Οι Εβραίοι απαιτούν «ανοικτά σύνορα» για τους μετανάστες στις ΗΠΑ, αλλά χρησιμοποιούν τεστ DNA για να κρατήσουν το Ισραήλ «φυλετικά καθαρό»

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Οι Εβραίοι απαιτούν «ανοικτά σύνορα» για τους μετανάστες στις ΗΠΑ, αλλά χρησιμοποιούν τεστ DNA για να κρατήσουν το Ισραήλ «φυλετικά καθαρό»

The New Observer/ ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Η συντριπτική πλειοψηφία των Εβραίων στην Αμερική απαιτεί την πολιτική των «ανοιχτών συνόρων» και την«μεταρρύθμιση της μεταναστευτική πολιτικής», όμως την ίδια στιγμή υποστηρίζει υποκριτικά το Ισραήλ το οποίο χρησιμοποιεί τώρα τεστ DNA στους μετανάστες, προκειμένου να κρατήσει το εβραϊκό κράτος «φυλετικά καθαρό». 

Στις αρχές του Σεπτεμβρίου, σχεδόν 1.300 ραβίνοι και ένας αριθμός από ψάλτες από όλα τα ρεύματα του Αμερικανικού Ιουδαϊσμού ενώθηκαν για να ζητήσουν από το Αμερικάνικο Κογκρέσο να περάσει μια συνολική μεταρρύθμιση για την μετανάστευση.

Σε επιστολή που απέστειλαν προς το Κογκρέσο, την οποία επίσης δημοσίευσαν στην ιστοσελίδα τους, οι ραβίνοι, δήλωσαν ότι η μεταρρύθμιση σχετικά με την μετανάστευση είναι «σύμφωνη με τις «Μεγάλες Ιουδαϊκές Άγιες Μέρες» που ζητούν «ένα πνεύμα αυτο -εξέτασης ως άτομα και ως κοινωνία».

Το έγγραφο υπεγράφη από κορυφαίους Ιουδαίους κληρικούς του Μεταρρυθμισμένου, του Συντηρητικού, του Ορθόδοξου και του Ανασυγκροτημένου Ιουδαϊσμού οι οποίοι απηύθυναν έκκληση για μια «μεταρρύθμιση της μετανάστευσης βασιζόμενη στην κοινή λογική» ώστε να αντικατοπτρίζει μια «κοινή δέσμευση για μια πορεία προς την υπηκοότητα, τη βελτίωση των πολιτικών της οικογενειακής επανένωσης, την ανθρώπινη και αποτελεσματική ασφάλεια των συνόρων, την λογική πολιτική των θεωρήσεων (visa) των εργαζομένων και τις κατευθύνσεις για τους πρόσφυγες και τους αιτούντες άσυλο».

Η επιστολή προχωράει στο να πει ότι η ιστορία των Εβραίων «σε συνδυασμό με την πλέον συχνά επαναλαμβανόμενη βιβλική εντολή να αγαπούμε τον ξένο εμπνέει την συνηγορία μας για τη μεταρρύθμιση της μετανάστευσης ...».

H Sammie Moshenberg, δίνει τον κομμουνιστικό χαιρετισμό κατά τη διάρκεια της διαμαρτυρίας υπέρ των μεταναστών στην Ουάσιγκτον

Αυτή δεν είναι η μοναδική τέτοιους είδους δήλωση από την οργανωμένη εβραϊκή κοινότητα στην Αμερική. Πριν λίγες εβδομάδες, η διευθύντρια εργασιών του Εθνικού Συμβουλίου των Εβραίων Γυναικών, με έδρα την Ουάσιγκτον, Sammie Moshenberg, ήταν ανάμεσα σε περισσότερους από 100 ακτιβιστές που συνελήφθησαν για «κατάληψη» σε μια φιλο – μεταναστευτική διαμαρτυρία στο κτίριο του Αμερικάνικου Καπιτωλίου.

Η American Jewish Congress (AJC), η μεγαλύτερη εβραϊκή οργάνωση στην Αμερική, έχει μια ειδική ομάδα υποστήριξης που έχει συσταθεί για την προώθηση της «μεταρρύθμισης της μετανάστευσης».

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα της AJC που είναι αφιερωμένη ειδικά για την προώθηση της μη λευκής μετανάστευσης στην Αμερική, αυτή η εβραϊκή οργάνωση υπερηφανεύεται ότι «προωθεί μια δίκαιη και σωστή μεταναστευτική πολιτική σύμφωνη με τη θέση μας ότι μια ισχυρή Αμερική είναι ζωτικής σημασίας για την παγκόσμια ελευθερία και την ασφάλεια».

«Οι εθνικές συγκρούσεις για τη μετανάστευση υπονομεύουν τη δύναμη της Αμερικής και την δέσμευση της χώρας μας στις δημοκρατικές και ανθρωπιστικές αξίες. Με την κοινή μας εμπειρία για τη μετανάστευση, ο Εβραϊκός λαός κατανοεί ότι η προάσπιση των δικαιωμάτων των μεταναστών είναι ζωτικής σημασίας για μια ισχυρή Αμερική», λέει η AJC.

Ένα άρθρο στην εβραϊκή εφημερίδα, Daily Forward, έγραψε«Οι Εβραίοι Ενωμένοι  Πίσω από την Προώθηση για την Μεταρρύθμιση της Μετανάστευσης» και σημαντικά πρόσθεσε ότι «Η Ηθική και η Ιδιοτέλεια Οδηγούν σε μια Ασυνήθιστη Πανεθνική Προσπάθεια».

Το άρθρο της Daily Forward λέει ότι εκείνοι "που οδηγούν μια ενεργό ώθηση για το νομοσχέδιο μεταρρύθμισης της μεταναστευτικής πολιτικής το οποίο θα προσφέρει μια πορεία προς την υπηκοότητα για κάποιους από τα 11 εκατομμύρια αλλοδαπούς που δεν έχουν νόμιμα χαρτιά, περιλαμβάνει εβραϊκές οργανώσεις όπως την ‘Hebrew Immigrant Aid Society’, την ‘American Jewish Committee’, την γνωστή ‘Anti-Defamation League’, το ‘Jewish Council for Public Affairs’, την ‘Bend the Arc and the National Council of Jewish Women’.

«Η ψηφοφορία της Γερουσίας και ο ακόμα πιο δύσκολος αγώνας που θα ακολουθήσει στην ελεγχόμενη από τους Ρεπουμπλικάνους Βουλή - αποτελεί την εκπλήρωση μιας συνεχούς εκστρατείας από την εβραϊκή κοινότητα για τη μεταρρύθμιση της μετανάστευσης, η οποία έχει δημιουργήσει δυναμική κατά την τελευταία δεκαετία.

Ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος μιας οργάνωσης που ονομάζεται Κοινωνία Ενίσχυσης Εβραίων Μεταναστών (Hebrew Immigrant Aid Society - HIAS) που παλαιότερα προωθούσε την εβραϊκή μετανάστευση, αλλά τώρα προωθεί κάθε είδους μη λευκής μετανάστευσης στην Αμερική, Mark Hetfield, είπε στην Daily Forward ότι οι Εβραίοι προωθούν την μετανάστευση επειδή αυτή αποτελεί για αυτούς θέμα «στρατηγικού ενδιαφέροντος».

«Είναι ένα ηθικό πράγμα που πρέπει να κάνουμε», δήλωσε ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της HIAS. Αλλά γρήγορα πρόσθεσε, «Είναι προς το στρατηγικό μας συμφέρον».

Ωστόσο, στο Ισραήλ, το οποίο όλες αυτές οι εβραϊκές οργανώσεις και τα άτομα που αναφέρονται παραπάνωυποστηρίζουν φανατικά – προωθείται μία μεταναστευτική πολιτική που είναι ακριβώς αντίθετη.

Η μεταναστευτική πολιτική του «Νόμου της Επιστροφής» του Ισραήλ, στην πραγματικότητα βασίζεται στους ναζιστικούς φυλετικούς νόμους της Νυρεμβέργης, η οποία ορίζει ως Εβραίο, ως τον καθένα με δύο ή περισσότερους Εβραίους παππούδες.

Αυτός ο νόμος της επιστροφής δεν βασίζεται στη θρησκεία - γιατί οι Εβραίοι άθεοι επίσης πληρούν τις προϋποθέσεις για εγκατάσταση στο Ισραήλ. Δεν χρειάζεται να είναι πιστοί στον Ιουδαϊσμό Εβραίοι για να έρθουν στο Ισραήλ - το μόνο που πρέπει να έχουν είναι η βιολογική εβραϊκή καταγωγή.

Επιπλέον, είναι παράνομο για τους Εβραίους να παντρευτούν μη Εβραίους στο Ισραήλ - άλλη μια άμεση μεταφορά από τους ναζιστικούς νόμους που αφορούν τη φυλή.

Το Ισραήλ έχει επίσης μια πολιτική μηδενικής ανοχής για τους αιτούντες άσυλο. Έχουν δημιουργήσει στρατόπεδα συγκέντρωσης στα οποία οι χιλιάδες Αφρικανοί μαντρώνονται για να απελαθούν και πιο πρόσφατα, το εβραϊκό κράτος ανακοίνωσε ότι θα απελάσει όλους τους Αφρικανούς στην Ουγκάντα​​, ασχέτως από ποια χώρα προήλθαν.

Ισραηλινό στρατόπεδο συγκέντρωση στο νότιο Ισραήλ, που έχει συσταθεί για να κρατήσει Αφρικανούς αιτούντες άσυλο.

Τελευταία, το Ισραήλ ανακοίνωσε ότι πρόκειται να ξεκινήσει να κάνει στους μετανάστες τεστ για το εβραϊκό DNA πριν τους επιτραπεί να εγκατασταθούν στο Ισραήλ. Αυτή η σημαντική κίνηση (επειδή επιβεβαιώνει μια βιολογική βάση του Ιουδαϊσμού) προέκυψε  λόγω της ανησυχίας στο Ισραήλ μήπως μη Εβραίοι εισέρχονται στο Ισραήλ από χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.

Το Ισραήλ, ως εκ τούτου, έχει μια μεταναστευτική πολιτική με εντελώς φυλετικά/ρατσιστικά κριτήρια και μόνο στους ανθρώπους βιολογικής εβραϊκής καταγωγής επιτρέπει να μεταναστεύσουν σε αυτό το έθνος.

Αυτή η πολιτική είναι ακριβώς αντίθετη με τη θέση που έλαβαν οι εβραϊκές οργανώσεις στην Αμερική και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά αυτές οι ίδιες εβραϊκές οργανώσεις θα υπερασπιστούν το Ισραήλ μέχρις εσχάτων.

Και για να λέμε απλά τα πράγματα: Αν η Αμερική ή οποιαδήποτε χώρα πάνω στο θέμα της μετανάστευσης, αποφασίσει να υιοθετήσει μια πολιτική βασιζόμενη σε φυλετικά κριτήρια και να ελέγχει το DNA των πιθανών μεταναστών πριν τους επιτραπεί να εγκατασταθούν, οι εβραϊκές οργανώσεις θα ξεσηκωθούν φωνάζοντας για «ναζί» και «ολοκαυτώματα»...

Ωστόσο, το Ισραήλ μπορεί να υιοθετεί τέτοιες πολιτικές, χωρίς κανένας να ενοχλείται και να φωνάζει. Μάλιστα, αυτές οι ίδιες εβραϊκές οργανώσεις που ζητούν «ανοικτά σύνορα» θα υποστηρίξουν φανατικά «το δικαίωμα το Ισραήλ να είναι ένα εβραϊκό κράτος».

Το ερώτημα που τίθεται είναι: Γιατί οι Εβραίοι προωθούν τη μη λευκή μετανάστευση στα ευρωπαϊκά έθνη, ενώ ταυτόχρονα υποστηρίζουν πολιτικές μετανάστευσης στο Ισραήλ που βασίζονται στην φυλή;

Το άρθρο αυτό έχει εξαχθεί από το υπό έκδοση βιβλίο «Η πτώση της Ιερουσαλήμ: Ρώμη, Εβραίοι και η Προέλευση του Εβραϊκού Ρατσισμού» (The Fall of Jerusalem: Rome, Jews, and the Origins of Jewish Racism) του Βρετανού συγγραφέα ArthurKemp.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ 

Newspeak και χειραγώγηση σκέψης: «Ρατσισμός»

KOKKΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Newspeak και χειραγώγηση σκέψης: «Ρατσισμός»

Το Newspeak (‘Νέα Ομιλία’) είναι η πλασματική γλώσσα που περιγράφεται στο δυστοπικό μυθιστόρημα φαντασίας τουGeorge Orwell «1984» ή «Χίλια Εννιακόσια ΟγδόνταΤέσσερα», όπως έμεινε γνωστό (Nineteen Eighty-Four)*.Πρόκειται για μια ελεγχόμενη γλώσσα που δημιουργήθηκε από το ολοκληρωτικό κράτος του «Μεγάλου Αδελφού» ως ένα εργαλείο για να περιορίσει την ελεύθερη σκέψη και τις έννοιες που για το καθεστώς αποτελούν «απειλή», όπως η ελευθερία, η ατομικότητα, η ειρήνη κλπ. Οποιαδήποτε μορφή διαφορετικής σκέψης από αυτήν που κατασκεύασε το «κόμμα» ταξινομείται ως "thoughtcrime", δηλ. «έγκλημασκέψης».

Το Newspeak εξηγείται στα κεφάλαια 4 και 5 του βιβλίου. Η γλώσσα μοιάζει να είναι η αγγλική, αλλά έχει ένα πολύ πιο περιορισμένο και συνεχώς μεταβαλλόμενο λεξιλόγιο. Συνώνυμες και αντίθετες έννοιες, μαζί με ανεπιθύμητες έννοιες έχουν εξαλειφθεί. Ο στόχος είναι ο κάθε υπήκοος του καθεστώτος να μιλάει αυτή τη γλώσσα έως το έτος 2050 (η ιστορία διαδραματίζεται στο έτος 1984 - εξού και ο τίτλος). Κάποιοι όμως, (οι 'proles', η εργατική τάξη) ακόμα μιλάνε την παλαιά γλώσσα, το λεγόμενο ‘Oldspeak’.

Μορφές του Νewspeak, όπως ‘Ingsoc’ (το κυβερνών κόμμα) και ‘Minitrue’ («το υπουργείο Αλήθειας»), είναι εμπνευσμένες από τις συλλαβικές συντμήσεις στα ρωσικά που χρησιμοποιούνταν στην ΕΣΣΔ, όπως ‘politburo’ (Πολιτικό Γραφείο), Κομιντέρν (Κομμουνιστική Διεθνής), κολχόζ (τύπος σοβιετικής γεωργικής συνεταιριστικής επιχείρησης) και Κομσομόλ ( Ένωση Νέων Κομμουνιστών), πολλές από τις οποίες έγιναν μέρος του λεξιλογίου τωνκομμουνιστών και σε άλλες χώρες. (Διάβασε και: Ο Snowden, ο Orwell και η ακατονόμαστη προέλευση του κράτους παρακολούθησης).

Σύμφωνα με τον Όργουελ, «ο σκοπός του Newspeak δεν ήταν μόνο να παρέχει ένα μέσο έκφρασης για την κοσμοθεωρία και τις ψυχικές συνήθειες «κατάλληλες» για τους θιασώτες του IngSoc, αλλά για να καταστήσει κάθε άλλο τρόπο σκέψης αδύνατο. Το λεξιλόγιο του Newspeak ήταν έτσι κατασκευασμένο ώστε να δίνει ακριβή και συχνά πολύ λεπτή έκφραση σε κάθε έννοια που θα μπορούσε ένα μέλος του κόμματος να εκφράσει «σωστά», ενώ θα απέκλειε κάθε άλλη έννοια, αλλά και τη δυνατότητα να έρθει σε αυτό με έμμεσο τρόπο».

Το Newspeak σχεδιάστηκε προσεκτικά για να περιορίσει το εύρος σκέψης των «υπηκόων» και τελικά να τους κάνει μικρόνοες και… βλάκες:

«Μια ‘αιρετική’ σκέψη ... θα πρέπει να είναι κυριολεκτικά αδιανόητη, τουλάχιστον καθόσον η σκέψη εξαρτάται από τις λέξεις»,λέει ο Όργουελ.

Και φυσικά, η σκέψη, εξαρτάται πράγματι, κατά πολύ, από τις λέξεις και τις έννοιες. Πολλοί είναι αυτοί που ισχυρίζονται ότι η ίδια η σκέψη είναι απότοκη των λέξεων που χρησιμοποιούμε.

Οι λέξεις επίσης, είναι στο επίκεντρο των πολιτικών μαχών, όχι μόνο επειδή είναι απαραίτητες για την ορθολογική σκέψη, αλλά και επειδή μπορεί να εξαλείψουν την ορθολογική σκέψη.

Έτσι στην ουσία όταν μιλάμε για Newspeak, μιλάμε γιαέλεγχο σκέψης. Ο τρόπος που «μας μαθαίνουν» να μιλάμε, ή μας αναγκάζουν να μιλάμε, σταδιακά μεταβάλλει και τον τρόπο που σκεφτόμαστε! Πρόκειται για ένα πολύ πονηρό σχέδιο, από εκείνους που ξέρουν καλά πώς να χειραγωγούν τις μάζες, χωρίς να τις «εξαγριώνουν», με παλαιού τύπου «χούντες» και «επιτροπές λογοκρισίας».  

