Νετανιάχου: «Θα διώξω τους παράνομους μετανάστες που απειλούν την εβραϊκή μας ταυτότητά»

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Νετανιάχου: «Θα διώξω τους παράνομους μετανάστες που απειλούν την εβραϊκή μας ταυτότητά»

Jerusalem Post / ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Νέα αντι - μεταναστευτική νομοθεσία θα ψηφιστεί από την Κνεσέτ, υποσχέθηκε ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Βενιαμίν Νετανιάχου σε πρόσφατη ομιλία του στην Κνεσέτ (βουλή του Ισραήλ).

«Θα αποτρέψουμε την παράνομη διείσδυση στη γη μας, η οποία απειλεί την εβραϊκή ταυτότητά μας», είπε ο Νετανιάχου στην τελετή έναρξης της χειμερινής περιόδου τηςΚνέσετ.

Ο πρωθυπουργός δεσμεύεται να βοηθήσει τους κατοίκους του νότιου Τελ Αβίβ και του Eilat, οι οποίοι, όπως είπε, του φωνάζουν, επειδή οι γειτονιές τους έχουν «πλημμυρίσει» απόμετανάστες.

Σύμφωνα με τον Νετανιάχου, ο συνδυασμός ενός φράχτη στα σύνορα, οικονομικών μέτρων, διεθνή διαλόγου και κρατητηρίων μείωσε τον αριθμό των μεταναστών που περνούν στο Ισραήλ.

Στα μέσα Σεπτεμβρίου, το Ανώτατο Δικαστήριο ανέτρεψε την τροποποίηση του νόμου περί διείσδυσης,  ο οποίοςεπέτρεπε στο Ισραήλ να κρατάει όσους εισέρχονται παράνομα στη χώρα για διάστημα έως τρία έτη σε κέντρα κράτησης εν αναμονή της αναθεώρησης του καθεστώτος του πρόσφυγα. Το δικαστήριο αποφάνθηκε ότι το κράτος πρέπει να εξετάσει τα αιτήματα ασύλου καθενός από τους μετανάστες που φυλάσσονται στο κέντρο κράτησης Saharonim εντός 90 ημερών.

«Αν χρειαστεί, θα περάσουμε έναν άλλο νόμο που θαλειτουργεί με την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου [πουανατρέπει μια αντι - μεταναστευτική νομοθεσία] και θα έχουμε κυριαρχία στα σύνορά μας», είπε ο Νετανιάχου.

Σε αυτό το πνεύμα, ο Tomer Rosner, ο νομικός σύμβουλος Εσωτερικών της Κνεσέτ και της Επιτροπής Περιβάλλοντος προτείνει ότι μια ανοικτή εγκατάσταση θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να στεγάσει τους παράνομους Αφρικανούς μετανάστες, επιτρέποντας να ικανοποιούνται οιβασικές τους ανάγκες, αλλά χωρίς υποχρεωτικό εγκλεισμό, με την ελευθερία να έρχονται και να φεύγουν όποτε θέλουν.

Μιλώντας σε μια συνάντηση για το θέμα των μεταναστών, οRosner είπε ότι δεν θα πρέπει να διατηρούνται υπό φρούρηση, αλλά δεν θα είναι νομικά σε θέση να εργαστούν στο Ισραήλ. Σύμφωνα με την πρόταση, το κράτος θα επιδεινώσει, επίσης, τις νομικές συνέπειες για τους ανθρώπους που απασχολούν παράνομα μετανάστες.

Ο βουλευτής του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος Meretz,Michal Roisin, κάλεσε την κυβέρνηση να εφαρμόσει μια οριστική λύση στο μεταναστευτικό ζήτημα .

«Κάθε κυβέρνηση έχει πει στους κατοίκους του νότιου Τελ Αβίβ ότι θα κλωτσήσει έξω τους αιτούντες άσυλο, θα τουςβάλει όλους σε λεωφορεία και θα τους στείλει σε μια τρίτη χώρα ή κάπου αλλού. Όλο αυτό τους λένε αντί να τους πουνότι αυτό είναι ένα εθνικό πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί».

Σχ. ΚΟ:

1.Επ! Που πήγε το «ιδεώδες» της πολυπολιτισμικότητας,(για το οποίο αγωνίζεται η εβραϊκή διασπορά); 

2. Άλλος προωθεί «αντιρατσιστκούς» νόμους και άλλος «αντιμεταναστευτικούς». 

    

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Κομμουνιστικές «δίκες»: Ο Ούγγρος καρδινάλιος που καταδικάστηκε ισόβια επειδή σκόπευε να ξεκινήσει τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο!

Κομμουνιστικές «δίκες»: Ο Ούγγρος καρδινάλιος που καταδικάστηκε ισόβια επειδή σκόπευε να ξεκινήσει τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο!

Τον Μάρτιο του 2012, το όνομα του Ούγγρου καθολικού καρδινάλιου Josef Mindszenty, αρχιεπισκόπου του Esztergom και προκαθήμενου της Ουγγαρίας, αποκαταστάθηκε πλήρως από νομικής, ηθικής και πολιτικής απόψεως με νόμο που ψηφίστηκε από το ουγγρικό κοινοβούλιο στη Βουδαπέστη και με απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου της χώρας.

Και οι δύο αρχές αναγνώρισαν την πλήρη αθωότητά του αρχιεπισκόπου και κήρυξαν άκυρες όλες τις χαλκευμένες κατηγορίες εναντίον του από τους κομμουνιστές διώκτες του.

Ο καρδινάλιος Mindszenty είχε συλληφθεί από το κομμουνιστικό καθεστώς το 1948.

Ο József Mindszenty γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου 1892 στο χωριό Csehimindszent, της τότε Αυστρο-Ουγγαρίας. Ο πατέρας του ήταν δικαστής. Χειροτονήθηκε ιερέας το 1915. Συνελήφθη από την κυβέρνηση του Mihály Károlyi στις 9 Φεβρουαρίου 1919 και έμεινε στην φυλακή μέχρι την πτώση του κομμουνιστικής κυβέρνησης του Béla Kun στις 31 Ιουλίου. Στις 25 Μαρτίου 1944 χειροτονήθηκε επίσκοπος του Veszprém. Συνελήφθη στις 27 Νοεμβρίου του 1944, από το καθεστώς «Σταυρός από Βέλη» και αφέθηκε τον Απρίλιο του 1945, με την κατάρρευση του καθεστώτος.

Στις 26 Δεκεμβρίου του 1948, ο Καρδινάλιος Mindszenty συνελήφθη από τους κομμουνιστές κατηγορούμενος για προδοσία, συνωμοσία και παράβαση των νόμων της νεοσύστατης κομμουνιστικής κυβέρνησης. Λίγο πριν από τη σύλληψή του, έγραψε μια σημείωση σύμφωνα με την οποία δήλωνε ότι δεν είχε συμμετοχή σε καμία συνωμοσία και κάθε ομολογία που θα μπορούσε να κάνει θα ήταν αποτέλεσμα απειλής.

Η δίκη-παρωδία του άρχισε στις 3 Φεβρουαρίου 1949 και μετά από 5 ημέρες, στις 8 Φεβρουαρίου, ο Mindszenty καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη για «προδοσία εναντίον της κομμουνιστικής κυβέρνησης».

Οι κομμουνιστές βασανιστές του, του χορήγησαν ναρκωτικά ενδοφλέβια, και τον έβαλαν να υπογράψει μια «ομολογία», σύμφωνα με την οποία συνωμοτούσε εναντίον της κομμουνιστικής δικτατορίας και "δήλωνε" επίσης, ότι έκλεψε τα διαμάντια του ουγγρικού στέμματος, προκειμένου να στέψει το νόμιμο διάδοχο του ουγγρικού θρόνου, τον αρχιδούκα Otto von Habsburg, ως αυτοκράτορα της Ανατολικής Ευρώπης και ότι επίσης, σχεδίαζε να ξεκινήσει έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο εναντίον της Μόσχας και ότι αφού οι Αμερικάνοι κέρδιζαν αυτό τον πόλεμο, ο ίδιος θα αναλάμβανε την πολιτική εξουσία στην Ουγγαρία!

Ο ιεράρχης - σύμβολο απελευθερώνεται και επιστρέφει στο μισοερειπωμένο κτίριο της έδρας του

Ο επιφανής Καρδινάλιος αφέθηκε ελεύθερος κατά την αντικομμουνιστική εξέγερση του 1956 και έλαβε άσυλο στην πρεσβεία των ΗΠΑ στη Βουδαπέστη για 15 χρόνια.

Αμέσως εγκωμίασε τους εξεγερμένους και έκανε μια ραδιοφωνική εκπομπή υπέρ της αντικομμουνιστικής εξέγερσης.

Όμως, η απλή παρουσία του Καρδινάλιου στην πρεσβεία των ΗΠΑ συνέχισε να ενοχλεί αφάνταστα το μαρξιστικό καθεστώς. Ως εκ τούτου, το καθεστώς πίεσε το Βατικανό, να εφαρμόσει την "Ostpolitik", ώστε ο Προκαθήμενος να φύγει από την Ουγγαρία και να παραιτηθεί από τα εκκλησιαστικά του αξιώματα. Τα γεγονότα αυτά έλαβαν χώρα το 1971 μετά από έντονη διπλωματική πίεση από την Αγία Έδρα , υπό την αιγίδα του Πάπα Παύλου VI.

Η Καθολική Εκκλησία δεν αποδέχθηκε ποτέ την καταδίκη του από το Κομμουνιστικό δικαστήριο και αφόρισε τους κομμουνιστές δικαστές και όλους όσους ενεπλάκησαν σε αυτή την στημένη καταδίκη.

“Ego debuissem mori in Hungaria” («Θα έπρεπε να είχα πεθάνει στην Ουγγαρία») , είπε με θλίψη ο Καρδινάλιος, κοιτάζοντας την πραγματικότητα που βρήκε στο Βατικανό μετά την έξοδο από τη χώρα του, όπως γράφει ο καρδινάλιος Casaroli στα απομνημονεύματά του.

Όπως αποκαλύπτουν αυτά τα Απομνημονεύματα, ο Mindszenty αισθάνθηκε προδομένος από την πολιτική του Βατικανού επαναπροσέγγισης με τον κομμουνισμό με επικεφαλής τον Πάπα Παύλο VI.

Ο Mindszenty θεωρείται ως η αρχετυπική φιγούρα του «αντιδραστικού κληρικού» από τους κομμουνιστές επικριτές του. Συνέχισε να χρησιμοποιεί το φεουδαρχικό τίτλο του αρχι-πρίγκιπα (Hercegprímás), ακόμη και μετά που η χρήση των τίτλων για αριστοκράτες, ευγενείς και βασιλείς ήταν εντελώς εκτός νόμου από το 1946, ενώ συνέχισε να αξιώνει αποζημίωση για την εθνικοποίηση ευρύτατου φάσματος της εκκλησιαστικής ιδιοκτησίας που υποτίθεται δόθηκε σε μεγάλες ομάδες της ουγγρικής κοινωνίας. Δεδομένου ότι η κύρια πηγή εισοδήματος για την Εκκλησία ήταν τα γεωργικά εδάφη της, η αυθαίρετη και χωρίς αποζημίωση απαλλοτρίωση της γης από την κομμουνιστική κυβέρνηση άφησε πολλά εκκλησιαστικά ιδρύματα άπορα.

Εξώφυλο στο TIME (14/2/1949)

Πίστευε και κήρυττε ότι «Η Εκκλησία δεν ζητάει καμία κοσμική προστασία. Επιδιώκει καταφύγιο κάτω από την προστασία του Θεού και μόνο», και πολέμησε σκληρά κατά της εκκοσμίκευσης των εκκλησιαστικών σχολείων.

Ο καρδινάλιος Mindszenty πέθανε εξόριστος στη Βιέννη στις 6 Μαΐου 1975.

 

Η ζωή του Mindszenty και οι αγώνες του ενάντια στη Σοβιετική κυριαρχία της Ουγγαρίας και τον κομμουνισμό ήταν το αντικείμενο της ταινίας του 1950 «Ένοχος Προδοσίας» (‘Guilty of Treason’), με τον Charles Bickfordστον ρόλο του καρδινάλιου. Την ταινία μπορείτε να την δείτεεδώ.

Μια άλλη ταινία «Ο Φυλακισμένος» (‘The Prisoner’) κυκλοφόρησε το 1955, με τον Alec Guinness, βασίστηκε στην φυλάκιση του Mindszenty.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγές: εδώ και εδώ

Όταν η "ιμπεριαλιστική αστική Δύση" τάιζε την «κόκκινη αρκούδα»

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Όταν η "ιμπεριαλιστική αστική Δύση" τάιζε την «κόκκινη αρκούδα»

«…ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν το αποτέλεσμα των αντιθέσεων μεταξύ των τότε ιμπεριαλιστικώνχωρών… Σήμερα η ΕΕ και τα αστικά κόμματα… κρύβουντην τεράστια προσφορά της Σοβιετικής Ένωσης και του Κόκκινου Στρατού στη συντριβή του φασισμού. Οι Ναζί στη Γερμανία στηρίχτηκαν από μονοπώλια αμερικάνικων, αγγλικών και άλλων ευρωπαϊκών συμφερόντων όπως ηΦορντ, η Ρενό, η Τέξας Όιλ.…». - Από ανακοίνωση του ΚΚΕ για την 28^η Οκτωβρίου 1940 (εδώ και εδώ).

 

Στις 22.6.1941 με την εισβολή των Γερμανών στη Ρωσία, ξεκίνησε το Ανατολικό Μέτωπο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ή ο λεγόμενος από τους σοβιετικούς «Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος», ο οποίος κράτησε μέχρι τις 30 Απριλίου 1944 και τελείωσε με νίκη του Κόκκινου Στρατού.

 

Κάτι που σίγουρα δεν είναι γνωστό για τον πόλεμο αυτό, είναι το αμερικάνικο πρόγραμμα «Lend – Lease», δηλ. το πρόγραμμα «περί εκχωρήσεως και δανεισμού», που προέβλεπε την βοήθεια των Αμερικανών στην Σοβιετική Ένωση. Όταν ο γερμανικός στρατός εισέβαλε στην Ρωσία τον Ιούνιο του 1941, το πρόγραμμα «Lend – Lease» ήταν ήδη σε θέση να βοηθήσει φιλικές δυνάμεις που βρίσκονταν σε πόλεμο. Θεσπίστηκε έτσι ώστε οι ΗΠΑ να μπορούν να δανείσουν πολεμικό υλικό στη Βρετανία και επέτρεπε τη μεταφορά όπλων, μηχανημάτων, γεωργικών προϊόντων, καθώς και άλλων στοιχείων άμυνας. Το 1941 το «Lend – Lease» επεκτάθηκε και στους Σοβιετικούς.

 

Ανάμεσα σε εκείνου που συμφώνησαν στην παροχή βοήθειας, μέσω του «Lend – Lease» ήταν και ο Henry Fordιδιοκτήτης της γνωστής αυτοκινητοβιομηχανίας Φορντ.

 

 Ήδη ο Henry Ford και η Ford Corporation είχαν υπογράψει στις 31 Μαΐου 1929, (σε μια εποχή που οι ΗΠΑ δεν είχαναναγνωρίσει διπλωματικές σχέσεις με την ΕΣΣΔ) μια σύμβαση που επέτρεπε στην Σοβιετική Ένωση να κατασκευάζει GAZ -A αυτοκίνητα και GAZ - AA φορτηγά(GAZ είναι το ακρωνύμιο του Gorkovsky Avtomobilny Zavod).

Αμερικάνοι μηχανικοί διηύθυναν την κατασκευή του εργοστασίου και η Ford παρείχε τα περισσότερα από τα εργαλεία και τις συσκευές. Σοβιετικοί μηχανικοί εστάλησαν στο εργοστάσιο της Ford, στο Rogue River κοντά στο Ντιτρόιτ για να μελετήσουν τις μεθοδολογίες μηχανικής της αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας.

Η Εταιρεία Austin, από το Κλίβελαντ του Οχάιο, παρείχε επίσης στους Σοβιετικούς βοήθεια για την κατασκευή τωνAMO-3 φορτηγών δυόμισι τόνων. Λόγω της οικονομικής βοήθειας των Ηνωμένων Πολιτειών, η Σοβιετική Ένωση ουσιαστικά προήχθη τεχνολογικά κατά 50 χρόνια σε ένα διάστημα μόνο 8 έως 10 ετών. Όταν οι αμερικάνοι μηχανικοί και ειδικοί αναγκάστηκαν να φύγουν στα τέλη της δεκαετίας του 1930 (κάποιοι δεν είχαν τη δυνατότητα να εγκαταλείψουν τη Σοβιετική Ένωση, παρά το γεγονός ότι ήταν πολίτες των ΗΠΑ), οι Σοβιετικοί έμειναν πραγματικά με μια ρεαλιστική οικονομική επιλογή : να συνεχίσουν να χρησιμοποιούν τα βασικά συστήματα και τις μεθόδους μαζικής παραγωγής που οι Αμερικανοί τους είχαν αφήσει πίσω. Και αυτό έκαναν κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες παρείχαν τη Σοβιετική Ένωση περίπου 11 δισεκατομμύρια δολάρια σε βοήθεια. Η Μεγάλη Βρετανία και ο Καναδάς άλλα 6 δισεκατομμύρια δολάρια.Οι αριθμοί είναι σύμφωνοι με την τιμή που είχε το δολάριο το 1945.

 

Μετά το 1945, οι σοβιετικοί ιστορικοί είχαν την τάση να υποβαθμίζουν τη σημασία των Συμμαχικών βοηθειών. Αλλά το συμμαχικό ‘lend-lease’ έκανε τη διαφορά - ακόμα κι αν αυτή ήταν μόνο μικρή - στη σοβιετική πολεμική προσπάθεια.

 

Στο βιβλίο του "Wheels for the World", ο Douglas Brinkley γράφει ότι ο Henry Ford είχε την ακράδαντη πεποίθηση ότι η εισαγωγή του καπιταλισμού ήταν ο καλύτερος τρόπος για να υπονομευθεί ο κομμουνισμός. Σε κάθε περίπτωση, η βοήθεια της Ford για τη δημιουργία εγκαταστάσεων παραγωγής αυτοκινήτων στην ΕΣΣΔ θα επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό την πορεία των γεγονότων στον κόσμο, όπως η ικανότητα παραγωγής αυτών των οχημάτων βοήθησε τους Σοβιετικούς να νικήσουν την Γερμανία στο Ανατολικό Μέτωπο κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1944, σύμφωνα με τον Brinkley, ο Στάλιν έγραψε στο αμερικανικό Εμπορικό Επιμελητήριο, χαρακτηρίζοντας τον Henry Ford «έναν από τους μεγαλύτερους βιομηχάνους του κόσμου» και εκφράζοντας την ελπίδα «ο Θεός να τον διατηρήσει».

 

Αλλά ας γυρίσουμε στο «Lend – Lease».

 

Το βιβλίο «Ταΐζοντας την Αρκούδα» (‘Feeding the Bear:American aid to the Soviet Unionin 1941-1945’), του ολλανδικής καταγωγής καθηγητή Hubert P. Van Tuyll, που εκδόθηκε το 1989, μελετά το θέμα των στρατιωτικών επιπτώσεων του «Lend–Lease». Στη μεταπολεμική περίοδο, πολλές ιστορίες, απομνημονεύματα και επιστημονικές μελέτες από το Ανατολικό Μέτωπο από Γερμανούς, Αμερικάνους και Σοβιετικούς συγγραφείς έχουν εμφανιστεί, αλλά δεν υπάρχει μια ολοκληρωμένη αμερικανική ιστορία δεν δημοσιεύθηκε ποτέ.

 

Ο νόμος ‘Lend – Lease’, που ψηφίστηκε από το Κογκρέσο των ΗΠΑ το Μάρτιο του 1941, έδωσε στον πρόεδρο Franklin Roosevelt την εξουσία να πωλεί, να μεταφέρει, να δανείζει ή να μισθώνει πολεμικό υλικό, συμπεριλαμβανομένων τροφίμων, μηχανημάτων και υπηρεσιών, για τα έθνη των οποίων η άμυνα θεωρήθηκε ζωτικής σημασίας για την ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Το πρόγραμμα αρχικά προορίζονταν για την Κίνα και τις χώρες της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, αλλά το Νοέμβριο του 1941, συμπεριλήφθηκε και η ΕΣΣΔ.

Το Μνημείο Lend – Lease στην Αλάσκα. Πίσω φαίνονται οι σημαίες των ΗΠΑ και της Ρωσίας

Περίπου το 70 τοις εκατό του συνόλου των αμερικάνικων ενισχύσεων έφθασαν στη Σοβιετική Ένωση από τον Περσικό Κόλπο μέσω του Ιράν και το υπόλοιπο πήγε δια μέσου του Ειρηνικού μέχρι το Βλαδιβοστόκ ή από τον Βόρειο Ατλαντικό προς το Μουρμάνσκ.

 

Η αμερικανική βοήθεια προς τη Σοβιετική Ένωση μεταξύ 1941 και 1945 ανήλθε σε 18 εκατομμύρια τόνους υλικού συνολικού κόστους 10 δισ. δολαρίων (120 δισεκατομμυρίων σύγχρονων δολαρίων).

 

Το 90 τοις εκατό του φορτίου του ‘lend-lease’ δεν ήταν στρατιωτικής φύσεως, ωστόσο, είναι αδύνατο να μιλήσουμε για αυτή την οδηγία της κυβέρνησης των ΗΠΑ χωρίς να αναφέρουμε τον τεράστιο αριθμό φορτηγών, αεροπλάνων και αρμάτων μάχης που δόθηκαν από την Αμερική προς τη Σοβιετική Ένωση, επειδή τα περισσότερα από τα οχήματα της χώρας καταστράφηκαν τους πρώτους μήνες του πολέμου, σημειώνει ο Tuyll.

 

«Οι Ρώσοι απλά θα πηδούσαν στα φορτηγά που έρχονταν στα σύνορα με το Ιράν και θα πήγαιναν Βόρεια», είπε ο καθηγητής.

 

Σύμφωνα με τον ίδιο, η αεροπορία ήταν επίσης ένα σημαντικό μέρος της βοήθειας και η Σοβιετική Ένωση έλαβε 21.000 αεροπλάνα για το πρόγραμμα αυτό. P - 39 , ή air cobra, και αργότερα η βελτιωμένη έκδοση που ονομάζεται King Cobra πέρασαν στον Κόκκινο Στρατό.

 

Γράφει ο Εσθονός συγγραφέας Jüri Lina στο βιβλίο του “Under the Sign of the Scorpion” (2002) :

Οι ΗΠΑ απαίτησαν από το Στάλιν να «ξεχάσει» παροδικά τα κομμουνιστικά συνθήματα και την αντιρωσική προπαγάνδα. Έπρεπε να ανοίξει εκκλησίες να απελευθερώσει τους παπάδες ακόμη και να επιτρέψει, ως έναν βαθμό, την θρησκευτική ελευθερία. (Η απαίτηση του Ρούσβελτ μεταβιβάστηκε στον Στάλιν από τον πατέρα Brown, τον καθολικό παπά της Αμερικανικής Πρεσβείας στη Μόσχα). Η Ουάσινγκτον ήθελε επίσης η Σοβιετική Ένωση να αρχίσει να χρησιμοποιεί τις παλιές Τσαρικές στρατιωτικές στολές. Ο Στάλιν έπρεπε να συναινέσει. Οι νέες στολές ράφτηκαν στις ΗΠΑ στα 1941-43. Ο Σοβιετικός Στρατός φορούσε Τσαρικά πουκάμισα μέχρι τα 1970. Το πατριωτικό Ρωσικό τραγούδι "Ο Ιερός Πόλεμος" το οποίο τραγουδούσαν οι στρατιώτες του Τσάρου τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, το εκμεταλλεύτηκαν κι αυτό.

[Πράγματι, τον Σεπτέμβριο του 1941, τρεις μήνες μετά την επίθεση των Γερμανών, τα αντιθρησκευτικά περιοδικά έκλεισαν (επισήμως λόγω έλλειψης χαρτιού), Εκκλησίες ξανά άνοιξαν και ο Σύνδεσμος των Μαχητών Άθεων(LMG) ​​διαλύθηκε. (Στην φωτογραφία χαρακτηριστικό εξώφυλλο του επίσημου περιοδικού του Συνδέσμου. Ο Χριστός πετιέται στα σκουπίδια!). ΟΕβραίος Emelian Yaroslavsky, (πραγματικό όνομα:Minei Izrailevich Gubelman) ο ηγέτης και ιδρυτής του LMG, ο οποίος ήταν ο επικεφαλής του συνόλου της εθνικής αντιθρησκευτικής εκστρατείας στη δεκαετία του 1930, έγραψε ένα άρθρο στο οποίο επαινούσε τον ορθόδοξο χριστιανό Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι για το μίσος που φέρεται ότι είχε για τους Γερμανούς. Ο Ιωσήφ Στάλιν σκέφτηκε να «αναβιώσει» την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία προκειμένου εκείνη να ξεσηκώσει τα πατριωτικά αισθήματα του λαού.

Στις 4 Σεπτεμβρίου του 1943, μάλιστα, ο Στάλιν υποδέχτηκε με κάθε επισημότητα  τους Μητροπολίτες Σέργιο (Stragorodsky), Αλέξιο (Šimanský) και Νικόλαο (Yarushevich), προτείνοντάς τους την δημιουργία του Πατριαρχείου Μόσχας.

Ο Στάλιν έφτασε στο σημείο να  παρουσιάζει τη Ρωσία ως "υπερασπίστρια του χριστιανικού πολιτισμού", γιατί έβλεπε ότι μόνο η εκκλησία είχε την ικανότητα να διεγείρει τους ανθρώπους με έναν τρόπο που το κομμουνιστικό του καθεστώς δεν θα μπορούσε ποτέ να κάνει, αλλά και επειδή ήθελε την δυτική βοήθεια. Το δε όρο «Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος» (ρωσικά: Великая Отечественная война) χρησιμοποίησε για πρώτη φορά η εφημερίδα Πράβντατην επομένη της γερμανικής εισβολής, σε ένα άρθρο που καλούσε τους σοβιετικούς πολίτες να επαναλάβουν το θρίαμβο του Πατριωτικού Πολέμου (η νίκη της παλαιάς τσαρικής Ρωσίας επί του Ναπολέοντα - 1812). Χαρακτηριστική είναι η παρακάτω "πατριωτικού στυλ" προπαγανδιστική αφίσα]. 

Η Σοβιετική Ένωση, οι ΗΙΙΑ και η Μεγάλη Βρετανία υπέγραψαν το προκαταρτικό πρωτόκολλο που αφορούσε την στρατιωτική βοήθεια στη Μόσχα στις 1 Οκτωβρίου του 1941. Αμέσως εστάλησαν στην Σοβιετική Ένωση 400 αεροπλάνα, 500 τανκς, εξοπλισμός και πυρομαχικά. Ένας από εκείνους που συμμετείχαν στην συμφωνία ήταν ο Χένρυ Φόρντ.

 

Η πολεμική παραγωγή της Σοβιετικής Ένωσης αυξήθηκε 25 φορές τα τελευταία τέσσερα χρόνια του πολέμου. Ένα σημαντικό μέρος της Αμερικανικής βοήθειας ήλθε με τη μορφή τροφίμων. 4.291.012 τόνοι κονσερβών, ζάχαρης, τσαγιού, φρούτων και άλλων τροφίμων, συμπεριλαμβανομένων και βιταμινών, εστάλησαν στην Σοβιετική Ένωση, ανάμεσα στα 1941-45. Επίσης έφθασε στη Μόσχα σύνολο 782.973 κρέατος σε κονσέρβες. Στα 1945 τα καταστήματα είχαν 46 φορές περισσότερο κρέας σε κονσέρβα παρά στα 1940.

Ο Van Tuyll, σημειώνει στο βιβλίο του, ότι η Σοβιετική Ένωση θα είχε επιβιώσει χωρίς το πρόγραμμα ‘lend-lease’, αλλά η νίκη δεν θα ήταν τόσο πλήρης.

 

«Στο πρώτο 1,5 χρόνο η Σοβιετική Ένωση αγωνίζονταν για την επιβίωσή της και θα είχε κερδίσει χωρίς το ‘lend lease’, αλλά αν υπήρχαν περαιτέρω νίκες αυτό είναι αμφισβητήσιμο», αναφέρει.

 

«Υπήρχαν 20 εκατομμύρια άστεγοι και 25 εκατομμύρια νεκροί, τα τέσσερα δέκατα της γεωργίας είχαν χαθεί και το ήμισυ της βιομηχανικής παραγωγής είχε καταστραφεί. Αν δεν υπήρχε το ‘lend lease’ οι απώλειες θα μπορούσαν να είναι πολύ βαρύτερες, ο πόλεμος θα διαρκούσε περισσότερο και η νίκη δεν θα ήταν ολοκληρωμένη», κατέληξε ο Tuyll.

 

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγές: εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ

Συνέντευξη με τον Jean Raspail, τον Γάλλο συγγραφέα του best seller βιβλίου ‘Camp of the Saints’: “Ο πολιτισμός μας εξαφανίζεται εξαιτίας της μαζικής μετανάστευσης ”

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Συνέντευξη με τον Jean Raspail, τον Γάλλο συγγραφέα του best seller βιβλίου ‘Camp of the Saints’: “Ο πολιτισμός μας εξαφανίζεται εξαιτίας της μαζικής μετανάστευσης ”

Στο αποκαλυπτικό μυθιστόρημα του 1973 ‘Le Camp des saints’, (στα αγγλικά: ‘Camp of the Saints’, ‘Το Στρατόπεδο των Αγίων’), ο Jean Raspail προαναγγέλλει την σημερινή τραγική κατάστασή μας. Σε εκείνη όπου ορδές τριτοκοσμικών αγρίων ορμάνε στις βάρκες, έρχονται στην Ευρώπη, ως απρόσκλητοι επισκέπτες και απλά εισβάλουν και καταλαμβάνουν την ήπειρό μας. Είναι γεγονός ότι σχεδόν σαράντα χρόνια μετά τη πρώτη δημοσίευσή του, το βιβλίο, το οποίο επηρέασε τον Ρόναλντ Ρέιγκαν και τον Φρανσουά Μιτεράν, επέστρεψε στον κατάλογο των μπεστ-σέλερ το 2011.

Η υπόθεση έχει ως εξής: Στην Καλκούτα της Ινδίας, η βελγική κυβέρνηση ανακοινώνει μια πολιτική σύμφωνα με την οποία τα μωρά των Ινδών θα υιοθετούνται και θα μεγαλώνουν στο Βέλγιο. Η πολιτική αυτή αντιστρέφεται σύντομα μόλις το βελγικό προξενείο πλημμυρίζεται με εξαθλιωμένους γονείς πρόθυμους να εγκαταλείψουν τα παιδιά τους.

Ένας Ινδός "σοφός" τότε διοργανώνει μια συγκέντρωση που καλεί τις μάζες να κάνουν μια μαζική φυγή για να ζήσουν στην Ευρώπη. Το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας επικεντρώνεται στη γαλλική Ριβιέρα, στην οποία σχεδόν κανείς δεν παραμένει εκτός από το στρατό και μερικούς άμαχους, συμπεριλαμβανομένου ενός συνταξιούχου καθηγητή που βλέπει το τεράστιο στόλο των φορτηγών πλοίων να πλησιάζει στις ακτές της Γαλλίας .

Στο βιβλίο περιγράφεται η αντίδραση των Γάλλων στη μαζική μετανάστευση και η στάση των μεταναστών. Δεν έχουν καμία επιθυμία να αφομοιωθούν στην γαλλική κουλτούρα, αλλά θέλουν τα άφθονα αγαθά που δεν υπάρχουν στη πατρίδα τους την Ινδία. Αν και το μυθιστόρημα επικεντρώνεται στη Γαλλία, η υπόλοιπη Δυτική έχει την ίδια μοίρα.

Το τρέχον τεύχος του γαλλικού περιοδικού 'Valeurs Actuelles' έχει μια συνέντευξη με τον Jean Raspail (Ο Raspail γεννήθηκε το 1925. Το 1970 έλαβε από την Γαλλική Ακαδημία το βραβείο Jean-Walther. Ζει στο Παρίσι. Είναι παραδοσιακός Καθολικός).

