Β. Βιλιάρδος - ΣΤΡΕΒΛΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ

ΣΤΡΕΒΛΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ: Ορισμένα γεγονότα, τα οποία παρουσιάζονται ως μεγάλες επιτυχίες, αποτελούν ουσιαστικά παταγώδεις αποτυχίες - ενώ ο μοναδικός δρόμος εξόδου από την κρίση είναι η ανάπτυξη, μεταξύ άλλων με τη βοήθεια της ίδρυσης μίας κρατικής επενδυτικής τράπεζας

“Όλοι εμείς οι πολιτικοί γνωρίζουμε τι ακριβώς πρέπει να κάνουμε – αυτό που δεν γνωρίζουμε είναι το εάν θα εκλεγούμε ξανά, εάν κάνουμε αυτό που γνωρίζουμε” αναφέρει χαρακτηριστικά ο πρώην πρόεδρος της Κομισιόν κ. J.C. Juncker, τεκμηριώνοντας ουσιαστικά το ότι, αυτό που ενδιαφέρει τους πολιτικούς είναι πρωτίστως η επανεκλογή τους.      

Ανάλυση

Πολλοί άνθρωποι, ειδικά αυτοί που διαθέτουν τις απαιτούμενες σπουδές και γνώσεις έχουν την άποψη ότι, γνωρίζουν πολύ περισσότερα από την εκάστοτε κυβέρνηση. Θεωρούν επομένως πως μπορούν να την «συμβουλεύσουν», προτείνοντας τις κατάλληλες λύσεις για τη χώρα τους.

Εν τούτοις, πρόκειται για μία από τις πολλές «ουτοπίες» που χαρακτηρίζουν τον άνθρωπο. Τόσο οι υπουργοί, όσο και ο πρωθυπουργός μίας χώρας, έχουν αφενός μεν πολύ μεγαλύτερη πληροφόρηση, σε σχέση με το τι συμβαίνει στη χώρα τους, αφετέρου μία σειρά από έμπειρους συμβούλους - οι οποίοι τους προτείνουν, μετά από επισταμένη μελέτη, πολλές εναλλακτικές λύσεις, για κάθε πρόβλημα που αντιμετωπίζουν, 

Η αιτία επομένως, λόγω της οποίας οι κυβερνήσεις δεν παίρνουν τις σωστές αποφάσεις, που καθυστερούν ή που αναβάλλουν αυτά που πρέπει να κάνουν, δεν είναι σε καμία περίπτωση η άγνοια – όπως δεν οφείλονται σε έλλειψη γνώσης οι προεκλογικές δεσμεύσεις, οι οποίες σπάνια τηρούνται, παρά το ότι με βάση αυτές εκλέχθηκαν από τους Πολίτες της χώρας τους (γεγονός που αιτιολογεί πλήρως την άποψη περί υπεξαίρεσης ψήφων). 

Για παράδειγμα, ο «Εφιάλτης του Καστελόριζου» γνώριζε καλύτερα από όλους μας την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, όταν υποσχόταν αυξήσεις - παρά το ότι ο προκάτοχος του επέμενε στο πάγωμα των αμοιβών, γνωρίζοντας το τίμημα (μη επανεκλογή) των λόγων του. Γνώριζε επίσης πολύ καλά τα αποτελέσματα των ενεργειών του, μετά την εκλογική του νίκη – πόσο μάλλον αφού χαρακτηρίσθηκαν από έναν σχεδόν τέλειο συγχρονισμό (δήλωση υψηλότερων ελλειμμάτων, μεταφορά δαπανών στο προηγούμενο έτος, εσόδων στο επόμενο, άρνηση δανεισμού, πρόσκληση στο ΔΝΤ κλπ.).

Επομένως, προέβη σε ένα βαρύτατο «ποινικό αδίκημα», όπως και όλοι όσοι έχουν έκτοτε υπογράψει τις «αποικιοκρατικές» δανειακές συμβάσεις, καθώς επίσης τα εγκληματικά μνημόνια - αποδεχόμενοι την εκχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας σε ξένες δυνάμεις, χωρίς την έγκριση των Πολιτών και παρά τη ρητή απαγόρευση του συντάγματος της χώρας.    

Με κριτήριο τα παραπάνω, όταν διαπιστώνουμε κυβερνητικά λάθη ή παραλείψεις, δεν δεχόμαστε ότι οφείλονται σε άγνοια. Στην καλύτερη περίπτωση θεωρούμε ότι, πρόκειται για «επιτυχίες» που κοστίζουν πολύ περισσότερο από όσο ωφελούν, για ενέργειες που καθυστερούν τόσο πολύ, ώστε τα αποτελέσματα τους να μην είναι πλέον τα αναμενόμενα ή απλά για «καταναγκαστικές» αποφάσεις - με τις οποίες επιδιώκεται ανεπιτυχώς η διόρθωση προηγουμένων, μεγάλων σφαλμάτων.

Στα πλαίσια αυτά, θα αναφερθούμε σε τρία διαφορετικά γεγονότα, τα οποία θα μπορούσαν να θεωρηθούν ή να προβληθούν ως επιτυχίες της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για παταγώδεις αποτυχίες. Επίσης σε ένα τέταρτο, το οποίο θα ήταν δυνατόν να χαρακτηρισθεί ως χειραγώγηση της κοινής γνώμης, ως μία αγωνιώδης προσπάθεια «μετακύλισης» ευθυνών, ως «προπέτασμα καπνού» ή ως κάτι άλλο - το οποίο δεν μπορούμε να υποθέσουμε.    

ΤΟ ΠΡΩΤΟΓΕΝΕΣ ΠΛΕΟΝΑΣΜΑ

Η επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος είναι αναμφίβολα μία πολύ καλή είδηση, μία μεγάλη επιτυχία – αποδεχόμενοι βέβαια πως το πλεόνασμα δεν είναι «πλασματικό», παρά το ότι είμαστε απολύτως σίγουροι για το ακριβώς αντίθετο (άρθρο).

Εν τούτοις, πρόκειται για μία ολοκάθαρη αποτυχία επειδή, αφενός μεν το (δήθεν) πλεόνασμα δεν είναι διατηρήσιμο, αφετέρου μας έχει κοστίσει πανάκριβα - πολύ περισσότερο δηλαδή, από όσο θα έπρεπε, εκμηδενίζοντας ουσιαστικά τις προοπτικές της οικονομίας μας και καταδικάζοντας την κυριολεκτικά στη θανατική ποινή. Αναλυτικότερα τα εξής:

(α) Διατηρησιμότητα του πλεονάσματος

Το όποιο πρωτογενές πλεόνασμα επιτύχουμε στο τέλος του έτους, με ή χωρίς τις πρόσφατες ή μελλοντικές λογιστικές αλχημείες, δεν θα μπορεί να διατηρηθεί - αφού τα έσοδα του δημοσίου στηρίζονται σε υπερβολικά υψηλούς έμμεσους και άμεσους «κεφαλικούς» φόρους, καθώς επίσης σε χαράτσια, τα οποία δεν είναι δυνατόν να παραμείνουν ως έχουν τα επόμενα χρόνια (εάν φυσικά δεν θέλουμε να καταστραφεί εντελώς τόσο η ελληνική οικονομία, όσο και η ίδια η κοινωνία).

Όπως φαίνεται δε από τον πίνακα που ακολουθεί, τα έσοδα μειώθηκαν (από 30,5 δις € στα 28,7 δις €), παρά τους υψηλότατους φόρους, ενώ οι δαπάνες του δημοσίου, οι οποίες θα έπρεπε να περιορισθούν, αυξήθηκαν για μία ακόμη φορά – στα 38,8 δις € από 36,8  δις €. 

ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

 

Ο περιορισμός των φορολογικών εσόδων, παράλληλα με την αύξηση των δαπανών του δημοσίου, με βάση την παραπάνω έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδας, συνηγορεί υπέρ της συγκεκριμένης θέσης μας - αν και φυσικά θα επιθυμούσαμε να είχαμε κάνει λάθος.

