Πολιτική | 23.06.2010

Πληρώνει ο αμερικανικός στρατός προστασία στο Αφγανιστάν;

Τα νέα από το μέτωπο του Αφγανιστάν δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικά για τον Αμερικανό πρόεδρο. Έκθεση επιτροπής του Κογκρέσου αναφέρει ότι χρήματα των Αμερικανών φορολογουμένων καταλήγουν στα χέρια πολέμαρχων.

 

Ο εφοδιασμός των αμερικανικών δυνάμεων που δραστηριοποιούνται στο Αφγανιστάν δεν είναι εύκολη υπόθεση. Αφενός γιατί πρόκειται για συνολικά 100 χιλιάδες στρατιώτες, αφετέρου επειδή σχεδόν όλα όσα χρειάζονται οι στρατιώτες προέρχονται από το εξωτερικό. Νερό, τρόφιμα, βενζίνη και πυρομαχικά φθάνουν στις περίπου 200 αμερικανικές μονάδες με φορτηγά από διάφορες γειτονικές χώρες.

Ο αμερικανικός στρατός ανέθεσε τον εφοδιασμό σε αφγανικές επιχειρήσεις, τις οποίες πληρώνει μάλιστα πολύ καλά. Οι συμφωνίες με τις συνολικά 8 επιχειρήσεις έχουν συνολική αξία 2,1 δις δολαρίων. Ένα μέρος αυτών των χρημάτων όμως φαίνεται πως καταλήγει στα χέρια ορισμένων, τους οποίους οι Αμερικανοί δεν θεωρούν φίλους. Όπως εξηγεί ο Γερουσιαστής των Δημοκρατικών Τζον Τίρνεϊ, μιλώντας στο τηλεοπτικό δίκτυο CBS: "Τα λεφτά των φορολογούμενων χρηματοδοτούν τους πολέμαρχους αλλά και άλλους, οι οποίοι ενισχύουν τη διαφθορά στην αφγανική κυβέρνηση".

Η "Α.Ε. των πολέμαρχων"

Ο ίδιος είναι επικεφαλής της έρευνας που διεξήγαγε το Κογκρέσο και τα αποτελέσματα της οποίας παρουσιάζονται στην έκθεση με τίτλο: "Η Ανώνυμη Εταιρία των Πολέμαρχων". Βάσει της έρευνας, συχνά οι αφγανικές επιχειρήσεις πληρώνουν τους πολέμαρχους προκειμένου οι τελευταίοι να προστατεύσουν τα κομβόι που μεταφέρουν εφόδια για τους Αμερικανούς. Με απλά λόγια: οι πολέμαρχοι εγγυώνται την ασφάλεια των κομβόι σε περιοχές τις οποίες ελέγχουν. Η προστασία ή το "σέρβις" αυτό κοστίζει ανάμεσα σε 1500 και 15 χιλιάδες δολάρια. Ένας από τους πλέον ισχυρούς πολέμαρχους δραστηριοποιείται στην εξαιρετικά σημαντικά γραμμή μεταξύ Καμπούλ και Κάνταχαρ. Η μεταφορική που τον "πληρώνει" ανήκει σε δυο ξαδέρφια του Αφγανού προέδρου Χαμίντ Καρζάι.

Πληρώνουν και τους Ταλιμπάν;

Κατά τη διάρκεια των ερευνών δεν βρέθηκαν αποδείξεις αναφορικά με το ερώτημα εάν και οι Ταλιμπάν είναι άμεσοι αποδέκτες των χρημάτων. Σύμφωνα πάντως με εκτιμήσεις συγκεκριμένου μάνατζερ μιας από τις μεταφορικές εταιρείες, κάθε εβδομάδα καταλήγουν μέχρι και 2 εκατομμύρια δολάρια στα χέρια ανταρτών. Το βασικό ερώτημα τώρα είναι εάν με τα χρήματα των Αμερικανών φορολογούμενων αγοράζουν όπλα οι Ταλιμπάν; "Έχουμε αυτή την ανησυχία", θα πει ο κ. Τίρνει.

Ένα ακόμη ερώτημα είναι ποιός γνωρίζει για αυτές τις πρακτικές; Βέβαιο θεωρείται ότι το υπουργείο Άμυνας στην Ουάσιγκτον γνωρίζει ότι ένα μέρος των χρημάτων καταλήγει στα χέρια των πολέμαρχων. Με άλλα λόγια: για να εγγυηθεί την ασφάλεια των κομβόι της, η αμερικανική κυβέρνηση υπονομεύει τις προσπάθειες που καταβάλλει η ίδια για να αντιμετωπίσει τη διαφθορά στο Αφγανιστάν.

Τετάρτη, 23 Ιουνίου 2010 - http://www.capital.gr/Articles.asp?id=996467

Αυτή την Ελλάδα μας ετοιμάζουν

Του Γιώργου Κράλογλου

Σε ποια Ελλάδα θα ζούμε μετά την κρίση; Τι Ελλάδα θα μας παραδώσουν οι Έλληνες πολιτικοί και οι δανειστές μας ως ανταμοιβή για τις θυσίες και τις απώλειες των σημερινών εισοδημάτων και κάθε μορφής κατακτήσεων μας; Θα είναι μια Ελλάδα που θα μας επιτρέπει να σχεδιάζουμε για το μέλλον ή μια χώρα που θα μας οδηγεί σε οικονομική μετανάστευση;

Είναι, νομίζω, δικαιολογημένα τα ερωτήματα αυτά μετά τις πανταχόθεν επίσημες διαβεβαιώσεις ότι τελικά η Ελλάδα δεν πρόκειται ούτε να πτωχεύσει ούτε να βγει από την ζώνη του ευρώ.

Επειδή όμως η εμπιστοσύνη μας προς την ελληνική πολιτική σκηνή έχει κλονιστεί και κλονίζεται καθημερινά με όσα παρακολουθούμε, δεν νομίζω ότι μπορούμε να εμπιστευτούμε τις απαντήσεις είτε στη σημερινή κυβέρνηση είτε στα άλλα πολιτικά κόμματα.

Ας το επιχειρήσουμε συνεπώς μόνοι μας αναλύοντας τα χειροπιαστά στοιχεία που έχουμε υπόψη μας.

Κατ΄ αρχήν όπως όλα δείχνουν (έχω τολμήσει την ίδια πρόβλεψη και σε παλαιότερο σημείωμά μου) το ΠΑΣΟΚ θα είναι η κυβέρνηση που θα προκύψει από τις επόμενες εκλογές όποτε και αν γίνουν.

Η Νέα Δημοκρατία έχει χάσει την αξιοπιστία της (ως κυβέρνηση) αλλά και την ιδεολογική της ταυτότητα σε σημείο που θα κάνει χρόνια να την βρει και να μπορέσει να πείσει ακόμη και τους ψηφοφόρους που την ψηφίζουν έστω και με βαριά καρδιά. Αυτό δεν σημαίνει βεβαίως και ότι μας πείθει και σημερινή κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Όσο όμως είμαστε σε πορεία εξόδου από την κρίση εκτιμώ ότι μάλλον δύσκολα ο ελληνικός λαός θα επιχειρήσει πειραματισμούς. Οπότε εάν συμφωνήσουμε στην πρόβλεψη ότι θα έχουμε κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ μέχρι το 2017-18 θα πρέπει να αναζητήσουμε την προοπτική της Ελλάδας σύμφωνα με αυτά που η σημερινή κυβέρνηση μας αφήνει να εννοήσουμε. Και τα χειροπιαστά στοιχεία που μας δίνει η κυβέρνηση είναι τουλάχιστον ανησυχητικά. Αν όχι απογοητευτικά. Ο πρωθυπουργός δείχνει άτολμος να κάνει δυναμικές παρεμβάσεις σε θέματα και σε πολιτικές που είναι χρήσιμες για το αύριο. Οι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ αλλά και κορυφαία και ιστορικά στελέχη είναι χωρισμένοι σε ομάδες που είτε λαϊκίζουν, για να γίνουν ευχάριστοι, είτε ακολουθούν τον δικό τους δρόμο πιστεύοντας ίσως ότι δεν υπάρχει δυνατότητα συνεννόησης ή και συντονισμού.

Αποτέλεσμα είναι να μην αντιλαμβάνεται κανείς εάν και κατά πόσο η κυβέρνηση έχει πραγματικό όραμα για την Ελλάδα του αύριο. Την Ελλάδα που θα έχει ξεπεράσει τους μεγάλους κινδύνους από την κρίση.

Αυτό που προκαλεί δε την εντονότερη ανησυχία είναι οι μεγάλες και ακατανόητες αντιφάσεις της πολιτικής της κυβέρνησης. Καλεί χώρες και επενδυτές να επενδύσουν στην Ελλάδα ενώ ταυτόχρονα διατηρεί ακλόνητη την πίστη της και στο κρατισμό όπως δείχνει η πολιτική αποκρατικοποιήσεων που έχει προωθήσει μέχρι στιγμής. Μιλάει για αναπτυξιακά σχέδια στη βιομηχανία, στην ενέργεια και στις υποδομές, αλλά ταυτόχρονα υποκλίνεται στις συντεχνίες της ενέργειας, των μεταφορών, των λιμανιών που δεν κάνουν βήμα πίσω από την κρατικίστικη νοοτροπία. Υπόσχεται ανάπτυξη με ενεργοποίηση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας αλλά ταυτόχρονα κρατάει κλειστά τα επαγγέλματα, διατηρεί την πλειοψηφία στις μεγάλες κρατικές ΔΕΚΟ, και παρεμβαίνει με κρατικίστικες επιλογές στις Τράπεζες που μπορεί να ελέγξει. Μιλάει για αναθέρμανση της οικονομίας χωρίς να παρουσιάζει έστω και δείγμα γραφής για ενίσχυση και κίνητρα υπέρ των επιχειρήσεων, ενώ παράλληλα το κράτος παρουσιάζεται μόνο ως μπαμπούλας που κάνει εισπράξεις για να γεμίζει τον κορβανά του. Υπόσχεται συρρίκνωση του κράτους αλλά από την άλλη πλευρά δεν κάνει τίποτε για το άνοιγμα των κρατικών μονοπωλίων την απελευθέρωση των αγορών, την ανάπτυξη της οικοδομής και των κατασκευών.

Κυνηγάει (πολύ σωστά) την διαφθορά στον κρατικό τομέα υγείας αλλά από την άλλη τον διατηρεί σε όλη την έκτασή του. Υπόσχεται τουριστική ανάπτυξη και κάνει άρση του καμποτάζ με τρόπο που να μην «παρεξηγηθούν» οι συντεχνίες και οι αριστερές δυνάμεις του κόμματος.

Ποια λοιπόν είναι τα οράματα που επιτρέπουν σε όσους μπουν στην αγορά εργασίας να πιστεύουν ότι θα βρουν τον δρόμο τους στην Ελλάδα του αύριο; Προβλέπω συνεπώς ότι η απάντηση του ΠΑΣΟΚ ως εξουσία το 2014 θα είναι: Εμείς σας σώσαμε από την πτώχευση. Δεν σας υποσχεθήκαμε συγκεκριμένο αναπτυξιακό όραμα. Δώστε μας λοιπόν την εξουσία να σας δώσουμε και όραμα.

Η απάντηση της Νέας Δημοκρατίας θα είναι “ Εμείς στην εξουσία θα είχαμε σώσει την Ελλάδα αλλά θα είχαμε και όραμα. Δοκιμάστε μας τώρα και θα δείτε .”

Τρέχα γύρευε δηλαδή... Γιατί η Νέα Δημοκρατία δεν έκανε τίποτε, μα απολύτως τίποτε διαφορετικό, από ότι κάνει σήμερα το ΠΑΣΟΚ. Υπόσχεται πολιτικές που τις αναιρεί στην πράξη.

Oι μόνοι συνεπείς σε όραμα είναι και θα είναι τα αριστερά κόμματα. Με πελατειακό όφελος του 1,5-2% που θα έχουν εισπράξει από τους «αγώνες» της περιόδου της κρίσης θα υπόσχονται το γνωστό «μοντέλο ανάπτυξης» που είναι ήδη μουσειακό είδος σε όλη την Ευρώπη που ευτυχώς ανήκει και η Ελλάδα. 

george.kraloglou@capital.gr

ΧΡΟΝΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΙΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

Βουτιά 50% στην οικοδομική δραστηριότητα

Το καλό και το κακό σενάριο για το 2ο εξάμηνο

 Δευτέρα 21 Ιουνίου 2010

Βουτιά πωλήσεων κατά 50%, παγωμένη οικοδομική δραστηριότητα, δεκάδες χιλιάδες εργατοτεχνίτες που υποαπασχολούνται ή βρίσκονται χωρίς δουλειά είναι η εικόνα της κτηματαγοράς κατά τους πρώτους έξι μήνες.
Κι όμως, παρά τα εκατοντάδες χιλιάδες απούλητα διαμερίσματα- κολλημένα στα 150.000 σύμφωνα με τις εκτιμήσεις- η πτώση των τιμών περιορίζεται σε ένα 10%-15%, κι αυτό όχι παντού και σε εκτεταμένη κλίμακα.

Η μείωση δεν είναι ανάλογη του μεγέθους της κρίσης, και η μόνη προφανής εξήγηση είναι ότι οι κατασκευαστές ακόμη «τρώνε από τα έτοιμα» της χρυσής περιόδου του 2000, από τα μεγάλα δηλαδή κέρδη που τους επιτρέπουν να έχουν ακόμη τον πρώτο λόγο στη διαμόρφωση της τιμής.

Το ερώτημα βέβαια είναι τι θα γίνει στους επόμενους έξι μήνες. Σύμφωνα με το καλό σενάριο, η συνολική φετινή μείωση τιμών θα είναι 10%-15%, ενώ σύμφωνα με το κακό, που συνδέεται με ραγδαία επιδείνωση των εξελίξεων στην οικονομία, θα υπάρξει γενικευμένη κατάρρευση τιμών που θα συνδυαστεί και με το «σκάσιμο» πολλών τραπεζικών δανείων. Οι τράπεζες κόβουν πλέον τις λιγοστές ούτως ή άλλως αιτήσεις για στεγαστικά, ενώ ταυτόχρονα αυξάνεται ο αριθμός όσων νοικοκυριών δυσκολεύονται να πληρώσουν τη δόση τους. Σύμφωνα μάλιστα με πληροφορίες, κατασχέθηκαν ήδη τα πρώτα ακίνητα. Τα λιγοστά παζάρια, μέσα σε αυτό το κλίμα, δίνουν και παίρνουν, με τις μεγαλύτερες ευκαιρίες να παρουσιάζονται στις λεγόμενες λαϊκές συνοικίες (δυτικά, Μεσόγεια) όπου η μείωση των αγοραπωλησιών είναι κατακόρυφη, και σε πάρα πολλές περιπτώσεις έχει σπάσει προς τα κάτω το όριο των 2.000 ευρώ/ τ.μ. Η άλλη κατηγορία ακινήτων όπου επίσης γίνονται μεγάλες μειώσεις τιμών, είναι τα πολύ ακριβά, από 400.000 ευρώ και πάνω, όπου είτε λόγω οικονομικών δυσκολιών, είτε λόγω της υψηλής φορολόγησης και των τεκμηρίων, έχουν γεμίσει οι αγγελίες με προς πώληση σπίτια, καινούργια αλλά και μεταχειρισμένα σε βόρεια και νότια προάστια.

Αντιπαροχή
Από πλευράς αγοραπωλησιών, σύμφωνα με πληροφορίες, φέτος στο πρώτο εξάμηνο πωλήθηκαν περίπου 20.000 ακίνητα, με πρόβλεψη ότι το δεύτερο εξάμηνο οι πωλήσεις θα είναι ελαφρώς αυξημένες. Δεδομένου ότι πέρυσι διακινήθηκαν 70.000-90.000 ακίνητα, φέτος, και αν οι προβλέψεις επαληθευτούν, θα μιλάμε για μείωση 40-50%.

Αναφορικά με την αντιπαροχή, οι ιδιοκτήτες οικοπέδων έχουν περιορίσει σημαντικά τα συμβόλαια και αναμένουν πότε θα ξεκαθαρίσει το τοπίο όσον αφορά την οικονομική κρίση. Αλλά και οι λιγοστοί κατασκευαστές που είχαν έρθει αρχικά σε συμφωνία με ιδιοκτήτες γης για να προχωρήσουν σε αντιπαροχές, τώρα το ξανασκέφτονται.

Η οικοδομή
Εν κατακλείδι και ενώ βρισκόμαστε στην καρδιά της κρίσης, στην αγορά δεν υπάρχει κινητικότητα, τα δάνεια εκταμιεύονται με το σταγονόμετρο και τα μόνα που κάπως κινούνται είναι τα μικρά και μεταχειρισμένα σπίτια. Η οικοδομική δραστηριότητα ήταν στο τρίμηνο μειωμένη κατά 20% και πάνω από 700 οικοδομικές επιχειρήσεις έχουν βάλει φέτος λουκέτο. Οι κατασκευαστές παραπονούνται ότι εκτός από την κρίση, υλικά και κόστος ενέργειας ανεβαίνουν συνεχώς. Από την 1η Ιουλίου άλλωστε αυξάνεται σε 23% ο ΦΠΑ για την αγορά ακινήτου.

Από πλευράς αριθμών, οι κατασκευαστές υποστηρίζουν πως από τους 400.000 κάποτε οικοδόμους, σήμερα δεν έχουν απομείνει ούτε 250.000, που και αυτοί υποαπασχολούνται, ενώ ακόμη μεγαλύτερο είναι το πλήγμα στις επιχειρήσεις παραγωγής οικοδομικών υλικών. Σε εργοτάξιο γνωστής τσιμεντοβιομηχανίας, λένε, σήμερα η παραγωγή δεν ξεπερνά τα 150 κυβικά μέτρα ημερησίως, όταν μέχρι και το 2005 έφτανε στα 1.000 κυβικά! Κεραμοποιεία, βιοτεχνίες μονωτικών υλικών, εισαγωγικές εταιρείες εμπορίας ειδών υγιεινής και υδραυλικών, υπολειτουργούν. Ιστορίες σαν αυτήν γνωστής κεραμοποιίας στη Χαλκίδα, για την οποία ακούγεται πως ο ιδιοκτήτης της σκέφτεται να πουλήσει το εργοστάσιό του, είναι όλο και πιο συχνές.

Βόρεια Ελλάδα
Στη Βόρεια Ελλάδα κατά το πρώτο πεντάμηνο του 2010 είχαμε μείωση αγοραπωλησιών 25%-30%, σύμφωνα με τον πρόεδρο του Συνδέσμου Οικοδομικών Επιχειρήσεων Βορείου Ελλάδος (ΣΟΕΒΕ), Γ. Παγώνη. Η αγορά της Θεσσαλονίκης βρίσκεται σε συνεχή πτωτική πορεία και η οικοδομική δραστηριότητα έχει «παγώσει», με πολύ σοβαρές επιπτώσεις για την απασχόληση στην περιοχή. Την ίδια στιγμή, οι τιμές των ακινήτων παρουσιάζουν κάμψη από 5%-15%, σε σχέση με 2-3 χρόνια πριν.

ΜΟΝΟ ΤΑ ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΣΜΕΝΑ

Τα δάνεια εκταμιεύονται με το σταγονόμετρο και τα μόνα που κάπως κινούνται είναι τα μικρά και μεταχειρισμένα σπίτια

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=3&artid=4580726

Ο Γιώργος «καίει» το «παλιό» ΠΑΣΟΚ και φτιάχνει ένα δικό του!

Ο Γιώργος «καίει» το «παλιό» ΠΑΣΟΚ και φτιάχνει ένα δικό του

Δευτ. 21 Ιουν 2010, -- http://www.antinews.gr/?p=50865

Νέος κύκλος εσωστρέφειας, ή σχέδιο με σφραγίδα Μαξίμου?

Του Ρεπόρτερ

Όταν ο Γιώργος Παπανδρέου αποφάσιζε τη σύνθεση της κυβέρνησης ήταν πεπεισμένος σχετικά με τις ικανότητες του Ανδρέα Λοβέρδου, αλλά δεν ήταν βέβαιος αν θα έπρεπε να του έχει απόλυτη εμπιστοσύνη. Πως θα μπορούσε εξάλλου να έχει εμπιστοσύνη σε ένα πολιτικό πρόσωπο, το οποίο είχε εκφραστεί υπέρ του Ευάγγελου Βενιζέλου την περίοδο που βρισκόταν σε εξέλιξη η διαδικασία ανάδειξης νέου προέδρου στο ΠΑΣΟΚ το έτος 2007. Ο Ανδρέας Λοβέρδος δεν δήλωσε «εκσυγχρονιστής», αλλά «Σημιτικός».
Ο Γιώργος Παπανδρέου γνώριζε επίσης ότι τα εργασιακά ζητήματα και το ασφαλιστικό με τα οποία ο Ανδρέας Λοβέρδος καταπιάνεται σήμερα και τα οποία δημιουργούν πολιτικές και πολιτειακές παρενέργειες,  δεν θα άφηναν περιθώρια ή τουλάχιστον δεν θα εξασφάλιζαν πολύτιμο χρόνο στον σημερινό υπουργό Εργασίας,  ώστε να συμμετάσχει σε εσωκομματικές διαδικασίες οι οποίες θα μπορούσαν να προσλάβουν χαρακτηριστικά ίντριγκας ή ακόμη και υπονόμευσης στο μέλλον. Η τοποθέτηση του Ανδρέα Λοβέρδου ήταν προγραμματισμένη, ώστε εκείνος να «καεί» πολιτικά.
Ο Ανδρέας Λοβέρδος ήδη αισθάνεται την πίεση που δημιουργεί η σκληρή αντιλαϊκή πολιτική του ΠΑΣΟΚ στο ασφαλιστικό και στο εργασιακό. Ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου τον έριξε στον λάκκο των λεόντων, των εσωκομματικών λεόντων, ενώ τα ΜΜΕ κάνουν λόγο για “μεγάλες ζαριές”. Παιχνίδι ισορροπίας λέγεται αυτό.
[ΟΠΩΣ ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ ΑΓΑΠΗΤΕ  ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ, ΕΔΩ ΔΕΝ ΕΧΟΜΕ ΝΑ ΚΑΝΩΜΕ ΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΩΣ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑ ΔΟΞΑ, ΑΛΛΑ ΕΧΟΜΕ ΕΜΠΡΟΣ ΜΑΣ ΣΚΕΤΟΥΣ ΜΑΦΙΟΖΟΥΣ ΠΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΜΟΝΟΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΗ ΑΚΟΛΟΥΘΟΝΤΑΣ ΟΥΤΕ ΤΟΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΚΩΔΙΚΑ ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑΣ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ ΜΕ ΧΙΛΙΟΥΣ ΔΥΟ ΔΟΛΙΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΕΞΟΝΤΩΣΗ Ο ΕΝΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟ --ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΩΣ ΥΠΕΡΤΕΡΕΙ  ΤΟ "ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ" ΤΟΥ κ.  ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ!]

Τα εργασιακά και το ασφαλιστικό ανοίγουν τους ασκούς του Αιόλου για την ανάπτυξη συγκρουσιακών διαδικασιών μέσα στο ΠΑΣΟΚ. Στο βαθύ ΠΑΣΟΚ ήδη έχει ξεκινήσει σφοδρή κριτική για την αντιλαϊκή πολιτική που εφαρμόζει η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ. Σε άλλη περίπτωση ή αν την χώρα κυβερνούσε κάποιος άλλος κομματικός μηχανισμός οι αντιδράσεις θα σάρωναν τους πάντες και τα πάντα.[ΑΣΦΑΛΩΣ, ΚΑΘΩΣ ΤΩΡΑ ΟΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΕΣ (Η ΠΛΕΟΝ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΗ ΤΑΞΙΣ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ) ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ --ΟΙ ΠΛΕΟΝ ΕΞΟΡΓΙΣΤΙΚΑ ΠΑΛΥΜΒΟΥΛΟΙ-- ΝΕΜΟΝΤΑΙ  ΔΙΑΦΟΡΑ ΙΔΙΑ ΩΦΕΛΗ!]
Η οικονομική κρίση που πλήττει και θα πλήξει ακόμη περισσότερο τη χώρα είναι το όχημα για την εφαρμογή σκληρών πολιτικών για την ολοκλήρωση του σχεδίου υποτέλειας.
Ο Γιώργος Παπανδρέου τα γνώριζε όλα αυτά. Έτσι φρόντισε να τοποθετήσει σε υπουργικές θέσεις στις οποίες η φθορά θα μπορούσε να θεωρείται δεδομένη πρόσωπα τα οποία στο μέλλον θα ήταν δυνατόν να αποτελέσουν τους εσωκομματικούς πόλους αμφισβήτησης της πολιτικής ηγεσίας του.[ΔΗΛΑΔΗ, ΟΧΙ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΤΟΥ  ΙΚΑΝΟΤΕΡΟΥΣ,  ΑΛΛΑ ΟΣΟΥΣ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΕΞΟΝΤΩΣΗ! ΟΜΩΣ, ΟΥΔΕΝ ΚΑΚΟΝ ΑΜΙΓΕΣ ΚΑΛΟΥ: ΟΤΑΝ ΠΑΥΣΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΕΙΝΗ ΑΝΕΡΓΟΣ, ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ ΣΤΗΝ ΜΑΦΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΜΟΡΑ!]
Η Άννα Διαμαντοπούλου τοποθετήθηκε στο υπουργείο Παιδείας, εκεί δηλαδή από όπου όλοι οι υπουργοί «φεύγουν νύχτα». Ο Ευάγγελος Βενιζέλος τοποθετήθηκε στο υπουργείο Άμυνας έχοντας από πάνω τον ευπροσάρμοστο Θεόδωρο Πάγκαλο και ακριβώς από κάτω έναν από τους στενούς συνεργάτες του πρωθυπουργού, τον Πάνο Μπεγλίτη.
Ο πάλαι ποτέ «σκληρός εκσυγχρονιστής» Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ο οποίος ακολουθεί ένα είδος επικοινωνιακής πολιτικής – διάσωσης μέσα από τα παραδοσιακά ΜΜΕ, γεγονός το οποίο, χωρίς να λέγεται, ενοχλεί το Μέγαρο Μαξίμου, τοποθετήθηκε στο υπουργείο Οικονομίας, όπου τα μαλλιά όλων των υπουργών «ασπρίζουν γρήγορα».

Κίνημα μέσα στο Κίνημα;

Σήμερα κάποιοι κάνουν λόγο για δημιουργία «Κινήματος εντός του κινήματος». Ήδη από την κοινοβουλευτική ομάδα έχουν διαγραφεί τρεις βουλευτές, επειδή τόλμησαν να διαφωνήσουν με τις κεντρικές επιλογές σε ότι έχει να κάνει με την υιοθέτηση των μέτρων που θα βοηθήσουν τη χώρα να βγει από την κρίση. Μέσα σε λίγους μήνες έχουν καταγραφεί δύο παραιτήσεις στελεχών της κυβέρνησης, της κας Γκερέκου και του κου Ρόβλια.
Μέσω του πολιτικού ρεπορτάζ διοχετεύεται εντέχνως η άποψη του Γιώργου Παπανδρέου ότι «εγώ δεν κυβερνώ με 153 βουλευτές». Εξ’ άλλου ο ίδιος γνωρίζει πολύ καλά ποιες μπορεί να είναι οι παρενέργειες της ισχνής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, ιδιαίτερα δε όταν το τοπίο στο πολιτικό σκηνικό παραμένει θολό και οι αναλυτές εκτιμούν ότι θα υπάρξουν ριζικές αλλαγές το ερχόμενο φθινόπωρο.  Η χώρα μπορεί να βρίσκεται σε κατάσταση ομηρίας, αλλά σίγουρα ο Γιώργος Παπανδρέου δεν θέλει ένα ΠΑΣΟΚ σε ομηρία.
Η εκλογολογία έχει αποκτήσει την τιμητική της, ενώ έχει ξεκινήσει η πασαρέλα των «υποψηφίων προς αποχώρηση από το κυβερνητικό σχήμα», οι οποίοι κατά περίεργη σύμπτωση είναι, αν όχι οι πιο πιστοί στον Γιώργο Παπανδρέου, τότε σίγουρα οι πιο ακίνδυνοι: Λούκα Κατσέλη, Παύλος Γερουλάνος, Κατερίνα Μπατζελή, Ιωάννης Πανάρετος, Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου και Τίνα Μπιρμπίλη.
Την ερχόμενη Κυριακή θα πραγματοποιηθεί συγκέντρωση στην Αθήνα στην οποία θα συμμετέχουν εκατοντάδες στελέχη του ΠΑΣΟΚ και την οποία διοργανώσει η «Αριστερή Πρωτοβουλία» του Γιώργου Παναγιωτακόπουλου, ο οποίος δεν χάνει ευκαιρία να εξαπολύει τα βέλη του και να υπενθυμίζει τον ιστορικό χαρακτήρα του Κινήματος. Ο ίδιος δήλωσε ότι «πρόσωπα στο ΠΑΣΟΚ υπηρετούν διεθνή συμφέροντα».  Στην πραγματικότητα το βαθύ ΠΑΣΟΚ είναι περιθωριοποιημένο ενώ τα συνδικάτα μπορούν μερικώς να ελεγχθούν.
Κάποιοι διακινούν πληροφορίες ότι ο Χάρης Παμπούκης έχει προτείνει για τη θέση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Ίσως το Μέγαρο Μαξίμου έχει δώσει εντολή να καεί, με τρόπο επί της ουσίας αναίμακτο ένα τέτοιο σενάριο.
Όσοι, όμως, γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα προχωρούν σε μια άλλου είδους ανάλυση. Ο Γιώργος Παπανδρέου γνώριζε εκ των προτέρων ποιες μπορεί να είναι οι συνέπειες των κυβερνητικών επιλογών στα εργασιακά και στο ασφαλιστικό. Πιθανότατα γνώριζε και την κατάσταση της οικονομίας όταν αναλάμβανε καθήκοντα πρωθυπουργού.  Οι πολιτικοί συντάκτες, δεν «ανακάλυψαν σήμερα την Αμερική», ούτε βέβαια τον ρόλο για τον οποίο προορίζονταν υπουργοί όπως ο Ανδρέας Λοβέρδος. Το κυβερνητικό σχήμα είναι αδύναμο και κάποιοι από την παλιά φρουρά τον ΠΑΣΟΚ (όσοι δηλαδή δεν έχουν εμπλακεί σε σκάνδαλα) εκφράζουν ήδη αμφιβολίες σχετικά με το αν θα καταφέρει η κυβέρνηση να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες της παρούσας συγκυρίας.  Αλήθεια ήθελε ο Γιώργος Παπανδρέου ένα σχήμα αδύναμο; Ο ίδιος θα παραμείνει πρωθυπουργός. Θα παραμείνουν, όμως, όλοι οι υπουργοί στις θέσεις τους; Στην κυβέρνηση θα παραμείνουν όσοι προορίζονται για πολιτική εξόντωση. Οι στενοί συνεργάτες θα αποσυρθούν για λίγο με έντεχνο τρόπο, μέχρι να ξεκαθαρίσει το τοπίο. [ΣΤΑΜΑΤΑ ΤΟ ΜΥΑΛΟ  ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΡΟ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΥΠΕΡΔΟΛΙΑΣ ΑΡΧΙΜΑΦΙΟΖΙΚΗΣ "ΕΥΦΥΪΑΣ ΤΩΝ ΒΛΑΚΩΝ" ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΙΚΙΣΜΕΝΟΙ Ο κ. ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΚΑΙ ΤΟ "ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ" ΤΟΥ!]
Πιθανότατα ο πρωθυπουργός έχει δημιουργήσει έναν μηχανισμό αυτορρύθμισης, μέσα από τον οποίο θα εκτεθούν, ή άλλως θα «καούν», πολλά από τα πρόσωπα που συγκρότησαν την κυβέρνηση της πρώτης περιόδου διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου. Κάποιοι προορίζονταν ώστε να καταρρεύσουν υπό το βάρος της πίεσης που γεννούν οι συνθήκες. Στο Μέγαρο Μαξίμου θεωρούν βέβαιο ότι όποτε και αν πραγματοποιηθούν εκλογές το ΠΑΣΟΚ θα τις ξανακερδίσει.
Το ερώτημα, όμως, που τίθεται είναι το εξής: Με ποιες δυνάμεις και μέσα σε ποιες συνθήκες; Μήπως υπολογίζουν στον νέο πολιτικό φορέα του Φώτη Κουβέλη (αν δεν κάνει το ιστορικό σφάλμα να συμπράξει έστω και υπό τη μορφή του «ανεξάρτητου» με την Ντόρα Μπακογιάννη);
[ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: ΛΑΕ ΜΟΥ ΕΥΚΟΛΟΠΙΣΤΕ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΠΡΟΔΟΜΕΝΕ, ΠΟΤΕ ΘΑ ΣΗΚΩΘΗΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΙΚΑΣΗΣ??? ΠΟΤΕ ΘΑ ΔΙΚΑΣΗΣ ΤΟΥΣ ΠΩΡΩΜΕΝΟΥΣ ΥΠΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΕ ΤΙΣ “μεγάλες ζαριές” ΠΟΥ ΣΕ ΘΕΩΡΟΥΝ ΑΧΡΗΣΤΟ ΣΚΟΥΠΙΔΙ ΚΑΙ ΣΟΥ ΕΚΟΨΑΝ ΤΑ ΤΣΙΓΑΡΑ ΚΑΙ  ΤΗΝ ΣΥΝΤΑΞΟΥΛΑ ΣΟΥ???--ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ ΟΤΙ ΑΥΤΟΙ ΞΕΡΟΥΝ ΝΑ ΣΤΗΝΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ "ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΕΣ" ΚΑΙ ΔΙΚΕΣ ΚΑΙ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ--ΜΕ ΞΕΧΝΑΣ ΟΤΙ ΤΟ ΕΚΤΑΚΤΟ ΣΤΡΑΤΟΔΙΚΕΙΟ ΤΟΥ '22 ΤΟ ΕΣΤΗΣΕ Ο ΘΟΔΩΡΟΣ ΠΑΓΚΑΛΟΣ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ!]

Η «φάκα» του Ασφαλιστικού για την οποία δεν μιλούν!

Ποια είναι η «φάκα» του Ασφαλιστικού για την οποία δεν μιλούν;

  | Δευτ. 21 Ιουν 2010, http://www.antinews.gr/?p=50842

 

Πέρα από τις απίστευτης σκληρότητας ρυθμίσεις που περιλαμβάνει το ασφαλιστικό νομοσχέδιο, υπάρχει ένα σημείο που έχει περάσει σχετικά απαρατήρητο, είναι όμως το πιο κρίσιμο απ’ όλα. Αφορά στο ύψος των συντάξεων που θα πάρουν όλοι οι εργαζόμενοι τα επόμενα χρόνια.
Όλη η συζήτηση τις προηγούμενες ημέρες αναλώθηκε στο ποσοστό αναπλήρωσης το οποίο είναι 1,2 επί 40 χρόνια, δηλαδή στο 48%. Μαζί με τη βασική σύνταξη και το επικουρικό, η κυβέρνηση λέει ότι θα φτάσει το 64% – 65%, επομένως η “χασούρα” είναι σχετικά μικρή.
Αυτό είναι το τυράκι διότι η φάκα είναι αλλού. Πρόκειται για τον τρόπο υπολογισμού της σύνταξης ο οποίος θα γίνεται πλέον με βάση το σύνολο του εργασιακού βίου κι όχι την τελευταία 5ετία ή 10ετία.
Αυτό σύμφωνα με τους ειδικούς σημαίνει αυτόματα μείωση της σύνταξης κατά 30%. Αν λοιπόν κάποιος με το παλαιό σύστημα θα έπαιρνε 1.000 ευρώ τώρα θα πάρει 700 ευρώ αφού θα υπολογίζεται αλλιώς η σύνταξη. Όμως κι από τα 700 ευρώ θα υπάρξει μείωση διότι το ποσοστό αναπλήρωσης είναι μικρότερο, οπότε, ακόμη λιγότερα χρήματα.
Αν, λοιπόν, στο ασφαλιστικό νομοσχέδιο περάσει ρύθμιση για το σύνολο του εργασιακούς βίου, τότε θα γίνει μεγάλος χαμός διότι θα μιλάμε για συντάξεις πείνας.

Στεφανος Mανος-ΟΣΕ: φυγή από την πραγματικότητα

 22/6/10 -- http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_22/06/2010_405403

ΟΣΕ: φυγή από την πραγματικότητα

Του Στεφανου Mανου

Καθώς η Ελλάδα βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, οι συζητήσεις και σκέψεις για τον ΟΣΕ κινούνται σ’ ένα κόσμο φανταστικό, ανεπηρέαστο από την πραγματικότητα.
Διαβάζω: Νέο υπέρογκο δανεισμό συνολικού ύψους 1,4 δισ. ευρώ αναμένεται να συνάψει, εντός του 2010, ο OΣE - η πιο χρεωμένη ΔEKO της χώρας. O Οργανισμός, αν και έχει συσσωρευμένες υποχρεώσεις που ξεπερνούν τα 10 δισεκατομμύρια ευρώ και οι ετήσιες ζημίες του προσεγγίζουν τα 800 εκατομμύρια, αναγκάζεται να καταφύγει σε νέο δανεισμό για να καλύψει τις λειτουργικές του δαπάνες όσο και για να αποπληρώσει παλαιότερες δανειακές υποχρεώσεις.
Η αναζήτηση των δανεικών θα γίνει τμηματικά. Ηδη, ο Οργανισμός Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους βγήκε στην αγορά για λογαριασμό του ΟΣΕ, για τη σύναψη του πρώτου δανείου ύψους περίπου 400 εκατ. ευρώ. Στους δανειστές θα χορηγηθεί η εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου (για ό,τι αξίζει αυτή σήμερα). Ανάμεσα στις τράπεζες που ανταποκρίθηκαν ήταν η Εθνική για 150 εκατ. ευρώ και η Eurobank για 25 εκατ. ευρώ.
Προσφέρθηκε να συμμετάσχει και η Deutsche Βank, αλλά με επιτόκιο δανεισμού μεγαλύτερο από 10% και γι’ αυτό η προσφορά της απορρίφθηκε. Το 2008, για το οποίο έχει δημοσιευτεί ισολογισμός, ο ΟΣΕ είχε συνολικά έσοδα 196 εκατ. ευρώ και συνολικά έξοδα 990 εκατ. ευρώ. Με τέτοιο ισολογισμό, η δανειοδότηση του ΟΣΕ από την Εθνική (και μάλιστα με επιτόκιο 6,8% που θα ζήλευαν οι υγιέστερες εξαγωγικές ελληνικές επιχειρήσεις) δεν μπορεί παρά να είναι προϊόν κυβερνητικής πίεσης. Εδώ, λοιπόν, τίθεται ένα πρώτο θέμα (για τα επόμενα παρακάτω): Στο μετοχικό κεφάλαιο της Εθνικής δεν μετέχει πια το Δημόσιο (παρά μόνο με τις προνομιούχες μετοχές που την ανάγκασε να πάρει) αλλά συμμετέχουν οργανισμοί, εγχώριοι και ξένοι, και χιλιάδες μικροί μέτοχοι. Δεν φοβάται η διοίκηση της Εθνικής ότι θα κατηγορηθεί για απιστία για ένα δάνειο προς τον ΟΣΕ για το οποίο κανείς στα λογικά του δεν πιστεύει ότι θα αποπληρωθεί; Στη σημερινή οικονομική στενότητα αυτά τα 150 εκατ. ευρώ δεν θα λείψουν από υγιείς επιχειρήσεις;
Θέμα είναι και ποια θα είναι η στάση της τρόικας απέναντι σε αυτό το δάνειο. Σύμφωνα με τους ευρωπαϊκούς κανονισμούς, μια εγγύηση του Δημοσίου προς οργανισμό που είναι αδύνατο να ξεπληρώσει το εγγυημένο δάνειο πρέπει να προστεθεί στο δημόσιο χρέος. Δεν είναι λογικό να μας πουν: «Για σταθείτε, εμείς σας δανείζουμε για να μπορέσετε κάποτε να μειώσετε τις υποχρεώσεις σας και εσείς τις μεγαλώνετε;»
Ενα άλλο θέμα είναι η πρόθεση της κυβέρνησης να μετατάξει χιλιάδες εργαζομένους του ΟΣΕ στον δημόσιο τομέα. Μα αν μεταταγούν, θα μειωθούν μεν οι δαπάνες του ΟΣΕ (που καλύπτονται με δάνεια εγγυημένα από το κράτος), αλλά θα αυξηθούν ισοπόσως οι δαπάνες του Δημοσίου. Μια τρύπα στο νερό, δηλαδή, οικονομικά. Και οι σιδηροδρομικοί στον δημόσιο τομέα χωρίς... σιδηροδρόμους τι ωφέλιμο θα κάνουν; Θα μπορούσα να κατανοήσω ένα δάνειο προς τον ΟΣΕ, υπό τον όρο να αξιοποιούνταν για την απόλυση και αποζημίωση (σύμφωνα με το καινούργιο Π.Δ. του υπουργείου Εργασίας) του προς μετάταξη πλεονάζοντος προσωπικού. Ενα τέτοιο δάνειο ίσως το χαιρέτιζε και η τρόικα.
Διαβάζω ακόμη ότι η κυβέρνηση αποφάσισε να πουλήσει το 49% της ΤΡΑΙΝΟΣΕ σε ξένο επενδυτή. Η ΤΡΑΙΝΟΣΕ αποσπάστηκε από τον ΟΣΕ το 2008 και ανήκει εξ ολοκλήρου στο ελληνικό Δημόσιο. Με άλλα λόγια η ΤΡΑΙΝΟΣΕ δεν περιλαμβάνεται στα αποτελέσματα του ΟΣΕ. Σκοπός της ΤΡΑΙΝΟΣΕ είναι η παροχή υπηρεσιών μεταφοράς επιβατών και εμπορευμάτων χρησιμοποιώντας την υποδομή που της παρέχει ο ΟΣΕ.
Σύμφωνα με τον ισολογισμό της ΤΡΑΙΝΟΣΕ για το 2008, το σύνολο των εσόδων της ήταν 108 εκατ. ευρώ και το σύνολο των δαπανών της 340 εκατ. ευρώ. Το 70% περίπου των εσόδων ήταν από τα εισιτήρια των επιβατών και το άλλο 30% από εμπορευματικές μεταφορές.
Τι πιθανότητες δίνετε να βρεθεί επενδυτής να αγοράσει το 49%, να συμμετάσχει δηλαδή κατά 49% σε έξοδα 340 εκατ. ευρώ και έσοδα μόλις 108 εκατ.; Εγώ καμία. Παρέλειψα να αναφέρω ότι στις προθέσεις της κυβέρνησης είναι να παραχωρήσει στον επενδυτή το management... έτσι, για να νιώθει και αυτός ανήμπορος μπροστά στις τεράστιες ζημιές της ΤΡΑΙΝΟΣΕ.
Ολα αυτά λίγες μέρες πριν από το τέλος του Ιουνίου, οπότε η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί με το Μνημόνιο να ετοιμάσει ένα σχέδιο εξυγίανσης του κλάδου των σιδηροδρόμων (όχι απαραιτήτως του ΟΣΕ δηλαδή) με στόχο την αποκατάσταση της κερδοφορίας του επιχειρησιακού του σκέλους.
Το γενικό συμφέρον, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι η σωτηρία δύο βαθιά άρρωστων οργανισμών, αλλά η εξασφάλιση ότι στην Ελλάδα προσφέρονται αξιόπιστες σιδηροδρομικές υπηρεσίες.
Σε αυτήν την κατεύθυνση θα ενθάρρυνα την κυβέρνηση να σταματήσει να ασχολείται με τη χίμαιρα του επενδυτή στην ΤΡΑΙΝΟΣΕ και παραλλήλως να ανοίξει τη χρήση της σιδηροδρομικής υποδομής σε μεταφορικές επιχειρήσεις και σιδηροδρομικούς οργανισμούς.
Την εθνική οδό (την οδική υποδομή) τη χρησιμοποιούν όλοι, αρκεί να πληρώσουν το διόδιο στην εταιρεία που την εκμεταλλεύεται. Το ίδιο και στην Αττική Οδό. Κατά την ίδια λογική, πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες επιτυχίας στον κλάδο των σιδηροδρόμων θα είχε νομίζω η –με προϋπόθεση σημαντικές βελτιωτικές επενδύσεις και άλλες επενδύσεις– παραχώρηση της σιδηροδρομικής υποδομής ώστε να καταστεί εφικτή η χρήση της από ανταγωνιστικούς μεταξύ τους παρόχους σιδηροδρομικών υπηρεσιών.

Γ. Κύρτσος-Γιατί δυσκολεύεται η κυβέρνηση

 

ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΝΑ ΠΕΣΕΙ ΘΥΜΑ ΤΗΣ ΑΣΥΝΕΠΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΡΟΧΕΙΡΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ

 

Γιατί δυσκολεύεται η κυβέρνηση

 

Γιώργος Κύρτσος -- 21-06-2010

Οι αντιδράσεις που προκάλεσαν τα μέτρα που προωθεί η κυβέρνηση για το ασφαλιστικό και τις εργασιακές σχέσεις και η μεγάλη δημοσκοπική πτώση της αναδεικνύουν τα λάθη και τις παραλείψεις του κ. Παπανδρέου και των συνεργατών του. Θεωρούμε υπερβολικά τα σενάρια για υποτιθέμενη «ανταρσία» βουλευτών του ΠΑΣΟΚ και πρόωρη προσφυγή στις κάλπες, είναι φανερό, όμως, ότι οι πολιτικές αναταράξεις στον κυβερνητικό χώρο θα είναι συνεχείς και αρκετά έντονες.
Η ασυνέπεια
Η κυβερνητική ηγεσία δεν έχει προετοιμάσει την κοινή γνώμη για τα σκληρά μέτρα που παίρνει. Ο κ. Παπανδρέου διεκδίκησε την πρωθυπουργία σε στενή συνεργασία με το συνδικαλιστικό ΠΑΣΟΚ και στη βάση εντυπωσιακών υποσχέσεων για παροχές.
Αρκεί να θυμίσουμε ότι ο κ. Παπανδρέου αξιοποίησε τις προεδρικές εκλογές του 2010 για να επιβάλει την επιτάχυνση των εξελίξεων και τις πρόωρες βουλευτικές εκλογές του Οκτωβρίου 2009. Βασικά συνθήματά του ήταν «δεν πάει άλλο με την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης Καραμανλή» και πως «υπάρχουν τα λεφτά» για φιλολαϊκές παροχές και την καλύτερη χρηματοδότηση του κράτους πρόνοιας.
Η αναφορά στο μεγαλύτερο απ’ ό,τι το υπολόγιζε η κυβέρνηση Καραμανλή δημοσιονομικό έλλειμμα δεν εξηγεί πλήρως, στην αντίληψη των περισσότερων πολιτών, τη στροφή από τις προεκλογικές δεσμεύσεις για παροχές στην πρωτοφανή λιτότητα που εφαρμόζεται με βάση το πολυσυζητημένο μνημόνιο. Εάν, μάλιστα, λάβουμε υπόψη μας ότι τους τελευταίους μήνες του 2009 η κυβέρνηση Παπανδρέου έκανε κάποιες φιλολαϊκές παροχές, υπογραμμίζοντας ότι οποιαδήποτε απόκλιση στο δημοσιονομικό έλλειμμα δεν θα επηρέαζε την οικονομική της στρατηγική, καταλαβαίνουμε γιατί η πολιτική ασυνέπεια της κυβερνητικής ηγεσίας προκαλεί τόσο αρνητικές αντιδράσεις.
Ρεκόρ προχειρότητας
Με τον τρόπο που χειρίζεται τα ζητήματα μεγάλης οικονομικής και κοινωνικής σημασίας η κυβέρνηση διεκδικεί ρεκόρ προχειρότητας.
Αποδεικνύεται ότι ο κ. Παπανδρέου και οι συνεργάτες του υπέγραψαν το μνημόνιο χωρίς να έχουν κατανοήσει πλήρως το περιεχόμενό του. Δέσμευσαν έτσι την Ελλάδα σε μια ισοπεδωτική οικονομική και κοινωνική πολιτική, που μπορεί να δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα από αυτά που θα λύσει. Ο πρωθυπουργός δεν είχε κανένα λόγο να παραδοθεί άνευ όρων στους πιστωτές της Ελλάδας, οι οποίοι είχαν σημαντικό οικονομικό κίνητρο να αποτρέψουν την οικονομική κατάρρευσή της. Ενδεχόμενη στάση πληρωμών της Ελλάδας θα προκαλούσε αλυσιδωτή αντίδραση στη νότια Ευρώπη, στην Ευρωζώνη και στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα. Αυτό δεν σημαίνει ότι υπήρχαν εύκολες λύσεις αλλά ότι, εάν ο κ. Παπανδρέου και το οικονομικό επιτελείο είχαν προετοιμαστεί σωστά για τη δύσκολη διαπραγμάτευση, θα μπορούσαν να είχαν εξασφαλίσει την εφαρμογή μιας λιγότερο αντιαναπτυξιακής και αντιλαϊκής πολιτικής. Άλλωστε οι ίδιοι που μας επέβαλαν αυτή την πολιτική κάνουν τώρα λόγο για σενάρια οικονομικής αποτυχίας εξαιτίας των πληθωριστικών πιέσεων που προκάλεσε το «μπαράζ» φόρων και της ολοένα βαθύτερης οικονομικής ύφεσης.
Η προχειρότητα της κυβέρνησης Παπανδρέου οδηγεί και σε κωμικοτραγικές αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως είναι αυτή που προβλέπει δραστική μείωση των κοινοτικών επιδοτήσεων για τις χώρες που θα έχουν τα επόμενα χρόνια υψηλό δημοσιονομικό έλλειμμα και αυξανόμενο δημόσιο χρέος. Επειδή, σύμφωνα με το οικονομικό πρόγραμμα που έχει υιοθετήσει η κυβέρνηση Παπανδρέου, το δημόσιο χρέος αυξήθηκε από 115% του ΑΕΠ τον Οκτώβριο του 2009 σε 130% του ΑΕΠ σήμερα και προβλέπεται να φτάσει το 150% μέχρι τα τέλη του 2012, υπάρχει κίνδυνος να υποστούμε σοβαρές οικονομικές κυρώσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση επειδή θα εφαρμόσουμε το από κοινού συμφωνηθέν οικονομικό πρόγραμμα!
Η μέθοδος Παπανδρέου
Στην προχειρότητα της κυβέρνησης συμβάλλει και η «προεδρική» αντιμετώπιση της κατάστασης από τον πρωθυπουργό κ. Παπανδρέου. Αφιερώνει περισσότερο χρόνο στις υποχρεώσεις που έχει σαν πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και στην καλλιέργεια ενός θετικού «προφίλ» σε διεθνές επίπεδο και πολύ λιγότερο στον αναγκαίο συντονισμό της κυβέρνησής του για την αντιμετώπιση τόσο σύνθετων προβλημάτων. Το αποτέλεσμα είναι ιδιαίτερα αρνητικό.
Ο υπουργός Εργασίας κ. Λοβέρδος κάνει, σε καθημερινή βάση, επικοινωνιακές προσθαφαιρέσεις στις προτάσεις του για το ασφαλιστικό και τις εργασιακές σχέσεις, με αποτέλεσμα να έχει χαθεί πλήρως ο οικονομικός λογαριασμός. Παίρνουμε σκληρά μέτρα για να περιοριστεί το ασφαλιστικό και το δημοσιονομικό έλλειμμα χωρίς κανένας από τους αρμοδίους να μπαίνει στον κόπο να μας εξηγήσει ποιο ακριβώς είναι το ασφαλιστικό, δημοσιονομικό όφελος από τα μέτρα, που αλλάζουν με κινηματογραφική ταχύτητα.
Το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης εξακολουθεί να μην υπάρχει, με τον υπουργό Οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου να συνεννοείται με τους εκπροσώπους της τρόικας, χωρίς να παίρνει υπόψη του την αναπτυξιακή διάσταση των επιλογών του, και την υπουργό Οικονομίας κ. Κατσέλη να πορεύεται σε συνθήκες πολιτικής μοναξιάς. Είναι χαρακτηριστικό ότι της αφαιρέθηκαν και οι αρμοδιότητες για την ποντοπόρο ναυτιλία, οι οποίες δόθηκαν στον... υπουργό Προστασίας του Πολίτη κ. Χρυσοχοΐδη. Η κυβέρνηση Παπανδρέου κατάργησε ένα υπουργείο που μπορούσε να αποτελέσει «ατμομηχανή» της οικονομικής ανάκαμψης και μείωσε τις αρμοδιότητές του ανάλογα με τον ενδοκυβερνητικό συσχετισμό δυνάμεων.
Η έλλειψη συντονισμού και ο προεδρικός ρόλος του πρωθυπουργού εξηγούν σε μεγάλο βαθμό την αδυναμία επίτευξης των στόχων σε ό,τι αφορά την αύξηση των δημοσίων εσόδων, τη μείωση των δαπανών των νοσοκομείων του ΕΣΥ, τον έλεγχο των ασφαλιστικών οργανισμών και των ΟΤΑ κ.λπ.
Η ασυνέπεια και η προχειρότητα της κυβέρνησης Παπανδρέου περιορίζουν τη δυνατότητά της να πείσει τους πολίτες για την αναγκαιότητα των επιλογών της και τις πιθανότητες επιτυχημένης εφαρμογής της πολιτικής της.
*************

Το λάθος των συνδικαλιστών

 

Γιώργος Κύρτσος

 

21-06-2010

Οι μεγάλες αλλαγές που προωθεί η κυβέρνηση Παπανδρέου στο ασφαλιστικό και στις εργασιακές σχέσεις φέρνουν σε εξαιρετικά δύσκολη θέση τους εκπροσώπους των συνδικαλιστικών οργανώσεων.
Εδώ και μία δεκαετία οι συνδικαλιστικές οργανώσεις και τα ηγετικά τους στελέχη αρνούνται επίμονα την ανάγκη προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας στους κανόνες του διεθνούς ανταγωνισμού. Είναι χαρακτηριστικό ότι η πρώτη σοβαρή προσπάθεια -επί κυβέρνησης Σημίτη- να προωθηθεί η ασφαλιστική μεταρρύθμιση προσέκρουσε, μεταξύ των άλλων, στη δυναμική αντίδραση των συνδικαλιστών του ΠΑΣΟΚ.
Ύστερα από μία δεκαετία συνδικαλιστικού δογματισμού, που συνοψίζεται στη φράση «σε όλα “όχι”», οι συνδικαλιστές πέφτουν θύματα της στρατηγικής τους. Οι καθυστερημένες αλλαγές που πραγματοποιούνται είναι βίαιες και προωθούνται ερήμην των συνδικαλιστικών οργανώσεων.
Κομματικές συντεχνίες
Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις απέτυχαν στην αποστολή τους γιατί μετατράπηκαν, με το πέρασμα του χρόνου, σε κομματικές συντεχνίες. Ελέγχονται, σε γενικές γραμμές, από τους κομματικούς μηχανισμούς και έχουν ανεύθυνη προσέγγιση στα οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα. Αντί να επιδιώκουν τη συνεννόηση με την εκάστοτε κυβέρνηση και τους εκπροσώπους της εργοδοσίας σε αναζήτηση εθνικής στρατηγικής ενίσχυσης της διεθνούς ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, καταφεύγουν σε έναν κομματικό, συντεχνιακό μαξιμαλισμό.
Οι ηγεσίες της ΑΔΕΔΥ και της ΓΣΕΕ, που ελέγχονται από το ΠΑΣΟΚ, στήριξαν τον κ. Παπανδρέου στη μάχη για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, αποτέλεσαν την αιχμή του δόρατος σε μία στείρα αντιπολιτευτική τακτική, που εμπόδισε την κυβέρνηση Καραμανλή να κάνει και τις δειλές μεταρρυθμίσεις που είχε κατά νου, και στη συνέχεια αδειάστηκαν επιδεικτικά από τον ίδιο τον κ. Παπανδρέου.
Ανάλογες υπερβολές παρατηρούνται και στο συνδικαλιστικό χώρο που ελέγχεται από τη ΝΔ. Οι «γαλάζιες» συνδικαλιστικές οργανώσεις δεν είχαν ιδιαίτερα εποικοδομητική στάση επί κυβέρνησης Καραμανλή, εφόσον λειτουργούσαν με πρότυπο τον κυρίαρχο συνδικαλιστικό χώρο του ΠΑΣΟΚ. Οι συνδικαλιστές που πρόσκεινται στη ΝΔ έχουν τώρα την τάση να προβάλλουν άκαιρα και υπερβολικά αιτήματα, που δημιουργούν πρόβλημα στην αξιοπιστία της ΝΔ. Είναι άλλο οι αντιρρήσεις όσον αφορά την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης που διατυπώνονται με σαφήνεια από τον κ. Σαμαρά και τους συνεργάτες του και άλλο η στήριξη σε εξωπραγματικά, για τις σημερινές οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες, αιτήματα.
Εάν προσθέσουμε στα παραπάνω τη συνδικαλιστική «επαναστατική» γυμναστική στην οποία ασκούνται οι συνδικαλιστές που είναι ενταγμένοι στα κόμματα της Αριστεράς, έχουμε μια σχεδόν πλήρη εικόνα της αδυναμίας του ελληνικού συνδικαλιστικού κινήματος να προσαρμοστεί στις σύγχρονες συνθήκες. Δεν είναι περίεργο, λοιπόν, που οι συνδικαλιστικές οργανώσεις βρίσκονται σε αδυναμία να προστατεύσουν τα καλώς εννοούμενα συμφέροντα των εργαζομένων και των οικογενειών τους.

Η σύνταξι στο Δημόσιο

Η περίπτωση της Αργεντινής και σύγκριση με Ελλάδα

OIKONOMIA -- http://www.capital.gr/News.asp?id=995140 Δευτέρα, 21 Ιουνίου 2010 - 14:50

Eurobank: Η περίπτωση της Αργεντινής και σύγκριση με Ελλάδα

Τις διαφορές της κρίσης που αντιμετώπισε η Αργεντινή το 2001 με την αυτή που αντιμετωπίζει η Ελλάδα εξετάζει άρθρο του οικονομικού αναλυτή της Διεύθυνσης Οικονομικών Μελετών της Eurobank, Θεοδόση Σαμπανιώτη. Όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση, το άρθρο έχει τίτλο «Η περίπτωση της Αργεντινής. Αίτια της χρεοκοπίας του 2001 & σύγκριση με Ελλάδα.» και φιλοξενείται στο τρίτο τεύχος του πέμπτου τόμου της περιοδικής έκδοσης Οικονομία και Αγορές της Διεύθυνσης Οικονομικών Μελετών και Προβλέψεων της τράπεζας. Σύμφωνα με το άρθρο, η εμπειρία από την κρίση της Αργεντινής το 2001 έχει πολλές ομοιότητες με την σημερινή κρίση στην Ελλάδα. Πολλοί αναλυτές βλέποντας αυτές τις ομοιότητες στην πορεία των δύο οικονομιών αναμένουν και παρόμοια έκβαση. Θεωρούν δε ότι οι λύσεις που προκρίνονται για την αντιμετώπιση του ελληνικού προβλήματος είναι παρόμοιες με τις προσπάθειες στην Αργεντινή, άρα αναποτελεσματικές και απλώς καθυστερούν το αναπόφευκτο. Δηλαδή στάση πληρωμών ή / και αναδιάρθρωση του χρέους με απώλειες για τους επενδυτές, σε συνδυασμό με έξοδο από το ευρώ και υποτίμηση. Υπάρχουν, όμως, κρίσιμες διαφορές οι οποίες κάνουν δυνατή και πιο βέβαια μια διαφορετική έκβαση για την Ελλάδα (Πίνακας 1 & 2). Η Αργεντινή στις αρχές της δεκαετίας του 90’ αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα: δημοσιονομική απειθαρχία, χρήση νομισματικής επέκτασης για κάλυψη των ελλειμμάτων, διόγκωση χρέους και οικονομική στασιμότητα. Προκειμένου να ξεφύγει από τον φαύλο κύκλο εφάρμοσε ένα πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων και σταθεροποίησης βασισμένου σε μια σταθερή συναλλαγματική ισοτιμία. Αρχικά οι προσπάθειες σημείωσαν σημαντική επιτυχία: ισχυρή ανάπτυξη, τιθάσευση του πληθωρισμού και μείωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων, αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των αγορών και εισροές κεφαλαίων. Η αποτυχία, όμως, ολοκλήρωσης των απαραίτητων διαρθρωτικών αλλαγών, η μειωμένη ανταγωνιστικότητα, η δυναμική του δημοσίου χρέους, η οικονομική ύφεση και η αύξηση των επιτοκίων δανεισμού προκάλεσαν κρίση εξυπηρέτησης του χρέους και τελικά την χρεοκοπία και την εγκατάλειψη της σταθερής συναλλαγματικής ισοτιμίας. Η τελική έκβαση, όμως δεν είναι προδιαγεγραμμένη για την Ελλάδα, καθώς υπάρχουν σημαντικές διαφοροποιήσεις: 1. Η Ελλάδα συμμετέχει σε μία νομισματική ένωση. Δεν πρόσδεσε μονομερώς το νόμισμά της σε ένα ξένο, αλλά το αντικατέστησε με το ευρώ. Η αξιοπιστία της πολιτικής διατήρησης σταθερής ισοτιμίας με το δολάριο στην Αργεντινή ήταν υπό συνεχή και αυξανόμενη αμφισβήτηση. Στην Ελλάδα η έξοδος από το ευρώ δεν είναι δυνατή νομικά, δεν μπορεί να επιβληθεί από τις αγορές και αποτελεί επιλογή με τεράστιο κόστος. Η Ελλάδα δεν αντιμετωπίζει κερδοσκοπικές επιθέσεις στα συναλλαγματικά της διαθέσιμα και υποτιμητικές στο νόμισμά της. Επιπλέον η ΕΚΤ λειτουργεί ως lender of last resort και το ελληνικό τραπεζικό σύστημα είναι πολύ πιο ισχυρό και δεν αντιμετωπίζει κινδύνους από την ύπαρξη δύο παράλληλων νομισμάτων. 2. Ο μηχανισμός στήριξης ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ. Η ελληνική κρίση δεν είναι μόνο ελληνική, γρήγορα αποδείχτηκε ότι υπήρχαν επιπλοκές για το σύνολο της ευρωζώνης. Η χρεοκοπία της Ελλάδας θα προκαλούσε διάχυση της κρίσης στις υπόλοιπες επίσης ευάλωτες οικονομίες του ευρωπαϊκού νότου και η ίδια η ύπαρξη του ευρώ θα ετίθετο υπό αμφισβήτηση. Η διαφορά αυτή με την Αργεντινή εκδηλώθηκε με την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης του ΔΝΤ και της ΕΕ.  Ο ρόλος του ΔΝΤ στην Αργεντινή υπήρξε ιδιαίτερο αντικείμενο ανάλυσης και κριτικής. Η τελική αποτυχία, όμως, έθεσε υπό αμφισβήτηση το ρόλο και την αποτελεσματικότητά του. Ιδίως η αποτυχία του ως εγγυητή της επαρκούς συμμόρφωσης της χώρας στις απαιτήσεις του προγράμματος αποτελεί και λόγο ανησυχίας στην ελληνική κρίση. Η εμπειρία της Αργεντινής άλλαξε, όμως και τον τρόπο λειτουργίας του ΔΝΤ. Οι παρεμβάσεις σχεδιάζονται πλέον με τέτοιον τρόπο ώστε να καθιστούν το κόστος της χρεοκοπίας ακόμα πιο μεγάλο, λαμβάνοντας υπόψη τις αδυναμίες και τις ιδιαιτερότητες της κάθε χώρας και ενισχύοντας τις μεσοπρόθεσμες αναπτυξιακές προοπτικές.  Το μέγεθος δε της παρέμβασης είναι τέτοιο ώστε να δίνει χρόνο για τη εφαρμογή των απαραίτητων διαρθρωτικών αλλαγών, έστω και αν τα χρονοδιαγράμματα παραμένουν πιεστικά. Τέλος στην περίπτωση της Ελλάδας η παρακολούθηση είναι κοινή με τη Ε.Ε., η οποία συνδιαμορφώνει και το πλαίσιο λειτουργίας του μηχανισμού. 3. Σύνθεση δημοσίου χρέους. Το ελληνικό δημόσιο χρέος Γενικής Κυβέρνησης διακρατείται, στο μεγαλύτερο μέρος του (80%), από ξένους, μειώνοντας τα κίνητρα για εξώθηση της χώρας σε χρεοκοπία. Επιπλέον, είναι σχεδόν εξολοκλήρου σε ευρώ και όχι σε ξένο νόμισμα, σε αντίθεση με την Αργεντινή όπου το 90% ήταν σε ξένο νόμισμα, καθιστώντας την εξυπηρέτησή του δύσκολη καθώς τα συναλλαγματικά αποθέματα (εξαιτίας και των χαμηλών εξαγωγικών εσόδων) δεν επαρκούσαν υπό την πίεση της ανάγκης διατήρησης της σταθερής ισοτιμίας. 4. Ισχυρό ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Στην Ελλάδα επιπλέον το τραπεζικό σύστημα είναι πολύ πιο ισχυρό, με επαρκείς δείκτες κεφαλαιακής επάρκειας και ρευστότητας, ενώ σε αντίθεση με την Αργεντινή δεν αντιμετωπίζει συναλλαγματικό κίνδυνο και το Ευρωπαϊκό Σύστημα Κεντρικών Τραπεζών μπορεί να λειτουργήσει ως lender of last resort. Ο μηχανισμός στήριξης ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην ενίσχυση της κεφαλαιακής επάρκειας, της ρευστότητας και της εποπτείας των τραπεζικών ιδρυμάτων διότι αναγνωρίζει την ευρωστία του τραπεζικού συστήματος ως κεντρική προϋπόθεση επιτυχίας. 5. Πολιτική σταθερότητα και κοινωνική συναίνεση. Στην Αργεντινή η όλη προσπάθεια απέτυχε και λόγο της πολιτικής αστάθειας και της αδυναμίας επιβολής των αλλαγών με κοινωνικά δίκαιο τρόπο. Η προσπάθεια στηρίχθηκε στον απότομο δημοσιονομικό περιορισμό που βάθυνε την ύφεση και στην δημιουργία εσωτερικής υποτίμησης με τη δημιουργία αποπληθωρισμού. Στην Ελλάδα αναγνωρίζεται ο κίνδυνος δημιουργίας βαθύτερης ύφεσης, για αυτό και το πρόγραμμα έχει μεγαλύτερο χρονικό ορίζοντα και επιχειρείται η τήρηση μιας ισορροπίας. Τα προβλήματα, αν και από διαφορετική αφετηρία, είναι παρόμοια. Το πλαίσιο λειτουργίας των δύο οικονομιών, όμως, όχι. Τα μαθήματα από την περίπτωση της Αργεντινής πολύτιμα και σε μεγάλο βαθμό αξιοποιήθηκαν στην εν εξελίξει προσπάθεια στήριξης της ελληνικής οικονομίας. Η τελική έκβαση εξαρτάται από τις προσπάθειες μας για αλλαγή του αναπτυξιακού προτύπου της ελληνικής οικονομίας και του συνολικότερου τρόπου λειτουργίας του κράτους και των πολιτών. Οι αγορές δεν μπορούν από μόνες τους να οδηγήσουν την Ελλάδα σε χρεοκοπία. Έχουμε χάρη και στη εμπειρία της Αργεντινής μια τελευταία ευκαιρία και λίγο αλλά πολύτιμο χρόνο για να εξέλθει η χώρα από την κρίση. Απαιτείται προσήλωση στο μνημόνιο συνεργασίας, σταθερές πολιτικές θέσεις και δημιουργία κλίματος κοινωνικής συναίνεσης. Πίνακας 1.  Σύγκριση Αργεντινής –  Ελλάδας Αργεντινή (2001) Ελλάδα (2009) ΑΕΠ (δισ. €, τρέχουσες τιμές) 299,6 237,5 ΑΕΠ (% μεταβολή, σε πραγματικές τιμές) -4,4 -2,0 Πληθωρισμός (%) -1,1 1,2 Ανεργία (%) 16,4 9,4 Έλλειμμα Γ.Κ. (δισ. €) 18,6 32,3 Έλλειμμα Γ.Κ. (% ΑΕΠ) 6,2 13,6 Δημόσιο Χρέος (δισ. €) 186,3 273,4 Δημόσιο Χρέος (% ΑΕΠ) 62,2 115,1 Ισοζ.Τρεχ. Συναλλαγών (% ΑΕΠ) -1,7 -11,2 Εξωτερικό Χρέος (% ΑΕΠ) 52,2 170 REER* 31,5 18,9 *μεταβολή σε σχέση με το 1991 για την Αργεντινή, και το 2001 για την Ελλάδα Γ.Κ.: Γενική Κυβέρνηση REER: Real Effective Exchange Rate Πηγή: IMF, OECD, ΕΛ.ΣΤΑΤ.

ΕΜΕΙΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΧΕΔΟΝ ΤΟΥΣ ΔΕΙΚΤΕΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΛΥ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΤΗΝ ΒΛΕΠΟΜΕ!!!! Πίνακας 2. Διαφορές Αργεντινής – Ελλάδας 1. Η Ελλάδα συμμετέχει σε Νομισματική Ένωση, δεν πρόσδεσε απλώς το νόμισμά της σε ένα ξένο: i. όχι παράλληλη κυκλοφορία δύο επίσημων νομισμάτων. ii. Ενισχυμένη αξιοπιστία σταθερής συναλλαγματικής ισοτιμίας, καθώς η έξοδος από το ευρώ δεν είναι δυνατή νομικά, δεν μπορεί να επιβληθεί από τις αγορές και εθελουσία έξοδος αποτελεί αυτοκτονική επιλογή. iii. Αδυναμία εκδήλωσης κερδοσκοπικών επιθέσεων στα συναλλαγματικά διαθέσιμα. 2. Στήριξη από Ε.Ε., ΕΚΤ και ΔΝΤ στα πλαίσια ισχυροποίησης της ευρωζώνης. Μηχανισμός στήριξης για αποφυγή διάχυσης της κρίσης: i. Επαρκή χρονικά περιθώρια για πραγματοποίηση των απαραίτητων διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. ii. Παρακολούθηση προόδου από κοινού ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ, αυξάνοντας την αξιοπιστία. iii. Σχεδιασμός ώστε να ενισχυθούν οι μεσοπρόθεσμες αναπτυξιακές προοπτικές. Έμφαση όχι μόνο στα δημοσιονομικά. 3. Δημόσιο χρέος Ελλάδας σχεδόν εξολοκλήρου σε ευρώ. Δημόσιο χρέος Αργεντινής 90% σε ξένο νόμισμα. Επίσης το 80% διακρατείται από ξένους, μειώνοντας τα κίνητρα για εξώθηση της χώρας σε χρεοκοπία. 4. Ισχυρό ελληνικό τραπεζικό σύστημα. 5. Στην αποτυχία της προσπάθειας της Αργεντινής συνέβαλε η πολιτική αστάθεια και η αδυναμία επιβολής των αλλαγών με κοινωνικά δίκαιο τρόπο.  ΕΜΕΙΣ ΟΛΑ ΤΑ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΩΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΤΑ ΕΥΡΙΣΚΟΜΕ ΠΟΛΥ ΡΗΧΑ!!!

Οικονομικό Βαρόμετρο- Δείκτης Καταναλωτικού Κλίματος

Οικονομικό Βαρόμετρο, Μάιος 2010 - Δείκτης Καταναλωτικού Κλίματος (CCI)

http://www.publicissue.gr/1460/cci-2010-may/

Η Μεθοδολογία του Οικονομικού Βαρόμετρου

Η μεθοδολογία υπολογισμού του δείκτη καταναλωτικού κλίματος (Consumer Climate Index -CCI)

1. Γενική περιγραφή του δείκτη

Ο δείκτης καταναλωτικού κλίματος (CCI) αποτυπώνει τη γνώμη που έχουν διαμορφώσει οι καταναλωτές, σχετικά με την προσωπική τους οικονομική κατάσταση, καθώς και την οικονομική κατάσταση της χώρας. Αποτελεί μέτρο αποτύπωσης αφενός των κοινωνικών αντιλήψεων για την τρέχουσα οικονομική συγκυρία και αφετέρου της αισιοδοξίας, με την οποία οι καταναλωτές αντιμετωπίζουν τις υφιστάμενες προοπτικές της προσωπικής τους οικονομικής κατάστασης, καθώς και το οικονομικό μέλλον της χώρας. Με αυτόν τον τρόπο καθίσταται ένα ιδιαίτερα χρήσιμο ερευνητικό εργαλείο για την εμπειρική αποτύπωση της εμπιστοσύνης των καταναλωτών στην οικονομία. Για τον υπολογισμό του δείκτη CCI, η Public Issue έχει υιοθετήσει τις βασικές αρχές και τη μεθοδολογία του δείκτη εμπιστοσύνης καταναλωτή του Πανεπιστημίου του Michigan (Index of Consumer Sentiment - ICS). O δείκτης του Πανεπιστημίου του Michigan αποτελεί διεθνώς τον πλέον γνωστό και μακροβιότερο δείκτη καταναλωτικής εμπιστοσύνης. Ο εν λόγω δείκτης κατασκευάστηκε για πρώτη φορά το 1940 και, αρχικά, υπολογιζόταν σε ετήσια βάση. Το 1952 άρχισε να υπολογίζεται σε τριμηνιαία βάση, ενώ από το 1978 υπολογίζεται πλέον σε μηνιαία βάση. Σήμερα, ο δείκτης του Michigan χρησιμοποιείται, εκτός από τις ΗΠΑ και σε αρκετές άλλες χώρες, όπως πχ: ο Καναδάς, η Ρωσία, η Αυστραλία, η Αργεντινή, το Μεξικό, το Χονγκ Κονγκ κα.

2. Οι μεταβλητές του δείκτη

Ο δείκτης βασίζεται σε πέντε μεταβλητές, που αποτυπώνουν τις βασικές παραμέτρους της εμπιστοσύνης των καταναλωτών και οι οποίες μετρώνται με τις ακόλουθες ερωτήσεις:

Ε1) Εκτιμήσεις για την προσωπική οικονομική κατάσταση το χρόνο που πέρασε
[Στο χρόνο που πέρασε, (τους τελευταίους 12 μήνες), η προσωπική σας οικονομική κατάσταση, έχει καλυτερέψει πολύ, έχει καλυτερέψει λίγο, έχει μείνει ή ίδια, έχει χειροτερέψει λίγο, ή έχει χειροτερέψει πολύ;]
Ε2) Προσδοκίες για την προσωπική οικονομική κατάσταση τον επόμενο χρόνο
[Στο χρόνο που έρχεται, δηλαδή στους επόμενους 12 μήνες, πιστεύετε ότι η προσωπική σας οικονομική κατάσταση θα καλυτερέψει πολύ, θα καλυτερέψει λίγο, θα μείνει ίδια, θα χειροτερέψει λίγο, ή θα χειροτερέψει πολύ;]
Ε3) Προσδοκίες για την κατάσταση της οικονομίας τον επόμενο χρόνο
[Στο χρόνο που έρχεται, δηλαδή, μέσα στους επόμενους 12 μήνες, πιστεύετε ότι η οικονομική κατάσταση της χώρας θα καλυτερέψει πολύ, θα καλυτερέψει λίγο, θα μείνει ίδια, θα χειροτερέψει λίγο, ή θα χειροτερέψει πολύ;]
Ε4) Προσδοκίες για την κατάσταση της οικονομίας κατά την προσεχή 5ετία
[Στα επόμενα 5 χρόνια, πιστεύετε ότι η οικονομική κατάσταση της χώρας θα καλυτερέψει πολύ, θα καλυτερέψει λίγο, θα μείνει ίδια, θα χειροτερέψει λίγο, ή θα χειροτερέψει πολύ;]
Ε5) Γενική ροπή προς αγορά οικιακών καταναλωτικών αγαθών
[Για κάποιον που θέλει να κάνει μεγάλες αγορές για το σπίτι (όπως έπιπλα, μεγάλες ηλεκτρικές συσκευές κλπ), πιστεύετε ότι είναι μία μάλλον καλή περίοδος, ούτε καλή - ούτε κακή περίοδος, ή μία μάλλον κακή περίοδος;]

3. Ο υπολογισμός του δείκτη

Για κάθε επιμέρους μεταβλητή υπολογίζεται ο σχετικός δείκτης, προσθέτοντας τη διαφορά των αρνητικών από τις θετικές απαντήσεις, στο 100. Η τιμή κάθε επιμέρους δείκτη κυμαίνεται, από 0 έως 200. Τιμή του δείκτη πάνω από το 100 σημαίνει, ότι όσοι δίνουν θετικές απαντήσεις είναι περισσότεροι από εκείνους που δίνουν αρνητικές απαντήσεις. Τιμή του δείκτη κάτω από το 100 σημαίνει, ότι όσοι δίνουν αρνητικές απαντήσεις είναι περισσότεροι από εκείνους που δίνουν θετικές απαντήσεις. Στη θεωρητική περίπτωση, κατά την οποία όλες οι απαντήσεις των ερωτώμενων είναι θετικές, ο δείκτης θα ελάμβανε την τιμή 200, ενώ εάν όλες οι απαντήσεις των ερωτώμενων ήταν αρνητικές, ο δείκτης θα ελάμβανε την τιμή 0.
Ο δείκτης καταναλωτικού κλίματος (CCI) υπολογίζεται ως ο μέσος όρος των επιμέρους δεικτών των πέντε μεταβλητών. Τιμή του δείκτη μεγαλύτερη από 100 σημαίνει, ότι όσοι δείχνουν εμπιστοσύνη στην οικονομία είναι περισσότεροι από όσους δεν δείχνουν εμπιστοσύνη. Αντιστοίχως, τιμή του δείκτη μικρότερη από 100 σημαίνει, ότι όσοι δείχνουν εμπιστοσύνη στην οικονομία είναι λιγότεροι, από όσους δεν δείχνουν εμπιστοσύνη.

Η μεθοδολογία υπολογισμού των υπολοίπων δεικτών

1. Δείκτης τρέχουσας οικονομικής συγκυρίας (Current Economic Conditions Index - CECI)

Η μεθοδολογία υπολογισμού του δείκτη τρέχουσας οικονομικής συγκυρίας είναι παρόμοια με εκείνη του δείκτη καταναλωτικού κλίματος, με τη διαφορά ότι στην κατασκευή του δείκτη CECI συμμετέχουν μόνον οι μεταβλητές Ε1 και Ε5. Ο δείκτης αποτυπώνει τις εκτιμήσεις των καταναλωτών για την τρέχουσα οικονομική συγκυρία.

2. Δείκτης καταναλωτικών προσδοκιών (Consumer Expectations Index - CEI)

Η μεθοδολογία υπολογισμού του δείκτη καταναλωτικών προσδοκιών είναι παρόμοια με εκείνη του δείκτη καταναλωτικού κλίματος, με τη διαφορά ότι ο δείκτης CEI κατασκευάζεται μόνον από τις ερωτήσεις Ε2,Ε3,και Ε4. Ο δείκτης αποτυπώνει την αισιοδοξία, ή την απαισιοδοξία των καταναλωτών για το προσωπικό εισόδημα και την οικονομική κατάσταση της χώρας.

3. Λοιποί δείκτες του Οικονομικού Βαρόμετρου

Η μεθοδολογία υπολογισμού των υπόλοιπων δεικτών του Οικονομικού Βαρόμετρου είναι παρόμοια με τη μεθοδολογία υπολογισμού των επιμέρους δεικτών του CCI.

Οικονομικό Βαρόμετρο - Δείκτης Καταναλωτικού Κλίματος (CCI) - Μάιος 2010 / Economic Barometer - Consumer Confidence Index - (CCI) - May 2010

 

Β. Βιλιάρδος- Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Δευτέρα, 21 Ιούνιος 2010 - http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/2010-06-20-23-26-09-2010062024746/

Τα λάθη της Ευρώπης, η οικονομική θέση συγκεκριμένων κρατών της, τα μεγάλα προβλήματα των τραπεζών, το «τεστ κοπώσεως» των Βρυξελών, η διαφαινόμενη απειλή εξαφάνισης της μεσαίας τάξης και η αναδιάρθρωση του χρέους

Η «κατάρρευση» των χρηματοπιστωτικών αγορών το 2008, μας οδήγησε στο συμπέρασμα ότι, δεν επρόκειτο για μία απλή «κίνηση» του «συστήματος», για έναν ομαλά πτωτικό δηλαδή οικονομικό κύκλο, αλλά για ένα πολύ πιο σημαντικό γεγονός - με αποτέλεσμα, να παραλληλισθούν οι παγκόσμιες «αναταράξεις» με τη Μεγάλη Ύφεση της δεκαετίας του 1930 (άρθρο μας: Ύφεση L; Η μορφή της κρίσης, τα αποτελέσματα της, οι πραγματικές αιτίες, η αναδιανομή εισοδημάτων, η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και η αναγκαιότητα μίας μερικής αποπαγκοσμιοποίησης  16/5/2009).

Με βάση λοιπόν τη συγκεκριμένη παραδοχή, οι υπεύθυνοι για τη λειτουργία του καπιταλισμού (κυβερνήσεις, κεντρικές τράπεζες κλπ), αξιοποιώντας την εμπειρία του παρελθόντος, αφενός μεν πλημμύρισαν τις αγορές με ρευστότητα, αφετέρου ενίσχυσαν, μέσω του δημοσίου τομέα, τη ζήτηση, έτσι ώστε να αναθερμανθούν οι Οικονομίες – ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες του Keynes. Δυστυχώς όμως, όπως συνήθως συμβαίνει με τα περισσότερα θέματα, τα οποία προσπαθεί να ρυθμίσει, να ελέγξει καλύτερα ο «ατελής ανθρώπινος παράγοντας», δεν δόθηκε η απαιτούμενη σημασία στον «τρίτο» συντελεστή – ο οποίος όμως είναι ο πλέον αποφασιστικός.

Έτσι, παρά το ότι ήταν γνωστό ήδη από το 1930 πως «οι τράπεζες κάνουν τη διαφορά», αφού μέσα από τη δική τους «δυσλειτουργία» εξελίχθηκε η τότε «οικονομική άπνοια» στη Μεγάλη Ύφεση, δεν ελήφθησαν τα απαραίτητα μέτρα «εξυγίανσης» τους – ιδίως από τις Η.Π.Α., οι οποίες «επιδόθηκαν» κυρίως σε νέα «τεχνάσματα», παρά στην αναζήτηση ορθολογικών λύσεων (άρθρο μας: RE-REMICS: Η εγκληματική συνταγή που σταμάτησε δραστικά την κεφαλαιακή «αιμορραγία» των τραπεζών, αύξησε ως δια μαγείας την κερδοφορία τους και τοποθέτησε ακόμη μία βραδυφλεγή βόμβα στα θεμέλια του συστήματος.  24/11/2009).

Η ΕΥΡΩΠΗ

Ειδικά όσον αφορά την Ευρώπη, η οποία απειλήθηκε κατά πολύ περισσότερο από την υπόλοιπη «δύση», τα απαιτούμενα «μέτρα» αφενός μεν καθυστέρησαν αδικαιολόγητα, αφετέρου ήταν εξαιρετικά ανεπαρκή – ενώ συνεχίζουν να είναι. Το γεγονός αυτό οφείλεται στο ότι,

(α)  οι Ευρωπαϊκές τράπεζες έχουν επενδύσει μεγάλα ποσά σε ομόλογα δημοσίου, ιδιαίτερα των «ασφαλών» κρατών της Ευρωζώνης, με αποτέλεσμα να είναι σε μεγάλο βαθμό εκτεθειμένες, στην περίπτωση που ένα κράτος αντιμετωπίσει οικονομικά προβλήματα - όπως για παράδειγμα η Ιρλανδία, η Ελλάδα, η Ισπανία, η Πορτογαλία, αργότερα η Ιταλία, η Γαλλία κλπ,

(β)  εντός της Ευρώπης λειτουργεί ένας μεγάλος αριθμός μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, οι οποίες είναι κατά πολύ πιο εξαρτημένες από τις πιστώσεις των τραπεζών, σε σχέση με τις αμερικανικές πολυεθνικές – με αποτέλεσμα να είναι περισσότερο ευάλωτες, σε περιόδους περιορισμού της ρευστότητας (άρθρο μας: Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ : Η «πιστωτική παγίδα» είναι μία βαριά οικονομική ασθένεια, η οποία εμφανίζεται όταν μία υφιστάμενη κρίση ρευστότητας, προερχόμενη συνήθως από μία ευρύτερη οικονομική κρίση, δεν μπορεί να θεραπευτεί βραχυπρόθεσμα  10/7/2009).        

Περαιτέρω, οι κυβερνήσεις των κρατών της Ευρωζώνης, αντί να προσπαθήσουν να επιλύσουν συλλογικά τα προβλήματα τους, από κοινού δηλαδή, επέλεξαν δυστυχώς εθνικές λύσεις. Παρά το ότι η συμπεριφορά τους αυτή δεν είναι κατακριτέα (με εξαίρεση τη Γερμανία, η οποία έχει άλλες επιδιώξεις – άρθρο μας: Β! Μέρος - Πρώτος παγκόσμιος οικονομικός πόλεμος: Ενδιάμεσος απολογισμός της θηριώδους μάχης στο χρηματοπιστωτικό κυβερνοχώρο!  29/3/2009), αφού είναι απολύτως κατανοητό πως είναι δύσκολο να πεισθούν οι Πολίτες μίας χώρας να «επιδοτήσουν» κάποια άλλη, δεν παύει να είναι απολύτως εσφαλμένη. Η άποψη μας αυτή, η πεποίθηση μας μάλλον, τεκμηριώνεται από το αναμφισβήτητο γεγονός της αλληλεξάρτησης (συγκοινωνούντα δοχεία) των ευρωπαϊκών χρηματαγορών – κάτι που σημαίνει ότι, είναι αδύνατον να έχουν μακροπρόθεσμα θετικό αποτέλεσμα οι οποιεσδήποτε μεμονωμένες λύσεις.

Αν μη τι άλλο λοιπόν, τουλάχιστον το χρηματοπιστωτικό σύστημα της Ευρωζώνης οφείλει να αντιμετωπίζεται συλλογικά – σε καμία περίπτωση δηλαδή «εθνικά», εάν επιθυμεί κανείς να αποφύγει την ολοκληρωτική καταστροφή του (η οποία φυσικά θα παρασύρει μαζί της το σύνολο των χωρών της ΕΕ). Επομένως, πρέπει να υπάρξει ένας κοινός ευρωπαϊκός οργανισμός επίβλεψης των τραπεζών – κάτι που προβλέπεται από το καταστατικό της ΕΚΤ.

Εν τούτοις, παρά το ότι η αναγκαιότητα αυτή είναι γνωστή από σχεδόν τριάντα χρόνια τώρα, δεν έγινε απολύτως τίποτα στην πράξη – με αποτέλεσμα, η συνολική ευρωπαϊκή «κατασκευή» να είναι ουσιαστικά «εκ γενετής» ατελής. Φυσικά, οι αγορές έχουν αντιληφθεί το μεγάλο αυτό μειονέκτημα (άρθρο μας: Η ΕΥΡΩΠΗ ΣΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ: Η μαζική επίθεση των κερδοσκόπων στην Ελλάδα, οι δέκα μεγαλύτεροι πιστωτές της, καθώς επίσης αναφορές στην Ισπανία, στην Πορτογαλία, στην Ιρλανδία, στην Ιταλία, στη Γερμανία και στη Γαλλία  4/3/2010) – οπότε, αφενός μεν είναι «ανήσυχες», αφετέρου επιτίθενται κερδοσκοπικά, με όλα τα μέσα που διαθέτουν.

Συνεχίζοντας, αν και θα ήταν ίσως εφικτή, μέχρι πρόσφατα, η απλή επίλυση του προβλήματος, μέσω της δημιουργίας μίας ευρωπαϊκής ρυθμιστικής αρχής για την επίβλεψη των τραπεζών, σήμερα δεν αρκεί. Η Ευρώπη οφείλει να αποφασίσει επί πλέον την έκδοση Ευρωομολόγων, με στόχο την από κοινού χρηματοδότηση όλων των χωρών της Ευρωζώνης – έτσι ώστε να είναι εφικτός ο δανεισμός των ελλειμματικών χωρών, με προσιτά επιτόκια. Φυσικά, απώτερος στόχος πρέπει να είναι η πραγματική, η πολιτική δηλαδή ένωση της (άρθρο μας: ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΣΥΝΟΧΗ: Μία διακρατική, προοδευτική «φορολογική» κλίμακα, θα ήταν ίσως η ιδανική «κοινωνική» λύση για την εξομάλυνση των ανισορροπιών και την επίτευξη της ισότητας εντός της Ε.Ε.  16/10/2009), αφού διαφορετικά είναι αδύνατον να επιβιώσει.

Κατά την άποψη μας βέβαια, είναι μάλλον αργά για την Ευρώπη - όσο αφορά τουλάχιστον την διατήρηση της ανεξαρτησίας της. Δυστυχώς, δεν δόθηκε έγκαιρα η απαιτούμενη σημασία στην Ελληνική κρίση (άρθρο μας: ΣΤΟ ΜΑΤΙ ΤΟΥ ΚΥΚΛΩΝΑ: Η Ελλάδα στο επίκεντρο της αμερικανό-ευρωπαϊκής διαμάχης, τα σφάλματα μας, οι «αλλότριες» ευθύνες και ο υπερπληθωρισμός ομολόγων, ο οποίος φαίνεται να εξελίσσεται σε μία καταστροφική πανδημία  23/1/2010), με αποτέλεσμα να «εισβάλλουν» σχεδόν ανενόχλητες οι Η.Π.Α. (ΔΝΤ) στην Ευρώπη, δια μέσου της Ελληνικής κερκόπορτας.

Σήμερα, ο πρόεδρος του «ταμείου» δεν σχεδιάζει μόνο την άλωση της Ισπανίας, αλλά εκφράζεται «κριτικά» ακόμη και για τη Γαλλία – ενδεχομένως με μελλοντικό στόχο την ίδια τη Γερμανία, η οποία δυστυχώς χαρακτηρίζεται από ένα τεράστιο έλλειμμα διακυβέρνησης, ενώ διαθέτει σχεδόν μηδενική «πολιτική ωριμότητα» (άρθρο μας: ΑΠΟΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ: Η χαμένη μάχη, το πρόβλημα της υπερχρέωσης, η επίθεση μέσω ομολόγων, η αδυναμία χρεοκοπίας των Η.Π.Α., η Ευρωπαϊκή ιδιαιτερότητα και η ευρηματική «επέλαση» του ΔΝΤ  15/5/2010).

Όσον αφορά τις υπόλοιπες χώρες, η Μ. Βρετανία είναι από αρκετό καιρό  χρεοκοπημένη, έχοντας συνολικό χρέος 466% του ΑΕΠ της. Απλά λοιπόν «διατηρείται τεχνητά στη ζωή» από τις Η.Π.Α., μάλλον επειδή ανήκει στον αγγλοσαξονικό καπιταλισμό - ο οποίος, μέσα από την «αποικία» του αυτή, έχει «θέση και μάτια» στα ευρωπαϊκά τεκταινόμενα. Το Βέλγιο τώρα, το οποίο όχι μόνο έχει υψηλό δημόσιο χρέος (30.382 € ανά κάτοικο - για σύγκριση, το αντίστοιχο μέγεθος της Ελλάδας είναι 24.280 €), αλλά και έντονο κυβερνητικό πρόβλημα, μετά τις τελευταίες εκλογές («διάσπαση» της γαλλόφωνης με τη φλαμανδική πλευρά), αποτελεί αναμφίβολα έναν «λανθάνοντα» αδύνατο κρίκο.     

Πιθανότατα η Πορτογαλία, όπως και η Ιρλανδία (συνολικό χρέος 700% του ΑΕΠ, έναντι 252% της Ελλάδας), παραμένουν στην επικαιρότητα, αν και τα «μεγέθη» τους είναι μάλλον αμελητέα για τις επιδιώξεις του ΔΝΤ – ενώ η Ιταλία, με δημόσιο χρέος περί τα 1,8 τρις €, φαίνεται να ανησυχεί ιδιαίτερα, παρατηρώντας τις κινήσεις του κ. S. Kahn, ο οποίος έχει πλέον εγκατασταθεί μόνιμα στις Βρυξέλες. Φυσικά η Ελλάδα, θεωρώντας καλοπροαίρετα ότι η κυβέρνηση της είναι αδύνατον να υπηρετεί «ανίερες συμφωνίες», έχει «παραδώσει τα όπλα», πολύ πριν εμφανισθεί ο εχθρός στις «πύλες» - σε κάθε περίπτωση χωρίς κανέναν αξεπέραστο οικονομικό λόγο, αφού τα προβλήματα μας θα μπορούσαν να είχαν επιλυθεί σχετικά εύκολα, με τη βοήθεια απλά και μόνο της έγκαιρης (2009) διάθεσης Εθνικών Ομολόγων.   

Η Γαλλία, με έλλειμμα στο 7,5% του ΑΕΠ της (2009), καθώς επίσης με δημόσιο χρέος στο 77,6% (περίπου 1,5 τρις €), δεν φαίνεται να έχει τη δυνατότητα ρεαλιστικής «συνδιοίκησης» της ΕΕ, αφού δεν μπορεί να ακολουθήσει τη Γερμανία στην ανάπτυξη – παρά το ότι η τελευταία, με δημόσιο χρέος στο 70% του ΑΕΠ της (1,7 τρις €), δεν είναι στην καλύτερη εποχή της. Η Ολλανδία βέβαια ευρίσκεται σε σχετικά καλή θέση, με δημόσιο χρέος στο 61% του ΑΕΠ της, όπως και η Αυστρία (έλλειμμα 4,7%) – αν και οι τράπεζες της είναι σε μεγάλο βαθμό εκτεθειμένες στην Α. Ευρώπη. Η Φιλανδία, με δημόσιο χρέος 75 δις €, είναι ίσως στην ιδανικότερη θέση από όλες τις χώρες της Ευρωζώνης - μαζί με τη Σλοβενία (40% χρέος) και τη Σλοβακία (22 δις € ή 35,2% του ΑΕΠ της).         

ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ

Όπως είναι γνωστό, στην αρχή εμφανίσθηκαν οι επισφάλειες στους Ισολογισμούς των τραπεζών, οι οποίες τις οδήγησαν σε εξαιρετικά δύσκολη θέση. Ακολούθησαν σχέδια διάσωσης τους εκ μέρους των κυβερνήσεων παγκοσμίως, με στόχο να εμποδιστεί η χρεοκοπία τους - η οποία θα είχε σαν αποτέλεσμα την κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Λογικό επακόλουθο, ήταν η αύξηση των επιτοκίων δανεισμού των κρατών, ενώ έγινε εμφανής η τεράστια ανάγκη τους για πιστώσεις - προερχόμενη από την περαιτέρω αύξηση των ήδη υψηλών δημοσίων χρεών.

Η αύξηση των επιτοκίων, σε συνδυασμό με τη μειωμένη διάθεση ανάληψης πιστωτικών κινδύνων από τις «αγορές»,  οδήγησε κάποιες χώρες στα όρια της χρεοκοπίας (Ισλανδία, Ιρλανδία, Ελλάδα). Το γεγονός αυτό αποσταθεροποίησε σημαντικά το «σύστημα», υποχρεώνοντας τις κεντρικές τράπεζες να επέμβουν ξανά, μετά τις ενέργειες τους (2009) για την εξασφάλιση της απαιτούμενης ρευστότητας του συστήματος – σχεδιάζοντας να την απορροφήσουν πριν ακόμη δημιουργήσει προβλήματα (άρθρο μας: ΣΤΟ ΕΛΕΟΣ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ: Όσο περισσότερο αργούν να αποσύρουν την υπερβάλλουσα ρευστότητα οι κεντρικές τράπεζες και με όσο πιο πολλά χρήματα πλημμυρίζουν τις αγορές, τόσο πιο καταστροφική θα είναι η «απάντηση του «συστήματος», διά μέσου της «κυοφορίας» νέων υπερβολών («φούσκες»)  17/11/2009).

Δυστυχώς, ο «καθοδικός σπειροειδής κύκλος» συνέχισε την πορεία του, ειδικά στην Ευρώπη, «επιστρέφοντας» στις τράπεζες, οι οποίες απειλούνται σήμερα με νέες επισφάλειες – αυτή τη φορά λόγω των κινδύνων αδυναμίας εξόφλησης των ομολόγων, εκ μέρους των κρατών, τα οποία (κράτη) δανείσθηκαν επαυξημένα για να τις διασώσουν. Η καινούργια αυτή εξέλιξη είχε σαν αποτέλεσμα την απώλεια της εμπιστοσύνης των τραπεζών μεταξύ τους - οι οποίες πλέον δεν δανείζουν η μία την άλλη, χωρίς επαρκείς εγγυήσεις, φοβούμενες να διακινδυνεύσουν τα χρήματα τους.

Αυτή τη φορά όμως, η ΕΚΤ δεν έχει τη δυνατότητα να προσφέρει λύσεις - με εξαίρεση ίσως μία μικρή διακοπή, ένα «διάλλειμα» καλύτερα στην «νομοτελειακή» εξέλιξη των γεγονότων. Ενδεχομένως για αυτόν ακριβώς το λόγο, ο κ. Trichet επέκρινε πρόσφατα τις κυβερνήσεις της Γαλλίας και της Γερμανίας - με ιδιάζουσα αυστηρότητα, καταλογίζοντας τους ευθύνες σε σχέση με τη διαχείριση της κρίσης (άρθρο μας: ΠΡΩΣΟΙ, ΓΑΛΑΤΕΣ & ΣΑΞΟΝΕΣ: Τα έξι διαφορετικά στάδια της κρίσης, οι ευρωπαϊκές ανισορροπίες, η περιορισμένη διάρκεια των νομισματικών ενώσεων, η «συνεταιριστική» νοοτροπία της Ένωσης, οι φυλετικές διαμάχες και ο Ελληνικός παράγοντας  21/3/2010).

Σε κάθε περίπτωση, οι διεθνείς χρηματαγορές δεν φαίνονται πλέον πρόθυμες να συνεχίσουν να αγοράζουν τραπεζικά ομόλογα – με αποτέλεσμα, ακόμη μία φορά, τον περιορισμό των τραπεζικών πιστώσεων προς τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά. Το γεγονός αυτό αποτελεί φυσικά μία πολύ μεγάλη απειλή για την εύθραυστη οικονομική ανάκαμψη η οποία, εφόσον διατηρηθεί η πιστωτική στενότητα, κινδυνεύει να καταλήξει σε μία επόμενη ύφεση – πολύ πιο σοβαρή από την πρόσφατη.

Περαιτέρω, η ενδεχόμενη «παγίδα ρευστότητας» των τραπεζών, εμφανίζεται σε μία εντελώς «ακατάλληλη» χρονική στιγμή. Όπως διαπιστώνεται, τα περισσότερα ευρωπαϊκά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα έχουν αναχρηματοδοτήσει τις υποχρεώσεις τους εξαιρετικά βραχυπρόθεσμα - αφού μέχρι το τέλος του 2012 έχουν δανειακές ανάγκες ύψους 1,6 τρις € (πηγή: Zeit). Η κάλυψη αυτών των αναγκών τους, εν μέσω της σημερινής κρίσης, θα είναι αρκετά δύσκολη – πόσο μάλλον εάν μεσολαβήσει ενδιάμεσα κάποια αναπάντεχη χρεοκοπία μιας τράπεζας ή ενός κράτους. Επομένως, είναι εξαιρετικά πιθανόν ένα «κύμα» συγκέντρωσης στον τραπεζικό χώρο – η «απορρόφηση» δηλαδή αδύνατων ιδρυμάτων από ισχυρότερα, γεγονός που θα οδηγήσει (κατ’ αναλογία με τις Η.Π.Α.), στη δημιουργία ενός τραπεζικού ολιγοπωλίου, αρκετά επικίνδυνου για την Πολιτική και τη Δημοκρατία.  

Στην πραγματικότητα, είναι πάρα πολλοί εκείνοι οι παράγοντες, οι οποίοι τεκμηριώνουν μία «ιδιάζουσα ανασφάλεια» στη διατραπεζική αγορά. Μεταξύ αυτών, ο σημαντικότερος είναι το ότι οι τράπεζες «παρκάρουν» όλο και πιο πολλά χρήματα στην ΕΚΤ - με αποτέλεσμα τα κατατεθειμένα ποσά από τις ευρωπαϊκές τράπεζες στην ΕΚΤ (369 δις € σήμερα), να υπερβαίνουν πλέον τα αντίστοιχα ποσά, τα οποία τοποθετήθηκαν στην ΕΚΤ μετά τη χρεοκοπία της Lehman Brothers, αντί να οδηγηθούν στην πραγματική Οικονομία. Φυσικά, το γεγονός αυτό είναι πολύ πιο ανησυχητικό από τότε, αφού σήμερα η ποσότητα χρήματος στις αγορές είναι αρκετά μεγαλύτερη, σε σχέση με το 2008.

Κατ’ επέκταση, παρά το ότι η ΕΚΤ προσπαθεί φιλότιμα να καθησυχάσει τις αγορές, οι κίνδυνοι κατάρρευσης του συστήματος παραμένουν σε πρωτοφανή υψηλά επίπεδα. Οι φόβοι αυτοί ενδεχομένως να επιβεβαιώνονται τόσο από την πρόσφατη «στάση» της Ρωσίας, η οποία φαίνεται πλέον να επιθυμεί τη συμμετοχή της στις ευρωπαϊκές διαδικασίες, όσο και από αυτήν της Κίνας – η οποία ανακοίνωσε την ελεύθερη διακύμανση της ισοτιμίας του νομίσματος της απέναντι στο δολάριο, αμέσως μετά τα προβλήματα που αντιμετώπισαν οι εξαγωγές της (σε κάποιο βαθμό, λόγω της πτώσης της τιμής του Ευρώ).     

ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΤΕΣΤ ΚΟΠΩΣΕΩΣ

Τα «stress tests» των τραπεζών είναι εξτρεμιστικά σενάρια, τα οποία αποσκοπούν στην έγκαιρη διαπίστωση ενδεχομένων κινδύνων χρεοκοπίας, εάν μεσολαβήσουν ιδιαίτερα επικίνδυνες συνθήκες. Στην περίπτωση που ένα τραπεζικό ίδρυμα δεν «περάσει» με επιτυχία τα τεστ, δεν σημαίνει βέβαια ότι κινδυνεύει άμεσα να πτωχεύσει. Εν τούτοις, είναι πολύ δύσκολο να το εξηγήσει κανείς δημόσια στους Πολίτες, οι οποίοι πιθανότατα, σε μία τέτοια περίπτωση, θα καταλαμβάνονταν από πανικό, αποσύροντας μαζικά τα χρήματα τους.

Παρά το ότι λοιπόν η ευρωπαϊκή επιτροπή παρακολούθησης των τραπεζών διενεργεί ήδη τεστ σε μεγάλες τράπεζες, η Κομισιόν δεν φαίνεται πρόθυμη να δώσει στη δημοσιότητα τα αποτελέσματα της έρευνας - προτιμώντας την κοινοποίηση τους στους υπευθύνους των κρατών-μελών της ΕΕ, σε μία ειδική συνάντηση, η οποία θα πραγματοποιηθεί στα τέλη του Ιουνίου.  Πόσο μάλλον όταν η ΕΚΤ υπολογίζει ότι, μέχρι τα τέλη του 2011, οι τράπεζες θα πρέπει να «αποσβέσουν» επί πλέον 195 δις € επισφάλειες από τους Ισολογισμούς τους.

Εν τούτοις η Ισπανία, πιεζόμενη από την κοινή γνώμη, η οποία δεν εμπιστεύεται τις τράπεζες της λόγω των τεράστιων προβλημάτων της Οικονομίας της (σύμφωνα με τον P. Krugman  «Η πραγματική εστία της πυρκαγιάς στην Ευρωζώνη δεν είναι η Ελλάδα, αλλά η Ισπανία»), επιθυμεί την δημοσίευση των αποτελεσμάτων του τεστ. Παραδόξως όμως, η χώρα που κυρίως αντιδρά στην «απαίτηση» αυτή για διαφάνεια, η οποία αποσκοπεί στον καθησυχασμό της κοινής γνώμης (κατά το παράδειγμα των Η.Π.Α. το 2009), είναι η Γερμανία. Η αιτία είναι προφανώς η πολύ δυσμενής εικόνα των γερμανικών ομοσπονδιακών τραπεζών (Landesbanken), μερικές από τις οποίες ευρίσκονται πραγματικά στα όρια της χρεοκοπίας.

Ίσως εδώ οφείλουμε να σημειώσουμε ότι, οι εταιρείες αξιολόγησης θεωρούν δεδομένη τη βοήθεια των τραπεζών από τα κράτη, σε περιόδους κρίσεων, αξιολογώντας τις τράπεζες με αυτήν την προϋπόθεση. Εάν κάτι τέτοιο δεν θεωρούταν δεδομένο, τότε η βαθμολογία σχεδόν του συνόλου των τραπεζών, από τις εταιρείες αξιολόγησης, θα ήταν κατά πολύ χαμηλότερη. Ακριβώς για το λόγο αυτό, όταν υποτιμάται η πιστοληπτική ικανότητα ενός κράτους, ακολουθεί αμέσως μετά η αντίστοιχη υποτίμηση των τραπεζών του. 

Συνεχίζοντας στη Γερμανία, το γεγονός ότι οι τράπεζες της είναι οικονομικά πάρα πολύ αδύνατες, εάν αντιμετωπισθούν ανεξάρτητα από τη χώρα, εάν δηλαδή αποδεχθούμε ότι το γερμανικό δημόσιο δεν θα συμμετείχε σε ενδεχόμενη διάσωση τους, τεκμηριώνεται από την τεράστια εξάρτηση τους από τις χρηματαγορές. Τόσο οι τράπεζες των ομοσπονδιακών κρατιδίων, όσο και οι «κτηματικές» (αυτές του κλάδου του ενυπόθηκου δανεισμού ακινήτων), χρηματοδοτούνται κυρίως μέσω δανείων και ομολόγων – όχι από τις καταθέσεις των πελατών τους, οι οποίες είναι πολύ χαμηλές.  

Εκτός αυτού, οι γερμανικές τράπεζες έχουν επηρεασθεί σε μεγάλο βαθμό από την κρίση των ελλειμματικών χωρών της Ευρώπης αφού, σύμφωνα με την τράπεζα διεθνών διακανονισμών, έχουν δανείσει το συνολικό ποσόν των 465 δις $ στις Ελλάδα, Ιρλανδία, Ισπανία και Πορτογαλία. Μόνο η Γαλλία είναι σε μεγαλύτερο βαθμό εκτεθειμένη, έχοντας προσφέρει πιστώσεις στις ίδιες χώρες, ύψους 493 δις $ (οι δύο αυτές χώρες μαζί, έχουν δανείσει το 60% των χρημάτων, τα οποία οφείλονται από τις χώρες της Ευρωζώνης στις τράπεζες).     

Τα τρομακτικά επακόλουθα μίας ενδεχόμενης αναδιάρθρωσης χρεών, εκ μέρους κάποιων αδύναμων χωρών της Ευρωζώνης, διαπιστώνονται από την έκθεση της τράπεζας διεθνών διακανονισμών. Για παράδειγμα, οι συνολικές πιστώσεις, τις οποίες έχουν δώσει οι βελγικές, οι γαλλικές και οι γερμανικές τράπεζες στο ισπανικό δημόσιο, με ημερομηνία τα τέλη του 2009, αποτελούν το 12,1% των πραγματικών κεφαλαίων τους – στην Ελλάδα το 8,3% και στην Πορτογαλία το 5%.    

Περαιτέρω, όσον αφορά τις ισπανικές τράπεζες, θεωρείται ότι τουλάχιστον 45 «ταμιευτήρια» απειλούνται με υψηλές «αποσβέσεις» επισφαλειών, προερχομένων από ενυπόθηκα δάνεια. Στην περίπτωση δε που αποδυναμωθούν ευρύτερα μέρη του τραπεζικού συστήματος της χώρας, η κατάσταση θα γίνε δραματική - ενώ μόνο η επέμβαση του δημοσίου θα μπορούσε να αποβεί σωτήρια. Ενδεχομένως τότε όμως να απαιτούταν η βοήθεια του ΔΝΤ, κατά το «πρότυπο» της Ελλάδας.

Η κεντρική τράπεζα της Ισπανίας υπολογίζει ότι, οι συνολικές επισφάλειες στους Ισολογισμούς των τραπεζών ανέρχονται στα 166 δις € (στο 18% περίπου του ΑΕΠ της χώρας), από τα οποία έχουν ήδη αποσβεσθεί μόλις 43 δις €. Τέλος, οι απαιτήσεις της Γερμανίας απέναντι στους ιδιώτες και τα ιδρύματα της Ισπανίας ήταν (2009) 202 δις $ - από τα οποία τα 109 δις $ αφορούσαν τις τράπεζες.     

Ολοκληρώνοντας, θεωρούμε δικαιολογημένο το φόβο των τραπεζών, σε σχέση με τη δημοσίευση των αποτελεσμάτων των stress test, αφού ο κίνδυνος να ξεσπάσει πανικός στις αγορές δεν είναι καθόλου αμελητέος. Μέχρι σήμερα έχουν εισπράξει τεράστια ποσά από τους φορολογουμένους, για την αντιμετώπιση της κρίσης, για τα οποία δεν έχουν ακόμη «απολογηθεί». Εάν τυχόν αποδειχθεί ότι μεγάλο μέρος από αυτά έχει δαπανηθεί ανεπιτυχώς, πόσο μάλλον εάν υπάρξει θέμα επόμενης ενίσχυσης τους, θα είναι πολύ δύσκολο να αποφύγουν το μοιραίο.   

Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΜΕΣΑΙΑΣ ΤΑΞΗΣ

Όπως έχουμε τεκμηριώσει επανειλημμένα, η Ελλάδα ευρίσκεται σε πολύ καλύτερη θέση από αρκετές άλλες δυτικές οικονομίες, συμπεριλαμβανομένης και της Γερμανίας (άρθρο μας: ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ: Τα κύρια μειονεκτήματα της Ελλάδας, τα τεράστια πλεονεκτήματα της, το συνολικό χρέος επιλεγμένων χωρών, η καταλυτική σημασία του, η ανάγκη ύπαρξης κρατικών ισολογισμών και η ελληνική ιδιαιτερότητα  17/6/2010).

Στα πλαίσια αυτά, θεωρούμε σκόπιμη την αναφορά σε μερικά ακόμη μεγέθη της Γερμανίας τα οποία, αφενός μεν αποδεικνύουν ξανά το γεγονός, αφετέρου διαγράφουν τον επόμενο μεγάλο προβληματισμό της Ευρώπης: την απειλή εξαφάνισης της μεσαίας τάξης, του συνεκτικού κρίκου μεταξύ της ανώτερης και της κατώτερης, η οποία, κατά την άποψη μας, θα έχει καταστροφικά αποτελέσματα για όλες τις ευρωπαϊκές κοινωνίες.

Έτσι στη Γερμανία, κατά τη διάρκεια του πρώτου τετραμήνου, χρεοκόπησαν 8.230 εταιρείες – 6,7% περισσότερες από το αντίστοιχο χρονικό διάστημα του 2009.  Σύμφωνα με τη στατιστική υπηρεσία της χώρας, η κρίση αποδεικνύεται καταστροφική για τις μικρές κυρίως εταιρείες, αφού το έτος 2009 χρεοκόπησαν συνολικά 33.000 επιχειρήσεις – 11,6% περισσότερες από το 2008.

Την ίδια στιγμή, όλο και περισσότεροι Γερμανοί ιδιώτες δηλώνουν επίσημα αδυναμία πληρωμών. Ο αριθμός τους το Μάρτιο του 2010 ανήλθε στις 10.339 – 18,1% περισσότεροι από τον αντίστοιχο μήνα του 2009, παρά το ότι η Οικονομία της χώρας αναπτύσσεται ξανά, με κέντρο βάρους τις εξαγωγές (φθηνό ευρώ). Στο πρώτο τετράμηνο, ο αριθμός των ιδιωτών που δήλωσαν χρεοκοπία ήταν 27.236 – αύξηση 13% σε σχέση με το προηγούμενο έτος.    

Γνωρίζοντας ότι η Γερμανία δεν αποτελεί εξαίρεση, αφού το ίδιο συμβαίνει και σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες, θεωρούμε ότι υποδηλώνει ξεκάθαρα μία τάση της εποχής, η οποία προέρχεται από την «επέλαση» του μονοπωλιακού καπιταλισμού στην ΕΕ. Η τάση αυτή, εάν δεν εμποδιστεί, πόσο μάλλον εάν ενισχυθεί από την (εγκληματική) έλευση του ΔΝΤ, θα προκαλέσει τεράστιες κοινωνικές αναταραχές στην Ευρώπη - αφού πολύ δύσκολα οι Πολίτες της θα ανεχθούν τη «γκετοποίηση», πόσο μάλλον την εξαθλίωση μεγάλων κοινωνικών ομάδων, κατά το δυστυχές «παράδειγμα» των Η.Π.Α.   

Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΧΡΕΩΣΗΣ

Έχοντας την άποψη ότι, η ενδεχόμενη επιστροφή της κρίσης, ξανά μέσα από το «μονοπάτι» των τραπεζών, θα είναι πολλαπλάσια καταστροφική, θεωρούμε σκόπιμη την αναφορά μας στη διαχείριση της υπερχρέωσης – την απολύτως τελευταία, προφανώς επώδυνη και καταναγκαστική επιλογή μίας χώρας, η κυβέρνηση της οποίας δεν κατάφερε να λειτουργήσει σωστά, αποφεύγοντας το μοιραίο.

Είναι γνωστό το ότι, εάν ένα κράτος υπερχρεωθεί κινδυνεύει, μεταξύ άλλων, να οδηγηθεί σε μία τεράστιας έκτασης κρίση του κλάδου των ακινήτων, η οποία «πυροδοτεί» αμέσως μετά μία τραπεζική (δίδυμες κρίσεις) - από την οποία είναι σχεδόν αδύνατον να ξεφύγει, στηριζόμενο αποκλειστικά και μόνο στις δικές του δυνάμεις. Φυσικά, θεωρείται προτιμότερη για το ίδιο η αποφυγή του ΔΝΤ, αφού αφενός μεν μπορεί μόνο του να εφαρμόσει τις μεθόδους του, αφετέρου το ΔΝΤ δεν εγγυάται την αποφυγή της χρεοκοπίας. 

Έτσι, μοναδική ουσιαστικά επιλογή του, πριν ακόμη συμβεί η «δίδυμη κρίση», είναι  η «αναδιάρθρωση» του χρέους του – δηλαδή, η «απόσβεση» ενός ποσοστού του, εκ μέρους των πιστωτών του. Πόσο μάλλον όταν, οι αιτίες της υπερχρέωσης του, είναι η διαφθορά και ο χρηματισμός των πολιτικών του, εκ μέρους των εκάστοτε πολυεθνικών. Φυσικά, τη μεγαλύτερη ευθύνη από όλους τους άλλους έχουν πάντοτε οι Πολίτες του (άρθρο μας: ΤΟ ΡΕΚΒΙΕΜ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ: Ο καταμερισμός των ευθυνών της συνθηκολόγησης στους Έλληνες Πολίτες, στους διαμορφωτές της κοινής γνώμης, στις κυβερνήσεις, στους κερδοσκόπους και στην ΕΕ  25/4/2010).            

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αναδιάρθρωσης χρέους αποτελεί η Γερμανία η οποία, μετά το 2^ο παγκόσμιο πόλεμο, βρέθηκε αντιμέτωπη με ένα τεράστιο δημόσιο χρέος - το οποίο προερχόταν τόσο από την περίοδο προ του πολέμου, όσο και από το κόστος του (δεν αναφερόμαστε στις πολεμικές επανορθώσεις, αλλά κυρίως στο κανονικό δημόσιο χρέος). Η χώρα δεν θα κατάφερνε ποτέ να ανακάμψει, πόσο μάλλον να αποπληρώσει το χρέος της, όσο και αν προσπαθούσε.

Τα γεγονότα όμως λειτούργησαν υπέρ της, όταν ξεκίνησε η περίοδος του ψυχρού πολέμου, στην οποία δεν μπορούσε παρά να διαδραματίσει ένα σημαντικό ρόλο, με βάση την «καίρια» θέση της στο «χάρτη» Ανατολής-Δύσης. Η Δ. Γερμανία τότε. όφειλε να αναπτυχθεί οικονομικά το συντομότερο δυνατόν, σύμφωνα με τα σχέδια των Η.Π.Α., έτσι ώστε να ενταχθεί άμεσα στη «δύση». Για να μπορέσει όμως να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, θα έπρεπε να μειωθεί το χρέος της, ιδιωτικό και δημόσιο, το οποίο ήταν κυρίως απέναντι στις Η.Π.Α.(3,2 δις $) και τη Μ. Βρετανία (202 εκ. στερλίνες) – τεράστια ποσά για εκείνη την εποχή.           

Η διαπραγμάτευση των χρεών έλαβε χώρα στο Λονδίνο (1952/53), όπου συμμετείχαν αντιπρόσωποι της Γερμανίας, καθώς επίσης όλων των χωρών-δανειστών της. Ο τότε καγκελάριος της Γερμανίας, ο ικανότατος K.Adenauer, είχε τοποθετήσει τον διεθνώς έμπειρο και πασίγνωστο τραπεζίτη H.Abs διευθυντή της διαπραγματευτικής ομάδας της Γερμανίας. Η πρώτη προσφορά του τραπεζίτη ήταν ύψους 500 εκ. ΓΜ ετησίως, για τόκους και χρεολύσια – ένα εξαιρετικά χαμηλό ποσόν, το οποίο είχε τεκμηριωθεί από τη μεγάλη φτώχεια που επικρατούσε στη χώρα μετά τον πόλεμο. 

Παρά το ότι οι διαπραγματεύσεις κινδύνευαν να αποτύχουν εντελώς, λόγω του πολύ χαμηλού ποσού της ετήσιας δόσης, ο γερμανός τραπεζίτης παρέμεινε άκαμπτος στη θέση του. Έτσι κατάφερε, κατόπιν συνεχών διαβουλεύσεων με όλους τους πιστωτές της Γερμανίας, να αποσβεσθεί εντελώς από τους πιστωτές το 35% των τόκων (εξόφληση του υπόλοιπου 65% σε 25 χρόνια), τα χρεολύσια να ανέλθουν σε 750 εκ. Μάρκα ετησίως (για 5 χρόνια), να «αποσβέσουν» οι Η.Π.Α. περίπου 2 δις $ κλπ.

Σε γενικές γραμμές, οι χώρες-πιστωτές της Γερμανίας τότε «ζημιώθηκαν» με την απόσβεση του 60% των απαιτήσεων τους – μία πολύ μεγάλη επιτυχία του καγκελαρίου, η οποία ουσιαστικά έθεσε τις βάσεις της μετέπειτα ανάπτυξης της χώρας του. Έτσι, η διαπραγματευτική ικανότητα μίας κυβέρνησης, η οποία κατανοούσε απόλυτα τα πλεονεκτήματα της, ενώ ταυτόχρονα γνώριζε ότι δεν θα μπορούσε να αποπληρώσει ποτέ το χρέος της, χωρίς να εξαθλιωθεί ο λαός της μία για πάντα, βοήθησε τη Γερμανία αφενός μεν να μη χρεοκοπήσει, αφετέρου να αντικρύσει ξανά με αισιοδοξία το μέλλον. Άλλωστε, στη Γερμανία επίσης, το χρέος οφειλόταν στους πολιτικούς (ναζιστική κυβέρνηση) οι οποίοι, χωρίς να ενδιαφερθούν για τους Πολίτες τους, οδήγησαν τη χώρα στην καταστροφή.  

Ολοκληρώνοντας το κείμενο μας, επιθυμούμε να τονίσουμε ακόμη μία φορά ότι, η Ελλάδα δεν έχει κανένα λόγο αναδιάρθρωσης του χρέους της – πόσο μάλλον να χρεοκοπήσει. Ευρίσκεται σε καλύτερη θέση από όλες σχεδόν τις ανεπτυγμένες χώρες (ειδικά εάν εξοφλούσε έντιμα η Γερμανία τις τεράστιες οφειλές της απέναντι μας), ενώ έχει τη δυνατότητα να αναδειχθεί στην ωραιότερη, στην πλουσιότερη και στην πιο πολιτισμένη χώρα του πλανήτη.

Εάν τυχόν οδηγηθεί στην αυτοκτονία, με τη συμμετοχή του ΔΝΤ (γεγονός που ενδεχομένως να συμβεί εάν δεν εκδιωχθεί άμεσα, πριν από το Φθινόπωρο δηλαδή, το σκοτεινό «ταμείο» - η «σκιώδης» κυβέρνηση καλύτερα), ο μοναδικός, ο αποκλειστικός καλύτερα υπεύθυνος του «εγκλήματος», θα είναι η σημερινή, ευρύτερη πολιτική ηγεσία – η οποία είναι υποχρεωμένη να οδηγήσει την Ελλάδα στην έξοδο από την κρίση, χωρίς καν να σκεφθεί την αποφυγή ή το «μετριασμό» των ευθυνών της, με τη βοήθεια εκλογών.   

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright)--Αθήνα, 20. Ιουνίου 2010

viliardos@kbanalysis.com