- Τι αισθάνεσαι για τη σημερινή κατάσταση ;

- Ξέρετε, δεν έχω καμία επιθυμία να συμμετάσχω στην μεγάλη ομάδα των διανοουμένων που περνούν το χρόνο τους συζητώντας περί μετανάστευσης ... Έχω την εντύπωση ότι αυτές οι συνομιλίες δεν εξυπηρετούν κανένα σκοπό. Οι άνθρωποι τα γνωρίζουν ήδη όλα, διαισθητικά : ότι η Γαλλία, όπως οι πρόγονοί μας, την διαμόρφωσαν αιώνες πριν, εξαφανίζεται. Και ότι λέμε «άλλα λόγια να αγαπιόμαστε» με το να μιλάμε ασταμάτητα για τη μετανάστευση χωρίς ποτέ να λέμε την τελική αλήθεια. Μια αλήθεια που είναι άλλωστε ανείπωτη, όπως ο φίλος μου Jean Cau σημείωσε, γιατί όποιος την λέει αμέσως κυνηγιέται, καταδικάζεται και στη συνέχεια απορρίπτεται. Ο RichardMillet που ήρθε κοντά σε αυτό, κοιτάξτε τι συνέβη σ’ αυτόν! [Ο Millet είναι βραβευμένος Γάλλος συγγραφέας ο οποίος δέχτηκε καταιγισμό πυρών με το βιβλίο του ‘Éloge littéraire d'Anders Breivik’, όπου απέδωσε την σφαγή από τον Μπρέιβικ στην αποδυνάμωση της ευρωπαϊκής ταυτότητας και στη μαζική μετανάστευση και την πολυπολιτισμικότητα] .

- Κρύβεται η σοβαρότητα του προβλήματος από το γαλλικό λαό;

- Ναι. Ξεκινώντας με τους πολιτικούς που είναι υπεύθυνοι πρώτα απ’ όλoυς! Δημοσίως λένε "όλα πάνε καλά Madame Marquessa". Αλλά πίσω από κλειστές πόρτες, αναγνωρίζουν ότι «ναι, έχετε δίκιο : υπάρχει ένα πραγματικό πρόβλημα». Έχω αρκετές εποικοδομητικές επιστολές για το θέμα αυτό από εξέχοντες αριστερούς πολιτικούς, και από εκείνους από τη δεξιά, στους οποίους έστειλα το «Στρατόπεδο των Αγίων». «Αλλά καταλαβαίνετε», λένε, «δεν μπορούμε να τα πούμε»... Αυτοί οι άνθρωποι έχουν διπλή γλώσσα, διπλή συνείδηση​​. Δεν ξέρω πώς το κάνουν! Νομίζω ότι η αγωνία προέρχεται από εκεί: οι άνθρωποι γνωρίζουν ότι τα πράγματα κρύβονται από αυτούς. Σήμερα, δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι δεν «καταπίνουν» την επίσημη συζήτηση για τη μετανάστευση. Κανείς τους δεν πιστεύει ότι(η μετανάστευση) είναι μια ευκαιρία για τη Γαλλία, “une chance pour la France”. Επειδή η ίδια η πραγματικότητα τους το επιβάλλει, κάθε μέρα . Όλες αυτές οι ιδέες βράζουν στο κεφάλι τους και δεν βγαίνουν.

- Δεν πιστεύετε ότι είναι δυνατόν να αφομοιωθούν οι ξένοι που έρχονται στη Γαλλία;

- Όχι. Το μοντέλο της «ένταξης» δεν λειτουργεί. Ακόμη και αν είναι μερικοί παράνομοι οδηγηθούν στα σύνορα και τα καταφέρουμε λίγο καλύτερα να ενσωματώσουμε αλλοδαπούς από ό, τι σήμερα, ο αριθμός τους δεν θα σταματήσει να αυξάνεται και δεν θα αλλάξει τίποτα στο βασικό πρόβλημα: την σταδιακή εισβολή στη Γαλλία και την Ευρώπη από αναρίθμητους τριτοκοσμικούς. Δεν είμαι προφήτης, αλλά βλέπετε καθαρά την ευπάθεια αυτών των χωρών, όπου μια ανυπόφορη φτώχεια είναι εγκατεστημένη και μεγαλώνει ασταμάτητα μαζί με έναν άσεμνο πλούτο.Αυτοί οι άνθρωποι δεν στρέφονται προς τις κυβερνήσεις τους για να διαμαρτυρηθούν. Δεν περιμένουν τίποτα από αυτούς.

Έρχονται σε εμάς και φτάνουν στην Ευρώπη με πλοία, όλο και πιο πολλοί, σήμερα στη Λαμπεντούζα, αύριο αλλού.Τίποτα δεν τους αποθαρρύνει. Και χάρη στη δημογραφία, από την δεκαετία του 2050, θα υπάρχουν τόσοι νέοι αυτόχθονες Γάλλοι όσοι νέοι ξένοι στη Γαλλία.

Πολλοί θα πολιτογραφηθούν.

Κάτι που δεν σημαίνει ότι θα έχουν γίνει Γάλλοι. Δεν λέω ότι αυτοί είναι κακοί άνθρωποι, αλλά η «πολιτογράφηση στα χαρτιά» δεν είναι πολιτογράφηση της καρδιάς. Δεν μπορώ να τους θεωρήσω συμπατριώτες μου. Πρέπει να σκληρύνει δραστικά ο νόμος, ως επείγον θέμα.

