ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΥΡΗΣ/PUBLIC ISSUE - Εκλογές της 17ης Ιουνίου: Η αποφασιστική καμπή της αντιπαράθεσης

Εκλογές της 17ης Ιουνίου: Η αποφασιστική καμπή της αντιπαράθεσης

Σάββατο, 19 Μαΐου 2012 |

Ανάλυση
του ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΥΡΗ

Η επερχόμενη εκλογική αναμέτρηση είναι περισσότερο σημαντική από την πρόσφατη. Οι εκλογές της 17^ης Ιουνίου μπορεί να αποδειχθούν ο «κύριος σεισμός» και όχι «μετασεισμός». Με τις εκλογές της 6^ης Μαΐου άνοιξε μια νέα ιστορική περίοδος, μεταβατικού χαρακτήρα. Η κατάρρευση του μεταπολιτευτικού δικομματισμού θα οδηγήσει μεσοπρόθεσμα στην ανάδυση ενός νέου διπολισμού. Αυτός, θα αποκρυσταλλώσει πολιτικά και εκλογικά τη νέα διαιρετική τομή που εδραιώθηκε στην ελληνική κοινωνία με το μνημόνιο.

Με βάση τη σύγχρονη εκλογική ιστορία της χώρας, το πολιτικό κενό που εγγράφεται σήμερα, λόγω της αποδόμησης του κομματικού συστήματος, είναι ισοδύναμο αν όχι και μεγαλύτερο, από το αντίστοιχο που εμφανίσθηκε στην ελληνική πολιτική σκηνή το 1950 και το 1974. Η μεγάλη διαφορά από τις προηγούμενες ιστορικές περιόδους έγκειται στο γεγονός ότι η Αριστερά βρίσκεται σήμερα στο κέντρο των εξελίξεων, όχι στο περιθώριο.

Στην προδικτατορική περίοδο, η ίδρυση της Ένωσης Κέντρου (ΕΚ), το 1961, αφαίρεσε από την ΕΔΑ την προνομιακή πολιτική εκπροσώπηση του ηττημένου εαμικού κινήματος και περιόρισε τον πολιτικό της ρόλο στην πολιτική κρίση που ξέσπασε στα μέσα της δεκαετίας του ‘60. Αντίστοιχα, στην περίοδο 1974-1977, όταν καθορίσθηκε το θεσμικό πλαίσιο του μεταπολιτευτικού καθεστώτος και παγιώθηκε ο συσχετισμός των πολιτικών δυνάμεων για 35 χρόνια, η Αριστερά βρέθηκε και πάλι στο πολιτικό περιθώριο. Το 1974, το ρεύμα της Κεντροαριστεράς του Α.Παπανδρέου, συγκροτημένο στη συγκυρία της πολιτικής κρίσης του 1965 και ριζοσπαστικοποιημένο κατά την περίοδο του αντιδικτατορικού αγώνα θα ηγεμονεύσει τόσο επί του ιστορικά χρεωκοπημένου Κέντρου, όσο και επί της Αριστεράς, η οποία είχε εξασθενίσει περισσότερο, μετά τη νέα ήττα της δικτατορίας και τη διάσπαση του ’68.

Η σημερινή κρίση της Δεξιάς

Στην απαρχή της μεταπολίτευσης, η Δεξιά ενωμένη κάτω από την ηγεσία μιας ισχυρής προσωπικότητας διαχειρίσθηκε τη μετάβαση στη δημοκρατία, σφράγισε τις εξελίξεις και θριάμβευσε εκλογικά. Σήμερα, αντιθέτως, ο «πόλος» της Δεξιάς έχει βυθισθεί σε βαθύτατη κρίση που δείχνει ότι θα διαρκέσει. Παραμένει κατακερματισμένος, με ηγεσία μικρής εμβέλειας και πολιτικό προσωπικό εντελώς φθαρμένο. Ιδεολογικά, βρίσκεται αποδυναμωμένος από την κρίση του νεοφιλελευθερισμού που επέφερε η οικονομική κρίση. Ας σημειωθεί ότι και τα τρία ρεύματα στα οποία διαιρείται η Δεξιά (σχηματικά μιλώντας, «λαϊκή δεξιά», «άκρα δεξιά» και «νεοφιλελεύθερη δεξιά») εμφανίζονται σήμερα διασπασμένα, σε επτά κομματικούς σχηματισμούς. Ωστόσο, μεγαλύτερη πολιτική σημασία έχει προφανώς το γεγονός ότι το μνημόνιο έχει διαιρέσει βαθύτατα και την ελληνική Δεξιά. Είναι εντυπωσιακό ότι η σχέση μνημονιακών/αντιμνημονιακών δυνάμεων στο εσωτερικό των κομματικών σχηματισμών της, υπολογίζεται σε 55%-45%.

Κατά συνέπεια, η ενοποίηση της «κεντροδεξιάς» που επιχειρείται με άξονα τη ΝΔ και –τουλάχιστον προς το παρόν- υπό την αρχηγία του Α.Σαμαρά δεν είναι ιδιαίτερα πιθανή, ενώ η επιστροφή στο μετεμφυλιακό ιδεολογικό οπλοστάσιό της φαντάζει εντελώς αναποτελεσματική. Η κρίση στον πόλο της Δεξιάς δεν μπορεί να επιλυθεί ούτε εύκολα ούτε άμεσα. Η διαδικασία της θα δρομολογηθεί και αυτή μετά τις επόμενες εκλογές.

Η ανατροπή των σχέσεων Κέντρου-Αριστεράς

Από την άλλη πλευρά, οι πρόσφατες εκλογές, ανέτρεψαν και τη σχέση Κέντρου-Αριστεράς· σχέση, που εγκαθιδρύθηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’60 με την συγκρότηση της ΕΚ, εις βάρος της ΕΔΑ και εδραιώθηκε κοινωνικά και πολιτικά στη μεταπολίτευση, με την ανάδειξη του ΠΑΣΟΚ. Η ιστορική κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ που αποτέλεσε και το κύριο πολιτικό παράγωγο της Μεταπολίτευσης ανατρέπει τα δεδομένα και αποτελεί σημείο μη-επιστροφής. Σήμερα, οι πιθανότητες επανάληψης ενός σύγχρονου πειράματος (σοσιαλδημοκρατικής) Ένωσης Κέντρου είναι λίγες. Λόγω της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης μια προοπτική ανασύνθεσης του κεντρώου ή ενδιάμεσου χώρου σε συνθήκες πόλωσης δεν φαίνεται εύκολη.

Σε αυτό το πολιτικό τοπίο, η Αριστερά με αιχμή το ΣΥΡΙΖΑ, αναγορεύεται πλέον σε πόλο του υπό διαμόρφωση διπολισμού της πολιτικής σκηνής. Η κρίση των παλαιών πολιτικών δυνάμεων ευνοεί για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο, την ανάδειξη μιας νέας αριστεράς, με όρους αρκετά διαφορετικούς από αυτούς της μεταπολίτευσης, αλλά και της προδικτατορικής περιόδου. Το γεγονός αυτό σημαίνει ότι υφίστανται, για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, αντικειμενικές πολιτικές δυνατότητες για την ανάδειξη ενός νέου μαζικού κόμματος της Αριστεράς, που ουσιαστικά θα προκύπτει από συγχώνευση και ανασύνθεση διαφορετικών ιστορικών ρευμάτων. Από αυτήν την άποψη είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα η ιδεολογική αυτοτοποθέτηση των σημερινών ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ (Διάγραμμα 1).

 

Η κοινωνική βάση του ΣΥΡΙΖΑ

Ο νέος ΣΥΡΙΖΑ συσπειρώνει τα πλέον δυναμικά τμήματα του εκλογικού σώματος. Πρόκειται για το νέο κοινωνικό μπλοκ των αντιμνημονιακών δυνάμεων που διαμορφώνεται. Η κοινωνική του επιρροή επικεντρώνεται στον οικονομικά ενεργό πληθυσμό της χώρας και τις παραγωγικές ηλικίες. Είναι πρώτο κόμμα στους μισθωτούς του Δημοσίου (22%) και του Ιδιωτικού (18%) Τομέα, στους άνεργους (22%) και στη νεολαία (20%). Αλλά και μεταξύ εκείνων μεσαίων στρωμάτων που η οικονομική κρίση υποβαθμίζει ταξικά (18%).

Είναι το κόμμα των ελληνικών μητροπόλεων, συγκεντρώνοντας στην Αττική ποσοστό 21% (έναντι 13,2% της ΝΔ και 8,9% του ΠΑΣΟΚ). Είναι εντυπωσιακό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε πρώτο κόμμα σε όλους τους δήμους του Πολεοδομικού Συγκροτήματος της Πρωτεύουσας, με μοναδικές εξαιρέσεις τους 4 (Καλλικρατικούς) δήμους με αμιγώς αστική κοινωνική σύνθεση (Εκάλη-Κηφισιά, Φιλοθέη-Ψυχικό, Παπάγου-Χολαργός, Βάρη-Βούλα-Βουλιαγμένη – Χάρτης 1). Η εκλογική γεωγραφία του κόμματος στο Λεκανοπέδιο αντιστοιχεί έκδηλα στην κοινωνική διαίρεση του αθηναϊκού χώρου: τα υψηλότερα ποσοστά του καταγράφονται στις εργατικές-λαϊκές Δυτικές περιοχές της Β’ Αθηνών και της Β΄Πειραιά, ενώ τα χαμηλότερα στις εύπορες Βορειοανατολικές και Νοτιοανατολικές περιοχές. Γεγονός που θυμίζει εντονότερη εκλογική-κοινωνική κλιμάκωση από την αντίστοιχη του ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του ΄80.  (Χάρτης 2 και πίνακας 1). Η ίδια γεωγραφική-κοινωνική διαίρεση καταγράφεται και στην εκλογική επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ στο δήμο Αθηναίων.

 

Η νέα εκλογική δυναμική

Η δυναμική που δημιούργησε το εκλογικό αποτέλεσμα συνεχίζει να ενισχύει την τάση που ήδη καταγράφηκε (bandwagon effect). Το εκλογικό ρεύμα που οδήγησε τον ΣΥΡΙΖΑ στο 17% ενδέχεται να λάβει τώρα αλματώδη μορφή. Εάν αυτό συμβεί, τότε την προσεχή εκλογική αναμέτρηση είναι πολύ πιθανόν να κερδίσει ένα νέο κόμμα της Αριστεράς, που θα εκπροσωπείτουλάχιστον το 1/4 του εκλογικού σώματος. Αυτό σημαίνει ότι η σημερινή κρίση εκπροσώπησης μπορεί να επιλυθεί, εκλογικά, για πρώτη φορά προς όφελος της Αριστεράς. Ο ΣΥΡΙΖΑ του Ιουνίου θα αποτελέσει την κυρίαρχη πολιτική αποκρυστάλλωση μιας νέας και διευρυμένης κοινωνικής συμμαχίας. Πιθανόν να αναδειχθεί σε μαζικό κόμμα της αριστεράς – γεγονός πανευρωπαϊκής σημασίας- χωρίς όμως την οργάνωση που αντιστοιχεί σε αυτό.

Η προδικτατορική κρίση εκπροσώπησης που οξύνθηκε με τη δικτατορία, επιλύθηκε στην τριετία 1974-1977 υπέρ του ΠΑΣΟΚ και εις βάρος της Αριστεράς. Το ΠΑΣΟΚ από το 13,4% το 1974 εκτοξεύθηκε στο 25,3% το 1977. Κατάφερε έτσι να εγγραφεί στην πολιτική σκηνή ως εναλλακτική λύση διακυβέρνησης, υπερισχύοντας των υπολειμμάτων του προδικτατορικού κέντρου και περιθωριοποιώντας την εξασθενημένη Αριστερά. Η διαδικασία επίλυσης που στην μεταπολίτευση χρειάσθηκε 3 χρόνια, σήμερα μπορεί να διαμορφωθεί σε ένα μήνα.

Μετά τις εκλογές ο πολιτικός χρόνος επιταχύνθηκε. Η δυναμική που θα αναπτυχθεί στις επόμενες 20 ημέρες ισοδυναμεί με δεκαετία. Η επίδραση αυτού του γεγονότος στην εγχώρια, την ευρωπαϊκή και τη διεθνή πολιτική σκηνή θα είναι καταλυτική. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μια παρόμοια εξέλιξη δημιουργεί αναπόφευκτα αντισυσπείρωση. Η «ιερά συμμαχία» κατά του ΣΥΡΙΖΑ που διαφάνηκε ήδη κατά τη διάρκεια των διερευνητικών εντολών συνιστά μια πρώτη ένδειξη. Οι επερχόμενες εκλογές θα είναι περισσότερο πολωμένες και πιθανότατα καμία πολιτική δύναμη δεν είναι προετοιμασμένη. Χωρίς υπερβολή, μπροστά σε παρόμοια καθήκοντα έχει να βρεθεί κόμμα της αριστεράς στην Ελλάδα από την περίοδο της ΕΔΑ, ίσως και της Κατοχής.

ΔΥΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

	ΜΙΧΑΛΗΣ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Ούτε μία λέξη για τα «καρφιά» της Μέρκελ

20/5/2012

Είναι σχεδόν αδύνατον να σταματήσουν την πορεία της χώρας προς τον όλεθρο οι ίδιοι πολιτικοί που φέρουν ακέραιη την ευθύνη για το κατάντημά της

Σε άλλες εποχές, η δήλωση της κ. Μέρκελ στο CNN, ότι για την οικτρή οικονομική κατάσταση στην οποία περιήλθε ο ελληνικός λαός ευθύνονται οι Ελληνες πολιτικοί, θα ξεσήκωνε θύελλα αντιδράσεων από τους «ευαίσθητους» εκπροσώπους του πολιτικού κόσμου. Αυτήν τη φορά δεν κουνήθηκε φύλλο και θαρρώ πως ικανοποιήθηκε και το λαϊκό αίσθημα, αν και η διαπίστωση προέρχεται από την καγκελάριο της Γερμανίας, η οποία με πράξεις και δηλώσεις έχει πονέσει τους Ελληνες πολίτες.

Μέχρι πριν από τις εκλογές, με ευθύνη και της κ. Μέρκελ, ο λαός έβλεπε -ανήμπορος να αντιδράσει- τη θύελλα που προκάλεσαν τα σκάνδαλα και η ασυδοσία των πολιτικών να σαρώνει όλα όσα δημιούργησε με κόπο και ιδρώτα. Στις εκλογές της 6ης Μαΐου «έβγαλε το άχτι του» και τιμώρησε με την ψήφο του αυτούς που θεωρεί τους κατεξοχήν φταίχτες. Το τελευταίο διάστημα οι φωνές εναντίον του πολιτικού κόσμου ακούγονται δυνατά και στο εξωτερικό, αν και αυτοί που τους ψέγουν εστιάζονται περισσότερο στις πράξεις τους μετά το Μνημόνιο. Η βασική κατηγορία είναι ότι δεν εφαρμόστηκε το Πρόγραμμα, διότι ταυτόχρονα αλληθώριζαν προς τους πελάτες-ψηφοφόρους.

Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι οι πολιτικοί δεν έχουν αλλάξει και συνεχίζουν να αναλώνονται σε μικροπολιτική και να ξοδεύουν τον χρόνο τους για την προστασία των «κεκτημένων» τους. Και σ' αυτό το θέμα σχεδόν όλοι έχουν τον ίδιο στόχο και σκοπό: να μην πειραχθεί το σύστημα, που είναι σαθρό και οδήγησε με τη λαιμαργία και την ανικανότητά του στη σημερινή κατάσταση, που γρήγορα -εάν δεν γίνει κάποιο θαύμα- θα οδηγήσει στη χρεοκοπία.

Είναι αδύνατον να σώσουν την ελληνική οικονομία οι πολιτικοί, διότι δεν έχουν ούτε τη βούληση, και πολύ περισσότερο τις ικανότητες που απαιτούνται για να σηκώσουν τη χώρα στην πλάτη τους. Πώς θα μπορέσουν να σταματήσουν την πορεία προς τον όλεθρο οι ίδιοι άνθρωποι που φέρουν ακέραιη την ευθύνη για το κατάντημα της Ελλάδας; Και, δυστυχώς, αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας: ο διεφθαρμένος πολιτικός της κόσμος...

---------------------------------------------------------------------------

	ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Μνημόνιο, ναι ή όχι;

20/5/2012

Στις κάλπες του Ιουνίου οι Ελληνες δεν καλούνται να αποφασίσουν την παραμονή ή όχι της χώρας στο ευρώ, αλλά να εκλέξουν μνημονιακή ή αντιμνημονιακή κυβέρνηση

Το ερώτημα είναι σαφέστατο: Τι είδους κυβέρνηση θέλουν οι Ελληνες, μνημονιακή ή αντιμνημονιακή; Κυβέρνηση δηλαδή που να υλοποιεί κατά γράμμα τις εντολές των Γερμανών, της ΕΕ και του ΔΝΤ ή κυβέρνηση που να αρνείται αυτή την πολιτική; Οι εκλογές της 6ης Μαΐου έδωσαν μερική απάντηση. Συντρίβοντας το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ και διαλύοντας το δικομματικό σύστημα, οι ψηφοφόροι κατέστησαν πασίδηλο ότι απορρίπτουν κατηγορηματικά την πολιτική του Μνημονίου και γι' αυτό καταβαράθρωσαν στα εκλογικά Τάρταρα τα κόμματα που στήριξαν εμπράκτως την πολιτική αυτή. Καταπόντισαν το ΠΑΣΟΚ στο 13% και τη ΝΔ στο 19% και πέταξαν τον ΛΑΟΣ εκτός Βουλής.

Η καταδίκη της μνημονιακής πολιτικής από το εκλογικό σώμα είναι αδιαφιλο­νίκητη. Δεν απάντησε όμως ο ελληνικός λαός τι είδους αντιμνημονιακή κυβέρνηση θέλει. Το 17% του ΣΥΡΙΖΑ ή το 11% των Ανεξάρτητων Ελλήνων του Πάνου Καμμένου, με τα άλλα αντιμνημονιακά κόμματα να παίρνουν μικρότερα ποσοστά, κατά κανέναν τρόπο δεν υποδηλώνουν κυβερνητική επιλογή.

Κυβερνητική πλειοψηφία δεν συνιστά κατά κανέναν τρόπο ούτε το άθροισμα των ποσοστών των αριστερών κοινοβουλευτικών κομμάτων (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΔΗΜΑΡ), το οποίο μόλις ξεπερνά το 31% - πέραν του γεγονότος ότι η άθροιση αυτή είναι παντελώς αυθαίρετη πολιτικά σήμερα, δεδομένου ότι ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και ΔΗΜΑΡ αρνούνται τη μεταξύ τους συνεργασία. Μόνο η σύμπραξή τους με τον Π. Καμμένο θα δημιουργούσε ποσοστό (42%) που θα αντανακλούσε όντως την επιθυμία του 60% των ψηφοφόρων που ψήφισαν πάσης φύσεως και πολιτικής αποχρώσεως αντιμνημονιακά κόμματα.

Αναλλοίωτο παραμένει το ζητούμενο. Μνημονιακή ή αντιμνημονιακή κυβέρνηση; Ορθώς καλείται εκ νέου στις κάλπες ο λαός για να δώσει απάντηση στο ερώτημα αυτό. Στις 6 Μαΐου όμως τα μνημονιακά κόμματα κατατροπώθηκαν, όταν οι ψηφοφόροι κλήθηκαν να αποφανθούν επί του ζητήματος αυτού. Αν πουν στον κόσμο ότι τον ξανακαλούν να ψηφίσει για το ίδιο ζήτημα, δεν αποκλείεται να υποστούν ακόμη μεγαλύτερη ήττα. Προσπαθούν λοιπόν να πείσουν τον λαό ότι αυτή τη φορά ψηφίζει δήθεν για κάτι άλλο, όχι για την εκλογή κυβέρνησης υπέρ ή κατά του Μνημονίου.

Δεν είναι δημοψήφισμα για την παραμονή ή όχι της Ελλάδας στο ευρώ οι εκλογές του Ιουνίου, όπως αναληθώς ισχυρίζονται κάποιοι. Δεν είναι καν δημοψήφισμα υπέρ ή κατά του Μνημονίου, οπότε η έκβασή του θα ήταν εκ των προτέρων βέβαιη. Την εκλογή μνημονιακής ή αντιμνημονιακής κυβέρνησης θα αποφασίσουν οι ψηφοφόροι σε έναν μήνα, με όσα η επιλογή τους αυτή συνεπιφέρει. Ο πρωτοφανούς έντασης ψυχολογικός πόλεμος που έχει εξαπολυθεί με στόχο την παγίδευση του εκλογικού σώματος σε πλαστά διλήμματα, αντανακλά απλώς τη σκληρότητα της μάχης.

Μόνη επιλογή η ΝΔ απέμεινε για το κατεστημένο, πολιτικό και οικονομικό. Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε τροχιά εξαφάνισης από τον πολιτικό χάρτη. Το νέο κεντροαριστερό κόμμα που θα το αντικαταστήσει δεν έχει ακόμη δημιουργηθεί και φυσικά δεν θα εμφανιστεί σε έναν μήνα. Αρα το ΠΑΣΟΚ είναι προσωρινά -υπογραμμίζουμε τη λέξη «προσωρινά»- αδύνατον να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στις εξελίξεις. Οπου και να πάει, θα πάει σαν «τσόντα».

Πρώτη τη Δεξιά πρέπει να αναδείξει πάση θυσία στις εκλογές του Ιουνίου το σύστημα, διαφορετικά θα είναι πιθανότατος ο σχηματισμός κυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, αν βγει αυτός πρώτος και πάρει αυτός τις 50 επιπλέον έδρες. Αν δεν βγει πρώτη η ΝΔ, τότε θα σχηματιστεί κατά βάση αντιμνημονιακή κυβέρνηση - άρα το πολιτικό τοπίο θα ανατραπεί εκ βάθρων.

Υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ είναι το μετεκλογικό πολιτικό ρεύμα. Η Δεξιά έχει διάσπαρτες τις δυνάμεις της. Ο Αντώνης Σαμαράς δίνει «γη και ύδωρ» σε όποιον βρει μπροστά του - ακόμη και στην... Ντόρα! Γνωρίζει ότι το βράδυ των εκλογών ή θα γίνει πρωθυπουργός ή θα... καρατομηθεί πολιτικά επιτόπου, αν ο ΣΥΡΙΖΑ βγει πρώτος. Η μάχη θα είναι ανελέητη.

---------------------------------------------------------------------------

ΟΛΟΙ ΟΙ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΕΔΩ! ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΑΠ' ΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΜΑΣ!

Δεν άφησαν 70 λαθρομετανάστες να φύγουν από την Ελλάδα

Δύο ακόμα σκάφη με απελπισμένους λαθρομετανάστες που αγωνίζονταν να φύγουν από την Ελλάδα σταμάτησαν οι Αρχές στο Ιόνιο.  Πρόκειται για δύο σκάφη με 70 συνολικά λαθρομετανάστες οι οποίοι προσπαθούσαν να φτάσουν στην Ιταλία.

Το πρώτο σκάφος μία θαλαμηγός εντοπίστηκε ανοικτά της Πρέβεζας στην οποία επέβαιναν 53
λαθρομετανάστες και ο 64χρονος χειριστής του σκάφους. Όσον αφορά το δεύτερο σκάφος αεροσκάφος της FRONTEX εντόπισε στα δυτικά της Παλαιοκαστρίτσας στην Κέρκυρα, φουσκωτό σκάφος στο οποίο επέβαιναν 17 λαθρομετανάστες. Με συνοδεία πλωτού σκάφους του λιμενικού, το φουσκωτό οδηγήθηκε στην Παλαιοκαστρίτσα.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

ΨΗΦΙΖΕΙΣ ΔΗΜΑΡ, ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ-ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ? ΝΑ ΤΟΥΣ ΧΑΙΡΕΣΑΙ!

Ανεπιθύμητος "εθνικιστής" ο Φ.Φράγκος για τους Οικολόγους!

Θέμα παρουσίας του υπουργού Εθνικής Άμυνας Φ.Φράγκου στην κυβέρνηση έθεσαν οι Οικολόγοι σε συνάντηση με τον πρωθυπουργό.

Όπως ανέφερε η Ι. Κοντούλη «είπαμε κι ένα άσχημο αν θέλετε για μας σημείο, κάτι που μας στεναχωρεί πάρα πολύ: η παρουσία στην υπηρεσιακή Κυβέρνηση του στρατηγού Φραγκούλη. Για μας είναι μία κίνηση που θα έπρεπε να διορθωθεί γιατί όταν έχει υπερασπιστεί συνθήματα ιδιαίτερα εθνικιστικά, που θα έλεγα φέρουν πρόβλημα στην εξωτερική πολιτική της χώρας αυτός δε θα μπορεί να είναι υπουργός, κατά την άποψη μας, σε μία υπηρεσιακή Κυβέρνηση».

Nα μην ξεχάσουμε να ψηφίσουμε Οικολόγους και ΔΗΜΑΡ που συνεργάζεται μαζί τους. Και βέβαια μην ξεχάσουμε τον αγώνα των Οικολόγων υπέρ των Σκοπιανών και του Ουράνιου Τόξου. Αυτά για την ώρα.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

ΣΤΗΝ ΞΕΥΤΙΛΙΣΜΕΝΗ ΧΩΡΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ ΟΙ ΑΦΓΑΝΟΙ!

Πάτρα: Θρήνος και οργή στην κηδεία του Θανάση Λαζανά που δολοφονήθηκε από Αφγανούς

Σε βαρύ κλίμα κηδεύτηκε νωρίτερα από τον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Ιτεών ο 30χρονος Αθανάσιος Λαζανάς, ο οποίος τα ξημερώματα του Σαββάτου έχασε τη ζωή του στα Κρύα Ιτεών μετά από άγρια συμπλοκή που είχε με τρεις Αφγανούς, οι οποίοι τον μαχαίρωσαν έξι τουλάχιστον φορές.

Όπως αναφέρει το  thebest.gr  σήμερα στις 8 το απόγευμα ο Σύλλογος της περιοχής, καλεί σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας στα γραφεία του στην Κρύα Ιτεών, ώστε να αποφασιστούν οι μορφές κινητοποίησης των κατοίκων.

Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση της Αστυνομίας, ο 30χρονος βρέθηκε τα ξημερώματα του Σαββάτου, σε κοντινή απόσταση από το σπίτι του στις Ιτιές Πατρών, βαριά τραυματισμένος, φέροντας έξι τουλάχιστον χτυπήματα με μαχαίρι στο θώρακα και τα πλευρά. Ο άτυχος Θανάσης Λαζανάς, μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ στο νοσοκομείο του Ρίου, όπου υπέκυψε στα τραύματά του, το μεσημέρι της ίδιας ημέρας.

Διαβάστε περισσότερα στο thebest.gr

Α.Τσίπρας: "Στις 17 Ιουνίου οι δυνάμεις της ελπίδας θα νικήσουν τις δυνάμεις του τρόμου & του φόβου"

Α.Τσίπρας: "Στις 17 Ιουνίου οι δυνάμεις της ελπίδας θα νικήσουν τις δυνάμεις του τρόμου & του φόβου"


Για άλλη μια φορά ένας χειμαρρώδης Α.Τσίπρας σε συνέντευξη Τύπου που έδωσε το απόγευμα στο Παρίσι εντύπωσίασε με την ρητορική του δυνατότητα, αν και πλέον ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ  και αντιπρόεδρος του κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς χρησιμοποιεί όλο και πιο έντονα μια φρασεολογία που δείχνει ότι περισσότερο θα παίξει full αριστερά, παρά θα "κεντράρει" πολιτικά.

Τα σημαντικότερα σημεία της συνέντευξης είναι:

«Δεν ξέρω αν φοβίσαμε την Ευρώπη, αλλά μάλλον την ξαφνιάσαμε απ’ ότι φαίνεται από την παρουσία σας εδώ σήμερα και ίσως αυτός να είναι ένας από τους στόχους μας. Να αναγκάσουμε τις ευρωπαϊκές ηγεσίες να δουν το πρόβλημα. Η κρίση του χρέους δεν είναι ένα ελληνικό πρόβλημα. Αφορά όλους τους λαούς της Ευρώπης και συνεπώς πρέπει να αναζητήσουν μια κοινή ευρωπαϊκή λύση σ’ ένα κοινό ευρωπαϊκό πρόβλημα. Να τους αναγκάσουμε να συνειδητοποιήσουν ότι κανένας λαός, πουθενά στον κόσμο, πόσο δε μάλλον στην Ευρώπη, δεν μπορεί να οδηγείται εθελοντικά στην αυτοκτονία. Γιατί αυτό που συντελείται δυο χρόνια τώρα στην Ελλάδα είναι μια υποβοηθούμενη, στο όνομα μάλιστα της αλληλεγγύης, αυτοκτονία του ελληνικού λαού.

Συνηθίζουμε να μιλάμε για τα προγράμματα της λιτότητας. Αυτό που συνέβη και συμβαίνει στην Ελλάδα δεν είναι απλά ένα πρόγραμμα λιτότητας. Είναι ένα ευρωπαϊκό πείραμα εφαρμογής νεοφιλελεύθερων πολιτικών σοκ που έχει οδηγήσει τη χώρα μπροστά σε μια πρωτοφανή ανθρωπιστικών διαστάσεων κρίση. Και σήμερα βρισκόμαστε εδώ στο Παρίσι, αύριο θα βρεθούμε και στη Γερμανία για να εξηγήσουμε στους ευρωπαϊκούς λαούς, στους Γάλλους και τους Γερμανούς ότι δεν έχουμε τίποτα εναντίον τους. Δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε.

Στην Ελλάδα δίνουμε έναν αγώνα και για λογαριασμό των Γάλλων και των Γερμανών και όλων των ευρωπαϊκών λαών. Διότι, αν το πείραμα συνεχιστεί στην Ελλάδα, θα εξαχθεί και σ’ όλες τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες και γιατί ο πόλεμος που βιώνουμε στην Ευρώπη δεν είναι ανάμεσα στα έθνη και στους λαούς, αλλά από τη μια μεριά έχει τις δυνάμεις της εργασίας και από την άλλη μεριά έχει αυτό το αόρατο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, τις δυνάμεις των αγορών, τους τραπεζίτες, τους κεφαλαιοκράτες. Και τον αληθινό μας εχθρό είναι δύσκολο να τον καταπολεμήσουμε.

Τους πολιτικούς μας αντιπάλους μπορούμε να τους κερδίσουμε και αποδείχθηκε από τον αποτέλεσμα των εκλογών στην Ελλάδα, αλλά τον αληθινό μας εχθρό είναι δύσκολο να τον κερδίσουμε διότι δεν έχει πρόσωπο, δεν έχει πρόγραμμα, δεν είναι κόμμα που κατεβαίνει στις εκλογές και όμως μας κυβερνά. Είναι το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, είναι οι τραπεζίτες και οι κεφαλαιοκράτες, είναι αυτοί που έχουν συνασπιστεί σε μια ευρωπαϊκή ένωση ενάντια στους λαούς και καταπολεμάνε σήμερα τους Έλληνες, θέλουν να καταστρέψουν την Ελλάδα, προκειμένου να μπορέσουν να επιτεθούν στην Ευρώπη, στον πολιτισμό της, στις κατακτήσεις της, στη δυνατότητά της να παίξει έναν ουσιαστικό και αναντικατάστατο διεθνή ρόλο.

Εμείς, λοιπόν, μετά το αποτέλεσμα των εκλογών της 6ης Μάη βρισκόμαστε μπροστά σε ένα μεγάλο βήμα που είναι έτοιμος ο ελληνικός λαός να κάνει για να ολοκληρώσει τη νίκη του. Να ολοκληρώσει μια μεγάλη ανατροπή στην Ελλάδα, δίνοντας και στέλνοντας και ένα μήνυμα ελπίδας σε όλη την Ευρώπη. Να στείλει στα αζήτητα της ιστορίας το Μνημόνιο της λιτότητας και της καταστροφής και να αναζητήσει από κοινού με τους ευρωπαϊκούς λαούς μια προοπτική επανίδρυσης της Ευρώπης σε μια νέα βάση που θα έχει σαν βασικό συστατικό την κοινωνική συνοχή και την αλληλεγγύη.
Είμαστε πολύ χαρούμενοι διότι ακόμα δεν καταφέραμε να πάρουμε την κυβέρνηση στην Ελλάδα, αλλά βλέπουμε ότι ένας άνεμος αλλαγής φυσάει στην Ευρώπη. Το βλέπουμε όχι μονάχα από το ενδιαφέρον σας, αλλά και από το γεγονός ότι όλα όσα μέχρι χθες μας έλεγαν ότι δεν γίνονται σήμερα είναι αναγκασμένοι να τα συζητήσουν.
Και είναι αναγκασμένοι να τα συζητήσουν όλα και θα τα συζητήσουν όλα και θα τα αποδεχθούν όλα στο τέλος, διότι ο δικός τους εκβιασμός είναι πολύ πιο αδύναμος από τον πραγματικό τρομοκρατικό εκβιασμό, από την πιθανότητα μιας συνολικής διάλυσης του ευρώ και της Ευρώπης και της ευρωπαϊκής συνοχής.

Πιστεύουμε, λοιπόν, ότι στις 17 Ιουνίου οι δυνάμεις της ελπίδας στην Ελλάδα θα κερδίσουν τις δυνάμεις του τρόμου και του φόβου. Και η Αριστερά θα πετύχει μια σημαντική ιστορική νίκη απέναντι στον ομοϊδεάτη του κ. Σαρκοζί, στον κ. Σαμαρά που αποτελεί μια ιμιτασιόν εκδοχή του κ. Σαρκοζί στην Ελλάδα. Και πιστεύουμε ότι αυτή η νίκη θα αποτελέσει την αρχή σημαντικών ανακατατάξεων και εξελίξεων σε όλη την Ευρώπη προς όφελος όλων των ευρωπαϊκών λαών».

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Έγγραφα-σοκ: "'Ολοι ήξεραν ότι το ευρώ ήταν χαμένο εξ αρχής"

Έγγραφα-σοκ: "'Ολοι ήξεραν ότι το ευρώ ήταν χαμένο εξ αρχής"

Νέα έγγραφα που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας δείχνουν ότι η κυβέρνηση του Helmut Kohl γνώριζε ότι το ευρώ θα αποτύχει και επόμενως προέβη σε ψεύτικη κατάθεση προς το Συνταγματικό Δικαστήριο! Ο πρώην καγκελάριος της Γερμανίας Helmut Kohl είχε λάβει πλήρεις και τεκμηριωμένες εκθέσεις που ανέφεραν ότι το ευρώ ήταν καταδικασμένο σε αποτυχία, σύμφωνα με στοιχεία μυστικών αρχείων που παρουσίασε το Spiegel.

Τα έγγραφα της κυβέρνησης Kohl, τα οποία είχαν ως και σήμερα τον χαρακτήρα της απόλυτης εμπιστευτικότητας δείχνουν ότι οι ιδρυτές του πειράματος του ευρώ είχαν γνώση για τον ελλειμματικό του χαρακτήρα...

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες ήξεραν πολύ καλά τι έκαναν όταν δημιούργησαν την ευρωζώνη. Η κρίση των ημερών μας δεν αποτελεί απλά ένα λάθος. Γνώριζαν πολύ καλά ότι, όπως αναφέρει η Spiegel “ένα κοινό νόμισμα δεν μπορεί να επιβιώσει μακροπρόθεσμα εάν δεν στηρίζεται και υποστηρίζεται από μία πολιτική ένωση”. Αυτό που έκαναν ήταν ότι προχώρησαν γρήγορα την διαδικασία επειδή πίστευαν ότι ένα κοινό νόμισμα θα εξανάγκαζε τον δύσπιστο λαό της Ευρώπης να συμφωνήσει στον σχηματισμό μίας πολιτικής ένωσης, αλλά χωρίς να το καταφέρουν.

Στην Ιταλία, όπως και στην Ελλάδα, επετράπη η είσοδος στη ζώνη του ευρώ, γράφει το περιοδικό, έπειτα από έγκριση πλαστών δημόσιων λογιστικών στοιχείων τα οποία υπεδείκνυαν ότι πληρούσε τα κριτήρια εισόδου. Παρόλα αυτά η κυβέρνηση Kohl δεν μπορεί να δηλώνει άγνοια, όπως γράφει η Spiegel: “Στην πραγματικότητα, τα έγγραφα δείχνουν ότι όλοι ήταν καλά πληροφορημένοι για την δημοσιονομική και οικονομική κατάσταση της Ιταλίας.”

Ο Kohl όχι μόνο αγνόησε τις προειδοποιήσεις σχετικά με το υψηλό επίπεδο δημόσιου χρέους της Ιταλίας αλλά επιπλέον τα νέα ντοκουμέντα δείχνουν ότι η κυβέρνηση Kohl παραπλάνησε τόσο τον λαό της Γερμανίας όσο και το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας του.

Η επίσημη κατάθεση της κυβέρνησης Kohl προς το Συνταγματικό Δικαστήριο ήταν ότι η παραβίαση των οικονομικών όρων εισόδου στην ευρωζώνη από την μεριά της Ιταλίας ήταν ούτε αναγνωρίσιμη ούτε αναμενόμενη...

Εν τω μεταξύ, οι επίσημοι οικονομικοί σύμβουλοι της κυβέρνησης προειδοποιούσαν ότι το υψηλό επίπεδο χρέους της Ιταλίας αποτελούσε ένα τεράστιο ρίσκο για την βιωσιμότητα του εγχειρήματος του ενιαίου νομίσματος...
Η κυβέρνηση Kohl είπε ψέμματα στο ανώτατο δικαστήριο της Γερμανίας ώστε να καταστήσει βέβαιη την προώθηση της υπόθεσης του ενιαίου νομίσματος. Ο πρώην Καγκελάριος γνώριζε πολύ καλά ότι ο Ρομάνο Πρόντι, ο τότε πρωθυπουργός της Ιταλίας, «πείραζε» τα λογιστικά βιβλία για να δείξει ότι η χώρα του είναι έτοιμη για να μπεί στη ζώνη του ευρώ.
Το Τμήμα Διαχείρισης Περιουσιακών Στοιχείων της JP Morgan (JP Morgan Asset Management) υπολόγισε την περασμένη εβδομάδα ότι η ευρωζώνη αποτελούσε μία από τις χειρότερες δυνατές κοινές νομισματικές ζώνες.
Οι οικονομίες των χωρών είναι πολύ διαφορετικές και με πολύ διαφορετικές οικονομικές προοπτικές και δυνατότητες....

Όπως είχε προειδοποιήσει το πρώην στέλεχος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και συγγραφέας του βιβλίου Η Σάπια Καρδιά της Ευρώπης (The Rotten Heart of Europe) Bernard Connolly το 2007:  

“Και ενώ ο στόχος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των Η.Π.Α είναι η αποφυγή μίας οικονομικής κρίσης, η αποστολή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας είναι να προκαλέσει μία έντονη κρίση. Ο στόχος της οικονομικής κρίσης, όπως είχε πεί το 2002 ο πρόεδρος της Επιτροπής Ρομάνο Πρόντι είναι η Ε.Ε. να αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη ισχύ. Οι κύριοι ηγέτες της Ευρώπης ήξεραν ότι το ευρώ δεν αποτελούσε μία ιδανική νομισματική ζώνη.

Γνώριζαν ότι ο μόνος τρόπος με τον οποίο θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κοινό νόμισμα θα ήταν η συγκέντρωση ολοένα και μεγαλύτερης εξουσίας στις Βρυξέλλες, αλλά δεν μπορούσαν να πείσουν τους ψηφοφόρους..."

Πλέον, σύμφωνα με την Spiegel, όλες οι πιθανές λύσεις εξόδου από την κρίση περιλαμβάνουν την εκχώρηση ολοένα και μεγαλύτερης εθνικής κυριαρχίας των κρατών της ευρωζώνης και την συγκέντρωση ολοένα και μεγαλύτερης εξουσίας και ισχύος στην διεφθαρμένη γραφειοκρατία των Βρυξελλών που ελέγχεται από τις γερμανικές και γαλλικές πολευθενικές εταιρείες. Αυτό ήθελαν πραγματικά οι ιδρυτές της ευρωζώνης....

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Το "ευρωπαϊκό μέτωπο" της Ν.Δ.: Βελόπουλος, Πλεύρης, Ανατολάκης

Το "ευρωπαϊκό μέτωπο" της Ν.Δ.: Βελόπουλος, Πλεύρης, Ανατολάκης

Την συγκρότηση ευρωπαϊκού μετώπου με τους Κυριάκο Βελόπουλο, Θανάση Πλεύρη και Γ.Ανατολάκη, αλλά και την Ν.Μπακογιάννη με την παρέα της και την κοινή κάθοδό τους στις εκλογές προκειμένου να διασφαλίσουν την παραμονή της χώρας στην ΕΕ και την αλλαγή του Μνημονίου ανακοίνωσαν σήμερα  ο πρόεδρος της ΔΝ κ. Αντώνης Σαμαράς και η πρόεδρος της Δημοκρατικής Συμμαχίας κυρία Ντόρα Μπακογιάννη με δηλώσεις που έκαναν στο ίδρυμα Κακογιάννη.

"Καλωσορίζω την κ. Μπακογιάννη και υπόσχομαι ότι το στοίχημα της ενότητας δε τελειώνει εδώ. Ορισμένες ηγεσίες αντιμετώπισαν την πρόσκλησή μας με μικροκομματικές εμμονές. Προφανώς δεν έχουν καταλάβει πόσο σοβαρά είναι τα πράγματα. Θέλουμε να αλλάξουμε τα πάντα για να δώσουμε ελπίδα και αξιοπρέπεια".

Mε αυτά τα λόγια ο πρόεδρος της ΝΔ τελείωσε το σκυλοβρίσιμο 2 ετών μεταξύ του Α.Σαμαρά και της Ν.Μπακογιάννη και ξεκίνησε η προσπάθεια της Ντόρας να αναλάβει την ηγεσία της ΝΔ, κάτι που θα είναι παραπάνω από βέβαιο μετά την διαφαινόμενη ήττα του Ιουνίου.

Όλοι οι σκληροί οπαδοί του Α.Σαμαρά έχουν μετακομίσει στους Ανεξάρτητους Έλληνες και οι οπαδοί της Ν.Μπακογιάννη που βρίσκονται στην Κ.Ο. της ΝΔ ετοιμάζονται για την έφοδο στα θερινά ανάκτορα.

"Καληνύχτα κ.Σαμαρά", λένε ήδη όλοι όσοι τον ψήφισαν τον Δεκέμβριο του 2009...

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Π. Κρούγκμαν : «Αναπόφευκτη η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη»

Οικονομία

 

Πολ Κρούγκμαν : «Αναπόφευκτη η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη»

Συνέντευξη του νομπελίστα οικονομολόγου στο περιοδικό Der Spiegel

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 20/05/2012, 15:53 | ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: 20/05/2012, 15:54

Αναπόφευκτη θεωρεί ο Αμερικανός νομπελίστας Πολ Κρούγκμαν την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, υποστηρίζοντας πως «απλώς δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις» σε συνέντευξή του στο γερμανικό Spiegel. Κάτι τέτοιο, εκτιμά, θα είχε καταστροφικές συνέπειες όχι μόνο για τη χώρα αλλά και ολόκληρη την Ευρωζώνη -λέγοντας πως «εάν δεν παρέμβει η ΕΚΤ, το ευρώ θα εκραγεί».

«Δεν μου αρέσει να το λέω έτσι ωμά, είναι σαν να φωνάζεις "φωτιά" μέσα σε ένα θέατρο γεμάτο κόσμο», δηλώνει ο κ. Κρούγκμαν και επισημαίνει ότι καμία από τις εφαρμοζόμενες πολιτικές δεν έχει πιθανότητα να αποκαταστήσει την ζημιά.

Προβλέπει δε ότι η έξοδος της Ελλάδας θα οδηγήσει και σε άλλες χώρες της περιφέρειας της Ευρωζώνης σε bank run («επιδρομή» καταθετών στις τράπεζες). «Αν δεν παρέμβει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το ευρώ θα εκραγεί. Θα τυλιχτεί στις φλόγες και τότε θα πρέπει να ρίξουμε στη φωτιά όσο περισσότερο νερό μπορούμε», προκειμένου να περιοριστεί η φυγή κεφαλαίων από τις ιταλικές και τις ισπανικές τράπεζες.

Σε ό,τι αφορά την πολιτική που εφαρμόζει το Βερολίνο, ο διακεκριμένος οικονομολόγος τονίζει ότι «τουλάχιστον εδώ και δύο χρόνια έχει καταστεί σαφές ότι αυτή η συνταγή δεν λειτουργεί, παρόλα αυτά εξακολουθεί να εξυμνείται ως επιτυχημένο μοντέλο». Θεωρεί μάλιστα ότι η Γερμανία πρέπει να επιτρέψει σε πληθωρισμούς της τάξης του 3% - 4%, προκειμένου να μην πέσει και η ίδια θύμα της «μανίας για λιτότητα».

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΝ - Η χρεοκοπία του εκλογικού συστήματος

PUBLIC ISSUE
Η χρεοκοπία του εκλογικού συστήματος

Ανάλυση
του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΟΥΚΟΥΡΑΚΗ*

* Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΚΟΥΡΑΚΗΣ είναι εκλογικός αναλυτής της Public Issue

Το ισχύον εκλογικό σύστημα καθιερώθηκε στη βάση του παγιωμένου συσχετισμού δυνάμεων της τελευταίας 30ετίας με σκοπό να εξυπηρετήσει σε ικανοποιητικό βαθμό δύο στόχους:

• την επίτευξη αυτοδύναμης κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας από το πρώτο κόμμα, μέσω της πριμοδότησής του με 40 έδρες, πρακτικά με ποσοστά περί το 40-41%.
• την εξασφάλιση αναλογικής εκπροσώπησης όλων των κομμάτων που αντιπροσωπεύονται στη Βουλή, στα οποία αποδίδονται περίπου τα 9/10 των εδρών που θα λάμβαναν με απλή αναλογική.

Στην αρχική του μορφή, εφαρμόστηκε στις εκλογικές αναμετρήσεις του 2007 και του 2009. Το 2008 τροποποιήθηκε μερικώς, με σημαντικότερη μεταβολή την αύξηση του αριθμού των εδρών της πριμοδότησης σε 50 ώστε να διευκολύνεται περισσότερο η επίτευξη αυτοδυναμίας καθώς το αντίστοιχο όριο περιοριζόταν στο 38-39%. Στις εκλογές της 6ης Μαΐου εφαρμόστηκε για πρώτη φορά αυτή η τροποποιημένη εκδοχή.

Η ενίσχυση του πρώτου κόμματος, στο πλαίσιο ενός πολιτικού συστήματος που ευνοεί τις μονοκομματικές κυβερνήσεις, έχει μια λογική όταν η επιρροή του κυμαίνεται στα επίπεδα της περιόδου 1974-2009, δηλαδή μονίμως άνω του 41,5%. Στις πρόσφατες εκλογές, όμως, η Ν.Δ. συγκέντρωσε μόλις το 18,9% των ψήφων. Το όριο της αυτοδυναμίας, λόγω του ιδιαίτερα υψηλού αθροιστικού ποσοστού των κομμάτων εκτός Βουλής (19%), διαμορφώθηκε αυτή τη φορά σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα (32,7%). Ωστόσο, ακόμη και το αθροιστικό ποσοστό Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ (32%) ήταν κατώτερο του συγκεκριμένου ορίου.

Το 2007 και το 2009 εξασφαλίστηκε ικανοποιητική αναλογία ψήφων-εδρών στην επικράτεια για το σύνολο των κομμάτων που εκπροσωπήθηκαν στη Βουλή. Όμως, ήταν αναπόφευκτο να προκύψουν στρεβλώσεις στην κατανομή των εδρών σε επίπεδο ελάσσονος εκλογικής περιφέρειας. Και αυτό με δεδομένη την προσαύξηση εδρών για το πρώτο κόμμα, σε συνδυασμό με την κατάτμηση της επικράτειας σε εκλογικές περιφέρειες ανόμοιου μεγέθους (από μονοεδρικές έως τη Β΄ Αθηνών όπου εκλέγονται 42 βουλευτές) και την ανάγκη συντονισμού δύο αλλεπάλληλων, αλλά χωριστών διαδικασιών: πόσες έδρες και ποιες (σε ποιες περιφέρειες) λαμβάνουν οι εκλογικοί σχηματισμοί.

Έτσι, καταγράφηκαν ορισμένες αξιοσημείωτες δυσαναλογίες ψήφων-εδρών σε επιμέρους περιφέρειες, ιδίως σε 4εδρικές και 5εδρικές, με σημαντικότερη εκείνη των Χανίων στις εκλογές του 2007: το πρώτο κόμμα πανελλαδικά, ήταν δεύτερο τοπικά με 38,5% των ψήφων και έλαβε το 75% των εδρών, ενώ το πρώτο τοπικά, με 44,7%, αλλά δεύτερο πανελλαδικά, περιορίστηκε στο 25% των εδρών.

Η εφαρμογή του ίδιου συστήματος σε ένα κατακερματισμένο πολιτικό σκηνικό έχει ως αποτέλεσμα τη γενίκευση των στρεβλώσεων στις επιμέρους περιφέρειες. Με τα νέα δεδομένα, το φαινόμενο αυτό δεν αποτελεί πλέον εξαίρεση αλλά τείνει να καταστεί κανόνας για τις περιφέρειες από 4εδρικές και άνω.

Ενδεικτικά, στις πρόσφατες εκλογές παρατηρήθηκαν φαινόμενα δυσαναλογίας ψήφων-εδρών στις μεγαλύτερες περιφέρειες της χώρας:

• ο ΣΥΡΙΖΑ με 19,1% στην Α΄ Αθηνών και 21,8% στη Β΄ Αθηνών εκλέγει 3 και 9 βουλευτές, αντίστοιχα, όταν η ΝΔ με 15,8% και 12,4%, ως πρώτο κόμμα πανελλαδικά, λαμβάνει 8 και 14 έδρες.
• Παρόμοια εικόνα καταγράφηκε και στην Α΄ Θεσσαλονίκης: με 17,5% ο ΣΥΡΙΖΑ λαμβάνει 3 έδρες και με 14,8% η Ν.Δ. τις διπλάσιες.
• Στην περιφέρεια Αττικής, με 19,4% ο ΣΥΡΙΖΑ έλαβε 2 έδρες και με 13,7% η Ν.Δ. 4 έδρες. Σε απόσταση αναπνοής (13,5%) οι Ανεξάρτητοι Έλληνες περιορίστηκαν σε 2 έδρες.

Επιπλέον, χωρίς κοινοβουλευτική εκπροσώπηση έμειναν:

• η Ν.Δ. στην 4εδρική Ημαθία, όπου ήταν πρώτη σε ψήφους με 21,4% και στην 6εδρική Εύβοια (2η με 14,5%).
• ο ΣΥΡΙΖΑ σε 3 5εδρικές περιφέρειες, στη Μαγνησία και την Κοζάνη, όπου ήταν 2ος σε ψήφους (με 18% και 15%, αντίστοιχα) και στα Τρίκαλα (3ος με 12%).
• το ΠΑΣΟΚ στις 4εδρικές Καβάλας (16,5%), Πιερίας (16%), Κορινθίας (15,4%) και Χανίων (13,9%) και στην 5εδρική Καρδίτσας (15,2%), παρότι βρέθηκε στη 2η θέση τοπικά.

Οι μικρότερες περιφέρειες (συνολικά 56 έδρες) είναι θωρακισμένες απέναντι σε τέτοια φαινόμενα. Οι μονοεδρικές κερδίζονται από το πρώτο κόμμα τοπικά, ενώ για τις 2εδρικές και 3εδρικές προβλέπεται ιδιαίτερη εσωτερική διαδικασία κατανομής στο πλαίσιο κάθε περιφέρειας. Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι σε κάθε περιφέρεια λαμβάνουν από μία έδρα τα δύο ή τρία κόμματα που προηγούνται τοπικά. Επίσης, οι 12 έδρες επικρατείας κατανέμονται αναλογικά.

Η ριζική ανατροπή του συσχετισμού δυνάμεων της τελευταίας 30ετίας, που αποτυπώθηκε στα αποτελέσματα των εκλογών της 6ης Μαΐου, επέφερε τη χρεοκοπία του ισχύοντος εκλογικού συστήματος. Στην επικράτεια προσφέρει μία πριμοδότηση στο πρώτο κόμμα, που πλέον μοιάζει εξωφρενική. Στις επιμέρους εκλογικές περιφέρειες (από 4εδρικές και άνω) προκαλεί ακραίες στρεβλώσεις, οδηγώντας σε εξαιρετικά άδικες κατανομές εδρών. Έτσι, η ψήφος της τοπικής κοινωνίας, κατά κανόνα, δεν αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για τον προσδιορισμό του αριθμού των βουλευτών ενός κόμματος.

Πώς 9 ψήφοι στο Λασίθι επηρέασαν την κατανομή των εδρών στην Ημαθία

Ένας μικρός αριθμός ψήφων σε μία περιφέρεια μπορεί να έχει σημαντική επίδραση στην κατανομή των εδρών σε άλλες περιφέρειες. Ενδεικτικό είναι το παράδειγμα 9 ψήφων στο Λασίθι και 148 ψήφων στη Μαγνησία, που επηρέασαν την κατανομή των εδρών στην Ημαθία.    

Σε πρώτη φάση, ο ΣΥΡΙΖΑ, από τις 52 έδρες που του αναλογούσαν συνολικά με βάση τον εθνικό μέσο όρο του, έλαβε 39  (2 επικρατείας, μία σε μονοεδρική, 12 σε 2εδρικές-3εδρικές και 24 στις περιφέρειες από 4εδρικές και άνω, όπου κάλυψε το εκλογικό μέτρο). Στη συνέχεια αναζήτησε τις 13 υπολειπόμενες έδρες στις περιφέρειες από 4εδρικές και άνω όπου διέθετε τα μεγαλύτερα αχρησιμοποίητα υπόλοιπα ψήφων. Ως 2ο κόμμα στην επικράτεια, έλαβε τελευταίος έδρες από αυτή τη διαδικασία (είχαν προηγηθεί, κατά σειρά, Δημοκρατική Αριστερά, Χρυσή Αυγή, ΚΚΕ, Ανεξάρτητοι Έλληνες και ΠΑΣΟΚ). Όμως, σε δύο 5εδρικές περιφέρειες, στη Μαγνησία, όπου ο ΣΥΡΙΖΑ είχε το μεγαλύτερο υπόλοιπο ψήφων και στην Κοζάνη, όπου διέθετε το 8ο, είχε ήδη παραχωρηθεί το σύνολο των εδρών. Συγκεκριμένα, από μία έδρα είχε δοθεί στη Ν.Δ., επειδή κάλυψε το εκλογικό μέτρο και οι υπόλοιπες σε κόμματα με μικρότερα ποσοστά στην επικράτεια, που πήραν έδρες πριν από αυτόν στη διαδικασία των υπολοίπων. Έτσι, αντί για τις συγκεκριμένες περιφέρειες, ο ΣΥΡΙΖΑ ανέδειξε τελικώς από έναν βουλευτή στην 5εδρική Καρδίτσα και την 4εδρική Ημαθία.

Στη Μαγνησία, η Ν.Δ. κατοχύρωσε από την αρχή μία έδρα επειδή υπερέβη οριακά, κατά μόλις 0,1% (148 ψήφοι), το εκλογικό μέτρο. Αν αυτό δεν είχε συμβεί, η έδρα θα κατέληγε στον ΣΥΡΙΖΑ και η Ν.Δ. θα ήταν αυτή που θα έμενε χωρίς εκπροσώπηση, ενώ το αντίστροφο θα συνέβαινε στην Ημαθία. Δηλαδή η Ν.Δ. ήταν… καταδικασμένη να μην εκλέξει βουλευτή είτε στη μία είτε στην άλλη περιφέρεια παρότι και στις δύο ήταν πρώτη σε ψήφους.

Στη 2εδρική περιφέρεια Λασιθίου οι έδρες μοιράστηκαν μεταξύ ΠΑΣΟΚ (23,1%) και Ν.Δ. (14,1%). Ωστόσο, η διαφορά της δεύτερης από τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν μόλις 9 ψήφοι. Εάν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε βρεθεί στη δεύτερη θέση, τότε θα έπαιρνε έδρα στο Λασίθι (τη δεύτερη σε 2εδρική περιφέρεια μετά το Ρέθυμνο), οπότε θα περιοριζόταν στην εκλογή 12 βουλευτών στις περιφέρειες από 4εδρικές και άνω, όπου παρουσίασε τα μεγαλύτερα υπόλοιπα ψήφων. Έτσι, θα λάμβανε την 52η έδρα του στην Καρδίτσα, ενώ στην Ημαθία θα έμενε αδιάθετη μία έδρα, η οποία θα προσκυρωνόταν στη Ν.Δ.

ΙΤΑΛΙΑ: Ο ΣΕΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΠΑΡΧΙΑ ΕΜΙΛΙΑ ΡΩΜΑΝΙΑ - Τρεις νεκροί από το σεισμό κοντά στην Μπολώνια

Ιταλία: Έξι νεκροί από το σεισμό κοντά στην Μπολώνια
Τουλάχιστον 50 οι τραυματίες

Ο ΠΥΡΓΟΣ ΤΟΥ ΩΡΟΛΟΓΙΟΥ ΣΤΟ ΦΙΝΑΛΕ ΕΜΙΛΙΑ -- πρίν και μετά τον σεισμό

Κύματα πανικού έσπειρε από το Μιλάνο έως τη Βενετία η σεισμική δόνηση των 6 βαθμών που συντάραξε στις 4:05 (ώρα Ιταλίας) τα ξημερώματα της Κυριακής τον ιταλικό βορρά με επίκεντρο την περιφέρεια της Εμίλια - Ρομάνια. 

Έξι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, οι τραυματίες ξεπερνούν τους 50, ενώ τουλάχιστον 3.000 άνθρωποι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους. Τεράστιες καταστροφές για την ιταλική πολιτιστική κληρονομιά κυρίως στη Μόντενα και τη Φεράρα· κατέρρευσαν και υπέστησαν σοβαρότατες ζημιές δεκάδες εκκλησίες και ιστορικά κτίρια. 

Ακολούθησε σειρά μετασεισμών με τον ισχυρότερο μεγέθους 5,1 βαθμών στις 15:18 (ώρα Ιταλίας). Ένας πυροσβέστης τραυματίστηκαν πέφτοντας από ετοιμόρροπο κτίριο όπου πραγματοποιούσε ελέγχους, και σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες η κατάστασή του είναι σοβαρή, αλλά δεν κινδυνεύει. Πολλά ιστορικά κτίρια που είχαν υποστεί σοβαρές ζημιές από την κύρια δόνηση καταστράφηκαν ολοσχερώς.

Ο σεισμός των 6 βαθμών σημειώθηκε ξημερώματα, όπως το χτύπημα του Εγκέλαδου στην Λ' Ακουιλα το 2009. Είναι ο χειρότερος σεισμός που πλήττει την Ιταλία αφότου χάθηκαν 300 ζωές στην Λ' Ακουιλα. Το επίκεντρο εντοπίστηκε σε απόσταση 36 χιλιομέτρων βόρεια της Μπολόνια ανάμεσα στην Μόντενα και την Φεράρα, και το εστιακό βάθος ήταν μόλις 10 χλμ.

Ο μέχρι στιγμής απολογισμός είναι έξι νεκροί -τέσσερις εργάτες (ένας Μαροκινός και τρεις Ιταλοί) που εργάζονταν νυχτερινή βάρδια σε εργοστάσια έξω από την Φεράρα, καθώς και δύο γυναίκες (η πρώτη ενδεχομένως από εγκεφαλικό επεισόδιο κοντά στη Μπολόνια, η δεύτερη ήταν ηλικίας 103 ετών και πέθανε στο Σαν Αγκοστίνο). Οι τραυματίες ξεπερνούν τους 50.

Τρεις χιλιάδες άνθρωποι εγκατέλειψαν τις κατοικίες τους, βάσει των όσων μεταδίδουν τα ιταλικά μέσα ενημέρωσης.

Τι αναφέρουν οι σεισμολόγοι

Σύμφωνα με τις αναλύσεις των γεωλόγων, στην περιοχή της Φεράρα είχε να σημειωθεί τόσο ισχυρός σεισμός από το 1570. Παράλληλα, μηχανικοί και αρχιτέκτονες, τονίζουν ότι πρέπει να εξακριβωθεί για ποιο λόγο κατέρρευσαν βιομηχανικές εγκαταστάσεις που είχαν χτισθεί πριν λίγα χρόνια και εάν τηρήθηκαν οι αντισεισμικοί κανόνες. 

Η περιφέρεια της Μόντενα ζήτησε να καταργηθεί κάθε δέσμευση που της έχει επιβληθεί από την κυβέρνηση του Μάριο Μόντι, σε ότι αφορά τον περιορισμό των εξόδων της τοπικής αυτοδιοίκησης, για να μπορέσει να αντιμετωπίσει την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.
Με την πρόσφατη αλλαγή του σχετικού νόμου, το ιταλικό κράτος δεν συμβάλλει στην πληρωμή των ζημιών που οφείλονται σε φυσικές καταστροφές. Η σχετική βοήθεια, θα μπορεί να δοθεί στους πολίτες, μόνο με αύξηση των φόρων επί των καυσίμων.

Ο πρόεδρος της περιφέρειας Εμίλια Ρομάνια, Βάσκο Εράνι, γνωστοποίησε όμως ότι έχει ζητήσει να κηρυχθεί σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης ολόκληρη η χώρα.

Πάνω από 500 κρατούμενοι των φυλακών της Φερράρα, μεταφέρθηκαν το πρωί της Κυριακής σε άλλα σωφρονιστικά ιδρύματα, προκειμένου να εξακριβωθεί αν υπάρχει κίνδυνος κατάρρευσης στη φυλακή όπου κρατούνταν.

Σε ό,τι αφορά μόνο το γαλακτοκομικό τομέα της Εμίλια - Ρομάνια, οι ζημιές στις εγκαταστάσεις παραγωγής ξεπερνούν τα 250 εκατομμύρια ευρώ.

Τα δυο χωριά τα οποία υπέστησαν τις σοβαρότερες ζημιές είναι το Σαν Αγκοστίνο -όπου κατέρρευσαν βιομηχανικές δομές, μέρος του καμπαναριού και το δημαρχιακό μέγαρο είναι ετοιμόρροπο- και το Σαν Φελίτσε Σουλ Παναρο, όπου μεταξύ των άλλων κατέρρευσε ολοσχερώς ο πύργος των παλαιών τειχών.
--------------------------------------------

Ο σεισμός σημειώθηκε στην επαρχία Εμίλια - Ρωμανία, 36 χιλιόμετρα βόρεια της Μπολόνιας, με εστιακό βάθος 10 χλμ.

Η διάρκεια του σεισμού ήταν περίπου 20 δευτερόλεπτα και ακολούθησαν αλλεπάλληλες μετασεισμικές δονήσεις.

Sant'Agostino, il Municipio - Σαν Αγκοστίνο, το Δημαρχείον

Ο σεισμός πανικόβαλε τους κατοίκους, οι οποίοι βγήκαν στους δρόμους.

Νωρίτερα, σημειώθηκε σεισμός 4,1 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ στην περιοχή της Λομβαρδίας.

Σταυρου Λυγερου - Τα πραγματικά διλήμματα

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Τα πραγματικά διλήμματα Του Σταυρου Λυγερου Το νέο προεκλογικό σκηνικό έχει ήδη αρχίσει να στήνεται. Ο Σαμαράς έδωσε το στίγμα του. Επιδιώκει να μετατρέψει τις νέες εκλογές σε σύγκρουση της ευρείας Κεντροδεξιάς με τον ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο εμφανίζει σαν ανεύθυνο και τυχοδιωκτικό. Για να ενισχύσει, μάλιστα, τη θέση του, προσθέτει και το διακύβευμα της παραμονής στην Ευρωζώνη. Με άλλα λόγια, επιχειρεί να εμφανίσει τη Ν.Δ. ως το κόμμα που επιδιώκει να συγκροτήσει ένα μέτωπο ευρωπαϊστών με σκοπό την ανάσχεση της εκλογικής ανόδου του –κατ’ αυτόν– αντιευρωπαϊκού ΣΥΡΙΖΑ. Στο πλαίσιο αυτό, η Ν.Δ. έχει στρέψει όλα τα πυρά της προς τον Τσίπρα και το κόμμα του. Η στρατηγική του Σαμαρά φαίνεται να έλκει την έμπνευσή της από τη μετεμφυλιακή διάκριση σε εθνικόφρονες και κομμουνιστές. Αυτή τη φορά δεν είναι οι παραδοσιακοί εθνικόφρονες, αλλά οι νοικοκυραίοι που θέλουν να κρατήσουν την Ελλάδα στην Ευρώπη. Στην άλλη όχθη δεν είναι οι σοβιετόφιλοι κομμουνιστές, αλλά –όπως το παρουσιάζουν– ένα άθροισμα αριστερών ριζοσπαστών, νεοκομμουνιστών και αριστεριστών, το οποίο πρεσβεύει πολιτικές που οδηγούν σε έξοδο της Ελλάδας. Εμφανιζόμενος σαν το ανάχωμα στην επέλαση του ΣΥΡΙΖΑ, ο Σαμαράς επιδιώκει όχι μόνο να συσπειρώσει τον ευρύτερο δεξιό χώρο (νεοφιλελεύθερους και λαϊκή Δεξιά), αλλά και στο όνομα του ευρωπαϊσμού και του Μνημονίου να δορυφοροποιήσει (και κατ’ επέκταση περιθωριοποιήσει πολιτικά) το ΠΑΣΟΚ. Κατ’ αυτόν τον τρόπο ελπίζει ότι θα σταθεροποιήσει την αρχηγική θέση του, η οποία έχει υπονομευθεί. Μετά τη μετανάστευση ενός μεγάλου τμήματος της λαϊκής Δεξιάς στους Ανεξάρτητους Ελληνες και στη Χρυσή Αυγή, οι σαμαρικοί είναι μειονότητα στη Ν.Δ. Οι νέες εκλογές και ο φόβος που προκαλεί η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ δεν αφήνει προς το παρόν περιθώρια για αμφισβήτηση του Σαμαρά, αλλά είναι σαφές ότι δεν πατάει πια σε σταθερό έδαφος. Η επιστροφή της Μπακογιάννη μπορεί να εγγράφεται στο πλαίσιο της δεξιάς πανστρατιάς, αλλά προσθέτει ένα μελλοντικό πρόβλημα για τον αρχηγό των «γαλάζιων». Με τη στάση του, ο Βενιζέλος νομιμοποιεί το πολιτικό διακύβευμα που προβάλλει ο Σαμαράς, με αποτέλεσμα να διευκολύνει τη στρατηγική της Ν.Δ. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το κλίμα πόλωσης συμπιέζει το ΠΑΣΟΚ και τα μικρά κόμματα προς όφελος της Ν.Δ. και του ΣΥΡΙΖΑ που διεκδικούν την πρωτιά, το πριμ των 50 εδρών και κατ’ επέκταση την εξουσία. Η Ν.Δ. θα αλιεύσει ψηφοφόρους από Δράση, ΛΑΟΣ, Δημιουργία Ξανά (εάν τελικώς δεν προσχωρήσουν), Ανεξάρτητους Ελληνες, Χρυσή Αυγή, αλλά και ΠΑΣΟΚ. Αντιστοίχως, ο ΣΥΡΙΖΑ θα αλιεύσει ψηφοφόρους από ΔΗΜΑΡ, ΚΚΕ, Οικολόγους, ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ΠΑΣΟΚ. Η καλλιέργεια του φόβου ότι νίκη του Τσίπρα σημαίνει χάος και έξοδο από την Ευρωζώνη ωθεί μία κατηγορία νεοπαγών ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ να παλινδρομήσουν. Από την άλλη, όμως, η κλιμάκωση της προπαγανδιστικής εκστρατείας εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ στρέφει μία άλλη κατηγορία ψηφοφόρων υπέρ του. Η εκτίμηση του μεγέθους των αντίθετων ροών είναι δύσκολη, αλλά είναι σαφές πως οι δύο πρωταγωνιστές θα βγουν ενισχυμένοι. Η τρόικα και οι εγχώριες άρχουσες ελίτ αρνούνται να κατανοήσουν ότι η αμφισβήτηση του Μνημονίου δεν θα ανασχεθεί με όρους κοινοβουλευτικούς. Μπορεί να προβάλλεται η διαχωριστική γραμμή Δεξιά-Αριστερά και κυρίως ευρωπαϊστές-αντιευρωπαϊστές, αλλά ο παράγοντας που καθόρισε το εκλογικό αποτέλεσμα είναι η διαχωριστική γραμμή Μνημόνιο-Αντιμνημόνιο. Η διαχωριστική αυτή γραμμή δεν είναι παραδοσιακά ιδεολογικοπολιτική. Τροφοδοτείται από οικονομικοκοινωνικές αιτίες, από τα ερείπια που συσσωρεύει η εφαρμογή του Μνημονίου. Το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ δεν τετραπλασιάσθηκε, επειδή ξαφνικά οι ψηφοφόροι γοητεύθηκαν από τον Τσίπρα και τις θέσεις του. Εάν κάποιος έλεγε πριν από δύο χρόνια ότι ο Καμμένος θα αποσπάσει 10,5% θα τον θεωρούσαν ονειροπαρμένο. Οι ψηφοφόροι εγκατέλειψαν ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., επειδή η ασκούμενη πολιτική καταστρέφει την οικονομία και την κοινωνία. Το εκλογικό αποτέλεσμα είναι η ύστατη κραυγή ενός λαού πριν αυτός στραφεί σε δυναμικές αντιδράσεις, που πιθανότατα θα προκαλέσουν κοινωνική έκρηξη. Ας υποθέσουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Ανεξάρτητοι Ελληνες είχαν συμφωνήσει να κυβερνήσουν με τη Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ. Ας υποθέσουμε ακόμα ότι αυτή η κυβέρνηση εξασφάλιζε μια επιμήκυνση κατά ένα χρόνο της εφαρμογής του Μνημονίου. Επειδή, όμως, θα ψήφιζε το νέο Μεσοπρόθεσμο τον Ιούνιο και θα εφάρμοζε τα πρόσθετα επώδυνα μέτρα, θα είχε απονομιμοποιηθεί πολιτικά πριν λήξει το 2012. Είναι βάσιμη η εκτίμηση ότι τα κυβερνητικά κόμματα που στις 6 Μαΐου είχαν εξασφαλίσει αθροιστικά σχεδόν 70% θα έπεφταν στις δημοσκοπήσεις κάτω από το μισό. Αντιθέτως, τα ποσοστά του ΚΚΕ, της Χρυσής Αυγής και άλλων αντιμνημονιακών κομμάτων θα εκτοξεύονταν. Η τρόικα και οι εγχώριες άρχουσες ελίτ αρνούνται να κατανοήσουν ότι το πρόβλημα δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά το Μνημόνιο.