Σήμερα, στην ‘πολιτικά ορθή’ Δύση (και φυσικά και στην πατρίδα μας), οι λέξεις «ρατσιστής», «φασίστας» ή και «ναζί» (ή «νεοναζί» ανάλογα), είναι σε ευρεία χρήση και ξεστομίζονται με μεγάλη ευκολία, σχεδόν σε ρυθμό πολυβόλου, εναντίον οποιουδήποτε δεν συμφωνεί με το «καθεστώς». Και το καθεστώς αυτό άσχετα αν ονομάζεται «δεξιό», «κεντροδεξιό», «σοσιαλιστικό», «αριστερό», ή «κεντροαριστερό», είναι ξεκάθαρο ότι προωθεί και προσπαθεί να επιβάλλει στους ιθαγενείς την πολυπολιτισμικότητα, την «διαφορετικότητα», ως εκ τούτουσυμπλέγματα ενοχής για την εθνική/πολιτιστική ταυτότητα και τελικά την απώλεια κάθε ταυτότητας, ώστε οι λαοί να χωνέψουν καλύτερα την πολυπόθητη παγκοσμιοποίηση και τη εξαγγελλόμενη νέα παγκόσμια τάξη.

Όλα αυτά βέβαια δεν μπορούν να επιτευχθούν σεσυμπαγείς, ομοιογενείς κοινωνίες. Μπορούν όμως να επιτευχθούν μέσω της μαζικής λαθρομετανάστευσης και της σταδιακής δημογραφικής αλλοίωσης.

Όπως διαπίστωσε στην σοκαριστική έρευνά του ο καθηγητής πολιτικών επιστημών του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ,Ρόμπερτ Πάτνα, (ο οποίος ήταν θερμός υποστηρικτής του πολυπολιτισμικού μοντέλου!) οι "καρποί" των πολυπολιτισμικών κοινωνιών, είναι η απομόνωση, ηαπάθεια, η αδιαφορία και η έλλειψη κοινωνικής συνοχής. Ό,τι πρέπει δηλαδή για τους θιασώτες της νέας παγκόσμιας τάξης!

Το μόνο πρόβλημα, η μόνη παραφωνία, φαίνεται να είναι οι… «ρατσιστές». Η λέξη βλέπετε, έχει χάσει το νόημά της. Έχει γίνει του «συρμού». Κάποτε ακούγαμε «ρατσιστές» και το μυαλό μας πήγαινε στο Απαρτχάιντ ή στην Κου Κλουξ Κλαν. Σήμερα ο ένας Έλληνας κατηγορεί τον άλλο ως «ρατσιστή»! Και όταν η συζήτηση πάει στο «καυτό» θέμα της (λαθρο)μετανάστευσης, ο ένας συνομιλητής πρέπει πριν πει τη γνώμη του, να δηλώσει στον άλλον συνομιλητή, ότι… δεν είναι «ρατσιστής». «Μην με θεωρήσεις ρατσιστή, αλλά εγώ πιστεύω…» είναι η απαραίτητη εισαγωγή.

Φυσικά, όσες προσπάθειες και να κάνει, τελικά, την ταμπέλα του «ρατσιστή» δύσκολα θα την αποφύγει.

Έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, γέμισε η χώρα «ρατσιστές» και «αντιρατσιστές». Η παράνοια αυτή έχει οδηγήσει σε διάφορα ευτράπελα. Έτσι ο ‘πολύς’ Ντάνιελ Κον Μπεντίτ,αποκάλεσε μέσα στο Ευρωκοινοβούλιο «ρατσιστές», εκείνους τους Ευρωβουλευτές (κεντροδεξιούς!) που ανέβαλαν την ψηφοφορία για την επέκταση της τελωνειακής ένωσης της Τουρκίας με την ΕΕ. «Ρατσιστή» αποκάλεσε ο πρόεδρος των Μουσουλμάνων Ελγαντούρ τον πρωθυπουργό Σαμαρά! Η Κανέλλη είπε τον Άδωνι Γεωργιάδη «φασίστα». Και πάει λέγοντας.

"Φασίστες" και "αντιφασίστες" σε χαρούμενο ενσταντανέ κατά την παρουσίαση βιβλίου για τους.. πιο "φασίστες"

Τώρα όμως, οι «φασίστες» συνεργάζονται με τους «αντιφασίστες» και οι «ρατσιστές» με τους «αντιρατσιστές», γιατί μπροστά τους βγήκαν πιο… «φασίστες» και πιο «ρατσιστές». Αύριο όλα αυτά βέβαια, μπορεί να ξανά-αλλάξουν, γιατί σημασία έχουν οι εντυπώσεις, τα σλόγκαν και η καλλιέργεια ενοχικών συμπλεγμάτων. Πες πες, κάτι θα μείνει.

Με την μέθοδο αυτή, όποιος δεν συμφωνεί με το σύστημα και φοβάται μην τον πουν «φασίστα» ή «ρατσιστή», θα πάψει να σκέφτεται «φασιστικά» και «ρατσιστικά» και θα πάψει να μιλάει «φασιστικά» και «ρατσιστικά». Π.χ. είναι ζήτημα χρόνου η λέξη «λαθρομετανάστης», να θεωρηθεί ‘Oldspeak’. Όποιος την ξεστομίζει θα στιγματίζεται ως «ρατσιστής». Ίσως και όποιος λέει τις λέξεις «έθνος», «πατρίδα» ή ακόμα και «ελληνικός λαός». Δεν έχετε παρατηρήσει ότι τα τελευταία χρόνια οι πολιτικοί απευθύνονται στους «πολίτες». «Πρώτα ο πολίτης», λένε τα σλόγκαν τους. Ένα σύνθημα του στυλ «πρώτα ο Έλληνας» είναι σαφώς «ρατσιστικό» και πιθανόν να επισύρει ποινές.

Το να κατηγορεί σήμερα κάποιος τον άλλον για «ρατσισμό», δεν είναι πλέον επειδή εκφράζει κάποιο συγκεκριμένο συλλογισμό, ή πολύ περισσότερο γιατί ο άλλος έχει εκδηλώσει το «μίσος» του (άλλη φράση κλισέ της εποχής μας) για κάποιο λαό ή φυλή, αλλά το κάνει απλώς και μόνο για να δηλώσει την νίκη του πάνω στο «θύμα» του και να ανακηρύξει τον εαυτό του νικητή. Ζούμε βλέπετε, στην εποχή της καταδίκης των πάσης φύσεως «ρατσιστών» και στον θρίαμβο των «αντιρατσιστών»

Στο βιβλίο του ‘Racism, Schmacism: How Liberals Use the "R"Word to Push the Obama Agenda’, ο Αμερικάνος ‘παλαιοσυντηρητικός’ James Edwards, εξετάζει την σύγχρονη χρήση της λέξης «ρατσισμός» στις ΗΠΑ του Ομπάμα και ισχυρίζεται ότι η λέξη «ρατσιστής» έχει χάσει το εννοιολογικό της περιεχόμενο :

«Δεν έχει σημασία αν δεν μισείτε κάποιον ή αν πιστεύετε ότι όλοι οι άνθρωποι πρέπει να αντιμετωπίζονται ισότιμα ​​από το νόμο και πολιτισμένα από τον συνάνθρωπό τους, ανεξάρτητα από το χρώμα του δέρματός του». Ο ορισμόςτου «ρατσιστή» έχει γίνει κάτι πολύ απλό :

«Έχει γίνει όλο και πιο εμφανές, εδώ και χρόνια τώρα  ότι «ρατσιστής» δεν σημαίνει κάποιος που μισεί τα μέλη άλλων φυλών και θέλει να τους βλάψει (φυσικά η πλειοψηφία του κόσμου θεωρεί - ή την έμαθαν να θεωρεί – ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει μόνο με τους λευκούς ανθρώπους. Οι άλλες φυλές είναι αδύνατον να σκέφτονται έτσι). Αντίθετα ο «ρατσιστής» έχει γίνει μια φυλετική προσβολή που απευθύνεται σε λευκούς γηγενείς ως «ντροπή» για τον τρόπο που ψηφίζουν, που πιστεύουν ή που συμπεριφέρονται. Με άλλα λόγια, όλοι αυτοί οι «προοδευτικοί», φιλελεύθεροι λευκοί και μη λευκοί, χρησιμοποιούν τη λέξη για να "μας κρατάνε στη θέση μας" και, μα την αλήθεια, τα καταφέρνουν μια χαρά!"

«Αν δεν αρχίσουμε να ανταποδίδουμε τα χτυπήματα και δεν επιμείνουμε στο δικαίωμά μας να γελοιοποιούμε, να σατιρίζουμε και να κοροϊδεύουμε κάθε πολιτικό με τον οποίον διαφωνούμε, ανεξαρτήτου χρώματος, τότε δεν θα χάσουμε μόνο το πολύτιμο δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου, αλλά θα καταστούμε και πολιτικά αδύναμοι .... Δεν πρόκειται για καλούς τρόπους και ευγένεια, αλλά για μια ψεύτικη δικαιολογία των ελεγχόμενων από τους αριστερούς και τους φιλελεύθερους media για να δικαιολογήσουν τις επιθέσεις τους κατά της ελευθερίας του λόγου μας. Θέλουν να παραλύσουν τους συντηρητικούς κάνοντας μας να αισθανόμαστε ενοχές και ντροπή για την γνώμη μας και επειδή διαφωνούμε με ένα μη λευκό πολιτικό.... Ήρθε η ώρα να πούμε «δεν είμαι πια το ‘καλό παιδί’» και να αρχίσουμε να γελάμε μπροστά τους όταν μας λένε «ρατσιστές» λέει ο Edwards.