- Πώς μπορεί η Ευρώπη να ασχοληθεί με αυτές τις μεταναστεύσεις ;

- Υπάρχουν μόνο δύο λύσεις. Είτε τους φιλοξενούμε και η Γαλλία - ο πολιτισμός της, η κουλτούρα της – τελειώνει οριστικά χωρίς καν μια κηδεία. Κατά την άποψή μου, αυτό είναι που πρόκειται να συμβεί. Είτε δεν τους φιλοξενούμε καθόλου - αυτό σημαίνει ότι σταματούμε να ‘ιεροποιούμε’ τον «Άλλον» και ‘ξαναβρίσκουμε’ τον «πλησίον» μας, δηλαδή τον διπλανό μας. Πράγμα που σημαίνει ότι σταματάμε κάποια στιγμή να δίνουμε δεκάρα για αυτές τις «χριστιανικές ιδέες που έχουν ξεφύγει», όπως είπε ο Chesterton (Βρετανός συγγραφέας και θεολόγος 1874 – 1936), ή αυτά τα διεφθαρμένα ανθρώπινα δικαιώματα και ότι θα λάβουμε τα απαραίτητα μέτρα για να αποστασιοποιηθούμε, χωρίς να κάνουμε πίσω, για να αποφευχθεί η διάλυση της χώρας μας και να μετατραπούμε σε μια γενική επιμειξία[γαλλικά: métissage = κυριολεκτικά φυλετική ανάμιξη, ισοδύναμο με την «ποικιλομορφία»]. Δεν βλέπω κάποια άλλη λύση. Έχω ταξιδέψει πολύ στα νιάτα μου. Όλοι οι λαοί είναι συναρπαστικοί, αλλά όταν τους ανακατεύουμε πάρα πολύ, αναπτύσσεται πιο πολύ μια εχθρότητα παρά μια συμπάθεια.Η επιμειξία δεν είναι ειρηνική. Είναι μια επικίνδυνη ουτοπία. Κοιτάξτε στη Νότια Αφρική!

- Στο σημείο που βρισκόμαστε τώρα, τα μέτρα που θα πρέπει να ληφθούν θα πρέπει να είναι υποχρεωτικά πολύ καταναγκαστικά. Δεν πιστεύω ότι θα συμβεί και δεν βλέπω κανέναν που να έχει το θάρρος να το κάνει. Θα πρέπει να βάλουν την ψυχή τους να ισορροπήσει, αλλά ποιος είναι έτοιμος για αυτό; Πάνω σε αυτό θέλω να πω, ότι δεν πιστεύω ούτε στο ελάχιστο, ότι οι υποστηρικτές της μετανάστευσης είναι πιο φιλάνθρωποι από μένα: μάλλον δεν υπάρχει ούτε ένας από αυτούς που προτίθεται να υποδεχθεί έναν από αυτούς τους δυστυχείς στο σπίτι του ... Όλα αυτά είναι απλώς μια συναισθηματική προσποίηση, μια ανεύθυνη δίνη που θα μας καταπιεί.

- Ως εκ τούτου δεν υπάρχει άλλη λύση εκτός από την υποταγή ή τον εξαναγκασμό;

- Θα μπορούσε να υπάρχει ίσως μια, αλλά θα έχει μόνο μία ευκαιρία : η απομόνωση ενός πληθυσμού που απειλείται εθνοτικά και πολιτισμικά από άλλες κοινοτικές ιδεολογίες, σε ένα μέρος που θα μπορούσε να βρει καταφύγιο. Άλλωστε, ήδη αυτό συμβαίνει : βλέπουμε ήδη ότι Γάλλοι "de souche" [αυτόχθονες] εγκαταλείπουν τις λεγόμενες «ευαίσθητες» συνοικίες. Οι διαδηλώσεις κατά του ‘γάμου’ μεταξύ ομοφυλοφίλων είναι επίσης μια μορφή κοινοτισμού: μαρτυρούν την απόρριψη από τα εκατομμύρια των Γάλλων της «αλλαγής των πολιτισμών» που υποσχέθηκε η Αριστερά και η υπουργός Christiane Taubira. Σήμερα, ο καθένας καταδικάζει τον κοινοτισμό, αλλά θα μπορούσε να είναι μια λύση, τουλάχιστον προσωρινά. Αυτοί οι αντίθετοι κοινοτισμοί θα τους ενισχύουν αμοιβαία από την εχθρότηταπου θα οδηγήσει και που θα τελειώσει, τελικά, με εξαιρετικά σοβαρές αντιπαραθέσεις. Ακόμα και αν δεν χρειάζεται να ευχηθούμε να συμβούν τέτοιες αντιξοότητες.

   

- Δεν πιστεύετε σε μια ξαφνική νέα αρχή, όπως έχει συμβεί πολλές φορές στην ιστορία της Γαλλίας;

- Όχι. Θα απαιτούσε ένα επικό πνεύμα, μια αναγνώριση μιας υπερυψωμένης μοίρας για μια ξαφνική νέα αρχή για τη Γαλλία. Απαιτεί οι άνθρωποι να εξακολουθούν να πιστεύουν στη χώρα τους. Δεν βλέπω να έχουν μείνει πολλοί από αυτούς. Τουλάχιστον μεταρρυθμίζοντας από πάνω προς τα κάτω, το εθνικό σύστημα εκπαίδευσης και τα οπτικοακουστικά μέσα, αφαιρώντας την πλατφόρμα από τους εκπαιδευτικούς και τους δημοσιογράφους που συμμετέχουν στην παραπληροφόρηση ... Έχουμε απο-ιεροποιήσει την ιδέα του έθνους, την άσκηση της εξουσίας, το παρελθόν της χώρας. Έχουμε βάλει ρωγμές στο άγαλμα της Γαλλίας, το έχουμε παραμορφώσει (ειδικά η Αριστερά!) στο σημείο όπου τίποτα δεν εμπνέει σεβασμό πια. Η δύναμη των λανθασμένων ιδεών που διαδίδονται από το εθνικό εκπαιδευτικό σύστημα και τα μέσα ενημέρωσης είναι απεριόριστη. Όσο για μένα, έχω ζήσει στη Γαλλία για 1500 χρόνια, είμαι εντάξει με ό, τι είναι δικό μου και δεν έχω καμία επιθυμία να το αλλάξω...

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή