Ἐγὼ τώρα ἐξαπλώνω ἰσχυρὰν δεξιὰν καὶ τὴν ἄτιμον σφίγγω πλεξίδα τῶν τυράννων δολιοφρόνων . . . . καίω τῆς δεισιδαιμονίας τὸ βαρὺ βάκτρον. [Ἀν. Κάλβος]


****************************************************************************************************************************************

.

.

ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΙΣ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΕΠΟΧΗΣ

ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΙΣ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΕΠΟΧΗΣ
ΔΩΡΟ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ - κλικ στην εικόνα

.

.
ΔΩΡΟ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ - κείμενα του Παν. Μαρίνη δημοσιευμένα μεταξύ Σεπτεμβρίου 2016 και Απριλίου 2017.
******************************************************

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΣΒΑΣΤΙΚΑΣ

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΣΒΑΣΤΙΚΑΣ
ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΣΒΑΣΤΙΚΑΣ - ΔΩΡΟ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ - κλικ στην εικόνα

.

.
ΔΩΡΟ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ - κλικ στην εικόνα
****************************************************************************************************************************************

ΤΟ ΝΕΟΝ ΒΙΒΛΙΟΝ ΤΟΥ ΠΑΝ. ΜΑΡΙΝΗ

ΤΟ ΝΕΟΝ ΒΙΒΛΙΟΝ ΤΟΥ ΠΑΝ. ΜΑΡΙΝΗ
κλικ στην εικόνα
****************************************************************************************************************************************

TO SALUTO LA ROMANA

TO SALUTO  LA ROMANA
ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΓΙΑ ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
****************************************************************************************************************************************

ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΕΩΣ ΤΩΝ ΓΙΓΑΝΤΩΝ

ΕΥΡΗΜΑ ΥΨΗΛΗΣ ΑΞΙΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΤΟΣΟΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΜΕΛΕΤΗΝ ΤΗΣ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑΣ ΟΣΟΝ ΚΑΙ ΔΙΑ ΜΙΑΝ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΘΕΜΕΛΙΩΣΙΝ ΤΗΣ ΙΔΕΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΚΑΤΑΚΛΥΣΜΙΑΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΙ Η ΑΝΕΥΡΕΣΙΣ ΤΟΥ ΜΟΜΜΙΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥ ΓΙΓΑΝΤΙΑΙΟΥ ΔΑΚΤΥΛΟΥ! ΙΔΕ:
Οι γίγαντες της Αιγύπτου – Ανήκε κάποτε το δάχτυλο αυτό σε ένα «μυθικό» γίγαντα
=============================================

.

.
κλικ στην εικόνα

.

.
κλικ στην εικόνα

.

.
κλικ στην εικόνα

.

.
κλικ στην εικόνα

3 Μαρτίου 2012

Ιερός Λόχος και ανίερη μνήμη

 
Ιερός Λόχος και ανίερη μνήμη

Σήμερα οφείλει να επιστρέψει κανείς στο παρελθόν: η 3η Μαρτίου, είναι η ημέρα που, το 1821, 100 αλύτρωτοι Ελληνες στη Μολδοβλαχία, ενώνουν τις δυνάμεις τους υπό τη διοίκηση του Υψηλάντη και συγκροτούν ένα σώμα που έγινε αληθινός θρύλος στην ελληνική ιστορία: τον Ιερό Λόχο. 100 άνθρωποι που ξεκίνησαν να πάρουν πάνω στις πλάτες τους την απελευθέρωση ενός ολόκληρου έθνους από τη σκλαβιά αιώνων σε μια κραταιά αυτοκρατορία. Πίστεψαν κι εκείνοι, όπως και άλλοι, διάσπαρτοι στην υπόδουλη χώρα, σε κάτι αδιανόητο, πίστεψαν ότι όλα μπορούν να γίνουν. Και το πιο αδιανόητο; Τελικά, αυτό που πίστεψαν, έγινε πραγματικότητα!
«Οι Ιερολοχίτες μάχονται στο Δραγατσάνι», πίνακας του Πέτερ Φον Ες.
Εμείς, τους ήρωές μας, τους ξορκίζουμε αντί να τους τιμάμε. Συχνά δεν μας αρέσουν, γιατί οι επί δεκαετίες στη μεταπολεμική Ελλάδα κυρίαρχες κουλτούρες της αριστεράς, τους έχουν «κομμένους». Άλλοτε πάλι, δεν μας αρέσουν, γιατί είναι ένας καθρέφτης που μας δείχνει πολύ λίγους, πολύ μικρούς, πολύ άσχημους: αυτοί οι άνθρωποι, έχουν βάλει πάρα πολύ ψηλά τον πήχη… Κι όσοι μιλούν γι αυτούς τους ήρωες τι είναι; Γραφικοί και ηλίθιοι…

Πρέπει να δει κανείς πώς γιορτάζουν οι Αμερικανοί τους ήρωές τους, που τους ονομάζουν «Ιδρυτές – Πατέρες του έθνους. Ή οι Αγγλοι, οι Ελβετοί, οι Γάλλοι, όλοι οι δυτικοί – και όχι μόνον - λαοί, μεγάλοι και μικροί. Δεν τους τιμούν απλώς, τους ζούνε. Είναι παρόντες στη συλλογική τους συνείδηση. Είναι εκεί.


Εμεις, δυστυχώς, έχουμε όπως φαίνεται, πολύ βαριά ιστορία για να τη σηκώσουμε στις πλάτες μας. Στην καλύτερη περίπτωση την ξεχνάμε. Στη χειρότερη, την απαξιώνουμε, ενίοτε ακόμα και τη λοιδορούμε. Πάντως, δεν τη σεβόμαστε, δεν την αγαπάμε, δεν νιώθουμε ότι αυτοί οι άνθρωποι, τέτοιοι άνθρωποι, είναι η ραχοκοκαλιά της ίδιας μας της ύπαρξης.


Δεν είναι παράξενο: θέλει μεγάλες πλάτες για να σηκώσεις τόση και τέτοια ιστορία, όση υπάρχει σε αυτό τον τόπο. Η μνήμη έχει απαιτήσεις. Δεν είναι για τα πρωινάδικα, ούτε για τις κομματικές συνειδήσεις, ούτε για το κράτος – φέουδο, ούτε για την κάθε μορφής απάτη, ούτε και για την βιαστική υποταγή στον κάθε ισχυρό, εντός κι εκτός συνόρων…

Όμως, ακριβώς γι αυτό, είναι μνήμη ανίερη: το μόνο που ξέρει ο μέσος άνθρωπος σήμερα για τον Υψηλάντη, είναι ότι έχει ο δρόμος του είναι ακριβός και γενικά η περιοχή, έχει χάι μαγαζιά...
Τώρα, υπό κάποια έννοια, αυτή η ανίερη μνήμη είναι που εκδικείται. Γιατί αν είχαμε σεβαστεί αυτούς τους ανθρώπους και το τι έκαναν για μας και τα παιδιά μας, ουδέποτε θα φτάναμε ως εδώ…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου