Β. Βιλιάρδος - ΑΣΥΜΜΕΤΡΟΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ

ΑΣΥΜΜΕΤΡΟΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ: Οφείλουμε να προσπαθήσουμε όλοι μαζί, χωρίς ανόητες αντιπαλότητες, να ξεφύγουμε από την παγίδα του χρέους, στην οποία οδηγηθήκαμε δόλια - επιλέγοντας τον καλύτερο δυνατό δρόμο και απορρίπτοντας τις «ετοιμοπαράδοτες» απόψεις

“Το σημαντικότερο για την οικονομία μίας χώρας δεν είναι η ανταγωνιστικότητα, αλλά η παραγωγικότητα. Ειδικότερα, δεν δημιουργείται διαρκής, πόσο μάλλον «αειφόρος» πλούτος εκ μέρους εκείνων των κρατών, τα οποία εμπορεύονται και εξάγουν τα προϊόντα τους στις παγκόσμιες αγορές, αλλά σε εκείνα, τα οποία εκμεταλλεύονται τους έμψυχους και άψυχους πόρους τους, όσο το δυνατόν αποτελεσματικότερα – σε αυτά δηλαδή που διαθέτουν υψηλή παραγωγικότητα.

Η αιτία είναι το ότι, μόνο έτσι μπορεί ο ίδιος αριθμός ανθρώπων σε μία χώρα να παράγει περισσότερα αγαθά, τα οποία τίθενται στη διάθεση του πληθυσμού της – ενώ το βιοτικό επίπεδο ενός κράτους δεν αυξάνεται αυτόματα, όταν αυξάνονται οι εξαγωγές του, αλλά όταν κάποια στιγμή εισρέουν στην οικονομία του νέα εμπορεύματα, με τη βοήθεια των χρημάτων που εισπράττει από τις εξαγωγές (τα χρήματα δεν τρώγονται).   

Σε σχέση με την ανταγωνιστικότητα, οι μισθοί των εργαζομένων δεν είναι συνήθως ποτέ τόσο χαμηλοί, όσο θα ήταν απαραίτητο –ενώ όταν μία χώρα μειώνει τους μισθούς, δεν γίνεται αυτόματα πλουσιότερη. Αντίθετα, εάν ένα κράτος επικεντρωθεί στην παραγωγικότητα, οι αμοιβές μπορούν να αυξάνονται, χωρίς να δημιουργείται πρόβλημα στην οικονομία του. Όλα όσα ακούγονται λοιπόν σε σχέση με το μονόδρομο της ανταγωνιστικότητας είναι ένας μύθος - ο οποίος δεν οδηγεί φυσικά στον παράδεισο που υπόσχεται, αλλά στην υπερβολική αύξηση των κερδών των πολυεθνικών κυρίως εταιρειών και του διεθνούς τοκογλυφικού κεφαλαίου”.

Άρθρο

Εύλογα αναρωτιέται κανείς εάν έχουν νόημα οι δημόσιες αντιπαραθέσεις, ειδικά αυτές που διεξάγονται στα τηλεοπτικά μέσα, γνωρίζοντας πως αυτό που συνήθως επιδιώκεται δεν είναι η αναζήτηση της αλήθειας - όπως, για παράδειγμα, η ανάλυση του ορθολογικού τρόπου της λειτουργίας ενός κράτους, η λύση προβλημάτων με τη συνεργασία των άλλων, καθώς επίσης η εύρεση των εναλλακτικών δυνατοτήτων εξόδου από μία μεγάλη κρίση, όπως η σημερινή.

Η αιτία είναι το ότι, δεν ζούμε προφανώς σε έναν ιδανικό κόσμο, όπου ο διάλογος και η αντιπαράθεση θα είχαν ως βασικό σκοπό την αποκάλυψη της αλήθειας ή, τουλάχιστον, τη σύγκλιση των απόψεων. Αντίθετα, ζούμε σε έναν κόσμο μάλλον προβληματικό, όπου οι άνθρωποι δεν αναζητούν το σωστό αλλά προσπαθούν, απλά και μόνο, να επικρατήσουν στις διάφορες αντιπαραθέσεις - έχοντας ως βασικό κίνητρο την ιδιοτέλεια και όχι τον αλτρουισμό.

Ο Σοπενχάουερ ονόμασε αυτού του είδους τις ανόητες αντιπαραθέσεις, τις οποίες βιώνουμε καθημερινά είτε στο Κοινοβούλιο, είτε στα διάφορα τηλεοπτικά μέσα, «Εριστική Διαλεκτική» - ως την τέχνη δηλαδή του να λογομαχεί κανείς με έναν τέτοιον τρόπο, ώστε να υπερασπίζεται επαρκώς τις θέσεις του, είτε έχει δίκιο, είτε άδικο.

Όπως έλεγε δε ειρωνικά, σκιαγραφώντας τη συγκεκριμένη τεχνική, την οποία είχαν ανακαλύψει και δίδασκαν έναντι αμοιβής οι σοφιστές στην αρχαία Ελλάδα, "Σε μία αντιπαράθεση πρέπει να αγνοήσουμε την αντικειμενική αλήθεια ή, μάλλον, να την εκλάβουμε ως μία τυχαία συγκυρία - έτσι ώστε να επικεντρωθούμε μόνο στην υπεράσπιση της θέσης μας, ιδίως δε στην αντίκρουση της θέσης του αντιπάλου".

Αναφερόμενος τώρα στα διάφορα τεχνάσματα (αντιπερισπασμός, επίκληση της αυθεντίας και όχι της λογικής, εξόργιση του αντιπάλου, προσωπικές επιθέσεις, υπεκφυγές, αντιστροφή ή εκτροπή της συζήτησης, γενικεύσεις, ψευδείς αποδείξεις κλπ.), τόνισε εδικά ότι, δεν υπάρχει γνώμη, όσο παράλογη και αν είναι, την οποία οι άνθρωποι να μην είναι έτοιμοι να την ασπασθούν, μόλις πεισθούν πως είναι κοινώς αποδεκτή - όπως, για παράδειγμα, την παράλογη θέση σήμερα, σύμφωνα με την οποία η μοναδική λύση της Ελλάδας είναι το ΔΝΤ, καθώς επίσης οι δανειακές συμβάσεις υποτέλειας, με τα μνημόνια και τους νόμους εφαρμογής τους, τα οποία αποτελούν αναπόσπαστο μέρος τους!

Οι άνθρωποι είναι σαν τα πρόβατα, μας λέει, τα οποία ακολουθούν τον αρχηγό του κοπαδιού, όπου και αν τους οδηγήσει. Πολύ περισσότερο, θα προτιμούσαν να τον ακολουθήσουν ακόμη και στο θάνατο, παρά να σκεφθούν από μόνοι τους - πόσο μάλλον να σηκωθούν από τους καναπέδες τους, να αποτινάξουν τη μιζέρια και να πολεμήσουν για το βιοτικό επίπεδο, κυρίως δε για την ελευθερία τους.

Περαιτέρω, πάντοτε κατά τον ίδιο, εάν μία οποιαδήποτε εσφαλμένη γνώμη φτάσει στο σημείο να γίνει ευρέως αποδεκτή όπως, για παράδειγμα, η «αρετή της ανταγωνιστικότητας», την οποία «εξαίρει», εγκωμιάζει και επαινεί συνεχώς η πρωσική κυβέρνηση της Γερμανίας, τότε ακόμη και οι λίγοι, οι οποίοι είναι σε θέση να κρίνουν, θα σιωπήσουν - επειδή διαφορετικά θα χαρακτηρίζονταν ως «πνεύματα αντιλογίας», θρασείς, εγωκεντρικοί, αναξιόπιστοι ή ταραξίες.

Από τη στιγμή εκείνη και μετά λοιπόν μιλούν μόνο όσοι είναι εντελώς ανίκανοι να σχηματίσουν οι ίδιοι οποιαδήποτε γνώμη ή κρίση - αφού «παπαγαλίζουν» απλώς τις απόψεις των άλλων, υπερασπιζόμενοι ταυτόχρονα τις συγκεκριμένες ανόητες γνώμες με υπερβάλλοντα ζήλο, με ματαιοδοξία, ακόμη και με μισαλλοδοξία, σαν να ήταν δικές τους. Εάν κανείς εξετάσει από αυτήν την οπτική γωνία τη στάση ορισμένων Ελλήνων υπουργών ή βουλευτών σήμερα, οι οποίοι υποστηρίζουν σχεδόν με μανία τα μνημόνια υποτέλειας και το ΔΝΤ, θα κατανοήσει καλύτερα τι ακριβώς εννοούμε   

Με απλούστερα λόγια, ελάχιστοι είναι ικανοί να σκεφθούν ή πρόθυμοι να αναζητήσουν τις κατάλληλες πηγές, έτσι ώστε να σχηματίσουν τη δική τους άποψη. Επειδή όμως όλοι θέλουν να έχουν άποψη, δεν απομένει παρά να ενστερνισθούν έτοιμες απόψεις άλλων - αντί να κουραστούν οι ίδιοι, δημιουργώντας τις δικές τους.

Το γεγονός αυτό είναι απολύτως κατανοητό τόσο στο ΔΝΤ, όσο και στα ΜΜΕ, τα οποία γνωρίζουν πολύ καλά την ευκολία, με την οποία χειραγωγείται ο όχλος, η μάζα, το πλήθος - αρκεί να του «σερβιριστούν» απόψεις, από ένα κατάλληλα επιλεγμένο «πάνελ» άβουλων καθηγητών, ετερόφωτων πολιτικών, φημισμένων δημοσιογράφων ή διανοουμένων «μισθοφόρων», με την ετικέτα «κοινώς αποδεκτές». 

Η ΕΛΛΑΔΑ  

Στα παραπάνω πλαίσια, εάν αναφέρει κανείς ότι η Ελλάδα είναι ένα πάμπλουτο, πολλαπλά προικισμένο κράτος, το οποίο έχει τα μικρότερα οικονομικά προβλήματα σε σχέση με πολλές άλλες χώρες, ενώ υπάρχουν στη διάθεση του αρκετές εναλλακτικές λύσεις εξόδου από την κρίση δημοσίου χρέους, θα αντιμετωπισθεί σίγουρα πολύ επιφυλακτικά, εάν όχι εντελώς εχθρικά ή απαξιωτικά - ακόμη και όταν τεκμηριώνει τη θέση του με ανάλογους πίνακες (Ι), οι οποίοι δεν προέρχονται βέβαια από τον ίδιο, αλλά από διεθνείς οργανισμούς.  

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Συνολικά χρέη 2011, δημόσια και ιδιωτικά, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ

Χώρα	Σύνολο	Τράπεζες	Επιχειρήσεις	Νοικοκυριά	Δημόσιο
Ιρλανδία	1.166	689	245	123	109
Μ. Βρετανία	847	547	118	101	81
Ιαπωνία	641	188	143	77	233
Ισπανία	457	111	192	87	67
Γαλλία	449	151	150	61	87
Βέλγιο	435	112	175	53	95
Πορτογαλία	422	61	149	106	106
Ιταλία	377	96	110	50	121
Η.Π.Α.	376	94	90	92	100
Ελλάδα*	333	22	74	71	166
Γερμανία	321	98	80	60	83

Πηγή: MM (IMF)

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Η αιτία είναι προφανώς η «κοινώς αποδεκτή άποψη» που δημιουργήθηκε έντεχνα από τους έμπειρους εισβολείς, σύμφωνα με την οποία η υπαγωγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ και στα μνημόνια είναι μονόδρομος - με την κατάρρευση και τη χρεοκοπία να περιμένουν στη γωνία, εάν τυχόν θελήσει να επιβάλλει διαφορετικά μέτρα (ανάλυση μας), πόσο μάλλον να επανακτήσει την εθνική της κυριαρχία, εκδιώκοντας τους μισθοφόρους των διεθνών τοκογλύφων. 

Περαιτέρω, εάν αναφερθεί πως η Ελλάδα είναι ένα πολύ νεαρό έθνος, το οποίο απελευθερώθηκε σχετικά πρόσφατα και όχι εξ ολοκλήρου (χάρτης που ακολουθεί), μετά από σχεδόν 20 αιώνες σκλαβιάς (πιθανότατα από το 168 π.Χ., όπου ηττήθηκε στην Πύδνα το Βασίλειο της Μακεδονίας από τους Ρωμαίους, έως το 1821 - το 1912 για τη Θεσσαλονίκη), οπότε οι απαιτήσεις απέναντι του πρέπει να είναι ανάλογες, δεν θα βρεθούν πολλοί υποστηρικτές της ίδιας άποψης - πόσο μάλλον αφού η πλειοψηφία αποδέχεται μόνο την οθωμανική κατοχή και όχι αυτήν της Ανατολικής Ρωμαϊκής ή Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, των Φράγκων κοκ.

 

Συνεχίζοντας, σίγουρα θα αντιμετωπίσει κάποιος προβλήματα, εάν τυχόν υποστηρίξει ότι, ένα έθνος χαρακτηρίζεται από τη γεωγραφική του θέση, από τη γλώσσα, από την ιστορία, από το γενετικό κώδικα, από τον πολιτισμό, καθώς επίσης από τη θρησκεία του - όπου όμως η τελευταία θρησκεία των Ελλήνων ήταν οι δώδεκα Θεοί του Ολύμπου ενώ ο Χριστιανισμός, κρίνοντας τουλάχιστον από το χώρο που δημιουργήθηκε, καθώς επίσης από την Παλαιά Διαθήκη, είναι μία θρησκεία με εβραϊκές κυρίως ρίζες (σε κάποιο βαθμό βέβαια).   

Σε κάθε περίπτωση, η θρησκεία των Ελλήνων προήγαγε τη γνώση, την τέχνη και τον πολιτισμό, ενώ δεν επιβάρυνε την ανθρωπότητα με τους δεκάδες αιώνες του σκοταδισμού των μεσαιωνικών χρόνων και της αυστηρής τιμωρίας - η οποία εφαρμόζεται ακόμη και σήμερα, από τους χριστιανούς προτεστάντες Γερμανούς ή από άλλους λαούς.

Σύμφωνα δε με αρκετούς, δεν είναι εύλογο να θεωρούμε πως οι Έλληνες, οι οποίοι έδωσαν τα φώτα του πολιτισμού στη Δύση,συνεχίζοντας να είναι η βασική πηγή της γνώσης σε ολόκληρο τον πλανήτη, πίστευαν σε μία άνευ νοήματος θρησκεία - όσο και αν η πανέμορφη αυτή θρησκεία, «στολισμένη» από μία εξαιρετική μυθολογία, από ένα πραγματικά πολύτιμο κόσμημα για την ανθρωπότητα, αποτελεί πλέον παρελθόν.

Ολοκληρώνοντας, σε σχέση με τους παραπάνω «ασύμμετρους» προβληματισμούς, αυτό που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε όλοι εμείς οι Έλληνες είναι αφενός μεν η «αλλοτρίωση» του πληθυσμού μετά από τόσους αιώνες δουλείας, αφετέρου η νεαρότητα του κράτους μας - γεγονός που σημαίνει ότι, χρειάζεται βοήθεια εκ μέρους μας για να εξελιχθεί, καθώς επίσης για να μπορέσει να παραμείνει ελεύθερο και ανεξάρτητο. Οφείλουμε δε να προσπαθήσουμε, όλοι μαζί και από κοινού, χωρίς ανόητες αντιπαλότητες και κενές αντιπαραθέσεις, να ξεφύγουμε από την παγίδα του χρέους, στην οποία οδηγηθήκαμε δόλια - όσο περισσότερο μπορούμε, επιλέγοντας τον καλύτερο δυνατό δρόμο και απορρίπτοντας τις «ετοιμοπαράδοτες απόψεις».

Στην προσπάθεια μας αυτή τίποτα απολύτως δεν πρέπει να είναι «ταμπού» για κανέναν μας - ειδικά η συνταγματική αλλαγή του πολιτεύματος, με κατεύθυνση την άμεση δημοκρατία, αφού χωρίς αυτήν είναι σχεδόν απίθανο να επιλυθεί το πρόβλημα της καταπολέμησης του πελατειακού κράτους, αποφεύγοντας την ανεπιθύμητη κατάλυση του κοινωνικού κράτους, το οποίο δυστυχώς συντηρεί το πελατειακό (άρθρο μας).   

Στη συνέχεια, θα θέλαμε να αναφερθούμε ξανά στα δύο άλλα προβλήματα της πατρίδας μας, τα οποία δεν είναι λιγότερο σημαντικά από τα οικονομικά: στα κοινωνικά και στα πολιτικά, χωρίς να επεκταθούμε στα πολιτισμικά ή στα μεταναστευτικά, τα οποία απαιτούν ιδιαίτερη ενασχόληση.      

ΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ

Σίγουρα δεν είναι λίγοι αυτοί, οι οποίοι γνωρίζουν τι συμβαίνει «εκεί έξω», στα «γκέτο» της Αθήνας, πέρα από τη συνεχώς διευρυνόμενη «νοητική απαγορευτική γραμμή», όπως την αποκαλούν χαρακτηριστικά οι ταξιτζήδες - αλλά και στις «σκοτεινές γωνίες» των μεγάλων ή μικρών άλλων πόλεων της χώρας μας.

Ο θυμός, η απογοήτευση, η πίκρα και η (αυτό) καταστροφική μανία συσσωρεύονται μέρα με την ημέρα, προδιαγράφοντας εξελίξεις που αδυνατούμε σήμερα να συλλάβουμε με τη φαντασία μας. Πρόκειται για ένα ηφαίστειο που «βράζει», για μία πηγή πόνου και πίκρας, η οποία διαρκώς διευρύνεται – από τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα, στα μεσαία και, πολύ σύντομα, στα υψηλότερα.

Η ανεργία, πόσο μάλλον η αδυναμία απασχόλησης των νέων, θα οδηγήσει σε μία τρομακτική έκρηξη του ηφαιστείου, από την οποία πολύ δύσκολα θα ξεφύγουν όλοι όσοι τελικά δεν θα μεταναστεύσουν. Αρκεί να ακούσει κανείς την «υποκοσμική» (underground) μουσική των νεαρών Ελλήνων, ένα συνδυασμό ρεμπέτικων και σύγχρονων ήχων, με εξαθλιωμένους στίχους, γεμάτους πόνο, αυτοκαταστροφικές τάσεις, έντονη πίκρα, αποστροφή, απογοήτευση και αηδία για τα κοινωνικά πρότυπα (Πολιτική, Εκκλησία, ΜΜΕ, Αστυνομία, Δικαστική Εξουσία κλπ), για να καταλάβει πόσο κοντά βρισκόμαστε στην καταστροφή, δια μέσου της απόλυτης κοινωνικής «σήψης».

Συνεχίζοντας, η χώρα μας δεν είναι ψυχικά υγιής, με την έννοια ότι «καθορίζεται» όλο και περισσότερο από την προσαρμογή του ατόμου στις ανάγκες της κοινωνίας του – δυστυχώς όχι από την προσαρμογή της κοινωνίας, στις ανάγκες του ανθρώπου.Μία υγιής κοινωνία δίνει προοπτικές στους νέους, ενώ αναπτύσσει την ικανότητα του ατόμου να αγαπά τους συνανθρώπους του, να μορφώνεται, να καλλιεργείται, να εργάζεται δημιουργικά, να είναι ευτυχισμένος, να εξελίσσει τη λογική του, να διαμορφώνει σωστά την αντικειμενικότητα του και να έχει μία αίσθηση του εγώ, η οποία να βασίζεται στην εμπειρία των δικών του παραγωγικών δυνάμεων (E.From).

Αντίθετα, μία βαριά άρρωστη κοινωνία, όπως αυτή που βιώνουμε σήμερα, είναι εκείνη που καλλιεργεί την αποστροφή, την αμοιβαία εχθρότητα, τη βία και τη δυσπιστία - η οποία μεταμορφώνει τον άνθρωπο σε άβουλο όργανο χρήσης και εκμετάλλευσης των άλλων, αποστερώντας του την αίσθηση του εγώ.

Περαιτέρω γνωρίζοντας ότι, η μη ικανοποίηση των βασικών αναγκών μας (πείνα, δίψα, ύπνος) οδηγεί στην παράνοια, ενώ η περιορισμένη «κάλυψη» τους, η μη ποιοτική και ποσοτική δηλαδή, δημιουργεί νευρώσεις, ανάλογες με το βαθμό της (μη) «εξυπηρέτησης» των αναγκών, τα αποτελέσματα των μέχρι σήμερα α-κοινωνικών πολιτικών, προδιαγράφουν ένα εξαιρετικά ζοφερό μέλλον.

Ειδικά ο τομέας της παιδείας, στον οποίο επικρατεί σχεδόν απόλυτη αδιαφορία, σε συνδυασμό με ένα ανελέητο κυνήγι χρημάτων (φροντιστήρια κλπ), εις βάρος των μαθητών, των σπουδαστών και των γονέων, είναι μία ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της κοινωνίας μας - η οποία αργά ή γρήγορα θα εκραγεί, με ανυπολόγιστες συνέπειες για τις επόμενες γενιές των Ελλήνων. Πόσο μάλλον όταν, χωρίς μία ορθολογική εκπαίδευση, είναι αδύνατη η αύξηση της παραγωγικότητας μίας χώρας – οπότε, αυτό που της απομένει, είναι η ανταγωνιστικότητα, μέσω των συνεχώς χαμηλότερων αμοιβών των εργαζομένων της.  

Χωρίς να επεκταθούμε περαιτέρω, η διαφθορά, η διαπλοκή, η ανεντιμότητα, η αδικία, η πονηριά, η ανυπαρξία επαγγελματικού ήθους, τα άθλια «κοινωνικά πρότυπα», οι απίστευτα χαμηλής ποιότητας τηλεοπτικές εκπομπές, οι οποίες θυσιάζουν τον πολιτισμό στο βωμό της ακροαματικότητας και του κέρδους, η «εχθρική κοινωνία», η αδιαφορία του ανθρώπου για τον άνθρωπο, η ανυπαρξία «πλαισίου», καθώς επίσης το τέχνασμα και η ευκαιρία που χαρακτηρίζουν τη σύγχρονη Ελλάδα, δεν πρόκειται να επιτρέψουν τη διαφυγή της από τη σημερινή κρίση, ακόμη και αν της χαριστεί το σύνολο του χρέους της – εκτός εάν αλλάξουν ριζικά νοοτροπίες, σαν αποτέλεσμα πολιτικών και κοινωνικών «μεταρρυθμίσεων» προς όφελος του ατόμου (χωρίς να είναι φυσικά εις βάρος του συνόλου).         

ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Όπως έχουμε αναλύσει σε προηγούμενα κείμενα μας, η μοναδική προστασία μας απέναντι στην οικονομική εξουσία είναι η Πολιτική – οπότε είμαστε υποχρεωμένοι να την ενισχύουμε όσο καλύτερα μπορούμε. Στην περίπτωση όμως που η Πολιτικήυποτάσσεται και υπηρετεί την οικονομική εξουσία, η θέση μας γίνεται εξαιρετικά δύσκολη – αφού παύει πια να λειτουργεί η Δημοκρατία, «ελαχιστοποιούνται» οι διαφορές μεταξύ των κομμάτων εξουσίας, ενώ τα εκλογικά μας δικαιώματα απλά καθορίζουν τους εκάστοτε «μισθοφόρους» των σκιωδών κυβερνήσεων.   

Σε ελληνικό, αλλά και σε διεθνές επίπεδο τώρα, φαίνεται να οδηγούμαστε πίσω στον καπιταλισμό του 19^ου αιώνα. Το χαρακτηριστικότερο στοιχείο του καπιταλισμού εκείνης της εποχής ήταν, πάνω από όλα, η ανελέητη εκμετάλλευση του εργαζομένου. Οι εργοδότες πίστευαν ότι ήταν φυσικός ή κοινωνικός νόμος, το να ζουν εκατοντάδες χιλιάδες εργατών στο μεταίχμιο της λιμοκτονίας – ενώ ο ιδιοκτήτης κεφαλαίου δικαιωνόταν ηθικά εάν, επιδιώκοντας το κέρδος, εκμεταλλευόταν στο μέγιστο δυνατό βαθμό την εργασία που «ενοικίαζε».

Δεν υπήρχε καμία σχεδόν έννοια ανθρώπινης αλληλεγγύης, μεταξύ του ιδιοκτήτη κεφαλαίου και των εργατών - επικρατούσε πέρα για πέρα ο νόμος της οικονομικής ζούγκλας, της χωρίς όρια και φραγμούς ανταγωνιστικότητας. Ο κάθε επιχειρηματίας προσπαθούσε να πουλήσει φθηνότερα από τις τιμές του ανταγωνιστή του, ενώ η μάχη του ανταγωνισμού ανάμεσα σε ίσους ήταν τόσο ανελέητη και απεριόριστη, όσο και η εκμετάλλευση των εργαζομένων. Ως κύριος ρυθμιστής η αγορά και όχι το κράτος, είχε απαλλαγεί εντελώς από όλους τους μέχρι τότε περιορισμούς και είχε γίνει η μοναδική κοινωνική αξία των καπιταλιστικών χωρών.

Στον 20^ο αιώνα βέβαια οι συνθήκες άλλαξαν ριζικά προς το καλύτερο - ενώ με τη βοήθεια της παραγωγικότητας και της ανάπτυξης, οι εργαζόμενοι κατάφεραν να κερδίσουν το «κοινωνικό κράτος», καθώς επίσης μία σειρά «παραχωρήσεις» εκ μέρους των ιδιοκτητών κεφαλαίου.

Δυστυχώς στον 21^ο αιώνα, σε αυτόν δηλαδή που διανύουμε σήμερα, το Κεφάλαιο, (οργανωμένο σε πανίσχυρα, πολυεθνικά και «συστημικά» επικίνδυνα Καρτέλ), με τη βοήθεια της παγκοσμιοποίησης, της «κατάλυσης» των σοσιαλιστικών κρατών, του ανοίγματος των συνόρων (μετά την πτώση του βερολινέζικου τοίχους), καθώς επίσης της κυριαρχίας του επί της Πολιτικής, κατάφερε να αντιστρέψει τους όρους – εξελίσσοντας το «σύστημα» στο σημερινό μονοπωλιακό καπιταλισμό (Η.Π.Α), με αντίπαλο «δέος» τον κρατικό καπιταλισμό (Κίνα, Ρωσία).

Αρκεί να αναφέρει κανείς ότι μία ολόκληρη, μεγάλη πόλη των Η.Π.Α. (Ντιτρόιτ) «εγκαταλείφθηκε» στη χρεοκοπία, όταν διασώθηκαν στο παρελθόν οι μεγάλες τράπεζες και οι επιχειρήσεις από την κυβέρνηση και τους φορολογουμένους, για να γίνει κατανοητό που ακριβώς οδηγείται μία χώρα - όταν έχει υιοθετήσει, της έχει επιβληθεί καλύτερα το σύστημα του μονοπωλιακού καπιταλισμού.   

Στα πλαίσια αυτά η Ελλάδα, η Πολιτική της οποίας «αλώθηκε» ανάλογα, έχει μετατραπεί δυστυχώς σε ένα πεδίο μάχης των δύο αντιπάλων συστημάτων, καθώς επίσης των τεσσάρων (Ρωσία, Η.Π.Α., Κίνα και Γερμανία) ισχυρότερων κρατών του πλανήτη.

Επί πλέον, ανεξάρτητα από τον εκάστοτε ηγέτη τους, τα κόμματα εξουσίας της χώρας μας είναι υποταγμένα στους εσωτερικούς μηχανισμούς τους – σε αυτή δηλαδή τη διεφθαρμένη και «διαπλεγμένη» υπόγεια εξουσία, η οποία οδήγησε την Ελλάδα στη χρεοκοπία.

Οι επαγγελματίες πολιτικοί, αυτοί δηλαδή που παραμένουν αιώνια στα έδρανα της Βουλής ή στους μηχανισμούς των κομμάτων, αποτελούν δυστυχώς τον κανόνα και όχι την εξαίρεση - αφού δεν αλλάζουν, τουλάχιστον ανά 8ετία, παρά το ότι όλοι μας έχουμε δικαίωμα στο εκλέγεσθαι και όχι μόνο οι κομματικοί υπάλληλοι. Τέλος, ο διαχωρισμός των εξουσιών είναι μάλλον θεωρητικός, εάν όχι ανύπαρκτος - γεγονός που δεν επιτρέπει καμία αισιοδοξία, εάν δεν αποκατασταθεί η «τάξη».   

Επομένως, το πολιτικό πρόβλημα της Ελλάδας, όπως επίσης αρκετών άλλων χωρών, είναι πολυσύνθετο. Εάν δεν επιλυθεί ριζικά, δια μέσου της δημιουργικής καταστροφής, εάν δηλαδή δεν πάψουν να διαιωνίζονται οι επαγγελματίες πολιτικοί, οι «μισθοφόροι» ευρύτερα της οικονομικής εξουσίας και εάν δεν αντικατασταθούν οι «σάπιοι» κομματικοί και λοιποί μηχανισμοί από καινούργιους, σε νέες βάσεις, είναι αδύνατον να υπάρξει μέλλον για τη χώρα μας – ακόμη και αν μας χαρισθεί ολόκληρο το δημόσιο χρέος μας.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ

Είναι οδυνηρό, απολύτως εξευτελιστικό καλύτερα το να ακούει κανείς δηλώσεις «τύπου διαγγέλματος» από τον πρωθυπουργό της χώρας του, σύμφωνα με τις οποίες κατάφερε, με μεγάλο κόπο και προσπάθεια, να πείσει την Τρόικα για τη μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση! Επίσης πως η έγκριση είναι χρονικά περιορισμένη, για ένα μικρό δοκιμαστικό διάστημα – στο τέλος του οποίου, εάν δεν «συμμορφωθούν» οι Πολίτες, θα πάψει να ισχύει.

Εκείνη τη στιγμή γίνεται απολύτως κατανοητό ότι, δεν έχει ψηφισθεί ουσιαστικά αυτός που διοικεί την πατρίδα του, αλλά ο εκπρόσωπος της απέναντι στην Τρόικα – η οποία βέβαια, εφόσον δεν έχει εκλεγεί δημοκρατικά, κυβερνάει απολυταρχικά τη χώρα.

Όλα όσα αναφέρονται λοιπόν περί Δημοκρατίας τόσο στην Ελλάδα, όσο και αλλού, είναι ψευδή και ανυπόστατα – αφού το επίσημο πολίτευμα μας είναι πλέον η δικτατορία των αγορών, οι οποίες κυβερνούν από το παρασκήνιο, έχοντας διορίσει την Τρόικα ως σαδιστικά ψυχρό  εκτελεστικό τους όργανο.

Τουλάχιστον εξίσου εξευτελιστική ήταν και η είδηση, σύμφωνα με την οποία ο υπουργός οικονομικών της Γερμανίας, ένας χαμηλού επιπέδου πολιτικός που δεν έπαψε ποτέ να προσβάλλει με άθλιο τρόπο τους Έλληνες, επισκέφθηκε την Ελλάδα «μετά από αίτημα του πρωθυπουργού» - ο οποίος, αντί να απαιτήσει αυτά που εξόφθαλμα μας οφείλονται, κατ’ ελάχιστο τα κατοχικά «δάνεια» και τα κλοπιμαία δηλαδή, εκλιπαρεί για νέες πιστώσεις προς τις επιχειρήσεις της χώρας του από εκείνη την τράπεζα, η οποία λεηλάτησε μεθοδικά και εξαθλίωσε τον ίδιο της τον «αδελφό λαό».

Πρόκειται για την κρατική Kfw, η οποία πρωτοστάτησε στην ένωση της Γερμανίας, εκποιώντας σε εξευτελιστικές τιμές τόσο τις περιουσίες, όσο και τις επιχειρήσεις της πρώην Ανατολικής Γερμανίας στη Δύση – γεγονός που προβλέπουμε ότι θα επαναληφθεί και στην Ελλάδα, με έναν πολύ πιο οδυνηρό τρόπο για τους Πολίτες της.

Στα πλαίσια αυτά είναι μάλλον ανόητο να προσποιούμαστε ότι έχουμε Δημοκρατία, ότι λειτουργούν οι Θεσμοί, ότι αποφασίζει το Κοινοβούλιο ψηφίζοντας νόμους, ότι τηρείται η συνταγματική νομιμότητα, καθώς επίσης πως τόσο οι υπουργοί, όσο και ο πρωθυπουργός ή ο πρόεδρος της χώρας, σέβονται απόλυτα τις επιθυμίες των Ελλήνων, εκτελώντας τις εντολές τους.

Κατ’ επακόλουθο, δεν θα έπρεπε να απορούμε καθόλου σχετικά με το ότι, οδηγήθηκε στη Δικαιοσύνη από τα κόμματα μόνο ένα ανόητο «πιόνι» της όλης «διαδικασίας» υποδούλωσης της χώρας - ούτε ο Εφιάλτης του Καστελόριζου δηλαδή, αλλά ούτε και οι υπόλοιποι βασικοί συνεργοί του, μερικοί από τους οποίους συνεχίζουν να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην πολιτική της χώρας.

Αυτό για το οποίο απορούμε όμως είναι το ποιος εμποδίζει τους Έλληνες να βγουν στους δρόμους όλοι μαζί, απαιτώντας συλλογικά τουλάχιστον την παραδειγματική τιμωρία αυτών που κατέλυσαν τη Δημοκρατία στη χώρα τους - εγκαθιστώντας τη δικτατορία των αγορών, με το ΔΝΤ και τη Γερμανία «τοποτηρητές» τους.

Εάν μη τι άλλο, ακόμη και οι σκλάβοι έχουν ορισμένα ελάχιστα δικαιώματα – κάποια ίχνη έστω εθνικής υπερηφάνειας, τα οποία γίνονται συνήθως σεβαστά από τους εκάστοτε κατακτητές, επειδή θέλουν να αποφύγουν την εξέγερση τους. Είναι αδιανόητο δε να υποκινούνται οι πολίτες μόνο από συντεχνιακά συμφέροντα και όχι από εθνικές διεκδικήσεις – αφού από αυτές και μόνο εξαρτάται τόσο το δικό τους μέλλον, όσο και το μέλλον των παιδιών τους.  

Εκτός αυτού, ο διεθνής εξευτελισμός της χώρας μας, δεν μπορεί παρά να έχει κάποια ανώτατα όρια, τα οποία οι κυβερνήσεις μας έχουν ανερυθρίαστα αγγίξει, εάν όχι ξεπεράσει, εκλιπαρώντας γονατιστές για τη βοήθεια των ξένων και για δανεικά - επειδή είναι προφανώς ανίκανες να βρουν λύσεις, να πείσουν και να κινητοποιήσουν τους Έλληνες.

Στα πλαίσια αυτά, εάν θεωρούμε κάτι πολύ χειρότερο από την ανεπάρκεια και από την ανικανότητα, αυτό είναι η δουλοπρέπεια - η οποία οδηγεί, σχεδόν μονοδρομημένα, στην υποδούλωση και στη σκλαβιά. 

Σημειώσεις κειμένου: Ελεύθερος είναι ο άνθρωπος, η κοινωνία ανάλογα, ο οποίος διαθέτει τις απαραίτητες γνώσεις – σκλάβος αυτός που δεν τις έχει.

Αυτό που λείπει από το δημόσιο τομέα της Ελλάδας, σε πολλές περιπτώσεις και από τον ιδιωτικό, είναι η παραγωγικότητα. Το γεγονός αυτό σημαίνει ότι, δεν είναι πρόβλημα ούτε ο απόλυτος αριθμός των εργαζομένων, ούτε οι αμοιβές τους - αλλά αυτά που παράγουν και που προσφέρουν. Για παράδειγμα, εάν η παραγωγικότητα των καθηγητών και δασκάλων ήταν μεγαλύτερη, δεν θα χρειαζόταν τα φροντιστήρια – οπότε η εξοικονόμηση κόστους για την κοινωνία θα ήταν τέτοια που θα επέτρεπε την απασχόληση περισσοτέρων εκπαιδευτικών, με καλύτερους μισθούς.

Το Ντιτρόιτ, στις πάμπλουτες Η.Π.Α., δεν διασώθηκε όπως οι τράπεζες – αν και το ποσόν που θα χρειαζόταν είναι αμελητέο (χρέος περί τα 18 δις $), συγκριτικά με τα χρήματα που τυπώνει η Fed ή με αυτά που δαπανήθηκαν από την κυβέρνηση, για την ενίσχυση του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Προφανώς οι άνθρωποι που ζουν στην πόλη (83% μαύροι) δεν έχουν καμία αξία – κάτι που οφείλει να προβληματίσει την Ευρώπη, η οποία υιοθετεί σταδιακά το απάνθρωπο αμερικανικό μοντέλο.

Ηχητικό 19.07.2013: Πρέπει να σταθούμε μόνοι μας στα πόδια μας

Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright)

Αθήνα, 20. Ιουλίου 2013

viliardos@kbanalysis.com

Facebook   Twitter   Linked in   

Β. Βιλιάρδος - Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΟΥ ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟΥ

Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΟΥ ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟΥ: Το πραγματικά εντυπωσιακό στοιχείο είναι το ότι, οι Πολίτες αποδέχονται αδιαμαρτύρητα τη μη τιμωρία όλων αυτών που οδήγησαν την πατρίδα τους στη χρεοκοπία - η οποία αποτελεί μία επώδυνη διαδικασία που ευρίσκεται ακόμη στην αφετηρία της

Ο πρώην υπουργός οικονομικών υποστήριξε, με μία πραγματικά ευρηματική «θρασύτητα» πως η αιτία, για την οποία κινδυνεύει να οδηγηθεί στο ειδικό δικαστήριο, δεν είναι προφανώς τα κακουργήματα που του προσάφθηκαν - αλλά το ότι οδήγησε την πατρίδα του στα νύχια του ΔΝΤ και της Γερμανίας.

Ουσιαστικά δηλαδή θεώρησε, με μία εκπληκτικά αφοπλιστική ειλικρίνεια ότι, τέτοιου είδους κακουργήματα ήταν ανέκαθεν συνήθη στην «διαπλεγμένη» πολιτική ζωή της χώρας, ενώ παρέμεναν φυσικά ατιμώρητα - οπότε είναι εντελώς άδικη, παράλογη ίσως η ενδεχόμενη παραπομπή του.  

Αμέσως μετά συμπλήρωσε πολύ σωστά πως έκτοτε, παρά τις αντίθετες αρχικά τοποθετήσεις τους, όλες οι κυβερνήσεις υπηρετούν πιστά τα μνημόνια που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα, από τους συνδίκους του διαβόλου - θέλοντας έτσι να αιτιολογήσει την ορθότητα της τότε απόφασης του.

Άλλωστε, ακόμη και η αξιωματική αντιπολίτευση, δεν αναφέρει πλέον πως θα καταργήσει τις δανειακές συμβάσεις - αλλά ότι θα τις διαπραγματευθεί, χωρίς όμως να σεβαστεί τα μνημόνια και τους νόμους που τα εφαρμόζουν, παρά το ότι είναι αναπόσπαστο μέρος τους!

Όσον αφορά την αιτιολογία του υπουργού ο οποίος, εάν έχει κάπου δίκιο, είναι το ότι απλά εκτελούσε αναντίρρητα τις εντολές του «Εφιάλτη του Καστελόριζου», θα λέγαμε ότι το επιχείρημα του οδηγεί στα ακριβώς αντίθετα συμπεράσματα.

Με απλά λόγια, όταν «εμβολιάζεις» έναν σχετικά υγιή οργανισμό με παραισθησιογόνα, όταν τον εθίζεις καλύτερα στα βαριά ναρκωτικά, είναι απολύτως φυσιολογική η μετέπειτα εξάρτηση του - αφού είναι πλέον πολύ δύσκολο, εάν όχι αδύνατον να καταφέρει να επιβιώσει, χωρίς τη συνδρομή τους.

Αυτό ακριβώς συνέβη και στην πατρίδα μας, η οποία αποσυνδέθηκε σκόπιμα από τις αγορές, εθίστηκε στα ναρκωτικά (δάνεια ΔΝΤ) και καταδικάσθηκε σε μία σταδιακή χρεοκοπία - κατά τη διάρκεια της οποίας θα λεηλατηθεί, θα εξαθλιωθεί και θα μετατραπεί σε ένα άβουλο προτεκτοράτο των εισβολέων, έρμαιο των όποιων διαθέσεων τους.

Με την «απεξάρτηση» δε να αποτελεί μία οδυνηρή διαδικασία, η οποία προϋποθέτει την εκούσια συμμετοχή και την τεράστια προσπάθεια του ασθενούς, έχουμε την άποψη ότι, πολύ δύσκολα θα υιοθετηθεί από τους Έλληνες - οι οποίοι συνεχίζουν να αναζητούν τις εύκολες λύσεις.    

Όσον αφορά τώρα την αντιπολίτευση η οποία, αυξάνοντας την εκλογική της «πελατεία», κατανόησε το παιχνίδι της εναλλαγής στην κυβέρνηση των δύο ισχυρότερων κομμάτων, έτσι ώστε πότε το ένα και πότε το άλλο να λυμαίνονται την εξουσία, θα λέγαμε ότι είναι ντροπή να προσπαθεί να παραπλανήσει με τέτοιον άκομψο τρόπο τους Έλληνες.

Πόσο μάλλον όταν είναι πλέον γνωστό στους περισσότερους το ότι, με τους εισβολείς δεν διαπραγματεύεσαι. Αντίθετα, είτε τους δέχεσαι όπως είναι, είτε τους απορρίπτεις εξ ολοκλήρου - αφού μέσος δρόμος δεν υπήρξε και δεν πρόκειται να υπάρξει ποτέ.

Όσον αφορά δε τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα θα λέγαμε ότι, δεν αρκεί να είναι κανείς εναντίον κάποιου για να ξεφύγει από το τέλμα - αλλά υπέρ μίας πειστικής λύσης, αναλυμένης με κάθε λεπτομέρεια, η οποία να οδηγεί με σχετική με ασφάλεια στην έξοδο από το τούνελ. Αναλυτικότερα, δεν φτάνει να βρίζει κανείς τον εχθρό που εισβάλλει στα σύνορα του - αντίθετα πρέπει να τον πολεμήσει, έχοντας προηγουμένως συντάξει ένα κατάλληλο σχέδιο μάχης.          

Αυτό βέβαια που προξενεί μεγάλη εντύπωση σε οποιονδήποτε καλοπροαίρετο παρατηρητή δεν είναι τα παραπάνω «παιχνίδια» - αφού είναι συνηθισμένα εντός ενός απολύτως διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος, το οποίο έχει αναγάγει σε πραγματική επιστήμη την εκμετάλλευση των ανόητων μαζών, μέσω της εγκατάστασης και της λειτουργίας του πελατειακού κράτους.

Ενδεχομένως ούτε και η παθητικότητα των Πολιτών, όσον αφορά τις προθέσεις τους για συλλογική αντίδραση, για επανάσταση ή για ολοκληρωτική ανατροπή - αφού μπορεί να αιτιολογηθεί κάλλιστα, όπως έχουμε αναλύσει σε προηγούμενο κείμενο μας (*ακολουθεί στο τέλος).  

Το πραγματικά εντυπωσιακό στοιχείο είναι το ότι, οι Πολίτες αποδέχονται αδιαμαρτύρητα τη μη τιμωρία όλων αυτών που οδήγησαν την πατρίδα τους στη χρεοκοπία - με την πτώχευση να αποτελεί μία εξαιρετικά επώδυνη διαδικασία, η οποία ευρίσκεται δυστυχώς ακόμη στην αφετηρία της.

Κυρίως όμως προξενεί μεγάλη εντύπωση το πραγματικά απίστευτο γεγονός, σύμφωνα με το οποίο οι Πολίτες επιτρέπουν απροβλημάτιστα στον πρωτεργάτη της καταστροφής αφενός μεν να συνεχίζει να πληρώνεται αδρά από τους ίδιους(βουλευτική αμοιβή), αφετέρου να απολαμβάνει τα μπάνια του. Με τον συγκεκριμένο τρόπο οι Έλληνες προφανώς εγκρίνουν τις ενέργειες του Εφιάλτη, ο οποίος οδήγησε μάλλον δόλια την ίδια του την πατρίδα στον απόλυτο εξευτελισμό και στην καταστροφή - είτε το αποδέχονται, είτε όχι.

Στο σημείο αυτό ακριβώς, αμφιβάλουμε για τον αυθεντικό γενετικό κώδικα των Ελλήνων - ενώ μας δημιουργείται η υποψία ότι,έχει πλέον σβηστεί εντελώς από τα γονίδια των σημερινών απογόνων τους. Φυσικά δεν αποδεχόμαστε καθόλου την κοινότυπη δικαιολογία της συλλογικής αποχαύνωσης παρά το ότι, όπως πολύ σωστά αναφέρει ο Σοπενχάουερ, όλοι οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στην ανοησία.  

*Το πελατειακό κράτος

Χωρίς καμία αμφιβολία, ο μεγαλύτερος εχθρός των Ελλήνων είναι το πελατειακό κράτος – το οποίο, τις τελευταίες δεκαετίες, κυβερνάει απολυταρχικά την Ελλάδα, έχοντας καταστεί παντοδύναμο, σχεδόν αδύνατον να καταπολεμηθεί.

Στα πλαίσια αυτά το βασικό «αντικείμενο» εκμετάλλευσης του, κυρίως η αστική, μη δημοσιοϋπαλληλική τάξη, καθώς επίσης οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, δεν αντιστάθηκαν ουσιαστικά στην εισβολή του ΔΝΤ - έχοντας την ελπίδα ότι, η Τρόικα θα μπορούσε να αντιμετωπίσει με επιτυχία το πελατειακό κράτος, το οποίο τους καταδυναστεύει, μολύνοντας ολόκληρο την πολιτικό σύστημα της Ελλάδας.

Παρά την ολοφάνερη «προδοσία» λοιπόν του Καστελόριζου, όπου παραδόθηκε άνευ όρων η εθνική κυριαρχία της Ελλάδας, καθώς επίσης το μεγάλο έγκλημα του PSI, όπου μετατράπηκε «ενδοτικά» ολόκληρο το δημόσιο χρέος σε «ενυπόθηκο», αγγλικού δικαίου, μη μετατρέψιμο σε δραχμές, οι Έλληνες δεν βγήκαν στους δρόμους – ενώ συνεχίζουν να παραμένουν ήσυχοι, αν και συνθλίβονται από τα πλοκάμια της ανεργίας, από τις χρεοκοπίες χιλιάδων επιχειρήσεων, καθώς επίσης από τη φτώχεια και την εξαθλίωση.

Περαιτέρω, αυτό που δυστυχώς συντηρεί το πελατειακό κράτος στην Ελλάδα, είναι το κοινωνικό κράτος - συμπεριλαμβανομένων των δημοσίων επιχειρήσεων. Εάν λοιπόν επιθυμούσε κανείς να θεραπεύσει αποτελεσματικά τη βασική ασθένεια της χώρας μας, θα έπρεπε να θυσιάσει το κοινωνικό κράτος – ιδιωτικοποιώντας σε εξευτελιστικές τιμές τις κρατικές επιχειρήσεις και εκποιώντας μεγάλο μέρος της δημόσιας περιουσίας.

Κατ’ επέκταση, ο μεγαλύτερος εχθρός του κοινωνικού κράτους είναι το πελατειακό κράτος – για την καταπολέμηση του οποίου οι Έλληνες είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν ακόμη και την εθνική τους κυριαρχία, όπως τεκμηριώνεται από τη μέχρι σήμερα «ουδέτερη» στάση τους απέναντι στους εισβολείς.

Από την άλλη πλευρά η κυβέρνηση, παρά το ότι εξωτερικά φαίνεται να υποστηρίζει τους εισβολείς, την κατάλυση του κοινωνικού κράτους, καθώς επίσης την ιδιωτικοποίηση των πάντων, στην πραγματικότητα κάνει ότι μπορεί για να τα αποφύγει – αφού γνωρίζει πολύ καλά πως όλα αυτά είναι εντελώς αντίθετα με τα συμφέροντα του πελατειακού κράτους, στο οποίο στηρίζει την ηγεμονία της.

Από την συγκεκριμένη οπτική γωνία, τα διάφορα «σφάλματα» της κυβέρνησης, όπως η «ανοησία» της ΕΡΤ, η αποτυχία της ιδιωτικοποίησης της ΔΕΠΑ, τα προβλήματα με τον ΟΠΑΠ, η επιλογή απελπιστικά ακατάλληλων υπουργών κλπ., φαίνονται εντελώς διαφορετικά – «αποκτούν» ένα άλλο νόημα.

Η στάση βέβαια της αντιπολίτευσης, η οποία τάσσεται εναντίον της κατάλυσης του κοινωνικού κράτους και των ιδιωτικοποιήσεων, εξυπηρετεί την κυβέρνηση σε μεγάλο βαθμό – γεγονός που φαίνεται ολοκάθαρα από τον τρόπο, με τον οποίο την αντιμετωπίζει. Άλλωστε, τόσο η κυβέρνηση, όσο και η αντιπολίτευση έχουν κοινά μεταξύ τους συμφέροντα – τα οποία δεν είναι σε καμία περίπτωση ταυτόσημα, με τα συμφέροντα της πλειοψηφίας των Πολιτών.

Το μεγάλο δίλημμα λοιπόν των Ελλήνων, αλλά και η απάντηση ίσως στο ερώτημα γιατί οι Έλληνες δεν αντιδρούν, όπως όλοι οι υπόλοιποι λαοί, είναι ποιο από τα δύο «δεινά» είναι προτιμότερο να επιλέξουν: το απόλυτα διεφθαρμένο και αχόρταγο πελατειακό κράτος, το οποίο για χρόνια ολόκληρα τους τυραννάει ή τους ξένους και το αιμοχαρές νεοφιλελεύθερο κτήνος, τη ηγεμονία του οποίου προσπαθούν να επιβάλλουν;

Απλούστερα, εάν βγουν μαζικά στους δρόμους και αντιδράσουν δυναμικά, τι και ποιόν θα πρέπει να υποστηρίξουν; Ποια ακριβώς θα είναι τα επακόλουθα, εάν επαναστατήσουν; Ποιος θα είναι ο ωφελημένος;

Γνωρίζοντας τώρα ότι, είναι αδύνατον να επιλέξει κανείς μεταξύ της Σκύλλας και της Χάρυβδης, θεωρούμε ότι η απάντηση θα δοθεί τελικά από αυτά που θα ακολουθήσουν – ευχόμενοι η διαμάχη μεταξύ των δύο θηρίων, τα οποία απειλούν σχεδόν εξ ίσου την πατρίδα μας να τα αποδυναμώσει, επιτρέποντας στους Πολίτες μία τρίτη, εντελώς διαφορετική επιλογή.

Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright)

Αθήνα, 17. Ιουλίου 2013

viliardos@kbanalysis.com

Facebook   Twitter   Linked in   

Πόσο θα βοηθούσε στην ασφάλεια της χώρας η Χωροφυλακή;

http://www.defence-point.gr/news/?p=80905

Πόσο θα βοηθούσε στην ασφάλεια της χώρας 

η Χωροφυλακή;

Οι περιπέτειες της ΕΛΑΣ και της ελληνικής κοινωνίας με κάθε λογής παρανόμους που «οργώνουν» την ελληνική επαρχία και η γενικότερη μείωση του αισθήματος δημόσιας ασφάλειας στη χώρα, αναπόφευκτα καθιστούν το ζήτημα της αντιμετώπισης του προβλήματος κομβικής σημασίας.

Ασχέτως της θέσεως που λαμβάνει κανείς στο θέμα της επανασύστασης ή μη σώματος χωροφυλακής, ή τουλάχιστον κάποιου άλλου σε όνομα αλλά με παρεμφερή καθήκοντα και αρμοδιότητες (…) δημοσιεύουμε σήμερα το άρθρο φίλου και συναδέλφου, δηλώνοντας εκ προοιμίου ότι τις δύο καταληκτικές παραγράφους τις διαβάσαμε με ενδιαφέρον.

Πριν όμως διαβάσετε το συμπέρασμα, αξίζει κανείς να ρίξει μια ματιά στην επιχειρηματολογία του σχολιαστή – αναλυτή, αφού πρόκειται για ένα θέμα που νομοτελειακά θα μας απασχολήσει, είτε λέγεται με το ίδιο… ιστορικά φορτισμένο, θετικά ή αρνητικά, αναλόγως της οπτικής όνομα, είτε ονομαστεί με οποιονδήποτε άλλο τρόπο. Αυτό που προσδιορίζει τις εξελίξεις, είναι αποκλειστικά η εξέλιξη της απειλής και οι ιδεολογικού χαρακτήρα διαφορές αποτελούν ασφαλή συνταγή μειωμένης συλλογικής προσοχής, κάτι το οποίο συνήθως οδηγεί σε μεγάλες περιπέτειες.

Πριν διαβάσουμε το κείμενο, να υπενθυμίσουμε, ότι και οι ειδικές δυνάμεις επλήγησαν, έως ότου ξύπνησε το πολιτικό σύστημα και αντελήφθη αφενός την αλλαγή της εποχής και αφετέρου τον θανάσιμο κίνδυνο που διέτρεχε η χώρα λόγω της ολιγωρίας…

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΗ: ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ ΕΠΑΝΑΣΥΣΤΑΣΗΣ!

Τις τελευταίες δύο δεκαετίες το περιβάλλον ασφαλείας στον ελλαδικό χώρο έχει μεταβληθεί δραματικά. Η δραματική αύξηση της εγκληματικότητας, ημεδαπούς και αλλοδαπούς, η εμφάνιση της απειλής της διεθνούς τρομοκρατίας καθώς και η αναμόχλευση αλυτρωτισμών εκ μέρους παραστρατιωτικών οργανώσεων θέτουν νέα δεδομένα στον ευαίσθητο τομέα της δημόσιας τάξης και ασφάλειας με προεκτάσεις που φθάνουν να αφορούν την εθνική άμυνα και ασφάλεια.

Γράφουν οι Γιάννης Νικήτας και Κωνσταντίνος Τόλιας

Η ΕΛ.ΑΣ καταφέρνει να ανταπεξέρχεται, τις περισσότερες φορές οριακά στις απειλές που ανακύπτουν, θέτοντας επ’ αμφιβόλω την επιχειρησιακή της επάρκεια. Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες επανέρχεται η ανάγκη για την δημιουργία (επανασύστασης) ενός σώματος αποκλειστικά υπεύθυνου για την ασφάλεια της επαρχίας, όμοιο με την περίπου πριν τρεις δεκαετίες καταργηθείσα θρυλική Χωροφυλακή.

Η Ελληνική Χωροφυλακή ήταν το πρώτο σώμα οργανωμένο στρατιωτικά με αστυνομικά καθήκοντα του Ελληνικού κράτους από κοινού με την Εθνοφυλακή, τη Χωροφυλακή και τη Διοικητική αστυνομία. Καθήκοντα της ήταν η αστυνόμευση της επαρχίας με εξαίρεση την Αθήνα, τον Πειραιά, την Πάτρα και την Κέρκυρα (την πόλη, όχι το νησί). Το 1984 συγχωνεύτηκε με την αστυνομία πόλεων σχηματίζοντας την Ελληνική Αστυνομία. Η απόφαση εκείνη, που φέρει έντονα τα χαρακτηριστικά του ιδεολογικού ρεβανσισμού, στέρησε το ελληνικό κράτος και κατ’ επέκταση την ελληνική κοινωνία από ένα άριστα οργανωμένο, με στρατιωτική εκπαίδευση και πειθαρχία σώμα για την αστυνόμευση της επαρχίας.

Χρειάστηκε να έρθει η δεκαετία του ’90, με το πρωτοφανές κύμα εγκληματικότητας που έπληξε τη χώρα για να γίνει αντιληπτός ο λανθασμένος χαρακτήρας εκείνης της απόφασης, ακόμη και από τους ίδιους τους υπεύθυνους, χωρίς ωστόσο να τολμήσουν να διορθώσουν το λάθος στο οποίο υπέπεσαν.

Γιατί Χωροφυλακή; Θα μπορούσε να είναι το αρχικό μας ερώτημα. Για να το απαντήσουμε θα πρέπει να προβούμε σε ακριβή διάγνωση των μορφών απειλών που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα και την ικανότητα του σημερινού μοντέλου άμυνας και ασφάλειας να τις διαχειριστεί. Καταρχήν οφείλουμε να σημειώσουμε τη ραγδαία αύξηση της εγκληματικότητας στην επαρχία που σχετίζεται τόσο με την προϊούσα οικονομική κρίση όσο κυρίως με την αύξηση της λαθρομετανάστευσης. Η ύπαιθρος έχει στην κυριολεξία κατακλυστεί τα τελευταία χρόνια με εκατοντάδες χιλιάδες αλλοδαπούς λαθρομετανάστες, μουσουλμανικού κυρίως θρησκεύματος, που πέραν των κακουργηματικών πράξεων στις οποίες προβαίνουν αποτελούν δυνητικό συνεργάτη ξένων κέντρων και παράκεντρων εξουσίας με στοχεύσεις που ξεπερνούν τα στενά όρια της δημόσιας τάξης και ασφάλειας.

Την ίδια στιγμή η πολιτική τρομοκρατία δείχνει να επανεμφανίζεται ενώ έχει εδώ και καιρό επισημανθεί από τις αρμόδιες υπηρεσίες δραστηριοποίηση πυρήνων ισλαμιστικής τρομοκρατίας σε ελληνικό έδαφος. Το σημαντικότερο όμως είναι πως κάνουν πλέον αισθητή την παρουσία τους εξτρεμιστικές ομάδες που στόχο έχουν την απόσπαση ελληνικών εδαφών από τον εθνικό κορμό ή έστω την απομείωση της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας σε αυτές τις περιοχές. Όλα τα παραπάνω είναι γνωστά στις ελληνικές αρχές οι οποίες όμως έχουν προς το παρόν επιλέξει την αποσιώπηση του θέματος και την προβολή εικόνας ανυπαρξίας προβλήματος.

Το κύριο βάρος για την αντιμετώπιση των υπόψη απειλών πέφτουν στους ώμους των ΕΕΔ και των Σωμάτων Ασφαλείας. Όσον αφορά τις πρώτες έχουμε να κάνουμε κάποιες παρατηρήσεις. Ο Ε.Σ. που αναλαμβάνει και το κύριο βάρος αποτροπής και ανάσχεσης της απειλής, με εξαίρεση τις ειδικές του δυνάμεις, είναι προσανατολισμένος στην αντιμετώπιση της κύριας απειλής που προέρχεται από την πλευρά της Τουρκίας. Η φύση του, η δομή του, ο εξοπλισμός του και η εκπαίδευση του σε συνδυασμό με τα μικρά σχετικά του μεγέθη (με τάσεις περαιτέρω συρρίκνωσης) δεν του επιτρέπουν να διαθέσει σοβαρές δυνάμεις για την αντιμετώπιση παρόμοιων απειλών.

Όσον αφορά δε τα Σώματα Ασφαλείας και συγκεκριμένα την ΕΛ.ΑΣ, αυτή έχει σοβαρά κενά σε δόγμα, εκπαίδευση, οργάνωση και βαρύ οπλισμό ώστε να ληφθεί σοβαρά υπόψη ως παράγοντας αποτροπής. Είναι λανθασμένη η άποψη που θέλει τα σώματα ασφαλείας εστιασμένα αποκλειστικά στην πάταξη της εγκληματικότητας την στιγμή που ανακύπτουν απειλές που απειλούν τον «σκληρό πυρήνα» της κρατικής και εθνικής ασφάλειας. Η επιλογή λοιπόν της στρατιωτικοποίησης των σωμάτων ασφαλείας αποτελεί μονόδρομο.

Η λέξη «στρατιωτικοποίηση» δεν πρέπει να τρομάζει. Η εμπειρία έχει δείξει πως όσες υπηρεσίες κατά καιρούς αποστρατιωτικοποιήθηκαν (ΕΛ.ΑΣ, ΕΥΠ ακόμη και η ΕΜΥ) απώλεσαν μέρος της αποτελεσματικότητας τους και της επιχειρησιακής τους ικανότητας.Επιβάλλεται λοιπόν η δημιουργία ενός «παραστρατιωτικού» σώματος με ζώνη ευθύνης την επαρχία που θα εγγυάται την επιτυχή αντιμετώπιση της απειλής αλλά και θα συμβάλλει γενικότερα στην εθνική άμυνα αποτελώντας άξιο συμπαραστάτη του στρατού ξηράς.

Η Ελληνικών χωροφυλακή με την επανίδρυση της θα πρέπει να συγκροτηθεί διοικητικά σε περιοχές εθνικά ευαίσθητες και κυρίως κατά μήκος των συνόρων σε Ήπειρο, Μακεδονία και Θράκη. Οι πόλεις και οι κωμοπόλεις θα αστυνομεύονται από την Ελληνική Αστυνομία ενώ η Χωροφυλακή θα αναλάβει την αστυνόμευση κυρίως της υπαίθρου πλησίον των συνόρων που μαστίζεται από το έγκλημα. Η Χωροφυλακή δεν θα υποκαταστήσει την Ελληνική Αστυνομία απλά θα δρα ως συμπλήρωμα καίριας σημασίας στην Εθνική Ασφάλεια της χώρας ενώ παράλληλα δύναται να αναλάβει και επιπλέον αποστολές στρατιωτικού χαρακτήρα.

Όσο αφορά την πρώτη θα πρέπει να υιοθετηθεί το κάθετο σύστημα διοίκησης Ανωτέρα Διοίκηση Χωροφυλακής (στην έδρα κάθε περιφέρειας)-Διοίκηση Χωροφυλακής (στην έδρα κάθε παλιού νομού)-Υποδιοίκηση Χωροφυλακής (στην έδρα κάθε Καλλικρατικού δήμου)-Τμημάτων Χωροφυλακής. Η στατική Χωροφυλακή θα περιορίζεται στην εκτέλεση τυπικών αστυνομικών καθηκόντων με σύνθεση και οργάνωση όχι πολύ διαφορετική από αυτήν της σημερινής αστυνομίας. Μεγαλύτερη προσοχή πρέπει να δοθεί στην Κινητή Χωροφυλακή. Αυτή θα είναι οργανωμένη σε καθαρά στρατιωτικά πρότυπα και θα αποτελεί τη στρατηγική εφεδρεία της χωροφυλακής. Θα αποτελείται, τόσο από μονάδες με γεωγραφικό τομέα ευθύνης, όσο και από μονάδες απαλλαγμένες από συγκεκριμένη ζώνη ευθύνης και χώρο δράσης ολόκληρη την επικράτεια.

Πιο συγκεκριμένα στην έδρα κάθε Ανωτέρας Διοίκησης Χωροφυλακής, θα σταθμεύει Λόχος Χωροφυλακής, αντίστοιχου της OMON της Ρωσικής αστυνομίας με πρόβλεψη δράσης σε διττό ρόλο: τόσο ως δύναμη riot police (ΜΑΤ) όσο και σαν ελαφρύ επίλεκτο πεζικό. Το σύνολο των λόχων Χωροφυλακής της επαρχίας θα βρίσκεται υπό την κεντρική διοίκηση Ταξιαρχίας Χωροφυλακής υπό τον ενδεικτικό τίτλο 1η Ταξιαρχία Κινητής Χωροφυλακής.

Επίσης, θα υπάρχει και δεύτερη Ταξιαρχία Κινητής Χωροφυλακής αποτελούμενη από με έδρα την Αθήνα και 2 Μηχανοκίνητα Τάγματα Χωροφυλακής με έδρες την Αθήνα και τη Θεσ/νίκη και ζώνες ευθύνης τη νότια και βόρεια Ελλάδα αντίστοιχα που θα αποτελούν τη «βαριά» εφεδρεία του Σώματος. Ειδικά για τη Θράκη, την Ήπειρο, την Δυτική Μακεδονία και τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου πρέπει να υπάρχει η πρόβλεψη διάθεσης πρόσθετων τμημάτων επιπέδου τάγματος ή ενισχυμένου λόχου κατά περίπτωση, κατά προτίμηση μηχανοποιημένων επί ελαφρών τροχοφόρων τεθωρακισμένων οχημάτων.

Το προσωπικό της θα εξευρεθεί από τη σημερινή ΕΛ.ΑΣ με μετάταξη όλων των αστυνομικών που υπηρετούν τόσο σε αστυνομικές διευθύνσεις συνοριακών νομών και την ονομάτισή τους σε χωροφύλακες μετά την ενδεδειγμένη εκπαίδευση βάσει των Ευρωπαϊκών συστημάτων. Θα υπάρξει μια σχολή αξιωματικών Χωροφυλακής και μια σχολή χωροφυλάκων όπου δεν θα εισάγεται κανείς με το σύστημα των πανελλαδικών εξετάσεων όπου όμως θα παρέχεται εκτός της ακαδημαϊκής / θεωρητικής, πρακτική εκπαίδευση με βάση στρατιωτικά πρότυπα ώστε να αποκλείονται οι αδύναμοι και ακατάλληλοι και το τελικό «προϊόν» να είναι υψηλού επιπέδου.

Απαραίτητη είναι και η εκπλήρωση των στρατιωτικών υποχρεώσεων των υποψήφιων στελεχών της Χωροφυλακής που θα δρα σαν ένα προπαρασκευαστικό στάδιο για τη φοίτηση τους στις σχολές. Απαραίτητη είναι η σύσταση Τμημάτων Επιχειρήσεων Χωροφυλακής που θα αποτελούν τον κύριο επιχειρησιακό βραχίονα της στατικής χωροφυλακής προσφέροντας την αριθμητική μάζα εκείνη που απαιτείται για την ανάληψη αστυνομικών επιχειρήσεων ευρείας κλίμακας στην ύπαιθρο.

Όπως προελέχθη τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα ως κράτος και ως κοινωνία βιώνει τα αποτελέσματα της αλόγιστης εισόδου λαθρομεταναστών, μουσουλμανικής κυρίως προέλευσης, στη χώρα ο ακριβής αριθμός των οποίων είναι δύσκολο να εξακριβωθεί. Ταυτόχρονα μειονότητες θρησκευτικής μορφής βρίσκονται στο στάδιο του ελέγχου τους από ξένα κέντρα εξουσίας και αρχίζουν να θέτουν επιτακτικά θέμα αυτοπροσδιορισμού και σε μέλλοντα χρόνο αυτοδιάθεσης.Αλυτρωτισμοί σιγοβράζουν στην γειτονιά μας και ο μόνος λόγος που δεν έχουν ακόμη εκδηλωθεί είναι η έλλειψη παρουσίασης της κατάλληλης ευκαιρίας. Η χωροφυλακή, κυρίως στη μορφή της Κινητής Χωροφυλακής, έρχεται ως απάντηση στις παραπάνω μορφές απειλών.

Στα καθήκοντα της μπορούν να περιλαμβάνονται:

1. Η αντιμετώπιση των «ασύμμετρων» απειλών.
2. Η ευρύτερη συμμετοχή στην εθνική άμυνα.
3. Ασφάλεια μετόπισθεν.
4. Πολιτική άμυνα και προστασία.
5. Έλεγχος- Φύλαξη συνόρων.
6. Συμμετοχή σε ειρηνευτικές επιχειρήσεις και διεθνής εκπροσώπηση της χώρας.
7. Φύλαξη ευαίσθητων στόχων και υποδομών εν καιρώ ειρήνης.

Από τα παραπάνω γίνεται αντιληπτό πως ο εξοπλισμός της Χωροφυλακής δεν μπορεί να περιορίζεται σε ελαφρύ οπλισμό αλλά οφείλει να ενισχυθεί με βαρύτερο οπλισμό ώστε να είναι σε θέση να φέρει σε πέρας την αποστολή της. Ο φορητός οπλισμός εκτός από τα κλασσικά πιστόλια θα πρέπει να περιλαμβάνει και ευρεία γκάμα φορητού οπλισμού, πολυβόλων, φορητών αντιαρματικών, τυφεκίων ελεύθερου σκοπευτή, καραμπινών κ.τ.λ. Όσον αφορά τα οχήματα αυτά εστιάζονται σε σύγχρονα περιπολικά οχήματα, μοτοσικλέτες, απλές και enduro, σύγχρονα οχήματα SUV και ημιφορτηγά. Πρέπει να καταβληθεί προσπάθεια τα οχήματα να διαθέτουν κάποιοστοιχειώδες επίπεδο βαλλιστικής προστασίας χωρίς όμως υποβάθμιση των επιδόσεων στους τομείς της ταχύτητας και της ευελιξίας. Να σημειωθεί πως η Χωροφυλακή επιβάλλεται να διαθέτειοχήματα κατηγορίας MRAP.

Η πρόταση για επαναδημιουργία της Χωροφυλακής είναι δεδομένο πως θα προκαλέσει αντιδράσεις από εκείνους που δεν μπορούν να απαλλαγούν από τα φαντάσματα του παρελθόντος και θέλουν να βλέπουν την χωροφυλακή αλλά και τα σώματα ασφαλείας γενικά σαν κατασταλτικό μηχανισμό. Μια σύγχρονη όμως και απαλλαγμένη από φοβικά σύνδρομα και ιδεολογικές αγκυλώσεις κοινωνία, οφείλει να κοιτάζει μπροστά και όχι προς τα πίσω.

Η ανάγκη για επαναδημιουργία της Χωροφυλακής είναι επιτακτική και δεν πρέπει να καθυστερήσει. Οι εξελίξεις τρέχουν και αλίμονο σε εκείνον που δεν έχει μάθει να προσαρμόζεται ανάλογα, βρίσκοντας τις κατάλληλες λύσεις στα όποια προβλήματα ανακύπτουν.