(β)  Το τεράστιο κόστος του πλεονάσματος

Εάν κατανοήσουμε ότι, για να φτάσουμε στο συγκεκριμένο αποτέλεσμα, «εκτινάξαμε» στα ύψη την ανεργία (πολλαπλασιάζοντας τις δαπάνες από τα επιδόματα κλπ.), «θυσιάσαμε» περί τα 50 δις € ΑΕΠ (οπότε ανάλογα έσοδα), οδηγήσαμε στη χρεοκοπία εκατοντάδες χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις, εξαθλιώσαμε το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, επιβαρυνθήκαμε με πολλές εκατοντάδες αυτοκτονίες, χάσαμε εντελώς την αισιοδοξία μας για το μέλλον και τόσα πολλά άλλα,

δεν μπορούμε να είμαστε καθόλου ευχαριστημένοι - ακόμη και αν πετυχαίναμε πραγματικό πλεόνασμα στον κρατικό προϋπολογισμό (συμπεριλαμβανομένων δηλαδή των τόκων).

(γ)  Συμπέρασμα

Έχοντας τεκμηριώσει ότι, το (δήθεν) πλεόνασμα είναι πολύ δύσκολο να διατηρηθεί, λόγω του τρόπου που αποκτήθηκε, καθώς επίσης πόσο ακριβά μας κόστισε, είναι εύλογο πως πρόκειται για μία στρεβλή εικόνα – για μία «επιτυχία» δηλαδή, η οποία είναι στην πραγματικότητα μία παταγώδης αποτυχία.  

Αυτό δεν σημαίνει φυσικά πως πιστεύουμε ότι, η αξιωματική αντιπολίτευση θα έκανε κάτι καλύτερο για την Ελλάδα – πόσο μάλλον όταν «παρακαλεί γονατιστή» για συνεργασία το κομμουνιστικό κόμμα, κατά παράδοξο τρόπο παρά το ότι δεν αποδέχεται τις βασικές θέσεις του (κείμενο).   

Ο ΔΑΝΕΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Αντίθετα με τα παραπάνω, καθώς επίσης σε αντίθεση με την καταστροφική για την Ελλάδα πρώτη διαγραφή χρέους (PSI), η δεύτερη διαγραφή (η απόκτηση ομολόγων από τη δευτερογενή αγορά, σε χαμηλές τιμές), ήταν σίγουρα μία επιτυχία.

Επίσης ως επιτυχία θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί η αναδιάρθρωση του δανεισμού μας - τα πακέτα στήριξης δηλαδή. Εν τούτοις, «τα φαινόμενα είναι ξανά απατηλά», όπως θα τεκμηριώσουμε στη συνέχεια - αφού προηγουμένως παραθέσουμε τα διάφορα στοιχεία του δανεισμού μας.    

(α)  Οι πηγές του δανεισμού της Ελλάδας

Στον Πίνακα Ι που ακολουθεί, αναφέρονται τα δύο πακέτα στήριξης, τα οποία λάβαμε από το ΔΝΤ και την Ευρωζώνη:

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Συνολικός δανεισμός της Ελλάδας από τα κράτη της Ευρωζώνης και το ΔΝΤ

Κράτη Ευρωζώνης	ΔΝΤ	Σύνολα
Πρώτο πακέτο (2010)
Συμφωνία:  80 δις €	30 δις €	*110 δις €
Πληρωμή:   53 δις €	20 δις €	73 δις €
Υπόλοιπο:   27 δις €	10 δις €	37 δις €
Δεύτερο πακέτο (2012)
Συμφωνία:  145 δις €	19 δις €	**164 δις €
Πληρωμή:   133 δις €	8 δις €	141 δις €
Υπόλοιπο:     12 δις €	11 δις €	23 δις €

* Το δάνειο των χωρών της Ευρωζώνης μειώθηκε στα 77 δις €, επειδή δεν συμμετείχαν όλες οι χώρες - οπότε στα 107 δις € το σύνολο.

** Συμπεριλαμβάνεται η ενίσχυση των τραπεζών

Πηγή: BMF, Spiegel

Με κριτήριο τα παραπάνω, η Ελλάδα εξασφάλισε συνολικά δάνεια ύψους 274 δις € (271 δις € τελικά), εκ των οποίων έχει λάβει ήδη τα 211 δις € - υπολείπονται λοιπόν ακόμη 60 δις €, εκ των οποίων τα 21 δις € από το ΔΝΤ και τα υπόλοιπα από την Ευρωζώνη.

(β) Τα επιτόκια δανεισμού

Για τον υπολογισμό των επιτοκίων θα πρέπει να διαχωρίσουμε το πρώτο από το δεύτερο πακέτο - επειδή είναι διαφορετικά μεταξύ τους.

Πρώτο πακέτο:  Όσον αφορά τα κράτη της Ευρωζώνης, συμφωνήθηκε το τρίμηνο Euribor (σήμερα 0,2%), συν μία επιβάρυνση 3%, η οποία αργότερα μειώθηκε στο 0,5%. Συνολικά λοιπόν, το επιτόκιο διαμορφώθηκε με σημερινές τιμές στο 0,7% - ενώ το επιτόκιο του ΔΝΤ είναι ελαφρά υψηλότερο του 2%.

Δεύτερο πακέτο: Εδώ ισχύουν οι προϋποθέσεις του EFSF, του ευρωπαϊκού ταμείου χρηματοπιστωτικής σταθερότητας δηλαδή - το οποίο όμως, όπως και ο αντικαταστάτης του (ESM), δεν παρέχει ακριβή στοιχεία, αναφορικά με τα επιτόκια των δανείων που εγκρίνει.

Σύμφωνα τώρα με πληροφορίες, το επιτόκιο για την Ελλάδα, για την Ιρλανδία και για την Πορτογαλία είναι της τάξης του 2%. Υπολογίζεται από τον ημερήσιο μέσον όρο των ομολόγων, με τα οποία αναχρηματοδοτείται το συγκεκριμένο ταμείο, συν ορισμένες άλλες επιβαρύνσεις - οι οποίες καλύπτουν το κόστος λειτουργίας του, καθώς επίσης τις πιθανές του ζημίες.

Η πληρωμή των τόκων από τα δάνεια του EFSF έχει συμφωνηθεί να ακολουθήσει μετά από δέκα χρόνια - έχουν δηλαδή παγώσει. Παράλληλα, η ονομαζόμενη «εγγυητική αμοιβή» του ταμείου, ύψους 0,1%, έχει μηδενισθεί, όσον αφορά την Ελλάδα. 

Στον προϋπολογισμό του 2013 οι τόκοι υπολογίζονται στα 5,49 δις € - έναντι 7,2 δις € το 2012 και 16,2 δις € το 2011. Επομένως, έχουν μειωθεί σημαντικά, ενώ ο μέσος όρος του επιτοκίου όλων των δανείων μαζί (ΔΝΤ, Ευρωζώνη και ιδιώτες επενδυτές), υπολογίζεται από την Τρόικα στο 2,3% (αν και στην έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδας για το οκτάμηνο βλέπουμε πως έχουν πληρωθεί ήδη τόκοι 5,48 δις €).   

(γ)  Ο χρόνος αποπληρωμής των δανείων

Τα δάνεια από το πρώτο πακέτο έχουν διάρκεια τριάντα ετών - ενώ  η διάρκεια του δευτέρου (δάνεια EFSF) τοποθετήθηκε αρχικά στα δεκαπέντε έτη. Πρόσφατα όμως (στα τέλη του 2012) διπλασιάσθηκε ο χρόνος αποπληρωμής του ενώ, σύμφωνα με το υπουργείο οικονομικών της Γερμανίας, ο μέσος χρόνος αποπληρωμής των δανείων ευρίσκεται πλέον στα 32,5 χρόνια.      

(δ)  Το χρηματοδοτικό κενό

Με βάση την έκθεση του ΔΝΤ, η Ελλάδα θα χρειασθεί επί πλέον 11 δις €, για τα επόμενα δύο χρόνια - γεγονός που σημαίνει ότι, θα πρέπει να της εγκριθεί ένα αντίστοιχο δάνειο από την Ευρωζώνη, έτσι ώστε να μην υπάρξουν προβλήματα.

Φυσικά η διαπίστωση αυτή στηρίζεται στην πρόβλεψη εξόδου της Ελλάδας από την ύφεση το 2014, καθώς επίσης στη δυνατότητα προσφυγής της στις αγορές - τουλάχιστον από το 2015 και μετά. Κάτι τέτοιο φαίνεται όμως πολύ δύσκολο, λόγω της τεράστιας καταστροφής που προκάλεσαν τα μέτρα του ΔΝΤ στον παραγωγικό ιστό της - επίσης στον κοινωνικό της ιστό, ο οποίος είναι σε πορεία ολοκληρωτικής κατάρρευσης.

(ε)  Συμπέρασμα

Και από εδώ λοιπόν θα μπορούσε να καταλήξει κανείς στο ίδιο συμπέρασμα, όπως και στην περίπτωση του πρωτογενούς πλεονάσματος: στο ότι δηλαδή τόσο τα δάνεια, όσο και οι προϋποθέσεις, κάτω από τις οποίες λήφθηκαν (επιτόκιο, χρόνος αποπληρωμής κλπ.), αποτελούν επιτυχίες των ελληνικών κυβερνήσεων μετά το 2009.

Εν τούτοις, ο πλήρης αποκλεισμός της Ελλάδας από τις αγορές χρηματοδότησης (με αποτέλεσμα να είναι απολύτως εξαρτημένη, στον ορό καλύτερα του ΔΝΤ και της Γερμανίας), οι τεράστιες καθυστερήσεις που προηγήθηκαν (οι οποίες καταδίκασαν την Ελλάδα σε μία χρόνια ανασφάλεια, με καταστροφικά επακόλουθα για τις τραπεζικές καταθέσεις, για τις επιχειρήσεις της κοκ,), τα τεράστια ανταλλάγματα που απαιτήθηκαν και δόθηκαν (ξένη διακυβέρνηση, πλήρης  απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας κλπ.), καθώς επίσης πολλά άλλα επακόλουθα, τεκμηριώνουν αναμφίβολα ότι πρόκειται για μία τεράστια αποτυχία – την οποία θα πληρώσουμε πάρα πολύ ακριβά, ακόμη και αν αποφύγουμε τη λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας ή την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία.  

Ουσιαστικά δε, ο λόγος που είμαστε ανέκαθεν εναντίον της διαγραφής χρεών είναι τα δυσανάλογα ανταλλάγματα που απαιτούνται – ενώ η αιτία που δεν θεωρούμε σωστό το νέο δανεισμό είναι το ότι, γνωρίζουμε πως δεν εξοφλούνται ποτέ παλαιά χρέη, με τη λήψη νέων. 

Η ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ  

Πρόκειται προφανώς για μία θετική εξέλιξη, οπότε θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μία επιτυχία – του ιδιωτικού τομέα βέβαια, όπως έχουμε ήδη αναφέρει (ανάλυση μας), αφού το δημόσιο υποχρέωσε τις τράπεζες να χρεοκοπήσουν, υπογράφοντας το εγκληματικό PSI και αναγκάζοντας τες να διαγράψουν μεγάλο μέρος των απαιτήσεων τους.

Εκτός αυτού οι ελληνικές τράπεζες, διαθέτοντας συνολικές καταθέσεις ύψους 163 δις € (παρά το ότι διέφυγαν στο εξωτερικό περίπου 100 δις €, λόγω του φόβου επιστροφής στη δραχμή), έναντι δανείων 220 δις €, ευρίσκονται σε πολύ καλύτερη κατάσταση, συγκριτικά με αυτές άλλων χωρών της Ευρωζώνης - πόσο μάλλον εάν υπολογίσουμε στις αποταμιεύσεις των Ελλήνων ένα μέρος της ακίνητης περιουσίας τους, επειδή οι περισσότεροι επέλεγαν αυτόν τον τρόπο αποταμίευσης, αντί των καταθέσεων.

Όμως, από την πλευρά του δημοσίου, πρόκειται ξανά για μία στρεβλή εικόνα – αφού τα αποτελέσματα των μεθόδων και των αποφάσεων του ίσως αποδειχθούν ξανά μοιραία για τις ελληνικές τράπεζες. Το μεγαλύτερο πρόβλημα θα προκύψει πιθανότατα από τις επισφάλειες – οι οποίες οφείλονται αφενός μεν στην κατακόρυφη πτώση των μισθών και των εισοδημάτων, αφετέρου στην ύφεση.

Εν τούτοις, το θέμα για την Ελλάδα δεν είναι τόσο η κατάσταση των τραπεζών ή τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσουν - αλλά,κυρίως, η δυνατότητα τους να παρέχουν πιστώσεις στην πραγματική οικονομία, έτσι ώστε να διενεργηθούν επενδύσεις, να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας και να ξεφύγουμε από την ύφεση.

Στα πλαίσια αυτά, επειδή είναι πολλοί αυτοί που ισχυρίζονται εσφαλμένα ότι, οι ελληνικές τράπεζες έχουν μεγάλα προβλήματα ρευστότητας, οπότε αυτός είναι ο λόγος που δεν δανείζουν την πραγματική οικονομία, θεωρούμε σκόπιμο να αναφέρουμε  επιγραμματικά τον τρόπο λειτουργίας των τραπεζών, όσον αφορά την παροχή δανείων. 

(α)  Η λειτουργία των τραπεζών

Οι τράπεζες δεν χρειάζονται καταθέσεις ή δικά τους κεφάλαια, στο ύψος των δανείων που μπορούν να προσφέρουν - επειδή έχουν τη δυνατότητα να δημιουργούν χρήματα από το πουθενά, μέχρι ενός ορισμένου ορίου. Το όριο αυτό έχει σχέση με το ελάχιστο εγγυητικό κεφάλαιο που απαιτούν οι κεντρικές τράπεζες - το οποίο είναι σήμερα 1% στην Ευρωζώνη. Αυτό σημαίνει ότι,για κάθε 100 € δάνειο που παρέχουν, υποχρεούνται να διατηρούν μόλις 1 € στην ΕΚΤ. Στο παράδειγμα που ακολουθεί φαίνεται ο τρόπος, με τον οποίο λειτουργούν οι τράπεζες.

Παράδειγμα: Όταν μία τράπεζα προσφέρει ένα δάνειο 100 € σε έναν πελάτη της, τότε έχει μία αντίστοιχη απαίτηση 100 € απέναντι του. Το δάνειο αυτό φαίνεται στο ενεργητικό του Ισολογισμού της τράπεζας - στα περιουσιακά της στοιχεία δηλαδή.

Εάν υποθέσουμε τώρα ότι, ο δανειολήπτης παίρνει τα 100 € μετρητά, για να αγοράσει κάποια προϊόντα, δεν σημαίνει ότι η τράπεζα «έχασε» τα 100 € - αφού απλά άλλαξαν οι εγγραφές στο ενεργητικό του Ισολογισμού της. Απλούστατα, μειώθηκαν τα μετρητά από το ταμείο της και αυξήθηκαν οι απαιτήσεις της - με αποτέλεσμα ο Ισολογισμός της να παραμένει ουσιαστικά αμετάβλητος.

Πηγή των μετρητών μπορεί να είναι οι καταθέσεις κάποιων αποταμιευτών που δανείζουν ουσιαστικά τα χρήματα τους στην τράπεζα - η οποία τους τα χρωστάει. Τα χρέη και οι αποταμιεύσεις παραμένουν στην πραγματικότητα αμετάβλητα - με μοναδική διαφορά το ότι, το χρέος της τράπεζας απέναντι στον αποταμιευτή, μεταβιβάζεται στο δανειολήπτη.     

Εάν τώρα η τράπεζα παρέχει κάποιο δάνειο, χωρίς να υπάρχει αντίστοιχη αποταμίευση, τότε χρεώνεται απέναντι στην κεντρική τράπεζα (οι ελληνικές τράπεζες, μετά την διαφυγή καταθέσεων ύψους περί τα 100 δις € στο εξωτερικό, δανείσθηκαν από την ΕΚΤ ένα σχεδόν αντίστοιχο ποσόν). Το ύψος των διαθεσίμων χρημάτων της λοιπόν αυξάνεται, ανάλογα με τις πιστώσεις που δίνει - δημιουργείται δηλαδή από το πουθενά.

Το πόσες καταθέσεις εγγράφει λοιπόν στα βιβλία της, το πόσα μετρητά χρήματα ή απαιτήσεις δηλαδή διατηρεί στο ενεργητικό του Ισολογισμού της, καθώς επίσης το πόσες υποχρεώσεις έχει απέναντι στους καταθέτες της, στο παθητικό του ισολογισμού της, δεν έχει τεχνικά καμία σχέση με το θέμα της παροχής δανείων.

Το ύψος των δανείων τώρα που μπορεί και επιτρέπεται να δώσει μία τράπεζα, σε σχέση με τις καταθέσεις της, καθορίζεται από την πολιτική επιτοκίων της κεντρικής τράπεζας, καθώς επίσης από διάφορες άλλους κανόνες - όπως, για παράδειγμα, από το ύψος των ιδίων κεφαλαίων που υποχρεούται να διατηρεί.

(β)  Συμπέρασμα

Με κριτήριο την παραπάνω υπεραπλουστευμένη ανάλυση της λειτουργίας των τραπεζών κατανοούμε ότι, το πρόβλημα των ελληνικών τραπεζών, όσον αφορά το δανεισμό της πραγματικής οικονομίας, δεν είναι η ρευστότητα τους - αλλά η γενικότερη κατάσταση της πατρίδας μας η οποία, μεταξύ άλλων, τις αναγκάζει να χρεώνουν υψηλότερα επιτόκια, λόγω του πολύ μεγαλύτερου ρίσκου των ελληνικών επιχειρήσεων και νοικοκυριών.

Με απλά λόγια η αιτία είναι το ότι οι τράπεζες, για να δανείσουν τα χρήματα τους, οφείλουν να είναι σε κάποιο βαθμό σίγουρες για την επιστροφή τους – να αναλαμβάνουν δηλαδή ρίσκα, τα οποία μπορούν να θεωρηθούν ως φυσιολογικά, ως «διαχειρίσημα». Άλλωστε δεν είναι μόνο υπεύθυνες απέναντι στους μετόχους, αλλά και στους καταθέτες τους – από κάθε πλευρά (τα περί εγγυητικών κεφαλαίων για τις καταθέσεις, είναι εκτός πραγματικότητας).

Στα πλαίσια αυτά, καμία τράπεζα δεν δανείζει χρήματα σε υφιστάμενους ή μελλοντικούς ανέργους – σε πολίτες που υπερφορολογούνται, οπότε μειώνονται δραματικά τα εισοδήματα τους, σε επιχειρήσεις που πουλούν όλο και λιγότερα προϊόντα, λόγω μειωμένης κατανάλωσης, σε εταιρείες, οι πελάτες των οποίων αντιμετωπίζουν δυσκολίες πληρωμής των λογαριασμών τους, σε κράτη στα πρόθυρα της χρεοκοπίας κοκ.

Εκτός αυτού, όταν οι ενυπόθηκες εγγυήσεις των τραπεζών χάνουν συνεχώς σε αξία αφού, για παράδειγμα, οι τιμές των ακινήτων στην Ελλάδα καταρρέουν, αφενός μεν αναγκάζονται να περιορίσουν τα υφιστάμενα δάνεια τους, λόγω μειωμένων εγγυήσεων, αφετέρου τα καινούργια που τυχόν δίνουν είναι πολύ χαμηλότερα – προσαρμοσμένα στις νέες αξίες των εγγυήσεων τους.

Επομένως, πρόκειται και εδώ για μία παταγώδη αποτυχία της πολιτικής αφού, καταδικάζοντας την οικονομία στην ύφεση και στην ανεργία, προκαλεί μία πιστωτική ασφυξία, η οποία θα δημιουργήσει ξανά προβλήματα στις τράπεζες – επειδή τόσο η κερδοφορία, όσο και η επιβίωση τους, είναι συνάρτηση των δανείων που παρέχουν.

Τα προβλήματα δε αυτά θα συνεχίσουν να διαχέονται στην πραγματική οικονομία, με αποτέλεσμα να επιταχυνθεί ο καθοδικός σπειροειδής κύκλος - ο οποίος καταλήγει συνήθως στη χρεοκοπία μίας χώρας, συμπεριλαμβανομένων των νοικοκυριών, των επιχειρήσεων και των τραπεζών της (δεν χρεοκοπούν ποτέ τα κράτη, αλλά οι πολίτες τους). 

Ολοκληρώνοντας, ο πρόσφατες απαιτήσεις της Τρόικας να πουλήσουν οι ελληνικές τράπεζες τις θυγατρικές τους στο εξωτερικό (Βαλκάνια κλπ.), έτσι ώστε να ενισχύσουν τα ίδια κεφάλαια τους, αποτελούν μία ακόμη απόδειξη της πλήρους εξάρτησης της χώρας μας – ενώ οφείλει να μας προβληματίσει σοβαρά, σε σχέση με το τι ακριβώς σχεδιάζουν για την Ελλάδα (εξουδετέρωση των παρενεργειών τυχόν χρεοκοπίας της στην Α. Ευρώπη κλπ.).

Η ΑΚΡΑ ΔΕΞΙΑ

Η πρόσφατη δολοφονία χαρακτηρίζεται αναμφίβολα ως ένα αποτρόπαιο έγκλημα ενός μέλους μίας εγκληματικής οργάνωσης, η οποία θα προκαλέσει πολλά δεινά ακόμη στην πατρίδα μας. Επομένως, η αντίδραση εκ μέρους όλων των ΜΜΕ της χώρας οφείλει να θεωρηθεί ως σωστή και επιτυχημένη - αφού δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να συμβαίνουν τέτοια πράγματα, σε μία ευνομούμενη, πολιτισμένη κοινωνία.

Εν τούτοις, με κίνδυνο «να πνιγούμε κολυμπώντας αντίθετα στο ρεύμα» έχουμε την άποψη ότι, πρόκειται για μία ακόμη στρεβλή εικόνα - ενώ πρέπει να τοποθετούνται όρια τόσο στην υποκρισία, όσο και στη χειραγώγηση των Πολιτών, από τις εκάστοτε ιδιοτελείς ομάδες συμφερόντων.

Όσον αφορά την υποκρισία, το πρόσφατο παράδειγμα του προέδρου των Η.Π.Α., ο οποίος προσπάθησε να αιτιολογήσει την πολεμική εισβολή που σχεδίαζε, επικαλούμενος το θάνατο 1.492 ανθρώπων από χημικά όπλα, ενώ μέχρι τότε αδιαφορούσε εντελώς για το θάνατο 110.000 στα πλαίσια του εμφυλίου πολέμου που διεξάγεται στη Συρία, είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Ένα δεύτερο είναι η συνήθης ενοχοποίηση ενός ατόμου που συλλαμβάνεται για ληστεία, με όλες τις ανεξιχνίαστες ληστείες που έχουν γίνει στην πόλη που διαμένει - ενώ η συλλογική ευθύνη για ατομικά εγκλήματα, είναι ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά των απολυταρχικών πολιτευμάτων και όχι των δημοκρατικών. 

Όσον αφορά τώρα τη χειραγώγηση, η καθημερινή ενασχόληση όλων σχεδόν των ΜΜΕ μόνο με το συγκεκριμένο γεγονός, έθεσε αναμφίβολα όλα τα υπόλοιπα προβλήματα της χώρας στο περιθώριο - εξουδετερώνοντας πλήρως τις διαδηλώσεις και τις διαμαρτυρίες απέναντι στην πολιτική της σκιώδους εξουσίας (όπως κάποτε συνέβη με τα, ανεξιχνίαστα βέβαια, εγκλήματα στη Marfin, λόγω των οποίων σταμάτησαν όλες οι διαδηλώσεις - ενώ δεν είναι μυστικό το πόσο εύκολα διεισδύουν σε τέτοιες οργανώσεις οι μυστικές υπηρεσίες, ούτε το τι ακριβώς επιδιώκουν).

Περαιτέρω τα ΜΜΕ, στρέφοντας «ενορχηστρωμένα» τη συσσωρευμένη οργή της κοινωνίας από την οικονομική γενοκτονία που βιώνει, εναντίον της εν λόγω οργάνωσης, απάλλαξαν σε κάποιο βαθμό την πολιτική από τις τεράστιες ευθύνες της - από αυτές δηλαδή, οι οποίες εξέθρεψαν κυριολεκτικά την άκρα δεξιά, ενώ δεν είναι απλές πολιτικές ευθύνες, αλλά ποινικά κολάσιμες πράξεις. Πρόκειται λοιπόν και εδώ για μία παταγώδη αποτυχία της πολιτικής - η οποία είναι ίσως πολύ μεγαλύτερη, από όλες τις προηγούμενες.

Ολοκληρώνοντας, δεν είναι αρνητικό να εξετάζει κανείς τα πράγματα από μία άλλη οπτική γωνία: σκεπτόμενος δηλαδή ποιόν ωφελούν και ποιόν βλάπτουν. Ανεξάρτητα από αυτό, θεωρούμε σκόπιμο να αναφερθούμε στο παρακάτω κείμενο:

"Δεν είναι βία η διαπλοκή, η πολιτική διαφθορά, ο χρηματισμός και η υπεξαίρεση χρημάτων από τα δημόσια ταμεία, εκ μέρους τηςεκάστοτε εξουσίας; Δεν είναι βία η μη απονομή δικαιοσύνης, με συνθήκες ισότητας; Δεν είναι βία το ότι κάποιοι έχουν μόνο πολιτικές ευθύνες για τα τεράστια λάθη και τις παραλείψεις τους, ενώ όλοι οι υπόλοιποι, η συντριπτική πλειοψηφία δηλαδή, έχει είτε ποινικές, είτε αστικές ευθύνες;

Δεν θα ήταν λογικότερο και πιο συνετό να λειτουργήσουμε ανασταλτικά απέναντι στη βία, να καταπολεμήσουμε τις πραγματικές αιτίες της και να την προλάβουμε πριν ακόμη γιγαντωθεί, αντί απλά να την κατηγορούμε; Ποιός αλήθεια εξέθρεψε την άκρα δεξιά, εάν όχι η διαπλεγμένη με τα ΜΜΕ πολιτική των τελευταίων ετών;"

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η Ελλάδα πρέπει, όσο το δυνατόν γρηγορότερα, να ξεφύγει από την παγίδα του χρέους - από την ξένη κυριαρχία, από την εξάρτηση, από την ύφεση, από την ανεργία, από τις κοινωνικές αναταραχές, από τη βία, από τον εμφύλιο πόλεμο που προδιαγράφεται, από τη χρεοκοπία, καθώς επίσης από την προβλεπόμενη αναρχία και δικτατορία. Για να τα καταφέρει, οφείλει να επιλέξει τις σωστές λύσεις – οι οποίες δυστυχώς περιορίζονται, όσο περνάει ο χρόνος ανεκμετάλλευτος.

Οι λύσεις αυτές πρέπει να στηρίζονται στα πλεονεκτήματα της πατρίδας μας – μεταξύ άλλων, στο σχετικά χαμηλό συνολικό χρέος της, στη μεγάλη δημόσια περιουσία της, στην άριστη γεωπολιτική της θέση, καθώς επίσης στον τεράστιο υπόγειο πλούτο της.

Αυτό βέβαια που προέχει σήμερα είναι η εξασφάλιση του δανεισμού του ιδιωτικού της τομέα, ο οποίος έχει τη δυνατότητα να οδηγήσει την Ελλάδα στην έξοδο από την κρίση. Για να γίνει κάτι τέτοιο εφικτό, θεωρούμε απαραίτητη την ίδρυση μίας κρατικής επενδυτικής τράπεζας, στα πρότυπα της γερμανικής KfW (τράπεζα ανοικοδόμησης) - με μοναδικό αντικείμενο τη δανειοδότηση της πραγματικής οικονομίας.

Έχουμε δε την άποψη ότι, εάν το δημόσιο εγγυόταν σε ποσοστό 100% τις καταθέσεις στη συγκεκριμένη τράπεζα, στελεχώνοντας την παράλληλα σωστά, τότε θα ήταν μάλλον σίγουρη η επιστροφή μεγάλου μέρους των κεφαλαίων από το εξωτερικό - ενώ θα λειτουργούσε καλύτερα ο διατραπεζικός ανταγωνισμός, με θετικά αποτελέσματα για τις ελληνικές επιχειρήσεις.    

Ολοκληρώνοντας, η Ελλάδα πρέπει να επιστρέψει στην ανάπτυξη, πριν είναι ακόμη πολύ αργά - στη μετατροπή δηλαδή του καθοδικού σπειροειδή κύκλου σε ανοδικό, ο οποίος λειτουργεί αντίθετα: αυξάνει γεωμετρικά τα οικονομικά μεγέθη μίας χώρας, όπως ο πρώτος πολλαπλασιάζει τα δεινά της.

Για να το επιτύχει, πρέπει να διώξει τόσο το ΔΝΤ, όσο και τη Γερμανία από την επικράτεια της, συντάσσοντας επιτέλους ένα δικό της σχέδιο αντιμετώπισης της κρίσης - το οποίο οφείλει να συμπεριλαμβάνει την άμεση υιοθέτηση εκείνων των διαρθρωτικών αλλαγών που πραγματικά απαιτούνται (καταπολέμηση της γραφειοκρατίας, ορθολογικό και σταθερό φορολογικό σύστημα, αναπτυξιακό επιχειρηματικό πλαίσιο, αύξηση της παραγωγικότητας του δημοσίου, πάταξη της διαφθοράς κλπ.).     

Μόνο με αυτόν τον τρόπο θα επανακτήσει η Ελλάδα τη χαμένη αξιοπρέπεια, την τιμή, την υπερηφάνεια, το βιοτικό επίπεδο και, κυρίως, την εθνική της κυριαρχία - την οποία θυσίασαν ανεύθυνα, στο «βωμό της διαφθοράς», ορισμένα πολιτικά κόμματα, ενώ παρέδωσαν «ενδοτικά» όλοι όσοι βουλευτές υπέγραψαν την καταδίκη της, μετά το 2009.   

Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright)

Αθήνα, 21. Σεπτεμβρίου 2013

viliardos@kbanalysis.com                                                      

Facebook   Twitter   Linked in  

Εκπομπή στο Russia Today για τους Δίδυμους Πύργους λέγει ότι το κτύπημα είχε σχεδιαστεί από "μέσα" (inside job)

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Εκπομπή στο Russia Today για τους Δίδυμους Πύργους μιλάει για την ‘Επιχείρηση Gladio’ και ότι το κτύπημα είχε σχεδιαστεί από "μέσα" (inside job) - (video)

Σημειώνεται ότι το Russia Today είναι κρατικό τηλεοπτικόδίκτυο στη Ρωσία. 550 εκατομμύρια άνθρωποι σε πάνω από100 χώρες παρακολουθούν το πρόγραμμά του. Το 2011 ήταν το δεύτερο πιο δημοφιλές ξένο ειδησεογραφικό κανάλι στις ΗΠΑ μετά το BBC.

Δείτε το βίντεο:

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ (ΚΟ):

RT : Το όνομά μου είναι Daniel Bushell. Ανώτατοιαξιωματούχοι λένε ότι ο Λευκός Οίκος είναι πίσω από τηντρομοκρατία του λαού τους, και νέα στοιχεία για την 11/9 καταφθάνουν.

Εκφωνητής.

Διαρροές από συνομιλίες πληροφοριοδοτών των ΗΠΑ με τον επικεφαλής της Αλ - Κάιντα.

Το World Trade 7 εμφανίζεται στην Times Square .

Και ο πατέρας ενός θύματος των Δίδυμων Πύργων μας λέει ότι δέχεται επίθεση από τα mainstream μέσα ενημέρωσης .

RT : Δεκαετίες τρόμου εναντίον του ίδιου τους του λαού, με κατηγορίες για "εξτρεμιστές", έχουν πράγματι χρηματοδοτηθεί και σχεδιαστεί από τον Λευκό Οίκο, επιβεβαιώνουν υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι της κυβέρνησης και της CIA. Η εκστρατεία γνωστή ως ‘Gladio’ ονομάζεται από τον πρώην επικεφαλής της CIA Bill Colby ως «μεγάλη επιχείρηση».

Σε ένορκη μαρτυρία ένας από τους συνωμότες ομολόγησε : «Θα πρέπει να επιτεθείς σε αμάχους, άντρες, γυναίκες, παιδιά μακριά από κάθε πολιτικό παιχνίδι, έτσι ώστε οι αρχές να φέρουν μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης".

Δρ Daniele Ganser, συγγραφέα του ‘Οι Κρυφοί Στρατοί τουΝΑΤΟ’ (‘NATO's Secret Armies’), σε ευχαριστώ πάρα πολύ για την παρουσία σου. Έτσι, τα mainstream μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν το αναφέρουν αυτό, αλλά είναι πλέον στο αρχείο και έχει καταγραφεί επισήμως ότι δεκαετίες τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον του λαού τους στην πραγματικότητα έχουν οργανωθεί από την CIA και τον Λευκό Οίκο .

Δρ Daniele Ganser: Επιχείρηση Northwoods με στοιχεία τηςΕπιχείρησης Gladio, έχουμε τα διαθέσιμα στοιχεία σήμερα.Και τότε οι άνθρωποι καταλαβαίνουν ότι αυτό υπάρχει, αλλά εξακολουθούν να έχουν μια δυσκολία ψυχολογικά, στο να το πιστέψουν, επειδή είναι άσχημα νέα. Αυτό σημαίνει ουσιαστικά ότι η τρομοκρατία μπορεί να κατευθυνθεί προκειμένου να οδηγηθούν οι άνθρωποι σαν τα πρόβατα. Και αν σας πούνε ότι είστε πρόβατα, που σημαίνει ότι οδηγείστε από την ψευδή σημαία της τρομοκρατίας, αυτό είναι πραγματικά κάτι που δεν θέλετε να ακούσετε .

RT : Συνεχώς βρίσκουμε αυτόν τον όρο «στρατηγική της έντασης» από τον Λευκό Οίκο. Τι σημαίνει αυτό;

Ganser : Στρατηγική της έντασης σημαίνει στην πραγματικότητα να ανατινάζεις μια βόμβα και να λες ότι ο εχθρός σου το έκανε. Αυτό που έχουμε είναι η απόδειξη ότι αυτή η στρατηγική της έντασης συνεχίζεται και δεν έχει τελειώσει .

RT : "Μεγαλύτερο από το Watergate", αποκάλεσε ο Dennis Saccher του FBI την Θωράκιση της Αλ - Κάιντα από τις ΗΠΑ μέχρι το 2001, και το Veterans Today αναφέρει ότι είναι ακόμα εν εξελίξει .

Ο πληροφοριοδότης του FBI Sibel Edmonds αποκάλυψε τις "αμέτρητες τακτικές συναντήσεις" που έγιναν μεταξύ των αντιπροσώπων των ΗΠΑ και του υπαρχηγού του Μπιν Λάντεν, τώρα επικεφαλής της Αλ Κάιντα Αϊμάν αλ - Ζαουάχρι, που φτάνουν μέχρι το Σεπτέμβριο του 2001.

Ιούλιος 2001: πράκτορες του FBI που πλησιάζουν τους συνωμότες της 9/11 αποδεσμεύονται από την υπόθεση και απειλούνται με διώξεις .

Στη συνέχεια, όταν αστυνομικοί συλλαμβάνουν τον Mohammed Khalifa, που συνδέεται άμεσα με τον πιο καταζητούμενο τρομοκράτη της Αμερικής, τον Ραμζί Γιουσέφ, ο ίδιος ο υπουργός παρεμβαίνει και ο Khalifa αμέσως απελαύνεται για τη Σαουδική Αραβία και απελευθερώνεται.

Ο Δρ Kevin Barrett είναι ο συγγραφέας του ‘Questioning the War on Terror’ (‘Αμφισβητώντας τον Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας’), χαίρομαι που σας μιλώ. Έχουμε πραγματικά ηγέτες που παραδέχονται ότι αυτοί οι τρομοκράτες είναι απλά εργαλεία.

Δρ Kevin Barrett : Και αυτό είναι η Αλ Κάιντα. Είναι το πόδι της γάτας για τις Δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών. Και το έχουμε ακούσει αυτό από τον κορυφαίο πολιτικό σχολιαστή του αραβικού κόσμου, Mohamed Heikal, ο οποίος μας είπε αμέσως μετά την 11/9 ότι η επίσημη ιστορία της 9/ 11 είναι γελοία. Είπε ότι όταν ήταν στα υψηλότερα επίπεδα της κυβέρνησης στην Ευρώπη ήταν αυτός που ήταν υπεύθυνος ουσιαστικά για την διείσδυση και την πραγματική λειτουργία της λεγόμενης Αλ - Κάιντα. Είπε ότι η Αλ Κάιντα είναι γεμάτη από ανθρώπους από τις μυστικές υπηρεσίες της Σαουδικής Αραβίας, από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, από τις ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες και φυσικά από τις αιγυπτιακές μυστικές υπηρεσίες και δεν μπορούσε να κάνει τίποτα από μόνη της.

Ο Βρετανός λόγιος Nafeez Ahmed, ο οποίος είναι ένας από τους κορυφαίους επιστήμονες στον κόσμο σχετικά με την τρομοκρατία, μιλά για ένα περιστατικό που συνέβη στην Τουρκία - πιστεύω ότι ήταν λίγο πριν από την 11/9. ένας φερόμενος ανώτερος διοικητής της Αλ - Κάιντα συνελήφθη στην Τουρκία και οι φρουροί της φυλακής που ήταν μουσουλμάνοι παρατήρησαν ότι δεν προσευχόταν, ζητούσε να φάει χοιρινό κρέας και του είπαν : «Νομίζαμε ότι είσαι ένας φανατικός μουσουλμάνος» και αφού κάπως γέλασε είπε, «Όχι, όλα αυτά είναι απλώς μια στρατηγική έντασης».

RT : Κορυφαίοι φυσικοί, πιλότοι, μηχανικοί του κόσμου ενώνονται με οικογένειες των θυμάτων της 11/9 προκειμένου να παρακάμψουν τον τοίχο της σιωπής που έχουν στήσει τα mainstream μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Τεράστιες πινακίδες στην πλατεία Times Square και σε όλες τις πολιτείες μιλάνε για το γεγονός που οι περισσότεροι Αμερικανοί δεν γνωρίζουν, ότι ένας τρίτος γιγάντιος πύργος στις 11/9 δεν είχε χτυπήσει από κάποιο αεροπλάνο, αλλά με κάποιο τρόπο κατέρρευσε με ελεύθερη πτώση .

Στις 5:20 μ.μ. το κτίριο 7 του World Trade ξαφνικά, όμορφα και συμμετρικά απλά δίπλωσε σαν τηγανίτα.

Roland Angle P.E., πολιτικός μηχανικός : Πρόκειται για απλή φυσική λυκείου.

Jonathan Smolens : Ένα κτίριο δεν μπορεί να κάνει μια ελεύθερη πτώση με 40.000 τόνους δομικού χάλυβα και του διαρθρωτικού του συστήματος, χωρίς να έχει ανατιναχτεί.

RT : Η εκδοχή της κυβέρνησης είναι ότι πυρκαγιές στα γραφεία έκανε όλες τις 84 ατσάλινες κολώνες να σπάσουν την ίδια στιγμή, αλλά υπάρχουν και άλλες εκδοχές.

Ο Jon Cole, ανάμεσα σε χιλιάδες από τους κορυφαίους ανεξάρτητους εμπειρογνώμονες αρχιτέκτονες και μηχανικούς για την ‘9/11 Truth’. Xαίρομαι που σας μιλάω. Έτσι λοιπόν, ποιος το έκανε ;

Jon Cole, αρχιτέκτονες και μηχανικοί της 9/11 Truth : Αυτός που δεν το έκανε είναι οι 19 αεροπειρατές που φέρεται να πέταξαν τα αεροπλάνα. Είναι αδύνατο να λιώσει ο χάλυβας από τις πυρκαγιές σε γραφεία, ή από τα καύσιμα των τζετ, ή με το να καταρρεύσει το ίδιο. Είναι μια φυσική αδυναμία. Δεν μπορεί να αναπαραχθεί πειραματικά. Αψηφά τους νόμους της φυσικής .

Αν βάλεις στην άκρη την πολιτική σου, αν αναιρέσεις τις πεποιθήσεις και τη θρησκεία σου και χρησιμοποιήσεις την επιστημονική μέθοδο, το World Trade Center 7 είναι βασικά μια κλασική ελεγχόμενη κατεδάφιση, όταν ένα κτίριο πέφτει ελεύθερα και σωριάζεται κατ’ ευθείαν στο δικό του αποτύπωμα.

Είναι η μόνη εξήγηση που εξηγεί όλα τα στοιχεία : ο νανο - θερμίτης, τα μικροσφαιρίδια από σίδηρο, οι υψηλές θερμοκρασίες που βρέθηκαν εκεί, η ελεύθερη πτώση, η ομοιόμορφη επιτάχυνση των πύργων, όταν εκείνοι έπεσαν κάτω δεν υπήρχε καμία επίπτωση ή τράνταγμα όταν χτύπησε το άθικτο παρακάτω. Επειδή δεν υπήρχε τράνταγμα, κάτι φύσηξε αυτούς τους πύργους επιτρέποντας την ομοιόμορφη επιτάχυνση προς τα κάτω .

Το μόνο πράγμα που μοιάζει να έχει λογική, από επιστημονική άποψη, είναι ότι οι πύργοι ανατινάχτηκαν.

RT : Ο Jon έκανε μια παρωδία των mainstream ιστοσελίδων NatGeo και PopMechanics, που έχουν προσπαθήσει απελπισμένα, για παράδειγμα, να δείξουν ότι 175 λίβρες στρατιωτικού νανο - θερμίτη δεν θα μπορούσαν να διασπάσουν τις κολώνες. Ο Jon έκανε, με μόλις 1 λίβρα.

Η διάσημη βιβλιοθηκάριος και ερευνήτρια Elizabeth Woodworth έχει έρθει για να βοηθήσει στο σχηματισμό του πάνελ ‘Consensus 911’, επιβεβαιώνοντας ότι χρησιμοποιεί «βέλτιστες πρακτικές» με την πιο αυστηρή αξιολόγηση από συναδέλφους. Ευχαριστώ πολύ που είστε μαζί μας. Υπάρχει αυτή η εξαιρετικά υψηλή συναίνεση μεταξύ των εμπειρογνωμόνων ότι η εκδοχή της κυβέρνησης δεν μπορεί να είναι σωστή.

Elizabeth Woodworth : Έχουμε μερικούς από τους κορυφαίους εμπειρογνώμονες μαζί μας, οι οποίοι έχουν δημοσιεύσει σε έγκριτα επιστημονικά περιοδικά, και ναι, αυτά τα επιστημονικά περιοδικά υπάρχουν, όπως το ‘Heritage Study’, αλλά ποτέ δεν καλύπτονται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Αν ο κόσμος ήξερε για την έρευνα, θα το έβρισκαν συναρπαστικό. Ο Δρ Γκρίφιν δήλωσε ότι δεν έχει ακούσει κάποιον που είδε τις αποδείξεις, να άλλαξε γνώμη και μετά να ξανά άλλαξε.

RT : Η ομάδα έχει κάνει ήδη την κυβέρνηση να αλλάξει την ιστορία της και να παραδέχεται την ελεύθερη πτώση του κτιρίου 7.

Woodworth : Αυτό είναι αλήθεια, ο David Chandler είναι ένας εξαιρετικός model maker. Ο Chandler είναι στον πάνελ και επινόησε ένα μοντέλο για να αποδείξει ότι οι  πάνω όροφοι έπεσαν χωρίς αντίσταση. Υπάρχει μόνο ένας τρόπος που μπορεί να συμβεί αυτό και αυτό είναι ότι οι 84 κολώνες κόπηκαν κατά την ίδια στιγμή.

RT : Ο Dr Graeme McQueen είχε πρόσβαση στα αρχεία της Πυροσβεστικής της Νέας Υόρκης από εκείνη την ημέρα. Χαίρομαι που είστε μαζί μας. Ποτέ δεν μεταδόθηκαν από τα mainstream μέσα ενημέρωσης, αλλά πάνω από 100 μάρτυρες έχουν αναφέρει τα εκρηκτικά που έριξαν κάτω τους Δίδυμους Πύργους .

Ο Δρ Graeme McQueen , Ερευνητής αυτοπτών μαρτύρων : Εδώ ήταν οι περίπου 10.000 σελίδες του εξαιρετικά πλούσιου υλικού αυτοπτών μαρτύρων και ανακάλυψα ότι υπήρχαν 118 άτομα που σαφώς αντιλήφθηκαν εκρήξεις .

Ξέρετε, έχουμε πυροσβέστες που χρησιμοποιούνται για την καταπολέμηση της μεγάλης αύξησης των πυρκαγιών, που έχουν συνηθίσει να αντιμετωπίζουν εκρήξεις καπνού και λέβητες, και όμως χρησιμοποιούν τις λέξεις βόμβες. Δενταυτίζονται με τα πράγματα που θα περίμενε κανείς.

RT : Ο Bob McIlvane ήθελε απαντήσεις γιατί ο θανάσιμος τραυματισμός του γιου του Μπόμπι που βρέθηκε στο Βόρειο Πύργο, συνάδει όχι με μπάλες από φωτιά, αλλά εκρηκτικά.

Ωστόσο, η mainstream παρουσιάστρια Rachel Maddow πρόσφατα έγραψε σαρκαστικά ότι όχι μόνο είναι θεωρητικός συνωμοσίας που κάνει ερωτήσεις, αλλά και προσπάθησε να τον συνδέσει με τη βία και την Αλ - Κάιντα. (KO: Η Maddow είναι γνωστή ομοφυλόφιλη λίμπεραλ τηλε-παρουσιάστρια με εβραϊκή καταγωγή).

Rachel Maddow, στο ‘The Rachel Maddow Show’: Όλες αυτές οι ειδεχθείς συνωμοσίες για κυβερνητικά σχέδια, να σκοτωμούς, και συνωμοσίες και συγκάλυψη της πραγματικής αλήθειας, θέλω να πω αυτά τα πράγματα είναι τόσο γελοία, όσο και επικίνδυνα.

RT : Ο πατέρας του Μπόμπι μας ενώνει ... Πώς αισθάνεσαι πρώτα να χάνεις το γιο σου, και τώρα να παρουσιάζεσαι κακός;

Bob McIlvane : Ο γιος μου πέθανε, πέθανε από μια έκρηξη. Μπορώ να το αποδείξω ότι πέρα από κάθε αμφιβολία. Αν ήμουν σε μια δικαστική αίθουσα μια κριτική επιτροπή δεν θα μπορούσε να μην το δεχθεί ως απόδειξη. Έτσι, έχουμε πρόβλημα - όταν λέω, "Λοιπόν, αυτό είναι μια δουλειά από μέσα, ο γιος μου πέθανε από μια εσωτερική δουλειά, από κάποιον που έβαλε βόμβες."

Θα ήθελα να την κάθιζα σε αυτή την αίθουσα και να της έλεγα αυτό που μόλις είπα σε σένα, και τότε θα της έλεγα " Μ****η  τώρα θα με πεις συνωμοσιολόγο".

Δείχνει πόσο απαίσια είναι τα media μας. Δεν θέλω να την πω μ***η, αλλά είναι μια τσ***α των media. Βγάζει πάνω από ένα εκατομμύριο δολάρια και να της λένε τι να πει.

Μια δημοσιογράφος από την περιοχή της Φιλαδέλφειας μου είπε, "Ξέρεις Bob, ως δημοσιογράφος, είμαι το πρόβλημα, γιατί θα χάσουμε τις δουλειές μας . Αν δεχτώ λίγα από όσα είπες, ο εκδότης θα το συντρίψει. Γι’ αυτό σου λέω τώρα δεν μπορώ να παρουσιάσω την ιστορία σου."

Οι ιδιοκτήτες των media δεν θα το επέτρεπαν.

Ο τύπος δεν θα το κάλυπτε, έτσι απλά, διότι θα έβαζε μια μικρή αμφιβολία στο μυαλό των ανθρώπων.

RT : Ποιος φταίει για όλα αυτά ;

McIlvane : Φταίνε και ο λαός των Ηνωμένων Πολιτειών, επειδή απλά θέλουν να πιστεύουν ότι είμαστε καλοί άνθρωποι, είμαστε μια εξαιρετική χώρα, αλλά αυτό που οι κυβερνήσεις κάνουν, είναι πολύ μακιαβελικό. Τώρα έχουμε ένα ατελείωτο πόλεμο κατά της τρομοκρατίας .

Ξέρω τι περνάνε αυτοί οι άνθρωποι στο Ιράκ, τη Συρία, τη Λιβύη, το Αφγανιστάν, επειδή όλοι χάνουν παιδιά. Και αυτό συμβαίνει παντού – χάνουν μέλη της οικογένειας. Είναισκέτη κόλαση .

Έτσι, αυτό είναι όλο Daniel.

RT : Αύριο το Κογκρέσο ψηφίζει για τον βομβαρδισμό της Συρίας, το τελευταίο πόλεμο της εποχής μετά την 9/11 .

Οι ΗΠΑ θα είναι πλέον επίσημα η Πολεμική Αεροπορία της Αλ Κάιντα, σημειώνει ο πρώην γερουσιαστής Kucinich .

Αλλά η Αμερική δεν αντέχει άλλο. Εννέα στους δέκα αντιτίθενται σε αυτήν την εισβολή, η λιγότερο δημοφιλής στην ιστορία.

Όσον αφορά την 11/9 , ένα τεράστιο 84 τοις εκατό Αμερικανών λένε τώρα ότι η κυβέρνηση λέει ψέματα.

Έχουμε τώρα ντοκουμέντα τεκμηριωμένα, ότι η αμερικάνικη κυβέρνηση προετοιμάστηκε να διαπράξει τα υπέρτατα εγκλήματα κατά του λαού της.

Ακριβώς αυτό που συνέβη στις 11/9 μπορεί να υποστηριχθεί τόσο από τους λεγόμενους «θεωρητικούς συνωμοσίας» όσο και τις αρχές. Αυτό που είναι αναμφισβήτητο είναι ότι στις 11 Σεπτεμβρίου, ο κόσμος θα ενωθεί για να θρηνήσουν τους σχεδόν 3.000 αθώους ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους .

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ 

ΝΟΡΒΗΓΙΑ: Αφρικανή καλλιτέχνης απειλεί τους Νορβηγούς «να έχουν το νου τους» όταν σε λίγο οι μειονότητες θα γίνουν η κυρίαρχη ομάδα

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

ΝΟΡΒΗΓΙΑ: Αφρικανή καλλιτέχνης απειλεί τους Νορβηγούς «να έχουν το νου τους» όταν σε λίγο οι μειονότητες θα γίνουν η κυρίαρχη ομάδα

Η εικονιζόμενη Αφρικανική καλλιτέχνης ονόματι Hannah Wozene Kvam, η οποία ζει στη Νορβηγία, ξεκάθαρα δηλώνει ότι οι Νορβηγοί «θα πάψουν να κοιμούνται ήσυχοι», («θα κοιμούνται με το ένα μάτι ανοικτό»), όταν οι «καταπιεζόμενες μειονότητες» θα είναι η κυρίαρχη ομάδα και με την οποία δεν θα έχει κανένα νόημα να τα βάλεις.

Η Kvam, έγραψε ένα μεγάλο άρθρο στην Aftenposten, την μεγαλύτερη νορβηγική εφημερίδα, όπου κατήγγειλε μια Νορβηγίδα κωμικό με το όνομα Else Kåss Furuseth, η οποία σε μια εκπομπή του καναλιού TV2, έβαψε το πρόσωπό της μαύρο για να μιμηθεί την πάμπλουτη Αφροαμερικάνα τηλεπαρουσιάστρια Oprah Winfrey. Αυτό είναι «ρατσισμός» και «διακρίσεις» για την γεννημένη στην Αιθιοπία, Kvam.

Το άρθρο αποτελεί μια σούπα εξηγήσεων και προσωπικών εμπειριών, καθώς και ένα είδος μαθήματος ιστορίας πάνω στο θέμα «ρατσισμός». Η ουσία του άρθρου είναι ότι ο μαύρος είναι πάντα το θύμα που χρειάζεται ειδική μεταχείριση και κατανόηση. Το ότι βρίσκεται σε μια ξένη χώρα και πρέπει να προσαρμοστεί στο νέο περιβάλλον του, αυτό είναι κάτι το άγνωστο για την Kvam και την κάθε Kvam.

Η Kvam η οποία είναι και ηθοποιός, ανήκει στο λεγόμενο“Nordic Black Theatre” (Νορδικό Μαύρο Θέατρο), ένα θέατρο που εστιάζει στο χρώμα του δέρματος και την εθνοτική καταγωγή των μελών του που είναι από χώρες της Αφρικής. Είναι συνεπώς ξεκάθαρα ρατσιστικό. Εάν υπήρχε ένα «Νορδικό Λευκό Θέατρο» θα είχε ξεσηκώσει τη μήνη των «αντιρατσιστών», έτσι δεν είναι;

Η Kvam βρίσκεται επίσης, πίσω από την πρωτοβουλία “Afrikan history week” (Εβδομάδα Αφρικανικής Ιστορίας).

Nordic Black Theater

Οι οπαδοί των πολυπολιτισμικών κοινωνιών και της δήθεν «ένταξης» (ή «ενσωμάτωσης») των μεταναστών, κάνουν ότι δεν βλέπουν ότι οι μετανάστες (και λαθρομετανάστες) που έρχονται από χώρες του τρίτου κόσμου στην Ευρώπη, πάντα οργανώνονται, για να ζήσουν και να εργαστούν με βάση την εθνότητά τους και όχι με σκοπό να ενταχθούν στην ντόπια κοινότητα. Γιατί λοιπόν, στη συνέχεια διαμαρτύρονται, ότι η πλειοψηφία δεν δέχεται τις διαφορετικές πολιτιστικές τους ευαισθησίες, όταν οι ίδιοι κατασκευάζουν συνεχώς νέα τείχη γύρω από την δική τους εθνικότητα και τον δική τους κουλτούρα ;

 Η απειλή θανάτου εναντίον των Νορβηγών

Η Kvam καταλήγει στο μακρύ και χωρίς νόημα υβρεολόγιο της με μια απειλή θανάτου για τους Νορβηγούς, παραθέτοντας ένα τραγούδι που αποκαλεί ρατσιστική χώρα τη Νορβηγία. Αλλά η Kvam δεν είναι μόνη. Δεν πάει πολύς καιρός που η Kohinor Nordberg, με καταγωγή από το Μπαγκλαντές, και σύζυγος του Σομαλού ναρκομανή που έγινε γνωστός το 2007 με ένα περιστατικό «ρατσισμού» στο Sofienbergparken) η οποία κέρδισε το βραβείο «Årets Nordmann» 2007), δήλωσε ότι Νορβηγία είναι μια «Δημοκρατία λευκών σκουπιδιών».

Συμπέρασμα: Το να λες τους Νορβηγούς «ρατσιστές» και «λευκά σκουπίδια» σε κάνει να κερδίζεις βραβεία.

Εδώ είναι το πώς τελειώνει το άρθρο της Kvam :

“You wanna keep me down keep me down,

Revolution against this racist institution,

The white man shall forever sleep with one eye open”

«Θέλεις να με κρατήσεις κάτω, να με κρατήσεις κάτω,

Επανάσταση κατά αυτού του ρατσιστικού ιδρύματος (θεσμού)

Ο λευκός άνθρωπος θα κοιμάται πάντα με το ένα μάτι ανοικτό».

(Είναι στίχοι από το τραγούδι “Shoot'n Up And Gett'n High” της Αφροαμερικάνας bisexual μουσικού Meshell Ndegeocello)

Πώς να αντέδρασε άραγε η Kvam, όταν βγήκε εκείνη η αμερικάνικη σαχλοταινία “White chicks”, όπου δύο Αφροαμερικανοί ηθοποιοί έπαιζαν δύο λευκές ξανθές, έχοντας βάλει χλωμές μάσκες;

Αξίζει να σημειωθεί ότι το άρθρο που δημοσιεύθηκε στην Aftenposten, δεν ήταν ανοικτό σε σχόλια, προφανώς από το φόβο της αντίδρασης του νορβηγικού λαού για την ξεκάθαρη απειλή δολοφονίας.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