"Φιλελεύθερο έθνος" και "κρατικό έθνος".

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΗΦΑΙΣΤΟΣ---http://www.ifestos.edu.gr/

15.2.2010. "Φιλελεύθερο έθνος" και "κρατικό έθνος". Έλεος ...

«Οι οπαδοί της μιζέριας, της εσωστρέφειας και του «περήφανου» επαρχιωτισμού θα δυσκολευθούν ασφαλώς να το καταλάβουν. Για όσους από αυτούς είναι καλόπιστοι, το μεγάλο στοίχημα για μας, τους υποστηρικτές του «φιλελεύθερου έθνους», είναι να τους πείσουμε ότι έχουν άδικο», γράφει ο Ν.Κ. Αλεβιζάτος στην Καθημερινή 15.2.2009. Διαβάστε όλο το κείμενο του κυρίου αυτού, φορέα πανεπιστημιακού τίτλου, και μάλιστα επιφανούς. Θυμάμαι τις αναλύσεις του για το σχέδιο Αναν και «δεν ήξερα από που (επιστημονικά) να κρατηθώ», όπως λέει και ο γνωστός τραγουδιστής διακωμωδώντας τον κάθε "εξαρτημένο καλλιτέχνη"..

            Ασχολούμαι με αυτές τις επίπεδες και απλουστευτικές θέσεις του κ Αλεβιζάτου όχι γιατί λέει κάτι νέο αλλά γιατί το επίμαχο κείμενο είναι τυπικό και χαρακτηριστικό: ημιμαθές αναμάσημα διειθνιστικουλιστικοσυγχυσμένων δογμάτων του 16ου-18ου αιώνα, όταν δηλαδή η Δύση πέρασε από τις ηγεμονίες-αστικά κράτη στον απέραντο ωκεανό των αστικοφιλελεύθερων θεμελιωδών συγχύσεων. Νομίζω ότι ο Παναγιώτης Κονδύλης έχει εξαντλήσει τα ζητήματα αυτά και εγώ στο Κοσμοθεωρία των Εθνών προσπάθησα να αναγάγω τις θεμελιώσεις του στο διεθνολογικό επίπεδο συμπλέκοντας συνάμα και τα τρία επίπεδα (άνθρωπος, κράτος, διεθνές σύστημα). Ζητήματα λοιπόν τα οποία έχουν αναλυθεί, τεκμηριωθεί και αποκρυσταλλωθεί λογικά δεν πρέπει να τα συζητάμε αλλά να τα θεωρούμε ως δεδομένα και να πηγαίνουμε πάρα πέρα.

    Εδώ στην Ελλάδα, όμως, κυριαρχεί το σύμπλεγμα επιφανών εξαρτημένων συγγραφέων (στοχαστικά, με την έννοια του αναμασήματος απαρχαιωμένων θεωρημάτων που στην εποχή τους εξυπηρετούσαν αξιώσεις ισχύος – αλλά και με την καλλιτεχνική στο ιδιοφυές τραγούδι του Νότη για τον "εξαρτημένο καλλιτέχνη"). Η παρουσία τους συναρτάται και με την ύπαρξη επιφυλλιδογράφων που δημιουργούν δίνες θεμελιωδών συγχύσεων και συνδέεται με την ύπαρξη πλέον ενός μεγάλου αριθμού πνευματικά δύστυχων πολιτικών προσώπων της έμμεσης αντιπροσώπευσης που αλληλοδιαδέχονται ο ένας τον άλλο στο εξουσιαστικό φαγοπότι. Γι’ αυτό και ο Μεγάλος Κονδύλης γελούσε όταν του έλεγες να προσέλθει σε κάποιο συνέδριο ή κάποια ανάλογη δημόσια συζήτηση. Όπως συμβαίνει με όσους εμβαθύνουν τον βαθύτατο τρόπο με τον οποίο έχει διαβρωθεί ήδη εκ γενετής το νεοελληνικό κράτος και τον τρόπο που αυτή η διάβρωση το έχει αχρηστεύσει, ο Κονδύλης έτρεφε μηδενικές προσδοκίες για την βιωσιμότητά του. Γιατί ασχολούμαστε με το νεοελληνικό κράτος, θα ερωτούσε κάποιος; Γιατί δεν αφήνουμε τους "σόρους, τα σοράκια και τα κοράκια" να το νέμονται;

    Εκτός του αυτονόητου, ότι δηλαδή έχουμε παιδιά που θέλουμε να έχουν στοιχειωδώς αξιοπρεπή μελλοντικό βίο, είναι και το γεγονός, όπως έλεγε και ο Κονδύλης, με αυτό τον τόπο, αντίθετα με τους "σόρους, τα σοράκια και τα κοράκια" που μετά το 1821 "εντεταλμένα" τον νέμονται, έχουμε υπαρξιακές σχέσεις. «Θα πάρω μιαν ανηφοριά, Θα πάρω μονοπάτια, Να βρώ τα σκαλοπάτια, Που παν στη Λευτεριά», έγραφε ο αμούστακος Ευαγόρας Παλληκαρίδης όταν αγωνιζόταν για την πολιτική ανεξαρτησία των ελλήνων της ... Ανατολικής Μεσογείου (αλλά τελικά, όπως φαίνεται, όχι μόνο). Και συνέχισε,  «τα σκαλοπάτια θ' ανεβώ, θα μπω σ' ένα παλάτι, το ξέρω - θαν' απάτη, δε θάναι αληθινό». Μεγάλα λόγια συναφή με την εν γένει νεοελληνική  πραγματικότητα.  Όσοι εθνομηδενιστές και αν καβαλικέψουν, και δεν θα είναι η πρώτη φορά, οι υπαρξιακοί μας δεσμοί δεν μας επιτρέπουν να σιωπήσουμε. Ιδιαίτερα όταν ο ίδιος ο σημερινός πρωθυπουργός που συχνά συναγελάζεται με διεθνικούς διανοητές τύπου ΜΚΟ, μας πληροφόρησε πομπωδώς ότι όχι μόνο κινδυνεύει η Εθνική Ανεξαρτησία αλλά ότι είμαστε ήδη μειωμένης ανεξαρτησίας.

            Που είναι όμως όλοι αυτοί που όπως έγραψαν χθες οι New York Times εκποιούσαν τα πάντα για το μεγάλο όνειρο της ΟΝΕ που όπως κάθε εχέφρων διαπιστώνει τώρα είναι μια φούσκα όπως αυτή που περιέγραφα πέρυσι σε αναφορά με την αρλουμπολογική τυπολογία. Που είναι αυτοί που με λοιδορούσαν την δεκαετία του 1990 με εκατοντάδες υβριστικές επιφυλλίδες επειδή τόλμησα στις στήλες του τότε Οικονομικού Ταχυδρόμου και της Ελευθεροτυπίας να αμφισβητήσω την σοφία της ακατανίκητης αλλά πολύ διαδεδομένης θέσης πως «η ΕΕ θα εγγυηθεί (στρατιωτικά) τα σύνορα της Ελλάδας»!. Και τα λοιπά και τα λοιπά. Να θυμίσω ότι πολλοί επιφανείς διανοητές για τον ίδιο λόγο θύμωναν όταν, μεταξύ άλλων, υποστηρίζαμε πως η Κύπρος πρέπει να υποβάλει αίτησης ένταξης στην ΕΕ, πως η Ελλάδα απαιτείται να διατηρεί ισορροπία δυνάμεων με την Τουρκία, πως η ισορροπία δυνάμεων είναι προϋπόθεση ειρήνης, πως η αμυντική διασφάλιση των ελλήνων της Κύπρου ενέχει στρατηγική σημασία για την Ελλάδα και ότι το σχέδιο Αναν δεν κατέστρεφε μόνο τους κύπριους αλλά θα παγίδευε στρατηγικά την Ελλάδα διαπαντός. Οι επιφανείς διανοητές του «φιλελεύθερου έθνους» διαφωνούσαν. Ευνοούσαν μια υποτελή στάση φτωχού συγγενή απέναντι στην Ευρώπη, μια στάση κατευνασμού απέναντι στην Τουρκία και μια στάση που ευνοούσε ... μεταεθνικές λύσεις στην Κύπρο.

    Πρόκειται για μεταμοντέρνες θεμελιώδεις συγχύσεις μέσα στον ωκεανό αμάθειας και ημιμάθειας της επιστρατευμένης δυτικής πολιτικής σκέψης που ενώ εξυπηρετεί τις αξιώσεις ισχύος των ηγεμονικών κρατών βλάπτει τα συμφέροντα των λιγότερο ισχυρών κοινωνιών που αγωνίζονται να διαφυλάξουν την εθνική τους ανεξαρτησία. Πρόκειται για τα επιστημονικά μεταμφιεσμένα κηρύγματα περί μιας επερχόμενης παγκόσμιας ενότητας που ευνοούσε τις φασιστικές ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στο όνομα της … δημοκρατίας. Συμπαρομαρτούντα φαινόμενα είναι τα εθνομηδενιστικά θεωρήματα και οι διεθνικές δράσεις για να αποδομηθεί η ιστορική μνήμη ακόμη και των μαθητών της ΣΤ δημοτικού. Η πολιτική μας ηγεσία τα πίστεψε και σύρθηκε σε χορούς και ζεϊμπέκικα, σε φιλίες και κουμπαριές που κανείς δεν θυμάται πλέον. Όπως εξάλλου έδειξε το σχέδιο Αναν πολλοί «νταβουτόγλειοι συμπατριώτες» αγωνιούσαν το πότε θα έλθει η στιγμή να σκλαβωθεί η Κύπρος για να γίνει πρωτοποριακό πείραμα της … μεταεθνικής εποχής. Και τα λοιπά. Και όλοι αυτοί που σε κάποιο βιβλίο μου περιέγραψα ως αριστεροδεξιοκεντροφασιστοαμερικανοτουρκοεξαρχιώτες έχουν ένα όνομα που τους περιγράφει πλήρως: «Προοδευτικοί». Για όποιον γνωρίζει το επώνυμο βιβλίο του Κονδύλη για τους προοδευτικούς, δύσκολα κανείς θα αυτό-εξευτελιστεί λέγοντας ότι είναι προοδευτικός. Στέκομαι όμως στο γεγονός ότι εδώ και δεκαετίες αποτελεί μια νεφελώδη πλατφόρμα χυδαιοποίησης των δημόσιων και ακόμη και των λεγόμενων «επιστημονικών» συζητήσεων. Κυρίως, είναι μέσο δολοφονίας χαρακτήρων κατά όσων θέλουν να είναι ελεύθεροι και όχι «μειωμένης κυριαρχίας» και κυρίως κατά όσων θέλουν να μιλούν ορθολογικά. Είναι όσοι δεν συμφωνούν πως επίκειται να επέλθει κάποιου είδους παγκόσμια ενότητα μέσα στην οποία όλα θα εξαερωθούν και που προτιμούν να αγαπούν την πατρίδα τους. Τέλος πάντων, αυτά δεν είναι προσωπικά ζητήματα και δεν ενδιαφέρουν οι προθέσεις, οι προσωπικές τραγωδίες του καθενός και οι ανθρώπινες ευέλικτες και καιροσκοπικές μετακινήσεις, διακινήσεις και χρησιμοθηρίες.

        Ενέχει μεγάλο ενδιαφέρον, όμως, ότι στην Ελλάδα υπάρχει πλέον κυριαρχία "ξεφωνισμένων προοδευτικών φωνών" που έχοντας κατορθώσει μαζί με διεθνικούς φίλους τους να διεισδύσουν παντού και κυρίως στα μέσα μαζικής επικοινωνίας, κατασκευάζουν δολοφονικά μέσα χαρακτήρων. Έτσι χωρίς την παραμικρή επιστημονική ή λογική τεκμηρίωση αναμειγνύουν φυλετισμούς, φασισμούς, πολεμοκαπηλίες, "εθνιμισμούς", ρομαντισμούς κτλ, και επιτίθενται κατά όποιου δεν συμφωνεί πως τα γουρούνια δήθεν έχουν φτερά και πως μπορούν δήθεν να πετούν. Έτσι λοιπόν όποιος από εμάς δεν συμφωνεί με τον ανιστόρητο και αμαθή ορισμό του "κρατικού ή φιλελεύθερου έθνους" θα πρέπει να καταταχθεί στους ρατσιστές και ρομαντικά απαρχαιωμένους. Έλεος .... Είπαμε ας είμαστε ανεκτικοί και πολιτισμένοι ακόμη και όταν οι άλλοι δεν είναι. Αλλά όχι και έτσι.

        Αυτό που με υποκίνησε για το σημερινό σημείωμα είναι η ημιμάθεια του κ Αλεβιζάτου. Ειλικρινά τον οικτίρω στοχαστικά και κατά κάποιο τρόπο εκφράζω την συμπάθειά μου καθότι εκτίθεται εκκινώντας από βαθειά άγνοια της νεοτερικότητας. Ας αφιερώσει ο στοχαστικά ελλιπής συνάδελφος ένα Σαββατοκυρίακο να διαβάσει το κριτική της μεταφυσικής ή το η παρακμή του Αστικού πολιτισμού του Κονδύλη. Έτσι απλά για να ξέρει τα στοιχειώδη, ουσιώδη και μη ιδεολογικά-προπαγανδιστικά. Αν αντέχει βεβαίως μπορεί να μελετήσει και τον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό του Κονδύλη ή το ημέτερο Κοσμοθεωρία των Εθνών. Δεν μιλάμε για τίποτα σοφίες. Μιλάμε για αξιολογικά ελεύθερες περιγραφές γνωστών γεγονότων που η μάζα των ιδεολόγων-προπαγανδιστών του μοντερνισμού απαγορεύεται να ξέρει. Απαγορεύεται γιατί ο κατασκευαστικός σωλήνας των ιδεολογικοπολιτικών εκπαιδευτηρίων της Δύσης που συντηρούσε τον ηγεμονισμό-αποικιοκρατία και στην συνέχεια την ιδεολογική ηγεμονομαχία δεν συνέφερε να παράγει τέτοιες αληθείς γνώσεις. Ας ψάξουν οι ιδεολογικά προσκολλημένοι στις πολιτικές θεολογίες που εξυπηρετούν αξιώσεις ισχύος το πότε υπήρξε, όπως το έθεσε ο κ Αλεβιζάτος, "ειρηνική συμβίωση (που) μπορεί να επιτευχθεί με την αποδοχή του Συντάγματος ως δεσμευτικού συμβολαίου για την ατομική και τη συλλογική δράση, καθώς και (για την) ανάπτυξη των δεξιοτήτων του καθενός. Θεμέλιο του έθνους είναι, με άλλα λόγια, η ειλικρινής προσχώρηση του λαού κάθε χώρας στις αξίες της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης". Έλεος, έλεος έλεος ... Επειδή φαίνεται ότι ο κ Αλεβιζάτος αυτά γράφοντας εκτιμώ ότι δεν έχει επίγνωση του γεγονότος ότι  μιλά για τα γενοκτόνα και τα αποικιοκρατικά κρατικά έθνη της περιόδου 17ος-19ος αιώνας. "Η γλώσσα, οι κοινές παραδόσεις, η φυλετική καταγωγή και οι δεσμοί αίματος, όσο σημαντικοί παράγοντες και αν είναι, έπονται" συνεχίζει. Όμως, ως προς το τελευταίο μια τέτοια αντίληψη μόνο η ελληνική παράδοση έχει, όπως και οι αντίστοιχες παραδόσεις πολλών άλλων ιστορικών εθνών. Αυτά μόνο μπορούν να διεκδικήσουν την ανεκτικότητα και τον πλουραλισμό και όχι οι θιασώτες του διεθνισοβιστικού μοντερνιστικού κρατικού έθνους. Εμείς τι φταίμε αν ο κύριος Αλεβιζάτος και οι ομοϊδεάτες του δεν γνωρίζουν όλα αυτά και πολλά άλλα ή αν λόγω ιδεολογικής εμμονής κλείνουν τα μάτια μπροστά στην αλήθεια!

    Η θεολογική προσκόλλησή του στο ιστορικά ανύπαρκτο «κρατικό έθνος» -υπήρξε μόνο ως συγκυριακός μηχανισμός γενοκτονικής ομοιογενοποίησης των δουλοπαροίκων και στην εξόντωσης των αυτοχθόνων στην Βόρειο Αμερική -, όπως συμβαίνει και με κάθε ανάλυση πολιτικής θεολογίας, εμποδίζει τον επιφανή διανοητή να δει ότι ζει και σκέπτεται σε μια απαρχαιωμένη εποχή, αυτή των δουλοπαροίκων και αυτών που τους κατεξουσίαζαν μέχρι και τον 19ο αιώνα. Εμείς εξάλλου όχι μόνο δεν παραγνωρίζουμε αυτές τις θεμελιώδεις διακρίσεις αλλά επιπλέον εξετάσαμε πολλές άλλες ειδοποιούς διαφορές, κυρίως το γεγονός ότι στον ευρύτερο ευρύ δρόμο των Νέων Χρόνων μέσα στον οποίο μετά από πολλές δυσκολίες και κακουχίες γεννήθηκαν τα σύγχρονα ευρωπαϊκά έθνη, είχαμε πρόοδο, τέχνες και γράμματα αλλά οι τελευταίοι που μπορούν να τα οικειοποιηθούν είναι οι οπαδοί των μοντερνιστικών υλιστικών ιδεολογιών οι οποίοι μιλούν για το κρατικό έθνος. Ιδεολογιών που ευθύνονται για μεγάλα νεκροταφεία και με τις οποίες δεν σχετίζονται οι πρόοδοι των εθνών που συντελούνταν ερήμην τους.

    Εξάλλου, είναι ένα πράγμα το μακραίωνο και διαμορφωμένο έθνος της καθ' ημάς Ανατολής και άλλο το κρατικό έθνος της ταραχώδους πορείας από τις ηγεμονίες στον αστικοφιλελευθερισμό και από την αφετηριακή αμερικανική ιδεαλιστική αθωότητα στο φασιστικό "πεπρωμένο του έθνους". Δεν ευθυνόμαστε εμείς και σε τίποτα δεν φταίμε για να δεχόμαστε δηλητηριώδη βέλη αν κάποιοι δεν γνωρίζουν την θεμελιώδη διαφορά μεταξύ του "κρατικού έθνους" και του αληθινού έθνους. Δεν νομίζω όμως αν αυτά πιστεύουν πως μπορούν να κατανοήσουν  ότι η αληθινή έννοια του έθνους που σχετίζεται με πνευματικές κατακτήσεις, πολιτικό πολιτισμό και πολιτισμικά επιτεύγματα δεν είναι κάτι που μπορεί να παραχθεί με ιδεολογικά διατάγματα. Το "φιλελεύθερο κρατικό έθνος" του κυρίου Αλεβιζάτου και όλων των ομοϊδεατών του ήταν μια τεχνητή κατασκευή της πιο ατυχούς περιόδου της ανθρώπινης ιστορίας μετά την βαρβαρότητα. Όταν δηλαδή οι πάνοπλες ηγεμονίες της μετά-Ρωμαιοκαθολικής Δυτικής Ευρώπης διοικούσαν δουλοπάροικους. Εξαθλιωμένους, άναρθρους και ρακένδυτους δουλοπάροικους – μερικοί ήταν και ανθρωποφάγοι. Έτσι βασικά επινοήθηκε το φασιστικό «κρατικό έθνος» και η κυριαρχία της μετά-Βεστφαλιανής εποχής. Ή μήπως θα πρέπει να μνημονεύσω στοιχειώδη ιστορικά γεγονότα όπως το γεγονός ότι τα έθνη της κλασικής εποχής και όλων των επόμενων μέχρι και την Βυζαντινή Οικουμένη δεν ήταν κυριαρχικά μαντρωμένα. Αυτό που πράγματι έκανε το φιλελεύθερο κρατικό έθνος του 17ου-19ου αιώνα  είναι ότι μάντρωσε τους εξαθλιωμένους δουλοπάροικους, τους διοικούσε δεσποτικά επί αιώνες και όταν μέσα από την συγκέντρωση κεφαλαίου γεννήθηκε ο καπιταλισμός μπόρεσαν ακόμη ευκολότερα να διαιωνίσουν τις Μεσαιωνικές φεουδαρχικές δομές. Οι δουλοπάροικοι "υπόκοοι" ομογενοποιήθηκαν με ρατσιστικά φυλετικά κριτήρια, το κρατικό έθνος ευθύνεται για εθνοκαθάρσεις και γενοκτονίες και ασφαλώς για το αποικιοκρατικό φαινόμενο. Μετά την αντιφατική Γαλλική Επανάσταση, εξάλλου, όλοι μαζί καθήμενοι πάνω στον αποικιοκρατικά κλεμμένο πλούτο αυτό-ικανοποιούνταν λέγοντας ότι έχουν δημοκρατία (την έμμεση αντιπροσώπευση).

    Τώρα, όποιος θέλει ας διαβάσει το Κοσμοθεωρία των Εθνών όπου αναλώθηκα να περιγράψω γνωστά –αλλά για πολλούς άγνωστα– γεγονότα που αφορούν, για παράδειγμα, την παράλληλη πορεία των υποκείμενων ευρωπαϊκών κοινωνιών οι οποίες αντιστεκόμενες στο «κρατικό έθνος» έκτιζαν πραγματικό έθνος στο υπόβαθρο των δεσποτικών δομών του «κρατικού έθνους». Ούτε επίσης είναι ανάγκη να υπεισέλθω εδώ στον εκτοπισμό των υλιστικών θεωρημάτων στην διαδικασία ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης γιατί στο τέλος, όπως είχε προβλέψει ο Ντε Γκολ επικράτησε αυτό «που τελικά επισκιάζει όλα τα άλλα», δηλαδή «η πραγματικότητα του έθνους». Ούτε στο ζήτημα της υπερκρατικής ΕΣΣΔ είναι ανάγκη να επεκταθώ, δηλαδή του μορφικά πανομοιότυπου με το φιλελεύθερο κομμουνιστικού «κρατικού έθνους» που δονκιχωτικά δοκίμασε να ολοκληρώσει μακραίωνα έθνη για να τα δούμε το 1990 να αναδύονται πανίσχυρα έθνη, τα μέλη των οποίων δεν θέλουν καν να ενθυμούνται αυτό το ιστορικό ατύχημα.

            Εδώ θα σταθώ εν ολίγοις μόνο στο γεγονός ότι οι θιασώτες του ανύπαρκτου «κρατικού έθνους» που καβαλικεύουν τον ελληνικό έθνος με τις επιφυλλίδες τους, καλά κάνουν, μιας και ζουν και σιτίζονται σε αυτό τον τόπο, να κοιτάξουν από κάτω για να δουν ότι δεν έχουμε "χώρο" αλλά "χώρα" και όχι δουλοπάροικους αλλά κοινωνία μακραίωνης πνευματικής, πολιτισμικής και πολιτικής διαμόρφωσης. Μπορεί το νεοελληνικό κρατίδιό «μας», μειωμένης τώρα κυριαρχίας όπως λέει ο Πρωθυπουργός, να παραπαίει εκ γενετής, αλλά αυτό που ανήκει στα μέλη της κοινωνίας (δηλαδή η κοσμοθεωρία της και ο πολιτισμός της) δεν εξαφανίζεται με τα δικά τους ξόρκια περί «κρατικού ή φιλελεύθερου έθνους». Ακόμη και αν με τα τεχνάσματά τους (νομιμοποιήσουν την λαθρομετανάστευση με αποτέλεσμα να βιαστεί ανθρωπολογικά η κοινωνία) ροκανίζοντας έτσι τα θεμέλια των σημερινών ανθρωπολογικών διαμορφώσεων και έλθουν κινέζοι και πακιστανοί να ζήσουν εδώ, η ελληνική πνευματική, πολιτική και πολιτισμική ανθρωπολογία θα κυριαρχήσει και πάλιν. Δεν είναι η πρώτη φορά. Και δεν είναι φυλετική όπως αυτοί νομίζουν αλλά πνευματική, γι' αυτό δεν την κατανοούν.

    Και για να είμαι τελείως ειλικρινής, αν δεν αγωνιστούμε για να κατορθώσουμε να περάσουμε και αυτόν τον Ρουβικώνα των κρατικοεθνιστών, ίσως αξίζει να αφήσουμε να εισρεύσουν και να καταλάβουν αυτό τον χώρο Ασιάτες που σίγουρα δεν θα περιφρονήσουν τον οικουμενικό πολιτικό πολιτισμό. Βέβαια, το ξέρουμε το "κόλπο". Εάν και όταν όλα αυτά συμβούν –και δεν θα είναι η πρώτη φορά στην ιστορίας μας– οι ιδεολογικά γαλουχημένοι στο κρατικό έθνος κανένα πρόβλημα δεν θα έχουν να μετοικήσουν σε κάποιο άλλο κρατικό έθνος πιο βιώσιμο (αν βεβαίως συνεχίσουν να υπάρχουν τέτοια κρατικά έθνη). Όπως γλαφυρά είπε και ο Κώστας Ζουράρις, αν νοερά μεταφερθούν σε άλλη χώρα και το πρωί ανοίξουν την πόρτα και βρεθούν στην  Ολλανδία ή την Φιλανδία, ίσως να  μην θυμηθούν καν που βρίσκονταν την προτεραία. Θα πάνε στο σουπερμάρκετ, θα ψωνίσουν, θα επιστρέψουν σπίτι, θα φάνε, θα δούνε κανένα γουέστερν και θα κοιμηθούν. Και τούμπαλιν. Δεν τους κακίζω γι’ αυτό γιατί μελέτησα το φαινόμενο στο οποίο ανήκουν. Είναι εκείνα τα στρώματα της κοινωνίας, κυρίως στο επίπεδο των διανοητών, όπου κυριαρχούν τα μεταμοντέρνα ιδεολογήματα. Δεν έχουν επίγνωση και γι’ αυτό τους αναγνωρίζω το ακαταλόγιστο. Όπως προείπα τους οικτίρω και τους ίσως τους συμπαθώ ως πνευματικά αξιολύπητους. Καλύτερα όμως να μην ζει κανείς αν θα πλέει σε τέτοια πελάγη πνευματικής ένδειας και αμάθειας. Άκουσον άκουσον, … φιλελεύθερο έθνος.

Δύο επίκαιρα κείμενα του Παν. Ηφαιστου

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΗΦΑΙΣΤΟΣ--http://www.ifestos.edu.gr/

19.4.2010. Ιδεολογία-Πολιτική: Από τον μοντερνισμό στον μεταμοντέρνο εθνομηδενισμό

Σε συζήτηση στο Ινφογνώμων στην διεύθυνση http://infognomonpolitics.blogspot.com/2010/04/blog-post_4143.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+InfognomonPolitics+%28InfognomonPolitics%29απέστειλα σύντομο σχόλιο για την συζήτηση «αριστερός»-«δεξιός», «συντηρητικός»-«προοδευτικός» οι οποίοι, εκτιμώ, ήταν πάντοτε τεχνητοί, επίπλαστοι και ξενόφερτοι. Τα περισσότερα ζητήματα της «ενδό-ελληνικής ιδεολογικής διαπάλης» από την δεκαετία του 1820 μέχρι σήμερα ήταν, εν τέλει, ασύμβατα με την πολιτική ανθρωπολογία των ιστορικών εθνών, και στην  περίπτωση της Ελλάδα άκρως εξυπηρετικά μιας αυτό-τροφοδοτούμεμης ξένης εξάρτησης που ματαίωνε το όραμα της εθνικής ανεξαρτησίας. Αυτή η «αυτό- τροφοδότηση» γιγαντώθηκε τόσο λόγω εξωγενών εισροών  όσο και λόγω μιας αδιέξοδης αυτιστικής «ιδεολογικής» διαπάλης που κυριαρχούνταν από –για να χρησιμοποιήσω την γνωστή φράση πρώην πρωθυπουργού– «εξωελληνικές νοοτροπίες». Ιδεολογικές δηλαδή θέσεις ασύμβατες με ένα διαμορφωμένο έθνος όπως των Ελλήνων, το οποίο εξ αντικειμένου και αναπόδραστα είναι μπολιασμένο-προικισμένο από τις κλασικές έννοιες δημοκρατία, πολιτική και ελευθερία (ο καθείς το αντιλαμβάνεται απλά διαβάζοντας τον Ρήγα Βελεστινλή ή τον «αγράμματο» Μακρυγιάννη).

Τα σύγχρονα ιδεολογικά δόγματα μπορεί να ήταν αναγκαία υπό συνθήκες δουλοπαροικίας στην δυτική Ευρώπη, αλλά παντελώς ακατάλληλα για τα ιστορικά έθνη της Ανατολής. Αυτό το γεγονός, επιτρέψτε μου να τονίσω, διανύοντας τον 21^ο αιώνα θα αναδεικνύεται ολοένα και περισσότερο, ενόσω φθίνουν οι ιδεολογικές ηγεμονικές μητροπόλεις, ενόσω ενισχύεται η αυτό-εκτίμηση των ιστορικών εθνών και ενόσω η εθνική ανεξαρτησία καθίσταται κοινή κοσμοθεωρητική παραδοχή αυτών των εθνών.

Τα εκατέρωθεν αδιέξοδα επιχειρήματα της σύγχρονης ελληνικής ιδεολογικής διαπάλης έχουν βαθιές ιστορικοπολιτικές ρίζες στην ταραχώδη πορεία των Νέων Χρόνων: Ηγεμονίες, αστικό κράτος, αστικοφιλελεύθερες ιδεολογίες, αποικιοκρατικές ιδεολογίες, κομμουνιστικές ιδεολογίες  (που φιλοδόξησαν να αντικαταστήσουν την αστικοφιλελεύθερη σήψη), αποικιοκρατία, η αδιέξοδη δήθεν κοσμοϊστορική ηγεμονομαχία του 20^ου αιώνα (αστικοφιλελευθερισμός, φασισμός, κομμουνισμός) και η ύστερη παιδαριώδης αμερικανοκινούμενη μεταμοντέρνα παγκοσμιολατρεία που έθρεψε εφήμερα την επικυρίαρχη ηγεμονική δύναμη. Ένα από τα μεγαλύτερα συγκαιρινά θύματα των μεταμοντέρνων θεωρημάτων και ιδεολογημάτων είναι η ελληνική κοινωνία. Αυτή η κακοτυχία ενδέχεται να οδηγήσει και στην κατάλυση του νεοελληνικού κράτους. Τα μεταμοντέρνα ιδεολογήματα και θεωρήματα στην συγκαιρινή ελληνική εκδοχή ένωσαν τα νήματα σχεδόν όλων των παρωχημένων ιδεολογιών, εισέρευσαν στα πανεπιστήμια, μπέρδεψαν την  σκέψη στο πολιτικό και δημοσιογραφικό επίπεδο, ροκάνισαν τον πνευματικό κόσμο πολλών πολιτών και προκάλεσαν απίστευτα ανορθολογικές παραστάσεις όσον αφορά την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Κυρίως, έπεισαν πολλούς να πιστέψουν ότι το νεοελληνικό (εθνο)κράτος είναι περιττό και αναλώσιμο (μέμνησον τις ηχηρές σαπουνόφουσκες περί «μετά-εθνικής εποχής» στις συζητήσεις που προκάλεσε η πλεκτάνη Αναν). Ένα νέφος πνευματικού ανορθολογισμού σκεπάζει πλέον την Ελλάδα (και την Κύπρο) ροκανίζοντας και εκμηδενίζοντας όσους έλληνες επιβίωσαν μετά το 1922 και που στην συνέχεια συνέρρευσαν στο νεοελληνικό κράτος ή επιβιώνουν επισφαλώς στο εσωτερικό της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Διέξοδος δεν υπάρχει αν δεν δημιουργηθεί μια κρίσιμη πνευματική μάζα –δυστυχώς κινούμαστε σε άγονη γραμμή προς μια αντίθετη εξοντωτική εθνομηδενιστική τροχιά– που θα καλλιεργήσει την αλήθεια επί δύο καίριων υποθέσεων που δεν είναι μόνο ελληνικού ενδιαφέροντος:

Πρώτον, όλες οι μορφικά πανομοιότυπες ιδεολογίες των Νέων Χρόνων αποτελούσαν τεχνητά και επίπλαστα κατεξουσιαστικά εποικοδομήματα («κρατικοεθνικά» και υπερκρατικά) που αντέστρεψαν μια δυσχερή μεν αλλά μακραίωνη δε πορεία του πολιτικού πολιτισμού που μέχρι τον 15^ο αιώνα είχε κίνηση με ανοδική φορά. Οι αφετηρίες αυτής της διαδρομής εντοπίζονται, βασικά, στα πρώιμα στάδια του κλασικού πολιτισμού, ο οποίος διαχύθηκε ευρύτερα στην Αλεξανδρινή και μετά-Αλεξανδρινή εποχή και ο οποίος συνέχισε την δύσκολη αλλά ανοδική φορά κίνησης μέχρι και την πτώση του πνευματικού-πολιτικού επιτεύγματος της Βυζαντινής Οικουμένης. Η πτώση του Βυζαντινού κοσμοσυστήματος σήμαινε, βασικά, κατήφορο από τον οποίο μόλις το 1990 αρχίζουμε να ανακάμπτουμε. Δική μας θέση είναι ότι το μεγαλύτερο ιλαροτραγικό αστείο των  ιστορικών αφηγήσεων είναι η χρήση της έννοιας «πρόοδος» για να ωραιοποιηθεί η δεσποτική έμμεση αντιπροσώπευση (που βαπτίστηκε «έμμεση δημοκρατία»), για να αιτιολογηθεί η αποικιοκρατία και να στηριχθούν όλοι οι ηγεμονικοί κατεξουσιασμοί των Νέων Χρόνων μέχρι και σήμερα. Δεύτερον και συναφές, ο ρητά αντί-Αριστοτελικός μοντερνισμός (στα δικά μου κείμενά  τον αντιδιαστέλλω από τον ευρύτερο φαρδύ δρόμο της νεοτερικότητας μέσα στον οποίο τα έθνη παρά την διεθνιστικοϋλιστική ιδεολογική λαίλαπα συνέχισαν να βαθαίνουν) προκάλεσε μια όντως κοσμοϊστορικής σημασίας πνευματική κατάπτωση: Εκεί που η εθνική παράδοση από καταβολής πολιτικού πολιτισμού πάντοτε σήμαινε πνευματική-ανθρωπολογική θεμελίωση των κοινωνιών μέσα από εμβάθυνση της δημοκρατίας συνυφασμένης πάντοτε με το «ιδεώδες της (εθνικής) ανεξαρτησίας»), το «μεσαιωνικό πρόβλημα» της μηδενισμένης ευρωπαϊκής ανθρωπολογίας βρικολάκιασε και μεταγγίστηκε στον υπόλοιπο κόσμο διαμέσου του ηγεμονισμού και της αποικιοκρατίας και των ιδεολογιών που τα συνόδευαν.

Οι συνάφεια αυτής της ιστορικής πτυχής με τις συντρέχουσες συζητήσεις μας είναι μεγάλη, καθότι κοινός τόπος των (πάντοτε) ηγεμονικά επιστρατευμένων διεθνιστικοϋλιστικών ιδεολογικών δογμάτων είναι το γεγονός ότι προτάσσουν κοσμοπλαστικά ιδεολογικά εποικοδομήματα με τα οποία επιχειρούν να αντιστρέψουν την σχέση ανθρωπολογίας-Πολιτικής. Αντί δηλαδή η υποκείμενη κοινωνία να διαμορφώνει την Πολιτική σύμφωνα με την ανθρωπολογική ετερότητα κάθε συλλογικής οντότητας όπως είναι και όπως εξελίσσεται, επιζητείται το αντίστροφο, δηλαδή, η ιδεολογία να διαμορφώνει την ανθρωπολογία. Προσεκτική ιστορική ματιά καταμαρτυρεί ότι αυτή ήταν η κύρια αιτία των εθνοκαθάρσεων και των γενοκτονιών στην Δυτική Ευρώπη, στην Βόρειο Αμερική και στην πρώην Σοβιετική Ένωση. Αυτά μπορούμε να τα περιγράψουμε και διαφορετικά: Επιχειρήθηκε να αντιστραφεί η συνυφασμένη με τον πολιτικό πολιτισμό διαχρονική αντίληψη ότι η Πολιτική μπορεί μόνο να εδράζεται πάνω σε ένα Κοινωνικό το οποίο διαμορφώνεται τόσο από αισθητά όσο και από πνευματικά κριτήρια και παράγοντες. Η ιδεολογία ως έννοια τους Νέους Χρόνους αφορούσε, πιο συγκεκριμένα το εκμηδενισμένο ανθρωπολογικό περιβάλλον της μετά-Μεσσαιωνικής Ευρώπης. Υπό τις ανθρωπολογικά εκμηδενισμένες μετά-Μεσσαιωνικές συνθήκες επιχειρήθηκε ένα τεράστιο άλμα από την Θεοκρατία στην πνευματικά μηδενισμένη δημόσια σφαίρα. Πώς να έχουν δημοκρατία, κοινωνική ελευθερία, ατομική ελευθερία και πολιτική ελευθερία, μέσα σε κράτη πνευματικά εκμηδενισμένων όντων που μόλις εξήλθαν από τον Θεοκρατικό  Μεσαίωνα! Η γένεση των υλιστικών ιδεολογιών υπό αυτές τις ιστορικές συνθήκες οφειλόταν στην προσπάθεια να μετατρέψουν ταχύρυθμα τους πνευματικά-ανθρωπολογικά μηδενισμένους δουλοπάροικους σε πολίτες, με το να εισάγουν τον παραλογισμό περί μιας αποκλειστικά υλιστικής πολιτικής ανθρωπολογίας. Οι αξιώσεις των «ξεβράκωτων» Γάλλων Επαναστατών μπόρεσαν να φθάσουν μόνο μέχρι το «κοινωνικό συμβόλαιο», έννοια που μέχρι και σήμερα θεωρεί την σχέση εξουσίας-πολίτη εξωπολιτική σύμβαση και όχι σχέση πολίτη-εντολέα – εντολοδόχου εξουσίας. Φιλοσοφικά, εξάλλου, η πολιτική νοήθηκε και συνεχίζει να νοηματοδοτείται με όρους ισχύος. Καταργείται ο Δήμος της Δημοκρατίας που διαμορφώνει πολίτες και νόμους και οι εκάστοτε αυτόκλητοι πεφωτισμένοι αλλάζουν κοσμοπλαστικά δόγματα όπως τα πουκάμισά τους. Όμως, βοηθούσης και της μαζικοπαραγωγής και μαζικοκατανάλωσης, όπως έξοχα περιέγραψε ο Παναγιώτης Κονδύλης, αυτή η άκαμπτη και μονολιθική δομή αθόρυβα αλλά αποτελεσματικά οδήγησε στην αντικατάσταση των μεταμοντέρνων ιδεολογιών από το μεταμοντέρνο κίνημα.

Παρενθετικά, μια μόνο λέξη για το τελευταίο ζήτημα και τις βαθύτατες ανθρωπολογικές του προεκτάσεις: Ο μοντερνισμός σε όλες τις ιδεολογικές αποχρώσεις θέλει να συντηρεί μια αποκλειστικά υλιστική δημόσια σφαίρα. Οι μοντερνιστικές ιδεολογίες, αφού φορτώσουν τους ανθρώπους με εξωπολιτικά προσδιορισμένα «δικαιώματα» (συχνά εν πολλοίς ονομαστικής μόνο αξίας), υποστηρίζουν πως «μέσα στην ιδιωτική σφαίρα ο καθείς μπορεί να είναι ότι θέλει». Τα προνομιούχα πεφωτισμένα ελίτ ορίζουν τους θεσμούς και την πολιτική στην βάση του ιδεολογικού (τους) δόγματος και όλα είναι … ευθύγραμμα. Όμως δεν είναι όλα ευθύγραμμα γιατί οι άνθρωποι δεν είναι ευθύγραμμοι αλλά απέραντης και άσβεστης ετερότητας. Έτσι, η απέραντη ανθρώπινη ετερότητα εισερχόμενη μέσα στην δημόσια σφαίρα ασυμβίβαστα κουβαλεί τον πνευματικό της κόσμο επιζητώντας να την διαμορφώσει. Εδώ ακριβώς τελειώνει ο μοντερνισμός και επέρχεται ο εθνομηδενιστικός μεταμοντερνισμός. Με όχημα το συνονθύλευμα των μεταμοντέρνων ιδεολογημάτων και με ιδιαίτερη ένταση και πυκνότητα μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, επιχειρείται να εκμηδενιστεί ο πολίτης μέσα στην ιδιωτική του σφαίρα: Αφού οι πολίτες αρνούνται να «ξεφορτωθούν» την ανθρωπολογική ετερότητά τους πριν εισέλθουν μέσα στα τείχη της μοντερνιστικής υλιστικής δημόσιας σφαίρας, στρατιές από φανατισμένα μεταμοντέρνα στρατιωτάκια επιδίδονται στην αποδόμηση των πολιτών μέσα στην ιδιωτική τους σφαίρα. Αυτό το γεγονός βοηθά στο να κατανοήσουμε τους λόγους για τους οποίους σχεδόν όλα τα ελληνικά ορφανά των ιδεολογιών του παρελθόντος, «συνωστίζονται» και συνάμα βολεύονται μέσα στα διεθνικά διανοητικά φόρα (τα οποία συχνά ποδογετούνται από ηγεμονικούς και διεθνικούς δρώντες) και στην συνέχεια με ιδιάζον ιεραποστολικό φανατισμό επιδίδονται στην πνευματική αποδόμηση των ελλήνων πολιτών (κατάσταση πλέον, ομολογουμένως ανεξέλεγκτη).   

Η ιδεολογία πάντοτε νοούμενη ως δογματική πρόταξη κανονιστικών δομών στην κοινωνική βούληση νόθευε, ουσιαστικά, την κλασική έννοια της Πολιτικής, γεγονός που καθιστά επιτακτική την επιστροφή στο ανθρωποκεντρικό μέλλον της κλασικής εποχής και των κοσμοσυστημικών  προϋποθέσεων της Αλεξανδρινής εποχής και της Βυζαντινής Οικουμένης. Βασικά μετά τον 16^ο αιώνα και την αποδυνάμωση της Ρωμαιοκαθολικής Θεοκρατίας, αντί η πνευματική-αισθητή μέθεξη και σύμμιξη ανθρωπίνων ετεροτήτων υπό συνθήκες μιας αέναης αναζήτησης άμεσης δημοκρατίας, κοινωνικής ελευθερίας, ατομικής ελευθερίας και πολιτικής ελευθερίας, να οδηγήσει σε μια ολοένα βαθύτερη ανθρωποκεντρικά διαμορφωμένη ανθρωπολογία στο εσωτερικό κάθε διακριτής κοινωνικής οντότητας (εδώ συναφέστατη είναι η πολιτική τυπολογία του Γιώργου Κοντογιώργη για την «δημοκρατία ως ελευθερία»), δημιουργήθηκαν όλα εκείνα τα αντί-ανθρώπινα διεθνιστικοϋλιστικά ιδεολογικά δόγματα που ταλανίζουν όχι μόνο την Ελλάδα αλλά και πολλά άλλα έθνη. Λίγοι εμπλεκόμενοι στην ιδεολογική διαπάλη, για παράδειγμα, βρίσκουν καιρό να σκεφτούν ότι με δεδομένη την ιστορική ανθρωπολογική ετερότητα όλων των συλλογικών οντοτήτων που αενάως βαθαίνει, ο διεθνιστικοϋλισμός που διέπει όλα τα σύγχρονα ιδεολογικά δόγματα, μπορεί να σημαίνει μόνο ροκάνισμα ή κατάργηση της ελευθερίας με οποιοδήποτε τρόπο και αν την κατανοούμε. Η παγκόσμια πολιτική-ανθρωπογική ενότητα ήταν, είναι και θα συνεχίζει να είναι ανέφικτη και τραγικά ουτοπική. Και όμως, στο όνομα των ποικιλόχρωμων άτοπων ιδεολογιών που αξιώνουν μια τέτοια ενότητα γέμισαν τεράστια νεκροταφεία, έγιναν εμφύλιοι πόλεμοι και συνεχίζουν να διχάζουν. Πολλοί δεν αναζητούν και δεν αξιώνουν δημοκρατία, ελευθερία και ανεξαρτησία αλλά περιστρέφονται γύρω από πολιτικά αστείους όρους όπως δεξιός, αριστερός, προοδευτικός, συντηρητικός κτλ, όλα κληρονομιά του κακού μοντερνιστικού παρελθόντος.   

Αν για κάτι είμαι σίγουρος από τις πνευματικές μου αναζητήσεις –κυρίως διεθνολογικές– των δύο τελευταίων δεκαετιών, είναι ότι περιγραφικά μιλώντας τα πιο πάνω είναι περίπου αναντίρρητα. Μια περιεκτική και ουσιαστική συζήτηση εμποδίζεται, εν τούτοις, επειδή κυριαρχεί ακόμη η μοντερνιστική-μεταμοντέρνα ιδεολογική παράκρουση. Ανεξάρτητα προς το που θα οδηγηθεί ο κόσμος, αυτή η  παράκρουση, πάντως, σταδιακά οι περισσότερες κοινωνίες την τοποθετούν μέσα στα ιστορικά χρονοντούλαπα.

Το πλείστο των δικών μου θεωρήσεων γύρω από αυτά τα ζητήματα αναπτύχθηκε στο «Κοσμοθεωρία των Εθνών» (Εκδόσεις Ποιότητα). Αξιόπιστες και μοναδικά έγκυρες επιστημονικές αναλύσεις, άλλοτε συγκλίνουσες και άλλοτε αποκλίνουσες, κανείς βρίσκει στα έργα των Κοντογιώργη, Ζιάκα, Γιανναρά, και, ασφαλώς, στην ανυπέρβλητη περιγραφική και ερμηνευτική στοχαστική παρακαταθήκη του Παναγιώτη Κονδύλη. Γνωρίζω ότι αυτές οι διεθνώς πρωτοπόρες θεωρήσεις στην χώρα μας και στην Δύση δεν είναι της μόδας. Η κατίσχυσή τους θα κωλύεται λόγω ενός ελάχιστα πνευματικά θρεπτικού μεταμοντέρνου χυλού ο οποίος λόγω κεκτημένης ταχύτητας συνεχίζει να ρέει μέσα σε κοινωνίες των οποίων τα πνευματικά αντισώματα ροκανίστηκαν οδηγώντας έτσι σε ανθρωπολογικό και κοινωνικοπολιτικό εκμηδενισμό. Σε αυτή την κακοτυχία, εξάλλου, πρέπει κανείς να αναζητήσει και την κακοδαιμονία της συντρέχουσας κρίσης των «ελληνικών ομολόγων». Πνευματική είναι η κρίση. Η οικονομική κρίση δεν είναι παρά μόνο μια παθολογική ένδειξη ή καλύτερα η κορυφή το παγόβουνου της καλπάζουσας πνευματικής παρακμής.

Παναγιώτης Ήφαιστος www.ifestosedu.gr 

19/4/2010

--------------------------------------

17.4.2010. Ποιος θα πληρώσει τα σπασμένα και ποιος θα λογοδοτήσει!

Σημ. Συνέχεια και του χθεσινού μου κειμένου παραθέτω χωρίς πολλά σχόλια κείμενο της Wall Street Journal. Οι αριθμοί μιλούν μόνοι τους και η συνάφεια πασίδηλη. Θέτω μόνο ερωτήματα με πολύ νόημα και γνωστές απαντήσεις:

    Ποιος φρόντισε ούτως ώστε η Ελλάδα μετά την ένταξη στην ΕΕ να προσαρμοστεί θεσμικά και οικονομικά;

    Ποιος διασφάλισε ούτως ώστε τα διάφορα πακέτα σύγκλισης θα πήγαιναν σε παραγωγικούς σκοπούς;

    Ποιος λεηλάτησε τους δημόσιους πόρους σε προϊόντα πολυτελείας αντί σε στέρεα και παραγωγική ανάπτυξη;

    Ποιος μιλούσε για παγκοσμιοποιήσεις και άλλες ηχηρές σαπουνόφουσκες που καθιστούν απηρχαιωμένη, δήθεν, την εθνική κυριαρχία και την έννοια εθνικό συμφέρον "παρωχημένη ελληνική ιδιοτροπία";

    Ποιοι φαντασιόπληκτοι πρόβλεψαν την ύπαρξη ενός μακάριου υπερεθνικού ευρωπαϊκού χώρου όπου η Ελλάδα θα εφησύχαζε;

    Ποιος κατάλαβε λάθος ότι η ΟΝΕ είναι δήθεν οικονομική ένωση προικισμένη με αλληλεγγύη και κοσμοϊστορικά οράματα;

    Ποιος ήταν τόσο επιστημονικά αμαθής για να μην γνωρίζει τις στοιχειώδεις πολιτικοστρατηγικές της ΟΝΕ που εγώ απαιτώ να γνωρίζουν οι δευτεροετείς φοιτητές μου και που έπεισε την πολιτική ηγεσία ότι είναι "σκληρός πυρήνας" πολιτικά ενοποιημένων κοινωνιών;

    Ποιός ή ποιοι τσαρλατάνοι έπεισαν το πολιτικό σύστημα ότι η κοινοτική γραφειοκρατία είναι κοσμοποπλαστικό μέσο δημιουργίας μιας υπερεθνικής ανθρωπολογίας διεθνιστικού χαρακτήρα;

    Ποιος λεηλάτησε τον δημόσιο πλούτο για την δημιουργία ενός ληστρικού-πελατειακού κράτους που καταχρεωμένο τώρα εγκλώβισε την ελληνική κοινωνία στην μιζέρια και στην ανασφάλεια;

    Ποιος επέφερε δήθεν "εκσυγχρονισμό" που σε ελληνική αριστερονεοφιλελεύθεροσυνασπισμένη μετάφραση σημαίνει πνευματικό αφοπλισμό των ελλήνων, των συμβόλων τους, της ιστορίας τους, της αυτό-εκτίμησής τους και της εθνικής τους ανεξαρτησίας;

    Ποιοι, αυτή την καταχρεωμένη, λεηλατημένη και πελατειακά παραφορτωμένη Ελλάδα την σταύρωσαν άρον άρον ρίχνοντάς την στον "ισχυρό πυρήνα", δηλαδή σε ένα οικονομικό λάκκο των λεόντων;

    Ποιες είναι οι δύο τελευταίοι μεγάλοι πολιτικά υπεύθυνοι για το ναυάγιο την Ελλάδα αλλά τώρα ποιούν νήσσα; (και ο ένας εξ αυτών κάνει ταξίδια αναψυχής βλέποντας βίντεο με το στέλεχος του διεθνικού ιδρύματος που ενσαρκώνει την ξένη εξάρτηση!).

    Ποιοι επιστημονικά μεταμφιεσμένοι με το αζημίωτο εκτόξευαν εργολαβικά επιστημονικές σαπουνόφουσκες αλλά συνεχίζουν να παρελαύνουν στις πολιτικοστοχαστικές και επικοινωνιακές πασαρέλες της εθνικής παρακμής;

     Και τα λοιπά.

ΝΒ αυτονόητα τα πιο πάνω ερωτήματα και οι αυτονόητες απαντήσεις δεν καταγγέλλουν αλλά διαπιστώνουν.

By CARL B. WEINBERG A Bailout Will Still Leave Greece Struggling With Debt

The Wall Street Journal

http://online.wsj.com/article/SB10001424052702304510004575186300233555016.html?KEYWORDS=CARL+B+WEINBERG

The financial crisis in Greece is best understood by looking at the hard numbers : Over the next five years, Athens has to raise €240 billion, roughly the country's current gross domestic product. Of that amount, €150 billion is to pay down the principal owed on maturing bonds. The rest is interest. This illustrates why the euro-zone offer of a €30 billion standby credit facility is just a drop in the bucket compared to Greece's overall cash requirements. Athens is unlikely to be able to raise this much money from private investors at any interest rate.

When Europe's "bridge" financing is exhausted—probably by the early months of next year—Greece's government will be in the same plight it is in right now: With a triple-B-minus rating, an unacceptably high and rising debt ratio, and a contracting economy, the country will be just as unable to finance itself next winter as it was last week.

A Greece bailout nears. But a growing body of opinion maintains that it will not be enough to see Greece through its debt crisis. That would mean a debt restructuring or default will sooner or later follow.

Even optimists recognize that large as it is —€30 billion ($41 billion) with perhaps another €15 billion from the International Monetary Fund—the bailout is only buying time for Greece. The reason there are so many pessimists is because of the scale of the task that Greece faces in the time that the bailout has bought.

According to Greece's 2010 economic plan, Greece needs to wipe four percentage points from last year's budget deficit that neared 13% of gross domestic product. That kind of budget pruning has been tough to achieve wherever in the world it has been tried.

But as Peter Boone of the London School of Economics and Simon Johnson, a former IMF chief economist, point out in their Baseline Scenario blog even a cutback of this magnitude leaves Greece seeking to raise more than €50 billion this year, money that will finance interest payments and expand its borrowing by a further 4%. So its debt is still growing: the economists' think Greece's debt could, even under relatively benign assumptions, expand from 114% of GDP today to 150% of GDP by 2012.

Servicing that would absorb 9% of Greek incomes in 2012, most of which would be transferred to German, Swiss and French bondholders abroad. This will happen as the Greek economy is shrinking dramatically as real incomes fall. Many Latin American economies struggled during the debt crisis of the 1980s to transfer a fraction of those resources overseas. The worst year for the region, 1984, saw net resource transfers of 4.6% of GDP.

Carl Weinberg, chief economist at High Frequency Economics in New York, is one of those arguing that the bailout won't be enough. Athens needs to raise €240billion in the next five years, €150billion to pay back maturing bonds. This shows, he said this week in an opinion piece in The Wall Street Journal, that the bailout represents "just a drop in the bucket."

His proposed solution harks back to Latin America in the 1980s. What's needed, he argues, is a multi-year restructuring arrangement like those that Mexico and others put together to ease their debt burdens. That would consolidate loans maturing over several years into a single loan with a maturity of, say, 25 years. With the terms he proposes, it would cut Greece's debt by 60%, or €140 billion, over the next five and a half years.

What Mr. Weinberg doesn't mention is that these multi-year restructuring arrangements, negotiated between government borrowers and banks with the IMF holding the ring, were not enough to overcome Latin American governments' debt problems. In fact, they were devices that helped battered international bank lenders to preserve the fiction that they would still be repaid in full while they bought time to rebuild their battered balance sheets. Once the banks had recapitalized, by the late 1980s, the Brady Plan found a way for the Latin American governments to undertake an orderly default and impose explicit losses-haircuts-on the bank lenders.

By some measures, Greece has a heavier debt load than Latin America. Developing country borrowers-Argentina, Ecuador, Mexico, Turkey-have defaulted with debt burdens as a proportion of GDP of a fraction of that now being carried by Greece. (Unlike most of the European Union, many would have met the EU's debt and deficit limits even as they defaulted.)

This heavy burden is one reason why pessimists think a Greek default is likely. Messrs. Boone and Johnson have three scenarios. The first, the non-default option would require a brutal economic contraction, difficult for any government to preside over, and even then it requires at least another two €30 billion bailout packages to guarantee its financing needs for the next three years.

A second option would be to default and stay in the euro, requiring an estimated debt write-down of perhaps 65% of face value and a lot of austerity. Or Greece could default and give up the euro, which they say will result in a sharp devaluation but potentially, as when Argentina abandoned its link with the dollar in 2001, a quick move to a budget surplus (because its debt servicing burden falls), current account surplus (because its goods and services become very cheap to foreigners) and a fairly quick pick-up in growth.

Many people are not ready to accept that the choices are as stark as this. Bond investors may decide the risks are not what they thought they were and give Greece more breathing space than it currently appears to have. Uri Dadush, a former senior World Bank official now at the Carnegie Endowment in Washington, says: "I suspect they do need a rescheduling." But he adds it is not just a matter of arithmetic. "There's a lot of psychology in this," he says.

Το Ισραήλ καταφύγιο μεγαλοκακοποιών

Εάν αναφερθούμε σε όλους τους εγκληματίες  που ζουν σήμερα στο Ισραήλ, οι περισσότεροι εκ των οποίων έπειτα από απάτες, δολοφονίες και ληστείες, αποποιούμενοι των ευθυνών τους διέφυγαν στην πρώην πατρίαδα τους επικαλούμενοι τον Νόμο της Επιστροφής του Ισραήλ  (Law of Return) - ο οποίος μάλιστα  αποκλείει  την πιθανότητα  να σταλθούν πίσω και να δικαστούν για τα εγκλήματά τους - θα πρέπει να γίνει κοινώς αποδεκτό πως ένας τέτοιος νόμος προσφέρει ένα χρήσιμο πλεονέκτημα σε όσους εβραίους  θα επιθυμούσαν να αποφύγουν την έκδοσή τους για εγκλήματα που διέπραξαν σε άλλες χώρες. Στην πραγματικότητα, πολλοί είναι εκείνοι  που εκμεταλλεύτηκαν τον Νόμο της Επιστροφής με πιο πρόσφατο παράδειγμα αυτό μερικών ολιγαρχών που έκλεψαν εκατομμύρια από τον Ρώσικο λαό την περασμένη δεκαετία, τους οποίους επιδίωξε να σταματήσει με μηνύσεις  ο Β. Πούτιν. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται ο πολυδισεκατομμυριούχος Leonid Nevzlin, ο οποίος είχε βοηθήσει τον φυλακισμένο Mikhail Khodorkovsky να κλέψει δισεκατομμύρια με απάτες , απειλές, εκβιασμούς και φόνους. Σήμερα διαμένει στο Ισραήλ δίχως την παραμικρή ανησυχία έκδοσής του παρά τα εντάλματα σύλληψης που έχει εκδώσει η Ρωσία. Επίσης,  στις 26 Απριλίου του  2004 στην  Associated Press είχαν δημοσιευτεί τα εξής : «Οι τρείς μεγιστάνες του πετρελαίου που ζουν στο Ισραήλ — Leonid Nevzlin, Mikhail Brudno και Vladimir Dubov —  πρώην συνεργάτες του  Khodorkovsky, καταζητούνται  όλοι τους από την Ρωσία με κατηγορίες για πολυάριθμες απάτες. Οι κύριοι αυτοί, οι οποίοι εμφανίζονται στην λίστα Forbes των δισεκατομμυριούχων του κόσμου για το 2004, είναι τώρα διευθυντές του ομίλου Menatep ,μία ιδιωτική εταιρία συμμετοχών η οποία κατέχει το 60% από ό,τι έχει μείνει από την αποδυναμωμένη Yukos». Είναι οφθαλμοφανές  πως  τρεις Εβραίοι δισεκατομμυριούχοι εγκληματίες που καταζητούνται στην Ρωσία για απάτη, διέφυγαν στο Ισραήλ προς αναζήτηση «καταφυγίου». Δύο ακόμα γνωστοί δισεκατομμυριούχοι καταζητούμενοι για εγκλήματα  που αναζήτησαν και βρήκαν καταφύγιο στο Ισραήλ είναι οι Boris Berezovsky και Vladimir Gusinsky  . Και οι δύο έχουν σπίτια στο Ισραήλ και κανείς τους δεν φοβάται την έκδοση για τα αδικήματά του . Όταν ο Αριέλ Σαρόν ρωτήθηκε γιατί δεν τους παραδίδει στις Ρωσικές αρχές, απάντησε στην εφημερίδα  Yediot Ahronot : «Δεν σκοπεύω να παραδώσω κανέναν… Από τα νεανικά μου χρόνια, αντιτίθεμαι στην παράδοση Εβραίων. Αυτό το δηλώνω όσο πιο ξεκάθαρα γίνεται».  Απαντώντας εν συνεχεία στην δήλωση του Σαρόν,ο Gusinsky δήλωσε ότι βρίσκει ενθαρρυντικά αυτά τα σχόλια προσθέτοντας πως δεν έχει τίποτα να φοβηθεί από τον Πούτιν.    Οι ανωτέρω αναφερθέντες εγκληματίες  είναι μόνο λίγοι από αυτούς που επιτυχώς ανεζήτησαν και βρήκαν καταφύγιο  στο Ισραήλ . Το εβραϊκό κράτος δίνει επίσης καταφύγιο και  σε εγκληματίες πολέμου που καταζητούνται για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας ,όπως ο Solomon Morel, καταζητούμενος στην Πολωνία για την  μαζική δολοφονία άνω των 1500 Γερμανών σε μία τοποθεσία γνωστή ως Swietochlowiche αμέσως μετά το τέλος του δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Το Ισραήλ έχει αρνηθεί την έκδοση του κάτι το οποίο δυστυχώς η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου το αγνοεί.   Λίγοι επίσης γνωριζουν σήμερα ότι άτομα όπως  οι Menachem Begin, Ariel Sharon, Yitzak Shamir και αρκετοί άλλοι αξιωματικοί του Ισραήλ έχουν υπάρξει τρομοκράτες. 

Η δράση του ΔΝΤ: Η περίπτωση της Ζάμπια

Η δράση του ΔΝΤ: Η περίπτωση της Ζάμπια

Όπως λένε κάποιοι, μόνο το ΔΝΤ μπορεί να μετατρέψει ένα από τα πλέον πλούσια αφρικανικά κράτη σε ένα από τα πιο φτωχά του κόσμου, μέσα σε μόλις 20 χρόνια. Υποτίθεται πως το ΔΝΤ αστυνομεύει τη παγκόσμια οικονομία, επιβάλλει χρηστή διοίκηση και δημοκρατικές επιλογές σε κράτη που τα χρειάζονται, και φημίζεται για τη διαφάνειά του.  Πίσω όμως από αυτή τη δημόσια εικόνα, κρύβονται πολλά. Η βραχυπρόθεσμη οδύνη που υφίστανται όσα κράτη χρειαστούν τη βοήθεια του ΔΝΤ, είναι γνωστή. Αυτό που δεν είναι γνωστό είναι η παντελής έλλειψη μέλλοντος για οποιαδήποτε χώρα βρεθεί στην ανάγκη του. Μια μελέτη του Παγκόσμιου Κινήματος Ανάπτυξης (World Development Movement),  που δημοσιεύτηκε το 2004 σχετικά με τις επιπτώσεις του ΔΝΤ στη Ζάμπια, μας δείχνει καθαρά τις συνέπειες της παρέμβασης του.

Η Ζάμπια, πλούσια σε χαλκό, ήταν κάποτε ένα από τα πλέον ευημερούντα κράτη της Αφρικής. Μετά την επέμβαση του ΔΝΤ είναι από τα πλέον φτωχά. Η σχέση της χώρας με το ταμείο ξεκίνησε τη δεκαετία του 1970 όταν διάφορες συγκυρίες, όπως συνήθως συμβαίνει στα αναπτυσσόμενα κράτη, την ανάγκασαν να αναζητήσει διεθνή βοήθεια. Έως τις αρχές της δεκαετίας του `80, το εθνικό χρέος της Ζάμπια είχε ξεφύγει για τα καλά, με αποτέλεσμα να μη μπορεί να εξοφληθεί. Για αυτό και το 1985 μπήκε στο παιχνίδι το λεγόμενο «δάνειο δομικής  προσαρμογής», που είχε σκοπό την ανάνηψη του αγροτικού τομέα και τον επαναπροσδιορισμό της βιομηχανίας. Το αντίτιμο για αυτό το δάνειο ήταν ιδιαίτερα υψηλό.  Η χώρα αναγκάστηκε να περικόψει τις δημόσιες δαπάνες και τις επιδοτήσεις προς τις μη προνομιούχες τάξεις, να παραδώσει τον έλεγχο της συναλλαγματικής της πολιτικής και  τον έλεγχο των επιτοκίων, να επιτρέψει τις εισαγωγές φθηνών ανταγωνιστικών προς τα ντόπια προϊόντων, και να καταργήσει τον οποιοδήποτε τιμαριθμικό έλεγχο. Οι πολιτικές συνέπειες ήταν τεράστιες. Οι φοιτητές και οι εργαζόμενοι ξεχύθηκαν στους δρόμους. Το αποτέλεσμα ήταν η χώρα να εγκαταλείψει τη «συνδρομή» του ΔΝΤ και να ξεκινήσει δικό της πρόγραμμα οικονομικής ανάκαμψης. Η οικονομία πράγματι αναπτύχθηκε, πρώτα κατά 3.1% και το 1988 κατά 5.6%.

Δυστυχώς όμως, η συνέχεια ήταν σκληρή. Οι πλούσιοι της λέσχης του Παρισιού, αποφάσισαν να στηρίξουν το ΔΝΤ, απειλώντας την απόσυρση οποιασδήποτε οικονομικής βοήθειας αν η Ζάμπια δεν επέστρεφε στο πρόγραμμα του ΔΝΤ. Τα μέτρα επανήλθαν, μαζί με μαζικές ιδιωτικοποιήσεις και παύση των αγροτικών και άλλων επιδοτήσεων. Οι ιδιωτικοποιήσεις χαιρετίστηκαν από τη Παγκόσμια Τράπεζα ως άκρως πετυχημένες. (Αυτό απλά σημαίνει πως έγιναν πολλές). Στη διάρκεια της δεκαετίας που ακολούθησε, η φτώχια και η παιδική θνησιμότητα ανέβηκαν, ενώ η παιδεία και η περίθαλψη έπεσαν. Στο κατάλογο οικονομικής ανάπτυξης που συντάσσει ο ΟΗΕ, η Ζάμπια έπεσε στο νούμερο 163 το 2001, από το νούμερο 130 που ήταν το 1990. Όλα αυτά όμως δεν εμπόδισαν το ΔΝΤ να συνεχίσει την αποστολή του. Και έτσι οι ιδιωτικοποιήσεις επεκτάθηκαν και σε κρίσιμους τομείς όπως αυτός της ηλεκτροδότησης και των μεταφορών. Η ιδιωτικοποίηση όμως που προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις ήταν αυτή της Zambia National Commercial Bank, αντιδράσεις που είχαν ως αποτέλεσμα τη ματαίωσή της. Το ΔΝΤ απάντησε απειλώντας να αποσύρει το $1 δισεκατομμύριο οικονομικής βοήθειας.

Η βιομηχανία εξόρυξης χαλκού, που κάποτε στήριζε την ευημερία της χώρας, ήταν κρατική. Οι οικισμοί του εργατικού προσωπικού διέθεταν τρεχούμενο νερό, ρεύμα, αποχετεύσεις κλπ. Τίποτα από αυτά δεν συνεχίστηκε μετά την ιδιωτικοποίησή της. Τα ορυχεία Luanshya πουλήθηκαν στη βρετανική Metal Distributors Ltd. Το όλο πρόγραμμα κατέληξε σε καταστροφή για τη χώρα.

Την περίοδο 2003-4, η Βρετανία σχεδίαζε να αυξήσει το έλλειμμά της στο 3.4% Όταν το ΔΝΤ σχολίασε αρνητικά την οικονομική στρατηγική του Gordon Brown, το υπουργείο Οικονομικών κατηγόρησε το ΔΝΤ για «ιδεολογική αντιπαλότητα» στις δημόσιες δαπάνες. Όπως είχε δηλώσει τότε ο εκπρόσωπος της βρετανικής κυβέρνησης, «Δεν πρόκειται να δεχτούμε σύμφωνο σταθερότητας από το ΔΝΤ, την ευρωπαϊκή επιτροπή, ή από οποιονδήποτε άλλον…». Κι`όμως αυτό ακριβώς έκαναν οι (μη εκλεγμένοι) μεγαλοκαρχαρίες του ΔΝΤ στη Ζάμπια και αλλού.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου δημιουργήθηκε σαν ένα βήμα δια του οποίου τα κράτη θα διαμόρφωναν τις εμπορικές τους σχέσεις. Το όργανο αυτό είναι δημοκρατικά δομημένο, και στη θεωρία ένα ασθενές κράτος όπως η Ζάμπια έχει ισοδύναμη ψήφο με τη Βρετανία. Όμως το δικαίωμα της ψήφου στον ΠΟΕ δεν σημαίνει τίποτα όταν το ΔΝΤ είναι αυτό που κάνει κουμάντο στην οικονομία μιας χώρας. Αυτά τα δυο μέτρα και δυο σταθμά αποκαλύπτουν την ανάγκη να αναθεωρηθεί η φύση των δημοκρατικών αρχών βάσει του οποίου υποτίθεται πως λειτουργεί το ΔΝΤ. Το Παγκόσμιο Κίνημα Ανάπτυξης ρίχνει το φταίξιμο για τη κατάντια της Ζάμπια εξ ολοκλήρου στο ΔΝΤ. Και το ερώτημα που του απευθύνει είναι το πολύ απλό: Γιατί μετά από 20 χρόνια επιθετικών παρεμβάσεων, οι ζωές των κατοίκων της Ζάμπια χειροτέρεψαν αντί να βελτιωθούν;

 S.A. (The New Statesman)--http://www.antinews.gr/?p=41766

Η εκδίκηση της πολιτικής

Η εκδίκηση της πολιτικής

Του Σταυρου Λυγερου
Είναι εξόφθαλμο ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να δανειστεί από τις αγορές. Ακόμα και αν βρεθούν δανειστές, το επιτόκιο είναι απαγορευτικό. Κατά συνέπεια, η προσφυγή στον ευρωπαϊκό μηχανισμό (και στο ΔΝΤ) έχει καταστεί μονόδρομος. Οι διαπραγματεύσεις για τους όρους είναι άνισες. Το μόνο επιχείρημα της κυβέρνησης Παπανδρέου για να μην της επιβληθούν ασφυκτικά μέτρα είναι η επίκληση του πιθανού κινδύνου μιας ανατροφοδοτούμενης ύφεσης. Μια τέτοια εξέλιξη θα οδηγούσε την Ελλάδα σε πτώχευση με όλα τα αρνητικά που αυτή συνεπάγεται για τις ευρωπαϊκές τράπεζες που διαθέτουν ελληνικά ομόλογα και βεβαίως για το ευρώ.
Σε κάθε περίπτωση, το βαρύ κόστος θα το πληρώσει η ελληνική κοινωνία και κυρίως τα μικρομεσαία στρώματα. Τώρα που ήρθε η ώρα του λογαριασμού, θα πληρώσουν πανάκριβα την όποια μικρή συμμετοχή στο «πάρτι» ή τουλάχιστον το γεγονός ότι ανέχθηκαν το κλεπτοκρατικό, σπάταλο, ανορθολογικό και αυθαίρετο μοντέλο ανάπτυξης, που σήμερα καταρρέει. Οι κατάρες για το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα και η απαίτηση να επιστραφούν τα κλεμμένα από μόνες τους δεν ωφελούν. Δεν είναι τίποτα περισσότερο από αδιέξοδες εκδηλώσεις οργής, που μάλιστα δεν ευνοούν τον αναγκαίο αναστοχασμό.
Είναι γεγονός ότι τη μερίδα του λέοντος από το γιγαντιαίο ποσό που εμφανίζεται ως δημόσιο χρέος την έχουν ιδιοποιηθεί τα μεγάλα «ψάρια» της διαπλοκής. Το διόλου ευκαταφρόνητο υπόλοιπο, όμως, διαχύθηκε ποικιλοτρόπως στα χαμηλότερα επίπεδα της κοινωνικής πυραμίδας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο συντηρήθηκε και σ’ αυτά τα επίπεδα μία τηρουμένων των αναλογιών οικονομική άνεση, η οποία μάλιστα παρήγαγε ξιπασμένες και νεοπλουτίστικες συμπεριφορές. Ετσι εξασφαλίσθηκε η μακρόχρονη ιδεολογική συναίνεση της κοινωνίας σε μία πορεία, η οποία με μαθηματική ακρίβεια οδηγούσε στον γκρεμό.
Η κρίσιμη διαφορά είναι πως τα μεγάλα «ψάρια» έχουν διεξόδους, ενώ τα μικρά όχι. Εχει αποδειχθεί ιστορικά ότι όποτε η «μικροαστική θάλασσα» μιμείται την τηλεοπτική καρικατούρα των πλουσίων, στο τέλος πληρώνει δυσβάσταχτο λογαριασμό. Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι επανάληψη με άλλη μορφή και σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα αυτού που συνέβη με τη φούσκα του Xρηματιστηρίου 10 χρόνια πριν. Τότε λεηλατήθηκαν οι οικονομίες όσων ανοήτως πίστεψαν ότι θα έβγαζαν τζάμπα χρήμα. Τώρα, δυστυχώς, τα βάρη πέφτουν επί της κεφαλής δικαίων και αδίκων. Θα υποστούν επώδυνη αφαίμαξη και οι εργατικοί και οι συνεπείς.
Στην πραγματικότητα, αποδεικνύεται με δραματικό τρόπο η καθοριστική σημασία που έχει για τη ζωή του καθενός η πολιτική. Κατά μία έννοια, η πολιτική μάς εκδικείται, επειδή πάψαμε να είμαστε επί της ουσίας πολίτες. Αρνηθήκαμε την ευθύνη μας για τα Κοινά. Εκφυλιστήκαμε σε ψηφοφόρους - πελάτες των κομμάτων, είτε κλειστήκαμε αυτάρεσκα στον κάθε μικρόκοσμό μας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο αφήσαμε να καθορίζουν τις τύχες μας συνήθως θλιβεροί και ενίοτε άθλιοι επαγγελματίες πολιτικάντηδες, αρκετοί εκ των οποίων σήμερα ανερυθρίαστα κουνάνε το δάχτυλο στην κοινωνία.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_100085_23/04/2010_398596

Αθήνα-Τριτοκοσμική Μεγαλόπολι

Μπορείτε, αλλά δεν θέλετε!Δελτίο Τύπου του Παρεμπόριο Stop!

Η οδός Ερμού μιλά μόνη της και φωνάζει ότι οι αρμόδιοι μπορούν, αλλά δεν θέλουν.

Στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία της 19/04, ο δήμαρχος Αθηναίων φέρεται να είπε: «Προτιμώ, αντί να στρέψουμε τους μικροπωλητές στην εγκληματικότητα,[[ΓΙΑΤΙ κ. ΔΗΜΑΡΧΕ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΙΚΡΟΠΩΛΗΤΕΣ ΤΟΥΣ ΣΤΡΕΦΕΙΣ ΣΤΗΝ  ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ??? ΓΙΑΤΙ?? ΓΙΑΤΙ ΤΟΥΣ ΠΑΣ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΕΝΗΜΕΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΤΕΒΕ?? -- ΩΡΑΙΑ Η ΣΥΛΛΟΓΙΣΤΙΚΗ ΣΟΥ κ. ΔΗΜΑΡΧΕ! ΑΦΟΥ ΑΝΟΙΞΑΜΕ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΚΑΙ ΜΑΖΕΥΕΤΑΙ ΕΔΩ ΤΟ ΚΑΤΑΚΑΘΙ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ, ΜΕΤΑ ΦΡΟΝΤΙΖΟΥΜΕ ΝΑ 'ΜΗΝ ΣΤΡΑΦΗ ΣΤΗΝ ΕΓΚΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ' ΜΑΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΟΤΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΔΑΠΟΥΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΥΤΕ ΤΗΡΟΥΝΤΑΙ ΝΟΜΟΙ!!!]] να κάνουμε λίγο τα στραβά μάτια [[ΓΙΑΤΙ κ. ΔΗΜΑΡΧΕ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙΣ λίγο τα στραβά μάτια ΑΛΛΑ ΤΟΥΣ ΣΤΕΛΝΕΙΣ ΤΟ ΣΔΟΕ??]]. Ένα κομμάτι στην Αθήνα που να γίνει, ας το πούμε, ένα έθνικ παζάρι και να μαζευτούν οι περισσότεροι εκεί». Στο ίδιο δημοσίευμα, ο αντιδήμαρχος κ. Παπαδάκης, αναφερόμενος στα επεισόδια της 10/4 δηλώνει: «Δεν είναι δουλειά κανενός να βγαίνει στον δρόμο βιντεοσκοπώντας και φωτογραφίζοντας κόσμο. Το σκεπτικό κάποιων που διοργάνωσαν αυτή την επιχείρηση δεν ταυτίζεται με την άποψη του εμπορικού κόσμου. Υπέβαλαν μάλιστα και μηνύσεις για το ζήτημα των Αφρικανών μικροπωλητών, αλλά χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο. Στρέφονται εναντίον του Μιχ. Χρυσοχοΐδη και του Νικ. Κακλαμάνη». [[κ. ΑΝΤΙΔΗΜΑΡΧΕ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΘΗΣ ΟΤΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΘΕ ΠΟΛΙΤΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΗ ΤΟΝ ΑΔΙΚΟΠΡΑΓΟΥΝΤΑ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΑ!! ΔΕΝ ΜΑΣ ΘΕΛΕΙΣ ΠΟΛΙΤΕΣ κ. ΑΝΤΙΔΗΜΑΡΧΕ! ΜΑΣ ΘΕΛΕΙΣ ΖΩΑΚΙΑ ΦΟΒΙΣΜΕΝΑ ΑΠ' ΤΟ ΞΥΛΟΚΟΠΗΜΑ ΠΟΥ ΕΔΩΣΑΝ  ΣΤΗΝ ΕΡΜΟΥ ΟΙ ΝΕΓΡΟΙ!! ΣΥΛΛΥΠΗΤΗΡΙΑ ΣΟΥ!!]] 

Ως ΠΑΡΕΜΠΟΡΙΟ STOP! ερωτούμε την ηγεσία του δήμου: Σε ποια περιοχή και σε τι έκταση επιδιώκει να εγκαταστήσει το «έθνικ» παζάρι του, ποιος τον έχει εξουσιοδοτήσει για να παίρνει τέτοιου είδους πρωτοβουλίες και προ παντός, τι προϊόντα θα διατίθενται στο παζάρι αυτό; Ρώτησε την γνώμη του Εμπορικού Συλλόγου Αθηνών; Σκοπεύει ο κ. δήμαρχος να διαθέσει χώρο σε αυτό το παζάρι και στους λαθρομετανάστες μικροπωλητές, οι οποίοι, αν κρίνουμε και από τις συλλήψεις της 10ης Απριλίου αντιστοιχούν στο ήμισυ όσων απασχολούνται σε αυτήν την παράνομη δραστηριότητα;

Στον κύριο Παπαδάκη, υπενθυμίζουμε ότι ταύτιση ή όχι του εμπορικού κόσμου με την δράση μας διαφαίνεται από την κάλυψη που μας παρέχουν τα συνδικαλιστικά του όργανα, αλλά και η συμμετοχή και εκλογή πολλών από εμάς σε αυτά. Για την ιστορία, την περασμένη Κυριακή, ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Εμπορικών Συλλόγων Αττικής, Ομόρων Νομών και Νήσων Αιγαίου, κ. Δημήτρης Αρμενάκης, τη παρουσία των αντιπροσώπων, καθώς και του προέδρου της ΕΣΕΕ, κ. Βασίλη Κορκίδη, εξουσιοδότησε το μέλος του Δ.Σ. της Ομοσπονδίας και επικεφαλής μας, Παναγιώτη Δούμα, να ενημερώσει τους φορείς της δικαιοδοσίας της για την ανάπτυξη αντιστοίχων κατά τόπους δράσεων υπό την ονομασία ΠΑΡΕΜΠΟΡΙΟ STOP!

Του απαντούμε τέλος τα εξής:

• Πριν μας υποδείξει ποια είναι η δουλειά μας και ποια όχι, ας φροντίσει να κάνει εκείνος την δουλειά του και όχι τα «στραβά μάτια» που του υποδεικνύει ο δήμαρχος.
• Η δική μας «επιχείρηση» προφανώς έπιασε τόπο, αν κρίνει κανείς από τον δραστικό περιορισμό χρονικά και γεωγραφικά του καταντήματος της πόλεώς μας, αμέσως μετά τα γεγονότα της 10/4. Η Ερμού μιλά μόνη της και φωνάζει ότι οι αρμόδιοι μπορούν, αλλά δεν θέλουν.
• Ας κάνει μία στροφή στην πολυθρόνα που έχει στρογγυλοκαθίσει μέσα στο δημαρχείο και ας δει τι γίνεται στους δρόμους που βρίσκονται πίσω από αυτό. Σύντομα, άλλωστε, θα λάβει το μήνυμα και από εκεί.
• Ας μην ξεχνά ότι ΚΑΙ εκείνος έχει μηνυθεί.

Οι ετικέτες που συντονισμένα ο τύπος προσπαθεί να μας προσάψει δεν καταπίπτουν μόνο από την θεσμοθετημένη αναγνώριση της δράσεώς μας, αλλά και από την αποδοχή που αυτή εισπράττει μέσα στην ίδια την ελληνική κοινωνία, από την οποία όλοι αυτοί έχουν κατά πολύ απομακρυνθεί.

ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ΟΤΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΧΕΙ ΑΚΟΜΗ ΤΗΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΝΑ ΑΣΤΥΝΟΜΕΥΣΗ ΤΗΝ ΟΔΟΝ ΕΡΜΟΥ! ΟΜΩΣ, ΠΩΣ ΕΜΑΘΑΝ ΟΙ ΣΕΝΕΓΑΛΕΖΟΙ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΟΔΟΣ ΕΡΜΟΥ ΚΑΙ  ΚΑΤΕΦΘΑΣΑΝ?? ΠΟΙΟΣ ΤΟΥΣ ΦΕΡΝΕΙ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΓΚΑΘΙΣΤΑ?? ΠΩΣ ΕΜΑΘΑΝ ΟΙ ΣΕΝΕΓΑΛΕΖΕΣ ΠΟΡΝΕΣ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΟΔΟΣ 3ης ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ?? ΠΟΙΟΣ ΤΙΣ ΦΕΡΝΕΙ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΓΚΑΘΙΣΤΑ?? ΦΥΣΙΚΑ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΔΙΟΤΙ ΘΕΛΕΙ Η ΑΘΗΝΑ ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ -ΟΠΩΣ ΤΗΣ ΑΞΙΖΕΙ- Η ΤΡΙΤΟΚΟΣΜΙΚΗ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΙ --ΤΟ ΠΤΥΕΛΟΔΟΧΕΙΟ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ-- ΓΕΜΑΤΗ ΠΑΝΣΠΕΡΜΙΑ ΦΥΛΩΝ ΚΑΙ ΒΟΥΤΗΓΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΑΝΟΜΙΑ, ΣΤΗΝ ΠΟΡΝΕΙΑ, ΣΤΟ ΜΙΚΡΟ/ΜΕΓΑΛΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΒΡΩΜΙΑ (ΟΛΟΙ Ο ΔΡΟΜΟΙ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΕΧΟΥΝ ΜΕΤΑΒΛΗΘΗ ΣΕ ΟΥΡΗΤΗΡΙΑ). 

ΟΜΩΣ -ΠΡΟΣΟΧΗ- ΕΠΡΕΠΕ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ 'ΧΩΡΟ' ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΔΑΠΟΥΣ ΠΑΡΑΝΟΜΟΥΣ ΕΜΠΟΡΟΥΣ! ΚΑΙ ΤΙ ΚΑΝΕΙ?? ΟΤΑΝ ΕΜΦΑΝΙΣΘΗ ΕΛΛΗΝ ΜΙΚΡΟΠΩΛΗΤΗΣ ΑΜΕΣΩΣ ΤΟΝ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΖΗΤΑ ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΑΣΚΗΣΗΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΝΗΜΕΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΤΕΒΕ! ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ  ΟΥΔΕΙΣ ΜΙΚΡΟΠΩΛΗΤΗΣ ΣΗΜΕΡΑ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΔΙΔΗ 700 ΕΥΡΩ ΜΗΝΙΑΙΩΣ ΣΤΟ ΤΕΒΕ, ΕΞΗΦΑΝΙΣΘΗ ΠΛΕΟΝ ΤΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ ΜΙΚΡΟΠΩΛΗΤΟΥ!

Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ, ΒΟΥΤΗΓΜΕΝΟΣ ΣΤΗΝ ΧΑΥΝΩΣΗ ΤΟΥ 'ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΣΜΟΥ', ΤΟΥ 'ΑΝΤΙΡΑΤΙΣΜΟΥ', ΤΗΣ 'ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ', ΤΗΣ ΧΑΖΟΧΑΡΟΥΜΕΝΗΣ 'ΑΝΕΚΤΙΚΟΤΗΤΑΣ' ΚΑΙ ΤΟΥ ΤΡΙΤΟΚΟΣΜΙΚΟΥ ΠΑΣΟΚΙΚΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ, ΔΕΝ ΕΞΥΠΝΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙ ΟΤΙ ΕΓΙΝΕ ΠΛΕΟΝ ΞΕΝΟΣ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΟΥ ΤΗΝ ΧΩΡΑ --ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΩΝ 5 ΕΚ. ΑΛΛΟΔΑΠΩΝ! 

ΚΑΠΟΤΕ ΚΑΙ ΟΙ 'ΙΣΤΟΡΙΚΟΙ' ΛΑΟΙ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ! ΑΤΥΧΩΣ Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΑΔΟΞΑ ΚΑΙ ΑΤΙΜΩΤΙΚΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΧΛΕΥΗ ΤΩΝ ΕΧΘΡΩΝ ΤΟΥ (ΠΕΦΤΟΝΤΑΣ -ΤΥΦΛΟΣ ΤΑ Τ'ΩΤΑ ΤΟΝ ΤΕ ΝΟΥΝ ΤΑ Τ'ΟΜΜΑΤΑ- ΣΤΗΝ ΑΠΛΟΥΣΤΑΤΗ ΠΑΓΙΔΑ ΠΟΥ ΕΒΑΛΑΝ ΕΜΠΡΟΣ ΤΟΥ) ΚΑΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΠΟΥ ΘΑ ΓΡΑΨΕΙ ΟΤΙ ΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΣΧΑΤΗ ΠΑΡΑΚΜΗ ΚΑΙ ΘΝΗΣΙΜΑΙΟΣ (ΚΑΙ 'ΜΗ ΔΙΕΚΔΙΚΟΝΤΑΣ ΤΙΠΟΤΕ', ΟΠΩΣ ΟΙ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ) ΑΦΕΘΗΚΕ ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙ ΝΑ ΤΟΥ ΔΩΣΟΥΝ ΤΗΝ 'ΧΑΡΙΣΤΙΚΗ ΒΟΛΗ' ΟΙ ΜΩΑΜΕΘΑΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΓΡΟΙ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ! 

Ἀποχαιρέτα την τὴν Θεσσαλονίκη ποὺ τὴν χάνεις

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΑ ΤΗΝ, ΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΠΟΥ ΤΗΝ ΧΑΝΕΙΣ!

(ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ 'ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ' ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ -ΟΠΩΣ ΤΟ  ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΟΙ ΣΚΟΠΙΑΝΟΙ- ΜΕ ΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ''πραγματική πρωτεύουσα της Νέας Βαλκανικής..'' :


http://www.macedoniahellenicland.eu/content/view/839/33/lang,el/

Η Μακεδονία εμπροσθοφυλακή της Ευρώπης των Περιφερειών

Αποφασισμένος να μη χαθεί και αυτή τη φορά το στοίχημα για τη Θεσσαλονίκη εμφανίζεται ο Γιώργος Παπανδρέου με μήνυμά του στην εφημερίδα Μακεδονία. Προλογίζοντας την έκδοση των πρακτικών της ημερίδας που οργάνωσε η εφημερίδα με θέμα "Η Θεσσαλονίκη βρίσκει την ταυτότητά της", ο πρωθυπουργός δηλώνει ότι μέχρι το 2012, οπότε συμπληρώνονται 100 χρόνια από την απελευθέρωσή της, η Θεσσαλονίκη πρέπει να έχει μπει σε νέα τροχιά. Το μήνυμα του πρωθυπουργού για τη Θεσσαλονίκη και τη Βόρεια Ελλάδα έχει ως εξής: "Η αγωνία των ανθρώπων μιας πόλης να αναδείξουν την ουσία της ταυτότητάς της και τις δυνατότητές της είναι από μόνη της πλούτος για την ίδια την πόλη. Με μεγάλη μου χαρά χαιρετίζω την πρωτοβουλία της εφημερίδας Μακεδονία, που στόχο είχε τον προσδιορισμό της θέσης της Θεσσαλονίκης μέσα στο σύγχρονο τοπίο. Της Θεσσαλονίκης που θα έπρεπε ήδη να είναι το μητροπολιτικό κέντρο των Βαλκανίων, που θα μπορούσε να είναι σήμερα μια πόλη εξωστρεφής, μια πόλη που ανοίγει τα σύνορα της Ελλάδας προς τα έξω. Προς τα Βαλκάνια, προς την Ευρώπη. Προς τον κόσμο. Βεβαίως, οι Θεσσαλονικείς δεν έχουν ανάγκη από άλλες υποσχέσεις και φιλοφρονήσεις, από εύκολα λόγια που ξεχνιούνται στο χρόνο. Τώρα είναι η ώρα που η Θεσσαλονίκη μπορεί και πρέπει να γυρίσει σελίδα. Μέχρι το 2012, όταν και θα συμπληρωθούν 100 χρόνια από την απελευθέρωσή της, πρέπει να έχουν μπει ισχυρές βάσεις, να έχουν γίνει δομικές αλλαγές, με μοναδικό στόχο να βάλουν την πόλη σε μια νέα τροχιά. Μέσα από την αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της, μέσα από την ανάδειξη του έντονου πολιτιστικού της χαρακτήρα και της ιστορίας της, με τη βοήθεια των νέων τεχνολογιών και της πράσινης ανάπτυξης, αλλά κυρίως αξιοποιώντας το μεράκι και τα όνειρα των ανθρώπων της, η Θεσσαλονίκη μπορεί να ξανακερδίσει την αυτοπεποίθηση και την αισιοδοξία της. Αυτή τη φορά το στοίχημα για την πόλη της Θεσσαλονίκης δεν μπορεί και δεν πρόκειται να χαθεί. Εργαζόμαστε με συγκεκριμένο όραμα και σχέδιο, στοχεύοντας στη δημιουργία της μητροπολιτικής Θεσσαλονίκης. Ώστε η πόλη να αναδείξει την ταυτότητα μιας ιστορικής και συνάμα σύγχρονης πόλης, που θα αποτελέσει το εφαλτήριο για ένα πρότυπο μοντέλο ανάπτυξης για όλη τη χώρα. Που θα προσφέρει στους κατοίκους της καλύτερη ποιότητα ζωής και θα είναι πόλος δημιουργικότητας και κοιτίδα πολιτισμού. Η Θεσσαλονίκη μπορεί καλύτερα. Οι Θεσσαλονικείς αξίζουν περισσότερα. Και θα δουλέψουμε με όλη μας τη δύναμη για να δουν την πόλη τους όπως την ονειρεύονται». Με εγκάρδιους χαιρετισμούς,  Αξίζει να θυμηθούμε τα λόγια του κ.Παπανδρέου στον προεκλογικό του λόγο στη Θεσσαλονίκη, όταν μιλούσε για "μια περιφέρεια που τη Νέα Εποχή, δημοκρατική, αυτοδιοικούμενη, αυτοδύναμη, θα αποτελέσει την εμπροσθοφυλακή της Ευρωπης των Περιφερειών", καθώς και για μια Θεσσαλονίκη "πραγματική πρωτεύουσα της Νέας Βαλκανικής"..  Φυσικά και οι Θεσσαλονικείς δε έχουμε ανάγκη από άλλες υποσχέσεις και φιλοφρονήσεις. Ούτε όμως μπορούμε να αισθανόμαστε περήφανοι για τον τίτλο της πρωτεύουσας της Νέας Βαλκανικής, όταν αυτό πιθανότατα σημαίνει κατάρρευση των εθνικών μας συνόρων.  Αυτό που είχαμε πάντοτε ανάγκη, ήταν η επιβεβαίωση πως η χώρα μας δε θα εγκαταλείψει τη Μακεδονία. Μια επιβεβαίωση που δυστυχώς καμιά κυβέρνηση δε στάθηκε ικανή να δώσει. Η Νέα Τάξη Πραγμάτων, την οποία ο πρωθυπουργός καλύπτει πίσω από τον ευφημισμό "Νέα Εποχή" περιλαμβάνει και μια Ευρώπη των Περιφερειών.  Ανάγει τη Θεσσαλονίκη, και συνεπώς ολόκληρη τη Μακεδονία σε αυτοδιοικούμενη, αυτοδύναμη, Ευρωπαϊκή Περιφέρεια-Εμπροσθοφυλακή.. Πώς θα διαμορφωθεί ο χάρτης αυτής της Ευρώπης των Περιφερειών, μια που η Μακεδονία αποτελούσε ως τώρα περιφέρεια της Ελλάδας;  Θα μπορούσε ο πρωθυπουργός αναφέρεται στη σταδιακή εξαφάνιση των εθνικών συνόρων που θα μετατρέψουν τα κράτη σε περιφέρειες. Όμως δεν αναφέρεται σε αυτό. Από τα λόγια του διαφαίνεται η πρόθεση διάσπασης της Μακεδονίας από την υπόλοιπη Ελλάδα. Και γνωρίζοντας καλά τις διαθέσεις των ενορχηστρωτών της Νέας Τάξης Πραγμάτων, την ίδια μοίρα φαίνεται πως θα έχουν η Ήπειρος και η Θράκη, οι οποίες, θα αποτελέσουν με τη σειρά τους, αυτοδιοικούμενες, αυτοδύναμες, Ευρωπαϊκές Περιφέρειες... ΑΠΟ ΤΑ ΕΥΓΕΝΙΚΑ 'ΠΕΡΙ ΔΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΟΥ' ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΕΘΑ ΟΤΙ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΥΠΕΡΜΑΧΟΙ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΟΣ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΚΟΜΗ 'ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙ' ΟΤΙ ΟΛΑ ΕΧΟΥΝ ΠΛΕΟΝ ΣΥΜΦΩΝΗΘΕΙ ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΚΑΙ ΜΕΝΕΙ ΤΟ 'ΣΕΡΒΙΡΙΣΜΑ' ΤΟΥΣ ΣΤΟΥΣ ΧΑΧΟΛΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥ ΖΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ 1981 ΑΠΟΧΑΥΝΩΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΡΑΣΤΩΝΗ, ΣΤΗΝ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΡΙΤΟΚΟΣΜΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ -- ΟΤΑΝ ΘΑ ΞΥΠΝΗΣΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΑΡΚΗ ΘΑ ΕΙΝΑΙ (ΠΟΛΥ ΦΟΒΟΥΜΕΘΑ) ΑΡΓΑ!

Στοχεύουν στο υποσυνείδητο του Έλληνα (2)

Το δεύτερο μέρος της σειράς με τις τηλεοπτικές διαφημίσεις,  που στοχεύουν στο υποσυνείδητο του Έλληνα.

Tο κράτος δεν ήταν η λύση αλλά το πρόβλημα

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ

20 Απριλίου 2010

Μέτρα για πλεονάσματα άνω του 5% ώστε να αρχίσει να μειώνεται το χρέος. Ποιος θα τα υλοποιήσει;

Η επιτήρηση της Ελλάδας από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δημιουργεί ελπίδες ότι θα υλοποιηθούν, έστω αυτήν την ύστατη ώρα, οι μεταρρυθμίσεις που θα μειώσουν το χρέος και τα ελλείμματα και θα αναστείλουν την χρεοκοπία της χώρας.

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία ενημερώνει τους πολίτες ότι η μείωση του χρέους, για να γίνει εφικτή, απαιτεί τη δημιουργία πλεονασμάτων άνω του 5% στους προϋπολογισμούς των επόμενων δεκαετιών. Όμως, για να δημιουργηθούν τα πλεονάσματα αυτά, θα χρειαστεί να περιοριστεί δραστικά το κράτος, να μειωθεί σημαντικά ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων, να εκλείψουν οι κρατικές σπατάλες και να τονωθεί η επιχειρηματικότητα και η ανάπτυξη.

Είναι βέβαιο ότι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θα επιδιώξει να εξαναγκάσει την Ελληνική Κυβέρνηση να προωθήσει τέτοιου είδους μέτρα. Τα μέτρα αυτά, εάν υλοποιηθούν, θα σημάνουν την κατάρρευση του κρατισμού που κυριάρχησε τα τελευταία τριάντα χρόνια στην Ελλάδα, θα αναδείξουν ότι το κράτος δεν ήταν η λύση αλλά το πρόβλημα και θα κάνουν φανερή την ανάγκη φιλελευθεροποίησης της οικονομίας και της κοινωνίας. Σε πολιτικό επίπεδο, η μείωση του κράτους θα αποδυναμώσει το σύστημα πελατειακών σχέσεων που διατηρεί εναλλάσσοντας, εδώ και τριάντα χρόνια, το ίδιο πολιτικό προσωπικό στην κυβέρνηση και την αντιπολίτευση.

Δεδομένων των παραπάνω, γίνονται κατανοητοί οι λόγοι της λυσσαλέας αντίδρασης όλων των κομμάτων στην έλευση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, και της δαιμονοποίησής του. Γίνεται επίσης φανερό, ακόμα και στους πιο δύσπιστους, ότι οι πολιτικές που απαιτούνται για να δοθεί λύση στο πρόβλημα της χώρας δεν μπορούν να υλοποιηθούν, ακόμα και υπό καθεστώς καταναγκασμού, από αυτούς που το δημιούργησαν.

Αν και αναγνωρίζεται πλέον, έστω με μισόλογα και καθυστερημένα, ότι οι φιλελεύθερες πολιτικές αποτελούν την λύση στα σημερινά αδιέξοδα, γίνεται επίσης όλο και πιο φανερό ότι οι πολιτικές αυτές δεν μπορούν να υλοποιηθούν από αυτούς που πάντα τις αντιστρατεύονταν.

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία θεωρεί ότι η ανανέωση του πολιτικού προσωπικού και του πολιτικού συστήματος της χώρας αποτελούν αναγκαίες προϋποθέσεις για την μετάβαση της Ελλάδας σε μια νέα περίοδο που θα χαρακτηρίζεται από μεταρρυθμίσεις, ελευθερία και ανάπτυξη.

Ηφ. Eyjafjallajokull-Η αρχή της δραστηριότητος

Ωραιοποιούν το Δ.Ν.Τ.

ΤΑ ΝΕΑ online

Δευτέρα 19 Απριλίου 2010

Πλασιέ

Του Γιώργου Χρ. Παπαχρήστου

ΟΣΟΙ ΑΠΟ την κυβέρνηση προσπαθούν να ωραιοποιήσουν την εισβολή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στη χώρα, ότι τάχα μου είναι περίπου καλύτερο που μας έρχονται αυτοί να μας δανείσουν από το να μας δάνειζαν οι ευρωπαίου εταίροι, μάλλον κακή υπηρεσία προσφέρουν. Και στην κυβέρνησή τους και στον Πρωθυπουργό. Γιατί όταν αύριο αρχίσει το πογκρόμ των απολύσεων στο Δημόσιο, μπει για τα καλά το μαχαίρι στις δημόσιες δαπάνες, επιβληθούν τα ίδια μέτρα και στον ιδιωτικό τομέα, και γενικά ο πληθυσμός νιώσει στο πετσί του την άγρια λιτότητα, τότε δηλώσεις του είδους «μη δαιμονοποιείτε το ΔΝΤ» θα μοιάζουν περισσότερο με φτηνά επιχειρήματα πλανόδιου πλασιέ, παρά με σοβαρή πολιτική προσέγγιση στην πιο κρίσιμη φάση της κρίσης που αντιμετωπίζει η Ελλάδα. Και διερωτάται κανείς σε τι αποσκοπούν- πέραν του αυτονόητου να μας ρίξουν στάχτη στα μάτια... 

Η κοινωνική αντίδρασις στην Αργεντινή

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΥΝΕΒΗ ΣΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΑΣΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΗ ΘΕΜΑ ΣΟΒΑΡΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

-----------------------------------------------------

Να φύγουν όλοι!

Kυριακή, 18 Aπριλίου 2010

Του Σταθη Kαλυβα*

Que se vayan todos, que no quede ni uno solo: Να φύγουν όλοι, να μη μείνει ούτε ένας! Το σύνθημα αναφερόταν στους πολιτικούς και δόνησε την Αργεντινή στις 20 Δεκεμβρίου 2001, οδηγώντας σε παραίτηση τον πρόεδρο Fernando De la Rua, ο οποίος αναγκάστηκε να διαφύγει από το πολιορκημένο προεδρικό μέγαρο με ελικόπτερο.

Ισως το μέλλον μας να είναι το παρελθόν της Αργεντινής. Αλλωστε, ο συνδυασμός της διάχυτης αριστερίστικης κουλτούρας του πεζοδρομίου και της ανεπαρκούς ή άστοχης αστυνόμευσης τροφοδότησε θλιβερά επαναλαμβανόμενες ταραχές σε περιόδους ευημερίας. Φαίνεται μάλλον δύσκολο, επομένως, να τις αποφύγουμε σε εποχές βαθιάς οικονομικής ύφεσης. Τι θα συνέβαινε, όμως, την επομένη μιας υποθετικής κοινωνικής έκρηξης; Και τι θα είχε να μας πει το παράδειγμα της Αργεντινής;

Οπως είναι γνωστό, η Αργεντινή βρέθηκε στη δίνη μιας μεγάλης οικονομικής κρίσης, που στη βάση της είχε ένα υπέρογκο χρέος, έχοντας προσδέσει το νόμισμά της στο δολάριο. Η κρίση αυτή οδήγησε στην κατάρρευση του τραπεζικού της συστήματος και το πάγωμα των καταθέσεων, πράγμα που έπληξε κυρίως την μεσαία τάξη η οποία είδε να χάνονται οι οικονομίες μιας ολόκληρης ζωής. Οι διαδηλώσεις που ξέσπασαν ήταν μαζικές, είχαν σύμβολο την κατσαρόλα και οδήγησαν την κυβέρνηση στην ανακήρυξη καθεστώτος έκτακτης ανάγκης. Το αποτέλεσμα υπήρξε ακριβώς το αντίθετο από το επιδιωκόμενο. Οι ταραχές κατέληξαν σε μαζικές λεηλασίες με δεκάδες νεκρούς και τραυματίες, εξαναγκάζοντας τον De la Rua σε παραίτηση. Ακολούθησε μια παρατεταμένη πολιτική κρίση που κατέληξε στην απόφαση αποσύνδεσης του πέσο από το δολάριο, τον Ιανουάριο του 2002. Η υποτίμηση προκάλεσε το κουρέλιασμα των αποταμιεύσεων και έβαλε την χώρα σε μια μεγάλη οικονομική ύφεση. Σιγά σιγά, όμως, η υποτίμηση αυτή (και όχι η στάση πληρωμών) συνέβαλε στην οικονομική σταθεροποίηση, ενώ η χώρα εκμεταλλεύθηκε τον μεγάλο εξαγώγιμο φυσικό της πλούτο και τη θετική διεθνή οικονομική συγκυρία. Τα θεμελιώδη προβλήματα της χώρας μπορεί να μην αντιμετωπίστηκαν όσο αποτελεσματικά θα έπρεπε (γι’ αυτό και εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα στη σημερινή συγκυρία), αλλά η οικονομία κατάφερε να ορθοποδήσει μέσω των εξαγωγών και να περάσει σε φάση μεγέθυνσης.

Η πολιτική κρίση υπήρξε παρατεταμένη και η χώρα άλλαξε τέσσερις προέδρους ώς τις εκλογές του 2003. Το ενδιαφέρον, όμως, είναι πως η ολοκληρωτική απονομιμοποίηση της πολιτικής τάξης δεν είχε τις πολιτικές συνέπειες που θα περίμενε κανείς. Οι δημοσκοπήσεις της εποχής έδειχναν πως το σύνθημα «να φύγουν όλοι» εξέφραζε το 70% του πληθυσμού. Τελικά όμως ο κόσμος αυτός ψήφισε τους ίδιους πολιτικούς στις εκλογές του 2003, αναβαπτίζοντάς τους μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες. Η μεσαία τάξη εγκατέλειψε τους δρόμους με την ίδια ταχύτητα με την οποία είχε βγει σ’ αυτούς, και οι διαδηλώσεις εκφυλίστηκαν.

Θα περίμενε ίσως κανείς πως μια τόσο οξεία πολιτική κρίση σε μια χώρα με το πολιτικό παρελθόν της Αργεντινής θα ευνοούσε στρατιωτικού τύπου λύσεις, αλλά δεν έγινε κάτι τέτοιο. Ούτε και η Αριστερά μπόρεσε να εξαργυρώσει πολιτικά την κρίση παρά το γεγονός πως πρωταγωνίστησε στις ταραχές. Μάλιστα, η προσπάθεια δημιουργίας μιας επαναστατικής δυναμικής στη βάση κατέληξε σε πλήρη αποτυχία. Με άλλα λόγια, το πολιτικό σύστημα κατάφερε να περάσει αλώβητο, αν και τραυματισμένο, μέσα από μια πρωτοφανή κρίση – και αυτό σε μια χώρα με σχετικά περιορισμένη δημοκρατική παράδοση.

Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, πως οι ταραχές δεν είχαν συνέπειες. Οι Ριζοσπάστες, το κόμμα που κυβερνούσε τον Δεκέμβριο του 2001, βρέθηκαν σε μια βαθιά και παρατεταμένη κρίση, ενώ οι Περονιστές επανήλθαν στην εξουσία. Η κρίση συνέβαλε ώς ένα βαθμό και στην ανανέωση του πολιτικού προσωπικού στο εσωτερικό των δύο αυτών μεγάλων κομμάτων. Σύμφωνα επίσης με τη διεισδυτική ανάλυση του Isidoro Cheresky, η κρίση μετέβαλε τη λογική της πολιτικής αντιπροσώπευσης, συμβάλλοντας στην εξασθένηση των παραδοσιακών πολιτικών ταυτοτήτων και στη μετάβαση σε ένα πιο προσωποκεντρικό τύπο πολιτικής ηγεσίας. Πάνω απ’ όλα, εκείνο που ξαφνιάζει είναι η ανθεκτικότητα του πολιτικού συστήματος και της πολιτικής τάξης σε πείσμα της βαθύτατης απονομιμοποίησής τους, καθώς και η απομόνωση και η ήττα των πολιτικών άκρων σε πείσμα της βαθύτατης κρίσης.

Τι σημαίνουν όλα αυτά για τη χώρα μας; Το παράδειγμα της Αργεντινής μας θυμίζει πως ο πολιτικός αντίκτυπος μιας κοινωνικής έκρηξης εξαρτάται κυρίως από τη σύνθεσή της: απαιτεί τη συμμετοχή κοινωνικών στρωμάτων πέρα από τους «συνήθεις υπόπτους». Δίχως τη μαζική συμμετοχή της μεσαίας τάξης, οι ταραχές έχουν περιορισμένες πολιτικές επιπτώσεις. Για να γίνει κάτι τέτοιο, όμως, απαιτείται ένα ισχυρότατο σοκ, όπως ήταν το πάγωμα των τραπεζικών καταθέσεων στην Αργεντινή. Στην ελληνική περίπτωση, κάτι αντίστοιχο θα ήταν μια έντονη κρίση ρευστότητας ή οι άμεσες οικονομικές συνέπειες της εξόδου από το ευρώ. Αλλά και στην ακραία αυτή περίπτωση, η πολιτική αστάθεια δύσκολα θα επηρέαζε τη δημοκρατική νομιμότητα. Οπως και στην Αργεντινή, έτσι και στην Ελλάδα, το πολιτικό σύστημα διαθέτει μεγάλη ανθεκτικότητα.

Από την άλλη, οι μαζικές ταραχές θα επηρέαζαν οπωσδήποτε αρνητικά το μέτωπο των αναγκαίων διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και θα έσπρωχναν τη χώρα ακόμα πιο βαθιά στην οικονομική ύφεση χωρίς να την οδηγήσουν απαραίτητα στον δρόμο της εξόδου από την κρίση. Σε σχέση με την Αργεντινή, η στρατηγική της υποτίμησης θα είχε πολύ μεγαλύτερο κόστος για την Ελλάδα, γι’ αυτό και δεν αποτελεί το πιθανότερο σενάριο: το σοκ της εξόδου από τη Ευρωζώνη ξεπερνάει αυτό της αποκοπής του πέσο από το δολάριο. Ούτε, βέβαια, διαθέτουμε τον εξαγώγιμο πλούτο της Αργεντινής.

Η περίπτωση της Αργεντινής υπενθυμίζει, ανάμεσα στα άλλα, την ανθεκτικότητα της πολιτικής τάξης. Ακόμα κι αν ξεσπάσουν μαζικές κοινωνικές εκρήξεις, είναι αμφίβολο αν θα δούμε ριζικές πολιτικές αλλαγές. Το να διατηρείται στην κορυφή η ίδια πολιτική τάξη που την οδήγησε στη χρεοκοπία είναι βέβαια ηθικά δυσάρεστο και πολιτικά προβληματικό. Ομως, οι εναλλακτικές που προκύπτουν από την πλήρη απαξίωσή της είναι ακόμη χειρότερες. Επιπλέον, οι κρίσεις έχουν ένα καλό: μπορούν να ταρακουνήσουν τους πάντες, πολιτικούς και κοινωνίες, αναγκάζοντάς τους να αλλάξουν. Καμιά φορά, το ζόρι μπορεί να αποδειχθεί καλός σύμβουλος.

* Ο κ. Στάθης Ν. Καλύβας είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Yale.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_18/04/2010_398030