Γιατί αγωνιζόμαστε όταν όλοι γύρω μας συνθηκολογούν; -Ο ΕΠΟΙΚΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΒΡΕΤΑΝΝΙΑ

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Γιατί αγωνιζόμαστε όταν όλοι γύρω μας συνθηκολογούν;

 

Άρθρο από το βρετανικό ιστολόγιο News From Atlantis /ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Γιατί αγωνιζόμαστε; Είναι επειδή με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να γίνουμε δημοφιλείς όπως εκείνοι που ελέγχουν τα έθνη μας, κερδίζοντας έτσι μια ευκολότερη ζωή; Σε καμία περίπτωση! Αγωνιζόμαστε επειδή έχουμε μια βαθιά και ακλόνητη αίσθηση του καθήκοντος προς τους συμπατριώτες μας, ακόμη και όταν εκείνοι αντιτίθενται στην προσπάθεια μας να τους σώσουμε από δυνάμεις τις οποίες αρνούνται να αναγνωρίσουν.

Επειδή πήραμε την απόφαση να πορευτούμε το δρόμο αυτό, έχουμε ζήσει πολλές δυσκολίες. Βρίσκουμε πόρτες κλειστές, οι οποίες θα μας ανοίξουν μόνο εάν διαπράξουμε προδοσία εναντίον στο αίμα μας. Επειδή τολμήσαμε να πούμε την απαγορευμένη αλήθεια, βρισκόμαστε στη μαύρη λίστα. Όχι μόνο χάνουμε κάθε  ευκαιρία να ζήσουμε μια οικονομικά ασφαλή ζωή, αλλά βρισκόμαστε σε κίνδυνο να χάσουμε ακόμα και την ελευθερία μας επειδή μιλάμε ενάντια στο «ήθος» των κυρίαρχων δυνάμεων. Το χειρότερο από όλα, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την τρομερό φόβο τα παιδιά μας να μας αφαιρεθούν και να δοθούν στην «φροντίδα» του εχθρού. Αλλά ακόμα αγωνιζόμαστε. Γιατί; Διότι εάν κάναμε οτιδήποτε άλλο θα ήταν σαν να συνεργαζόμαστε με εκείνους που επιδιώκουν την καταστροφή μας και σαν να επιταχύναμε τη διάλυση όλων των προσφιλών προσώπων, και των ίδιων μας των εαυτών.

Σε προηγούμενο post που εξέθετε την ενότητα του Ιουδαϊσμού - Ισλάμ, ένας σχολιαστής υποστήριξε ότι θα πρέπει να επιδιωχθεί μια «συμμαχία» με το Ισλάμ ως ένα μονοπάτι που θα διευκολύνει τη ζωή μας - ότι θα πρέπει να δεχθούμε την εισβολή των μεταναστών που στην πλειοψηφία τους είναι μουσουλμάνοι, καθώς κάθε σύμμαχος στον αγώνα για την ελευθερία πρέπει να ενισχυθεί - ο εχθρός του εχθρού μας κλπ. Για πολλούς από εμάς στην Ευρώπη, το «εβραϊκό ζήτημα» είναι γενικά ένα υποθετικό ερώτημα, με εκείνο των μουσουλμάνων να είναι πιο συγκεκριμένο. Ο εβραϊκός πληθυσμός του Ηνωμένου Βασιλείου είναι πολύ μικρός ενώ ο αριθμός των Μουσουλμάνων, είναι τεράστιος και έτσι η εμπειρία είναι διαφορετική. Έτσι πώς αυτό επηρεάζει το πώς σχετιζόμαστε με τους Εβραίους και τους Μουσουλμάνους;

Είναι ενδιαφέρον ότι, στους οργανωμένους αντι – παγκοσμιοποιητικούς κύκλους, το εβραϊκό ζήτημα είναι καλύτερα κατανοητό από το μουσουλμανικό. Έχουν παρουσιαστεί πολλές έρευνες σχετικά με τις εβραϊκές δυνάμεις πίσω από τη διαφθορά της Ευρώπης, που την οδήγησαν να γίνει ένα πνευματικά αποδυναμωμένο υλιστικό νεκροταφείο. Οι περιοχές που ερευνώνται περιλαμβάνουν τα ακόλουθα :

- Το τραπεζικό σύστημα,

- Ο τοκογλυφικός δανεισμός,

- Το χτύπημα του Χριστιανισμού από Εβραίους μεταμφιεσμένους σε χριστιανούς: όπως οι ιδρυτές των Ιησουιτών,

- Η χρήση του Προτεσταντισμού για την ομαλοποίηση της τοκογλυφίας (ενώ πριν, υποκριτές της Καθολικής Εκκλησίας είχαν χρησιμοποιήσει τις υπηρεσίες Εβραίων δανειστών, καταδικάζοντας ταυτόχρονα αυτή την πρακτική),

- Η απόφυση του εκμεταλλευτικού καπιταλισμού από τις ανωτέρω οικονομικές πρακτικές,

- Ο Ιουδαιο – Αραβικός βιασμός της Αφρικής με το βάναυσο και απάνθρωπο δουλεμπόριο,

- Ο σύγχρονος ιμπεριαλισμός που ναυάγησε ολόκληρα έθνη προκειμένου να επωφεληθούν λίγοι κρυφοί εκμεταλλευτές,

- Η μισθωτή σκλαβιά και η άσκηση του κέρδους εις βάρος της ηθικής, της φυσικής ζωής, του περιβάλλοντος και κάθε βασικής ευπρέπειας,

- Η ρατσιστική ιδεολογία του Ιουδαϊσμού.

Δεν υπήρξε καμία παρόμοια μελέτη για τον μουσουλμανικό επεκτατισμό. Αυτό πιθανότατα οφείλεται στο γεγονός ότι ενώ για τους περισσότερους ανθρώπους, το εβραϊκό ζήτημα ερευνάται μέσα από τη λογοτεχνία, το μουσουλμανικό πρόβλημα είναι ένα που βιώνεται άμεσα.

Γνωρίζω αρκετούς μη - θρησκευόμενους Εβραίους. Ποτέ δεν προσπάθησαν να με προσηλυτίσουν στον Ιουδαϊσμό, δεν ανέφεραν καν τη θρησκεία. Είχα ενδιαφέρουσες συζητήσεις για κάθε είδους θέματα με ανθρώπους που είναι φυλετικά Εβραίοι, αλλά που δεν ακολουθούν την πίστη των Ραβίνων. Κανένας από τους Εβραίους που έχω γνωρίσει δεν ήταν πλούσιος, άπληστος, εκμεταλλευτής της ράτσας Ρότσιλντ. Αντίθετα, έχω περάσει μέσα από περιοχές που κατοικούνται από θρησκευόμενους Εβραίους (βόρειο Λιντς, μέρη του Λονδίνου, Μάντσεστερ), που έχω νιώσει εξίσου ξένος όπως σε περιοχές μολυσμένες με μουσουλμάνους αποικιοκράτες.

Είναι η εξοικείωση με διάσπαρτα άτομα που δεν ζουν μακριά από εμάς, γεγονός που καθιστά τη σχέση των απλών Βρετανών με μη θρησκευόμενους Εβραίους, φιλική ή τουλάχιστον αδιάφορη. (Αυτό προς όφελος των Σοφών του Ιουδαϊσμού και προς κακοτυχία των αυτόχθονων πληθυσμών των χωρών μας).

Οι μουσουλμάνοι είναι μια εντελώς διαφορετική φυλή σε σχέση με τους Εβραίους όσον αφορά τον τρόπο που αλληλεπιδρούν με το γηγενή πληθυσμό της Ευρώπης. Η εμπειρία μου με τους μουσουλμάνους είναι η «τυπική» όσων ζουν σε περιοχές που  έχουν αποικιστεί.

Η περιοχή στην οποία ζω είναι μια στερεότυπη περιοχή της βιομηχανικής επανάστασης με πέτρινα πεζούλια. Η οικογένειά μου έχει ζήσει στην περιοχή αυτή για πολλές γενιές και μάλιστα σε χρόνους πολύ πριν οι απάνθρωποι βιομηχανικοί δρόμοι καταστρέψουν την όμορφη ύπαιθρο μας. Σταδιακά, η οικογένειά μου υπέστη εθνοκάθαρση από τους αποικιοκράτες, παρά το γεγονός ότι το να φύγεις μακριά από τους εισβολείς, έχει αποδειχθεί μάταιο, καθώς όλες οι περιοχές τελικά, δέχονται την εισβολή και τον εποικισμό. Η περιοχή που ζω ήταν καθαρά ευρωπαϊκή στα χρόνια των γονιών μου, και εκτός από κάποιους ανατολικοευρωπαίους, ήταν καθαρά βρετανική. Στη διάρκεια της ζωής μου, οι αποικιοκράτες κατέλαβαν την περιοχή σπίτι - με – σπίτι και δρόμο – με - δρόμο.

Σαν παιδί έπαιζα στο σπίτι της γιαγιάς μου. Η γειτονιά εκεί έχει πια κατεδαφιστεί ως μέρος της αστικής εκκαθάρισης των παραγκουπόλεων και στη θέση τους νέα σπίτια έχουν ανεγερθεί. Τα σπίτια ήταν μικρές δίπλα – δίπλα κατοικίες, και να τα πεις  παραγκούπολη είναι ένα ξεδιάντροπο ψέμα. Τα σπίτια κατεδαφίστηκαν για την κατασκευή νέων που παραδόθηκαν στους αποικιοκράτες, στους οποίους παραδόθηκε άλλωστε όλη η γειτονιά.

Η γειτονιά μου όσο πήγαινε και σκοτείνιαζε. Ενώ πριν, μπορούσε κάποιος να αφήσει την πόρτα ξεκλείδωτη χωρίς να ανησυχεί για διαρρήκτες, τώρα πρέπει να διπλοκλειδώνει. Τα σπίτια των ανθρώπων έχουν διαρρηχθεί, και οι ίδιοι έχουν χτυπηθεί μέσα στα δωμάτιά τους και έχουν ληστευθεί ενώ βρίσκονταν στο πάτωμα. Κλέφτες μπαίνουν σε ξεκλείδωτα σπίτια και αρπάζουν ότι μπορούν και μετά φεύγουν χωρίς κανείς να μπορεί να τους σταματήσει. Οι αποικιοκράτες έφεραν την ηρωίνη και την αναπόφευκτη αύξηση της εγκληματικότητα. Πως πήγαν τα πράγματα τόσο άσχημα;

Μια άλλη επίπτωση των μουσουλμάνων αποικιοκρατών είναι οι βιασμοί παιδιών. Άρρηκτα συνδεδεμένη με την ηρωίνη, η ικανότητα των αποικιοκρατών να καταστρέφουν την παιδική ηλικία των αυτοχθόνων παιδιών δεν θα ήταν τόσο εύκολη αν δεν υπήρχε η συνολική πολιτικοποίηση του σχολικού συστήματος. Φιλελεύθεροι καθηγητές και άνανδροι καριερίστες επιβάλουν το δόγμα της πολιτικής ορθότητας, όπου μέσω του μαθήματος της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης, προωθούν τον «πειραματισμό» με άλλες φυλές. Αυτό, σε συνδυασμό με την πολυφυλετική μουσική και τηλεοπτική προπαγάνδα στην οποία σχεδόν όλοι είναι εκτεθειμένοι, αφήνει τα παιδιά ευάλωτα στους εποίκους, οι οποίοι επωφελούνται πλήρως από τα επηρεασμένα από τη κατήχηση παιδιά.

Οι μουσουλμάνοι εισβολείς έχουν κατακλύσει ολόκληρες περιοχές της Ευρώπης και έχουν μεταμορφώσει τους κατοίκους σε αδύναμα, δειλά και εκφυλισμένα όντα. Οι δρόμοι μας είναι γεμάτοι με ηρωίνη και κρακ - χάρη στους μουσουλμάνους εμπόρους και τους προμηθευτές τους. Τα παιδιά μας δεν μπορούν να βγουν έξω χωρίς κάποιος βρώμικος αλλοδαπός παιδόφιλος τα πλησιάσει. Καμία από τις φίλες μου δεν μπαίνει σε ταξί Πακιστανού μόνη της (ακόμα και Πακιστανές κοπέλες που ξέρω), από φόβο μήπως βιαστεί.

Το επιχείρημα ότι επειδή οι μουσουλμάνοι έχουν ένα σύστημα ελεύθερο από τοκογλυφία, είναι σύμμαχοί μας εναντίον των Ρότσιλντ, είναι παράλογο. Οι μουσουλμανικές τράπεζες είναι εξίσου τοκογλυφικές όσο οι ιουδαϊκές και αν μη τι άλλο, είναι πιο ανέντιμες από τις mainstream.

Οι μουσουλμάνοι ποτέ δεν χάνουν την ευκαιρία να πιέσουν για τις θρησκευτικές προλήψεις τους. Μπορούν επίσης να κάνουν κατάχρηση της ανεκτικής μας φύσης κάνοντας μας περιμένουμε ενώ προσεύχονται στην φανταστική θεότητα τους. Εάν κάποιος  ιθαγενής Ευρωπαίος κάνει έναν εισβολέα να περιμένει να εξυπηρετηθεί για οποιοδήποτε λόγο, θα πρέπει να απολυθεί, ενώ εάν καταγγείλει την σκληρότητα στα ζώα κατά την διαδικασία των Halal (ή Κοσέρ) θα πρέπει να διωχθεί ως «ρατσιστής». Στον αστερισμό της πολυπολιτισμικότητας, τα πρότυπα μας και τα ιδανικά μας παραμερίζονται, ενώ εκείνα των αποικιοκρατών προστατεύονται από το νόμο .

Αν βλέπουμε τους μουσουλμάνους ως συντρόφους σε έναν κοινό αγώνα ενάντια στον εβραϊκό οικονομικό ιμπεριαλισμό, θα πρέπει να δούμε το Ισλάμ ως μια άλλη πτυχή του ίδιου ιμπεριαλισμού. Το Ισλάμ πιστεύει στην παγκόσμια κατάκτηση και τη δημιουργία ενός ολοκληρωτικού μουσουλμανικού κράτους και δεν μπορεί να θεωρηθεί , καθ’ οιονδήποτε τρόπο μέρος του κόσμου μας. Οι πραγματικοί σύμμαχοι δεν είναι εκείνοι που επιδιώκουν κάθε μορφή παγκοσμιοποίησης, αλλά εκείνοι που αναζητούν την ασφάλεια για τους ίδιους, μέσα στην ίδια τους τη γη.

Κατά ειρωνικό τρόπο, στον αγώνα μας για επιβίωση, θα πρέπει να αγωνιστούμε πλάι -πλάι με ανθρώπους με τους οποίους - έχουμε κοινή επιθυμία να μας αφήσουν στην ησυχία μας να ζήσουμε όπως επιθυμούμε. Οι μεγαλύτεροι εχθροί μας είναι οι φιλελεύθεροι θιασώτες του πολυπολιτισμού και όλοι όσοι υποστηρίζουν την «αφομοίωση» και το ανακάτεμα.

Ακριβώς όπως κάθε άνθρωπος πρέπει να είναι κύριος του σπιτιού του, έτσι κάθε φυλή θα πρέπει να είναι κυρία της γης της. Κάθε φυλή πρέπει να θεωρεί τον εαυτό της την κυρίαρχη φυλή στη γη της, αλλά αυτό δεν πρέπει να της επιτρέπει να μεταβληθεί σε μια ιμπεριαλιστική δύναμη που θα ζει παρασιτικά εκμεταλλευόμενη τους άλλους. Ο μόνος τρόπος για να εξασφαλιστεί ότι αυτή η αρνητική και καταστροφική τάση θα αποφευχθεί, είναι να διασφαλιστεί η φυλετική ομοιογένεια και η εδαφική ακεραιότητα του κάθε έθνους, αποτρέποντας τη μετανάστευση προς οποιαδήποτε κατεύθυνση.

Οι φιλελεύθεροι ηλίθιοι υποστηρίζουν ότι η μετανάστευση είναι ένα καλό πράγμα, δεδομένου ότι επιτρέπει τα αμοιβαία ταξίδια. Έτσι, η λογική είναι η εξής: αν σταματήσουμε τους ανθρώπους από το Πακιστάν, τη Σομαλία, την Αϊτή και άλλες χώρες να έρθουν στα μέρη μας, τότε δεν θα έχουμε την ευκαιρία να πάμε και να ζήσουμε σε τέτοια θαυμάσια μέρη. Το επιχείρημα λέει ότι θα ήταν άδικο να σταματήσουν οι άνθρωποι να έρχονται στις χώρες μας, ενώ οι δικές τους χώρες είναι ένα μάτσο χάλια και έρχονται εδώ μόνο για να ξεφύγουν από μια άθλια ζωή και να αποκτήσουν μια καλύτερη ζωή . Γιατί οι χώρες που ζουν είναι τόσο φρικτές; Για τον ίδιο λόγο που οι περιοχές στις χώρες μας που αποικίζουν είναι τόσο χάλια. Εξ αιτίας τους! Οι καλοί άνθρωποι παραμένουν εκεί πού βρίσκονται και αγωνίζονται για να κάνουν τα πράγματα καλύτερα.

Υπάρχουν πολλές συναρπαστικές χώρες στον κόσμο, πλούσιες σε πολιτισμό, παράδοση, πνευματικότητα και ιστορία. Δεν υπάρχει τίποτα κακό στο να διευρύνεις τους ορίζοντές σου κάνοντας ταξίδια, συναντώντας νέους ανθρώπους. Οι άνθρωποι που επισκέπτονται διαφορετικά εδάφη και εξερευνούν διαφορετικούς τρόπους ζωής ενισχύουν την ιδέα της ύπαρξης των διαφορών. Η παγκοσμιοποίηση και η πολυπολιτισμικότητα που τόσο αγαπούν οι φιλελεύθεροι οδηγεί στο θάνατο των πολιτισμών. Όταν κάποιος υπερασπιστεί τον πολιτισμό του συκοφαντείται ως «ρατσιστής».

Έτσι λοιπόν, γιατί αγωνιζόμαστε;

Αγωνιζόμαστε επειδή αγαπάμε την ελευθερία και αντιλαμβανόμαστε ότι οι υλιστές παγκοσμιοποιητές αναζητούν έναν κόσμο στον οποίο θα είναι οι επόπτες μιας παγκόσμιας βιομηχανικής ζώνης χωρίς σύνορα, στην οποία εμείς θα είμαστε απλά παραγωγοί – καταναλωτές – ένα κράτος σκλάβων, σαν την Κίνα.

Αγωνιζόμαστε επειδή αγαπάμε την ελευθερία και καταλαβαίνουμε ότι οι θρησκευτικοί παγκοσμιοποιητές επιδιώκουν να επιβάλουν σε όλους μας, τις δικές τους προλήψεις καταστρέφοντας το δικό μας τρόπο σκέψης σχετικά με τα αιώνια ερωτήματα – διαμορφώνοντας ένα παγκόσμιο κράτος σκλάβων του νου.

Αγωνιζόμαστε επειδή αγαπάμε την ελευθερία και καταλαβαίνουμε ότι μόνο σε μια ομοιογενή δική μας γη μπορούμε να εκφράσουμε τις βαθύτερες σκέψεις μας και τα συναισθήματά μας, να αναπτύξουμε τον πολιτισμό μας και τον περάσουμε στα παιδιά μας ως βάση για τη δική τους ανάπτυξη – μια εναλλακτική λύση στο παγκόσμιο απολυταρχικό multi - culti αστυνομικό κράτος στο οποίο δεν υπάρχει ελευθερία της σκέψης, της έκφρασης και του συνεταιρίζεσθαι.

Αγωνιζόμαστε επειδή δεν έχουμε άλλη επιλογή. Είναι ένα άχαρο καθήκον που το έχουμε αποδεχτεί, επειδή σε αντίθεση με τις μάζες, είμαστε γνώστες του τρόμου που εξαπλώνεται γύρω μας, και δεν είμαστε πρόθυμοι να βάλουμε τη δική μας εγωιστική αίσθηση ασφάλειας πάνω από το δικαίωμα των μελλοντικών γενεών να έχουν ένα μέλλον που τους αξίζει.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Παν. Μαρίνης: Κοινωνικο-πολιτικά ρεύματα και πολιτική εκπροσώπησις!

Παν. Μαρίνης

Κοινωνικο-πολιτικά ρεύματα και πολιτική εκπροσώπησις!

=θεμελιώδες κείμενον=

-Βασική αρχή των κοινοβουλευτικών πολιτευμάτων τα οποία ανεπτύχθησαν στον Δυτικό κόσμο κατά τους τελευταίους δύο αιώνας είναι ότι απορροφώνται αι κοινωνικαί-πολιτικαί εντάσεις διά της εντάξεώς των εντός του συστήματος του πολιτεύματος οπότε αι διάφορα κοινονικο-ιδεολογικαί ομάδες  συναγωνίζονται αλλήλας διά την προτίμησιν των ψηφοφόρων διακινούσαι ελευθέρως τας ιδέας των και προσέτι εις αυτό αποσκοπεί και η απόδοσις του Δικαιώματος της ελευθερίας του λόγου, της γνώμης και της κοινοποιήσεως των ιδεών. 

-Εφ' όσον ένα τοιούτον πολίτευμα παραβεί την θεμελιώδη αυτήν αρχήν και μία κοινωνική μερίς στερηθεί το δικαίωμα πολιτικής εκπροσωπήσεώς της και ελευθέρας εκφράσεως των ιδεών της τότε δημιουργείται σημαντική πολιτειακή ανωμαλία καθώς η μερίς αυτή του πληθυσμού παραμερίζεται, ωθείται στο περιθώριον της κοινωνικο-πολιτικής ζωής και αισθάνεται παραγκωνισμένη, παραπεταμένη και κυριαρχείται από αγανάκτησιν, οργήν και μίσος εναντίον όλου του κατεστημένου το οποίον της αφήρεσε εν τη πράξει τα πολιτικά της δικαιώματα και ως οίκοθεν νοείται η επιπολάζουσα αυτή δυσαρέσκεια καταστρέφει οριστικώς την ομαλότητα, οπότε θα απαιτηθούν νέα ολοένα και άλλα κατασταλτικά μέτρα φιμώσεως των ιδεών της με αποτέλεσμα το καθεστώς να ολισθαίνη καθημερινώς ολοέν και περισσότερον προς την αυθαιρεσίαν, την τυραννίαν και τον ολοκληρωτισμόν.

-Δύο ιστορικά παράδειγμα θα μας βοηθήσουν να κατανοήσωμε τα ανωτέρω:

- Παράδειγμα μή κατανοήσεως της ανωτέρω αρχής: Μετά το 1945 τα καθεστώτα του Σιδηρού Παραπετάσματος επεχείρησαν να μην εφαρμόσουν την ανωτέρω αρχήν και να διατηρήσουν ναν εικονικόν κοινοβουλευτικόν μανδύαν και το αποτέλεσμα είναι γνωστόν. π.χ. στην Γιουγκοσλαυΐα διά να στερεωθή το καθεστώς κατέσφαξε προγραμματικώς 1,5 εκατομμύρια αντιφρονούντας και έκτοτε εδιατηρείτο με εκτάκτως σκληρά και απάνθρωπα αστυνομικά μέτρα και μετατροπής του ημίσεως του πληθυσμού εις πληροφοριοδότες εναντίον των άλλων! 

-Παράδειγμα ορθής κατανοήσεως της ανωτέρω αρχής: Στα 1944-1950, ενα πολιτικόν κόμμα, το ΚΚΕ και οι συνοδοιπόροι του,  επεδίωξε την βιαίαν κατάλυσιν του πολιτεύματος και της πολιτειακής τάξεως και τούτο εγένετο ουχί στην εξημένην φαντασίαν μιάς κυρίας ανακριτρίας αλλά διά πραγματικού ενόπλου ανταρτοπολέμου ο οποίος εβύθισε την χώρα στον θάνατο, στό αίμα και στην καταστροφή, κοινωνική και υλική, και είχε βαρυτάτας επιπτώσεις πολλάς των οποίων ζώμεν έως της σήμερον και άλλας των οποίων τα πλήρη αποτελέσματα ακόμη δεν έχομε ιδή, όπως π.χ. αυτά της αμφισβητήσεως της ελληνικότητος της Μακεδονίας. Τά ανωτέρω είχον ως αποτέλεμα να τεθεί το ΚΚΕ εκτός νόμου, όμως, καλώς ή κακώς, είχε ήδη δημιουργηθή ενα αξιόλογον  κοινωνικόν-πολιτικόν ρεύμα αριστερών-κομμουνιστικών και Σοβιετοφίλων πολιτών. Το τότε καθεστώς δεν διενοήθη να διαιωνίση την ανωμαλίαν στερώντας εν τοις πράγμασι τα πολιτικά δικαιώματα των αριστερών πολιτών αλλά εφρόντισε να αισθάνονται πλήρεις πολίτες όπως και οι άλλοι. Δεν υπήρχε βεβαίως το ΚΚΕ όμως επετράπη να υπάρχη ο καλύτερος και από το ίδιο εκπρόσωπός του, η ΕΔΑ, οπότε ο αριστερός είχε πλήρη πολιτική στέγασι και κάθε άλλο δικαίωμα, π.χ. το πρωΐ δεν εύρισκε μεν τον "Ριζοσπάστη" όμως αγόραζε το alter ego του, την "Αυγή", και επίσης η αριστερή προπαγάνδα και διάδοσις των αριστερών ιδεών με πάσης φύσεως τρόπους και εκδηλώσεις όχι μόνον ήτο ελευθέρα, αλλά οργίαζε κυριολεκτικώς και ούτως κατήγαγε νίκην μεγάλην μετατρέψασα την αριστερή ιδεολογία εις κυρίαρχον ιδεολογικόν ρεύμα πράγμα που ήτο φυσικόν καθώς το μόνον που έβλεπες εμπρός σου ήτο αριστερά βιβλιοπωλεία και να πωλούνται ελευθέρως και σχεδόν δωρεάν τα άπαντα του Λένιν, του Στάλιν και των άλλων αριστερών αστέρων· όλοι δε οι αριστεροί διανοούμενοι τύπου Γιάννη Ρίτσου εφέροντο υπό του αστικού τύπου στα ύψη της δημοσιότητος ενώ τα πανεπιστήμια ήσαν υπερπλήρη από καταφανώς και προκλητικώς αριστερούς καθηγητάς! Το δε 1974, κατά την Μεταπολίτευσι επρυτάνευσε η ιδέα την οποίαν είχε ήδη εκφράση από το 1950 ο Σ. Μαρκεζίνης: Μπορεί το ΚΚΕ να έσειρε την χώραν εις πολύνεκρον πόλεμον κατά την προσπάθειαν του καταλύσεως του καθεστώτος και μπορεί σαφώς να εκφράζει την αμετανόητον πρόθεσίν του αυτήν στο καταστατικόν του, αλλά, πώς να το κάνουμε, αφού υπάρχει πρέπει να το δέχεται η Δημοκρατία, οπότε το ΚΚΕ ενομιμοποιήθη χωρίς μάλιστα να του ζητηθή να αποκηρύξη τας κατά της πολιτειακής τάξεως ιδέας του!!!

Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ

-Η ιδεολογικό-πολιτική ορθότης της Μεταπολιτεύσεως η οποία εξαπέλυσε πολύπλευρον και λυσσαλέον πόλεμον εναντίον της Συλλογικής οντότητος "Ελληνική Πατρίδα", πράγμα που εφερε στην επιφάνεια και συνεκρότησε ένα κοινωνικο-πολιτικόν ρεύμα πατριωτών, δηλαδή πολιτών οι οποίοι έχουν κορώνα στο κεφάλι τους την Συλλογική οντότητα "Ελληνική Πατρίδα" και πονούν και ανησυχούν διά το έθνος, είναι δηλαδή Εθνικόφρονες. Το ρεύμα τούτο των Εθνικοφρόνων το καθεστώς της Μεταπολιτεύσεως επεχείρησε να το εξοντώση παντοιοτρόπως π.χ. οι εκπρόσωποί του δεν εύρισκον ουδέ βήμα, ουδέ δυνατότητα εκφράσεως, τα τέσσερα μικρά βιβλιοπωλεία τα οποία διεκίνουν βιβλία ελληνικού-εθνικού περιεχομένου κατεκάησαν επανειλημμένως από τους παρακρατικούς "αντιεξουσιαστές", ώσπου πρακτικώς εξηφανίσθησαν. Σήμερον η αντεθνική και απεχθής όψις του καθεστώτος της Μεταπολιτεύσεως απεκαλύφθη εις όλον της το ανατριχιαστικόν μεγαλείον με τον εθνικόν εξευτελισμόν της υπαγωγής στο Δ.Ν.Τ. τον οποίον και επεδίωξε και την έξαλλον υποστήριξιν του εποικισμού της πατρίδος υπό Νέγρων και Μωαμεθανών. Αποτέλεσμα τούτου ήτο το πολιτικο-κονωνικόν κίνημα των Εθνικοφρόνων να καταστή παμμέγιστον και οσημέραι και ισχυρότερον και να εύρει την πολιτικήν του εκπροσώπησιν στηνν Χρυσή Αυγή την οποίαν έχει ήδη εκτοξεύσει στο 25% του εκλογικού σώματος ουσιαστικώς. Η σώφρων αντιμετώπισις υπό του καθεστώτος της εν λόγω καταστάσεως θα ήτο να επιτρέψη την ομαλήν παρουσίαν της στην κονωνικήν-πολιτικήν ζωήν και την συμμετοχήν της στην κοινοβουλευτικήν άμιλλαν (ενθυμείσθε το 26% της ΕΔΑ). Ομως, ατυχώς διά την Ελλάδα συνέβη το αντίθετον, ο κηδεμονεύων Δεθνής παράγων διέταξε επισήμως (μεταξύ των άλλων και διά των επισήμων χειλέων της Ε.Ε.) την καταστροφήν του κινήματος των Εθνικοφρόνων πολιτών και του εκπροσώπου του, της Χρυσής Αυγής, ο δε κύριος Πρωθυπουργός λησμονών ότι αι δικαιοδοσίαι του περιορίζονται υπό του Νόμου και ότι δεν είναι άνομος αυθέντης, συνήνεσε στα κελεύματα των Διεθνών κηδεμόνων με την χαρακτηριστικήν υπόσχεσιν "θα τους λιώσω" μη τηρών ουδέ τα προσχήματα ευπρεπείας του πολιτισμού μας! Ούτως εστήθη το Συνταγματικο-δικαστικόν πραξικόπημα, το οποίον σαφώς έχει στόχον ουχί το επί μέρους, την εξόντωσιν του κόμματος της Χρυσής Αυγής, αλλή την δίωξιν του όλου, του κινήματος των Εθνικοφρόνων πολιτών, οι οποίοι συστηματικώς υβρίζονται αγρίως από τα καθεστωτικά επίσημα χείλη και από τα καθεστωτικά φερέφωνα ΜΜΕ, ως άνοες, πεπλανημένοι, φασίστες, νεοναζί, ταγματασφαλίτες, χίτες κι ότι άλλο υβριστικό έχει πρόχειρο το αηδιαστικό και σιχαμερό παλαιοκομμουνιστικό λεξιλόγιον!! Αυτήν την στιγμήν επιδιώκεται σαφώς, σαφέστατα, να κτυπηθή καιρίως, "μιά και καλή", η ιδία η Συλλογική οντότης "Ελληνική Πατρίδα"! Ποίον θα είναι το αποτέλεσμα; Το αναμενόμενον φυσικά! Ο Εθνικόφρων κόσμος απωθημένος βιαίως στο περιθώριον της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, χωρίς πολιτικήν εκπροσώπησιν, με τας ιδέας του σπιλουμένας και διωκομένας, με τους διανοουμένους του κυνηγημένους, με τα βιβλιοπωλεία του καμμένα, θα ζεί αισθανόμενος διωκόμενος, παρίας, θύμα αισχράς παρανόμου διώξεως, φαρμακωμένος και πλήρης αισθημάτων μίσους διά το καθεστώς και υπερχειλίζων εκ δικαίας οργής και μάλιστα την στιγμήν όπου ανήμπορος θα βλέπει να κορυβαντιούν οι "αλληλέγγυοι" και οι Μωαμεθανοί έποικοι και η λαϊκή περιουσία να εξανεμίζεται στον βωμό του Μνημονίου! Τούτο θα φέρει ως φυσικήν συνέπειαν την περαιτέρω σκλήρυνσιν του καθεστώτος, την περαιτέρω νομοθετικήν αλλά και αυθαίρετον δίωξιν του Δικαιώματος της ελευθερίας του λόγου και της γνώμης (ήδη στο πόρισμα των κυριών ανακριτριών ποινικοποιείται η ιδεολογία κατά τρόπον που ακυρώνει πλήρως τα θεμελιώδη Ανθρώπινα Δικαιώματα) με συνέπειαν την συνεχή διολίσθησιν του καθεστώτος στην τσουλήθρα προς τον Ολοκληρωτισμόν! Προς τούτο κρούομε τον κώδωνα του κινδύνου! Η διολίσθησις προς τον Ολοκληρωτισμόν δεν θα είναι προς όφελος κανενός, ούτε και αυτού του αφελούς απελέκητου αριστερού που χαίρεται που δεν θα υπάρχουν νόμιμες μέσα στα πλαίσια της πολιτείας οι Εθνικές ιδέες, ούτε ακόμη προς όφελος της κυβερνήσεως και των αφρόνων οπαδών των δύο πρώην μεγάλων κομμάτων, Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ! Δεν γνωρίζομε τί θα επακολουθήσει, όμως γνωρίζομε το εξής: Με αφροσύνη η Κυβέρνησις έσχισε και τσαλάκωσε το σκηνικό της "Δημοκρατίας" και της "ελευθερίας των ιδεών" που αποτελούσε τον κυματοθραύση αποσβέσεως της ορμής των κονωνικών ρευμάτων και έδιδε την δυνατότητα νομίμου εκφράσεως κάθε ιδεολογίας και φέρει εξ ολοκλήρου την ευθύνην διά την δημιουργίαν κλίματος οργής, πικρίας και ανωμαλίας το οποίον ήδη εγκαθίσταται. Η βιαία κατάπνιξις των Εθνικών ιδεών και της Εθνικής αντιδράσεως έναντι των μεγάλων δεινών που ταλανίζουν την Πατρίδα, από τον Εποικισμό έως την παράδοσιν άνευ όρων της Εθνικής μας κυριαρχίας, μόνον δεινά θα επιφέρει στον Ελληνισμόν! Ναι! Την ευθύνην διά την σαφή αυτή πολιτειακήν ανωμαλίαν φέρουν αποκλειστικώς ο κ. Πρωθυπουργός, η Κυβέρνησις, οι βουλευταί που την στηρίζουν και οι δημόσιοι λειτουργοί που συμπράττουν στο ξεδίπλωμα του πραξικοπήματος, ας το εννοήσουν εφ' όσον υπάρχει ακόμη καιρός!  

ΠΡΟΣΕΞΕ ΤΙ ΣΥΜΒΑΝΕΙ!!!!!

Η ΑΝΑΛΥΣΙΣ ΜΑΣ ΤΗΣ ΝΥΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ!!!

Β. ΙΡΛΑΝΔΙΑ: Κινέζα βουλευτής ζητά να αφαιρεθούν σημαίες και τοιχογραφίες «που θυμίζουν το παρελθόν», εν όψει ποδηλατικού αγώνα. «Να τα μαζέψεις και να πας στη χώρα σου», απαντάνε λευκοί εθνικιστές

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Β. ΙΡΛΑΝΔΙΑ: Κινέζα βουλευτής ζητά να αφαιρεθούν σημαίες και τοιχογραφίες «που θυμίζουν το παρελθόν», εν όψει ποδηλατικού αγώνα. «Να τα μαζέψεις και να πας στη χώρα σου», απαντάνε λευκοί εθνικιστές

Από τις 9 Μαΐου έως την 1η Ιουνίου, πάνω από 200 από τους καλύτερους ποδηλάτες του κόσμου θα δώσουν τη μάχη για την κατάκτηση του ‘Giro d'Italia’, ενός από τους τέσσερις μεγάλους γύρους της ποδηλασίας.

Η 97η έκδοση του Γύρου της Ιταλίας θα ξεκινήσει από την Ιρλανδία και το Μπέλφαστ, ενώ τρεις μέρες μετά θα μπει στην Ιταλία. Αναμένεται να τον παρακολουθήσει ένα τηλεοπτικό κοινό 800 εκατομμυρίων ανθρώπων.

Για τη Βόρεια Ιρλανδία το ‘Giro d'Italia’ είναι το μεγαλύτερο αθλητικό γεγονός.

Η αστυνομία της Β. Ιρλανδίας επιβεβαίωσε ότι ερευνά ένα μπαράζ ρατσιστικών ύβρεων που απευθύνονται στην βουλευτή του κόμματος ‘Alliance’ (Συμμαχία), Anna Lo, για τα σχόλια που έκανε σε ό, τι αφορά την ανάρτηση σημαιών κατά την διάρκεια του ‘Giro d'Italia’.

Η Lo που είναι κινεζικής καταγωγής, ζήτησε την αφαίρεση σημαιών και «σεκταριστικών» τοιχογραφιών πριν το αθλητικό γεγονός, καθώς υπάρχει φόβος «να αμαυρωθεί» η εικόνα της Βόρειας Ιρλανδίας από το θέαμα παραστρατιωτικών τοιχογραφιών και εμβλημάτων.

Σχ. ΚΟ: Οι σχεδόν 2.000 τοιχογραφίες στη Βόρεια Ιρλανδία έχουν γίνει σύμβολα της χώρας, καθώς απεικονίζουν τις πολιτικές και θρησκευτικές διαιρέσεις του παρελθόντος και του παρόντος.

 

Η σύγκρουση στην Βόρεια Ιρλανδία (γνωστή ως ‘The Troubles’), που άρχισε την δεκαετία του ‘60 και τερματίστηκε «επίσημα» το 1998, ήταν κυρίως πολιτική, αλλά είχε και μια εθνική ή θρησκευτική διάσταση. Τα βασικά θέματα που διακυβεύονταν ήταν το συνταγματικό καθεστώς της Βόρειας Ιρλανδίας και η σχέση μεταξύ των δύο κυρίαρχων κοινοτήτων, οι οποίες είναι, από τη μία πλευρά, οι Ενωτικοί και νομιμόφρονες (Unionists and loyalists) - οι οποίοι προέρχονται κυρίως από την προτεσταντική κοινότητα και θέλουν η Βόρεια Ιρλανδία να παραμείνει εντός του Ηνωμένου Βασιλείου, και, από την άλλη πλευρά, οι Ιρλανδοί Εθνικιστές και Ρεπουμπλικάνοι (Irish nationalists andrepublicans) - οι οποίοι προέρχονται κυρίως από τηνκαθολική κοινότητα και θέλουν να εγκαταλείψουν το Ηνωμένο Βασίλειο και να ενταχθούν σε μια ενωμένη Ιρλανδία.

 

Οι τοιχογραφίες (Murals) αναπαριστούν την πολιτική άποψη της κάθε μίας πλευράς, ή τιμούν ένα γεγονός ή ένα πρόσωπο.

Η Lo βρήκε ευκαιρία να κάνει την πρόταση αυτή, μετά την δήλωση του υπουργού Περιβάλλοντος Mark Durkan που ζήτησε να μην υπάρχουν εκλογικές αφίσες στους δρόμους.

«Είναι λυπηρό όταν άνθρωποι σου επιτίθενται προσωπικά για την εθνικότητά σου και μιμούνται τον τρόπο που μιλούν οι Κινέζοι», είπε η Lo στην Belfast Telegraph.

«Είμαι περήφανη που μιλώ εκ μέρους όλης της κοινότητας, είμαι πολύ ουδέτερη. Οι σημαίες και οι τοιχογραφίες είναι ζητήματα για τα οποία πρέπει να υπάρχει μια συζήτηση».

Πάντως, ο βουλευτής (DUP) Sammy Wilson χαρακτήρισε οποιαδήποτε πρόταση για την αφαίρεση σημαιών της Ένωσης από τους φανοστάτες ως "τρέλα" - και δήλωσε ότι μια τέτοια κίνηση θα μπορούσε να προκαλέσει πολιτική αναταραχή.

«Με αυτή τη λογική οι φίλαθλοι που θα βλέπουν τον αγώνα δεν θα μπορούν να ανεμίζουν την εθνική τους σημαία για να υποστηρίξουν τους ποδηλάτες εδώ, ούτε οι Ιταλοί που θα βλέπουν τον αγώνα θα μπορούν να ανεμίζουν τις ιταλικές τους σημαίες», είπε.

«Επιπλέον, αν όπως λέει η Lo, πάει η αστυνομία και αρχίσει να αφαιρεί τις σημαίες της Ένωσης, που έχουν ανεγερθεί από τις Κοινότητες, αυτή είναι μια συνταγή για να έχουμε αστυνομικούς τραυματίες και ημέρες αναταραχής. Αυτή η πρόταση είναι απερίσκεπτη».

 «Το Giro d' Italia μας παρέχει μια μεγάλη ευκαιρία για να δείξουμε ότι η Βόρεια Ιρλανδία έχει προχωρήσει πέρα από την πολιτική του παρελθόντος», είπε η Lo.

Για τις παρατηρήσεις της δέχτηκε επίθεση από ‘loyalists’(πιστούς της Αγγλίας και του Στέμματος) στο Facebook και το Twitter.

Σε δήλωσή του εκπρόσωπος «των διακοινοτικών σχέσεων μεταξύ των Βορειο-Ιρλανδών Προτεσταντών loyalists, των Καθολικών και Ρεπουμπλικάνων Λευκών Εθνικιστών» ζήτησε «η Κινέζα έποικος να εγκαταλείψει την χώρα».

«Αυτό το αλλοδαπό απόβρασμα, τολμά να έρχεται στη χώρα μας και να θέλει να καταρρίψει τις παραδόσεις μας και να μας λέει τι πρέπει να κάνουμε», λέει η δήλωση. «Τι ανησυχία έχει μια Κινέζα για το τι κάνει ο λαός της Βόρειας Ιρλανδίας στη δική του γη; Πώς τολμά να επιτίθεται στις παραδόσεις μας από μια θέση αλαζονείας εντός της διακρατικής σιωνιστικής κυβέρνησης κατοχής που τώρα διοικεί όλα τα Δυτικά Λευκά εδάφη!»

«Εμείς, λευκοί Ευρωπαίοι, Καθολικοί και οι Προτεστάντες, είμαστε οι αυτόχθονες, ιθαγενείς σε αυτά τα νησιά και παρά τις οποιεσδήποτε πολιτικές διαφωνίες μπορεί να έχουμε, στεκόμαστε ενωμένοι κατά του σχεδίου του διακρατικού εβραϊσμού να φέρει ανεπιθύμητους εκμεταλλευτές, όπως η Lo στα λευκά έθνη μας, προκειμένου να συντελεστεί η γενοκτονία του λαού μας με την μαζική μη - Λευκή μετανάστευση».

«Και όλοι μας, τόσο Καθολικοί όσο και Προτεστάντες, Loyalist ή Ρεπουμπλικάνοι στεκόμαστε μαζί ενάντια στους προδότες της φυλής που μισούν τον εαυτό τους και έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου από το BBC, τα διεθνιστικά μαρξιστικά ψευτο-εθνικιστικά κόμματα όπως το Σιν Φέιν, ή τα υποκινούμενα από ξένους κόμματα όπως το κόμμα της Συμμαχίας. Στεκόμαστε σταθερά κατά της διεθνούς εβραϊκής Παγκόσμιας Τάξης, της ατζέντας της Παγκόσμιας Κυβέρνησης που προωθείται από όλα τα κόμματα που πληρώνονται από τα διεφθαρμένα κοινοβούλια της Ευρώπης».

«Το μήνυμα από τους λευκούς εθνικιστικές και καθολικούς και προτεστάντες παραστρατιωτικούς είναι : «Μάζεψε τις βαλίτσες σου ανεπιθύμητη ξένη σκύλα και γύρνα στην πατρίδα σου!»

Ο συναδέλφου της Lo, βουλευτής Stewart Dickson, δήλωσε «αηδιασμένος από την προσβολή».

«Κανείς δεν αξίζει να είναι θύμα ρατσιστικής κακοποίησης», τόνισε ο Dickson. «Ο ρατσισμός, όπως και οι άλλες μορφές προκατάληψης και μίσους, πρέπει να εξαλειφθούν.

«Στη Βόρεια Ιρλανδία είμαστε υπερήφανοι που αντιστεκόμαστε στον ρατσισμό και την καταπίεση σε όλο τον κόσμο, και καλώ όλους να καταγγείλουν κάθε ρατσιστικό σχόλιο ή επίθεση, όταν γίνεται εδώ.

«Φαίνεται ότι πολλοί από τους άνανδρους δράστες έχουν πλέον κατεβάσει τα άθλια ρατσιστικά σχόλιά τους, αλλά εξακολουθώ να ζητώ η Αστυνομία να εξετάσει τα σχόλια και να αναλάβει δράση».

Σχ. ΚΟ: Η πολυπολιτισμικότητα φέρνει, αναπόφευκτα και «ενσωματωμένους» αλλοδαπούς στην εγχώρια πολιτική σκηνή, πολλοί από αυτούς, χάριν «ενσωμάτωσης» και επίδειξης «αντιρατσιστικού φρονήματος», τοποθετούνται και σε καίριες θέσεις από «προοδευτικούς» ντόπιους πολιτικούς ηγέτες. Παράδειγμα η Σεσίλ Κιέντζ (Cecile Kyenge), «η πρώτη μαύρη υπουργός της Ιταλίας» που τοποθετήθηκε υπουργός αρμόδια για την ενσωμάτωση των μεταναστών! Λες και δεν υπήρχε άλλο πόστο για την κα Kyenge που ήρθε παράνομα από το Κονγκό στην Ιταλία και τώρα θέλει να δώσει ιθαγένεια σε κάθε παιδί λαθρομετανάστη που θα γεννιέται στην χώρα. [Πότε αλήθεια, θα δούμε αλλοδαπό «Έλληνα» υπουργό;] Έπειτα, μια «στραβή» δήλωση (όλως τυχαίως;) φέρνει ένταση, ξεκινάνε οι λεκτικές επιθέσεις και προσβολές και δεν αργεί να παιχτεί ένα ακόμα επεισόδιο του σήριαλ «Βοήθεια! Ρατσισμός!». Η δημιουργία έντασης και οι ρατσιστικές απειλές και οι επακόλουθες «αντιρατσιστικές» αντιδράσεις - πολλές φορές μέσω ψήφισης νέων σκληρών νόμων - εξυπηρετούν στην ουσία, το σχέδιο δαιμονοποίησης και τελικά εξάλειψης κάθε ίχνους ταυτότητας ενός λαού, οποίος πρέπει να μετατραπεί σε «πληθυσμό» που δεν έχει κοινή ταυτότητα και κοινή ιστορική μνήμη, αλλά αποτελείται από ποίκιλες «κοινότητες», που απλά τις συνδέει η ιδέα της «δημοκρατίας». Έτσι, σε τέτοιες καταστάσεις πιάνουν δουλειά οι πάντα πρόθυμοι «χρήσιμοι ηλίθιοι» που τους είναι εύκολο να ζητήσουν ακόμα και τον περιορισμό της δημόσιας εμφάνισης της εθνικής σημαίας, καθώς θα αποτελεί «διχαστικό» ή «ρατσιστικό» σύμβολο. Ίδια μοίρα περιμένει αγάλματα εθνικών ηρώων που θυμίζουν το «μίσος» κατά «του  άλλου» και μας «γυρίζουν πίσω» και τοπωνύμια πλατειών και οδών. Περιττό να πούμε ότι παρελάσεις δεν έχουν καμία θέση σε ένα τέτοιο απρόσωπο πολυφυλετικό - πολυθρησκευτικό μωσαϊκό. Εκτός αν είναι “Gay Pride”.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ/ Πηγές: εδώ και εδώ

"Η μαζική μετανάστευση είναι επιβλαβής, αλλά ποτέ δεν θα την σταματήσουμε", λέει ο Μπαρόζο

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

"Η μαζική μετανάστευση είναι επιβλαβής, αλλά ποτέ δεν θα την σταματήσουμε", λέει ο Μπαρόζο

Οι ελίτ ηγέτες που προωθούν την παγκοσμιοποίηση θεωρούν ότι είμαστε ηλίθιοι. Νομίζουν ότι επειδή ελέγχουν τα media, τις τράπεζες και την πολιτική εξουσία, μας έχουν υπνωτίσει και μπορούν να χρησιμοποιούν την μαζική ψυχαγωγία, την μαζική παραπληροφόρηση και τα μαζικά εκπαιδευτικά προγράμματα ώστε κανένας να μην παρατηρήσει ότι βαδίζουμε σαν υπνοβάτες προς την φυλετική γενοκτονία και τη Νέα Παγκόσμια Τάξη.

Ο Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο – ο μη εκλεγμένος επικεφαλής της ΕΕ – και πρώην μαρξιστής - αποφάσισε να εκπαιδεύσει εμάς του ‘αδαείς’ σχετικά με το γιατί χρειαζόμαστε περισσότερους μετανάστες.

Μιλώντας στο London School of Economics, στην κοιτίδα δηλ. του μαρξιστικού thank tank ‘Fabian Society’, (που είχε ως "όραμα" την σταδιακή μετάβαση σε μια παγκόσμια σοσιαλιστική κυβέρνηση - για την ιδεολογική της μήτρα δεςεδώ) - ο Μπαρόζο αναγνώρισε ότι η μαζική μετανάστευση έχει φέρει ''ακούσια πίεση'' στις δημόσιες υπηρεσίες και τις κοινότητες, αλλά στη συνέχεια χρησιμοποίησε το ατού της αντι – λευκής πολιτικής: την τακτική του φόβου για την οικονομία.

«Δεν μπορούμε να έχουμε μια ενιαία αγορά χωρίς την ελεύθερη κυκλοφορία των ευρωπαίων πολιτών», είπε ο Μπαρόζο.

Υπάρχει, όμως ένα πρόβλημα στην επιχειρηματολογία αυτή : Μπορούμε! Αυτό που μια ελεύθερη αγορά σημαίνει είναι η ελευθερία να εγκαταστήσεις μια επιχείρηση στα κράτη μέλη, να επενδύσεις το κεφάλαιό σου στα κράτη μέλη και να πωλήσεις τα προϊόντα και τις υπηρεσίες σας στα κράτη μέλη.

Η Ιαπωνία είναι ένα καλό παράδειγμα μιας ομοιογενούς κοινωνίας που ακολουθεί την ελευθερία της προσφοράς και της ζήτησης (ελεύθερη αγορά) που ποτέ δεν έχει δεχτεί μια τεράστια εισροή μεταναστών. Έχουν ξένες εταιρείες και Ιάπωνες εργαζόμενους. Ο Barroso χρησιμοποιεί αυτό που είναι γνωστό ως Δούρειος Ίππος.

Χρησιμοποιεί ένα κοινό φόβο – την κατάσταση της οικονομίας – για να προωθήσει ένα πρόγραμμα γενοκτονίας των λευκών κατοίκων της Ευρώπης.

Οι έρευνες κορυφαίων ακαδημαϊκών, όπως είναι ο Frank Salter, έχουν δείξει ότι η μαζική μετανάστευση είναι επιζήμια για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης (την οποία δεν εκπροσωπούν πλέον οι λεγόμενοι «αριστεροί») επειδή ασκεί καθοδική πίεση στους μισθούς.

Παρ’ όλα αυτά, η μαζική μετανάστευση δεν έχει σχέση με την οικονομία όπως θέλει να μας πει ο Μπαρόζο. Η απόδειξη : πολύ λίγοι, ή και καθόλου, Τσιγγάνοι από την Ρουμανία και τη Βουλγαρία που κατέκλυσαν εσχάτως την Μ. Βρετανία, (χωρίς ποτέ να ρωτηθεί ο βρετανικός λαός, ο οποίος όμως, πρέπει να τους αποδεχτεί), θα συμβάλουν στην υπέροχη ελεύθερη αγορά που οι ελίτ της ΕΕ όπως ο Μπαρόζο ισχυρίζονται ότι είναι ο λόγος πίσω από τη μαζική μετανάστευση.

Θυμόμαστε ότι ο πατέρας της ΕΕ υποστήριξε τη μαζική μετανάστευση ως τον τρόπο για τη δημιουργία μιας υβριδικής φυλής σκλάβων που θα υπηρετεί μια «πνευματική ελίτ» banksters, βιομηχάνων και ισχυρών οικογενειών.

Πρόκειται για τον Heinrich vonCoudenhove-Kalergi, ο οποίος στο βιβλίο του «Praktischer Idealismus» δηλώνει ότι οι κάτοικοι των μελλοντικών "Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης" δεν θα είναι οι παλαιοί λαοί της Γηραιάς Ηπείρου, αλλά ένα είδος υπανθρώπων  που θα προέρχονται από επιμιξία και υποστηρίζει ξεκάθαρα, ότι θα πρέπει οι λαοί της  Ευρώπης να διασταυρωθούν με ασιατικές και έγχρωμες φυλές, έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένα πολυεθνικό κοπάδι χωρίς ποιότητα και εύκολα ελεγχόμενο από την άρχουσα τάξη (δες εδώ).

Πόσοι λοιπόν, ακόμα θα πιστεύουν τα ψέματα του Barroso και των ομοίων του, που θέλουν να μας πουν ότι υπάρχουν και άλλοι λόγοι για τη μαζική μετανάστευση, εκτός από την γενοκτονία των λευκών;

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Review of “Dark Albion” by David Abbott

http://www.theoccidentalobserver.net/2014/02/review-of-dark-albion-by-david-abbott/

Review of “Dark Albion” by David Abbott

February 12, 2014 —

Francis Carr Begbie

Dark Albion
by David Abbott
Sparrow Book Publishers,  £10

There is a long and distinguished tradition of travel books by English authors  such as Patrick Leigh Fermor and Colin Thubron who travelled to exotic and  distant lands and tell of the strange ways of the people who lived there.

It is into this category that Dark Albion — A requiem for the English by David Abbott falls but this native South Londoner has not had to make much of a journey to find himself a stranger in a strange land. Instead he has just had to step outside the door of his house in the London borough of Greenwich and walk around and see how  the streets he grew up in have been utterly transformed by the largest wave of immigration that has ever hit our shores.

This is a story that could be told time and again in communities across England. It is the story of the gradual dispossession of the native English without public debate, without permission, without a shot being fired.

It is a howl of anger from a south London resident outraged at the betrayal of his people by their own elites.

The Royal Borough of Greenwich is a suitable location for the beginning of this story as it is steeped in maritime history and in some ways the cradle of our imperial achievements.  The Greenwich Observatory sits on a hill in one of London’s beautiful parks through which the Meridian line of Greenwich Mean Time passes.  The Maritime Museum was — before politically correct rot set in a — a temple to Britain’s imperial greatness with pride of place given to the tunic Admiral Lord Nelson was wearing when he was killed at the Battle of Trafalgar.

Not far away from the tourist spots, it is a different story.   In street after street Somalis, Tamils, Nigerians, East Europeans and many more now throng the pavements and jostle the polite and somewhat self-effacing  English population out of the way. Entire neighbourhoods have been turned into Third World slums. Typical is the vast Nigerian-dominated council estates in the district of Thamesmead. The whites fled long ago. It has been renamed “Little Lagos” and is said to be the centre of the active credit card fraud gangs in Europe.

But Abbott has a much smaller focus at first.  He laments the loss of the common street courtesies that made urban life in England so pleasant.  This has been replaced by the constant barging of woman in chadors and having to negotiate one’s way past groups of contemptuous, surly Muslim youth. Orderly bus queues, once the mark of English civilisation, have turned into Third World free-for-alls in many places.

He looks around in anger and bewilderment at the rest of the passengers on the double decker 53 Bus along the Old Kent Road where Chaucer’s Pilgrims began their journey to Canterbury. Invariably Abbott is the only indigenous White aboard.

English passengers used to be silent, composed and self-contained. Now the air is filled with the deafening sounds of mobile phone conversations in Nigerian dialects such as Yaruba and Hausa. Tamil and Somali youths yell at each other jostling and blocking the other passengers.

Talk about immigrant behaviour is usually muted but it is to Abbott’s credit that he does not shy away from describing the crudeness, grossness, incivility and lack of any restraint by Third World immigrants that makes life for the native English so intolerable.

One of the Nigerians speaking into one of these mobile phones is a gross woman dressed in gaudy African finery partly covered by an overcoat, who has an enormous arse. Although many passengers are having to stand she is unashamedly taking up two seats. The seats of London buses are not made for Nigerian arses. She has placed her shopping bag on the sliver of aisle not covered by her arse. In the bag she has a loaf of bread from which, with fingers adorned with rings, she scoops up crumbs and jams them into her mouth.

Crumbs are everywhere and she is also spitting them into her mobile. It is so unbelievably grotesque that the other passengers remain silent, unable to stop and interfere in this outrage against public decency.

Tens of thousands of ordinary Briton complain about such things every day. Yet this is probably the first time such sentiments have ever been made between hard covers.

One of the many shocks I had on reading Dark Albion was that this story had finally been published at all.  The replacement of the native White working class population is the biggest disaster to ever befall this nation. And yet here in the country of Milton, Shakespeare and Dickens, it is almost impossible to find any literature which reflects the ordinary White view of this.

Libraries, bookships, civic centres and classrooms are packed with tomes on all sorts, from the experience of wartime evacuees to the lives of eighteenth-century seafarers but none depart from the politically correct Narrative.   On the great central contemporary London experiences — White flight, Islamification, immigrant crime, mass child molestation gangs  — there is a screaming silence which is  rigorously enforced.

For anyone who still clings to an idealised notion of life in Britain Dark Albion is essential. Yet it is not an easy read.   The anguish, the pain, can be felt on every page.  If the book has a fault, it is that it tries to do too much.  But how could it be otherwise?

The fact is that we Cockneys constantly squeeze ourselves into less and less space. Everywhere we go an ethnic is in the way. Pavements, shops are all crowded with ethnics with new ones arriving daily, threatening and mysterious. We cannot understand why it is being allowed to happen. It is so obviously a strain on resources. Even if they all worked this would be the case.

Part of the reason for the power of Dark Albion is that Abbott, who is retired, comes from a different background than most journalists today. For a start he is White working class, a relic from an age when journalism was a suitable career for bright working class lads from unpromising backgrounds (that has been closed off now).

As a trained reporter, he is used to noticing things. Now with most young journalists today, what you do not notice is more important than what you do, especially if you want a flourishing career.

He not actually ashamed to get into insalubrious neighbourhoods, talk to White working class people and report their opinions. In this he is similar to that caustic observer of modern England, Theodore Dalrymple.  Young journalists on the Telegraph,  Times and Daily Mail tend to be the products of England’s finest schools and  find reporting a tiresome chore that gets in the way of the bloviating and  commentary.

Up until a year ago when you took a train from Greenwich to the Kent coast once you reached Chatham after an hour’s travelling you could reckon to be free  of the sound and sight of ethnics. now  they  teem in Chatham in the neighbouring  towns and in the coastal towns, few of them speaking English,. A gigantic gaudy Sikh temple looms over Gravesend.

Abbott’s book has a vast sweep.  He describes the Saxon origins of Greenwich and the history of modern immigration from the arrival of the S.S Empire Windrush which brought in the first few hundred West Indians in the fifties.

He describes the rise of the new Labour and its temple, the Dome on Greenwich’s shoreline, and how a tidal wave of immigration was unleashed by the government of Tony Blair. He is very good on the birth of the Minorities-Victimhood Industrial Complex and also the capitulation and eventual capture of the institutions to the forces of cultural Marxism.

He describes the villains of the story in detail:  Peter Mandelson, the Jewish advisor to Tony Blair who spent most of his time fixing UK passports with foreign billionaires; Ken Livingston, the far-left Mayor of London whose minority infested regime stank of corruption; Ali Dizai, the Met Police commander who was the target of numerous police inquiries because of his dealings with Muslim businessman, and many more grotesques.

At the end Abbott paints a fantasy of the future in 50 years of an ageing King William forced to agree to have his daughter married off to a Muslim. The African born Archbishop of Canterbury hands over the keys to 10 churches so that they can be converted to Mosques in a “moving ceremony”.

Dark Albion is a dangerous, important and essential book.  It reveals the story that the BBC tries so hard to conceal — the truth of the disaster of mass immigration and how it has destroyed much of England.

Το ΥΠΟΙΚ σκότωσε την κτηματαγορά

Σάββατο, 15 Φεβρουαρίου 2014 - 00:06

«Ταφόπλακες» ο επταπλασιασμός των επιβαρύνσεων και ο φόρος υπεραξίας Από τον Δημήτρη Δελεβέγκο Τα πυρά που εκτόξευσαν αγανακτισμένοι ιδιοκτήτες κατά βουλευτών των δύο κομμάτων εξουσίας και της αξιωματικής αντιπολίτευσης, στο πλαίσιο πρόσφατου συνεδρίου για τα ακίνητα, καταδεικνύουν την κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει τα νοικοκυριά που είχαν επενδύσει τις αποταμιεύσεις τους, κατά τα τελευταία χρόνια, στην αγορά ακινήτων, την οποία θεωρούσαν ασφαλή επενδυτικό προορισμό. Ωστόσο, εδώ και τουλάχιστον πέντε χρόνια οι αποδόσεις είναι πολύ χαμηλές και περιορίζονται μόνο σε πρώτης κατηγορίας ακίνητα, με την πλειονότητα των ιδιοκτητών να μην είναι σε θέση ούτε να πουλήσουν ούτε να βρουν αξιόπιστο ενοικιαστή για το σπίτι ή το κατάστημά τους. Και, κυρίως, δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στη δυσβάσταχτη φορολογία, δεδομένου ότι το συνολικό ποσό από φορολόγηση των ακινήτων από το 2009 επταπλασιάστηκε, αγγίζοντας τα 3,5 δισ. ευρώ, από μόλις 500 εκατ. ευρώ. Κατάρρευση Την ίδια στιγμή, η επιβολή του φόρου υπεραξίας έχει «νεκρώσει» τις περιορισμένες, έστω, πράξεις αγοραπωλησίας που ενδεχομένως να πραγματοποιούνταν. Και αυτό, επειδή δεν έχουν εκδοθεί οι απαιτούμενες διευκρινιστικές εγκύκλιοι, με αποτέλεσμα να είναι αδύνατος ο υπολογισμός της επιπρόσθετης επιβάρυνσης. Όπως αναφέρουν παράγοντες της κτηματαγοράς, η παράλυση λόγω του φόρου υπεραξίας ξεκίνησε μέσα Δεκεμβρίου και συνεχίζεται μέχρι σήμερα, ενώ στον «πάγο» έχουν μπει και οι επενδύσεις από το εξωτερικό. Όλα αυτά, όταν, το 2013, ο αριθμός των συναλλαγών σε ακίνητα εκτιμάται ότι δεν ξεπέρασε τις 20.000 πανελλαδικά, από τις οποίες οι 3.600 αφορούν την Αθήνα. Και, από τις 40.000 κατοικίες που χτίζονταν, σε τριμηνιαία βάση, το 2007, ο αριθμός αυτός κατρακύλησε στα 4.000 σπίτια το 2013 ανά τρίμηνο, σύμφωνα με την Alpha Bank. Πέραν της φορολογίας, το σημερινό κραχ στα ακίνητα οφείλεται στη φούσκα που είχε δημιουργηθεί στο real estate τα περασμένα χρόνια. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα ποσά που επενδύονταν στην οικοδομή διαμορφώνονταν περίπου στα 33-35 δισεκατομμύρια το 2007, ενώ σήμερα έχουν συρρικνωθεί στα 7-8 δισ. ευρώ. Οι επενδύσεις αυτές, που αφορούν ένα οικιστικό απόθεμα αντικειμενικής αξίας άνω των 650 δισ. ευρώ το 2013 (από άνω των 1.000 δισ. το 2008), δεν είναι αρκετές για να αντικαταστήσουν ούτε το ένα τέταρτο των κατοικιών που τίθενται εκτός λειτουργίας κάθε έτος, όπως αναφέρουν οι ειδικοί. Ως αποτέλεσμα, αυξάνονται τα «πωλητήρια» σε ακίνητα των οποίων το κόστος, που προέρχεται από τη φορολογία επί των παράλογων αντικειμενικών αξιών, δεν μπορούν να επωμιστούν οι ιδιοκτήτες τους. Στις ακριβές περιοχές το φαινόμενο αυτό είναι εντονότερο, με μεζονέτα 500 τ.μ. στην Εκάλη, κατασκευής 1990, που βρίσκεται σε οικόπεδο 750 τ.μ., να διατίθεται προς πώληση έναντι 800.000 ευρώ, λόγω και της συρρίκνωσης του διαθέσιμου προς κατανάλωση εισοδήματος, όταν το ζητούμενο τίμημα ήταν διπλάσιο πριν από μερικά χρόνια. Ο υπολογισμός των φόρων βάσει της αντικειμενικής και όχι βάσει της εμπορικής αξίας έχει καταστήσει δυσβάσταχτη την ιδιοκτησία. Εν προκειμένω, ο ιδιοκτήτης καλείται να πληρώσει φόρο άνω των 10.000 ευρώ, καθώς η αντικειμενική αξία του ακινήτου είναι υψηλότερη κατά 60%. Επίσης, στην ίδια περιοχή, μεζονέτα κατασκευής 1980, τριών επιπέδων, 235 τετραγωνικών, διατίθεται προς 425.000 ευρώ. Σε ακόμα μία τριών επιπέδων βίλα των βορείων προαστίων, 390 τ.μ., κατασκευής 2000, το ζητούμενο τίμημα περικόπηκε κατά 100.000 ευρώ, με την τιμή πώλησης να διαμορφώνεται στα 700.000 ευρώ, δηλαδή περίπου 1.795 ευρώ/τ.μ. Στην Κηφισιά, διαμέρισμα δύο επιπέδων, 180 τ.μ., κατασκευής 2009, με θέση στάθμευσης, τρία υπνοδωμάτια και τρία μπάνια, πωλείται προς 540.000 ευρώ ή 3.000 ευρώ ανά τ.μ. Ιστορίες φορολογικής τρέλας Με μόνιμο παρονομαστή την επιβολή φόρων στην τιμή που προσδιορίζει η Εφορία και όχι στην αγοραία αξία, μεσίτες αναφέρουν στο «Κ» περιπτώσει αγοραπωλησιών που ακυρώθηκαν επειδή η επιβάρυνση δεν συνέφερε τον αγοραστή. Ενδεικτικά, δικαιούχος απέρριψε κληρονομιά που αφορούσε διατηρητέο οίκημα με αντικειμενική αξία 400.000 ευρώ και εμπορική τιμή 100.000 ευρώ επειδή θα έπρεπε να πληρώσει φόρο κληρονομιάς ύψους 160.000 ευρώ. Ακόμα, ακίνητο με αντικειμενική 4,1 εκατ. ευρώ πωλούνταν προς 1,9 εκατ. ευρώ. Ωστόσο, ο ενδιαφερόμενος αγοραστής ήλθε, είδε και... απήλθε, καθώς έπρεπε να δικαιολογήσει το ποσό των 4,1 εκατ. ευρώ τη στιγμή που πλήρωνε 1,9 εκατ.! Ταυτόχρονα, υπολογιζόταν ότι θα έπρεπε να κα-ταβάλει 600.000 ευρώ σε φόρο υπεραξίας, σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά για τη νέα αυτή επιβάρυνση. Η επιστροφή του πόθεν έσχες αποτελεί εμπόδιο και για τις γονικές παροχές. «Εάν πατέρας σχεδιάζει να προχωρήσει σε δωρεά ή γονική παροχή χρημάτων που συνιστώνται αποκλειστικά για την αγορά ή ανέγερση κατοικίας, θα βρεθεί αντιμέτωπος με τον έλεγχο πόθεν έσχες, πληρώνοντας περίπου 15% επί του ποσού της δωρεάς», αναφέρει μεσίτης. Και, πέραν των αλυσιδωτών και πολύπλοκων επιβαρύνσεων, οι πωλητές έχουν να αντιμετωπίσουν τον... αθέμιτο ανταγωνισμό του Δημοσίου. Το τελευταίο απαλλάσσεται από τον φόρο μεταβίβασης αλλά και από τα δεκάδες τέλη που βαρύνουν μια αγοραπωλησία, με αποτέλεσμα ένα ακίνητο με πωλητή το Δημόσιο να είναι φθηνότερο σε σχέση με αυτό που τίθεται προς πώληση από έναν ιδιώτη. *Αναδημοσίευση από το Κεφάλαιο της 8ης Φεβρουαρίου

http://www.capital.gr/news.asp?id=1959088

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ - Δραματικό έλλειμμα δημοκρατίας είναι η ασθένεια της ΕΕ

	ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ :: ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ :: ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Δραματικό έλλειμμα δημοκρατίας είναι η ασθένεια της ΕΕ

Η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση οικοδομείται από τους ηγέτες των κρατών, με πλήρη περιφρόνηση των επιθυμιών και της βούλησης των λαών

7/2/2014

Είναι αμφίβολο αν σε ολόκληρη τη Γηραιά Ηπειρο υπάρχει πιο φιλοευρωπαϊκή εφημερίδα -και μάλιστα από βαθιά πεποίθηση, όχι από καιροσκοπισμό- από τη γαλλική «Λε Μοντ». Οταν λοιπόν βλέπει κανείς στην εφημερίδα αυτή, σε περίοπτη θέση, άρθρο με τίτλο «Μια Ευρώπη με έλλειμμα δημοκρατίας», σίγουρα εντυπωσιάζεται.

Είναι αμφίβολο αν σε ολόκληρη τη Γηραιά Ηπειρο υπάρχει πιο φιλοευρωπαϊκή εφημερίδα -και μάλιστα από βαθιά πεποίθηση, όχι από καιροσκοπισμό- από τη γαλλική «Λε Μοντ». Οταν λοιπόν βλέπει κανείς στην εφημερίδα αυτή, σε περίοπτη θέση, άρθρο με τίτλο «Μια Ευρώπη με έλλειμμα δημοκρατίας», σίγουρα εντυπωσιάζεται. Ακόμη περισσότερο προκαλεί σοκ η ομολογία της «Μοντ» στο άρθρο αυτό ότι η ΕΕ χτίζεται αντιδημοκρατικά, μακριά από τους λαούς της Ευρώπης, μη λαμβάνοντας καθόλου υπόψη τους οι ηγέτες των κρατών της τη βούληση ή τις επιθυμίες των υπηκόων τους.

«Το να κακολογεί κανείς την Κομισιόν δεν είναι κάτι καινούργιο, αλλά η κρίση προσφέρει ένα πρόσχημα για να ξαναρχίσουν οι επιθέσεις... Αυτό το "πράγμα" αποφασίζει για την τύχη μας εν κρυπτώ και παραβύστω. Διαμορφώνει στα παρασκήνια κανόνες που μας τους επιβάλλει. Από την Ευρώπη λείπει η δημοκρατία. Δύσκολο να διαψεύσεις αυτή την ιδέα» παραδέχεται η αρθρογράφος Κλερ Γκατινουά, του Διεθνούς τμήματος της «Μοντ». Η Κομισιόν, η τρόικα, οι ηγέτες των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων - όλοι αυτοί οι θεσμοί επιθυμούν να δρουν και όντως δρουν μακριά από τους λαούς της Ευρώπης. «Η χρεοκοπία χωρών της Ευρωζώνης έχει υποχρεώσει σε γρήγορες αποφάσεις, χωρίς γνωμοδότηση των λαών, για τη λήψη μέτρων συχνά καταπιεστικών» παραδέχεται η γαλλική εφημερίδα και συνεχίζει: «Για να απαντήσει στις επείγουσες περιστάσεις, να αποφύγει την αποσύνθεση, την κατάρρευση ή την έκρηξη της ΕΕ, η Ευρώπη αγωνίζεται, αλλά συχνά περιφρονώντας τους λαούς...» υπογραμμίζει.

Η αρθρογράφος δείχνει βαθιά προβληματισμένη από τις πιέσεις που άσκησαν οι Ευρωπαίοι πάνω στον τότε πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου στις αρχές Νοεμβρίου του 2011, όταν πήγε και τους είπε ότι θα κάνει δημοψήφισμα στην Ελλάδα. «Το να ερωτηθεί ο (ελληνικός) λαός ήταν εκτός συζήτησης. Δικαίως, ίσως. Αυτό το γεγονός όμως επιβεβαιώνει ότι υπάρχουν θέματα ταμπού, τα οποία οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν θέλουν να προσεγγίσουν από φόβο ότι θα βρεθούν αντιμέτωποι με τη λαϊκή αποδοκιμασία. Το ίδιο συμβαίνει και με τα καλά ή τα κακά του ευρώ» επισημαίνει. Περιγράφει στη συνέχεια με γαλλικό παράδειγμα την απέχθεια που αισθάνονται όλο και εντονότερα οι πολιτικοί για τους ενοχλητικούς γραφειοκράτες των Βρυξελλών. «Ο Αρνό Μοντεμπούρ, υπουργός Παραγωγικής Ανόρθωσης, γνωστός για την ευθύτητα του λόγου του, δεν φοβάται πλέον να διαβεβαιώσει δημοσίως ότι θα ήθελε οι Βρυξέλλες "να τον παρατήσουν ήσυχο"» γραφεί η δημοσιογράφος στο άρθρο της και προσθέτει: «Εξοργισμένος με την Κομισιόν που χώνει τη μύτη της σε κρατικές ενισχύσεις προς επιχειρήσεις που αντιμετωπίζουν δυσκολίες, στις 22 Ιανουαρίου ο Μοντεμπούρ απαίτησε να παραιτηθεί η Κομισιόν "από την καταχρηστική της εντύπωση για τις εξουσίες της" και "να αναφέρεται περισσότερο στη δημοκρατία"».

Δεν πρόκειται φυσικά για τίποτα σοβαρές κουβέντες, αλλά το γεγονός ότι ακόμη και οι Γάλλοι υπουργοί αισθάνονται ότι πρέπει να πουν κι αυτοί κάτι εναντίον της ΕΕ, προκειμένου να εναρμονιστούν κάπως με τα αισθήματα κατά της ΕΕ που αναπτύσσει εσχάτως ο γαλλικός λαός, είναι ενδεικτικό της τεράστιας κρίσης νομιμοποίησης της ΕΕ στις συνειδήσεις των Ευρωπαίων πολιτών. «Κάθε κριτική δεν μπορεί παρά να προέρχεται από εξτρεμιστικά κόμματα ή από προσωπικότητες με τις οποίες δεν πρέπει να κάνει κανείς παρέα» γράφει εξοργισμένη με τους ισχυρισμούς των ηγετών των ευρωπαϊκών χωρών η αρθρογράφος της «Μοντ», καθώς αυτές τις «ταμπέλες» προσπαθούν να κολλήσουν σε όποιον ασκεί κριτική στη δράση τους στο πλαίσιο της ΕΕ. «Οι πρόσφατες αποφάσεις που αποσκοπούν στη διόρθωση των χασμάτων του ευρωπαϊκού σχεδίου δεν κάνουν άλλο από το να διατηρούν αυτή την ιδέα μιας Ευρώπης που ανοικοδομείται χωρίς τους λαούς» τονίζει με ιδιαίτερη έμφαση.

Καταπέλτης είναι το άρθρο της «Μοντ» και εναντίον της τρόικας «η οποία υπαγορεύει την οικονομική πολιτική που πρέπει να ακολουθήσουν οι χώρες που λαμβάνουν βοήθεια, όπως η Ελλάδα, η Ιρλανδία ή η Πορτογαλία», όπως γράφει. «Η επιτόπια δράση των «ανθρώπων με τα μαύρα κοστούμια», η οποία επισκιάζεται από τις αφαιρέσεις (δημοσίων υπαλλήλων, κοινωνικών δαπανών, χρημάτων για τις συντάξεις...) έχει οξύνει τις κατηγορίες εναντίον τους για αυταρχισμό» υπογραμμίζει.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ-Πλησιάζει η ώρα να πάρουν ρεβάνς οι «ανανιστές»

	ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ :: ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ :: ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Πλησιάζει η ώρα να πάρουν ρεβάνς οι «ανανιστές»

Ο ελληνοκυπριακός πληθυσμός, χωρίς φίλους και συμμάχους αυτήν τη φορά, σύντομα θα κληθεί να αποφασίσει την κατάλυση ή όχι του κράτους της Κύπρου

11/2/2014

Σήμερα στις 11.30 το πρωί, στο εγκαταλελειμμένο εδώ και σαράντα χρόνια αεροδρόμιο της Λευκωσίας που βρίσκεται στη νεκρή ζώνη, θα συναντηθούν ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη Ντερβίς Ερογλου.

Σήμερα στις 11.30 το πρωί, στο εγκαταλελειμμένο εδώ και σαράντα χρόνια αεροδρόμιο της Λευκωσίας που βρίσκεται στη νεκρή ζώνη, θα συναντηθούν ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη Ντερβίς Ερογλου. Θα συνυπογράψουν το κείμενο του κοινού ανακοινωθέντος και θα αρχίσουν νέο γύρο διαπραγματεύσεων με στόχο την επίλυση του Κυπριακού. Πριν από 10 χρόνια, το 2004, οι Ελληνοκύπριοι είχαν απορρίψει με τη συντριπτική πλειοψηφία του 76% το απαίσιας μνήμης σχέδιο Ανάν, το οποίο οι Τουρκοκύπριοι είχαν υπερψηφίσει σε ποσοστό 65%.

Αυτήν τη φορά δεν είμαστε καθόλου βέβαιοι ότι οι Ελληνοκύπριοι θα έχουν το πολιτικό σθένος να απορρίψουν τη νέα εκδοχή του υπό διαμόρφωση σχεδίου λύσης. Ο Κύπριος πρόεδρος Ν. Αναστασιάδης ήταν και προ δεκαετίας ένθερμος, διαπρύσιος υποστηρικτής του παλιού σχεδίου Ανάν και προφανώς τώρα εκτιμά πως ήρθε η ώρα να πάρει την εκδίκησή του από τους συμπατριώτες του που τον είχαν ταπεινώσει σε εξευτελιστικό βαθμό με την ψήφο τους το 2004. Οπως και προ δεκαετίας, οι Αμερικανοί επέβαλαν την έναρξη των διακοινοτικών συνομιλιών.

Ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον Ν. Αναστασιάδη, ο οποίος την περασμένη εβδομάδα ήρθε στην Αθήνα και φυσικά απέσπασε την πρόθυμη συναίνεση του Αντώνη Σαμαρά και του Ευάγγελου Βενιζέλου να προχωρήσει στην υπογραφή του κοινού ανακοινωθέντος. Η τουρκοκυπριακή πλευρά συμφώνησε ύστερα από συνάντηση στο Μόναχο των υπουργών Εξωτερικών ΗΠΑ και Τουρκίας Τζον Κέρι και Αχμέτ Νταβούτογλου, την οποία ακολούθησε και τηλεφώνημα του υφυπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Γουίλιαμ Μπερνς προς τον Ντερβίς Ερογλου.

Πέρα όμως από την αμερικανική επιβολή της επανέναρξης των συνομιλιών, πολλά άλλα πράγματα έχουν πλέον αλλάξει επηρεάζοντας αρνητικά τον συσχετισμό δυνάμεων για τους Ελληνοκύπριους. Η Κύπρος δεν έχει πια κανέναν σχεδόν φίλο σε διεθνές επίπεδο. Μετά την αρπαγή των καταθέσεων άνω των 100.000 ευρώ από τον πρόεδρο Αναστασιάδη κατ' απαίτηση των Γερμανών, όσοι ξένοι είχαν λεφτά στις τράπεζες του νησιού βλέπουν δικαιολογημένα την ελληνοκυπριακή ηγεσία ως «κλέφτες». Κανείς δεν ενδιαφέρεται να έχει σχέσεις με ένα κράτος καταρρακωμένου διεθνούς κύρους. Ούτε καν οι Αραβες -πέρα από τις κλεπτοκρατικές ελίτ των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης- δεν θέλουν πια να έχουν οποιαδήποτε σχέση με τους Ελληνοκύπριους, αφού η Λευκωσία έχει γίνει τυφλό όργανο του Ισραήλ.

Η Ελλάδα, άλλοτε στήριγμα και άλλοτε όλεθρος για την Κύπρο, βρίσκεται οικονομικά εξαθλιωμένη και πολιτικά υποτελής στις δυνάμεις που απεργάζονται την καταστροφή της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οσο για τον ελληνικό πληθυσμό που έχει βυθιστεί στα Τάρταρα της οικονομικής καταβαράθρωσης εξαιτίας της ασκούμενης μνημονιακής πολιτικής, διακατέχεται πλέον από ένα πρωτοφανούς έκτασης και έντασης αίσθημα παντελούς αδιαφορίας για την τύχη της Κύπρου - τουλάχιστον μέχρι στιγμής. Εν ολίγοις οι συνθήκες είναι ιδανικές για την Τουρκία προκειμένου να επιβάλει όποια λύση επιθυμεί στο Κυπριακό - και σίγουρα θα εκμεταλλευθεί την ευκαιρία αυτή, όσο μικρή σημασία κι αν δίνει πλέον στο ζήτημα αυτό, καθώς η ηγεσία της υπό τον Ερντογάν ασχολείται πρωτίστως με πολύ σοβαρότερα ζητήματα που άπτονται του γεωπολιτικού ρόλου της Τουρκίας ως τοπικής υπερδύναμης στον χώρο της Μέσης Ανατολής.

Εντελώς μόνοι τους, χωρίς φίλους και συμμάχους, θα δώσουν αυτήν τη φορά τη μάχη οι Ελληνοκύπριοι. Η πρόβλεψη της διεξαγωγής δημοψηφίσματος προκειμένου να εγκριθεί ή όχι η όποια τελική πρόταση επίλυσης του Κυπριακού αποφασιστεί από τις δύο πλευρές καθιστά όλους τους Ελληνοκύπριους υπεύθυνους για τη μοίρα της χώρας τους. Οταν επέλεξαν τον Νίκο Αναστασιάδη ως πρόεδρο της Κύπρου ήξεραν πολύ καλά ότι πολύ σύντομα θα τους καλούσε να αποφασίσουν αν αποδέχονται ή όχι μια επικαιροποιημένη εκδοχή του σχεδίου Ανάν. Ο Ν. Αναστασιάδης δεν είχε κρύψει ποτέ τις απόψεις του. Οι Ελληνοκύπριοι τον εξέλεξαν πανηγυρικά. Σύντομα, όπως όλα δείχνουν, ο πληθυσμός του ελεύθερου κομματιού του νησιού θα κληθεί να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της επιλογής του και στον τομέα της κατάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας και της αντικατάστασης από άλλο κράτος, πολύ διαφορετικό. Οι Κύπριοι, μόνοι τους, θα αποφασίσουν την τύχη τους.