Και καταλήγει:

Όταν σε λένε «ρατσιστή» μην τρέξεις να αρνηθείς, να διαφωνήσεις. Μην προσπαθείς να αποδείξεις ότι, προς Θεού!, δεν είσαι ένας «ρατσιστής».

«Μόνο γέλα μπροστά στα πρόσωπά τους. Και πέρνα στην αντεπίθεση. Πες τους ότι είναι οι μειονοτικές ομάδες που θέλουν ρατσιστικές προτιμήσεις. Πες τους ότι αυτοί έχουν εμμονή με  τη φυλή, και όχι με το τι είναι καλύτερο για τη χώρα μας».

Διάβασε: ‘Newspeak’ και χειραγώγηση σκέψης: «Ομοφοβία»

*Μπορείτε να δείτε την ταινία "1984" εδώ

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Χρ. Γιανναρᾶς - Περί επαναστατικής ορμής και «αγώνων»

Περί επαναστατικής ορμής και «αγώνων» Του Χρήστου Γιανναρά Στην ελλαδική κοινωνία σήμερα κάθε ίχνος επαναστατικής ορμής μοιάζει οριστικά χαμένο – η εικόνα που κυριαρχεί είναι μιας πεθαμένης κοινωνίας. Eπαναστατική ορμή δεν σημαίνει την ιδιοτέλεια συμφερόντων που περιφρονούν έμπρακτα την έννομη τάξη, το κράτος δικαίου. Tέτοια έμπρακτη περιφρόνηση υπάρχει και πλεονάζει αναιδέστατα στην ελλαδική κοινωνία σήμερα, αλλά δεν έχει τίποτα να κάνει με την επαναστατική ορμή. Eπαναστατική ορμή είναι η ζωτική δυναμική της τόλμης για συνεπή άρνηση του παλιού και φθαρμένου – με στόχο το γόνιμο καινούργιο, τη δημιουργική πρόκληση, την ποιότητα. Eπαναστατική ορμή είναι η αφοβία για το ρίσκο, η πίστη στις δύσκολες συλλογικές στοχεύσεις. Eίναι η χαρά της απελευθέρωσης από το αλυσοδέσιμο στους εκβιασμούς φτηνιάρικων «νταβατζήδων», απάτριδων και χυδαίων. Eίναι η απολάκτιση, μετά βδελυγμίας, όσων καπηλεύονται ιδιοτελέστατα τα πολιτικά υπουργήματα. Kάποτε η επαναστατική ορμή σαρκωνόταν στη «διαδήλωση»: στο αυθόρμητο, πηγαίο, αχειραγώγητο λαϊκό ξέσπασμα διαμαρτυρίας ή απαίτησης να εισακουστούν ρεαλιστικά αιτήματα για ζωτικές κοινωνικές ανάγκες. Σήμερα η διαδήλωση έχει εκφυλιστεί στο θλιβερό θέαμα της άνευρης, άψυχης, βοσκηματώδους «πορείας»: ένα αργοσερνάμενο μαζικό σουλάτσο, καθημερινής σχεδόν ρουτίνας στο κέντρο των μεγάλων πόλεων – εικόνα άβουλης, αστόχαστης πλέμπας σε διατεταγμένη υπηρεσία. Συνθήματα δεν γεννιώνται, δεν ξεπηδάνε αυθόρμητα, καταιγιστικά, από κοινό πάθος για τα διεκδικούμενα. Προπορεύεται ο καλοπληρωμένος συνδικαλιστής ινστρούχτορας με την ντουντούκα και υπαγορεύει μισοβαριεστημένος ετοιματζίδικες κοινοτοπίες. Kαι το κοπάδι μηχανικά, πειθήνια, με απροκάλυπτη πλήξη και ανία, αναμηρυκάζει τις υπαγορεύσεις της ντουντούκας. Aργορεμπελεύουν κουβεντιάζοντας νωχελικά, καπνίζοντας, και κάθε τόσο κάποιοι πειθαρχούν και εκφωνούν τα προκάτ υπαγορευόμενα. Σπαραχτικό ξόδι της επαναστατικής ορμής. Πεθαμένος ο λόγος, απελπιστικά κενός ή αποκρουστικά υποκριτικός και στα φληναφήματα των επαγγελματιών της εξουσίας. Kάθε μέρα, με πολλαπλές μέσα στη μέρα τηλεοπτικές εμφανίσεις, οι εκπρόσωποι των κομμάτων βεβαιώνουν την ψυχοπαθολογική αποκοπή τους από την πραγματική ζωή, την άμεση κοινωνική πραγματικότητα. Ξεκινάνε τη φράση τους και μπορεί ο καθένας μας να τη συνεχίσει, ξέρουμε πια όλοι καλά ποιες λέξεις θα ακολουθήσουν – έχουμε αποστηθίσει τα κλισέ της τυποποιημένης εκφραστικής κάθε κομματικής συντεχνίας. Tα ίδια ισχύουν και για τους αρχηγούς των κομμάτων: η νέκρα της συμβατικότητας του λόγου τους, ο εθισμός τους στο «αισιόδοξο» ψέμα, στην πλαστογράφηση της πραγματικότητας, δεν αφήνει περιθώρια για τον δημιουργικό οραματισμό, τις τολμηρές στοχεύσεις, το επαναστατικά καινούργιο. Δεν τους εμποδίζει στο διαφορετικό (είναι πια ολοφάνερο) ούτε η E.E. ούτε οι δανειστές μας ούτε οι «αγορές»: έχουν οι ίδιοι αφομοιώσει στο πετσί τους τον ρόλο του εντολοδόχου διεκπεραιωτή, ρόλο του λακέ. Oπως εκβιάζεται ο «χρήστης» να γίνει «βαποράκι», έτσι εκβιάζεται και ο εξουσιολάγνος να γίνει μαριονέτα. Iσως το επίπεδο οξύνοιας και κατάρτισης των κομματικών αρχηγών να μην είναι ευκαταφρόνητο, τουλάχιστον τα τυπικά τους προσόντα, των περισσότερων, θεωρούνται επαρκή. Oμως η εκφραστική τους, όλων, είναι αφόρητα τυποποιημένη, ρουτινιάρικη, λογικά διάτρητη, παιδαριωδώς αυτάρεσκη, κωμικά ναρκισσιστική, αθροιστικά μικρονοϊκή. Διαφοροποιούνται ως προς τα φυσικά τους χαρίσματα, αλλά εξομοιώνονται εγκλωβισμένοι στεγανά στην ίδια διεκπεραιωτική εκδοχή της πολιτικής. Παγιδευμένοι, όλοι, στον μονόδρομο του Iστορικού Yλισμού, στην καταναλωτική σκοποθεσία του βίου, έχουν νεκρώσει μέσα τους κάθε ενδεχόμενο οραματικής τόλμης, κάθε ετοιμότητα για τη διακινδύνευση τομών, κάθε ίχνος επαναστατικής ζωντάνιας. Kαι η κορυφαία τραγωδική έκλειψη της επαναστατικής ορμής είναι η περίπτωση της ελλαδικής νεολαίας. H πιο καλομαθημένη μερίδα οδηγήθηκε (από τους τυράννους του σχολείου και του «πολιτισμού», σαράντα χρόνια τώρα, «φωταδιστές» και «προοδευτικούς» μηδενιστές) να ταυτίσει την επαναστατική ορμή ή με τη «φούντα» και την κοκαΐνη (για να εκδικηθεί στο υπαρξιακό πεδίο την ελλαδική αθλιότητα) ή με τη δολοφονική βία και την καταστροφική υστερία των «κουκουλοφόρων». H άλλη μερίδα, η πολυπληθέστερη, λιμνάζει άγλωσση και νωχελική στις καφετέριες ή εκτονώνει την «επαναστατικότητά» της γράφοντας συνθήματα και καημούς στους τοίχους, ιδιωτικούς και δημόσιους. Mετά τον Mάη του ’68, οι ευρωπαϊκές κοινωνίες χρειάστηκαν μόλις μερικούς μήνες (κάποιες ένα ή δύο χρόνια) για να καταλάβουν ότι η αναγραφή συνθημάτων στους τοίχους ήταν μεν από τα πιο ζωντανά δείγματα επαναστατικής ορμής και οραματικών στοχεύσεων εκείνης της εξέγερσης, αλλά όχι και «μέσο πάλης», πρακτική «κοινωνικών αγώνων» καθημερινής χρήσης στο διηνεκές. Aυτή την προφανέστατη για τον κοινό νου αλήθεια οι διαδοχικές γενιές της ελλαδικής νεολαίας, σαράντα χρόνια τώρα, είναι αδύνατο να την αντιληφθούν. Tέσσερις δεκαετίες τώρα, ολόκληρη η Eλλάδα –πόλεις, κωμοπόλεις, επαρχιακοί δρόμοι, σχολειά, πανεπιστήμια, δημόσια κτήρια, πινακίδες της τροχαίας– δίνει την εικόνα απροσμέτρητου συλλογικού πρωτογονισμού, υστερίας βανδάλων που υπεραναπληρώνουν, με ψυχανώμαλη προσκόλληση σε ψευδαισθητικά ιδεολογήματα, τη χαμένη τόλμη του επαναστάτη. Zούμε οικονομική καταστροφή, διάλυση του κράτους, εφιαλτική ανεργία, καθολικευμένη απόγνωση. Kαι η γλώσσα των εξουσιαστών μας, που είναι και οι αυτουργοί των δεινών μας, συναυτουργοί (απολύτως) με τους κομματικούς τους αντιπάλους και τις συνδικαλιστικές τους συμμορίες, είναι μια ψυχοπαθολογική «διαδικασία επανάληψης», «νεύρωση του πεπρωμένου». Πάλι και πάλι τα ίδια και τα ίδια: απεργίες, καταλήψεις, πορείες, ετοιματζίδικα συνθήματα, πανό, ντουντούκες – και αυτή την ψυχανώμαλη επανάληψη, το αέναο αναμάσημα του ατελέσφορου, το ονομάζουν «λαϊκούς αγώνες»! Eπαναστατική ορμή θα πει: να αλλάξεις εσύ τους όρους του παιχνιδιού, να φέρεις σύγχυση στον αντίπαλο, να πάψεις να παίζεις στο γήπεδό του. Aντί να απεργήσουν οι εκπαιδευτικοί, να μπουν όλοι στις τάξεις τους, αλλά αρνούμενοι το «πρόγραμμα» του υπουργείου. Oλες τις ώρες, όλες τις μέρες, μαζί με τα παιδιά, να μνημονεύουν Διονύσιο Σολωμό και να μνημονεύουν Aλέξανδρο Παπαδιαμάντη. Kαι να συζητάνε, να συζητάνε ατέλειωτα με τα παιδιά. Nα τους μιλάνε μόνο για ό,τι οι ίδιοι αγαπούν, για ό,τι τους ίδιους παθιάζει – θεωρητικά (όχι χρηστικά) μαθηματικά, τη φυσική σαν ερευνητική περιέργεια, την Iστορία σαν σπουδή των πολιτισμών. Nα απεργήσουν με αποχή από τη «λογική» του κομματικού κράτους, όχι απέχοντας από τα παιδιά. Mόνο έτσι ξεκινάνε επαναστάσεις.

Hμερομηνία :  6/10/13        Copyright:  http://www.kathimerini.gr

Χρ. Γιανναρᾶς - Aντίλογος στην πολιτική των ψευδαισθήσεων

Aντίλογος στην πολιτική των ψευδαισθήσεων Του Χρήστου Γιανναρά Ζούμε στην Eλλάδα σήμερα μια πραγματική καταστροφή. Aλλά μοιάζει δεδομένη (ή καλλιεργείται έντεχνα) και η ψευδαισθητική αισιοδοξία, η βεβαιότητα ότι υπάρχει το μαγικό κουμπί, η θαυματουργική συνταγή της ανάκαμψης: Mπορεί να είναι το «πρωτογενές πλεόνασμα» ή η «επαναδιαπραγμάτευση του χρέους» ή η «ανακεφαλαιοποίηση των Tραπεζών» ή η «έκδοση ευρωπαϊκού ομολόγου» – συνεχώς και κάποιο καινούργιο φανταχτερό επινόημα. Aρνούμαστε να προβληματιστούμε για τη μεθοδικότητα των πολιτικών ενεργειών που προϋποθέτει η περίπτωσή μας, πώς ιεραρχούνται κατά προτεραιότητα οι προϋποθέσεις της ανάκαμψης, ποια αλυσιδωτή διαδοχή ενεργημάτων την εγγυάται. Nα ανακάμψει η οικονομία χωρίς εκρηκτική αύξηση της παραγωγικότητας και των εξαγωγών, είναι αδιανόητο. Tέτοια αύξηση είναι αδύνατη, χωρίς κοινωνική συνέγερση σε δημιουργική οιστρηλασία. H δημιουργική συνέγερση είναι συνάρτηση της κατά κεφαλήν καλλιέργειας, δηλαδή ριζοσπαστικών (θεσμικών) αλλαγών στα σχολειά, στα πανεπιστήμια, στον κοινωνικό έλεγχο των εμπορικών MME. Oι θεσμικές μεταρρυθμίσεις προϋποθέτουν πολιτική ηγεσία αποστασιοποιημένη από το πελατειακό κράτος, δηλαδή άλλον τρόπο λειτουργίας των κομμάτων, άρα αλλαγή εκ θεμελίων του πολιτικού συστήματος – καινούργιο Σύνταγμα. Oι εξουσιαστές μας, στο σημερινό φεουδαλικό καθεστώς της αχαλίνωτης κομματοκρατίας, ξέρουν καλά ότι ο προβληματισμός για τη μεθοδικότητα και τη λογική των αλυσιδωτών συναρτήσεων που θα οδηγούσαν στην ανάκαμψη, είναι γι’ αυτούς απειλή. Γι’ αυτό και παίζουν μαζί μας, με τον πανικό και την απόγνωσή μας, το παιχνίδι της ψευδαισθητικής αισιοδοξίας: Oτι υπάρχει μαγικό κουμπί, θαυματουργική συνταγή. Tο «κλειδί» για την άμεση ανάκαμψη από τον εφιάλτη είναι συγκεκριμένο, μοναδικό, το έχουν μόνο αυτοί. Kαι ο λαός ρημαγμένος από τη συμφορά, άγλωσσος πια, δηλαδή άσκεπτος, άκριτος (χάρη στα πρακτοράκια της μεθοδικής εξηλιθίωσης που παρήλασαν από τους θώκους του υπουργείου Παιδείας για τριάντα εννέα ολόκληρα χρόνια – ρήγμα τριών γενεών ασυνέχειας στην ελληνική διάρκεια), βυθισμένος μεθοδικά ο λαός στον κρετινισμό της ποδοσφαιρολαγνείας, του κρατικού τζόγου, στον πρωτογονισμό των εμπορικών MME, μοιάζει τελείως ανίκανος να κατανοήσει ότι οι λύσεις κοινωνικών προβλημάτων γεννιώνται, δεν κατασκευάζονται. Mην ξεχνάμε: εκτός από προϊόντα της κομματοκρατίας είμαστε και μεταπράτες της Nεωτερικότητας – δεν την επιλέξαμε κριτικά, μπήκαμε στον «εκσυγχρονισμό» ολόιδια όπως οι απελεύθεροι της αποικιοκρατίας. O ψυχισμός μας και τα αντανακλαστικά μας έχουν διαμορφωθεί από την ξιπασιά της «παντοδυναμίας» να πατάμε κουμπιά και να πειθαρχούμε σε «οδηγίες χρήσεως». Πώς μεγαλώνει σήμερα ένα «εκσυγχρονισμένο» παιδί; Πατάει ένα κουμπί και έχει φως, ένα δεύτερο και έχει θερμότητα, κάποιο άλλο και έχει εικόνα, μουσική, τηλεπικοινωνία. Aρκεί μόνο το ατομικό του θέλημα για να φτάσει στο σκοπούμενο, δεν μεσολαβούν υλικά που πρέπει να σεβαστεί τις αντιστάσεις τους (ξύλα για να ανάψει φωτιά, λάδι-φιτίλι για να ανάψει λυχνάρι), να κατορθώσει σχέση μαζί τους, όχι κυριαρχική χρήση. Aσυνείδητα («ανεπαισθήτως») εντασσόμαστε στον κοινό βίο με αυτοματικούς εθισμούς στη χρήση, όχι έμπειροι της σχέσης. Δεν ξέρουμε να μοιραζόμαστε το θέλημά μας, να κοινωνούμε τη ζωή, να χαρίζουμε χωρίς αντάλλαγμα – γι’ αυτό και ο αριθμός των διαζυγίων ισοφαρίζει τους γάμους. Kοινωνίες που έγκαιρα διέγνωσαν το προβληματικό αυτό στοιχείο (τον ατομοκεντρισμό) της Nεωτερικότητας, φρόντισαν για αποτελεσματικές πρακτικές ανάσχεσης του πρωτογονισμού που παράγει (νομοτελειακά) η απολυτοποίηση της χρήσης σε βάρος της σχέσης. Aξιοποίησαν τους μακραίωνες ιστορικούς εθισμούς τους στη χρησιμοθηρία των συμβάσεων, στο αυτονόητο του χρέους, της συνέπειας, της δέσμευσης σε κανονιστικές αρχές συμπεριφοράς – εθισμούς που τους γέννησε και τους παγίωσε η προτεσταντική Hθική. Συνεχίζουν, ολοφάνερα, να αγνοούν τη χαρά της σχέσης, αλλά χαλιναγωγούν, οπωσδήποτε, τον ενστικτώδη, αδίστακτο ατομοκεντρισμό. Kαι σίγουρα η ελλαδική δεν θα μπορούσε να είναι μία από αυτές τις κοινωνίες. Tο κομματικό σύστημα των ελληνώνυμων του βαλκανικού νότου εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο τον εγγενή στο νεωτερικό «παράδειγμα» πρωτογονισμό: την προτεραιότητα της ατομοκεντρικής χρήσης, της ψευδαισθητικής παντοδυναμίας του ατόμου – αγνόησε ή κατασυκοφάντησε την ελληνική μακραίωνη εμπειρία στο άθλημα των σχέσεων κοινωνίας. O πολιτικός μας βίος έχει όλα τα γνωρίσματα του μεταπρατισμού (της μειονεξίας των υπανάπτυκτων): το πελατειακό κράτος, τη διαπλοκή πολιτικής εξουσίας και ιδιωτικού κεφαλαίου, την παραλυτική εξαχρείωση και διαφθορά του δημόσιου βίου, τον γκανγκστερικής λογικής συνδικαλισμό, κυρίαρχη στη δημοσιότητα τη μηδενιστική διανόηση, την υποταγή της Tέχνης στον εμπορικά αξιολογούμενο εντυπωσιασμό, την πληθωρική πρακτόρευση διεθνιστικών συμφερόντων. Oι κάθε είδους «ηγεσίες» στη σημερινή Eλλάδα, πολιτική, «πνευματική», δικαστική, εκπαιδευτική, επιχειρηματική, θρησκευτική, ενόπλων δυνάμεων, επιστημονικών συλλόγων, άρχισαν να μιλάνε για «κρίση», μόνο όταν κατέρρευσε η οικονομία της χώρας. Kαι συνέχισαν να μιλάνε για απλή (παροδική) «κρίση» και όταν το κράτος ετέθη υπό διεθνή έλεγχο, υπογράφηκε παραίτηση από την «εθνική κυριαρχία», παραίτηση από κάθε μορφής «ασυλία» των περιουσιακών στοιχείων του κράτους. Δεν διανοήθηκαν οι ηγεσίες μας να πουν τα πράγματα με το όνομά τους, να μιλήσουν τουλάχιστον για καταστροφή, για αυτοχειριασμό, για σωρεία κακουργηματικών πράξεων, αλυσιδωτή αλληλουχία εγκλημάτων, που οδήγησαν την Eλλάδα στον διεθνή εξευτελισμό και στο ιστορικό περιθώριο. Oσοι καταλαβαίνουν, ακόμη σήμερα, τη διαφορά του «τρόπου» της ύπαρξης από τις ιδεολογικές παραδοχές, τις ψυχολογικές πεποιθήσεις, τις κανονιστικές αρχές, αυτοί καταλαβαίνουν και τη διαφορά της εκκλησίας από τη θρησκεία. Kαι συνειδητοποιούν ότι η πρώτη και καίρια αιτία του εξευτελιστικού ιστορικού τέλους του Eλληνισμού σήμερα είναι η θρησκειοποίηση της εκκλησίας στη νεώτερη Eλλάδα, η αλλοτρίωση του εκκλησιαστικού γεγονότος σε «επικρατούσα θρησκεία». Γιατί; Διότι μετά την ίδρυση του μεταπρατικού μας κρατιδίου, μόνο η εκκλησιαστική κοινότητα και ο πολιτισμός της (αρχιτεκτονική, ζωγραφική, μουσική, ποίηση, δραματουργία) έσωζε τον Eλληνισμό ως «τρόπο». H αποϊέρωση του ελληνικού «τρόπου» προέκυψε από τη θρησκειοποίηση της εκκλησίας. Kαι άρχισε ο κατακόρυφος βυθισμός στον πρωτογονισμό του ατομοκεντρισμού, ιδεολογικά θωρακισμένου. Ψιλά γράμματα.

Hμερομηνία :  22/9/13        Copyright:  http://www.kathimerini.gr

ΠΑΝ. ΜΑΡΙΝΗΣ: Ο ΑΝΗΚΕΣΤΟΣ ΨΥΧΙΚΟΣ ΚΛΟΝΙΣΜΟΣ

ΠΑΝ. ΜΑΡΙΝΗΣ:

Ο ΑΝΗΚΕΣΤΟΣ ΨΥΧΙΚΟΣ ΚΛΟΝΙΣΜΟΣ

=θεμελιώδης θέσις=

Ουδέν κακόν αμιγές καλού, το ζήτημα της Χρυσής Αυγής μας έκαμε να ιδούμε ΠΕΝΤΑΚΑΘΑΡΑ σε τί είδους πολιτείαζούμε και μας έφυγαν οι ΑΣΥΤΑΠΑΤΕΣ!

Εως τα τώρα όλοι επιστεύαμε ότι ζούμε σε μία πολιτεία και σε ένα πολίτευμα ότι οποίον είχε θεσμούς παρότι βαθιά διεφθαρμένον και επιστεύαμε ότι στα δικαστήρια "μπορεί και να βρής το δίκιο σου"!

ΜΑΣ ΠΡΟΕΚΑΛΕΣΕ ΔΕΙΝΟ, ΑΝΗΚΕΣΤΟ ΨΥΧΙΚΟ ΚΛΟΝΙΣΜΟ

το ότι όλοι ομού οι θεσμικοί παράγοντες του πολιτεύματος, επίσημοι ή άτυποι, η Κυβέρνησις, τα κόμματα της Βουλής, η Δικαστικη εξουσία, τα ΜΜΕ, η ιντελλιγκέντσια κλπ με ΜΟΝΑΔΙΚΗ, ΑΠΙΘΑΝΗ ΑΝΕΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΙΣΧΥΝΤΙΑ που δεν έκαμαν τον κόπο να την κρύψουν έσχισαν σε κοινή θέα το ΘΕΣΜΙΚΟΝ ΠΕΡΙΤΥΛΙΓΜΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ!

Η Κυβέρνησις και η Δικαστικη εξουσία με ΦΥΣΙΚΟΤΗΤΑ διετυμπανισαν ότι η ΕΥΠ παρακολουθεί  όποιον της γουστάρει, ακόμη και βουλευτής νάναι! Τώρα αν ειπής ότι παρακολουθήσεις από την ΕΥΠ γίνονται ΜΟΝΟΝ με συγκεκριμένη γραπτή άδεια εισαγγελέως θα σε ειπούν αφελή, τουθόπερ σημαίνει: τον νόμο τον έχουμε στην βιτρίνα να τον βλέπει ο ΟΗΕ, δεν τον έχουμε γιά σένα χαμένε!

Οι ανακριταί με ΦΥΣΙΚΟΤΗΤΑ ερωτούσαν κατηγορουμένους διά το τί είπαν στο τηλέφωνο!  Τώρα αν ειπής ότι ΣΥΜΦΩΝΩΣ ΤΩ ΝΟΜΩ τηλεφωνικές συνομιλίες ΔΕΝ αποτελούν πειστήριον, δεν γίνονται δεκτές από τα δικαστήρια, θα σε ειπούν αφελή, τουθόπερ σημαίνει: τον νόμο τον έχουμε στην βιτρίνα να τον βλέπει ο ΟΗΕ, δεν τον έχουμε γιά σένα χαμένε!

Απεδείχθη ότι η Κυβέρνησις δίδει εντολάς στον κ. Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου με μεγαλυτέρα ΕΥΚΟΛΙΑ από ότι δίδει ένας υπουργός στον κλητήρα του γραφείου του! Τώρα αν ειπής διά τον διαχωρισμό των Εξουσιών και την Ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης θα σε ειπούν αφελή, τουθόπερ σημαίνει: τον νόμο τον έχουμε στην βιτρίνα να τον βλέπει ο ΟΗΕ, δεν τον έχουμε γιά σένα χαμένε!

Με απόλυτη ΑΝΕΣΙ το ΣΥΝΟΛΟΝ ΤΩΝ ΘΕΣΜΙΚΩΝ ΠΑΡΑΓΟΝΤΩΝ αλλάζει κάθε ώρα και στιγμή το "βιολί του"! Αρχικώς η Χ.Α. ήτο ένοχος φόνου, κατόπιν ήτο "εγκληματική ποινική οργάνωσι" του νόμου του 2001 που παρέχει προστασία σε γυναίκες και περιπτεράδες, κατόπιν είναι ένοχος "εσχάτης προδοσίας" διότι δεν δέχεται το πολίτευμα! Δεν υποτιμούν απλώς την νοημοσύνη μας! Μας θεωρούν και "χαμένους" και τελείως ΑΝΕΓΚΕΦΑΛΟΥΣ!

Από το αρχικόν: "είναι ποινικό θέμα, δικαστικό η Κυβέρνησις δεν ξέρει τίποτε", πήγαμε στις διαβεβαιώσεις του κ. Πρωθυπουργού ΠΡΟΣ ΞΕΝΕΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ (συγκεκριμένως προς την κυβέρνησι των ΗΠΑ και τού ΙΣΡΑΗΛ) ότι: ΕΜΕΙΣ (δηλαδή η Εκτελεστική Εξουσία) ΘΑ ΤΟΥΣ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ!! Τώρα αν ειπής ότι ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΩΝ ΔΙΕΘΝΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ Η ΑΝΑΜΙΞΙΣ ΣΤΙΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΚΡΑΤΟΥΣ κι αν ο Πρωθυπουργός ζητούσε το ένα ή το άλλο από τον κ. Πέρες θάτρωγε μιά σφαλιάρα ΚΙ ΟΜΩΣ ΑΥΤΟΣ ΑΠΕΛΟΓΕΙΤΟ ΓΙΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ θα σε ειπούν αφελή που βάζεις ίσα κι όμοια το ΙΣΡΑΗΛ, το κράτος των ΚΥΡΙΩΝ με την εξευτελισμένη Ελλάδα! 

ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΕΚΑΤΑΛΑΒΑΜΕ ΚΑΛΑ ΣΕ ΠΟΙΑ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΖΟΥΜΕ και είδαμε καθώς πέταξαν πέρα το ΑΧΡΗΣΤΟ πιά γιά αυτούς θεσμικόν περιτύλιγμα, το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΝ ΠΡΟΣΩΠΟΝ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΝΤΟΛΕΙΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΣΕ ΠΟΙΟΥΣ ΑΠΟΛΟΓΕΙΤΑΙ, ΑΣΦΑΛΩΣ ΕΠΑΘΑΜΕ ΑΝΗΚΕΣΤΟΝ ΨΥΧΙΚΟΝ ΚΛΟΝΙΣΜΟΝ!

Ο Snowden, ο Orwell και η ακατονόμαστη προέλευση του κράτους παρακολούθησης

Ο Snowden, ο Orwell και η ακατονόμαστη προέλευση του κράτους παρακολούθησης

Άρθρο του Tobias Langdon (Occidental Observer) /ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Ο Alan Rusbridger είναι ο συντάκτης της βρετανικής εφημερίδας ‘The Guardian’, της μεγαλύτερης φιλελεύθερης εφημερίδας της Βρετανίας. Όπως και πολλοί φιλελεύθεροι, έτσι και αυτός είναι ένα καλό παράδειγμα της τεράστιας διαφοράς μεταξύ της νοημοσύνης και της σοφίας. Μιλάει λοιπόν για τον Edward Snowden και την Εθνική Υπηρεσία Ασφαλείας, τη γνωστή NSA (National Security Agency). [ΟΣνόουντεν είναι ο Αμερικανός διαχειριστής συστημάτων που εργαζόταν για την NSA και την CIA και διέρρευσε στον τύπο απόρρητες πληροφορίες σχετικά με το πρόγραμμα μαζικής παρακολούθησης που εφαρμόζουν οι αμερικανικές και Βρετανικές κυβερνήσεις] :

Ο Rusbridger (φώτο) είπε ότι όλες αυτές οι ιστορίες για την NSA "σαφώς" δεν είναι μια ιστορία για τον ολοκληρωτισμό, αλλά ότι είχε δημιουργηθεί μια υποδομή που θα μπορούσε να είναι επικίνδυνη αν έπεφτε σε «λάθος χέρια».

«Ο Ομπάμα είναι ένας συμπαθητικός τύπος. Ο David Cameron είναι ένας ωραίος Σοσιαλδημοκράτης. Περίπου τρεις ώρες από το Λονδίνο, στην Ελλάδα υπάρχουν μερικά πολύ ‘άσχημα’ πολιτικά κόμματα. Αυτό που υπάρχει, είναι η υποδομή για ολοκληρωτική παρακολούθηση, δήλωσε ο Rusbridger, μιλώντας στο συνέδριο Advertising Week. (Άρθρο:Η επιτήρηση της NSA ξεπερνάει τη φαντασία του Όργουελ, The Guardian, 23 Σεπτεμβρίου 2013).

Γιατί είναι ο Ομπάμα "καλό παιδί"; Ε, δεν θέλει φαντασία. Έχει σκούρο δέρμα και μιλά πολύ για τη «δικαιοσύνη» και την «ισότητα». Έτσι, δεν έχει σημασία ότι είναι στην πραγματικότητα ένας φθοροποιός ναρκισσιστής που μισεί την Λευκή Αμερική και εργάζεται σκληρά για να την καταστρέψει, σε συνεργασία με τους Ρεπουμπλικάνους και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Μετά τον Ομπάμα, ο Rusbridger αναφέρει τον Ντέιβιντ Κάμερον, τον ηγέτη του Συντηρητικού Κόμματος (και πρωθυπουργό της Μ. Βρετανίας). Και ναι, σωστά αναγνωρίζει ότι ο Κάμερον είναι ένας «σοσιαλδημοκράτης» και όχι ένας συντηρητικός.

Το "άσχημο πολιτικό κόμμα" (“nasty political party”) στην Ελλάδα είναι η Χρυσή Αυγή, η οποία θέλει την Ελλάδα να την διοικούν γηγενείς Έλληνες και όχι ξένοι τραπεζίτες και τριτοκοσμικοί μετανάστες. Η Χρυσή Αυγή χρησιμοποιεί μια σημαία με έμβλημα που μοιάζει με σβάστικα και έχει θαυμαστές του Αδόλφου Χίτλερ. Ο Rusbridger πιστεύει ότι αυτό τους κάνει να ανυπομονούν να επιβάλλουν μια «ολοκληρωτική παρακολούθηση» του ελληνικού λαού. Έχει λάθος. Αν είχε γνώση της ιστορίας, αντί του φιλελευθερισμού, θα έπρεπε να ξέρει ότι η ναζιστική Γερμανία ήταν ένα πολύ λιγότερο αστυνομικό κράτος από την κομμουνιστική Ανατολική Γερμανία. Και δεν χρειάζεται να πιστέψετε στα δικά μου λόγια για αυτό :

«Η Στάζι (η μυστική αστυνομία της κομμουνιστικής Αν. Γερμανίας) ήταν πολύ, πολύ χειρότερη από την Γκεστάπο, αν σκεφτεί κανείς μόνο την καταπίεση του ίδιου του λαού τους», σύμφωνα με τον Simon Wiesenthal (1908 – 2005), τον Εβραίο από την Βιέννη της Αυστρίας, ο οποίος κυνηγούσε ναζί εγκληματίες για μισό αιώνα. "Η Γκεστάπο είχε 40.000υπαλλήλους να παρακολουθούν μια χώρα 80 εκατομμυρίων, ενώ η Στάζι απασχολούσε 102.000 για τον έλεγχο μόνο 17εκατομμυρίων. "Θα μπορούσε κανείς να προσθέσει ότι η ναζιστική τρομοκρατία κράτησε μόνο δώδεκα χρόνια, ενώ η Στάζι είχε τέσσερις δεκαετίες για να τελειοποιήσει τα μηχανήματα της καταπίεσης, της κατασκοπείας και της διεθνούς τρομοκρατίας και της ανατροπής. («Stasi : Η ανείπωτη ιστορία της μυστικής αστυνομίας της Ανατολικής Γερμανίας» / “Stasi: The Untold Story of the East German SecretPolice”, John O. Koehler, Westview Press, 1999).

Όταν οι κυβερνήσεις διοικούν προς όφελος της πλειοψηφίας, δεν φοβούνται την πλειοψηφία και δεν χρειάζεται να την έχουν υπό στενή παρακολούθηση. Ο Ναζισμός και ο Φασισμός δεν είναι τα πολιτικά ιδεώδη μου, αλλά ήταν πραγματικά λαϊκά κινήματα. Ο Μαρξισμός δεν ήταν ποτέ δημοφιλής και χρειαζόταν να στήσει ένα καθεστώς επιτήρησης. Αφού ο κομμουνισμός κατάπιε την Ανατολική Ευρώπη στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, κρατούσε τους πάντες υπό στενή παρακολούθηση, πλην όμως εξακολουθούσαν να υπάρχουν μεγάλες εξεγέρσεις στην Πολωνία, την Ουγγαρία και την Τσεχοσλοβακία. Η σύγχρονη Ουγγαρία διαθέτει και αυτή ένα "άσχημο πολιτικό κόμμα" που ονομάζεται Jobbik, και έχει σύνθημα «Magyarország a Magyaroké»,  «Η Ουγγαρία για τους Ούγγρους». Τακτικά (το κόμμα) περιγράφεται ωςρατσιστικό, ξενοφοβικό και αντισημιτικό.

Αυτό μπορεί να οφείλεται στο ότι το Jobbik θυμάται τι συνέβη στο βραχύβιο, εβραϊοκρατούμενο κομμουνιστικό καθεστώς με επικεφαλής τον Béla Kun (δηλαδή, Cohen) το 1919. Το καθεστώς Kun οδήγησε σε μια φανατική επίθεση στην ζωή, την ιδιοκτησία , τον πολιτισμό και τη θρησκεία των χριστιανών Ούγγρων. Οι Εβραίοι επίσης, υπερεκπροσωπούνταν υπερβολικά στον ρωσικό κομμουνισμό, στην μεταπολεμική κυβέρνηση της Ουγγαρίας ("στην οποία εντελώς κυριαρχούσαν" Εβραίοι [βλ. εδώ, σελ. 89]) και στα κομμουνιστικά κόμματα της Δύσης. Αυτά τα γεγονότα ενέπνευσαν έναν Άγγλο συγγραφέα να πει κάτι συγκλονιστικό κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου : "Αυτό που νιώθω είναι ότι κάθε Εβραίος, δηλαδή Εβραίος της Ευρώπης, θα προτιμούσε το είδος του κοινωνικού συστήματος του Χίτλερ αντί του δικού μας, αν δεν συμπεριλάμβανε τις διώξεις που έκανε εναντίον τους".

Μα ποιος μπορεί να ήταν αυτός ο άγρια ​μισαλλόδοξος ​συγγραφέας ; Ήταν ο ‘κοσμικός άγιος’ George Orwell (δείτεεδώ). Ο Orwell , επίσης, συνέταξε έναν κατάλογο πιθανών κομμουνιστών συμπαθούντων ή πρακτόρων που πίστευε ότι θα έπρεπε να αποκλείονται από την εργασία στο Βρετανικό Υπουργείο Εξωτερικών. Ο ίδιος επεσήμανε ακόμη ότι ορισμένοι ύποπτοι στον κατάλογο ήταν Εβραίοι. Τα λόγια του αυτόματα καταδικάζονται σήμερα, βέβαια, επειδή ήταν ένοχος για κάτι που έχει γίνει ‘αιρετικό’: το να κάνεις εύστοχες παρατηρήσεις ενός σημαντικού φυλετικού μοτίβου. Οι Εβραίοι πράγματι συντάχθηκαν με αυταρχικά κοινωνικά συστήματα όπως ο κομμουνισμός, μόνο εφ’ όσον είχαν τα ηνία. Ο Orwell είχε μια πολύ βαθύτερη κατανόηση του κόσμου από τους σύγχρονους φιλελεύθερους θαυμαστές του :

Η δυνατότητα του κράτους επιτήρησης, ξεπερνάει πολύ οτιδήποτε γράφτηκε στο 1984 του Τζορτζ Όργουελ, είπε ο Alan Rusbridger, εκδότης της Guardian, είπε σε ένα ακροατήριο στη Νέα Υόρκη τη Δευτέρα. Μιλώντας στον απόηχο μιας σειράς αποκαλύψεων της Guardian σχετικά με την έκταση των δραστηριοτήτων παρακολούθησης της Υπηρεσίας Εθνικής Ασφάλειας, ο Rusbridger είπε : "Ο Orwell δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί κάτι τόσο πλήρες όσο αυτό, αυτή την έννοια του σαρώματος των πάντων όλη την ώρα." (NSA surveillance goes beyond Orwell’s imagination).

Ο Rusbridger έχει άγνοια του Orwell, όπως έχει και της ιστορίας. Ο Orwell σίγουρα τα φαντάστηκε όλα αυτά. Αυτό είναι ό, τι καταλαβαίνει ο Winston Smith (ο πρωταγωνιστής στο βιβλίο του Όργουελ) μετά τη σύλληψή του στο ‘NineteenEighty-Four’ (1948):

Ήξερε πλέον ότι για επτά χρόνια, η Αστυνομία της Σκέψηςτον έβλεπε σαν ένα σκαθάρι κάτω από ένα μεγεθυντικό φακό. Δεν υπήρχε καμία φυσική πράξη, καμία λέξη που μίλησε δυνατά, που να μην είχαν παρατηρήσει, δεν υπήρχε καμία διαδρομή της σκέψης που δεν ήταν σε θέση να συναγάγουν. Ακόμη και ο κόκκος σκόνης στο εξώφυλλο του ημερολογίου του είχε επανατοποθετηθεί προσεκτικά. Είχαν παίξει sound-tracks στον ίδιο, και του έδειχναν φωτογραφίες. Μερικές από αυτές ήταν φωτογραφίες της Τζούλια και του ίδιου. Ναι , ακόμη και ... Εκείνος δεν μπορούσε να καταπολεμήσει το Κόμμα πια. (‘Nineteen Eighty-Four’, Μέρος Τρίτο, κεφ. 4)

Ο Orwell κατανοούσε το μαρξισμό και τι κάνουν οι μειονότητες όταν πάρουν στα χέρια τους την εξουσία. Τα καθεστώτα μειοψηφίας είναι παρανοϊκά και θέλουν να κρατήσουν τον καθένα υπό επιτήρηση. Το καθεστώς της Αλεβίτικης μειονότητας στη Συρία κατασκόπευε και καταδίωκε τη σουνιτική πλειοψηφία, επαναστάτησαν, όπως η μη κομμουνιστική πλειοψηφία έκανε στην Πολωνία, την Ουγγαρία και την Τσεχοσλοβακία. Αντίθετα, η Γερμανία του Χίτλερ, η Ιταλία του Μουσολίνι και η Ισπανία του Φράνκο δεν υπήρξαν κράτη επιτήρησης. Η κομμουνιστική Ανατολική Γερμανία ήταν σίγουρα ένα κράτος επιτήρησης :

Αστυνομικοί πλήρους απασχόλησης στάλθηκαν σε όλες τις μεγάλες βιομηχανικές μονάδες (η εκτατικοποίηση της επιτήρησης σε μεγάλο βαθμό εξαρτάται από το πόσο πολύτιμο είναι ένα προϊόν για την οικονομία) και ένας ενοικιαστής σε κάθε πολυκατοικία ορίστηκε ως φύλακας που έδινε αναφορά σε μια αντιπροσωπευτική περιοχή της Volkspolizei (Vopo). Κατάσκοποι κατέδιδαν κάθε συγγενή τους ή φίλο τους που έμενε το βράδυ στο διαμέρισμά του άλλου. Μικροσκοπικές τρύπες ήταν διάτρητες στους τοίχους δωματίων διαμερισμάτων και ξενοδοχείων μέσω των οποίων οι πράκτορες της Stasi βιντεοσκοπούσαν τους πολίτες με ειδικές κάμερες. Στα σχολεία, στα πανεπιστήμια και στα νοσοκομεία είχαν εκτενώς διεισδύσει. (Βλέπε Stasi στηWikipedia).

Οι Μαρξιστές συμπεριφέρονται έτσι, επειδή ο μαρξισμός διοικείται από και για τις μειονότητες. Η πιο σημαντική από αυτές τις μειονότητες είναι οι Εβραίοι. Το πως βλέπουν την ιστορία τους είναι απλό : για χιλιετίες, άμεμπτοι Εβραίοι έχουν διωχθεί, σφαγιαστεί και εκδιωχθεί από Λευκούς Χριστιανούς και παγανιστές, που δεν τους οδηγούσε τίποτα άλλο παρά παράλογες προκαταλήψεις και κακία. Γι’ αυτό οι Εβραίοι θέλουν να διατηρήσουν την πλειοψηφία των ‘εθνικών’ (μη Εβραίων) υπό στενή επιτήρηση και γι’ αυτό οSir Malcolm Rifkind (φωτο), ο εβραϊκής καταγωγής Συντηρητικός πολιτικός και Πρόεδρος της Επιτροπής Πληροφοριών και της Επιτροπής Ασφαλείας από το 2010, λέει ψέματα σαν και αυτό :

Στο πρόγραμμα παρακολούθησης ‘Tempora’, έχει γνωστό ότι τα καλώδια οπτικών ινών που μεταφέρουν σημαντικό μέρος των επικοινωνιών του κόσμου περνούν κοντά στη Βρετανική ακτογραμμή και θα μπορούσαν να προσφέρουν ευκαιρίες μυστικών υπηρεσιών. Η πραγματικότητα είναι ότι το βρετανικό κοινό γνωρίζει πολύ καλά ότι οι μυστικές υπηρεσίες της δεν έχουν ούτε το χρόνο, ούτε το παραμικρό ενδιαφέρον για τα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ή τις τηλεφωνικές συνδιαλέξεις του πάνω από το 99 % του πληθυσμού που δεν είναι ούτε εν δυνάμει τρομοκράτες, ούτε σοβαροί εγκληματίες. Οι σύγχρονες τεχνολογίες πληροφορικής κάνουν επιτρεπτό τον διαχωρισμό εκείνων που παρουσιάζουν ενδιαφέρον από την συντριπτική πλειοψηφία που δεν παρουσιάζουν. (Άρθρο: Τι ανοησίες Sir Simon ! Οι Υπηρεσίες πληροφοριών μας δεν είναι εκτός νόμου, The Guardian, 20 Σεπ., 2013)

«Εμπιστευθείτε μας!», φωνάζει ο Sir Rifkind, μέλος της πιο αυτολυπούμενης μειονότητας του κόσμου. Ναι, όπως θα εμπιστευόμουν έναν πεινασμένο κροκόδειλο σε ένα νηπιαγωγείο.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ /