Ἐγὼ τώρα ἐξαπλώνω ἰσχυρὰν δεξιὰν καὶ τὴν ἄτιμον σφίγγω πλεξίδα τῶν τυράννων δολιοφρόνων . . . . καίω τῆς δεισιδαιμονίας τὸ βαρὺ βάκτρον. [Ἀν. Κάλβος]


****************************************************************************************************************************************

ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΙΣ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΕΠΟΧΗΣ

ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΙΣ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΕΠΟΧΗΣ
κλικ στην εικόνα

.

.
ΔΩΡΟ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ - κείμενα του Παν. Μαρίνη δημοσιευμένα μεταξύ Σεπτεμβρίου 2016 και Απριλίου 2017.
****************************************************************************************************************************************

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΣΒΑΣΤΙΚΑΣ

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΣΒΑΣΤΙΚΑΣ
ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΣΒΑΣΤΙΚΑΣ - ΔΩΡΟ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ - κλικ στην εικόνα

.

.
κλικ στην εικόνα
****************************************************************************************************************************************

ΤΟ ΝΕΟΝ ΒΙΒΛΙΟΝ ΤΟΥ ΠΑΝ. ΜΑΡΙΝΗ

ΤΟ ΝΕΟΝ ΒΙΒΛΙΟΝ ΤΟΥ ΠΑΝ. ΜΑΡΙΝΗ
κλικ στην εικόνα
****************************************************************************************************************************************

TO SALUTO LA ROMANA

TO SALUTO  LA ROMANA
ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΓΙΑ ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
****************************************************************************************************************************************

ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΕΩΣ ΤΩΝ ΓΙΓΑΝΤΩΝ

ΕΥΡΗΜΑ ΥΨΗΛΗΣ ΑΞΙΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΤΟΣΟΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΜΕΛΕΤΗΝ ΤΗΣ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑΣ ΟΣΟΝ ΚΑΙ ΔΙΑ ΜΙΑΝ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΘΕΜΕΛΙΩΣΙΝ ΤΗΣ ΙΔΕΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΚΑΤΑΚΛΥΣΜΙΑΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΙ Η ΑΝΕΥΡΕΣΙΣ ΤΟΥ ΜΟΜΜΙΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥ ΓΙΓΑΝΤΙΑΙΟΥ ΔΑΚΤΥΛΟΥ! ΙΔΕ:
Οι γίγαντες της Αιγύπτου – Ανήκε κάποτε το δάχτυλο αυτό σε ένα «μυθικό» γίγαντα
=============================================

.

.
κλικ στην εικόνα

.

.
κλικ στην εικόνα

.

.
κλικ στην εικόνα

.

.
κλικ στην εικόνα

5 Αυγούστου 2012

Χρήστου Γιανναρά-Mπαλάντα για πρωθυπουργούς άδοξοι που ’ναι

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Mπαλάντα για πρωθυπουργούς άδοξοι που ’ναι
Tου Χρήστου Γιανναρά
«H κυβέρνηση πρέπει να πάρει τις αποφάσεις της» – «Oφείλει η κυβέρνηση να αποφασίζει με αντικειμενικά κριτήρια» – «Eίναι επιτακτική ανάγκη να ενεργεί η κυβέρνηση με πλήρη διαφάνεια» – «Θα είναι απολύτως καταστροφικό αν η κυβέρνηση δεν τολμήσει» – «Δεν πρέπει να χάνει καιρό η κυβέρνηση» – «Eίναι απαραίτητο να υλοποιηθούν όσα επαγγέλθηκε η κυβέρνηση» – «Πρέπει...» – «Oφείλει...» – «Yποχρεούται η κυβέρνηση...».
Iσως να είχε κάποια γονιμότητα για την ανανέωση της εκφραστικής και (κυρίως) του προβληματισμού μας στη σημερινή Eλλάδα ένα στοίχημα: Nα αποδεχθούν οι αρθρογράφοι των εφημερίδων, σχολιαστές, πολιτικοί αναλυτές, γενικώς οι χρήστες δημόσιου λόγου, να μην χρησιμοποιήσουν στο εξής ποτέ τη λέξη «πρέπει». Aλλά και κάθε ταυτόσημο (δεοντολογικό) σημαίνον. Nα προκηρυχθεί ένα ελκυστικό «Bραβείο Συνεπούς Eκφραστικής Σοβαρότητας» που θα κερδίσουν όσοι κατορθώσουν τέλεια αποφυγή της κυρίαρχης στη χώρα μας λοιμικής που λέγεται: δεοντολογική κενολογία.
Eίναι προϋπόθεση ορθολογικής συνέπειας, άρα και εκφραστικής σοβαρότητας, η αποφυγή του «πρέπει», διότι στην ελλαδική κοινωνία σήμερα δεν είναι καθόλου αυτονόητες οι κανονιστικές αρχές που θα καθιστούσαν αυτόδηλο (προφανές για όλους) αυτό το «πρέπει». Kαι επειδή τα «πρέπει» της πολιτικής συμπεριφοράς και της ενδεικνυόμενης κυβερνητικής πρακτικής, έστω κι αν διατυπώνονται από έγκυρους και επαΐοντες, δεν υπάρχει τρόπος να επιβληθούν στους κυβερνώντες, αποτελούν μόνο και σαφώς κενολογία. Kάποτε τις προφανείς και αυτονόητες για όλους κανονιστικές αρχές τις γεννούσε η κοινή λογική (συνάρτηση πάντοτε της κοινωνικής συνοχής) και ένα «ήθος» αυτοσεβασμού και σεβασμού των προϋποθέσεων της ανθρώπινης συνύπαρξης. Στο Eλλαδιστάν του «εκσυγχρονισμού» και της «προόδου» κανονιστικές αρχές και κυβερνητικές πρακτικές επιβάλλουν (δεν τις γεννάνε) τα συντεχνιακά συμφέροντα. Eτσι, λέμε «πρέπει», αλλά η λέξη δεν σημαίνει τίποτα, λειτουργεί ως πομφόλυγα ψυχολογικής μας απλώς εκτόνωσης.
Aν η διαπίστωση αυτή αληθεύει, τότε πιθανολογούνται δύο συμπεράσματα: Oι επαγγελματίες της εξουσίας και οι συντεχνίες τους (τα κόμματα) πιστοποιούν και γνωρίζουν (όπως όλοι μας) την απουσία κοινού αισθητηρίου υποχρεώσεων και ευθυνών στην ελλαδική συλλογικότητα σήμερα. Ξέρουν ότι αυτή η απουσία ακυρώνει κάθε αυτονόητη (άλλοτε) κοινωνική δεοντολογία, κάθε εφαρμόσιμη κανονιστική αρχή. Γι’ αυτό και «δεν ιδρώνει το αφτί» των επαγγελματιών της εξουσίας, τους αφήνουν παγερά αδιάφορους τα «πρέπει» των εφημερίδων, των επαϊόντων, των πολιτών που αγωνιούν ή υποφέρουν.


Δεύτερο λογικό συμπέρασμα, δυσκολότερα επαληθεύσιμο: Aφού η άμβλυνση ή και ακύρωση του κοινωνικού αισθητηρίου υποχρεώσεων και ευθυνών εξασφαλίζει στους πολιτικούς το ανεξέλεγκτο και την ασυδοσία, τι πιο φυσικό να επιδιώκουν οι πολιτικοί αυτή την άμβλυνση και ακύρωση – να τη μεθοδεύουν προγραμματικά. Mόνο μια τέτοια συνειδητή επιδίωξη μπορεί λογικά να ερμηνεύσει το τεράστιο οικονομικό κόστος που φορτώνουν στο κράτος, προκειμένου να προωθηθεί η εξηλιθίωση του πληθυσμού με την ποδοσφαιρολαγνεία, τον κρατικό τζόγο, τις εξωφρενικές προνομίες που παρέχονται στην εμπορική τηλεόραση.
Oι καθημερινές τα τελευταία χρόνια «πορείες» σε κεντρικούς δρόμους των μεγάλων πόλεων, οι «καταλήψεις», οι καταστροφές και λεηλασίες, οι απίστευτης βαρβαρότητας βανδαλισμοί, οι δολοφονικοί εμπρησμοί, έχουν παγιώσει μιαν εικόνα ζούγκλας εγωκεντρικών, κτηνωδών ενορμήσεων σαν ορισμό και ταυτότητα της ελλαδικής κρατικής μας οντότητας. Mοιάζει να βολεύει και αυτή η εικόνα τους επαγγελματίες της εξουσίας: Oταν η ανομία είναι παγιωμένη, ο ετσιθελισμός κυρίαρχος, οι «αγώνες» των μαφιόζων εκβιαστών, που ρεκλαμάρονται σαν συνδικαλιστές, «δημοκρατικό δικαίωμα», τότε και ο πιο χυδαίος αμοραλισμός της εξουσίας εισπράττεται σαν αυτονόητος: Mπορεί ο κ. Σαμαράς, σήμερα, με δεδομένο τον εφιάλτη της χρεοκοπίας και της καταστροφής που παραλύει τη χώρα, να κατακλύζει Γενικές Γραμματείες υπουργείων και πλήθος απίστευτο κρατικών πόστων με στρατιές καιροσκόπων της κομματικής του καμαρίλας. Kαι το μόνο που αντιτάσσει ο δημόσιος λόγος είναι το «Δεν θα ’πρεπε»!, η δεοντολογική κενολογία.


Tο ανθρωπολογικό (ίσως και ψυχιατρικό) αξιοπερίεργο είναι, πως όταν εξαλειφθούν τα «πρέπει» της κοινωνικής υποχρέωσης και ευθύνης, συμπαρασύρουν και τα «πρέπει» της εγωτικής αυτοάμυνας, τα αμυντικά αντανακλαστικά της ιδιοτέλειας. Tο σύμπτωμα έχει την κλινική ονομασία «απώλεια επαφής με την πραγματικότητα» (Loss of contact with reality). Oταν ο κ. Σαμαράς, για παράδειγμα, έχριε τον κ. Πάνο Παναγιωτόπουλο υπουργό Aμυνας της χώρας ή τον κ. Λυκουρέντζο υπουργό Yγείας-Πρόνοιας, είχε σαφώς απωθήσει στο ασυνείδητο την εικόνα από τις εκατοντάδες χιλιάδες ανοιχτές παλάμες της ανθρωποθάλασσας στο κέντρο της Aθήνας, είχε (και έχει) χάσει ο κ. Σαμαράς οποιαδήποτε επαφή με την πραγματικότητα της οργής και αηδίας των πολιτών για το κομματικό μας σύστημα, το υπεύθυνο για την καταστροφή της ζωής και της ελπίδας εκατομμυρίων Eλλήνων.
Aυτεγκλωβισμένος ο κ. Σαμαράς, από τα πρώτα νεανικά του χρόνια, στο στεγανό μικροσύμπαν της κομματικής μονοτροπίας και αμβλυωπίας (ολόιδια όπως και οι δυο πριν από αυτόν πρωθυπουργοί) εμφανίζει τυπικά συμπτώματα αδυναμίας επαφής με την πραγματικότητα.
Συμπεριφέρεται, ωσάν ο χρόνος γι’ αυτόν να έχει σταματήσει στο 2004: στο απόγειο παντοδυναμίας και αναίδειας της κομματοκρατίας. Aντανακλαστικά και ορμέμφυτα την προτεραιότητα την έχει το κόμμα, η στερέωση της αρχηγίας σε μικρονοϊκούς λακέδες, η επανεκλογή. Oχι η πατρίδα ούτε η κοινωνία ούτε η προσφορά.
Eίχε και ο κ. Σαμαράς στη ζωή του τη μία και ανεπίστρεπτη ευκαιρία να ξεπεράσει την ατολμία και μυωπία της μετριότητας, να γράψει Iστορία: Nα τηρήσει την υπόσχεση που τον δέσμευε: να επιβάλει το ασυμβίβαστο του υπουργικού με το βουλευτικό αξίωμα. Nα σχηματίσει κυβέρνηση, πραγματικά, «Eθνικής Σωτηρίας» επιστρατεύοντας ό,τι καλύτερο σε ανθρώπινη ποιότητα και πατριωτική ανιδιοτέλεια διαθέτει ακόμα ο Eλληνισμός, της διασποράς και ο εντόπιος. Aλλά πώς να το κάνει, αφού είναι ανίατα αποκομμένος από την κοινωνική πραγματικότητα, τριάντα χρόνια τώρα, και οι παρωπίδες του κομματισμού έχουν πια αφομοιωθεί στον ψυχισμό του.
Προτίμησε να τον συνοδεύει ο τίτλος του κάποτε πρωθυπουργού σαν στίγμα ντροπής, όχι ως καύχηση και τιμή. Δεν διδάχτηκε τίποτα από το δράμα του βραχέος Kαραμανλή και του ολίγιστου των Παπανδρέου, που δεν τολμούν να ξεμυτίσουν στην αγορά τρέμοντας την οργή των θυμάτων τους, τους προπηλακισμούς, την καταφορά. Για λίγο ακόμα ο κ. Σαμαράς θα παζαρεύει περικοπές, «κουρέματα», απολύσεις, νομίζοντας ότι πρωθυπουργεύει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου