της ΕΕ, θα ήταν ο μοναδικός δρόμος για να διασωθεί η πατρίδα μας από τους εισβολείς - οι οποίοι απαιτούν τη λεηλασία τόσο της ιδιωτικής, όσο και της δημόσιας περιουσίας των Ελλήνων, παράλληλα με τον εξευτελισμό και την εξαθλίωση τους. 

Από την άλλη πλευρά, ο καπιταλισμός χωρίς τη χρεοκοπία, όπου άλλος αναλαμβάνει το ρίσκο ιδιοποιούμενος τυχόν κέρδη, ενώ άλλος πληρώνει, μέσω της κοινωνικοποίησης των ζημιών από τις κυβερνήσεις, ερήμην των πολιτών (ετεροβαρές ρίσκο), είναι αδύνατον να λειτουργήσει μακροπρόθεσμα - αφού, αργά ή γρήγορα, παύει να επικρατεί «η σιωπή των αμνών», με οδυνηρά επακόλουθα για την παγκόσμια ειρήνη και την κοινωνική συνοχή.

Κατ’ επέκταση, θεωρούμε πως οφείλουν να σταματήσουν τα «τεχνάσματα» και οι λογιστικές αλχημείες εκ μέρους των εθνικών κυβερνήσεων, καθώς επίσης των υπολοίπων Θεσμών της Ευρώπης - επίσης η παραπλάνηση των πολιτών τους, με στόχο να πληρώσουν αυτοί τις τεράστιες ζημίες του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Κλείνοντας υπενθυμίζουμε ότι, “η προστασία του ατόμου και του έθνους από τον εξαναγκασμό, είναι ξεκάθαρα η βασικότερη υποχρέωση της κυβέρνησης του”. Επίσης πως η διαχείριση της υπερχρέωσης ήταν ανέκαθεν μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της Πολιτικής - ενώ από την αρχαιότητα, η αντιπαράθεση μεταξύ δανειστών και οφειλετών, κατέληγε σε βίαιες συγκρούσεις και σε πολέμους, επειδή η εναλλακτική δυνατότητα, για την απαλλαγή από τα χρέη, ήταν η Δουλεία”.   

ΥΓ: Οι οικονομολόγοι οφείλουν να προβλέπουν τυχόν δυσοίωνες εξελίξεις στο μέλλον, καθώς επίσης να τις περιγράφουν με όσο το δυνατόν πιο «μελανά» χρώματα γίνεται, όσο πιο υπερβολικά μπορούν δηλαδή, έτσι ώστε να αποφευχθούν – γεγονός που συμβαίνει όταν οι άνθρωποι, οι κυβερνήσεις τους κοκ. συνειδητοποιούν τους ολισθηρούς δρόμους, στους οποίους κατευθύνονται, αλλάζοντας έγκαιρα πορεία. Όταν τα καταφέρνουν, όταν λοιπόν κάνουν σωστά τη δουλειά τους και εισακούγονται, οι προβλέψεις τους ευτυχώς δεν επαληθεύονται – με αποτέλεσμα τότε, ουσιαστικά λόγω του ότι εμπόδισαν να συμβεί το «μοιραίο», να κατηγορούνται άδικα ως μη επιστήμονες.

Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright)

Αθήνα, 09. Φεβρουαρίου 2013

viliardos@kbanalysis.com

Facebook   Twitter   Linked in   

Β. Βιλιάρδος - ΔΝΤ, ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΛΑΘΟΣ

ΔΝΤ, ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΛΑΘΟΣ: Ας ελπίσουμε ότι θα πάψουμε να αρκούμαστε στα λόγια και όχι στις πράξεις των πολιτικών, καθώς επίσης ότι θα σταματήσουμε να ενσαρκώνουμε την Ιφιγένεια στο ευρωπαϊκό δράμα - στο οποίο διαδραματίζουμε σκόπιμα πρωταγωνιστικό ρόλο

Είναι απογοητευτικό να το διαπιστώνει κανείς αλλά, χωρίς καμία αμφιβολία, τόσο η «έκρηξη ανοησίας», όσο και η «παραπλάνηση» των Ελλήνων από τους πολιτικούς τους, «ένθεν κακείθεν», συνεχίζεται, χωρίς καμία ντροπή – παράλληλα με τη διασπορά ψευδών ελπίδων. 

Ειδικότερα, ακόμη και οι πιο ανόητοι γνωρίζουν ότι, δεν πρέπει να κρίνεις κάποιον από αυτά που λέει, αλλά από αυτά που κάνει – από τις πράξεις του δηλαδή και όχι από τα λόγια του.  

Στα πλαίσια αυτά, όλες οι συζητήσεις σχετικά με το ότι, το ΔΝΤ «μετανόησε», αποδεχόμενο ότι έκανε λάθος (mea culpa ή meamaxima culpa καλύτερα, λάθος μου ή μεγάλο λάθος μου) με την πολιτική που εφάρμοσε στην Ελλάδα, είναι το λιγότερο «μωρές» - αφού δεν υπάρχει καμία άλλη πρόταση εκ μέρους του, ενώ συνεχίζει να επιμένει σε νέα μέτρα λιτότητας, εάν δεν αυξηθούν τα έσοδα (φορολογικοί διωγμοί, δήμευση της ιδιωτικής περιουσίας, λεηλασία του δημοσίου πλούτου κλπ.) ή εάν δεν μειωθούν οι δαπάνες (νέες απολύσεις κοκ).

Το ΔΝΤ ανήκει στην Τρόικα, η οποία είναι υπεύθυνη, ο αυστηρός κριτής καλύτερα και ο «ενορχηστρωτής» τόσο της οικονομικής, όσο και της δημοσιονομικής πολιτικής που εφαρμόζουν τα ελλειμματικά κράτη της Ευρωζώνης – ενώ δεν συμβουλεύει απλά τους πολιτικούς, αλλά καθορίζει την οικονομική και κοινωνική πολιτική που πρέπει υποχρεωτικά να ακολουθηθεί, αποτελώντας ουσιαστικά τη σκιώδη, τη μη δημοκρατικά εκλεγμένη εξουσία.

Όταν λοιπόν το ΔΝΤ αποδέχεται ότι, λόγω αριθμητικού λάθους (πολλαπλασιαστής μείωσης του ΑΕΠ σε σχέση με τα μέτρα λιτότητας 1,7 και όχι 0,5), υποχρέωσε πολλά κράτη να υιοθετήσουν μία αντιπαραγωγική πολιτική, η οποία είχε σαν αποτέλεσμα την κατάρρευση του ΑΕΠ, την έκρηξη της ανεργίας, τη χρεοκοπία χιλιάδων μικρομεσαίων επιχειρήσεων κοκ., δεν μπορεί να δικαιολογείται λέγοντας απλά «έκανα λάθος» - πόσο μάλλον να απαιτεί τα ίδια μέτρα με αυτά «προ του μεγάλου λάθους».      

Συμπερασματικά λοιπόν, εάν το ΔΝΤ είχε πράγματι «μετανοήσει», η πολιτική λιτότητας θα αποτελούσε ήδη παρελθόν – ενώ θα πίεζε όλες τις κυβερνήσεις να υιοθετήσουν άμεσα, επειγόντως, τώρα, μία αναπτυξιακή πολιτική. Εν τούτοις, κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, ενώ το ΔΝΤ δεν φαίνεται να αναλαμβάνει έμπρακτα τις ευθύνες που του αναλογούν – απλά αποδέχεται το λάθος του, επιμένοντας παραδόξως στη συνέχιση του!

Δυστυχώς, η αποδοχή των ανόητων δικαιολογιών του από την αντιπολίτευση στην πατρίδα μας, το «συγχωροχάρτι» δηλαδή που του δόθηκε, ήταν το λιγότερο απογοητευτική – ενώ τεκμηριώνει την αδυναμία των κομμάτων να κατανοήσουν ακόμη και τα απλούστερα πράγματα.

ΤΟ ΔΝΤ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ           

Όσον αφορά την Ελλάδα τώρα, ας ελπίσουμε ότι θα πάψουμε κάποια στιγμή να αρκούμαστε στα λόγια και όχι στις πράξεις των πολιτικών, καθώς επίσης ότι θα σταματήσουμε να ενσαρκώνουμε την Ιφιγένεια στο ευρωπαϊκό δράμα, στο οποίο διαδραματίζουμε σκόπιμα πρωταγωνιστικό ρόλο - ότι δεν θα συνεχίσουμε δηλαδή να είμαστε για πολλοστή χρονιά στο μάτι του κυκλώνα, στο κέντρο της υπόγειας διαμάχης για το «χρυσόμαλλο ευρωπαϊκό δέρας», ή το «ιδανικό υποψήφιο θύμα της Γερμανίας, για τον παραδειγματισμό των υπολοίπων εταίρων της Ευρωζώνης».

Εν τούτοις, κάτι τέτοιο απαιτεί και τη δική μας συνδρομή – «συν Αθηνά και χείρα κίνει» δηλαδή, όπως θα έλεγε ο Αίσωπος, αντικρίζοντας την καταστροφή, στην οποία έχει οδηγηθεί σκόπιμα η πατρίδα μας («ερήμην» δυστυχώς των πολιτών της, οι οποίοι συνεχίζουν «τον ύπνο του δικαίου» ή τη σιωπή των αμνών, πριν από τη σφαγή τους).  

Στα πλαίσια αυτά, ειδικά όσον αφορά την ανάπτυξη και με δεδομένους τους τέσσερις πυλώνες του ΑΕΠ*, εκ των οποίων οι τρεις είναι αδύνατον να αυξηθούν σήμερα, λόγω της πιστωτικής παγίδας (κατανάλωση, ιδιωτικές επενδύσεις, δημόσιες επενδύσεις),αυτό που μας απομένει είναι η τέταρτη συνιστώσα – η αύξηση των εξαγωγών, με την παράλληλη μείωση των εισαγωγών.

Απλούστερα, οφείλουμε όχι μόνο να καταναλώνουμε Ελληνικά, αλλά και να εξάγουμε Ελληνικά – με κάθε τρόπο και με κάθε μέσον που έχουμε στη διάθεση μας (ο τουρισμός ανήκει έμμεσα στις εξαγωγές, αφού εισρέει συνάλλαγμα – επίσης η ναυτιλία).

Παράλληλα, πρέπει να πάψουμε να διαμαρτυρόμαστε «νυχθημερόν», χωρίς κανένα αποτέλεσμα, καθώς επίσης να «χειραγωγούμαστε» από τα ΜΜΕ - να «βομβαρδιζόμαστε» με ανόητες τηλεοπτικές ή ραδιοφωνικές συζητήσεις και να κουβεντιάζουμε μεταξύ μας, χωρίς κανέναν πρακτικό στόχο.

Αντίθετα, οφείλουμε να δραστηριοποιηθούμε άμεσα, εμείς οι ίδιοι,  μεταξύ άλλων υποχρεώνοντας την πολιτική να εισάγει συνταγματικά τους βασικούς κανόνες της άμεσης, συμμετοχικής δημοκρατίας - καταρχήν, την ψήφιση των ουσιαστικών νόμων, απ’ ευθείας από τους ανιδιοτελείς πολίτες και όχι από το ιδιοτελές κοινοβούλιο.

* Υποσημείωση: Υπενθυμίζουμε ότι, τα τέσσερα βασικά στοιχεία του ακαθάριστού εθνικού προϊόντος (ΑΕΠ) είναι η ιδιωτική κατανάλωση (Κ), οι μικτές επενδύσεις (Ε), οι καταναλωτικές δαπάνες του δημοσίου (Δ), καθώς επίσης η διαφορά μεταξύ εξαγωγών και εισαγωγών (Εξ-Εισ.). Πρόκειται λοιπόν για την παρακάτω μαθηματική εξίσωση:

ΑΕΠ = Κ+Ε+Δ+(Εξαγωγές - Εισαγωγές)

(α)  Σε μία οικονομία τώρα, η οποία είναι υπερχρεωμένη, ελλειμματική και διανύει τον πέμπτο χρόνο ύφεσης, η κατανάλωση (Κ) περιορίζεται συνεχώς - μεταξύ άλλων σαν αποτέλεσμα της μεγάλης ανεργίας, των χρεοκοπιών, της πιστωτικής συρρίκνωσης (τραπεζικό πρόβλημα), καθώς επίσης των συσσωρευμένων ιδιωτικών χρεών.

Η κατανάλωση δεν υποχωρεί σήμερα μόνο στην Ελλάδα, όσον αφορά την Ευρωζώνη, αλλά επίσης στην Ισπανία, στην Ιταλία και αλλού – τελευταία στην Ολλανδία και στη Γαλλία, η οποία αποτελεί την επόμενη βόμβα στα θεμέλια του κοινού νομίσματος(απειλούμενη, μεταξύ άλλων, από μία καταστροφική έκρηξη της φούσκας ακινήτων που έχει δημιουργηθεί στο παρελθόν). 

(β)  Κατ' επέκταση, οι ιδιωτικές επενδύσεις (Ε) σε μηχανήματα και υποδομές, όπως και στον τομέα των ακινήτων, μειώνονται ανάλογα - αφού δεν υπάρχει ζήτηση, η οποία θα μπορούσε να τις αιτιολογήσει.

Προφανώς, κανένας επιχειρηματίας δεν επενδύει, εάν δεν περιμένει να πουλήσει τα προϊόντα του στους καταναλωτές - ενώ κανένας ιδιώτης δεν αγοράζει ακίνητα, όταν προβλέπει ή διαπιστώνει την αυξημένη φορολόγηση τους, παράλληλα με την αδυναμία επαναπώλησης, υπενοικίασης κοκ. Όταν λοιπόν μειώνεται η κατανάλωση, περιορίζονται οι επενδύσεις - οπότε και το ΑΕΠ, όσον αφορά τα δύο αυτά βασικά του στοιχεία.

Ειδικά όσον αφορά τις αποκρατικοποιήσεις, εκτός του ότι αποτελούν αναμφίβολα μία ύπουλη  παγίδα (άρθρο μας) ακόμη και αν υποθέσουμε ότι δεν είναι σκανδαλώδεις (δυστυχώς αποδείχθηκε το αντίθετο στην πατρίδα μας, όσον αφορά τουλάχιστον το Ολυμπιακό χωριό ή την ΑΤΕ, ενώ πιθανότατα θα συμβεί το ίδιο και με τον ΟΠΑΠ, τη ΔΕΗ, την ΕΥΔΑΠ κοκ.), δεν θεωρούνται νέες ιδιωτικές επενδύσεις και δεν βοηθούν την ανάπτυξη – αφού απλά αλλάζουν οι «μέτοχοι», ενώ οι καινούργιοι ιδιοκτήτες των κρατικών επιχειρήσεων συνήθως μειώνουν το προσωπικό, μεγεθύνοντας την ανεργία, αυξάνουν τις τιμές, επιδεινώνοντας τον πληθωρισμό, μεταφέρουν πολλά από τα κέρδη τους στο εξωτερικό, περιορίζοντας τη φορολογική βάση κλπ.   

(γ)  Οι δημόσιες δαπάνες βέβαια (Δ) μπορούν να αυξηθούν, κατά την πολιτική του Keynes, παρά το ότι μειώνονται η κατανάλωση και οι επενδύσεις - έτσι ώστε να αναθερμάνουν τη ζήτηση, για να κινηθεί ξανά η οικονομία μίας χώρας. Όταν όμως ένα κράτος, όπως για παράδειγμα η Ελλάδα, είναι υπερχρεωμένο και αναγκάζεται από τους δανειστές του ή από τις αγορές (Ισπανία, Ιταλία κλπ.) στη μείωση των δαπανών του, δεν είναι δυνατόν να προβεί σε δημόσιες επενδύσεις – ίσως μόνο να δημιουργήσει εκείνες τις προϋποθέσεις, με τη βοήθεια των οποίων θα μπορέσει να προσελκύσει ξένους επενδυτές.

Ποιός όμως ξένος επενδύει σε μία χώρα, η οποία ευρίσκεται σε βαθιά ύφεση, ακόμη και αν υποθέσουμε ότι τόσο το επιχειρηματικό της πλαίσιο (μηδενική διαφθορά κλπ.), όσο και το φορολογικό (ανταγωνιστική, μακροπρόθεσμα σταθερή φορολόγηση), λειτουργούν τέλεια; Πόσο μάλλον όταν πολλές άλλες χώρες, την ίδια χρονική στιγμή (ακόμη και η Αίγυπτος σήμερα), αναζητούν απεγνωσμένα ξένες επενδύσεις;

(δ)  Αυτό που απομένει λοιπόν για να υπάρξει ανάπτυξη σε μία τέτοια οικονομία, η οποία δεν μπορεί να αυξήσει την κατανάλωση, τις επενδύσεις, καθώς επίσης τις δημόσιες δαπάνες, είναι η μεγέθυνση των καθαρών (αφαιρουμένων των εισαγωγών)εξαγωγών – η κατά το δυνατόν μεγαλύτερη ενδυνάμωση δηλαδή του τελευταίου «πυλώνα» της οικονομίας της.

Απλούστερα, η αύξηση των εξαγωγών, παράλληλα με τη μείωση των εισαγωγών - γεγονός που σημαίνει ότι, εντός Ελλάδας, πρέπει να αγοράζουμε και να καταναλώνουμε αποκλειστικά και μόνο Ελληνικά Προϊόντα.

Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright)

Αθήνα, 04. Φεβρουαρίου 2013

viliardos@kbanalysis.com

Facebook   Twitter   Linked in   

TO "Καραμανλικό μανιφέστο" ΛΕΓΕΙ ΜΟΝΟΝ ΑΛΗΘΕΙΕΣ - ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΣΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ κ. ΣΤΟΥΡΝΑΡΑ

ME NON-PAPER

Καραμανλικό μανιφέστο με ρουκέτες κατά τρόϊκας και Γ.Στουρνάρα για οικονομία - εθνικά

Ρουκέτες εξαπολύει κατά του Γ. Στουρνάρα η πλευρά των καραμανλικών της ΝΔ, (η πλέον ευάριθμη ομάδα μέσα στην ΚΟ της ΝΔ, περισσότεροι και από τους "σαμαρικούς") με non-paper που κυκλοφόρησαν το οποίο απαντά στις συκοφαντίες του υπουργού Οικονομικών και ανθρώπου της τρόϊκα κατά του Κ. Καραμανλή για τον "δημοσιονομικό εκτροχιασμό της διετίας 2007-2009".

Η παρέμβαση των καραμανλικών, σύμφωνα με κεντρικά στελέχη της ΝΔ, γίνεται με την έγκριση του Κ. Καραμανλή και είναι πολύ σημαντικό αυτό, γιατί είναι η πρώτη φορά που δίνει έγκριση σε μία ομαδική οργανωμένη πολιτική κίνηση από το 2009. 

Στο non paper αναφέρεται ότι η Αντιπολίτευση δεν άφησε τον κ. Καραμανλή ούτε να κυβερνήσει, ούτε να περιορίσει το έλλειμμα, υποστηρίζοντας ότι είχε καλέσει τον Μάρτιο του 2009 τους πολιτικούς αρχηγούς σε συζήτηση προτείνοντας τους «να συμφωνήσουν σε ένα πλαίσιο 6 αρχών για να την οικονομική διαχείριση,το οποίο όμως απερρίφθη πρωτοστατούντος τού τότε Αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης», ενώ κατηγορούν την αντιπολίτευση και τον ηλεκτρονικό και γραπτό Τύπο, για «μπλοκάρισμα των μέτρων που είχε προτείνει». ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ!!!

Παράλληλα, επιρρίπτουν τις ευθύνες στην κυβέρνηση Παπανδρέου, τονίζοντας ότι « η κυβέρνηση Παπανδρέου ξόδεψε συνειδητά 10 δισ. στο τελευταίο τρίμηνο του 2009.ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ!!! Στόχος της ήταν να αυξήσει το έλλειμμα στο 12,7% του ΑΕΠ να κατηγορήσει τη Νέα Δημοκρατία και ταυτόχρονα να διευκολύνει την προσπάθεια μείωσης του την επόμενη χρονιά», που κατά τους «καραμανλικούς» αποδεικνύεται «από το γεγονός ότι τον Οκτώβριο, όταν η κυβέρνηση του  ΠΑΣΟΚ έκανε την εκτίμηση για έλλειμμα 12,7% στο τέλος του χρόνου, συμπεριέλαβε δαπάνες τις οποίες τελικά δεν έκανε. Για παράδειγμα, είχε υπολογίσει να πληρώσει 2,2 δισ. ευρώ για εξόφληση χρεών των νοσοκομείων, αλλά πλήρωσε μόνο 1,2 δισ», ενώ ίδιου τύπου κατηγορίες γίνονται και για την διαχείριση των αμυντικών δαπανών.ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ!!!

Για το πρώτο εννεάμηνο του 2009 όταν κατέρρευσαν τα φορολογικά έσοδα και σημειώθηκε μεθοδευμένη έκρηξη του ελλείμματος, τονίζουν ότι «είναι τουλάχιστον οξύμωρο ότι κατά το πρόγραμμα της τρόϊκας θα χρειαστεί περίπου μια δεκαετία αιματηρών θυσιών των Ελλήνων, δραματικής πτώσης του βιοτικού επιπέδου, αλλά και εθνικής αποδυνάμωσης για να βρεθεί το Δημόσιο χρέος στο ύψος του 120% αυτό δηλαδή που υποτίθεται πυροδότησε την ελληνική κρίση και έκανε αναγκαία την παρέμβαση της ΕΕ και του ΔΝΤ!!!!!», όπως καταλήγει το non-paper.ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ!!!

Με βάση την παραπάνω συλλογιστική, υπογραμμίζουν ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου «φούσκωσε» το έλλειμμα το 2009 και χρησιμοποιούν τα εξής επιχειρήματα:

*Η κυβέρνηση, το τελευταίο τρίμηνο του 2009 προχώρησε σε επιστροφές φόρων ύψους 1,5 δισ. ευρώ, ενώ τις πάγωσε από τον Ιανουάριο. ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ!!!

*Στο πρώτο εννεάμηνο του 2010 και ενώ προηγήθηκαν έντονες διαμαρτυρίες από το σύνολο τους επιχειρηματικού κόσμου, οι επιστροφές φόρων υπολείπονταν κατά 200 εκατ. ευρώ περίπου, σε σχέση με το 2009. 

*Το τελευταίο τρίμηνο του 2009, και μάλιστα τις τελευταίες ημέρες του έτους, πλήρωσε 1,2 δισ. ευρώ για χρέη νοσοκομείων, χωρίς να κάνει την αναγκαία διαπραγμάτευση με τους προμηθευτές για να περιορίσει  αισθητά την οφειλή.

*Το τελευταίο τρίμηνο του 2009 αύξησε τις δαπάνες για εξοπλιστικά προγράμματα κατά 0,7 δισ. ευρώ. ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ!!!

*Το τελευταίο τρίμηνο του 2009 δαπάνησε 0,5 δισ. ευρώ για την πρώτη δόση του επιδόματος αλληλεγγύης. ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ!!!

*Το τελευταίο τρίμηνο του 2009 μετέθεσε για το 2010 την είσπραξη του ΕΤΑΚ που αναλογούσε στο 2009, ύψους 0,6 δισ. ευρώ. ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ!!!

*Το τελευταίο τρίμηνο του 2009 αύξησε κατά 0,2 δισ. τις δαπάνες για το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, σε σχέση με τις ήδη αυξημένες προβλέψεις του Προγράμματος Σταθερότητας. ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ!!!

*Τα επίσημα στοιχεία δείχνουν, ότι στο 9μηνο Ιανουαρίου – Σεπτεμβρίου του 2010 περιέκοψε τις πληρωμές για το ΠΔΕ κατά 30,3% σε σχέση με το 2009, προκειμένου να εμφανίσει ότι το έλλειμμα μειώθηκε. ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ!!!

*Η κυβέρνηση, το τελευταίο τρίμηνο του 2009 κατήργησε τις ρυθμίσεις για τους ημιυπαίθριους (που επανέφερε αργότερα), την επιβολή φόρου στα λαχεία, το ξυστό και τα σκάφη αναψυχής (που επίσης επανέφερε αργότερα) χάνοντας έτσι έσοδα 2,2 δισ. ευρώ. ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ!!!

*Η κυβέρνηση, το τελευταίο τρίμηνο του 2009 αύξησε τις δαπάνες για οδοιπορικά, τις λειτουργικές δαπάνες και προμήθειες του Δημοσίου κατά 0,7 δισ. ευρώ επιπλέον των δαπανών που θα έκανε αν διατηρούσε το ρυθμό του πρώτου 9μήνου. ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ!!!

*Η κυβέρνηση, το τελευταίο τρίμηνο του 2009 και ενώ κατηγορεί τη Νέα Δημοκρατία για δήθεν κατάρρευση του φοροεισπρακτικού μηχανισμού, έχασε κυριολεκτικά κάθε έλεγχο στα έσοδα. Η υστέρηση εσόδων στο 9μηνο Ιανουαρίου – Σεπτεμβρίου 2009 σε σχέση με το 2008 ήταν 1,1 δισ. ευρώ.

 «Μόνο στο τελευταίο τρίμηνο του έτους ξεπέρασε τα 2 δισ. ευρώ, για να φθάσει στο σύνολο του έτους περίπου στα 3 δισ. ευρώ ! Δηλαδή , στο τελευταίο τρίμηνο οι απώλειες εσόδων ήταν διπλάσιες από ό,τι στο 9μηνο που κυβερνούσε τη χώρα η ΝΔ» σημειώνουν οι «καραμανλικοί» και συνεχίζουν: «Αν η κυβέρνηση κατάφερνε να διατηρήσει τις, έστω και μη ικανοποιητικές κατά το ΠΑΣΟΚ, επιδόσεις της ΝΔ στο διάστημα που είχε την ευθύνη, (αν για παράδειγμα δεν καθυστερούσε τρεις μήνες να τοποθετήσει γενικό γραμματέα στο Υπουργείο Οικονομικών) τότε ο προϋπολογισμός θα είχε επιπλέον έσοδα 1,7 δισ. ευρώ».

Στη συνέχεια, αναφέρουν ότι το άθροισμα όλων των παραπάνω ισούται με 9,3 δισ. ευρώ και πως η διαφορά ως τα 10 δισ. οφείλεται σε επιμέρους κονδύλια, όπως αυξημένες δαπάνες για τόκους, λιγότερα έσοδα από το φόρο κινητής τηλεφωνίας, κ.α.

«Αυτό είναι το δήθεν κρυφό έλλειμμα και είναι πλέον φανερό σε ποιόν οφείλεται. Αντίθετα, το 2010 η κυβέρνηση έκοψε τις δαπάνες για το ΠΔΕ, περιόρισε τις επιστροφές φόρων κλπ, με αποτέλεσμα το έλλειμμα να εμφανίζεται μειωμένο» υπογραμμίζουν.

Η απάντηση είναι 100% σε πολιτικό και όχι προσωπικό επίπεδο και δεν έχει ως στόχο μόνο να διώξει την λάσπη που έριξε ο Γ.Στουρνάρας επάνω στον Κ.Καραμανλή, αλλά και να προβληθεί μια νέα πλατφόρμα, μια νέα πολιτική πρόταση που αναμένεται από πολλούς Έλληνες από την πλευρά του Κ.Καραμανλή, αν και όποτε αποφασίσει να επανέλθει στα κοινά...

 

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

------------------------------------------------------------

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

ΘΕΜΑ 1ο

α) Το έλλειμμα του 2009 εσκεμμένως αυξήθηκε από την κυβέρνηση

Γ. Παπανδρέου στο 13,6% του ΑΕΠ με πολύ συγκεκριμένους

τρόπους, που περιγράφονται αναλυτικά παρακάτω.

Η πραγματικότητα είναι, ότι η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ Παπανδρέου

ξόδεψε συνειδητά αυτά τα 10 δισ. στο τελευταίο τρίμηνο του

2009. Στόχος της ήταν να αυξήσει το έλλειμμα στο 12,7% του ΑΕΠ

να κατηγορήσει τη Νέα Δημοκρατία και ταυτόχρονα να διευκολύνει

την προσπάθεια μείωσής του την επόμενη χρονιά. Αυτό άλλωστε

αποδεικνύεται από το γεγονός, ότι τον Οκτώβριο, όταν η κυβέρνηση

του ΠΑΣΟΚ έκανε την εκτίμηση για έλλειμμα 12,7% στο τέλος του

χρόνου, συμπεριέλαβε δαπάνες τις οποίες τελικά δεν έκανε. Για

παράδειγμα, είχε υπολογίσει να πληρώσει 2,2 δισ. ευρώ για

εξόφληση χρεών των νοσοκομείων, αλλά πλήρωσε μόνο 1,2 δισ. Το

ίδιο έγινε με τις αμυντικές δαπάνες: Υπολόγισε 3,1 δισ. ευρώ, αλλά

κατέβαλε 2,1 δισ. Το γεγονός ότι οι δαπάνες δεν υλοποιήθηκαν στο

σύνολό τους, σημαίνει ότι θα μπορούσαν εξ αρχής να μην έχουν

εγγραφεί – άρα και το έλλειμμα θα ήταν μικρότερο από το 12,7% του

ΑΕΠ.

Αυτό εννοούμε όταν λέμε ότι η κυβέρνηση φούσκωσε το έλλειμμα

του 2009. Και ιδού αποδείξεις με συγκεκριμένα νούμερα:

• Η κυβέρνηση, το τελευταίο τρίμηνο του 2009 προχώρησε σε

επιστροφές φόρων ύψους 1,5 δισ. ευρώ, ενώ τις πάγωσε

από τον Ιανουάριο. Ακόμη και στο πρώτο εννεάμηνο του 2010

και ενώ προηγήθηκαν έντονες διαμαρτυρίες από το σύνολο

τους επιχειρηματικού κόσμου, οι επιστροφές φόρων

υπολείπονταν κατά 200 εκατ. ευρώ περίπου, σε σχέση με το

2009.

• Η κυβέρνηση, το τελευταίο τρίμηνο του 2009, και μάλιστα τις

τελευταίες ημέρες του έτους, πλήρωσε 1,2 δισ. ευρώ για χρέη

νοσοκομείων, χωρίς να κάνει την αναγκαία διαπραγμάτευση

με τους προμηθευτές για να περιορίσει αισθητά την οφειλή.

• Η κυβέρνηση, το τελευταίο τρίμηνο του 2009 αύξησε τις

δαπάνες για εξοπλιστικά προγράμματα κατά 0,7 δισ. ευρώ.

2

• Η κυβέρνηση, το τελευταίο τρίμηνο του 2009 δαπάνησε 0,5

δισ. ευρώ για την πρώτη δόση του επιδόματος

αλληλεγγύης.

• Η κυβέρνηση, το τελευταίο τρίμηνο του 2009 μετέθεσε για το

2010 την είσπραξη του ΕΤΑΚ που αναλογούσε στο 2009,

ύψους 0,6 δισ. ευρώ.

• Η κυβέρνηση, το τελευταίο τρίμηνο του 2009 αύξησε κατά 0,2

δισ. τις δαπάνες για το Πρόγραμμα Δημοσίων

Επενδύσεων, σε σχέση με τις ήδη αυξημένες προβλέψεις του

Προγράμματος Σταθερότητας. Την ίδια στιγμή, τα επίσημα

στοιχεία δείχνουν, ότι στο 9μηνο Ιανουαρίου – Σεπτεμβρίου

του 2010 περιέκοψε τις πληρωμές για το ΠΔΕ κατά 30,3% σε

σχέση με το 2009, προκειμένου να εμφανίσει ότι το έλλειμμα

μειώθηκε.

• Η κυβέρνηση, το τελευταίο τρίμηνο του 2009 κατήργησε τις

ρυθμίσεις για τους ημιυπαίθριους (που επανέφερε

αργότερα), την επιβολή φόρου στα λαχεία, το ξυστό και τα

σκάφη αναψυχής (που επίσης επανέφερε αργότερα) χάνοντας

έτσι έσοδα 2,2 δισ. ευρώ.

• Η κυβέρνηση, το τελευταίο τρίμηνο του 2009 αύξησε τις

δαπάνες για οδοιπορικά, τις λειτουργικές δαπάνες και

προμήθειες του Δημοσίου κατά 0,7 δισ. ευρώ επιπλέον των

δαπανών που θα έκανε αν διατηρούσε το ρυθμό του πρώτου

9μήνου.

• Η κυβέρνηση, το τελευταίο τρίμηνο του 2009 και ενώ

κατηγορεί τη Νέα Δημοκρατία για δήθεν κατάρρευση του

φοροεισπρακτικού μηχανισμού, έχασε κυριολεκτικά κάθε

έλεγχο στα έσοδα. Η υστέρηση εσόδων στο 9μηνο

Ιανουαρίου – Σεπτεμβρίου 2009 σε σχέση με το 2008 ήταν 1,1

δισ. ευρώ. Μόνο στο τελευταίο τρίμηνο του έτους ξεπέρασε

τα 2 δισ. ευρώ, για να φθάσει στο σύνολο του έτους περίπου

στα 3 δισ. ευρώ ! Δηλαδή , στο τελευταίο τρίμηνο οι απώλειες

εσόδων ήταν διπλάσιες από ό,τι στο 9μηνο που κυβερνούσε τη

χώρα η ΝΔ . Αν η κυβέρνηση κατάφερνε να διατηρήσει τις,

έστω και μη ικανοποιητικές κατά το ΠΑΣΟΚ, επιδόσεις της ΝΔ

στο διάστημα που είχε την ευθύνη, (αν για παράδειγμα δεν

καθυστερούσε τρεις μήνες να τοποθετήσει γενικό γραμματέα

στο Υπουργείο Οικονομικών) τότε ο προϋπολογισμός θα είχε

επιπλέον έσοδα 1,7 δισ. ευρώ.

Το άθροισμα όλων των παραπάνω ισούται με 9,3 δισ. ευρώ. Η

διαφορά ως τα 10 δισ. οφείλεται σε επιμέρους κονδύλια, όπως

αυξημένες δαπάνες για τόκους, λιγότερα έσοδα από το φόρο κινητής
τηλεφωνίας, κ.α. Αυτό είναι το δήθεν κρυφό έλλειμμα και είναι πλέον
φανερό σε ποιόν οφείλεται. Αντίθετα, το 2010 η κυβέρνηση έκοψε
τις δαπάνες για το ΠΔΕ, περιόρισε τις επιστροφές φόρων κλπ, με
αποτέλεσμα το έλλειμμα να εμφανίζεται μειωμένο. Στο ερώτημα αν
είχαν ληφθεί αντίστοιχα μέτρα στο τέλος του 2009, η απάντηση
δυστυχώς είναι ότι από τον Οκτώβριο ως και το τέλος του 2009,
δεν υπήρξε ούτε ένα μέτρο περιορισμού του ελλείμματος.
Υπήρξαν μόνο μέτρα που το αύξησαν. Σε αντίθεση με εμάς που
είχαμε δεσμευτεί πριν τις εκλογές ότι θα λαμβάναμε πρόσθετα
μέτρα, στο πνεύμα των εξαγγελιών και των μέτρων που ανακοίνωσε
στη ΔΕΘ, το Σεπτέμβριο του 2009, ο πρώην πρωθυπουργός κ. Κ.
Καραμανλής.
Χωρίς αυτή την σκόπιμη παρέμβαση το έλλειμμα του 2009 θα
έκλεινε περίπου στο 8 – 9 % του ΑΕΠ.

β) Βεβαίως αργότερα στη διάρκεια του 2010 μεθοδεύτηκε νέα
αύξηση του ελλείμματος του 2009 στο ύψος του 15,4% του ΑΕΠ με
τον συνυπολογισμό σε αυτό των ΔΕΚΟ και άλλων δημοσίων
οργανισμών, υπόθεση που βρίσκεται ήδη στη κρίση της Δικαιοσύνης,
αφού μέλη της ΕΛΣΤΑΤ κατηγορούν με ισχυρά στοιχεία τον
επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ Ανδρέα Γεωργίου ότι αυθαίρετα αύξησε
ακόμα περισσότερο το έλλειμμα, με τις γνωστές οδυνηρές για όλους
συνέπειες.

γ) Χωρίς την μεθοδευμένη αύξηση του, το έλλειμμα του 2009 θα
εκινείτο περίπου στον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Το πιο εντυπωσιακό παράδειγμα όμως, είναι αυτό της Ιρλανδίας. Το
επικαιροποιημένο πρόγραμμα σταθερότητας της Ιρλανδίας για την
περίοδο 2009 – 2014, το οποίο συζητήθηκε στο Ecofin τον Απρίλιο
του 2010, προέβλεπε για το 2009 έλλειμμα 11,7% και για το 2010,
11,6%. Είναι γνωστό ότι η τελευταία εκτίμηση της Ιρλανδικής
κυβέρνησης ανέβασε το έλλειμμα του 2010 στο 32%, δηλαδή σχεδόν
σε τριπλάσια επίπεδα.
Τα στοιχεία αυτά αποδεικνύουν επίσης ότι λόγω της πρωτοφανούς
τότε διεθνούς κρίσης οι αποκλίσεις μεταξύ εκτιμήσεων και τελικών
πραγματοποιήσεων ήταν φυσιολογικά μεγαλύτερες του συνήθους.

δ) Να σημειωθεί ότι στη διάρκεια του 2009 η κυβέρνηση της ΝΔ:
- Προειδοποίησε για τις δυσμενείς οικονομικές εξελίξεις ήδη σε
προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή στις 12
Φεβρουαρίου 2009, την οποία προκάλεσε η ίδια.
- Εκάλεσε υπό τον τότε Π/Θ τους πολιτικούς αρχηγούς σε
συναντήσεις στις 5 Μαρτίου 2009 να συμφωνήσουν σε ένα
πλαίσιο 6 αρχών για να την οικονομική διαχείριση. Το πλαίσιο
απερρίφθη πρωτοστατούντος του τότε αρχηγού της
Αξιωματικής Αντιπολίτευσης.
- Έλαβε τρεις φορές περιοριστικά δημοσιονομικά μέτρα :
5.2.2009, στις 18.3.2009 και στις 25.6.2009. Τα μέτρα αυτά
αντιμετωπίστηκαν με πρωτοφανή επιθετικότητα από τα
κόμματα της αντιπολίτευσης και το συντριπτικά μεγαλύτερο
τμήμα του γραπτού και ηλεκτρονικού τύπου.
- Προκήρυξε εκλογές για τις 4.10.2009 με διακύβευμα την
ανάγκη αυστηρής δημοσιονομικής πολιτικής. Η στάση αυτή,
παρά την ακραία ανευθυνότητα της τότε Αξιωματικής
Αντιπολίτευσης, προλείανε το έδαφος για την ακολουθητέα
μετακλογικά πολιτική, προοπτική που δυναμίτισε με
προκλητικό τρόπο η κυβέρνηση που προέκυψε.

ΘΕΜΑ 2ο

Ο μύθος της εκτόξευσης του δημοσίου χρέους από τη κυβέρνηση της
Ν. Δ. Όπως προκύπτει ξεκάθαρα από τον πίνακα.
Την 31/12/2003 το Χρέος της Κεντρικής Κυβέρνησης ήταν 182 δισ.
ευρώ και την 31/12/2008 διαμορφώθηκε σε 262 δισ. ευρώ. Δηλαδή
αυξήθηκε κατά 80 δισ. ευρώ.
Που πήγαν αυτά τα χρήματα:
- 50 δισ. πήγαν για την πληρωμή τόκων, στο δημόσιο χρέος που
κληρονόμησε η Νέα Δημοκρατία.

- 10δισ. πήγαν για την πληρωμή αμυντικών εξοπλισμών που
είχαν παραγγελθεί από τις προηγούμενες κυβερνήσεις του
ΠΑΣΟΚ και πληρώθηκαν επί ΝΔ.
- 2,5 δισ. πήγαν για χρέη Νοσοκομείων που βρήκε η ΝΔ από
προηγούμενα χρόνια.
- 7 δισ. πήγαν για υποχρεώσεις προς τα ασφαλιστικά ταμεία
που είχαν αναλάβει οι προηγούμενες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ.
Δηλαδή από τα 80 δισ. τα 70 περίπου, πήγαν για την κάλυψη
υποχρεώσεων που είχαν αναλάβει οι προηγούμενες κυβερνήσεις, του
ΠΑΣΟΚ.
Ακόμη και αν συνυπολογίσουμε το 2009. χρονιά κατά την οποία το
Δημόσιο χρέος αυξήθηκε κατά πολύ, όπως συνέβη σε όλες τις χώρες,
λόγω της διεθνούς κρίσης, η συνολική εικόνα δεν αλλάζει. Στο τέλος
του 2009, το χρέος ήταν 298 δισ. ευρώ, δηλαδή αυξημένο κατά 116
δισ. ευρώ, σε σχέση με το 2003. Στο διάστημα 2003 – 2009 οι τόκοι
που πληρώθηκαν ήταν 61 δισ. ευρώ, 20 δισ. ήταν οι δαπάνες για
εξοπλισμούς, χρέη νοσοκομείων και ταμεία που αναλύσαμε
παραπάνω. Αλλά 5,2 δις. καλύπτουν τις δαπάνες για την απόκτηση
προνομιούχων μετοχών των τραπεζών και την αύξηση κεφαλαίου
του ΤΕΜΠΜΕ, στο πλαίσιο των προγραμμάτων ενίσχυσης της
πραγματικής οικονομίας και στήριξης του τραπεζικού συστήματος.
Τα υπόλοιπα 30 δισ. περίπου είναι το έλλειμμα του 2009, όπου
φρόντισε να το φτάσει το ΠΑΣΟΚ. Πρέπει όμως να σημειώσουμε, ότι
η αύξηση του χρέους το 2009 συνδέεται και με την προσπάθεια της
κυβέρνησης της ΝΔ να στηρίξει την πραγματική οικονομία, με
προγράμματα ενίσχυσης συγκεκριμένων κλάδων της οικονομίας
(π.χ. εξαγωγές, οικοδομή), που θα είχαν πολλαπλασιαστικό
αποτέλεσμα. Το ύψος του δημοσίου χρέους που κληρονομήσαμε,
όπως φαίνεται από τα στοιχεία που παρατέθηκαν προηγουμένως,
δεν επέτρεπε περαιτέρω επέκταση των προγραμμάτων αυτών.
Όσον αφορά εξάλλου, την αναθεώρηση του χρέους για το 2009 και
τα προηγούμενα χρόνια από την Eurostat, το Νοέμβριο του 2010,
αυτή δεν οφείλεται στην αποκάλυψη δήθεν κρυφών
υποχρεώσεων. Οφείλεται στο γεγονός ότι καταγράφηκαν στο
χρέος το γνωστό swap της Goldman Sachs, (που έγινε το 2001, επί
ΠΑΣΟΚ, και μας ακολουθεί έκτοτε) και οι συσσωρευμένες οφειλές
των ΔΕΚΟ, οι οποίες ήταν γνωστές εντός και εκτός Ελλάδος από
τους δημοσιευμένους ισολογισμούς. Δεν ήταν κρυφά, για
παράδειγμα, τα χρέη του ΟΣΕ, του Μετρό, της ΕΡΤ, των αμυντικών

βιομηχανιών, κ.λ.π. Ουδέποτε όμως η Eurostat είχε ζητήσει στο
παρελθόν να περιληφθούν αυτά στα στοιχεία της γενικής
κυβέρνησης.
Η αύξηση του χρέους στο 127% του ΑΕΠ το 2009 οφείλεται κατά
κύριο λόγο σε επιλογές των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ.
Σε κάθε περίπτωση να σημειωθεί ότι:

α. Η ευθύνη της ΝΔ αφορά μόνο το πρώτο εννεάμηνο του 2009. Το
τελευταίο τρίμηνο του 2009 (Οκτώβριος – Δεκέμβριος) με την
κατάρρευση των φορολογικών εσόδων και την μεθοδευμένη έκρηξη
του ελλείμματος, συνεπώς και της ανάλογης αύξησης του δημοσίου
χρέους βαρύνει σχεδόν αποκλειστικά την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

β. Ακόμα και έτσι πάντως, είναι τουλάχιστον οξύμωρο ότι κατά το
πρόγραμμα της Τρόϊκας θα χρειαστεί περίπου μια δεκαετία
αιματηρών θυσιών των Ελλήνων, δραματικής πτώσης του βιοτικού
επιπέδου, αλλά και εθνικής αποδυνάμωσης για να βρεθεί το Δημόσιο
Χρέος στο ύψος του 120% αυτό δηλαδή που υποτίθεται πυροδότησε
την ελληνική κρίση και έκανε αναγκαία την παρέμβαση της ΕΕ και
του ΔΝΤ!!!!!
===============================================

ΝΕΑ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΙΣ PUBLIC ISSUE

ΠΟΛΥ ΣΩΣΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΛΕΓΕΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ

Με επιστολή του ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος επιτίθεται σε αυτούς που τον κατηγόρησαν για αντιδημοκρατική συμπεριφορά με αφορμή τα όσα υποστήριξε στην κηδεία του χουντικού Ντερτιλή.

Ο Μητροπολίτης επιτέθηκε σε Ανδρουλάκη, Παπούλια, ΜΜΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ενώ για ακόμα μια φορά εξέφρασε τη συμπάθειά του στη Χρυσή Αυγή.

Αναλυτικά η επιστολή του Αμβρόσιου αναφέρει:

  «Οργή μας προκάλεσε η στάση του Βουλευτή κ. Μίμη Ανδρουλάκη, ο οποίος αρνήθηκε να λάβει μέρος στην ορκωμοσία της Βουλής, επειδή στην Αίθουσα του Κοινοβουλίου παρίσταντο οι Βουλευτές της Χρυσής Αυγής. Όπως επίσης μεγάλη θλίψη μας γέμισε η παράλειψη του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Κάρολου Παπούλια νά συμπεριλάβει στη Σύσκεψη των Πολιτικών Αρχηγών τον εκπρόσωπό της κ. Νίκο Μιχαλολιάκο. Ωσαύτως πολλή αγανάκτηση μας προκάλεσε η στάση των ΜΜΕ, ανάμεσα στα οποία περιλαμβάνεται και το Κανάλι της Κρατικής -και όχι της Δημόσιας, όπως συνηθίζουν να την ονομάζουν, ναρκισσευόμενοι, οι δημοσιογράφοι της πρωϊνής ζώνης της ΝΕΤ- τα οποία κατά την προεκλογική περίοδο επιμελώς αγνόησαν το κόμμα της Χρυσής Αυγής, αλλά, όλως παραδόξως, μετά τις εκλογές δεν έπαυσαν να προβάλλουν πάλιν καί πολλάκις στη διάρκεια της ημέρας και με υπερβάλλοντα ζήλο, το ατυχές εκείνο περιστατικό του «εγέρθητι», ασφαλώς για να τους εκθέσουν!

  Έτσι μεταξύ των άλλων καταπατήθησαν και τα ανθρώπινα δικαιώματα μιάς μερίδος Ελλήνων Πολιτών. Τέλος, αυτή καθ’ εαυτήν η άρνηση των εκπροσώπων των επτά Κομμάτων στο να κληθή και ο εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής στη Σύσκεψη υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας μαρτυρεί έλλειμμα Δημοκρατίας. Ποτέ δεν περιμέναμε μια τέτοια στάση ιδιαίτερα από τους κ.κ. Σαμαράν καί Βενιζέλον, τους εκπροσώπους της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ αντιστοίχως, οι οποίοι οφείλουν να έχουν περίσσευμα καί όχι έλλειμμα Δημοκρατίας στην ψυχή τους!

  Δεν δύναμαι να κατανοήσω πως και γιατί οι ιδέες της Χρυσής Αυγής είναι ανατρεπτικές και γιατί δεν είναι το ίδιο ανατρεπτικές ή επικίνδυνες και οι ιδέες του ΣΥΡΙΖΑ ή του ΚΚΕ; Ποιοί άραγε κυριολεκτικά έκαψαν την Αθήνα στην περιοχή της πλατείας Συντάγματος; Δεν ήσαν τα ανατρεπτικά στοιχεία, που εντάσσονται στις γραμμές των κομμάτων της αριστεράς; Οι οπαδοί της καποτε ονομάζονταν “αναρχοκομμουνιστές”.

  Σήμερα άλλαξαν όνομα, όχι όμως και ιδέες! Εκεί, στήν οδό Σταδίου, στο Κατάστημα της Marfin, κάηκε και η δική μας, η Αγγελική από το Αίγιο, έγγυος εξ μηνών! Γιατί άραγε είναι επικίνδυνοι οι οπαδοί της Χρυσής Αυγής καί δεν είναι εξ ίσου επικίνδυνη και η κα Ρεπούση με τις ανατρεπτικές ιδέες και διδαχές της; Ήταν πράγματι αποτέλεσμα “συνωστισμού” η πάλαι ποτέ καταστροφή της Σμύρνης, όπως διδάσκει η κα Ρεπούση; Στην αληθινή Δημοκρατία όλοι -ανεξαιρέτως όλοι- χωράνε! Και οι κόκκινοι και οι πράσινοι καί οι γαλάζιοι, καθώς επίσης και οι κατακόκκινοι καί οι καταπράσινοι καί οι καταγάλανοι!

  Όταν ο Ελληνικός Λαός εκλέγει, ασκεί το δημοκρατικό του δικαίωμα. Εκλέγει και επιλέγει τα πρόσωπα που επιθυμεί! “Σταυρώνει” ή “μαυρίζει”, επιδοκιμάζει ή αποδοκιμάζει όποιους επιθυμεί”, ανεβάζει ή κατεβάζει Κυβερνήσεις και, τέλος, ψηφίζει Κόμματα, υπό τόν όρον ότι αυτά διαθέτουν το τεκμήριο της νομιμότητος! Το δικαίωμα μιάς επιλεκτικής Δημοκρατίας ουδείς το διαθέτει! Συνεπώς ούτε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ούτε οι Πολιτικοί Αρχηγοί, ούτε τα ΜΜΕ, ούτε τα επί μέρους πρόσωπα, όπως ο κ. Μίμης Ανδρουλάκης, έχουν δικαίωμα να εφαρμόζουν μια επιλεκτική Δημοκρατία!

Όλα αυτά τα φαινόμενα καταδεικνύουν, ότι στη Χώρα μας, όπου κάποτε γεννήθηκε Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, αυτό το μεγάλο δώρο της κοινωνικής ζωής, δηλ. η γνήσια Δημοκρατία σήμερα στη Ελλάδα μας είναι άρρωστη, παραμορφωμένη από στρεβλώσεις! Πως να δικαιολογήσεις π.χ. την κυρία Παπαρήγα, που απαγορεύει στο ΣΔΟΕ να πραγματοποιήσει οικονομικό έλεγχο στο ΚΚΕ καί στο Μέγαρο του Λαού, εκεί στον Περισσό…»

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr