ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΝ - Β. Βιλιάρδος - Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ

Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ: Η απόλυτη ενεργειακή εξάρτηση από τη Ρωσία, τα ελλείμματα κοινωνικής δικαιοσύνης, οι κίνδυνοι μαζικής απώλειας πιστώσεων, καθώς επίσης η περιορισμένη εθνική ανεξαρτησία, είναι τα μεγάλα προβλήματα της δύστυχης χώρας

"Με τη φράση «εθνική ανεξαρτησία» περιγράφει κανείς το δικαίωμα ενός κράτους να αποφασίζει μόνο του, χωρίς να εξαρτάται από ένα άλλο κράτος. Αν και από νομικής πλευράς η φράση «εθνική κυριαρχία» υποδηλώνει το ίδιο, δεν πρόκειται για συνώνυμα.  

«Κυρίαρχος» είναι ο απόλυτος μονάρχης, ο οποίος στέκεται πάνω από όλους - αυτός δηλαδή που μπορεί να αποφασίζει, χωρίς να λαμβάνει υπ' όψιν του άλλες δυνάμεις στο εσωτερικό της χώρας του. Ακριβώς για το λόγο αυτό, στα δημοκρατικά πολιτεύματα μιλάμε για «λαϊκή κυριαρχία» - η οποία όμως, σε πολλές περιπτώσεις δυστυχώς, υπάρχει μόνο κατά τη διενέργεια των εκλογών ενώ, ακόμη και τότε, περιορίζεται από τις «εστίες χειραγώγησης» της κοινής γνώμης.

Αντίθετα τώρα, η λέξη «ανεξάρτητος» είναι συνδεδεμένη με την έννοια της ελευθερίας - όπου, εάν αφορά κοινωνίες, πρόκειται για τη δυνατότητα των λαών να αποφασίζουν μόνοι τους, χωρίς να εξαρτώνται από ξένες δυνάμεις.

Κατ’ επακόλουθο, η επίσημη διακήρυξη της ανεξαρτησίας (Declaration of independence), ευρίσκεται στο ξεκίνημα της δημιουργίας όλων των δημοκρατιών - οι οποίες έχουν προέλθει είτε (α) μέσω της απελευθέρωσης τους από μία αποικιακή αυτοκρατορία (για παράδειγμα, οι Η.Π.Α. από τη Βρετανία), είτε (β) από το «διαμελισμό» ενός κράτους (για παράδειγμα, οι χώρες που διαδέχθηκαν τη Γιουγκοσλαβία). Συχνά ακολουθεί πολύ αργότερα, η αναγνώριση της εθνικής ανεξαρτησίας τους.

Προφανώς κράτη όπως η Ελλάδα, τα οποία δεν μπορούν να αποφασίσουν μόνα τους, αφού οι κυβερνήσεις τους ενεργούν κατ' εντολή των δανειστών τους, δεν είναι ούτε από νομικής πλευράς ανεξάρτητα - ενώ τόσο οι λαοί, όσο και οι πρωθυπουργοί τους, δεν είναι σε καμία περίπτωση κυρίαρχοι. Γιατί λοιπόν οι πολίτες τους να επιδεικνύουν κοινωνική υπακοή;".

Ανάλυση

Όπως όλα τα νομίσματα έχουν δύο όψεις, έτσι συμβαίνει και με τη Γερμανία – η οποία, παρά το ότι θεωρείται ισχυρή από οικονομικής πλευράς, πληρώνει ένα πολύ ακριβό τίμημα. Εκτός αυτού, δεν έχει καταφέρει ακόμη να ξεφύγει από τα «δεσμά» του παρελθόντος – παρά το ότι έχει διαχωρίσει τη θέση της από το «ναζιστικό καθεστώς», το οποίο θεωρεί αφενός μεν ως «ξένο σώμα», αφετέρου ως τον μοναδικό υπεύθυνο για το «ολοκαύτωμα» της Ευρώπης. Η τραγωδία τώρα, με την οποία είναι αντιμέτωπη, τα κυριότερα προβλήματα της καλύτερα, είναι τα εξής:

(α)  Ενεργειακή εξάρτηση

Μετά την απόφαση της καγκελαρίου να σταματήσει πρόωρα τη λειτουργία των εργοστασίων παραγωγής πυρηνικής ενέργειαςφοβούμενη, πολύ σωστά, συμβάντα ανάλογα με αυτό της Fukushima, η ενεργειακή εξάρτηση της Γερμανίας από τη Ρωσία είναι σχεδόν απόλυτη.

Αρκεί να σημειώσει κανείς ότι, κατά τη διάρκεια της συνάντησης των G20, η Ρωσία (Gazprom) υπέγραψε συμφωνία με την Κίνα, για παράδοση 38 δις κυβικών μέτρων φυσικού αερίου από το 2018, ενώ η Γερμανία καταναλώνει ήδη 93 δις κμ, για να κατανοήσει το μέγεθος της εξάρτησης της.

Στα πλαίσια της ίδιας συνάντησης, η κυρία Merkel απομονώθηκε για πρώτη φορά από όλους τους Ευρωπαίους,  αφού δεν συνυπέγραψε τη συμφωνία με τις Η.Π.Α. για τον πόλεμο στη Συρία – τασσόμενη, προφανώς καταναγκαστικά, με την πλευρά της Ρωσίας, γεγονός που επιβεβαιώνει τη θέση μας (ίσως οφείλουμε να προσθέσουμε εδώ ότι συνήθως, μετά από μία απομόνωση, ακολουθούν τα «χτυπήματα της μοίρας»).       

Περαιτέρω, ο πρώην καγκελάριος της Γερμανίας, ο οποίος ανέλαβε τη θέση του συμβούλου στον κρατικό ρωσικό κολοσσό, στην Gazprom, συνέβαλλε στο να γίνει η Ρωσία ο μεγαλύτερος προμηθευτής φυσικού αερίου της γερμανικής βιομηχανίας και των νοικοκυριών - μέσω του αγωγού Nord Stream (εικόνα).

Ο ΑΓΩΓΟΣ NORD STREAM

Εάν λοιπόν η Γερμανία, για οποιονδήποτε λόγο, έλθει σε αντίθεση με τη Ρωσία, οι πιέσεις που θα μπορούσαν να της ασκηθούν είναι τεράστιες - πόσο μάλλον εάν τυχόν ξεσπάσει πόλεμος στη Συρία, εμποδίζοντας ή ακριβαίνοντας δυσανάλογα την τροφοδοσία της με ενέργεια από τις αραβικές χώρες. Άλλωστε, η Ευρώπη γενικότερα αντιμετωπίζει ήδη μεγάλα προβλήματα, από το εμπάργκο που επέβαλλε στο συριακό καθεστώς και στο Ιράν.

Όσον αφορά τώρα τις εναλλακτικές δυνατότητες της Γερμανίας, ο αγωγός TAP, ο οποίος θα περάσει από την Ελλάδα και την Τουρκία, φτάνοντας στην Ιταλία, αφενός μεν θα καθυστερήσει αρκετά, αφετέρου θα την υποχρεώσει σε συμβιβασμούς και με τις δύο χώρες - ενώ τα ενεργειακά κοιτάσματα της Ελλάδας και της Κύπρου (η οποία όμως κλίνει προς τη Ρωσία, μετά τοέγκλημα της Γερμανίας εις βάρος της), είναι μεν πολύτιμα, αλλά θα απαιτήσουν πολύ χρόνο.

(β) Έλλειμμα κοινωνικής δικαιοσύνης

Η Γερμανία, επιλέγοντας μία οδυνηρή για τους πολίτες της «μερκαντιλιστική πολιτική» (αύξηση των εξαγωγών, μείωση των εισαγωγών, ανάπτυξη εις βάρος των άλλων, εισαγωγή θέσεων εργασίας, εξαγωγή ανεργίας), έχει μειώσει τις πραγματικές αμοιβές των εργαζομένων της από το έτος 2000 - παρά την αύξηση της παραγωγικότητας τους (Πίνακας Ι).

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Η Γερμανία είναι ο παγκόσμιος πρωταθλητής στη μείωση των πραγματικών αμοιβών των εργαζομένων μεταξύ των ετών 2000 και 2010 – παρά το ότι διαθέτει μία υπερσύγχρονη βιομηχανία),

Χώρα	Πραγματικός μισθός
Γερμανία	-4,5%
Ιαπωνία	-1,8%
Η.Π.Α.	2,2%
Αυστρία	2,7%
Ιταλία	3,8%
Ολλανδία	4,8%
Βέλγιο	7,4%
Ισπανία	7,5%
Γαλλία	8,6%
Λουξεμβούργο	9,3%

Πηγή: Global wage Report, Geneve

Παράλληλα, η μερική απασχόληση έχει αυξηθεί σε μεγάλο βαθμό, αφού υπολογίζεται ότι, περί τα 7,5 εκ. Γερμανοί εργάζονται τέσσερις ή και λιγότερες ώρες ημερησίως - ενώ, ακόμη και μία ώρα την εβδομάδα να εργάζεται κάποιος, δεν καταγράφεται ως άνεργος στις στατιστικές. Εκτός αυτού, έχει κλιμακωθεί ο αριθμός των «ενοικιαζόμενων εργαζομένων» - ένα «σύστημα», το οποίο δημιουργεί τεράστια προβλήματα στον άνθρωπο.

Περαιτέρω, σχεδόν κάθε τέταρτος Γερμανός (24,1%) εργάζεται με μισθό πολύ χαμηλότερο, από το μέσον όρο – ενώ η χώρα, στο συγκεκριμένο τομέα, κατέχει τη δεύτερη θέση μετά τη Λιθουανία (διάγραμμα Ι, όπου η μπλε γραμμή αφορά το μερίδιο των χαμηλά αμειβομένων στο σύνολο των απασχολουμένων, ενώ η πορτοκαλί το ίδιο μερίδιο, σε σχέση με τους εργαζόμενουςχωρίς τους μερικά απασχολούμενους).

ΔΙΑΓΡΑΜΜΑ Ι – ΠΟΣΟΣΤΑ ΧΑΜΗΛΟΜΙΣΘΩΝ ΣΕ 17 ΧΩΡΕΣ

 

Το 51,1% των χαμηλόμισθων εργαζομένων έχει συμβάσεις ορισμένου χρόνου (για σύγκριση, μόλις τα 22% στη Μ. Βρετανία), ενώ το ποσοστό που απασχολείται ως «ανειδίκευτο» είναι το μεγαλύτερο στην Ευρώπη, με 44,5% (για παράδειγμα, στη Ιταλία είναι 15,3%).

Από την άλλη πλευρά, η καγκελάριος περιόρισε σημαντικά το κοινωνικό κράτος (παιδεία, υγεία κλπ.) - ενώ σκοπεύει το επόμενο έτος να ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό της, «υπεξαιρώντας» τα χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων. Την ίδια στιγμή η οικονομική αστυνομία της, ένα πραγματικό «κράτος εν κράτει», κυριολεκτικά καταδιώκει τους φορολογουμένους, αντιμετωπίζοντας τους ως κοινούς εγκληματίες και «απομυζώντας» τους όσο περισσότερα χρήματα μπορεί - δικαίως και αδίκως.

Τέλος, όλο και πιο πολλά διαμερίσματα μένουν ανοίκιαστα στη χώρα, λόγω των υψηλών ενοικίων, σε συνάρτηση με τις χαμηλές αμοιβές των περισσοτέρων εργαζομένων – ενώ το μεγαλύτερο μέρος της δημόσιας περιουσίας έχει προ πολλού ιδιωτικοποιηθεί, καθιστώντας τη Γερμανία «έρμαιο» των πολυεθνικών.  

Όλα αυτά έχουν δημιουργήσει αρκετές «εστίες αντίδρασης» εντός της γερμανικής κοινωνίας η οποία, κάποια στιγμή, θα εξεγερθεί – ακόμη και αν δεν στερήσει την κυβερνητική πλειοψηφία από την καγκελάριο, ειδικά μετά το μοιραίο λάθος του αρχηγού της αντιπολίτευσης, να αναφερθεί σε σχέδια μείωσης των αμοιβών των υψηλόμισθων δημοσίων υπαλλήλων (της πλέον συνεκτικής ομάδας ψηφοφόρων).  

(γ)  Κίνδυνοι μαζικής απώλειας πιστώσεων

Η Γερμανία είναι αντιμέτωπη με το αιώνιο πρόβλημα των «μερκαντιλιστών» - οι οποίοι, αφενός μεν είναι υποχρεωμένοι να δανείζουν τα πλεονάσματα τους, αφετέρου αδυνατούν να τα εισπράξουν στη συνέχεια. Η αιτία είναι το ότι, η συγκεκριμένη πολιτική τους αποδυναμώνει τα άλλα «κράτη-πελάτες» τους, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να εξοφλήσουν τις υποχρεώσεις τους (Πίνακας ΙΙ).  

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Δανειστές (αριστερά) και οφειλέτες (δεξιά) στο σύστημα Target II της Ευρωζώνης, με ημερομηνία αναφοράς τις 15.08.2012, σε δις € - κεντρικές τράπεζες των κρατών. 

Χώρα	Ποσόν	Χώρα	Ποσόν
Γερμανία	727,206	Ισπανία	-423,272
Λουξεμβούργο*	124,119	Ιταλία	-280,093
Ολλανδία	123,299	Ελλάδα	-105,044
Φιλανδία	59,050	Ιρλανδία	-103,200
Εσθονία	0,699	Πορτογαλία	-74,324
		Βέλγιο	-41,091
		Αυστρία	-37,937
		Σλοβακία	-13,622
		Γαλλία	-12,187
		Κύπρος	-10,434
		Σλοβενία	-5,166
		Μάλτα	-1,137
Σύνολο	1.034,373	Σύνολο	-1.107,507

* Τα χρήματα του Λουξεμβούργου είναι ουσιαστικά γερμανικά (φορολογικός παράδεισος), ενώ η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, αν και με έδρα το Λουξεμβούργο (πρόεδρος ο κ. J.C.Juncker), είναι υπό γερμανική «κηδεμονία».   

Πηγή: Ινστιτούτο οικονομικής ανάλυσης του πανεπιστημίου του Osnabrueck

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Οι ανισορροπίες λοιπόν, τις οποίες έχει προκαλέσει στην Ευρώπη η Γερμανία, επιμένοντας να εφαρμόζει μια μερκαντιλιστική πολιτική εις βάρος τόσο των εργαζομένων της, όσο και των «εταίρων» της, έχουν δημιουργήσει ήδη τεράστια προβλήματα στην ίδια – τα οποία θα γινόταν ακόμη μεγαλύτερα, εάν επέλεγε την έξοδο της από την Ευρωζώνη.       

(δ)  Περιορισμένη εθνική ανεξαρτησία

Σε μία πολιτική εκδήλωση στη Στουτγάρδη η γερμανίδα καγκελάριος ανακοίνωσε, απαντώντας ουσιαστικά στο βασικό ερώτημα των εκλογέων της ότι, με την ανάκληση του άρθρου 10 του νόμου από τις 13. Αυγούστου του 1968 (περιορισμοί των ταχυδρομικών μυστικών, καθώς επίσης των επικοινωνιών), αποκαταστάθηκε η πλήρης ανεξαρτησία της Γερμανίας.

Με τον παραπάνω νόμο, ο οποίος δεν ανακλήθηκε κατά τα ΜΜΕ της χώρας, οι αμερικανοί έχουν το δικαίωμα να παρακολουθούν και να υποκλέπτουν όλες τις τηλεπικοινωνιακές δραστηριότητες της Γερμανίας - επομένως, το κράτος δεν είναι εθνικά ανεξάρτητο.

Περαιτέρω, σε μία άλλη εκδήλωση, η καγκελάριος ισχυρίσθηκε ότι, η γερμανική ανεξαρτησία αποκαταστάθηκε «στην πραγματικότητα», με τη σύμβαση «Δύο-Συν-Τέσσερα», μετά την επανένωση της Δυτικής με την Ανατολική Γερμανία - το 1990, όπου υπογράφηκε η συμφωνία μεταξύ των δύο Γερμανιών από τη μία πλευρά, καθώς επίσης της Γαλλίας, της Ρωσίας, της Μ. Βρετανίας και των Η.Π.Α. από την άλλη.

Συνέχισε δε λέγοντας χαρακτηριστικά πως "Μετά την αποκάλυψη των υποκλοπών από τον Snowden διαπιστώσαμε ότι, υπάρχουν ακόμη ορισμένες ειδικές συμφωνίες με τους συμμάχους του 2^ου Παγκοσμίου Πολέμου, με βάση τις οποίες δεν παρέχεται πλήρης ανεξαρτησία στις μυστικές μας υπηρεσίες. Ξεκινήσαμε όμως «προφορικές» συζητήσεις, για να αποκατασταθεί πλήρως η εθνική μας κυριαρχία".

Σύμφωνα τώρα με πολλούς Γερμανούς (μεταξύ των οποίων ο γνωστός ιστορικός J.Foschepoth), οι οποίοι έχουν αναλύσει διεξοδικά το θέμα, οι αμερικανοί μπορούν ακόμη και σήμερα να υποκλέπτουν νόμιμα όλες τις τηλεφωνικές συνομιλίες της χώρας - γεγονός που δεν συνηγορεί στο ότι, η Γερμανία είναι εθνικά ανεξάρτητη.

Σε κάθε περίπτωση φαίνεται πως η εθνική ανεξαρτησία της Γερμανίας είναι περιορισμένη σε μεγάλο βαθμό - κάτι που σίγουρα γνωρίζει ο εκάστοτε καγκελάριος της χώρας (ενώ είναι υποχρεωμένη να «πλέει» ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη – μεταξύ της Ρωσίας και των Η.Π.Α. δηλαδή).

Πόσο μάλλον όταν οι αμερικανοί διατηρούν στη Γερμανία τη μεγαλύτερη πολεμική βάση τους στον πλανήτη (US AirForce), εκτός των Η.Π.Α., από το έτος 1945 - στην πόλη Ramstein, όπου μένουν περίπου 50.000 αμερικανοί.

Ακόμη και αν προσπάθησε λοιπόν η καγκελάριος να «διασκεδάσει τις υποψίες», φορώντας ένα κολιέ με τα εθνικά χρώματα της Γερμανίας (εικόνα), κατά τη διάρκεια της «τηλεοπτικής μονομαχίας» της με τον αρχηγό της αντιπολίτευσης (μία άνευ προηγουμένου «εθνικιστική έξαρση» της), τα γεγονότα είναι αδιάψευστα – για τους περισσότερους τουλάχιστον.   

Η ΘΕΩΡΙΑ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ

“Οι παλαιοί φόβοι επιστρέφουν. Η Γερμανία γίνεται ξανά ισχυρή, ενώ οι Βρετανοί αναφέρονται όλο και πιο συχνά σε ένα 4^ο Ράιχ. Κάτω από τις σημερινές συνθήκες όμως, η Γερμανία δεν μπορεί να δημιουργήσει ένα 4^ο Ράιχ, αφού η χώρα δεν έχει αποκτήσει εντελώς την εθνική της κυριαρχία, από την 8^η Μαΐου του 1945. Όποιος δεν θέλει να το πιστέψει, του προτείνουμε την πρόσφατη ομιλία του κ. Σόϊμπλε - παρά το ότι ο υπουργός οικονομικών παρέλειψε να «οριοθετήσει» ακριβώς την έλλειψη εθνικής κυριαρχίας.

Εάν έχει δίκιο, ακόμη και εν μέρει, τότε θα πρέπει να πάρουμε πολύ σοβαρά εκείνες τις θεωρίες συνωμοσίας, σύμφωνα με τις οποίες η Γερμανία είναι μία Ε.Π.Ε. - μία μη κυβερνητική οργάνωση ή μία «διοικητική οντότητα» των συμμαχικών δυνάμεων του 2^ου Παγκοσμίου Πολέμου.

Στην προκειμένη περίπτωση, εμείς οι Γερμανοί δεν είμαστε Πολίτες, αλλά εργαζόμενοι – οι οποίοι θα μπορούσαν ανά πάσα στιγμή να απολυθούν. Ανεξάρτητα από αυτά, η ομιλία του κ. Σόιμπλε φανερώνει ολοκάθαρα ότι, η Γερμανία είναι κάτω από διεθνή έλεγχο – δεν είναι ανεξάρτητη λοιπόν και δεν παίρνει μόνη της αποφάσεις.

Επομένως δεν θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα 4^ο Ράιχ, εκτός εάν το επέτρεπαν οι Η.Π.Α. – κάτι που φυσικά δεν είναι εντελώς απίθανο, αφού και οι ίδιοι οι Αμερικανοί ευρίσκονται ήδη στο δρόμο για το φασισμό.

Βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάει κανείς ότι, θεωρητικά τουλάχιστον, η Γερμανία δεν χρειάζεται την εθνική της κυριαρχία, εάν θέλει να κατασκευάσει ένα 4^ο Ράιχ – αφού θα μπορούσε να τα καταφέρει διαφορετικά, μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Προτείνω λοιπόν σε όλους αυτούς, οι οποίοι αντιμετωπίζουν δύσπιστα μία τέτοια προοπτική, να ανατρέξουν στις απόψεις του Χίτλερ, σε σχέση με μία Ενωμένη Ευρώπη. Φυσικά, δεν γνωρίζει κανείς που ακριβώς κατευθύνεται η ΕΕ, από πολιτικής άποψης – εκτός του ότι, τα εθνικά κράτη σχεδιάζεται να διαλυθούν, έτσι ώστε να δώσουν τη θέση τους σε έναν τερατώδη γραφειοκρατικό μηχανισμό, ο οποίος θα αστυνομεύει όλους τους Πολίτες, θα τους λέει τι ακριβώς να κάνουν και πώς να σκέφτονται” (Kopp Γερμανίας).

Το παραπάνω κείμενο, παρά το ότι προέρχεται από έγκριτο Γερμανό μοιάζει με θεωρία συνωμοσίας. Εν τούτοις αποδεικνύει ότι,ακόμη και οι ίδιοι οι Γερμανοί φοβούνται τυχόν αναβίωση του ναζισμού στη χώρα τους – ενώ αρκετοί είναι αντίθετοι με τις εμφανείς προθέσεις της πρωσικής κυβέρνησης τους, η οποία σκοπεύει να «αναρτήσει» την Ευρώπη στο γερμανικό άρμα (αποδυναμώνοντας μία προς μία όλες τις χώρες, με τη βοήθεια της «πολιτικής λιτότητας», του μερκαντιλισμού και του ισχυρού της νομίσματος).

Παράλληλα αρκετοί πιστεύουν ότι, ο νεοφιλελευθερισμός των παιδιών του Σικάγου, έτσι όπως επιβάλλεται μεθοδικά από το αμερικανικό ΔΝΤ στην Ελλάδα, με την αποκρατικοποίηση της εξουσίας, με την κατάργηση της Δημοκρατίας, με το γκρέμισμα του κοινωνικού κράτους, με τη λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας, με την καταστροφή της μεσαίας τάξης, με την εξαθλίωση των μαζών, με τη χρεοκοπία κλπ., εξελίσσεται σε μία τρομακτική δικτατορία της ελίτ – σε έναν άκρατο απολυταρχικό καπιταλισμό καλύτερα, με ηγέτη τις Η.Π.Α. και έπαρχο τους στην Ευρώπη τη Γερμανία, ο οποίος θα είναι πολύ χειρότερος, από τον εθνικοσοσιαλισμό και το ναζισμό.

Φυσικά υποθέτουν ότι, η Ελλάδα είναι μόνο η αρχή – ενώ δεν θα ξεφύγει από τα νύχια της ελίτ ούτε η υπόλοιπη Δύση.Προτείνουν δε ως μοναδική δυνατότητα αντίστασης την έγκαιρη, μαζική εξέγερση των Πολιτών, αφού η πολιτική είτε εξαγοράζεται, είτε εκβιάζεται, είτε τρομοκρατείται - με αποτέλεσμα να υποτάσσεται ολοκληρωτικά στους εισβολείς και με τέτοιον τρόπο, ώστε να μη γίνεται αντιληπτή ούτε από τον ίδιο τον κομματικό μηχανισμό της.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Όπως φαίνεται από τα παραπάνω, όλες οι χώρες είναι αντιμέτωπες με προβλήματα - με τη Γερμανία να έχει ίσως τα περισσότερα, παρά την εικονική της ισχύ και ευημερία. Φυσικά, το γεγονός αυτό οφείλει ίσως να μας απασχολεί, αλλά δεν πρέπει να μας ευχαριστεί, αφού οι επιθέσεις της χώρας εναντίον μας δεν προέρχονται από τους πολίτες, αλλά από την πρωσική τους κυβέρνηση - η οποία φαίνεται ότι, με τον τρόπο αυτό, είτε προσπαθεί να αποκρύψει την πραγματική της κατάσταση, είτε να προωθήσει τυχόν επεκτατικά της σχέδια, τα οποία πιθανότατα της επιβάλλονται από άλλες δυνάμεις.

Αυτό που όμως οφείλει να μας απασχολεί τα μέγιστα είναι η επανάκτηση της εθνικής μας ανεξαρτησίας, καθώς επίσης της λαϊκής μας κυριαρχίας - εκτός αυτού, η παραδειγματική τιμωρία όλων αυτών που πρόδωσαν την Ελλάδα όπως,  για παράδειγμα, του Εφιάλτη του Καστελόριζου.

Εάν δεν ανακτηθεί άμεσα η εθνική μας ανεξαρτησία, η πατρίδα μας θα λεηλατηθεί και θα εξαθλιωθεί, καταλήγοντας στη χρεοκοπία – ενώ, όπως είναι πλέον γνωστό σε όλους από τα «χαράτσια», τους «κεφαλικούς φόρους», την κατάρρευση του κοινωνικού κράτους κλπ., δεν χρεοκοπούν τα κράτη, αλλά οι πολίτες τους. 

Υστερόγραφο: Στα απολυταρχικά καθεστώτα, οι πολίτες οφείλουν να είναι στην υπηρεσία του κράτους – το κράτος δηλαδή προηγείται, ενώ τα άτομα «θυσιάζονται», με στόχο την ισχύ του. Αντίθετα, στα δημοκρατικά πολιτεύματα, το κράτος είναι στην υπηρεσία των πολιτών. Αν και κανένας δεν μπορεί να ισχυρισθεί ότι, η Γερμανία διέπεται από ένα δικτατορικό καθεστώς, οι πολίτες της είναι αναμφίβολα «έρμαιο» του κράτους τους  - έτσι όπως αυτό κυβερνάται από τη βιομηχανική ελίτ.

Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright)

Αθήνα, 07. Σεπτεμβρίου 2013

viliardos@kbanalysis.com                                                      

Facebook   Twitter   Linked in   Analyst.gr

Β. Βιλιάρδος - ΚΥΠΡΟΣ, ΟΛΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

ΚΥΠΡΟΣ, ΟΛΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ: Η καταπολέμηση της οικονομικής κρίσης φαίνεται να είναι εφικτή, με τη βοήθεια της γεωστρατηγικής της θέσης – αν και ελλοχεύουν μεγάλοι κίνδυνοι, αφού πρέπει να πάρει σαφή θέση είτε υπέρ της ΕΕ, είτε της Ρωσίας, είτε των Η.Π.Α.

Οι Η.Π.Α., εντελώς ξαφνικά, αναβάλλουν την επίθεση στη Συρία, ανακοινώνοντας ότι θα ζητηθεί προηγουμένως η έγκριση του Κογκρέσου – έχοντας μοναδικό σχεδόν σύμμαχο τη Γαλλία, ο πρόεδρος της οποίας προσπαθεί να ανακτήσει την εκλογική του δύναμη, με τη βοήθεια ενός πολέμου (έχει καταρρεύσει στις δημοσκοπήσεις, ενώ η χώρα του μαστίζεται από τεράστια οικονομικά και διαρθρωτικά προβλήματα, αποτελώντας τη μεγαλύτερη ίσως βόμβα στα θεμέλια της Ευρωζώνης). 

Η Ρωσία, σε αντίθεση με την Κίνα (η οποία δεν εγκρίνει μεν την επέμβαση στη Συρία, αλλά παραμένει αμέτοχη, λόγω της μειωμένης στρατιωτικής της ισχύος), τοποθετείται ανοιχτά εναντίον των αμερικανικών σχεδίων – με τον πρόεδρο της να ειρωνεύεται τον B.Obama, λέγοντας του ότι, πρέπει να τιμήσει το Νόμπελ Ειρήνης, το οποίο του έχει επιδοθεί.           

Ο πρόεδρος της Κύπρου ανακοινώνει ότι, “ο κίνδυνος χρεοκοπίας έχει πλέον εξαλειφθεί, λόγω της μεγάλης γεωστρατηγικής σημασίας του νησιού” - το οποίο μοιάζει με ένα τεράστιο αεροπλανοφόρο, τοποθετημένο σε «καίρια θέση» στη Μεσόγειο, κοντά στις φλεγόμενες περιοχές της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής.

Σύμφωνα με τον ίδιο, “η Κύπρος δεν θα χρειαστεί ένα καινούργιο πρόγραμμα χρηματοδότησης, ενώ θα επιστρέψει στις αγορές πριν από την προγραμματισμένη ημερομηνία” – αν και υπάρχουν δυσκολίες, με τις οποίες όμως θα καταφέρει να ανταπεξέλθει.

Από την άλλη πλευρά, οι Ρώσοι «ολιγάρχες» σχεδιάζουν την «επιθετική εξαγορά» της Τράπεζας Κύπρου, με τη βοήθεια της ανταλλαγής των καταθέσεων τους με μετοχές – την οποία επέβαλλε ανόητα η Γερμανία, ο μεγαλύτερος χαμένος μέχρι σήμερα από την εξέλιξη στη Συρία.

Όλα τα παραπάνω τεκμηριώνουν το ότι, αφενός μεν διεξάγεται ένας ψυχρός πόλεμος μεταξύ των Η.Π.Α. και της Ρωσίας, με πεδίο μάχης την Κύπρο, αφετέρου πως το νησί έχει μία πολύ σημαντική γεωπολιτική θέση για όλες εκείνες τις χώρες, οι οποίες έχουν «παγκόσμιες φιλοδοξίες».

Όπως λέγεται, η Κύπρος είναι ένα *«μαζικό γεωστρατηγικό κέντρο», επειδή από εκεί μπορούν να ελεγχθούν όλες οισημαντικές μεταφορές φυσικού αερίου και πετρελαίου - από τη Μεσόγειο έως τον περσικό κόλπο και την Κασπία θάλασσα.

Ευρισκόμενη λοιπόν μεταξύ τριών ηπείρων (Ευρώπη, Ασία και Αφρική), κατέχει μία εξαιρετικά σημαντική θέση για όλες τις μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις του πλανήτη – μία θέση, η σημασία της οποίας έγινε κατανοητή από όλους, με τη βοήθεια της κρίσης στη Συρία.  

Περαιτέρω, όλες οι μεγάλες δυνάμεις έχουν στρατεύματα στην Κύπρο – χρησιμοποιώντας το νησί ως «γέφυρα», για τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική. Το «Ακρωτήρι» είναι μία από τις δύο μεγάλες βρετανικές στρατιωτικές βάσεις της «Royal AirForce», ευρισκόμενη 160 χιλιόμετρα μακριά από τη Συρία - αποτελώντας ανεξάρτητο βρετανικό έδαφος.  

Το στρατηγικό κέντρο των Η.Π.Α. (U.S. Air Force) ευρίσκεται πολύ πιο μακριά – στο Rammstein της Γερμανίας, η οποία δεν είναι ανεξάρτητο εθνικό κράτος. Φυσικά, οι Αμερικανοί μπορούν να χρησιμοποιήσουν το Ακρωτήρι για τις επιχειρήσεις τους – ενώ την Παρασκευή προσγειώθηκαν βομβαρδιστικά, καθώς επίσης άλλου είδους αεροπλάνα, τα οποία θα διευκόλυναν τις επιθέσεις στη Συρία. Οι Γάλλοι επιτρέπεται επίσης να χρησιμοποιήσουν τα κυπριακά λιμάνια – έχοντας προγραμματίσει να στείλουν το αεροπλανοφόρο «Charles de Gaulle».

Συνεχίζοντας, εντελώς απρόσμενα η Ρωσία ανακοίνωσε το Σάββατο ότι θα παρέχει τη βοήθεια της, σε σχέση με την αναδιάρθρωση των χρεών της Κύπρου – επιμηκύνοντας την αποπληρωμή του δανείου των 2,5 δις €, με επιτόκιο μόλις 2,5%και εξάμηνη διάρκεια.

Οι προϋποθέσεις όμως, τις οποίες έθεσαν οι Ρώσοι, η απαγόρευση δηλαδή της χρήσης των κυπριακών εδαφών από τη Βρετανία και τις Η.Π.Α. για πολεμικούς σκοπούς, φαίνεται πως έχουν δημιουργήσει ήδη μεγάλα προβλήματα και στις δύο «αντίπαλες» χώρες – οι οποίες, ενδεχομένως για το λόγο αυτό, να άλλαξαν συμπεριφορά.

Ολοκληρώνοντας, όπως όλα δείχνουν, η Κύπρος «πουλάει» αρκετά ακριβά τη γεωστρατηγική της θέση – ενώ πιθανότατα θα προσπαθήσει να αναπτύξει, με τη βοήθεια του πολέμου στη Συρία, ένα κερδοφόρο επιχειρηματικό μοντέλο,εκμεταλλευόμενη την αντιπαράθεση των μεγάλων δυνάμεων.

Ειδικά βέβαια τη μάχη μεταξύ των Η.Π.Α. και της Ρωσίας η οποία, αν και οι Ρώσοι κατάφεραν έξυπνα να προηγηθούν, θα διαρκέσει αρκετά – με τις περισσότερες πιθανότητες νίκης να είναι με την πλευρά των Η.Π.Α.

Στα πλαίσια όμως αυτά, η Κύπρος πρέπει να πάρει σαφή θέση, είτε υπέρ της ΕΕ, είτε της Ρωσίας, είτε των Η.Π.Α. – γεγονός που ελλοχεύει πολλούς κινδύνους, αφού κανένας δεν γνωρίζει τον τελικό νικητή, ενώ δεν είναι καθόλου απίθανη η συμμαχία Η.Π.Α. και Ρωσίας, με στόχο την από κοινού ηγεμονία στην Ευρασία.    

ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΑΙΤΙΕΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ

Ουσιαστικά πρόκειται για τον έλεγχο της Μέσης και Άπω Ανατολής – όπου η Μέση Ανατολή είναι το κλειδί για την «κατάκτηση» της Ευρώπης, καθώς επίσης της Ασίας. Για παράδειγμα, η Κίνα είναι απόλυτα εξαρτημένη από το πετρέλαιο της Σαουδικής Αραβίας – όπως επίσης πολλές άλλες ασιατικές και ευρωπαϊκές χώρες.

Ειδικότερα, η ηγεμονία στην «Ευρασία» (το όνειρο του Χίτλερ), προϋποθέτει τον έλεγχο της διακίνησης του πετρελαίου, του φυσικού αερίου επίσης, όπως και την πρόσβαση στις μεγαλύτερες περιοχές εξόρυξης του – με το πολιτικό σκέλος να ολοκληρώνεται από τις προσπάθειες προστασίας του Ισραήλ, με δεδομένο το ότι οι Εβραίοι ελέγχουν ολόκληρο το αμερικανικό και, κατ’ επέκταση, το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα.   

Μία επόμενη αιτία του σχεδιαζόμενου πολέμου είναι το τεράστιο, συνεχώς αυξανόμενο δημόσιο χρέος των Η.Π.Α. – όπου, σύμφωνα με το ΔΝΤ, το χρέος της υπερδύναμης θα αυξηθεί από 6,7 τρις $ πριν από μόλις δέκα χρόνια, στα 17,6 τρις $ στο τέλος του 2013. Το χρέος αυτό είναι αδύνατον ποτέ να αποπληρωθεί – ενώ η εξυπηρέτηση του (τόκοι των ομολόγων) είναι ήδη πολύ δύσκολη (το επιτόκιο δανεισμού αυξήθηκε ραγδαία, πλησιάζοντας πλέον το 3%).  

Ένας τρίτος λόγος είναι το δολάριο, η ισοτιμία του οποίου, υπό κανονικές συνθήκες, θα έπρεπε να είναι ήδη 1:2 σε σχέση με το ευρώ, παρά τα προβλήματα της Ευρωζώνης – επειδή έχουν εκδοθεί (τυπωθεί) τεράστιες ποσότητες νέων δολαρίων, χωρίς αντίκρισμα. Ας μην ξεχνάμε δε ότι το δολάριο, όπως και ο χρυσός, ισχυροποιείται παραδοσιακά σε περιόδους πολέμου, επειδή είναι το σημαντικότερο παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα - με μοναδικό ανταγωνιστή το ευρώ, το οποίο όμως μάλλον ελέγχεται από τις Η.Π.Α., μέσω του «έπαρχου» τους (Γερμανία)  

Ολοκληρώνοντας, κατά την άποψη μας, δεν υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο για τον πλανήτη από μία υπερδύναμη του μεγέθους των Η.Π.Α. σε έντονη πορεία παρακμής – πόσο μάλλον επειδή ανέκαθεν οι μεγάλες δυνάμεις, όπως για παράδειγμα η Γερμανία κατά το 2^ο παγκόσμιο πόλεμο, προσπαθούσαν να λύσουν τα οικονομικά τους προβλήματα με τη διεξαγωγή πολέμων.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η γεωπολιτική θέση της Ελλάδας έχει αναβαθμισθεί σημαντικά – σαν αποτέλεσμα των παραπάνω, των κοινωνικών αναταραχών σε ολόκληρη τη Β. Αφρική, καθώς επίσης επειδή τόσο η Ρωσία, όσο και η Κίνα κατανοούν ότι, εάν δεν αντιδράσουν στη σχεδιαζόμενη από τις Η.Π.Α. επίθεση στη Συρία (με όλες τις προεκτάσεις της), δεν θα χάσουν μόνο μια μάχη, αλλά τον πόλεμογια την ηγεσία του πλανήτη.

Εάν τώρα η γεωπολιτική σημασία της Ελλάδας συνδυαστεί σωστά με τα οικονομικά της προβλήματα, τα οποία δεν είναι καθόλου δύσκολο να επιλυθούν (ανάλυση), τότε η πατρίδα μας έχει πολύ μεγάλες πιθανότητες να ξεφύγει από την κρίση – εκδιώκοντας τόσο το ΔΝΤ, όσο και τη Γερμανία από τα εδάφη της, καθώς επίσης ανακτώντας την εθνική της κυριαρχία.         

Σημειώσεις κειμένου

* Η «γεωστρατηγική», ως υποσύνολο της γεωπολιτικής, μελετά τους συσχετισμούς δυνάμεων σε διεθνές επίπεδο, παγκόσμιο ή περιφερειακό – ενώ συνδέεται με την έννοια της πολιτικής ισχύος, καθώς επίσης της εξωτερικής πολιτικής.

Ειδικότερα, η γεωστρατηγική αναφέρεται στην πολιτική, η οποία έχει ως αντικείμενο γεωγραφικές περιοχές που ενδιαφέρουν το συγκεκριμένο κράτος – επηρεάζοντας την ασφάλεια ή τα εθνικά του συμφέροντα. Υποστηρίζει τη στρατηγική, η οποία αποτελεί τον τρόπο της χρήσης/σύζευξης των υπαρχόντων μέσων, για την επίτευξη των εθνικών/πολιτικών σκοπών

Η «γεωπολιτική» τώρα είναι η επιστήμη, η οποία εξετάζει, μελετά, αναλύει και ερμηνεύει την αλληλεξάρτηση μεταξύ γεωγραφικού χώρου και ανθρωπίνων δραστηριοτήτων, καθώς επίσης την πολιτισμική σχέση του ανθρώπου με το φυσικό περιβάλλον - με σκοπό την αξιοποίηση/αύξηση της ισχύος (οικονομικής ή/και στρατιωτικής) στο παρόν, κυρίως δε στο μέλλον.

Αναδημοσίευση από το Analyst  

Β. Βιλιάρδος - Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΩΝ G20

Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΩΝ G20: Σύμφωνα με πολλούς, η ενδεχόμενη επίθεση των Η.Π.Α. στη Συρία θα ωφελήσει τη Ρωσία, μέσω των αυξημένων πωλήσεων όπλων, καθώς επίσης της ανόδου των τιμών του πετρελαίου - με αποτέλεσμα να αποφύγει την πολιτική λιτότητας που προγραμματίζει

“Ποτέ δεν πρέπει να πιστεύει κανείς σε μία ομαλή εξέλιξη ενός πολέμου – επίσης ότι, μπορεί να υπολογίσει τις παλίρροιες και τις καταιγίδες, οι οποίες πάντοτε τον περιμένουν, ακόμη και όταν νομίζει ότι πρόκειται για έναν απλό περίπατο”, έλεγε ο W.Churchill– κάτι που θα έπρεπε να προβληματίσει σοβαρά τις Η.Π.Α., οι οποίες θεωρούν «περίπατο» την επίθεση στη Συρία.  

Άρθρο

Κατά τη διάρκεια της σημερινής συνάντησης των G20 στην Αγία Πετρούπολη, στο «παλάτι του Κωνσταντίνου», στις ρωσικές Βερσαλλίες καλύτερα, πιθανολογείται ότι, ο πρόεδρος της Ρωσίας θα συνεχίσει να παίζει όπως «η γάτα με το ποντίκι», με τον Αμερικανό ομόλογο του. Τα γεγονότα έχουν ως εξής:

(α)  Η επιτροπή εξωτερικών επιθέσεων της Γερουσίας ενέκρινε την επίθεση εναντίον της Συρίας, με δέκα προς επτά ψήφους (ένα παρόν). Το Κογκρέσο αναμένεται ότι θα συμφωνήσει, ενώ η τελική απόφαση θα ληφθεί στις 9. Σεπτεμβρίου.

(β)  Ο πρόεδρος της Γαλλίας είναι ο μοναδικός μέχρι στιγμής υποστηρικτής των Η.Π.Α. – προφανώς λόγω των εσωτερικών προβλημάτων της χώρας του, καθώς επίσης της κατακόρυφης πτώσης της δημοτικότητας του, μετά τις εκλογές.

Η Ρωσία είναι αντίθετη, θεωρώντας πως οι αντικαθεστωτικοί στη Συρία είναι υπεύθυνοι για τη χρήση χημικών – η Κίνα επίσης. Η Βρετανία δεν θα συμμετέχει στον πόλεμο, ούτε η Γερμανία, ενώ τόσο η Ιαπωνία, όσο και η Ν. Κορέα διατηρούν μία ουδέτερη στάση.

(γ)  Η Σαουδική Αραβία (μέλος των G20) και το Κατάρ επιθυμούν όσο τίποτα άλλο την πτώση του συριακού καθεστώτος – ενώ ηΤουρκία, φοβούμενη την ίδρυση κουρδικού κράτους με πρόσβαση στη θάλασσα, θα ήθελε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο, με την εισβολή στρατού.

(δ)  Ο πρόεδρος των Η.Π.Α., παρά το ότι έχει τη δυνατότητα να διεξάγει έναν πόλεμο 60 ημερών χωρίς να ρωτήσει κανέναν (σύμφωνα με την «War Power Resolution» του 1973), έχοντας ως μοναδική υποχρέωση του την ειδοποίηση του Κοινοβουλίου της χώρας του εντός 48 ωρών, αποφάσισε να μην αναλάβει μόνος του την πρωτοβουλία.

Σύμφωνα με τους ειδικούς, είτε έχει πανικοβληθεί μετά την άρνηση της Βρετανίας να συμμετέχει, είτε δεν έχει το κουράγιο – παρά τις κόκκινες γραμμές, τις οποίες είχε θέσει στο καθεστώς της Συρίας, χωρίς αυτό να τις σεβαστεί μέχρι σήμερα. Υπενθυμίζουμε ότι στη χώρα, ο πληθυσμός της οποίας είναι της τάξης των 22 εκ., έχουν σκοτωθεί μέχρι σήμερα, στα πλαίσια του εμφυλίου πολέμου, 100.000 άτομα.

(ε)  Τόσο το κύρος του προέδρου, όσο και αυτό της υπερδύναμης, η οποία ευρίσκεται σε τροχιά οικονομικής παρακμής, έχουν υποστεί μεγάλο πλήγμα από την αναβολή της επίθεσης στη Συρία – γεγονός που εκμεταλλεύεται όσο μπορεί η Ρωσία, η οποία κατά πολλούς συμπεριφέρεται όπως το γνωστό «τράβα με και ας κλαίω» (θα ήταν ο μοναδικός κερδισμένος από τη διεξαγωγή ενός περιορισμένου πολέμου, αφού θα πούλαγε όπλα, θα είχε μεγαλύτερα έσοδα από την αύξηση της τιμής του πετρελαίου και θα έπαιρνε ανταλλάγματα από τις Η.Π.Α.). 

 

Ουσιαστικά, η επίσημη αιτία της σύσκεψης των G20 είναι η συνεχιζόμενη αστάθεια των χρηματοπιστωτικών αγορών – καθώς επίσης η τοποθέτηση των βάσεων μίας ισορροπημένης ανάπτυξης στον πλανήτη.

Εν τούτοις, η συγκεκριμένη συζήτηση έχει τοποθετηθεί στο περιθώριο – ενώ, σύμφωνα με τις τελευταίες δηλώσεις του προέδρου της Ρωσίας, οι σχέσεις του οποίου με τον Αμερικανό ομόλογο του έχουν ψυχρανθεί (αφενός μεν από τον πόλεμο της Λιβύης, όπου η Ρωσία δεν μπόρεσε να τον εμποδίσει, αφετέρου από την παροχή ασύλου στον Snowden), η χώρα του δεν θα είχε καμία αντίρρηση στο θέμα της επίθεσης στη Συρία, εάν υπήρχε η συγκατάθεση του Συμβουλίου Ασφαλείας.   

Ακριβώς για το λόγο αυτό, επειδή δηλαδή η συγκατάθεση του Συμβουλίου Ασφαλείας είναι αδύνατη, αφού θα «μπλοκαρισθεί» από τη Ρωσία, ο κ.Putin παίζει το παιχνίδι της «γάτας με το ποντίκι», όσον αφορά τον κ.Obama. – ενώ είτε διεξαχθεί πόλεμος, είτε όχι, θα είναι κερδισμένη (αρκεί να είναι περιορισμένης διάρκειας και χωρίς στρατεύματα ξηράς, τα οποία θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν τον 3^ο παγκόσμιο Πόλεμο).  

Αναμένονται λοιπόν με πολύ ενδιαφέρον τα επόμενα επεισόδια της σύγκρουσης μεταξύ των δύο ανδρών – ειδικά η συμπεριφορά του «εθνικιστή» προέδρου της Ρωσίας, ο οποίος δεν φαίνεται να συμπαθεί καθόλου, από πολλές πλευρές (φυλετικές, θρησκευτικές κλπ.), τον Αμερικανό. 

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ ΥΙΟΘΕΤΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΡΩΣΙΑ

Ανεξάρτητα τώρα από τα παραπάνω, η κακή παγκόσμια οικονομική κατάσταση, σε συνδυασμό με τη μαζική αποχώρηση των επενδυτών από τις αναπτυσσόμενες χώρες (Ινδονησία, Τουρκία κλπ.), καθώς επίσης από τα κράτη της BRICS (Βραζιλία, Ρωσία,Ινδία, Κίνα και Ν. Αφρική), υποχρεώνει τη Ρωσία να υιοθετήσει με τη σειρά της την πολιτική λιτότητας - παρά το ότι ο πρόεδρος της είχε υποσχεθεί στους Πολίτες της χώρας του προεκλογικά ότι, θα αυξήσει τις δημόσιες δαπάνες, από την παιδεία έως την άμυνα.   

Όπως φαίνεται, το υπουργείο οικονομικών της χώρας θα εισπράξει το έτος που διανύουμε περί το 1 τρις ρούβλια λιγότερα - ποσόν που αντιστοιχεί με περίπου 22 δις €. Κυριότερη αιτία είναι τα μειωμένα φορολογικά έσοδα, καθώς επίσης οι πολύ περιορισμένες ιδιωτικοποιήσεις - αφού πολλές ξένες επιχειρήσεις, αλλά και αρκετοί εγχώριοι μεγιστάνες, δεν εμπιστεύονται τα τελευταία χρόνια την πολιτική ηγεσία, μετά την σύλληψη του ιδιοκτήτη της μεγαλύτερης πετρελαϊκής εταιρείας της χώρας (M.Khodorkovsky), καθώς επίσης τη δήμευση της από το κράτος (Yukos oil).    

Περαιτέρω, έως το 2009 ο ετήσιος ρυθμός ανάπτυξης της Ρωσίας, βασισμένος κυρίως στις συνεχώς αυξανόμενες τιμές του πετρελαίου, του φυσικού αερίου και των μετάλλων, ήταν της τάξης του 7%. Έκτοτε, η βιομηχανική παραγωγή περιορίζεται διαρκώς, οι επενδύσεις επίσης, ενώ οι εκροές κεφαλαίων θα ξεπεράσουν τα 50 δις € το έτος που διανύουμε. Παράλληλα, το υπουργείο οικονομικών της χώρας μείωσε για δεύτερη φορά τις εκτιμήσεις του για το ρυθμό ανάπτυξης - στο 1,8% αυτή τη φορά.

Η κυβέρνηση, για να αναθερμάνει την οικονομία, ανακοίνωσε μεγάλη αύξηση των δημοσίων επενδύσεων, κυρίως στην κατασκευή δρόμων και σιδηροδρομικών γραμμών - με τη βοήθεια των αποθεμάτων που διατηρεί από τις εξαγωγές πετρελαίου. Η κεντρική τράπεζα της χώρας όμως αρνείται να μειώσει το βασικό επιτόκιο, για να διευκολυνθεί ο δανεισμός των επιχειρήσεων, επειδή ο πληθωρισμός παραμένει σταθερά στο 6%. 

Αν και, σύμφωνα με πολλούς, η ενδεχόμενη επίθεση των Η.Π.Α. στη Συρία θα ωφελήσει τη Ρωσία (πώληση όπλων, αύξηση των τιμών ενέργειας), οπότε δεν θα είναι αναγκαίες οι μειώσεις των δαπανών (απαραίτητες εάν η τιμή του πετρελαίου πέσει κάτω από τα 100 $), η κυβέρνηση φαίνεται να παραμένει στις θέσεις της.

Ολοκληρώνοντας υπενθυμίζουμε πως ο ισόβιος σημερινός πρόεδρος της Ρωσίας, η μυστική υπηρεσία καλύτερα (KGB), η οποία κατέλαβε (μέσω αυτού) πραξικοπηματικά την εξουσία το 2000 πιστεύει ότι, ένας λαός κυβερνάται σωστά μόνο από κάποιον ηγέτη, τον οποίο λατρεύει ως ένα υποθετικά ανώτερο πλάσμα - από έναν ηγέτη, τον οποίο ο λαός φοβάται εξαιτίας της δύναμης που του αποδίδεται, που υποτάσσεται τυφλά στις διαταγές του, που δεν τολμάει να αμφισβητήσει τα δόγματα που πρεσβεύει, καθώς επίσης που έχει τη διάθεση να τα διαδίδει παντού, θεωρώντας εχθρούς όλους όσους αρνούνται να τα αποδεχθούν.    

Στην εποχή του η Ρωσία κατάφερε, βοηθούμενη κυρίως από την αύξηση των τιμών του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, να αποκτήσει μεγάλη σταθερότητα - μέσα από μία εθνικοσοσιαλιστική πολιτική που εφάρμοσε, μετά από πολλές περιπέτειες  (η κυριότερη των οποίων ήταν η χρεοκοπία της το 1998). Εν τούτοις, ακολούθησε μία στασιμότητα, πιθανότατα επειδή η κυβέρνηση δεν κατάφερε να βρει τη σωστή ισορροπία, ανάμεσα στη σταθερότητα και την ικανότητα μεταβολής μίας κοινωνίας.

Ειδικότερα, ο πρόεδρος της Ρωσίας επανέφερε τις σταθερές παραδόσεις στη χώρα, με τη βοήθεια της αναβίωσης εθνικιστικών συναισθημάτων - γνωρίζοντας ότι, χωρίς σταθερές παραδόσεις δεν υπάρχει πολιτισμός και δεν μπορεί να εξασφαλισθεί η κοινωνική συνοχή. Δυστυχώς όμως, χωρίς την αργή εξάλειψη των παραδόσεων δεν υπάρχει πρόοδος αλλά στασιμότητα - αφού χάνεται η ικανότητα εξέλιξης ενός λαού.

Τέλος το παράδοξο της χώρας, η οποία εγκρίνει μεν τον κ.Putin, αλλά απορρίπτει μεγάλο μέρος της πολιτικής του (η οποία συνοψίζεται στη φράση "η δικτατορία του νόμου"), είναι το εξής: Ο λαός αρνιόταν ανέκαθεν να πάρει μέρος στην πολιτική ζωή και ισχυριζόταν ότι δεν ήθελε τη δημοκρατία, λόγω αστάθειας. Ταυτόχρονα όμως, χαιρόταν για δικαιώματα, όπως την ελευθερία να ταξιδεύει και να μιλάει ελεύθερα -  δικαιώματα που είχε κερδίσει μετά τη σοβιετική κατάρρευση.

Πέμπτη, 5 Σεπτεμβρίου 2013