Στο φως οι αμοραλιστές της ΔΕΗ

Στο φως οι αμοραλιστές της ΔΕΗ> H κόρη της βουλευτίνας της ΔΗΜΑΡ Ξηροτύρη είναι μέλος του ΔΣ  μαζί με τον εφοπλιστή Βερνίκο!

 

Ιδού γιατί η ξιπασμένη ΔΗΜΑΡ ήταν θετική στην ανανέωση της θητείας του Αρθούρου Ζερβού στην προεδρία της χρεοκοπημένης ΔΕΗ. Ένας Ζερβός ο οποίος από τη μία τσέπη μοιράζει ένα σκασμό λεφτά-κάποιοι κάνουν λόγο για 12 εκατομμύρια ευρώ-σε διαφημίσεις του ρεύματος(!) και από την άλλη ζητάει ιλιγγιώδεις αρρωστημένες αυξήσεις στα τιμολόγια plus το χυδαίο χαράτσι. 

Λοιπόν εκτός από τον περίφημο Κωνσταντίνο Θέο που τον πάρκαρε εκεί ο ΓΑΠ, στο ΔΣ της ΔΕΗ φιγουράρει η κ. Ουρανία Αικατερινάρη, Αναπλ. Διευθύνουσα Σύμβουλος με αρμοδιότητα την εποπτεία των Επιτελικών Γεν. Διευθύνσεων (Γενικές Διευθύνσεις. Οικονομικών Υπηρεσιών, Ανθρωπίνων Πόρων και Υποστηρικτικών Λειτουργιών). 
Η κα Ράνια Αικατερινάρη είναι Αναπληρώτρια Διευθύνουσα Σύμβουλος στη ΔΕΗ Α.Ε. από τον Ιανουάριο του 2010 και εκτελεστικό μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου από τον Δεκέμβριο του 2011. Προΐσταται των Γενικών Διευθύνσεων Οικονομικών Υπηρεσιών, Ανθρωπίνων Πόρων και Υποστηρικτικών Λειτουργιών.
Από τον Φεβρουάριο του 2012, η κ. Αικατερινάρη είναι μέλος του Εποπτικού Συμβουλίου του Ανεξάρτητου Διαχειριστή Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΑΔΜΗΕ Α.Ε.)
Λοιπόν η κ. Αικατερινάρη είναι κόρη της κ. Ασημίνα Ξηροτύρη Αικατερινάρη, η οποία είναι βουλευτής Θεσσαλονίκης της ΔΗΜΑΡ,  μεταγραφή από τον Συνασπισμό!

Η Ουρανία λοιπόν, κόρη της Ξηροτύρη, και του μηχανικού επί χρόνια πρόεδρου του ΤΕΕ Κεντρ. Μακεδονίας του Αικατερινάρη, από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ, ηλικίας περί τα 35 έτη, με σπουδές ηλεκτρολόγου μηχανικού στο ΑΠΘ και MBA στην Αγγλία, προσόντα που έχει το 90% των νέων ανέργων μηχανικών στην Ελλάδα, κοσμεί το Δ.Σ της ΔΕΗ από το 2011 που την τοποθέτησαν εκεί οι Βενιζέλος-Παπακωνσταντίνου. Περιμένουμε λοιπόν από τους 13 βουλευτές της καραδιαπλεκόμενης ΚΟ της ΔΗΜΑΡ (στον ΟΠΑΠ υπηρετεί με 100.000 ευρώ το χρόνο ως νομική σύμβουλος σύζυγος βουλευτή της ΔΗΜΑΡ), να πονέσουν για τις αυξήσεις των τιμολογίων της ΔΕΗ και να προτάξουν τα στήθη τους.

Aυτή είναι η αριστερά της (κοινωνικής) ευθύνης!

Αυτή είναι η καραδιαπλεκόμενη συγκυβέρνηση που την παίζουν οι νταβατζήδες στα μπεγλέρια τους απειλώντας να στείλουν τον πλουμιστό βουλευτή Αηδόνη στον Λοβέρδο και να αφήσουν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ κουτσό άλογο με 149 βουλευτές και τον μπάρμπα Φώτη της διαπλεκόμενης ΔΗΜΑΡ να κάνει παιγνίδι.

[...]

ΥΓ>Μέλος του ΔΣ είναι και ο εφοπλιστής Νίκος Βερνίκος!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΙΘΟΥΑΝΙΑ

Η ΕΙΚΟΣΑΧΡΟΝΗ ΦΙΛΗ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΙΘΟΥΑΝΙΑ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΙΣ ΕΥΧΕΣ ΤΗΣ ΜΑΣ ΕΣΤΕΙΛΕ ΚΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΜΕ ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΗΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ "ΠΟΥ ΠΑΕΙ Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΣΗΜΕΡΑ"
ΕΜΕΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΑΜΕ: ΟΠΩΣ ΛΕΓΕΙ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΣΟΦΟΣ ΤΗΣ ΛΙΘΟΥΑΝΙΑΣ "Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΓΙΑ ΔΥΟ"! ΚΙ ΕΣΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΛΕΞΗΣ ΠΟΙΟΝ ΠΡΟΤΙΜΑΣ! ΕΤΣΙ ΛΟΙΠΟΝ, ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΟΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ, ΤΟΝ ΣΟΒΑΡΟ (Οπως είπε ο Σταλιν στον Μίλοβαν Τζίλας: "Ο πόλεμος αυτός δεν είναι σαν τους άλλους... όποιος κερδίσει θα επιβάλλει στους λαούς όλους το σύστημά του και τις αξίες του") ΟΙ ΛΑΟΙ ΔΙΑΛΕΞΑΝ, ΠΟΛΕΜΗΣΑΝ ΣΑΝ ΗΡΩΕΣ (ΙΔΙΩΣ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ), ΓΙΑ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΝ, ΣΑΝ ΠΙΟ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΙ ΓΙΑ  ΝΑ ΜΑΣ ΔΙΑΦΕΝΤΕΥΟΥΝ ΟΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΙ, ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ  ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΞΙΕΣ ΤΟΥΣ! ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ??? ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑΤΑΝ "RΟΤΤΕΝ", ΣΕΣΗΠΩΣ ΚΑΙ ΑΠΟΤΡΟΠΑΙΟΝ ΚΑΙ ΜΙΑΡΟΝ?? ΣΥΛΛΥΠΗΤΗΡΙΑ ΜΑΣ!!! 
ΟΜΩΣ ΑΣ ΕΙΔΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ:


While, because of my still quite young age, I wouldn’t dare to say that I have a lot of life experience, but that doesn’t mean I can’t see what’s going on, what’s happening. I had examined the world around me and understand now that it is coming apart. I understand that our civilization is in a state of terminal decline and is headed toward a disaster from which it probably will not recover. I realize that I must take a stand, that I no longer can ignore what’s happening

What I see is the growing rottenness everywhere. Our civilization is dying. Our culture is being killed. Honor, morality, nobility — those are all things of the past now. What we have today is crookedness and deceit and degeneracy in every aspect of people’s lives. I see the rise of every sort of perversion and filth. Moreover, I see this filth declared as normal, even admirable, by the media, and even sanctioned by legislation... I can see it on the streets of American and European cities. I can see it in the sort of television people watch or in the music they listen to... That makes me very, very angry.

The society in which we live is almost totally rotten already. The evidence is everywhere. It’s obvious. But somehow many people still manage to not notice that evidence. They don’t pay attention to it. They don’t want to come to conclusions that might be considered “extremist.” So they just pretend that everything is all right, even when they know that it really isn’t... Most people today are like ostriches with their heads in the sand, hoping that things won’t get much worse if they just pretend not to notice what’s happening and don’t think too much about it.

And there also are those who even try to convince us that things never have been better... The media bosses — those evil people who are cooking the television poison — show us crowds of smiling faces: everyone is happy, they tell us... The news, entertainment, and advertising we can see on television are all designed — very carefully and skillfully designed — to support this illusion. Sure, we have a few little problems, the media tell us, but folks generally are happy with the way things are going, and if those awful extremists and dissidents would just keep quiet, everything would be wonderful...

As a result, most people actually have been so “sensitized,” so brainwashed, by the controlled media that they have a hard time dealing with reality now... They have watched so much television that they have fallen under its spell. This “sleeping” majority still needs to wake up to the reality...

What can be done about such situation? 

How will we stop the hijacking of our world?

Well, it is clear to me that most people today prefer to do nothing. They still cling to the illusion of what is called “liberal democracy.” In other words, most people still take the charade seriously. They’re willing to be governed by any crook, any liar, any filthy degenerate, if such politician can win a majority of their votes. As crazy as it sounds, that is what is happening. Well, that’s pretty bad, but I’ll tell you something that’s even worse, and that is the substantial element among ordinary people who don’t see anything wrong with what is happening. What should we be doing now? In trying to answer that question we must be constantly aware of the truly bizarre situation we’re in today. It’s surreal. A war of annihilation is being waged against us. It’s taking a terrible toll, doing enormous damage to us, and yet most people still go about their daily business as if nothing unusual were happening.

Myself I realize already that “democracy,” as practiced today, is a total fraud. It’s nothing but a front for dictatorship. Moreover, I know that many even open-minded people today are discouraged and pessimistic about the future, because they believe that the enemies have an unbreakable grip on the course of events.

But, hey, we should never think: “I’m only one person. What I do or don’t do isn’t important. I can’t make a difference by myself”... That kind of thinking is wrong! We can make a difference, because courage is contagious. It spreads from person to person. And it’s powerful.

Somebody has to be willing to announce the fact that the emperor is naked. Even if it’s not polite. Even if it hurts a lot of people’s feelings. Even if everyone else is pretending that the emperor’s new suit is the very height of fashion, someone has to come right out and say, “Hey, momma, look! The man has no clothes on!”

One such courageous boy or girl can back down a thousand cowards and liars and hypocrites, can send a whole regiment of them scurrying for cover, like vampires fleeing the light of the rising sun. Those know that they cannot maintain their control over the minds of people unless they can control the flow of information and ideas. And if they lose their control over what people think, they eventually will lose their power as well...

No, I don’t really expect everyone to be like that courageous boy from Hans Christian Andersen’s story. I know that most people will continue being the way they always have been. But it doesn’t take everyone in order to make a difference. It only takes a few. It only took one small boy to open everyone’s eyes to the emperor’s nakedness — one small boy to persuade all the people that they really were seeing what they thought they were seeing...

Now, we all have to be getting prepared for the final battle against our enemies, against those who want to turn our world into a global prison with a population of obedient slaves. They move aggressively toward their goal of establishing an all-powerful plutocratic world government, a global tyranny which they call the New World Order. This is what their so-called globalization is all about. They’re evil. Do you understand that? Evil. They’re monsters committed to the destruction of everything beautiful and noble and decent in the world. They will not rest until there is a McDonald’s at the top of the Himalayas... Therefore, we will have to fight these enemies with all the means at our disposal.

But I also think that it is absolutely impossible now to achieve any positive change within the existing system. This System is corrupt to its very foundations and we would never accomplish anything by working within the system. We shouldn’t aim to “reform” this liberal-capitalist society, for it is impossible to reform something that is so intrinsically evil.

In order to fix things humanity would need some kind of a total Revolution which ultimate objective should be nothing less than the complete liberation of all the people from their chains of slavery and servitude. One sharp revolution and we could scuttle the whole globalist scheme.

But (I know, I know...) the majority of the population today still have no stomach for it. They have been so strongly conditioned by the controlled mass media — so brainwashed — that they simply are no longer capable of challenging this Evil System. They are like lemmings obediently stampeding toward the precipice...

On the other hand, people who think that such a revolution will suddenly be established one “glorious day” in the distant future also clearly have no real understanding of what revolution is all about. The revolution actually begins here and now. It must begin in the hearts and minds of individuals and spread by their example to involve whole nations... As the greatest revolutionary of all times, Ernesto Che Guevara, had said, “It is not necessary to wait until all conditions for making revolution exist; the insurrection can create them.”

And I think that once people cease to submit themselves upon the institutions of the established order it will be swept aside. Once the spark of rebellion ignites the latent fuse that dwells within each one of us, so the Greatest Revolution will begin.

Actually, this can be done in a number of ways. Making a conscious decision to avoid watching television, for example, refusing to be a consumer, not supporting this evil capitalist economy... At least do not contribute to their System in any way!

There will be no revolution among people who spend their lives just watching stupid ball games on TV or hanging out at shopping malls. Nothing is going to change as long as people live like this... If you want to understand the problem, and understand the world, then wrap your mind around this fact.

So, as the saying goes, be realistic and demand the impossible. I would also add to this — think the unthinkable and speak about the unspoken... That’s the only way we can beat these New World Order thugs in the long run. [.......]
======================

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΓΛΥΤΩΝΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ ΔΕΝΤΡΑ!!!

redressonline.comhttp://www.redressonline.com/2012/12/the-terror-lurking-in-a-christmas-tree/

The terror lurking in a Christmas tree

Israel tries to ban non-Jewish celebrations

By Jonathan Cook in Nazareth
Israel’s large Palestinian minority is often spoken of in terms of the threat it poses to the Jewish majority.
Palestinian citizens’ reproductive rate constitutes a “demographic time bomb”, while their main political programme – Israel’s reform into “a state of all its citizens” – is proof for most Israeli Jews that their compatriots are really a “fifth column”.
But who would imagine that Israeli Jews could be so intimidated by the innocuous Christmas tree?
This issue first came to public attention two years ago when it was revealed that Shimon Gapso, the mayor of Upper Nazareth, had banned Christmas trees from all public buildings in his northern Israeli city.

Upper Nazareth is a Jewish town and all its symbols are Jewish. As long as I hold office, no non-Jewish symbol will be presented in the city. (Shimon Gapso, Jewish Mayor of Upper Galilee)

“Upper Nazareth is a Jewish town and all its symbols are Jewish,” Gapso said. “As long as I hold office, no non-Jewish symbol will be presented in the city.”
The decision reflected in part his concern that Upper Nazareth, built in the 1950s as the centrepiece of the Israeli government’s “Judaization of the Galilee” programme, was failing dismally in its mission.
Far from “swallowing up” the historic Palestinian city of Nazareth next door, as officials had intended, Upper Nazareth became over time a magnet for wealthier Nazarenes who could no longer find a place to build a home in their own city. That was because almost all Nazareth’s available green space had been confiscated for the benefit of Upper Nazareth.
Instead Nazarenes, many of them Palestinian Christians, have been buying homes in Upper Nazareth from Jews – often immigrants from the former Soviet Union – desperate to leave the Arab-dominated Galilee and head to the country’s centre, to be nearer Tel Aviv.
The exodus of Jews and influx of Palestinians have led the government to secretly designate Upper Nazareth as a “mixed city”, much to the embarrassment of Gapso. The mayor is a stalwart ally of far-right politician Avigdor Lieberman and regularly expresses virulently anti-Arab views, including recently calling Nazarenes “Israel-hating residents whose place is in Gaza” and their city “a nest of terror in the heart of the Galilee”.
Although neither Gapso nor the government has published census figures to clarify the city’s current demographic balance, most estimates suggest that at least a fifth of Upper Nazareth’s residents are Palestinian. The city’s council chamber also now includes Palestinian representatives.

Christmas trees “offensive to Jewish eyes”

But Gapso is not alone in his trenchant opposition to making even the most cursory nod towards multiculturalism. The city’s chief rabbi, Isaiah Herzl, has refused to countenance a single Christmas tree in Upper Nazareth, arguing that it would be “offensive to Jewish eyes”.
That view, it seems, reflects the official position of the country’s rabbinate. In so far as they are able, the rabbis have sought to ban Christmas celebrations in public buildings, including in the hundreds of hotels across the country.
A recent report in the Haaretz newspaper, on an Israeli Jew who grows Christmas trees commercially, noted in passing: “Hotels – under threat of losing kashrut certificates – are prohibited by the rabbinate from decking their halls in boughs of holly or, heaven forbid, putting up even the smallest of small sparkly Christmas tree in the corner of the lobby.”
In other words, the rabbinate has been quietly terrorizing Israeli hotel owners into ignoring Christmas by threatening to use its powers to put them out of business. Denying a hotel its kashrut (kosher) certificate would lose it most of its Israeli and foreign Jewish clientele.
Few mayors or rabbis find themselves in the uncomfortable position of needing to go public with their views on the dangers of Christmas decorations. In Israel, segregation between Jews and Palestinians is almost complete. Even most of the handful of mixed cities are really Jewish cities with slum-like ghettoes of Palestinians living on the periphery.
Apart from Upper Nazareth, the only other “mixed” place where Palestinian Christians are to be found in significant numbers is Haifa, Israel’s third largest city. Haifa is often referred to as Israel’s most multicultural and tolerant city, a title for which it faces very little competition.

Non-Jewish New Year celebrations “seriously forbidden”

It is a seriously forbidden to hold any event at the end of the calendar year that is connected with or displays anything from the non-Jewish festivals. (Letter from Haifa rabbinate)

But the image hides a dirtier reality. A recent letter from Haifa’s rabbinate came to light in which the city’s hotels and events halls were reminded that they must not host New Year’s parties at the end of this month (the Jewish New Year happens at a different time of year). The hotels and halls were warned that they would be denied their kashrut licences if they did so.
“It is a seriously forbidden to hold any event at the end of the calendar year that is connected with or displays anything from the non-Jewish festivals,” the letter states.
After the letter was publicized on Facebook, Haifa’s mayor, Yona Yahav, moved into damage limitation mode, overruling the city’s rabbinical council on 23 December and insisting that parties would be allowed to go ahead. Whether Yahav has the power to enforce his decision on the notoriously independent-minded rabbinical authorities is still uncertain.
But what is clear is that there is plenty of religious intolerance verging on hatred being quietly exercised against non-Jews, mostly behind the scenes so as not to disturb Israel’s “Jewish and democratic” image or outrage the millions of Christian tourists and pilgrims who visit Israel each year.

Β. Βιλιάρδος-ΕΛΛΑΔΑ, ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2012

ΕΛΛΑΔΑ, ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2012: Αυτά που χρειάζονται για την οριστική έξοδο μας από την κρίση δεν είναι τίποτε άλλο, από τους συνειδητοποιημένους, απαιτητικούς και αποφασισμένους Πολίτες – ενώ η πατρίδα μας πρέπει να είναι σε θέση να επιβιώνει από μόνη της, χωρίς την ανάγκη κανενός τρίτου

Πριν από κάθε τι άλλο, ευχόμαστε καλά Χριστούγεννα σε όλους, με υγεία, ευτυχία, αλληλεγγύη και αισιοδοξία για το κοινό μας μέλλον. Επιθυμούμε δε να ευχαριστήσουμε τους φίλους για τα καλά τους λόγια, τα οποία ενδυναμώνουν τις προσπάθειες μας - σε σχέση με την όσο το δυνατόν καλύτερη ενημέρωση μπορούμε να προσφέρουμε στα οικονομικά κυρίως θέματα, τα οποία ανήκουν στο γνωστικό μας πεδίο.   

Συνεχίζοντας, οφείλουμε να τονίσουμε ξανά ότι, η Ελλάδα είναι μία πάμπλουτη, πολλαπλά προικισμένη χώρα, η οποία έχει όλες τις προϋποθέσεις για να καταφέρει να ξεφύγει από την κρίση – ενώ οδηγήθηκε σκόπιμα σε εγκληματικά αδιέξοδα, χωρίς κανέναν αντικειμενικό λόγο.   

Για να αντιμετωπισθεί τώρα η πολιτική πλευρά της κρίσης, μέσα από την οποία θα καταπολεμηθεί ριζικά η οικονομική, η κοινωνική και η πολιτιστική, θεωρούμε απαραίτητη την αναθεώρηση του πολιτεύματος μας – εν πρώτοις προς την κατεύθυνση της συμμετοχικής δημοκρατίας η οποία, όπως έχουμε αναφέρει στο παρελθόν, ορίζεται ως εξής:

“Η συμμετοχική δημοκρατία είναι ένας τύπος φιλελεύθερης δημοκρατίας, η οποία δίνει έμφαση στην ευρεία εμπλοκή των πολιτών στην διεύθυνση και διαχείριση των πολιτικών υποθέσεων.

Αν και η ετυμολογία υπονοεί ότι, όλα τα πολιτεύματα που αξίζουν την ονομασία «δημοκρατία» στηρίζονται στη συμμετοχή των πολιτών, οι παραδοσιακές αντιπροσωπευτικές δημοκρατίες τείνουν να περιορίζουν τη συμμετοχή αυτή στην ανάδειξη αντιπροσώπων, οι οποίοι αποφασίζουν για όλα τα ζητήματα, εγκαταλείποντας έτσι τη διακυβέρνηση σε μία επαγγελματική ολιγαρχία – πολύ συχνά δε, σε έναν «κομματικό» δικτάτορα-πρωθυπουργό.

Η συμμετοχική δημοκρατία προσπαθεί να εισάγει σε αυτό το σύστημα κάποια χαρακτηριστικά άμεσης δημοκρατίας, συνήθως σε φιλελεύθερο πλαίσιο, έτσι ώστε να διευρύνει το πλήθος των ανθρώπων που έχουν πρόσβαση στις πολιτικές διεργασίες λήψης αποφάσεων, αλλά και να εμβαθύνει αυτήν την πρόσβαση”.

Περαιτέρω, “Όλα τα κόμματα εξουσίας μίας αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, η οποία λειτουργεί μέσα σε ένα καπιταλιστικό οικονομικό πλαίσιο, είναι εκ φύσεως «υποχρεωμένα» να κάνουν μεγάλες «παραχωρήσεις» στους εκλογείς τους, να λειτουργούν με αδιαφάνεια, να διαπλέκονται και να διαφθείρονται - με αποτέλεσμα να μην διαχειρίζονται σωστά τα δημόσια οικονομικά, όχι επειδή δεν μπορούν ή δεν θέλουν, αλλά λόγω του ότι δεν γίνεται διαφορετικά.

Το κυρίαρχο κόμμα, στην προσπάθεια του να «ισορροπήσει» παραμένοντας στην εξουσία, χωρίς να επιβαρύνει με φόρους ή με μειωμένες παροχές/διευκολύνσεις καμία από τις δύο κοινωνικές ομάδες (εργαζόμενους, επιχειρηματίες), καθώς επίσης να συντηρήσει τον αχόρταγο πολλές φορές κομματικό του μηχανισμό, καταφεύγει στο δανεισμό. Δια μέσου του δανεισμού όμως, γίνεται αυτόματα «υποχείριο» του αδρανούς τοκογλυφικού κεφαλαίου, οδηγώντας τη χώρα του στην ολοκληρωτική απώλεια της εθνικής της κυριαρχίας”

Ολοκληρώνοντας τη σκέψη μας, οφείλουμε να προσθέσουμε ότι, πιστεύουμε στα τεκμηριωμένα πλεονεκτήματα του κοινωνικού κράτους, καθώς επίσης της μη μονοπωλιακά καπιταλιστικής, της πραγματικά δηλαδή ελεύθερης αγοράς - με ελεγχόμενο το μέγεθος, τη δομή και τη λειτουργία των επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται εντός της (από επαρκείς επιτροπές ανταγωνισμού κλπ), καθώς επίσης στην παραμονή όλων των κοινωφελών επιχειρήσεων στην ιδιοκτησία του δημοσίου.

Έτσι λειτουργούσε η Δυτική Γερμανία, επιτυγχάνοντας το γερμανικό θαύμα - πριν «καταληφθεί» βέβαια από το «νεοφιλελεύθερο πνεύμα» (μετά την ένωση της), το οποίο στη συνέχεια «διαδέχθηκε» ο ασύδοτος, μονοπωλιακός και επεκτατικός καπιταλισμός.

Ταυτόχρονα πιστεύουμε ότι, η αναθεώρηση του πολιτεύματος οφείλει να είναι απόλυτα «εφαρμόσιμη» – να μην δημιουργήσει δηλαδή κοινωνικά, οργανωτικά ή επιχειρηματικά προβλήματα, να είναι σταδιακή και συνεχής, με προκαθορισμένο όμως τον τελικό προορισμό.

Στα πλαίσια αυτά, θεωρούμε ως τελικό προορισμό της συνεχώς εξελισσόμενης «συμμετοχικής δημοκρατίας», του δημοκρατικού πολιτεύματος δηλαδή, στο οποίο συμμετέχουν ενεργά όλοι οι ενδιαφερόμενοι Πολίτες, την άμεση δημοκρατία - έτσι όπως αυτή λειτουργεί σήμερα στην Ελβετία, η οποία την υιοθέτησε από την αρχαία Ελλάδα.  

Κατευθυνόμενοι τώρα προς την άμεση δημοκρατία, έχουμε την άποψη ότι, δεν χρειαζόμαστε νέα πολιτικά κόμματα, αφού έχουμε ήδη αρκετά. Αντίθετα, αυτό που χρειαζόμαστε άμεσα, είναι να πείσουμε ή να απαιτήσουμε από ένα τουλάχιστον κόμμα εξουσίας, υποσχόμενοι την ψήφο μας, να υιοθετήσει στο πρόγραμμα του τη συμμετοχική δημοκρατία.

Αναμφίβολα, όποιο κόμμα δεν αποφασίσει να υιοθετήσει τις αρχές της άμεσης δημοκρατίας, ανεξαρτήτως πολιτικής κατεύθυνσης, δεν αξίζει την ψήφο μας. Στην περίπτωση δε που δεν θελήσει να το κάνει κανένα από τα υφιστάμενα, είναι καλύτερα να διατηρήσουμε «λευκή» τη θέση μας - έως ότου ιδρυθεί κάποιο νέο κόμμα, το οποίο θα προσπαθήσει να υπηρετήσει πραγματικά τη χώρα του και τους Πολίτες της, με τη δική τους ενεργή συμμετοχή. Άλλη λύση δεν υπάρχει, ενώ είναι σίγουρα ανόητο να συνεχίσουμε να περιμένουμε το «σωτήρα» - ή να θεωρούμε «σωτήρες» κάποιους πολιτικούς, μετά από τόσες δεκαετίες συνεχών αποτυχιών, οι οποίες οδήγησαν την Ελλάδα στα νύχια του ΔΝΤ.  

Πρώτη προτεραιότητα τώρα της συμμετοχικής δημοκρατίας οφείλει να είναι η δημιουργία εξειδικευμένων επιτροπών Πολιτών - οι οποίοι θα εκλέγονται σε ετήσια βάση με κλήρο, μεταξύ αυτών που θα υποβάλλουν αιτήματα επιλογής τους, ανάλογα με το γνωστικό πεδίο τους. Οι εθελοντικές αυτές επιτροπές, θα έχουν σκοπό τον έλεγχο όλων των δραστηριοτήτων του δημοσίου σε ετήσια βάση, συμπεριλαμβανομένων των λογιστικών καταστάσεων, καθώς επίσης των Ισολογισμών των πολιτικών κομμάτων – κυρίως βέβαια των κομμάτων εξουσίας.

Φυσικά, όλες οι καταστάσεις και οι Ισολογισμοί των κομμάτων, καθώς επίσης του στενότερου ή ευρύτερου δημοσίου, με τα ανάλογα ενημερωτικά (όπως συμβαίνει με τις εισηγμένες εταιρείες), οφείλουν να προετοιμάζονται και να αναρτώνται με διαφάνεια στο διαδίκτυο - έτσι ώστε να είναι «προσβάσιμες» όχι μόνο στις επιτροπές, αλλά σε όλους τους ενδιαφερομένους για τη χώρα τους Πολίτες, όπως και στα ΜΜΕ.

Περαιτέρω, άλλες επιτροπές Πολιτών πρέπει να ελέγχουν τους εκάστοτε νόμους που ψηφίζονται από το Κοινοβούλιο, με τους σημαντικότερους ίσως από αυτούς να προϋποθέτουν δημοψηφίσματα – όπως συμβαίνει στην Ελβετία. Για παράδειγμα, η προσφυγή της χώρας σε έναν διεθνή οργανισμό, όπως στο ΔΝΤ, όφειλε να είναι απόφαση του συνόλου των Πολιτών της– επίσης όλοι οι νόμοι, οι οποίοι αφορούν σοβαρά θέματα των βουλευτών της (ευθύνες υπουργών κλπ). Φυσικά το ίδιο ισχύει και για τις επιτροπές ελέγχου οικονομικών σκανδάλων του δημοσίου, όπως το πρόσφατο της Siemens, έτσι ώστε να μην είναι οι ίδιοι αυτοί που ελέγχονται και ελέγχουν.

Ολοκληρώνοντας, όλες οι επιτροπές θα πρέπει να έχουν την υποχρέωση ενημέρωσης της κοινής γνώμης, με τη βοήθεια δικών τους ΜΜΕ – ενός τηλεοπτικού σταθμού για παράδειγμα, μίας εφημερίδας και ενός διαδικτυακού χώρου, μόνο για το συγκεκριμένο αντικείμενο (με πολιτικές, επιμορφωτικές εκπομπές στον κενό χρόνο).

Τέλος, οι επιτροπές θα πρέπει να μπορούν να προτείνουν νέους νόμους, τηρουμένων βέβαια κάποιων προϋποθέσεων(συλλογή άνω των 100.000 υπογραφών κλπ.) - ενώ το Σύνταγμα θα μπορεί (ή θα πρέπει) να αλλάζει, μόνο με δημοψήφισμα.

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που απαιτείται για την οριστική έξοδο μας από την κρίση δεν είναι τίποτε άλλο, από τους συνειδητοποιημένους και αποφασισμένους Πολίτες. Ανεξάρτητα δε από την παραμονή μας ή μη στη νομισματική ένωση (είμαστε ανέκαθεν υπέρ μίας Ενωμένης Ευρώπης των Πολιτών της), κάτι για το οποίο, έστω και εκ των υστέρων, οφείλει κάποια στιγμή να διεξαχθεί δημοψήφισμα, η Ελλάδα πρέπει να είναι σε θέση να επιβιώνει από μόνη της, χωρίς την ανάγκη κανενός – αφού διαφορετικά οι όποιες «διαπραγματευτικές» δυνατότητες της, σε περιβάλλον «εθνικής κυριαρχίας», είναι μηδενικές.

Στα παραπάνω πλαίσια, θεωρούμε σκόπιμο να υπενθυμίσουμε σήμερα, Χριστούγεννα του 2012, ένα παλαιότερο κείμενο μας, από τον Μάιο του 2009, με τον τίτλο «Πως θα μπορούσε να γίνει η Ελλάδα η ωραιότερη, η πλουσιότερη και η πιο πολιτισμένη χώρα της Ευρώπης;»

Ανάλυση (Μάιος 2009)

Σύμφωνα με το φιλόσοφο Karl Popper, η πραγματικότητα χωρίζεται σε τρείς, διαφορετικούς αλλά παράλληλους, κόσμους:

(α)  Στον κόσμο νούμερο ένα, ο οποίος χαρακτηρίζεται σαν ο «υλικός» κόσμος της ύπαρξης. Ο κόσμος αυτός «κατοικείται» από αυτοκίνητα, ψυγεία, υπολογιστές και όλα τα υπόλοιπα που μπορεί κανείς να αποκτήσει με χρήματα.

(β)  Στον κόσμο νούμερο δύο, ο οποίος είναι ο κόσμος των εμπειριών και των συναισθημάτων μας. Μέσα στα πλαίσια αυτού του κόσμου γελάμε, θυμώνουμε, αγαπάμε, μισούμε, φοβόμαστε και ελπίζουμε.

(γ)  Στον κόσμο νούμερο τρία, στον κόσμο του πνεύματος, μέσα στον οποίο γράφονται βιβλία, ζωγραφίζονται πίνακες, σχεδιάζονται γέφυρες και εφευρίσκονται οι υπολογιστές. Στον ίδιο όμως αυτό κόσμο γίνονται κατανοητά τα κοινωνικά προβλήματα και επιλύονται με τη βοήθεια του νου. Είναι ο κόσμος του δυνατού, του εφικτού δηλαδή, ο οποίος διαφοροποιεί εντελώς τον άνθρωπο από όλα τα υπόλοιπα «πλάσματα» της δημιουργίας. 

Όλοι οι παραπάνω «κόσμοι» είναι μεταξύ τους συνδεδεμένοι, ενώ ο άνθρωπος ευρίσκεται σε διαρκή κίνηση μεταξύ τους. Εάν δεν είχε εφευρεθεί το αεροπλάνο δεν θα μπορούσαμε να πετάμε, ενώ εάν δεν υπήρχαν αεροπορικά δυστυχήματα, δεν θα έψαχνε ο νους μας να βρει ένα καινούργιο, καλύτερο αεροπλάνο. Μέσω της διαρκούς κίνησης μας από τον ένα κόσμο στον άλλο δημιουργείται η πρόοδος, οπότε ο φιλόσοφος μιλάει για «εκπαιδευτικά ταξίδια, με στόχο την αναζήτηση ενός καλύτερου κόσμου».

Θεωρώντας λοιπόν ότι η σημερινή παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση αποτελεί ένα ανάλογο με το παραπάνω δυστύχημα (την πτώση του αεροπλάνου), είμαστε υποχρεωμένοι να ψάξουμε να βρούμε όλες τις αιτίες που την προκάλεσαν, με απώτερο στόχο να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε ένα καινούργιο, καλύτερο, ασφαλέστερο και δικαιότερο «σύστημα». Έτσι θα μετατρέπαμε το πρόβλημα σε ευκαιρία, ψάχνοντας όχι απλά για τη λύση του, αλλά για ένα καλύτερο μέλλον.

Χωρίς να χάσουμε χρόνο στις λεπτομέρειες, ο καθένας μας καταλαβαίνει αμέσως ότι οι κύριες αιτίες του «δυστυχήματος», αυτές δηλαδή που προκάλεσαν το «σφάλμα», πρέπει να αναζητηθούν τόσο στην Οικονομία, όσο και στην Πολιτική. Πιθανότατα είναι αυτές ακριβώς που έχουν πάψει από κάποια χρόνια τώρα να κατοικούν στον τρίτο κόσμο - παραστατικά στο τελευταία πάτωμα του τριώροφου «κτιρίου της πραγματικότητας», το οποίο σπάνια πια επισκέπτονται. Η προσπάθεια εκ μέρους των δύο αυτών «κοινωνικών» επιστημών για την εύρεση ενός καλύτερου κόσμου φαίνεται να έχει ανασταλεί, με το υφιστάμενο, πολύπλοκο και αδιαφανές, σύστημα να αποτελεί πλέον μονόδρομο.

Όπως αποδεικνύεται από αυτά που έχουν αποκαλυφθεί μετά το ξέσπασμα της κρίσης, τόσο στην Οικονομία, όσο και στην Πολιτική έχει επικρατήσει ολοσχερώς το marketing – δυστυχώς όχι στην αρχική του μορφή, την ενημερωτική, αλλά στην διαβρωμένη τελική του, την «χειραγωγική».

Οικονομικά δηλαδή, φαίνεται καθαρά ότι επικεντρωθήκαμε στην ανακάλυψη, εξέλιξη και διάθεση περίτεχνων χρηματοπιστωτικών προϊόντων, αφήνοντας κατά μέρος τις κουραστικές και αμφίβολες πραγματικές επενδύσεις, καθώς επίσης την ανακάλυψη καινούργιων μεθόδων, για την ορθολογική αύξηση της παραγωγικότητας. Από την άλλη πλευρά, «Πολιτικά» πάψαμε μάλλον να ασχολούμαστε με τα κουραστικά προγράμματα διακυβέρνησης και με την εξέλιξη των θεσμών, καλύπτοντας το κενό με το επαγγελματικό, το επικοινωνιακό δηλαδή «κυνήγι» της εξουσίας. 

Θα μπορούσε βέβαια να ισχυρισθεί κανείς, δικαιολογώντας τα παραπάνω, ότι έχουμε φθάσει σε ένα σημείο εξέλιξης που δεν επιτρέπει «γραμμική» βελτίωση, αλλά μόνο κυκλικές, «καλλωπιστικές» κινήσεις. Κατά την άποψη μας θα είχε απόλυτο δίκιο, εάν συνεχίσουμε να «επιμένουμε» στην αποσύνδεση της Πολιτικής από την Οικονομία, αφού η «γραμμική» εξέλιξη απαιτεί τη σύγχρονη ανάπτυξη και των δύο αυτών συνισταμένων της ανθρώπινης προόδου.

Στο πλαίσιο αυτής της λογικής, έχουμε την άποψη ότι για να ξεφύγουμε, εμείς τουλάχιστον, από το «τέλμα» (από την ασταθή ανάπτυξη δηλαδή μέσω της διαρκούς αύξησης των χρεών μας, από τη διαφθορά, από τον αμοραλισμό και από την «υποτέλεια» στους εκάστοτε ισχυρούς), μας λείπει εν πρώτοις η διατύπωση της σωστής ερώτησης. Εάν δεν θέσουμε τη σωστή ερώτηση, είναι αδύνατον να καταλήξουμε στη σωστή απάντηση – πόσο μάλλον στη λύση. Επίσης, εάν δεν γνωρίζουμε ποιοι ακριβώς είναι οι στόχοι μας, διατυπωμένοι με τον απλούστερο δυνατό τρόπο, είναι αδύνατον να βρούμε ποτέ το δρόμο μας, όσο και αν προσπαθήσουμε.

Η απλή ερώτηση λοιπόν, για την οποία πρέπει να βρούμε άμεσα την απάντηση, είναι το πώς θα γίνει η Ελλάδα η ωραιότερη, η πλουσιότερη και η πιο πολιτισμένη χώρα της Ενωμένης Ευρώπης. Εάν καταφέρουμε να απαντήσουμε σωστά, είμαστε της άποψης ότι θα έχει ήδη λυθεί το μεγαλύτερο μέρος των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε – ανεξάρτητα από την παρούσα κρίση, η οποία κατ’ αυτόν τον τρόπο θα μπορούσε να μετατραπεί από τεράστιο κίνδυνο, σε πολύ μεγάλη ευκαιρία.

Το ίδιο ερώτημα θα πρέπει να θέσουν τόσο οι άλλες χώρες, όσο και οι ενώσεις τους, με στόχο την ορθολογική παγκοσμιοποίηση, όταν και εάν το επιτρέψουν οι συνθήκες – η συνολική πρόοδος δηλαδή, σαν συνισταμένη των «ατομικών».  

Αναζητώντας εμείς την «πολιτική» απάντηση με τη βοήθεια της ιστορίας μας, πιθανολογούμε ότι η ακμή ενός λαού σαν τον δικό μας, θα μπορούσε να στηριχθεί στις τρείς παρακάτω προϋποθέσεις (η παρακμή, αντίστοιχα, στην παντελή έλλειψη τους):

(α)  Σε ένα σύνολο υγιών οικονομικών & πολιτικών θεσμών, οι οποίοι να καθορίζουν επακριβώς το πλαίσιο, μέσα στο οποίο να μπορούμε να αναπτυχθούμε, ανταγωνιζόμενοι με ίσους όρους. Το «σύστημα» δε που θα προκύπτει από αυτούς τους θεσμούς (μέσα στα γενικότερα πλαίσια του κοινωνικού καπιταλισμού), οφείλει να είναι απλό, γρήγορο, διαφανές και εύκολα κατανοητό από όλους τους πολίτες. 

(β)  Σε ένα σύνολο συνειδητών πολιτών, το οποίο να κατανοεί επαρκώς τις αρχές της Οικονομίας και της Δημοκρατίας ή, τουλάχιστον, να έχει διαμορφώσει ένα χαρακτήρα συνεπή προς το συγκεκριμένο «τρόπο ζωής». Για παράδειγμα, να μην εξελίσσεται εις βάρος των άλλων, να μην συμπεριφέρεται όπως δεν θέλει να του συμπεριφέρονται, να μην επιβουλεύεται την ελευθερία των άλλων, να μην επιθυμεί αυτά που ανήκουν στους άλλους - κατά το αρχέτυπο «συνειδησιακό σύνταγμα» των 10 εντολών και να μην στηρίζει το βιοτικό του επίπεδο στα χρέη, αλλά στην παραγωγικότητα,

(γ)  Σε μία υψηλής ποιότητας ηγεσία, η οποία να μπορεί να κατευθύνει ορθολογικά το κράτος (όχι απλά να διαχειρίζεται το δημόσιο πλούτο), καθώς επίσης να διαφυλάσσει τη χώρα της, τουλάχιστον στις κρίσιμες στιγμές – χωρίς ποτέ να επιτρέπει σε τρίτους να την προσβάλλουν. Τα απολύτως απαραίτητα χαρίσματα που πρέπει να διαθέτει η ηγεσία αυτή δεν είναι άλλα από το να μπορεί να πείθει τεκμηριωμένα, να εμπνέει και να διδάσκει - να εκπαιδεύει δηλαδή τους κυβερνωμένους.  

ΟΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΕΣ

Όσον αφορά την πρώτη προϋπόθεση, τους Θεσμούς, πιστεύουμε ότι εξέλιξη μας σε μία πραγματική Δημοκρατία, θα μπορούσε να αποτελέσει έναν «γνώμονα» πολιτικής σκέψης – ιδιαίτερα επειδή η μορφή του εκάστοτε πολιτεύματος διαμορφώνει και το χαρακτήρα των πολιτών. Σε γενικές γραμμές, η δημοκρατία αυτή οφείλει να έχει τα εξής βασικά χαρακτηριστικά:

(α)  Σεβασμό της ατομικότητας, υπακοή στους νόμους, ανεκτικότητα και πλήρη «συμβατότητα» με τις αρχές της ελεύθερης αγοράς – της πλήρως ανταγωνιστικής δηλαδή, χωρίς μονοπώλια και ολιγοπώλια, με θεμέλιο στήριγμα τη μικρομεσαία επιχείρηση.  

Όπως γνωρίζουμε εμπειρικά, η δημοκρατία έχει την προοπτική να απελευθερώνει όλα τα αποθέματα ενέργειας ενός λαού, έχοντας σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία μίας χώρας με πρωτοφανείς δυνατότητες. Το χαρακτηριστικό αυτό της Δημοκρατίας είναι σε πλήρη αντίθεση με τα αυταρχικά καθεστώτα, τα οποία «είναι υποχρεωμένα να επιβλέπουν τις αποκλεισμένες μάζες, υπονομεύοντας την πιθανή δύναμη τους».

(β)  Πλήρη έλεγχο των κυβερνόντων, σε σχέση με την τήρηση των προγραμμάτων τους, καθώς επίσης με τη διαχείριση των δημοσίων χρημάτων. Ο έλεγχος αυτός πρέπει να εξασφαλίζεται από μία ανεξάρτητη Αρχή, υπό τον εκάστοτε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, η οποία όχι μόνο να ελέγχει, αλλά και να εποπτεύει το κυβερνών κόμμα, όσον αφορά τα νομοσχέδια, τους προϋπολογισμούς, τις προεκλογικές δεσμεύσεις κλπ. Τα μέλη της ανεξάρτητης αυτής Αρχής θα έπρεπε να διορίζονται με τυχαία κλήρωση μεταξύ αυτών που, έχοντας τις απαιτούμενες δεξιότητες και επιθυμώντας να συμμετέχουν στα κοινά, θα είχαν υποβάλει υποψηφιότητα.

  

(γ)  Αποδεκτή από όλους μέθοδο απονομής Δικαίου, χωρίς καμία εξαίρεση («ασυλία» των πολιτικών κλπ), όπου τουλάχιστον όσον αφορά τα κακουργήματα, σε επίπεδο Εφετείου, θα πρέπει να αποφασίζουν Ένορκοι και όχι Δικαστές. Επίσης θα πρέπει να εξασφαλίζεται ο «παραδειγματισμός» και των δικαστών πρώτου και δεύτερου βαθμού, εφόσον οι αποφάσεις τους «καταρρίπτονται» από τις επόμενες βαθμίδες (για παράδειγμα, εάν καταρριφθούν άνω των 10 αποφάσεων, να διακινδυνεύει τη θέση του ο υπεύθυνος δικαστής). Έτσι θα αποφεύγεται και εδώ το «ετεροβαρές ρίσκο», αυτό δηλαδή που ένα πρόσωπο αποφασίζει πόσο ρίσκο θα αναλάβει, ενώ κάποιο άλλο πρόσωπο πληρώνει το κόστος, όταν τα πράγματα δεν εξελιχθούν θετικά και καταλήξουν σε ζημίες. 

Όσον αφορά τώρα τη δεύτερη προϋπόθεση, τους «συνειδητούς πολίτες», διαπιστώνουμε αμέσως ότι δεν είναι οι πολιτικοί οι μοναδικοί ένοχοι για τα όποια προβλήματα αντιμετωπίζουμε αλλά, μαζί με αυτούς, και εμείς οι ίδιοι. Αναμφίβολα, λίγοι καταλαβαίνουμε τις αρχές της Δημοκρατίας, ενώ ακόμη πιο λίγοι προσπαθούμε να διαμορφώσουμε έναν χαρακτήρα, απόλυτα συνεπή με έναν τέτοιο «τρόπο ζωής». Διαφορετικά δεν θα περιμέναμε κάθε φορά από τα όποια πολιτικά κόμματα να μας προτείνουν ένα «πρόγραμμα διακυβέρνησης» που σχεδόν ποτέ δεν μελετάμε, αλλά θα συμμετείχαμε ενεργά στη δημιουργία του.

Εάν οι πολιτικοί δεν ξέρουν τι ακριβώς θέλουμε και εάν εμείς δεν συμμετέχουμε στα κοινά, είναι αδύνατον να βρεθούν οι σωστές λύσεις. Όσο δεν εμπιστευόμαστε στο μέσο πολίτη (στον εαυτό μας δηλαδή) τη διαχείριση της δημόσιας ζωής, τόσο χειρότερα θα γίνονται τα πράγματα, αφού θα καταφεύγουμε συνεχώς σε επαγγελματίες της πολιτικής, σε γραφειοκράτες και σε δήθεν ειδικούς, οι οποίοι θα αποσκοπούν μόνο στο δικό τους όφελος, εκμεταλλευόμενοι την αδυναμία μας να εμπιστευθούμε τους εαυτούς μας.

Τέλος, όσο επιτρέπουμε στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης να μας χειραγωγούν (αντί να μας διασκεδάζουν πολιτισμένα, να μας ενημερώνουν και να μας εκπαιδεύουν), αδυνατίζοντας τις υγιείς αντιστάσεις μας, κατατροπώνοντας τους «δημόσιους άνδρες» μας και υποδουλώνοντας μας, τόσο πιο επώδυνα θα γίνονται τα προβλήματα μας και τόσο πιο πολύ θα μειώνεται η αποδοτικότητα μας. Όλα τα πράγματα πρέπει να στηρίζονται σε κάποιες βάσεις, σε κάποια θεμέλια δηλαδή που δεν θα είναι εύκολο να «γκρεμιστούν» από κανέναν μας.

Η ανταγωνιστικότητα μας λοιπόν, η παραγωγικότητα και η δυναμικότητα μας, είναι αδύνατον ποτέ να αναπτυχθούν, εάν προηγουμένως δεν τοποθετηθούν τα απαιτούμενα θεμέλια. Τα συμφέροντα μας, υπό υγιείς βέβαια προϋποθέσεις, είναι απολύτως συνυφασμένα με τα συμφέροντα της χώρας μας, ενώ δεν μπορούμε να είμαστε ασφαλείς, επιτυχημένοι και ευτυχισμένοι, παρά μόνο εάν προηγηθεί η χώρα μας.

Ειδικά δε ο μέσος άνθρωπος, σε πλήρη αντίθεση με το «χαρισματικό», μπορεί να μεγαλουργήσει μόνο μέσω του μεγαλείου της χώρας του. «Όμως, μόνο μέσα σε μία δημοκρατία είναι πρόθυμοι οι άνθρωποι να υποστούν τις απαραίτητες θυσίες για την ευημερία της χώρας τους αφού, περισσότερο από ότι στα άλλα καθεστώτα, κατανοούν απόλυτα και αντιμετωπίζουν άφοβα την πραγματικότητα».

Όσον αφορά την τελευταία προϋπόθεση, την υψηλής ποιότητας ηγεσία, η οποία είναι η πλέον σημαντική, αφού μπορεί να αντισταθμίσει τις ενδεχόμενες αδυναμίες των άλλων δύο, έχουμε την άποψη ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρει κανείς εκείνον τον ηγέτη που να μπορεί πραγματικά να πείθει, χωρίς να διατάζει, καθώς επίσης να προσελκύει δίπλα του (αφιλοκερδώς) τους ικανότερους των συμπολιτών του.  Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε τόσες ανασφάλειες και τόσα συμπλέγματα που μόνο κάτω από κάποιας μορφής «απολυταρχικό» χαρακτήρα μπορούμε να λειτουργήσουμε. Εκτός αυτού, για να μπορεί κανείς να πείσει, θα πρέπει να προηγηθεί η δική του πίστη στις ικανότητες του και στην ορθότητα των απόψεων του – κάτι που στην πράξη είναι εξαιρετικά δύσκολο.

Το χάρισμα όμως να διδάσκει ο ηγέτης τους ελεύθερους πολίτες της χώρας του (το εγγενές παράδοξο στη δημοκρατία είναι ότι οφείλει να δημιουργεί πολίτες ελεύθερους, αυτόνομους και αυτάρκεις, εξαρτώμενη παράλληλα από αυτούς), να τους εκπαιδεύει δηλαδή, έχοντας τις ικανότητες που απαιτεί αυτός ο ρόλος, είναι πολύ πιο δύσκολο να υπάρξει από το προηγούμενο.

Όμως, μόνο εάν ο ηγέτης διαθέτει αυτά τα χαρίσματα, έχοντας την επί πλέον ικανότητα να μπορεί να ανταπεξέρχεται με τον κίνδυνο της αστάθειας του πραγματικά δημοκρατικού πολιτεύματος, μπορεί να απελευθερώσει τις κρυμμένες δυνάμεις όλων των πολιτών του, οι οποίοι τότε θα συμμετέχουν εθελοντικά σε μία κοινή προσπάθεια, με στόχο να γίνει το κράτος τους η ωραιότερη, η πλουσιότερη και η πιο πολιτισμένη χώρα του κόσμου.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Συμπερασματικά λοιπόν, είναι απαραίτητη η αναβίωση της συνεχούς πολιτικής αναζήτησης του καλύτερου κάθε φορά δρόμου και του ικανότερου ηγέτη, με στόχο τη ριζική επίλυση των προβλημάτων μας. Εάν καταφέρουμε να εξελίξουμε ορθολογικά το Πολιτικό μας σύστημα, καθώς επίσης να επικεντρωθούμε σε εκείνους τους τομείς της Οικονομίας που μπορούμε πραγματικά να αποδώσουμε, πολλαπλασιάζοντας το ΑΕΠ μας παραγωγικά και όχι καταναλωτικά, τότε πραγματικά θα μεγαλουργήσουμε.

Πολύ περισσότερο, αφού θα πάψουμε φυσικά να προτείνουμε «τετριμμένα» την επιβολή νέων φόρων, την εξάλειψη της φοροδιαφυγής (μοναδική εξαίρεση η φοροαποφυγή των πολυεθνικών) και τη μείωση των κρατικών δαπανών αφού, αυξανομένου του ΑΕΠ, θα αυξανόταν αυτόματα και η φορολογική βάση (κατ’ επέκταση, οι φόροι σε απόλυτο μέγεθος)  

Οι πολίτες φορολογούνται παραπάνω από το κανονικό, συγκριτικά με άλλες χώρες (διαπίστωση του ΟΟΣΑ) ενώ, εάν προσθέσουμε στο 22% των φόρων επί του ΑΕΠ που ήδη εισπράττονται τους «έμμεσους» τρόπον τινά φόρους (φροντιστήρια, ιατρική περίθαλψη κλπ), θα υπερβούμε κατά πολύ αυτά που μπορούν πραγματικά να αποδοθούν στο δημόσιο – εκτός του ότι η δυσανάλογη αύξηση της φορολογίας προκαλεί αφ ενός μεν ύφεση, αφ ετέρου εκτεταμένη φοροδιαφυγή. 

Όσον αφορά τώρα την εξάλειψη της φοροδιαφυγής, μόνο «στατιστική» πρόοδος μπορεί να καταγραφεί, με βάση την υφιστάμενη εμπειρία, εάν δεν αυξηθούν υπερβολικά (και ασύμφορα) οι δαπάνες «δίωξης». Η μείωση της φοροδιαφυγής άλλωστε των μικρομεσαίων επιχειρήσεων είναι ευθέως ανάλογη της αύξησης της κερδοφορίας τους και επομένως, όταν ευημερούν, περιορίζεται αυτόματα η όποια φοροδιαφυγή τους, χωρίς ιδιαίτερες προσπάθειες από τους ελεγκτικούς μηχανισμούς των κρατών.

Τέλος, η μείωση των κρατικών δαπανών θα μπορούσε ενδεχομένως να επιτευχθεί, με τη βοήθεια της ανεξάρτητης ελεγκτικής/εποπτικής Αρχής υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας που προτείναμε – ξανά όμως «στατιστικά» και σε βάθος χρόνου.  

Περαιτέρω, οι κύριοι τομείς της Οικονομίας που μπορούμε να αναπτυχθούμε, αυξάνοντας το ΑΕΠ μας, υπό τις σωστές προϋποθέσεις φυσικά, είναι ο Τουρισμός, η Ναυτιλία (οι μεταφορές γενικότερα), η Γεωργία, οι Κατασκευές, η Τεχνολογία και τα Χρηματοοικονομικά.

Σε αντίθεση με τις ήδη ανεπτυγμένες χώρες αντιστοίχου σχεδόν μεγέθους, όπως η Ολλανδία, οι προϋποθέσεις ανάπτυξης του ΑΕΠ μας είναι εξαιρετικά μεγάλες. Αρκεί να σκεφθεί κανείς ότι οι ολλανδικές εξαγωγές είναι 430,4 δις € (69,6% επί ενός ΑΕΠ ύψους 618,36 δις €), ενώ οι δικές μας μόλις 17,2 δις € (7,2% επί ενός ΑΕΠ ύψους 241,8 δις €) - πάνω από 25 φορές χαμηλότερες δηλαδή, όταν έχουμε 2,56 φορές λιγότερο ΑΕΠ!

Σε γενικές γραμμές, ο Τουρισμός μας απαιτεί ορθολογισμό (για παράδειγμα την επέκταση στις χειμερινές διακοπές, στις παροχές υπηρεσιών υγείας & ομορφιάς κ.α.), ενώ προϋποθέτει την ποιοτική ανάπτυξη της μαζικής εστίασης, καθώς επίσης την ίδρυση ταξιδιωτικών πρακτορείων στο εξωτερικό. Η Ναυτιλία μας απαιτεί τη δημιουργία εκείνων των προϋποθέσεων που θα μπορούσαν πραγματικά να προσελκύσουν το σύνολο των εφοπλιστών μας να εγκατασταθούν «φορολογικά» στη χώρα μας. Οι μεταφορές ευρύτερα οφείλουν να οργανωθούν καλύτερα και να ολοκληρώσουν τη ναυτιλία (λιμάνια κλπ) - την «κάθετη» σύνδεση της δηλαδή με τους χερσαίους προορισμούς.     

Η Γεωργία μας πρέπει να επικεντρωθεί στα βιολογικά προϊόντα (καθόλου στα «υβριδικά») και στα τρόφιμα υψηλής ποιότητας, καθώς επίσης να εξασφαλίσει μεθοδικά τα σωστά κανάλια διανομής, τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό. Οι Κατασκευές μας οφείλουν να επεκταθούν περισσότερο στην Α. Ευρώπη, αφού διαθέτουν πλέον πολύτιμο Know How από τα μεγάλα έργα υποδομής που έχουν εκτελέσει στην Ελλάδα.

Οι δυνατότητες μας στην Τεχνολογία (Software, διαδίκτυο κλπ) είναι αυξημένες, επειδή απαιτείται δημιουργικότητα σε συνθήκες ελευθερίας – πράγματα που διαθέτουμε εμείς, σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από αρκετές άλλες χώρες. Τέλος, ο Χρηματοπιστωτικός τομέας μας (τράπεζες, επενδυτικές, χρηματιστήριο κλπ) είναι αρκετά ανεπτυγμένος και θα μπορούσε να εξασφαλίσει ισχυρούς ρυθμούς ανάπτυξης, εάν προσέλκυε (ή εκπαίδευε μεθοδικά) ικανά στελέχη, έτσι ώστε να αξιολογεί σωστά τόσο τους κινδύνους, όσο και τις ευκαιρίες, μακριά από την «τοκογλυφική» αντιμετώπιση των αγορών.   

Ίσως λοιπόν να έχει έλθει ο καιρός που πρέπει να πάψουμε να περιμένουμε τα πάντα από τους πολιτικούς και τα κόμματα. Ίσως να πρέπει εμείς, αντιστρέφοντας τους όρους, να θέσουμε νέους προβληματισμούς και να αναζητήσουμε ενεργητικά τους ηγέτες που θα εφαρμόσουν τις νέες λύσεις.

Οδηγός μας οφείλει να είναι το κοινό συμφέρον, καθώς επίσης η πρόθεση μας να γίνουμε «πάση θυσία» η ωραιότερη, η πλουσιότερη και η πιο πολιτισμένη χώρα της ΕΕ., με τη βοήθεια της απελευθέρωσης των τεράστιων αποθεμάτων ενέργειας όχι μόνο των 5 εκ. εργαζομένων μας, αλλά ολόκληρου του Έθνους μας.

Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright)

Αθήνα, 25. Δεκεμβρίου 2012

viliardos@kbanalysis.com

Facebook   Twitter   Linked in   

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, Ο κ. ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΜΑΣ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΕΥΘΥΜΗΣΩΜΕ!

Η ΓΝΩΜΗ ΜΑΣ:
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΥΘΥΜΗΣΑΜΕ ΜΕ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ ΤΟΥ ΒΗΜΑΤΟΣ!
ΛΕΓΕΙ:
ΟΜΙΛΗΣΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑΡΧΕΣ ΣΤΗΝ ΣΟΛΩΝΟΣ!!!

ΠΟΙΟΥΣ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑΡΧΕΣ????

ΕΔΩ ΣΤΗΝ ΣΟΛΩΝΟΣ --ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ-- ΤΑ ΜΙΣΑ ΑΚΡΙΒΩΣ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΚΛΕΙΣΤΑ!!!
ΤΑ ΑΛΛΑ ΜΙΣΑ, ΕΡΗΜΑ ΚΑΙ ΣΚΟΤΕΙΝΑ,  ΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΙ ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ!!!

ΤΑ ΕΝΟΙΚΙΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΦΘΑΣΕΙ ΣΤΑ ΔΕΚΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΕΥΡΩ ΕΧΟΥΝ ΠΕΣΕΙ ΓΥΡΩ ΣΤΑ 300!!! ΓΝΩΡΙΖΩ ΚΑΙ ΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ ΠΟΥ ΛΕΓΟΥΝ: "ΠΑΡΤΟ ΤΖΑΜΠΑ, ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΗΣ ΤΑ ΧΑΡΑΤΣΙΑ ΟΜΩΣ"!!!
ΑΙ! Μ' ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΝΑΙ, ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΠΛΕΟΝ ΜΙΚΡΟΜΑΓΑΖΑ!!!!

ΤΩΡΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΜΕ ΠΟΙΟΥΣ ΜΙΛΗΣΕ: ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΠΟΥΧΑΝ ΤΙΣ ΦΩΤΟΤΥΠΙΕΣ ΣΤΟΝ ΗΜΙΟΡΟΦΟ ΔΙΠΛΑ, ΚΑΙ ΤΩΡΑ --ΤΕΤΟΙΑ ΠΟΥΓΙΝΑΝ ΤΑ ΕΝΟΙΚΙΑ -- ΕΧΟΥΝ ΠΙΑΣΕΙ ΔΥΟ ΠΕΡΙΟΠΤΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ ΙΣΟΓΕΙΑ!!!

Ο κ. ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΚΑΙ Η ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΟΥ ΤΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ, ΠΟΥ ΜΑΣ ΣΕΡΒΙΡΕΙ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ, ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΜΑΣ ΕΜΠΑΙΖΕΙ!!!
ΧΟΝΔΡΟΕΙΔΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ (ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΚΑΦΡΟΥΣ, ΘΑ ΓΡΑΦΑΜΕ, ΑΛΛΑ ΟΙ ΚΑΦΡΙΔΕΣ ΤΗΣ Ν. ΑΦΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ  ΕΘΝΙΚΗ ΤΟΥΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΑΠΕΚΤΗΣΑΝ ΚΑΙ ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΠΑΝΕ! ΚΑΛΗ ΤΟΥΣ ΩΡΑ ΧΩΡΙΑ! ΕΜΕΙΣ ΠΕΣΑΜΕ ΣΤΗΝ ΠΡΟΧΕΙΡΟΦΤΙΑΓΜΕΝΗ ΦΤΗΝΗ ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ Δ.Ν.Τ.!!!)!!!!

ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΤΟΝ κ. ΣΑΜΑΡΑ ΤΟΝ ΨΗΦΙΣΑΜΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΡΧΗΓΟ ΤΗΝ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (ΟΧΙ, ΔΕΝ ΚΡΥΒΟΥΜΕ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΜΑΣ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ) ΤΩΡΑ ΤΟΥ ΔΙΔΟΥΜΕ ΜΙΑ ΕΥΧΗ ΚΑΙ ΜΙΑ ΣΥΜΒΟΥΛΗ:

ΚΥΡΙΕ   ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΕ ΘΑΤΑΝ ΚΑΛΟ ΤΩΡΑ ΝΑ ΑΠΑΛΛΑΞΕΤΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΙΑ ΣΑΣ! ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΣΑΣ, ΝΑ ΑΠΟΧΩΡΗΣΕΤΕ ΟΜΑΛΩΣ, ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΕΜΑΣ, ΜΗΠΩΣ ΚΑΙ ΒΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΜΑΣ!!! ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ, ΟΠΩΣ ΤΟΝ ΟΡΙΣΕ Η ΠΡΩΤΗ ΜΑΣ ΕΘΝΟΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ Ο ΚΑΘΕΙΣ ΕΛΛΗΝ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΩΣ ΟΔΗΓΟΝ! ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ Δ.Ν.Τ., ΕΥΡΩΠΕΣ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΙΟΥΣ ΚΑΙ "ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ" ΚΑΙ ΚΑΛΟΥΣ ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΥΣ!!! 
------------------------------------------
ΑΠΟ "ΤΟ ΒΗΜΑ"

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΑΠ' ΤΗΝ (ΠΑΛΙΑ) ΑΘΗΝΑ ΤΟΥ 1965

ΑΟΖ: Όλο το "παιχνίδι" των Τούρκων.

http://www.onalert.gr/stories/aoz-tourkia-ellada-libya-aigyptos-albania

ΑΟΖ: Όλο το "παιχνίδι" των Τούρκων.Πως "κυκλώνει" την Ελλάδα. Ανάλυση με χάρτες

Του Χρήστου Μηνάγια

Στο άρθρο του συντάκτη του παρόντος, με τίτλο «Εκβιασμοί, απειλές και αυθαιρεσίες από την Άγκυρα στην Ανατολική Μεσόγειο» είχε αναγραφεί ότι: «Η Άγκυρα επιδιώκει να δημιουργήσει φοβικά σύνδρομα και να αποσπάσει με εκβιασμούς, με την απειλή χρήσεως ισχύος και με πλάγιες μεθόδους ένα σημαντικό μέρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδος και της Κύπρου στην Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο. Εκτός τούτου, δεν θα πρέπει να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο, οι Τούρκοι να επιδιώξουν την αυθαίρετη επιβολή τετελεσμένων στις εν λόγω περιοχές, είτε με τη δημιουργία γκρίζων ζωνών, μετά από μια θερμή συγκρουσιακή κατάσταση, είτε με την ανακήρυξη της δικής τους Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης.» Δυστυχώς, μετά την παρέλευση μικρού χρονικού διαστήματος, η εν λόγω εκτίμηση άρχισε να επιβεβαιώνεται πλέον με αρκετή σαφήνεια, λαμβανομένου υπόψη των ακόλουθων τουρκικών ενεργειών:

Πλάγιοι μέθοδοι προσέγγισης της Λιβύης, της Αίγυπτου, του Λιβάνου και του Ισραήλ

Οι Τουρκικές Ακαδημίες Πολέμου και τουρκικό think tank (BILGESAM) δημοσίευσαν μελέτες του Dr. πλοιάρχου Cihat Yaycı αναφορικά με την πρόταση οριοθέτησης της Ανατολικής Μεσογείου και το ρόλο-επιρροή της Λιβύης στην οριοθέτηση των θαλασσίων τμημάτων της εν λόγω περιοχής (σ.σ. Το 2000, ο Cihat Yaycı αποφοίτησε 1ος από τη Ναυτική Σχολή Πολέμου. Επίσης, πρέπει να σημειωθεί ότι ο Yaycı έχει κατηγορηθεί, διότι το 2005 άσκησε πίεση στα μέλη του πληρώματος της φρεγάτας Turgut Reis, της οποίας ήταν κυβερνήτης, προκειμένου αυτοί να καταθέσουν ότι ο μόνιμος υπαξιωματικός Suat Çakır, που χάθηκε κατά τη διάρκεια επιχειρησιακού πλου, είχε αυτοκτονήσει. Επισημαίνεται ότι υπήρχαν πληροφορίες ότι ο θάνατος του Çakır πιθανόν να οφείλεται σε δολοφονική ενέργεια της οργάνωσης Ergenekon.) Ο Cihat Yaycı στις μελέτες του επιδιώκει να παρουσιάσει τα οφέλη που θα έχουν η Λιβύη, η Αίγυπτος, ο Λίβανος και το Ισραήλ σε περίπτωση που συμφωνήσουν με την Τουρκία για την οριοθέτηση της Α.Ο.Ζ. στην Ανατολική Μεσόγειο, χωρίς να λάβουν υπόψη τα δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Στους χάρτες που ακολουθούν αποτυπώνεται πλήρως το ύπουλο σκεπτικό του Τούρκου πλοιάρχου, το οποίο εκτιμάται ότι τυγχάνει αποδοχής τόσο από την πολιτική όσο και τη στρατιωτική ηγεσία της Τουρκίας εάν ληφθούν υπόψη οι φορείς που το δημοσιεύουν:

 Στο χάρτη Νο 1 παρουσιάζονται οι θέσεις του Τούρκου καθηγητή Sertaç Hami Başeren του πανεπιστημίου της Άγκυρας, ο οποίος θεωρεί ότι με τη χάραξη των ορίων της Α.Ο.Ζ. που προτείνει, αφενός η Τουρκία θα δείξει ότι δεν αστειεύεται, αφετέρου θα αποκοπεί η γεωγραφική σχέση (διασύνδεση, επαφή) μεταξύ Ελλάδος και Κύπρου. Παράλληλα ο Yaycı τονίζει ότι η Κυπριακή Δημοκρατία παραβιάζει τα δικαιώματα της Τουρκίας στα οικόπεδα 1, 4, 5, 6 και 7.



 Στο χάρτη Νο 2 αναγράφεται ότι σε περίπτωση που η Αίγυπτος, το Ισραήλ και ο Λίβανος προβούν στην οριοθέτηση της Α.Ο.Ζ. τους απευθείας με την Τουρκία τότε θα κερδίσουν θαλάσσια έκταση 21.500, 4.600 και 3,957 τετραγωνικά χλμ αντίστοιχα.


 Με το χάρτη Νο 3 ο Yaycı παρουσιάζει την πιθανή γραμμή οριοθέτησης της Α.Ο.Ζ. μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, επισημαίνοντας ότι σε περίπτωση υλοποίησης της, ολόκληρο το οικόπεδο 12 και μέρος των οικοπέδων 1, 7, 8, 9, 10 και 11 που ανήκουν στην Κυπριακή Δημοκρατία θα περιέλθουν στην κυριότητα του Ισραήλ.



 Στο χάρτη Νο 4 παρουσιάζεται η μέση γραμμή μεταξύ Ελλάδος-Λιβύης και η μέση γραμμή μεταξύ Τουρκίας-Λιβύης. Ειδικότερα, σε περίπτωση οριοθέτησης της Α.Ο.Ζ. μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης, ο πλοίαρχος Cihat Yaycı επισημαίνει ότι η Λιβύη θα αυξήσει τη θαλάσσια περιοχή της κατά 62% κερδίζοντας περίπου 39.000 τετραγωνικά χλμ. Μία άλλη βασική επισήμανση αποτελεί το γεγονός ότι προωθείται η στρατιωτική συνεργασία Τουρκίας-Λιβύης, βάσει της οποίας οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις θα αναλάβουν την ανασυγκρότηση του στόλου και την εκπαίδευση του στρατού ξηράς και του πολεμικού ναυτικού της Λιβύης. Επιπρόσθετα, η Άγκυρα, μέσω του Τουρκικού Οργανισμού Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΤΙΚΑ), χορήγησε δωρεάν στο υπουργείο Εσωτερικών της Λιβύης στολές και εξοπλισμό για 6.000 αστυνομικούς, καθώς επίσης 30 αστυνομικά οχήματα. Τέλος, μέχρι τον Ιούλιο, 1.500 Λίβυοι αστυνομικοί θα μεταβούν σταδιακά στην Τουρκία για εκπαίδευση σε θέματα ασφάλειας και καθηκόντων σε σωφρονιστικά καταστήματα.


 Τέλος, ο Yaycı εκτιμά ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία οριοθέτησης της Α.Ο.Ζ. μεταξύ Ελλάδος-Κυπριακής Δημοκρατίας θα αποτελέσει το πιο δυσμενές σενάριο για την Τουρκία, δεδομένου ότι η κατάσταση που θα διαμορφωθεί απεικονίζεται στον χάρτη Νο 5. Επίσης για αποφυγή της κατάστασης αυτής προτείνει την μονομερή ανακήρυξη της Α.Ο.Ζ. από την Τουρκία όπως έγινε και στη Μαύρη Θάλασσα.


Προκλητικές ανακοινώσεις της τουρκικής Υδρογραφικής Υπηρεσίας

Η τουρκική Υδρογραφική Υπηρεσία με ανακοίνωσή της δημοσίευσε τους ακόλουθους χάρτες που περιλαμβάνουν τις περιοχές ασκήσεων και εκτέλεσης πυρών στην Ανατολική Μεσόγειο και στο Αιγαίο για το έτος 2012 (χάρτες 6 και 7), καθώς επίσης τα όρια της τουρκικής περιοχής έρευνας και διάσωσης (χάρτης 8).









Με τη δημοσίευση των εν λόγω χαρτών και τις ασκήσεις που έχουν προγραμματισθεί, καθίσταται σαφές ότι οι Τούρκοι επιδιώκουν να στρατιωτικοποιήσουν τα θέματα που έχουν σχέση με τους ενεργειακούς πόρους, θεωρώντας ότι η στρατηγική αυτή θα αποτρέψει την Ελλάδα και την Κύπρο να δημιουργήσουν τετελεσμένα στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Επίσης, για την υλοποίηση της εν λόγω στρατηγικής σημαντική είναι και η συμβολή των τουρκικών ΜΜΕ μέσω κατευθυνόμενων δημοσιευμάτων. Ενδεικτικό παράδειγμα αποτελεί το πρόσφατο δημοσίευμα της εφημερίδος Milliyet/3-4-2012 σχετικά με την άσκηση Anadolu Kartali/1-2012, σύμφωνα με το οποίο για πρώτη φορά στην άσκηση θα συμμετέχουν ναυτικές μονάδες στην Ανατολική Μεσόγειο. Τούτο είναι ανακριβές διότι από τον Απρίλιο του 2010 στην άσκηση συμμετέχουν μονάδες του στρατού ξηράς, του πολεμικού ναυτικού, της πολεμικής αεροπορίας και των ειδικών δυνάμεων. Μέχρι τότε, τα σενάρια των προηγούμενων ασκήσεων Anadolu Kartali προέβλεπαν τη διεξαγωγή επιχειρήσεων πέραν των συνόρων εντός του βορείου Ιράκ και φυσικά χωρίς τη συμμετοχή του πολεμικού ναυτικού. Όμως το σενάριο της άσκησης του 2010 προέβλεπε τη διεξαγωγή επιχειρήσεων εναντίον τακτικού στρατού, καθώς επίσης και τη συμμετοχή 4 τουρκικών πολεμικών πλοίων που έχουν επιχειρησιακό τομέα ευθύνης στην Ανατολική Μεσόγειο.

Αν κρίνουμε από τις μέχρι τώρα συμπεριφορές της Τουρκίας, διαπιστώνουμε ότι το επόμενο χρονικό διάστημα οι Τούρκοι θα επιδιώξουν να κλιμακώσουν την ένταση για τους ακόλουθους λόγους:

 Η διαπραγματευτική τους ικανότητα, προκειμένου να αποτρέψουν την Κυπριακή Δημοκρατία από την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων της περιοχής έχει τρωθεί, παρά τους εκβιασμούς και τις απειλές για χρήση της ισχύος τους.
 Λόγω των εξελίξεων στη Συρία και του διαμεσολαβητικού ρόλου που επιθυμεί να αναλάβει με το Ιράν, η Άγκυρα πιθανόν να επιδιώξει την ανοχή των Ηνωμένων Πολιτειών για τη δημιουργία φοβικών συνδρόμων στην ελληνική πλευρά, προκειμένου να αποτραπεί το ενδεχόμενο οριοθέτησης της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και Α.Ο.Ζ.

Τέλος, θα πρέπει να επισημανθεί ότι η Τουρκία πιθανόν να έχει επαφές με την Λιβύη, την Αίγυπτο και το Λίβανο για το θέμα της από κοινού οριοθέτησης της Α.Ο.Ζ. με σκοπό τη δημιουργία τετελεσμένων και αιφνιδιασμό της ελληνικής πλευράς.

www.geostrategy.gr