Β. Βιλιάρδος-ΑΠΟΡΡΥΘΜΙΣΗ, ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ, ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ

ΑΠΟΡΡΥΘΜΙΣΗ, ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ, ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ: Η Ευρώπη εκβιάζει και λεηλατεί τους πολίτες της, έχοντας «εκποιήσει» ήδη τη Δημοκρατία - προωθώντας την κεντρική διακυβέρνηση των επί μέρους κρατών, από μία μη εκλεγμένη και ανεξέλεγκτη εξουσία, υπάλληλο των τραπεζών

“Μπορεί κανείς για κάποιο συγκεκριμένο, μικρό χρονικό διάστημα, να διαχειριστεί το σύνολο των πολιτών μίας χώρας, σαν να πρόκειται για ηλιθίους – ορισμένους από αυτούς, ίσως για πάντα. Εν τούτοις, είναι αδύνατον να τα καταφέρει με όλους και για μεγάλο χρονικό διάστημα” (A. Lincoln).

Έχουμε την άποψη ότι, ο χρόνος των αριθμών, όπως και των «ψυχρών» οικονομικών αναλύσεων, έχει πλέον παρέλθει – πόσο μάλλον όταν οι περισσότεροι οικονομολόγοι είναι πλέον πεπεισμένοι ότι, ο πλανήτης δεν διοικείται πια από τους πολιτικούς, αλλά από τις τράπεζες στο παρασκήνιο, η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει ελεγχόμενα (η πρώτη επαρχία της Ευρώπης των Τραπεζών), ενώ η παγκόσμια οικονομία θα συνεχίσει την πτωτική πορεία της, η οποία ουσιαστικά διευκολύνει την «απορρόφηση» των αδύναμων χαμένων, από τους ισχυρούς κερδισμένους.

Το γεγονός πως τόσο οι περισσότεροι πολιτικοί, όσο και αρκετοί δημοσιογράφοι, έχουν περιέργως διαφορετική άποψη, οφείλεται πιθανότατα στο ότι κερδίζουν προσωπικά από τις «θέσεις» τους αυτές – στην ιδιοτέλεια τους δηλαδή, εάν όχι στη δειλία τους να παραδεχθούν δημόσια την αλήθεια.

Ένας επόμενος πιθανός λόγος, είναι η έλλειψη οικονομικών γνώσεων, όσον αφορά τόσο τους πολιτικούς, όσο και κάποιους δημοσιογράφους, οι οποίοι πιστεύουν ακόμη στα κενά λόγια των πολιτικών – μία αρκετά ανησυχητική, εάν όχι «τρομακτική» διαπίστωση. Διαφορετικά είναι αδύνατον να εξηγήσουμε, ειδικά όσον αφορά την Ελλάδα, πως είναι δυνατόν να ακούει κανείς ότι, μία ενδεχόμενη διαγραφή χρέους ύψους 50%, θα μειώσει μόλις κατά 25-30 δις € το χρέος μας, ενώ θα υποθηκεύσει τη χώρα, ή ότι έχουμε λάβει 55 δις € από την Τρόικα, με κόστος άνω των 500 δις € για την Ελλάδα (χρηματιστήριο, ακίνητα, ελλείμματα, νέοι φόροι, μειώσεις μισθών κλπ.) και να επιμένει ότι πρέπει να ακολουθούμε πιστά τα διάφορα μνημόνια; (Σημείωση: Η διαγραφή του 50% των χρεών θα ήταν μόλις 25-30 δις €, επειδή θα εξαιρούνταν τα δάνεια της ΕΚΤ, της Τρόικας, τα έντοκα γραμμάτια κλπ., ενώ θα επιβαρυνόταν και οι δικές μας τράπεζες – ένα μηδαμινό ποσόν, σε σχέση με τα 360 δις € του δημοσίου χρέους).

Ένας τελευταίος, πολύ πιο ανησυχητικός λόγος, θα μπορούσε να είναι το ότι απλά εκτελούν εντολές, ευρισκόμενοι στην έμμισθη υπηρεσία της λέσχης του διαβόλου ή άλλων ισχυρών οργανώσεων της ελίτ – η οποία, εάν δεχθούμε τις διαπιστώσεις των ειδικών, αποσκοπεί στη δημιουργία μίας σκιώδους, παγκόσμιας διακυβέρνησης.

Στα πλαίσια αυτά, φαίνεται ότι η παγκόσμια ελίτ, σε αντίθεση με την πολιτική, έχει ένα συγκεκριμένο σχέδιο, το οποίο περιγράφεται από πολλούς σαν τη «νέα τάξη πραγμάτων». Στο σχέδιο αυτό μάλλον προβλέπεται η κατάργηση των επί μέρους κρατών, των εθνικών νομισμάτων, καθώς επίσης των τοπικών κυβερνήσεων – με τη σταδιακή αντικατάσταση τους από ένα παγκόσμιο κράτος, με μία παγκόσμια διακυβέρνηση, καθώς επίσης με ένα παγκόσμιο νόμισμα, «απόγονο» του ευρώ και υπό την «αιγίδα» του δολαρίου.

Θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς εδώ τι αλήθεια σημαίνει ένα παγκόσμιο νόμισμα, όπως και αν αυτό αποκαλεστεί. Κατά την άποψη πολλών, διευκολύνει απλούστατα τη δικτατορία των αγορών, με ηγέτη τις «συστημικές τράπεζες», τις οποίες θα διασώζουν συνεχώς τα κράτη, με τα χρήματα των φορολογουμένων τους  – μία πανέξυπνη, έμμεση επί πλέον φορολόγηση και ένα ενδεχόμενο, το οποίο δεν είναι ίσως τόσο μακρινό, όσο νομίζουμε (η πολιτική λιτότητας, καθώς επίσης η νέα αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης εκ μέρους της Γερμανίας, παρά την οικονομική της ευμάρεια, ενισχύει τη θέση μας). 

Συνεχίζοντας, ενώ εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι κάθονται μπροστά από τις τηλεοράσεις τους, εκθέτοντας τον εαυτό τους στην πλύση εγκεφάλου κάποιων διατεταγμένων μέσων μαζικής ενημέρωσης, βρίζοντας για το ότι όλα γίνονται ακριβότερα, ενώ οι μισθοί τους μειώνονται και η φορολόγηση τους αυξάνεται, παράλληλα με το άγριο κυνήγι της εξουσίας για την είσπραξη όλο και περισσότερων φόρων (στόχος η φοροδιαφυγή, για την κάλυψη των εσόδων που λείπουν από τα κράτη, λόγω της νόμιμης φοροαποφυγής των πολυεθνικών), συνεχίζουν να καταθέτουν τα χρήματα τους στις τράπεζες και να ψηφίζουν τους γυμνούς βασιλείς τους.  

Άλλοι πάλι, όπως εμείς, αναφέρονται στο στόχο της δημιουργίας των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, χωρίς να γνωρίζουν ότι, οι Η.Π.Α. ήταν το αποτέλεσμα ενός τετραετούς, αιματηρού εμφυλίου πολέμου, οι αιτίες του οποίου επικεντρώνονταν στις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές διαφορές μεταξύ των Βορείων και των Νοτίων Πολιτειών – μία κατάσταση, η οποία δεν διαφέρει σημαντικά από τα γεγονότα που βιώνουμε σήμερα στην Ευρώπη.  

Μία Ευρώπη η οποία διοικείται προφανώς από τις τράπεζες και όχι από τα κράτη – γεγονός ολοφάνερο στη Γερμανία, η οποία ακολουθεί καταρχήν τις προσταγές του Ελβετού J.Ackermann, διευθυντή μίας μη γερμανικής τράπεζας (Deutsche Bank), στη συνέχεια των μεγαλοβιομηχάνων και στο τέλος την A.Merkel. Μία Ευρώπη η οποία εκβιάζει και λεηλατεί τους πολίτες της, ακολουθώντας πιστά τις εντολές των τραπεζιτών. Μία Ευρώπη, η οποία έχει «εκποιήσει» ήδη τη Δημοκρατία ενώ σχεδιάζει, εντός «κεκλεισμένων θυρών», την ένωση της – την κεντρική διακυβέρνηση ουσιαστικά των επί μέρους κρατών, από μία μη εκλεγμένη και ανεξέλεγκτη εξουσία, η οποία θα εκτελεί πειθήνια τις εντολές του χρηματοπιστωτικού κτήνους.         

ΝΙΚΗΤΕΣ ΚΑΙ ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ 

Ανεξάρτητα από τα παραπάνω, στο σημερινό χρηματοπιστωτικό σύστημα είναι «υποχρεωτικό» να υπάρχουν κερδισμένοι και χαμένοι – ολόκληρα κράτη ή απλοί άνθρωποι, οι οποίοι χάνουν κάποια χρονική στιγμή τα πάντα, για να μπορέσουν να επιβιώσουν οι άλλοι άνθρωποι ή τα άλλα κράτη, όπως συμβαίνει γενικότερα στη Φύση. Αυτό ακριβώς αποκαλείται «ανταγωνισμός», έτσι λειτουργεί η ελεύθερη αγορά (η κεντρικά κατευθυνόμενη αγορά δυστυχώς δεν λειτούργησε καθόλου), ενώ από αυτήν ακριβώς την ανταγωνιστικότητα κρίνεται το βιοτικό επίπεδο ατόμων και κρατών.  

Σύμφωνα τώρα με αυτό το απλουστευμένο, βασικό αξίωμα του καπιταλισμού, εντός τη Ευρωζώνης η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία είναι οι μέχρι στιγμής χαμένοι – γεγονός «υποχρεωτικό», αφού διαφορετικά δεν θα μπορούσε να επιβιώσει η Γερμανία ή η Γαλλία. Η διαδικασία δε θα συνεχισθεί (ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη), με επόμενους υποψήφιους την Ιταλία, την Ισπανία και το Βέλγιο, έως εκείνη τη στιγμή κατά την οποία θα αναδειχθεί ο τελικός νικητής – όπως ακριβώς συμβαίνει και στις επιχειρήσεις, όπου η μεγαλύτερη κλείνει τις μικρότερες ή τις απορροφάει, με τελικό στόχο τη μονοπώληση της αγοράς.

Περαιτέρω, αν και είναι εύλογο να είμαστε εντελώς αντίθετοι με το γεγονός αυτό, οφείλουμε να αποδεχθούμε ότι, το σύστημα μας έτσι λειτουργεί (η Φύση επίσης) - ενώ μέχρι στιγμής δεν έχουμε καταφέρει να βρούμε κάποιο άλλο, εξίσου αποδοτικό. Όπως έχουμε αναλύσει δε, η εναλλακτική επιλογή μας, ο σοσιαλισμός, αφενός μεν κατέρρευσε, αφετέρου μετεξελίχθηκε στον απολυταρχικό καπιταλισμό – αφού δυστυχώς δεν τον διαδέχθηκε ο πραγματικός κομμουνισμός, όπως υπέθεταν καλοπροαίρετα οι «εμπνευστές» του (άρθρο μας).

Υπάρχει όμως ακόμη μία σημαντική «λεπτομέρεια», η οποία είναι καθοριστική για το σύστημα: η αδυναμία των κερδισμένων να εισπράξουν τα δάνεια, με τα οποία έχουν «πλημμυρίσει» τους χαμένους - με στόχο την ανάπτυξη (ισχύ), μέσα από πώληση των προϊόντων τους, στο δρόμο για την τελική νίκη. Στα πλαίσια αυτά, οι κερδισμένες χώρες της Ευρωζώνης, μη έχοντας ακόμη δικό τους μηχανισμό είσπραξης χρεών, θεώρησαν σκόπιμο να δώσουν την εντολή στο ΔΝΤ – στον «μπράβο» ουσιαστικά των διεθνών τοκογλύφων.

Όπως όμως συμβαίνει και στον «οικονομικό μικρόκοσμο», ο «μπράβος» θέλησε να εκμεταλλευθεί για τον εαυτό του την ευκαιρία – με αποτέλεσμα να εισβάλλει σε ολόκληρη την Ευρωζώνη, προσπαθώντας να θέσει υπό την ηγεμονία της πατρίδας του, της υπερδύναμης (την οποία, ως γνωστό, διοικεί το Καρτέλ και η χρηματοπιστωτική μαφία), μικρά και μεγάλα ευρωπαϊκά κράτη, τράπεζες, υγιείς κοινωφελείς επιχειρήσεις ή άλλους οργανισμούς.

Η μέθοδος τώρα που χρησιμοποίησε το ΔΝΤ, ξεκινώντας την «εκστρατεία» του από την Ελλάδα, δεν ήταν η καθιερωμένη (ένα οικονομικό σοκ δηλαδή), επειδή η χώρα μας δεν ήταν δικός του οφειλέτης, αλλά ούτε και ο τελικός στόχος του – ήταν απλά ο «Δούρειος Ίππος», για την εισβολή του στην Ευρωζώνη.

Ειδικότερα, το «οικονομικό σοκ» λειτουργεί με βάση την εικασία ότι, οι άνθρωποι μπορούν να προβάλλουν αντίσταση σε τμηματικές αλλαγές (για παράδειγμα, στο άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων) αλλά, εάν συμβούν ταυτόχρονα δεκάδες αλλαγές προς κάθε κατεύθυνση, μέσα σε ένα χρονικό διάστημα που δεν ξεπερνάει τις πρώτες εκατό ημέρες από το ξεκίνημα της εφαρμογής του προγράμματος, τότε εδραιώνεται ένα αίσθημα ματαιότητας και ο πληθυσμός περιέρχεται σε κατάσταση αδράνειας – οπότε μπορεί να αποδεχθεί τα πάντα, χωρίς να αντιδράσει η/και να επαναστατήσει.

Επειδή όμως το ΔΝΤ δεν εφάρμοσε την καθιερωμένη στρατηγική του, η χώρα μας βρήκε το χρόνο να αντιδράσει και να εμποδίσει σε κάποιο βαθμό τις αλλαγές – με αποτέλεσμα να αποτύχει μέχρι στιγμής το πρόγραμμα «διάσωσης» της, η λεηλασία της καλύτερα, καθώς επίσης να κινδυνεύουν πλέον σοβαρά τα χρήματα των έμμεσων εντολέων του ΔΝΤ και δανειστών της. Στα πλαίσια αυτά το «Ταμείο», έχοντας ήδη πετύχει το δικό του στόχο (την εισβολή στη ζώνη του ευρώ), είναι «υποχρεωμένο» να εφαρμόσει άλλες μεθόδους – έτσι ώστε να μην αυτοαναιρεθεί και να μην εκτεθεί στα «μάτια της Ευρώπης».     

Συνεχίζοντας, αν και δεν γνωρίζουμε φυσικά τι έχει αποφασισθεί, πιθανολογούμε ότι έχει επιλεχθεί ο δρόμος της σταδιακής απορρύθμισης, με επόμενο στάδιο την κατάρρευση της Ελλάδας – κρίνοντας από αυτά που συμβαίνουν σήμερα, χωρίς φυσικά να είμαστε απολύτως βέβαιοι. Ιστορικά τουλάχιστον, τα νέα μέτρα που σχεδιάζεται να εφαρμοσθούν στην Ελλάδα, μοιάζουν με τα όσα έχουν διαδραματισθεί στη Βολιβία – δολοφονικά «μέτρα» λιτότητας εν μέσω κρίσης, τα οποία τότε είχαν χαρακτηρισθεί ως «ο κόσμος ενός τρελού επιστήμονα, πιστού μαθητή των παιδιών του Σικάγου, ο οποίος προκαλεί εσκεμμένα μία ύφεση».

Ίσως οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ ότι, «η περίπτωση της Βολιβίας αποτέλεσε ένα πρότυπο για ένα νέο, εξωραϊσμένο είδος αυταρχισμού, για ένα πολιτικό πραξικόπημα, το οποίο πραγματοποίησαν πολιτικοί και οικονομολόγοι με κουστούμια και όχι αξιωματικοί με στρατιωτικές στολές – όλα αυτά με τη φανταχτερή συσκευασία ενός δημοκρατικού καθεστώτος» (σε αντίθεση με τη Χιλή, όπου η εφαρμογή της ίδιας οικονομικής πολιτικής έγινε με τη βοήθεια ενός αμιγούς δικτατορικού καθεστώτος).     

Η ΑΠΟΡΡΥΘΜΙΣΗ   

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, εάν συνειδητοποιήσει κανείς τον καταιγιστικό ρυθμό, με τον οποίο αναδύονται στην επιφάνεια μυστικά έγγραφα, συνωμοτικά και μη, από εφημερίδες, περιοδικά, τηλεοπτικές εκπομπές κλπ., έγγραφα τα οποία καταγγέλλουν κυρίως πολιτικούς και επιχειρήσεις, κατηγορώντας τους τεκμηριωμένα για απάτες, εθνική μειοδοσία, προδοσίες και διάφορα άλλα, μάλλον θα τρομοκρατηθεί – αρκεί να έχει τη λογική για να κατανοήσει ότι, αυτή η ξαφνική πλημμύρα εγγράφων, η οποία δεν είναι δυνατόν να μην είναι κατευθυνόμενη, εξυπηρετεί συγκεκριμένους, σκοτεινούς προφανώς σκοπούς.

Ουσιαστικά, «αποδομείται συλλογικά» η ηγεσία του τόπου, τόσο η πολιτική, όσο και η οικονομική, ενώ απορυθμίζεται σε μεγάλο βαθμό η κοινωνία, οδηγούμενη μονοδρομημένα στην ολοκληρωτική κατάρρευση της, με τη δική της συνδρομή – γεγονός που θα έχει πολύ πιο οδυνηρά αποτελέσματα από τη στάση πληρωμών ή από κάποιας άλλης μορφής χρεοκοπία. Ίσως οφείλουμε να αναφέρουμε εδώ πως, παρά το ότι οι πολιτικοί είναι αυτοί που ευθύνονται τα μέγιστα για την κατάσταση της χώρας μας, δεν είναι σήμερα οι πρώτης προτεραιότητας «εχθροί» μας – αφού απλά ακολουθούν εντολές, εκβιαζόμενοι ενδεχομένως, ενώ αποτελούν το στόχαστρο, την ασπίδα δηλαδή, η οποία καλύπτει τους πραγματικούς «συνωμότες», εισπράττοντας τα «εκδικητικά βέλη» και την οργή μας.     

Περαιτέρω, την ίδια στιγμή επιβάλλεται στην Ελλάδα ένα νέο πρόγραμμα εξαντλητικής λιτότητας, το οποίο είναι αδύνατον να έχει ποτέ επιτυχία – γεγονός, για την κατανόηση του οποίου δεν απαιτούνται πλέον εξειδικευμένες οικονομικές γνώσεις. Τα έσοδα μειώνονται, οι δαπάνες αυξάνονται, το ΑΕΠ συρρικνώνεται ραγδαία, η ανεργία εξακοντίζεται στα ύψη, μαζί με τις τιμές των βασικών ειδών διατροφής, το χρηματιστήριο καταρρέει, η εγκληματικότητα διογκώνεται, η λαθρομετανάστευση επίσης  κοκ.

Εκτός όλων αυτών των «δεινών», επιταχύνεται η μείωση των ονομαστικών και πραγματικών εισοδημάτων των πολιτών, μέσω της υψηλότερης φορολογίας και των χαμηλότερων μισθών, σε επίπεδα που ποτέ πριν δεν έχουν αποδεχθεί οι κοινωνίες, χωρίς να βγουν μαζικά στους δρόμους – χωρίς να εξεγερθούν δηλαδή, βυθίζοντας τη χώρα τους στην ολοκληρωτική αναρχία και στο απύθμενο χάος, όσο φοβισμένοι ή/και δειλοί να είναι.

Άλλωστε φαίνεται ήδη ότι, οι συνεχείς απεργίες έχουν σε πολύ μεγάλο βαθμό «αδρανοποιήσει» την οικονομική ζωή της χώρας – συμβάλλοντας τα μέγιστα με τα σειρά τους στο κλείσιμο των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, στην εξαθλίωση των πόλεων, στη φτώχεια, στους εμφυλίους πολέμους κοινωνικών ομάδων με διαφορετικά συμφέροντα μεταξύ τους και στη ραγδαία επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης.     

Επομένως, φαίνεται ότι δρομολογείται η απορρύθμιση και η κατάρρευση της Ελλάδας, με στόχο να ανέλθει «πραξικοπηματικά» στην εξουσία μία κάποια «ομάδα σωτηρίας», η οποία θα εξασφαλίζει τα ξένα συμφέροντα - ενώ, εάν τελικά αποτύχει το σημερινό «εγχείρημα», δεν μπορεί παρά να γίνει χρήση πολύ πιο δραστικών μεθόδων-σοκ, «τύπου» Ιράκ ή πρώην Γιουγκοσλαβίας (ενδεχομένως με τη βοήθεια της Τουρκίας).  

Ίσως λοιπόν να είναι αυτός ο λόγος, για τον οποίο οι Έλληνες παραμένουν «σιωπηλοί» και δεν εξεγείρονται μαζικά, εναντίον αυτής της απίστευτης κοινοβουλευτικής δικτατορίας. Πιθανόν δηλαδή να έχουμε παρεξηγήσει εμείς την «άνανδρη αποστασιοποίηση» τους και να διαισθάνονται, ανεξάρτητα από το εάν το γνωρίζουν ή όχι, που ακριβώς θα τους οδηγούσε η «επανάσταση», στην οποία τους εξωθεί καθημερινά η σκιώδης εξουσία – οπότε την αποφεύγουν, μέχρι να καταλάβουν ποιες είναι οι σωστές κινήσεις, με τις οποίες θα κερδίσουν ξανά τη χώρα τους (για παράδειγμα, επιδρομή στις τράπεζες, μαζική αποχή από τους χώρους εργασίας, πολιτική ανυπακοή, συλλογικές αγωγές εναντίον όλων όσων ζημίωσαν την πατρίδα μας, όπως η Goldman Sachs, το ΔΝΤ, η Τρόικα, τα γερμανικά περιοδικά που μας διέσυραν, ο πρόεδρος του Eurogroup με το γνωστό «the game is over» μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες κλπ.).         

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΔΡΑΧΜΗ

Όπως διαπιστώνεται, οι «ασύμμετρες απειλές» για τη χώρα μας αυξάνονται ραγδαία («ασύμμετρες» θεωρούνται αυτές που επικεντρώνονται στα αδύναμα σημεία ενός στόχου) – ενώ χρησιμοποιούμαστε ακόμη και εμείς οι ίδιοι στην όλη διαδικασία.

Στα πλαίσια αυτά, οι αναφορές στην έξοδο της Ελλάδας από το χώρο του ευρώ εκ μέρους μας, μάλλον επιδεινώνουν αθέλητα τα προβλήματα μας – αφού η συμμετοχή στο κοινό νόμισμα είναι ουσιαστικά το μοναδικό όπλο μας, απέναντι στους πάσης φύσεως εισβολείς (ειδικά απέναντι στους «μπράβους» των τοκογλύφων, ενώ πιθανότατα δεν θέλουμε να γίνουμε Κούβα ή Β. Κορέα).

Η Ελλάδα, μία πάμπλουτη, πολλαπλά προικισμένη χώρα, διέθετε μία σχετικά εύρυθμη οικονομία, πριν ακόμη υιοθετήσει το κοινό νόμισμα - οπότε είχε τη δυνατότητα να επιβιώσει. Έκτοτε όμως, οι καταστάσεις έχουν αλλάξει δραματικά, αφού έχουμε σπαταλήσει πάρα πολλά χρήματα, έχουμε υπερχρεωθεί με μηδενική ρευστότητα, δεν έχουμε καμία πρόσβαση στις αγορές, η χώρα μας έχει σχεδόν εξ ολοκλήρου «αποβιομηχανοποιηθεί» και παράγει ελάχιστα προϊόντα  - γεγονός που της έχει στερήσει πλέον αρκετά από τα πλεονεκτήματα που διέθετε. Παράλληλα, είναι στο στόχαστρο όλων των μεγάλων δυνάμεων, καθώς επίσης των διεθνών κερδοσκόπων, ενώ δεν είναι φυσικά σε θέση να τους αντιμετωπίσει «μετωπικά».

Ουσιαστικά δηλαδή, όταν αναφερόμαστε σε «μονομερή» έξοδο από το Ευρώ και επιστροφή στη δραχμή, αναπολούμε ρομαντικά το παρελθόν και το τότε βιοτικό μας επίπεδο, όπως αναπολεί κάποιος τα παιδικά του χρόνια, χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι, οι συνθήκες έχουν αλλάξει ριζικά και πως θα ήταν μάλλον αδύνατον να επιβιώσουμε, με την υποτίμηση που θα ακολουθούσε (50-90%) - η οποία θα εξακόντιζε το εξωτερικό χρέος, δημόσιο και ιδιωτικό, στα ύψη, θα μείωνε τις αμοιβές σε επίπεδα εξαθλίωσης, όπως επίσης όλες τις αξίες (ακίνητα κλπ.). Παράλληλα, θα ήταν πολύ δύσκολο να ανταπεξέλθουμε με τον πληθωρισμό, με την αδυναμία εισαγωγών (κυρίως ενέργειας και πρώτων υλών), οι οποίες απαιτούν «σκληρό νόμισμα», με την ανεργία και με τόσα άλλα, τα οποία είναι αδύνατον να προβλέψουμε με κάποια σχετική ασφάλεια.

Τέλος ας μην ξεχνάμε ότι, η ανεργία ύψους 30%, ο υπερπληθωρισμός και η ύφεση, καθώς επίσης μία γενικευμένη οργή για αυτό που φάνταζε ως μία παγκόσμια συνωμοσία εις βάρος της χώρας, ήταν αυτό που αποτέλεσε γόνιμο έδαφος για την ανάληψη της εξουσίας από το ναζισμό στη Γερμανία – ένα «δίδαγμα» της Ιστορίας, το οποίο δεν θα έπρεπε να υποτιμάμε.   

Στη λογική αυτή ίσως θα έπρεπε να υποπτευθούμε πως, όταν μία κυβέρνηση, η οποία έχει πλέον χάσει την αξιοπιστία της ακόμη και από τους ίδιους τους εκλογείς της, τοποθετείται «θορυβωδώς» υπέρ ενός θέματος, δεν μπορεί παρά να επιδιώκει το αντίθετο. Απλούστερα, μήπως η κυβέρνηση προσπαθεί, έντεχνα και έμμεσα, ακολουθώντας προφανώς οδηγίες, να μας πείσει ότι πρέπει να επιστρέψουμε στη δραχμή, ισχυριζόμενη το αντίθετο; Δηλαδή, ότι θα ήταν έγκλημα η αποχώρηση μας από το χώρο του Ευρώ, όπως ανακοινώνει συνεχώς και με κάθε ευκαιρία ο υπουργός οικονομικών; Άλλωστε, ήδη πολλοί από εμάς συζητούν ότι, για να ισχυρίζεται αυτή η κυβέρνηση πως πρέπει να μείνουμε στο ευρώ, σημαίνει το αντίθετο: ότι η δραχμή είναι η λύση μας!    

Ολοκληρώνοντας, όλοι όσοι επιζητούν καλοπροαίρετα την επιστροφή μας στη δραχμή, τη συνδέουν με την άρνηση πληρωμής του χρέους (δυστυχώς μόνο του δημοσίου, χωρίς να υπολογίζουν το ιδιωτικό εξωτερικό χρέος, το οποίο είναι ένα τουλάχιστον ανάλογο πρόβλημα). Ακόμη όμως και αν καταφέρναμε να «ελέγξουμε» το ιδιωτικό εξωτερικό χρέος, αμφιβάλλουμε σοβαρά, σε σχέση με το εάν οι «μπράβοι» των τοκογλύφων θα επέτρεπαν την αθέτηση της πληρωμής του δημοσίου χρέους, χωρίς να εξαπολύσουν εναντίον μας τα υπόλοιπα, πολύ πιο καταστροφικά όπλα τους – όπως έχει συμβεί σε αρκετές άλλες περιοχές του πλανήτη (ειδικά σε μία χώρα, με μεγάλο ορυκτό πλούτο και με τη δική μας γεωπολιτική θέση).        

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Κατά την άποψη μας, η μοναδική εναπομένουσα λύση για την πατρίδα μας δεν είναι άλλη, από την άμεση στάση πληρωμών - η οποία ουσιαστικά σημαίνει την υπαγωγή της στο άρθρο 99 του πτωχευτικού κώδικα (την προστασία δηλαδή της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας μας, από το δικαίωμα στην εθνική κυριαρχία).

Εάν η απόφαση αυτή δρομολογηθεί γρήγορα, όσο δηλαδή η Ελλάδα είναι σε θέση να χρησιμοποιήσει το μοναδικό διαπραγματευτικό της χαρτί, το ότι αποτελεί δηλαδή, ως μέλος της Ευρωζώνης, μία τεράστια, βραδυφλεγή βόμβα στα θεμέλια του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, η οποία απαιτεί χρόνο για να εξουδετερωθεί (περί τους έξι μήνες ακόμη), τότε υπάρχει ελπίδα για το μέλλον των παιδιών μας – διαφορετικά, δεν θα μας μείνει απολύτως τίποτα, χωρίς φυσικά να αποφύγουμε την τελική χρεοκοπία και τη δραχμή, στην οποία θα οδηγηθούμε πάμπτωχοι, λεηλατημένοι και εξαθλιωμένοι.   

Ίσως οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ (έτσι ώστε να κατανοήσουμε το μέγεθος της Ελληνικής βόμβας και να πεισθούμε) ότι, οι αμερικανικές τράπεζες έχουν επενδύσει σε ομόλογα των ευρωπαϊκών χωρών του Νότου, καθώς επίσης των τραπεζών τους, περί τα 147 δις $. Εν τούτοις, υπολογίζουν τις πιθανές ζημίες τους, λόγω παραγώγων, εγγυήσεων και άλλων χρηματοπιστωτικών προϊόντων, στα 641 δις $ - στο πενταπλάσιο δηλαδή ενώ, σε περίπτωση χρηματοπιστωτικού κραχ στην Ευρωζώνη, πάνω από 1 τρις $ (σχεδόν στο δεκαπλάσιο). Το γεγονός αυτό ενισχύει τη θέση μας, σύμφωνα με την οποία η ενδεχόμενη στάση πληρωμών εκ μέρους της Ελλάδας, ύψους άνω των 500 δις € (εξωτερικό χρέος, δημόσιο και ιδιωτικό), θα κόστιζε στο σύστημα τα δεκαπλάσια – περί τα 5 τρις €.       

Συνεχίζοντας, αφού δηλώσουμε στάση πληρωμών, φυσικά πριν από τη λήξη των ομολόγων (πριν από την επίσημη χρεοκοπία δηλαδή, η οποία υπολογίζεται για το Μάρτιο του 2012), τότε θα πρέπει να διαπραγματευθούμε ψύχραιμα με τους δανειστές μας, επιδιώκοντας τη μείωση των επιτοκίων δανεισμού μας στο 1,5% - καθώς επίσης την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των δανείων μας, για μία χρονική περίοδο 40-50 ετών, έντιμα και χωρίς καμία διαγραφή (ο δυνατός δεν χρειάζεται προφανώς να είναι έντιμος για να επιβιώσει, ενώ ο αδύναμος είναι μάλλον υποχρεωμένος). Όσον αφορά τις υπόλοιπες ενέργειες και κάποια από τα μέτρα που θα έπρεπε να υιοθετήσουμε, ευρίσκονται αναλυτικά στο άρθρο μας «Λιτότητα, δραχμή ή αναδιάρθρωση;».     

Φυσικά πρέπει να παραμείνουμε εντός της Ευρωζώνης (τουλάχιστον έως τη στιγμή που τυχόν θα εγκαταλειφθεί από όλα μαζί τα κράτη), απαιτώντας να αντιμετωπισθούμε όπως ακριβώς η Γερμανία το 1953 και διεκδικώντας ενεργά τις γερμανικές επανορθώσεις – επίσης ευρωπαϊκές παραγωγικές επενδύσεις, οι οποίες θα δημιουργούσαν νέες θέσεις εργασίας, αυξάνοντας τις εξαγωγές, το ΑΕΠ και την ανταγωνιστικότητα μας. 

Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright)

Αθήνα, 15. Οκτωβρίου 2011

viliardos@kbanalysis.com

ΤΟ ΒΑΡΥΣΗΜΑΝΤΟΝ ΚΕΙΜΕΝΟΝ ΤΟΥ "ΒΗΜΑΤΟΣ"-Το δραματικό παρασκήνιο των δύο ετών του μνημονίου

ΤΟ ΒΑΡΥΣΗΜΑΝΤΟΝ ΚΕΙΜΕΝΟΝ ΤΟΥ "ΒΗΜΑΤΟΣ"

Το δραματικό παρασκήνιο των δύο ετών του μνημονίου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  16/10/2011, 05:45


|||||||| «Ο Γιώργος γνώριζε τα πάντα»

«Ο Γιώργος γνώριζε τα πάντα» οµολογεί µιλώντας στο «Βήµα της Κυριακής» κορυφαίο κυβερνητικό στέλεχος. «Από τον Φεβρουάριο του 2009, οκτώ µήνες πριν από τις εκλογές, γνωρίζαµε ότι η Ελλάδα είναι τεχνικά πτωχευµένη. Η χρεοκοπία ήταν θέµα χρόνου». Τον Φεβρουάριο του 2009 σηµειώθηκε απότοµη άνοδος της διαφοράς του επιτοκίου (spread) µεταξύ του ελληνικού και του γερµανικού κρατικού δεκαετούς οµολόγου. Η εξέλιξη αυτή, η οποία τροµοκράτησε την κυβέρνηση Καραµανλή, δεν πέρασε απαρατήρητη από τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και τους στενούς συνεργάτες του.

Ο κ. Παπανδρέου, έπειτα από συζητήσεις µε Ελληνες και κυρίως ξένους συνοµιλητές του, στους οποίους συµπεριλαµβάνεται ο νοµπελίστας Οικονοµίας κ. Τζόζεφ Στίγκλιτζ και ο µεγαλοεπενδυτής κ. Τζορτζ Σόρος, λέγεται πως καταστάλαξε στην άποψη ότι η δυναµική του δηµόσιου χρέους είναι τόσο ισχυρή ώστε δεν µπορεί παρά να οδηγήσει σε µια καταστροφική χρεοκοπία. Τότε, σύµφωνα µε την ίδια πηγή, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ σκέφτηκε το αυτονόητο: τα κράτη που φθάνουν στο χείλος της χρεοκοπίας απευθύνονται στο ∆ιεθνές Νοµισµατικό Ταµείο (∆ΝΤ). ∆ιαπίστωσε όµως ότι τα κεφάλαια που απαιτούνταν προκειµένου η Ελλάδα να αποφύγει την πτώχευση ήταν πέντε φορές περισσότερα από αυτά που µπορεί να της προσφέρει το ∆ΝΤ. Κατέληξε λοιπόν στο συµπέρασµα ότι η Ελλάδα χρειάζεται µια «διεθνή λύση» και άρχισε να επεξεργάζεται τις πρωτοβουλίες που θα µπορούσε να αναλάβει.

«Το λάθος µας είναι ότι δεν προετοιµάσαµε τον λαό» λέει το ίδιο στέλεχος, «ούτε το κόµµα». Ο κ. Παπανδρέου, παρ’ ότι γνώριζε πως η Ελλάδα οδεύει προς τη χρεοκοπία, υποτίµησε το «εσωτερικό µέτωπο». ∆εν εγκατέλειψε το... όραµα της «πράσινης ανάπτυξης», ούτε κατεύθυνε το οικονοµικό επιτελείο του προς περισσότερο «προσεκτικές» διακηρύξεις. Το καλοκαίρι του 2009 ο λογαριασµός των παροχών είχε φθάσει στα... 30 δισ. ευρώ. Πολλοί βουλευτές παρουσίαζαν το 2009 ως... «νέο ‘81».

Ο κ. Παπανδρέου επέµενε πεισµατικά στην αοριστολογία. Εκτιµούσε [καλά!! αυτος εκανε εκτιμήσεις χαμηλης νοημοσύνης αναξιες λογου!! οι αλλοι τον αφηναν ???] ότι ένας συνδυασµός πράσινης ανάπτυξης, θεσµικών µεταρρυθµίσεων και µιας (εντελώς απροσδιόριστης...) διεθνούς πρωτοβουλίας θα έλυνε το πρόβληµα του χρέους χωρίς να πληγεί ο λαός. Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο η προειδοποίηση του διοικητή της ΤΤΕ κ. Γ. Προβόπουλου ότι το έλλειµµα του 2009 θα κατέληγε σε διψήφιο ποσοστό δεν σήµαινε πολλά πράγµατα για τον εν αναµονή Πρωθυπουργό. Εκείνο το οποίο πίστευε ότι θα πετύχει ήταν να µετακινηθεί η Ελλάδα από την υπερχρέωση στην ευηµερία χωρίς να διανύσει την ενδιάµεση απόσταση! Κατηγορείται όµως ότι, αν είχε λάβει τότε σκληρά µέτρα, θα είχε αποφύγει τα χειρότερα που ακολούθησαν.

|||||||| «Σοσιαλιστική αλλεργία» στα μέτρα

Στο υπουργείο Οικονοµικών δεν είχαν «σοσιαλιστική αλλεργία» στην περιοριστική πολιτική. Ο υπουργός συχνά συγκαλούσε απόρρητες συσκέψεις. «Σκεφθείτε µέτρα σοκ» ζητούσε από τους συνεργάτες του. Πίστευε ότι τα περιοριστικά µέτρα ήταν απαραίτητα για την αποκατάσταση της εµπιστοσύνης των αγορών. Μία από τις πιο ριζοσπαστικές και ριψοκίνδυνες ιδέες που ακούστηκαν σε εκείνες τις συναντήσεις ήταν το «10% “κούρεµα” των καταθέσεων» για τους λογαριασµούς άνω των 100.000 ευρώ. Θα επιβάλλονταν ταυτόχρονα µε το (γαλλικής κοπής) πάγωµα λογαριασµού για τον έλεγχο των φορολογικών στοιχείων σε περίπτωση εντολής αποστολής στο εξωτερικό ποσού που θα υπερέβαινε τις 100.000 ευρώ.

Οι προτάσεις αυτές, όπως και άλλες ανάλογες, απορρίφθηκαν µετ’ επαίνων. Ο κ. Παπακωνσταντίνου δεν είχε το πολιτικό βάρος για να επιβάλει µια διαφορετική πολιτική, ενώ δεν ανέκτησε ποτέ τον έλεγχο των φοροεισπρακτικών µηχανισµών. Ηταν καλός µόνο στο εξωτερικό. Στο εσωτερικό υπηρέτησε τον ελάχιστο κοινό παρονοµαστή, ενώ δεν απέφυγε τις αστοχίες και τις παλινωδίες που ενέτειναν την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα. Τα µέτρα που ανακοινώνονταν ήταν ασπιρίνες, που και αυτές ακόµη προκαλούσαν αντιδράσεις, µε πιο χαρακτηριστική εκείνη του κ. Χρ. Παπουτσή στην πρόταση για πάγωµα των µισθών στο ∆ηµόσιο όσων η καθαρή αµοιβή υπερβαίνει τις 2.000 ευρώ (η οποία επίσης απορρίφθηκε από τον Πρωθυπουργό).

|||||||| Η περικύκλωση του Βερολίνου

Κατά το πρώτο διάστηµα της διακυβέρνησής του ο κ. Παπανδρέου επισκέφθηκε τη Μόσχα και το Παρίσι για να «περικυκλώσει» το Βερολίνο, αφού η κυρία Ανγκελα Μέρκελ, ιδίως µετά τη συµµαχία της µε τους Φιλελευθέρους, αρνούνταν να αποδεχθεί ότι έπρεπε να υπάρξει «ευρωπαϊκή λύση» σε συνεργασία µε το ∆ΝΤ. Ο κ. Παπανδρέου εκτιµούσε ότι, αν πείσει τη Μόσχα και το Παρίσι, θα µπορούσε να «κατακτήσει» το Βερολίνο. Με το µυαλό στη «διεθνή λύση» απέφυγε ευγενικά την πρόταση «γεωπολιτικής σηµασίας» του κ. Βλαντίµιρ Πούτιν για διακρατικό δανεισµό στην Ελλάδα.

Ωσπου να ωριµάσει η «διεθνής λύση» προτιµήθηκε το «φλερτ» µε την Goldman Sachs και την Deutsche Bank. Σύµφωνα µε τραπεζικές πηγές, η ελληνική κυβέρνηση ανέθεσε στις δύο αυτές τράπεζες ταυτόχρονα την εντολή να απευθυνθούν στις αγορές για την εξασφάλιση δανεισµού ύψους 25 δισ. ευρώ (private placement). Ωστόσο η διεθνής πρακτική επιβάλλει ώστε τέτοιες εντολές να δίνονται µόνο σε χρηµατοπιστωτικό ίδρυµα. Στο τέλος του 2009 ο αντιπρόεδρος της Goldman κ. Γκάρι Κον συνάντησε τον κ. Παπανδρέου στο «Πεντελικόν» της Κηφισιάς. Στις αρχές του 2010 ο επικεφαλής της Deutsche Bank κ. Γιόζεφ Ακερµαν επισκέφθηκε το Μέγαρο Μαξίµου. Στις πρωτοβουλίες αυτές εµπλέκονταν πολλοί παράγοντες µε προνοµιακή πρόσβαση στον πυρήνα της εξουσίας. Οι πρωτοβουλίες ναυάγησαν. Οι δύο τράπεζες (και οι σχετικοί µεσάζοντες...) έχασαν σηµαντικές προµήθειες. Και το έλλειµµα εµπιστοσύνης των αγορών απέναντι στην ελληνική κυβέρνηση διευρύνθηκε.

Από το σοκ του Νταβός στην «Οδύσσεια» του Καστελόριζου

Ο κ. Παπανδρέου διατηρούσε µυστική επικοινωνία µε τον κ. Ντοµινίκ Στρος-Καν αναζητώντας µια φόρµουλα επέµβασης του ∆ΝΤ στην Ευρώπη. Στην οικογένεια Παπανδρέου το Ταµείο αντιµετωπίζεται ως Οργανισµός µε θετική συµβολή στον κόσµο. Ο αδελφός του Πρωθυπουργού κ. Νίκος Παπανδρέου, ο οποίος συµµετέχει αποφασιστικά (αν και πάντοτε παρασκηνιακά) στη διακυβέρνηση της χώρας, ήταν θιασώτης της προσφυγής στο Ταµείο. Οι Παπανδρέου πίστευαν στην εφαρµογή στην Ελλάδα ενός προηγµένου «διεθνούς» µοντέλου διακυβέρνησης[!!!!].  Είχαν υποτιµήσει ότι το ∆ΝΤ σηµαίνει υποτέλεια.

|||||||| Καφές με τον Νετανιάχου

Ενώ η πρωθυπουργική σκέψη βρισκόταν στην Ουάσιγκτον, έδρα του ∆ΝΤ, η Μόσχα έφερε την Ελλάδα πιο κοντά στο... Τελ Αβίβ. Στο καφέ «Πούσκιν» της ρωσικής πρωτεύουσας έγινε η πρώτη µυστική συνάντηση του κ. Παπανδρέου µε τον πρωθυπουργό του Ισραήλ κ. Βενιαµίν Νετανιάχου. Η Ελλάδα θα παρείχε στο Ισραήλ τη συµµαχία και τη δίοδο που χρειαζόταν για να προωθήσει στην Ευρώπη το αέριο από το κοίτασµα «Λεβιάθαν». Το ενεργειακό «άνοιγµα στο Ισραήλ» (το οποίο δεν µπορεί να αποδώσει παρά µόνο σε... 5-10 χρόνια) θεωρούνταν κύρια συνιστώσα της στρατηγικής αποφυγής της χρεοκοπίας(!). ∆εν είναι ανεξήγητο λοιπόν που ο καιρός περνούσε και η κυβέρνηση λάµβανε µέτρα µηδαµινής απόδοσης, η στελέχωση του κράτους γινόταν µέσω του open.gov (εκτός και αν επενέβαινε ο κ. Νίκος Παπανδρέου για να προωθήσει πρόσωπα της επιρροής του σε θέσεις«κλειδιά») και οι υπουργοί βρίσκονταν σε µόνιµη σύγχυση στρατηγικής και αρµοδιοτήτων.

Το πραγµατικό σοκ για τον Πρωθυπουργό ήλθε στο Νταβός στο τέλος Ιανουαρίου του 2010. «Με πλησίασε ο ούγγρος πρωθυπουργός για να µου πει να λάβουµε µέτρα» είπε ο κ. Παπανδρέου στο Υπουργικό Συµβούλιο που συγκάλεσε αµέσως µετά την επιστροφή του. «Τα πράγµατα είναι διαφορετικά από αυτά που ήταν πριν από έναν µήνα» συµπλήρωσε ο κ. Παπακωνσταντίνου. Ο σοσιαλδηµοκράτης ούγγρος πρωθυπουργός κ. Φέρεντς Γκιουρτσάνι είχε νωπή την εµπειρία του ∆ΝΤ και ήταν πρόθυµος να τη µοιραστεί µε τον κ. Παπανδρέου. Λίγο καιρό µετά θα γνώριζε τη συντριβή στις εκλογές από τη ∆εξιά. Μετά το Νταβός στην ελληνική κυβέρνηση επικρατούσε ατµόσφαιρα Επιταφίου. ∆ιαπίστωσαν ότι «έχασαν» τον χρόνο. Κάπως έτσι έχασαν και τις τράπεζες. «Για καιρό πίστευαν ότι οι προειδοποιήσεις των τραπεζιτών αφορούσαν µόνο τα συµφέροντα των τραπεζών» λένε τραπεζικοί κύκλοι. Αντιλήφθηκαν πολύ αργά ότι ο αποκλεισµός του κράτους από τις αγορές συνοδεύεται από αντίστοιχο αποκλεισµό των τραπεζών, µε αποτέλεσµα την αναστολή του δανεισµού σε ιδιώτες και επιχειρήσεις που επιβραδύνει την οικονοµική δραστηριότητα, εξαπλώνει τα φαινόµενα φτώχειας και αυξάνει την ανεργία.

|||||||| Η εποχή του μνημονίου

Ο ευρωπαϊκός Μηχανισµός που παρουσιάστηκε την 25η Μαρτίου, αντί για «περίστροφο στο τραπέζι» που θα απέτρεπε τις αγορές από την επίθεση στην Ελλάδα, αποδείχθηκε «δίνη» που τράβηξε τη χώρα εντός της. Γιατί οι αγορές να δανείσουν ένα κράτος, όταν µπορούν να δανείσουν µε µεγαλύτερη ασφάλεια τον Μηχανισµό που θα δανείσει το κράτος αυτό; Μέσα στον Απρίλιο του 2010 τα spreads εκτινάχθηκαν. Την Παρασκευή 23 Απριλίου υπήρχε προγραµµατισµένη επίσκεψη του Πρωθυπουργού στο Καστελόριζο για θέµατα... περιφερειακής ανάπτυξης. Την Τετάρτη και την Πέµπτη τα τηλέφωνα χτυπούσαν ασταµάτητα στο Μέγαρο Μαξίµου και στο υπουργείο Οικονοµικών. Επικεφαλής των κυβερνήσεων και υπουργοί Οικονοµικών µεγάλων κρατών τηλεφωνούσαν στον κ. Παπανδρέου και στον κ. Παπακωνσταντίνου. Ζητούσαν επιτακτικά να προσφύγει η Ελλάδα στον Μηχανισµό γιατί η κρίση εµπιστοσύνης µεταδιδόταν στις αγορές διακινδυνεύοντας το µέλλον των δικών τους χωρών.

«Θα ακυρώσουµε το ταξίδι στο Καστελόριζο;» ρώτησαν τον κ. Παπανδρέου οι συνεργάτες του. «Γιατί να το ακυρώσουµε; Η ζωή συνεχίζεται» απάντησε. «Θα κάνω το διάγγελµα από το Καστελόριζο» . Οι περιστάσεις επέβαλλαν µοβ γραβάτα. Μέσα σε ένα σουρεαλιστικό σκηνικό, µε µια βαρκούλα να αρµενίζει στο γραφικό λιµανάκι, ο Πρωθυπουργός επιστράτευσε µεταφορές από την «Οδύσσεια». ∆εν έκανε λάθος. Η οδύσσεια είχε ήδη αρχίσει για την Ελλάδα και ο ίδιος το γνώριζε. Γι’ αυτό απέφυγε να υπογράψει το µνηµόνιο. Ηθελε να αποφύγει την οδύσσεια µιας συµφωνίας που θα µπορούσε να τον καταδιώκει για πάντα. Το νέο... «συµβόλαιο µε τον Λαό» ανέλαβε να υπογράψει µόνος του ο κ. Παπακωνσταντίνου. Ισως ο µοναδικός υπουργός που πίστεψε πραγµατικά ότι το µνηµόνιο µπορεί να σώσει την Ελλάδα...

 «Ηµασταν σαν τις πόρνες µετά την πρώτη τους φορά» εξοµολογείται µιλώντας στο «Βήµα της Κυριακής» κορυφαίο στέλεχος της κυβέρνησης όταν αναφέρεται στην ψυχολογική κατάσταση των µελών του Υπουργικού Συµβουλίου την ηµέρα της συνεδρίασης για την επικύρωση του µνηµονίου στις 5 Μαΐου 2010. «Κοιτάζαµε ο ένας τον άλλον και ήµασταν όλοι χλωµοί» λέει. «Αισθανόµασταν µεγάλη ντροπή, αφού δεν µπορούσαµε να πιστέψουµε ότι εµείς, το ΠΑΣΟΚ, οδηγήσαµε την Ελλάδα στο ∆ΝΤ και τεµαχίσαµε µισθούς και συντάξεις». Και καταλήγει: «Από τότε έχουµε εκπορνευτεί πλήρως. Εχουµε κάνει τα ίδια πράγµατα πολλές φορές χωρίς να αισθανόµαστε ίχνος ντροπής». Σχεδόν όλοι οι πολιτικοί του ΠαΣΟΚ παραδέχονται στις ιδιωτικές συζητήσεις τους ότι το µνηµόνιο, όσο και αν προβλέπει ορισµένες απαραίτητες µεταρρυθµίσεις, σηµαίνει ταυτόχρονα την καταδίκη της οικονοµίας σε παρατεταµένη ύφεση και την υποθήκευση της χώρας στους δανειστές της. Αναγνωρίζουν όµως ταυτόχρονα ότι ήταν η έσχατη επιλογή για την αποφυγή της πτώχευσης και τη διάσωση των καταθέσεων και των συντάξεων, αφού η κυβέρνηση είχε αποτύχει στην εφαρµογή όλων των προηγούµενων λύσεων.

«Το µνηµόνιο συντάχθηκε στο πόδι από εµάς και την τρόικα» παραδέχεται υψηλόβαθµο κυβερνητικό στέλεχος που συµµετείχε στη (µόνον κατ’ όνοµα...) διαπραγµάτευση. «Πρόκειται για διαπραγµάτευση άρπα κόλλα» λέει. «∆εν είχαµε ιδέα τι γράφαµε και σε ανάλογη και µεγαλύτερη σύγχυση βρίσκονταν οι εµπειρογνώµονες της τρόικας, οι οποίοι εργάζονταν υπό την ασφυκτική πίεση της Επιτροπής και του Ταµείου». Σύµφωνα µε συγκλίνουσες µαρτυρίες, δεν είχε γίνει η παραµικρή προετοιµασία και απλώς την τελευταία στιγµή αποµονώνονταν τµήµατα από παλαιότερα µνηµόνια του ∆ΝΤ µε την Τουρκία, το Μεξικό ή την Ουγγαρία και προσαρµόζονταν βιαστικά για να συνθέσουν το ελληνικό µνηµόνιο. «Είναι µια κακή συρραφή, ένα “µνηµόνιο-Φρανκενστάιν”» λέει υπουργός, ο οποίος οµολογεί ότι είχε στη διάθεσή του λιγότερες από τρεις ώρες για να διαβάσει, να κατανοήσει, να αξιολογήσει και να εγκρίνει το τµήµα της συµφωνίας που αφορούσε τις δεσµεύσεις του υπουργείου του για τα επόµενα τέσσερα χρόνια!

|||||||| Η Αλέκα διασώζει το Κοινοβούλιο

Μόνο τα δύο πρώτα κεφάλαια του µνηµονίου είναι αµιγώς «ελληνικά». Πρόκειται για τη «νοµική εισαγωγή» την οποία συνέταξαν οι καθηγητές κκ. Ευ. Βενιζέλος και Χ. Παµπούκης σε ένα γραφείο του πέµπτου ορόφου στο επί της λεωφόρου Μεσογείων υπουργείο Περιβάλλοντος. Σε αυτό το ηλικίας µόλις 10 ετών κτίριο, µε τον αρχιτεκτονικό σχεδιασµό που αποπνέει την... αισιοδοξία της ένταξης στην ΟΝΕ, πολλά κυβερνητικά στελέχη βρήκαν κρησφύγετο εκείνη την ηµέρα. Το κέντρο της Αθήνας ήταν απροσπέλαστο λόγω των δακρυγόνων και των επεισοδίων που κατέληξαν το ίδιο απόγευµα στη δολοφονία τριών νέων ανθρώπων στο υποκατάστηµα της Marfin στην οδό Σταδίου.

«Θα γίνουµε Αργεντινή. Θα µπουν µέσα και θα µας σκοτώσουν» φώναξε ο κ. Θ. Πάγκαλος όταν πληροφορήθηκε τον θάνατο των τριών υπαλλήλων. Βρισκόταν στη Βουλή και δίπλα του οι βουλευτές που τον άκουσαν πάγωσαν, πιστεύοντας ότι ο όχλος θα εισβάλει και θα τους λιντσάρει. Είχαν υπολογίσει χωρίς την... κυρία Αλέκα Παπαρήγα! Η γενική γραµµατέας του ΚΚΕ, µονίµως καχύποπτη και προνοητική, είχε δώσει αυστηρές εντολές στην οµάδα περιφρούρησης του ΠΑΜΕ. Οι γεροδεµένοι κοµµουνιστές, αντί να καταλάβουν τα (πρώην) Ανάκτορα, υπάκουσαν και τα προφύλαξαν εµποδίζοντας τον «συνασπισµό» ακροαριστερών και παρακρατικών να σπάσουν τον αστυνοµικό κλοιό από την πλευρά του Μνηµείου του Αγνωστου Στρατιώτη. Για µία ακόµη φορά το ΚΚΕ έσωσε την αστική δηµοκρατία...[ΤΟ ΚΚΕ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ --ΛΑΒΕΤΕ ΤΟ ΣΟΒΑΡΩΣ ΥΠ'ΟΨΙΝ -- ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ "ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ" ΚΑΙ ΚΑΝΕΙ Ο,ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΑΚΥΡΩΝΕΙ ΚΑΘΕ ΓΝΗΣΙΑ ΛΑΪΚΗ ΖΥΜΩΣΗ !!!]

|||||||| «Ο Γιώργος μετάνιωσε»

«Ο Πρωθυπουργός µετάνιωσε που δεν επέµεινε στην ψήφιση του µνηµονίου από 180 βουλευτές» τονίζει υπουργός. Ηταν µια πρόταση των κκ. Βενιζέλου και Παµπούκη, µε την οποία διαφώνησαν τα υπόλοιπα µέλη του Υπουργικού Συµβουλίου. Ο κ. Παπανδρέου µετάνιωσε που δεν την υιοθέτησε, γιατί µε αυτόν τον τρόπο, αν δεν συναινούσε η Ν∆, θα µπορούσε να οδηγήσει σε προκήρυξη πρόωρων εκλογών. Σύµφωνα µε συγκλίνουσες πληροφορίες, ο κ. Παπανδρέου εκτιµά ότι το µνηµόνιο δεν µπορεί να εκτελεστεί από µονοκοµµατική κυβέρνηση. ∆εν είναι αυτό που περίµενε όταν υπολόγιζε σε µια «διεθνή λύση».

Οι πρωτοφανείς πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες δοκιµάζουν την ψυχολογική αντοχή του, κάτι που γνωρίζουν οι στενοί συνεργάτες του. Αισθάνεται παγιδευµένος στην εξουσία. Πολλές φορές οι άνθρωποι της ασφάλειάς του τον αποτρέπουν να εµφανίζεται δηµόσια, κάτι που ο ίδιος θεωρεί αδιανόητο να συµβαίνει. Σκέφτηκε πολύ να προκηρύξει πρόωρες εκλογές ταυτόχρονα µε τις δηµοτικές εκλογές του Νοεµβρίου του 2010, αλλά και πάλι δίστασε, εξαιτίας των ασφυκτικών χρονικών περιορισµών για τις εκταµιεύσεις των δόσεων.

Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΣΟΙΜΠΛΕ

|||||||| Μπούµερανγκ ο εκβιασµός της δραχµής

«Ούτε ο Παπανδρέου ούτε κανένας από εµάς πιστεύει στο µνηµόνιο» λέει υπουργός. «Θα θυµίσω ότι το Μεσοπρόθεσµο ήλθε προς συζήτηση στο Υπουργικό Συµβούλιο πέµπτο στη σειρά µετά το νοµοσχέδιο για τα ζώα συντροφιάς. Ολόκληρη η κυβέρνηση βρίσκεται σε άρνηση». Η «άρνηση» οδήγησε σε έναν... εκβιασµό µε τη δραχµή. Την Παρασκευή 6 Μαΐου 2011 ο κ. Παπακωνσταντίνου µετέβη στο Λουξεµβούργο για µυστική συνάντηση µε ορισµένους ισχυρούς υπουργούς Οικονοµικών της ευρωζώνης υπό τον επικεφαλής του Eurogroup κ. Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ.

Σύµφωνα µε την επικρατέστερη εκδοχή, αιτία της συνάντησης ήταν ότι ο κ. Παπανδρέου είχε υπαινιχθεί σε συζήτησή του µε γερµανούς αξιωµατούχους λίγες ηµέρες νωρίτερα ότι η πολιτική του µνηµονίου και η γερµανική αυστηρότητα στην εφαρµογή της θα µπορούσαν να εξωθήσουν την Ελλάδα στην επιστροφή στη δραχµή. Η έµµεση αυτή απειλή εκνεύρισε τους Γερµανούς. Λέγεται ότι ο ίδιος ο κ. Βόλφγκανγκ Σόιµπλε διέρρευσε την πληροφορία στο περιοδικό «Der Sπegel», το οποίο την ανάρτησε στην ηλεκτρονική του έκδοση το απόγευµα εκείνης της Παρασκευής, όταν οι τράπεζες της ευρωζώνης είχαν κλείσει, προκειµένου να σύρει την ελληνική κυβέρνηση σε άτακτη υποχώρηση. Παρά την αναστάτωση που προκλήθηκε στην Αθήνα, ο κ. Παπανδρέου καθυστέρησε επί δύο ώρες(!) να επιτρέψει στον τότε εκπρόσωπο κ. Γ. Πεταλωτή να εκδώσει µια υποτυπώδη διάψευση. Ηθελε πρώτα να µάθει για την αντίδραση των εταίρων στο «ελληνικό τελεσίγραφο». Η αντίδραση δεν ήταν ευγενική. Ο κ. Παπακωνσταντίνου δέχθηκε επίθεση από τον κ. Γιούνκερ και τον κ. Σόιµπλε, ενώ ο κ. Ζαν-Κλοντ Τρισέ αποχώρησε από τη συνάντηση µέσα σε λίγα λεπτά. Ο «ελληνικός εκβιασµός» κατέρρευσε, αλλά ενέπνευσε τον κ. Σόιµπλε να επεξεργαστεί το γνωστό «σχέδιο Β», που είναι µια «ευρωζώνη χωρίς την Ελλάδα». Παρ’ όλα αυτά, τα ελληνικά αιτήµατα για ένα νέο πρόγραµµα στήριξης µε µείωση των επιτοκίων και επέκταση του χρόνου αποπληρωµής των δανείων έγιναν δεκτά. Το αντάλλαγµα ήταν η εµβάθυνση της «εσωτερικής υποτίµησης» (τιµών και απολαβών) µε ένα Μεσοπρόθεσµο Πρόγραµµα που παραλίγο να οδηγήσει στην πτώση της κυβέρνησης.

|||||||| Το τηλεφώνημα του Νίκου

Το πρωί της 15ης Ιουνίου, ηµέρα κατάθεσης του Μεσοπρόθεσµου στο Κοινοβούλιο, το πρωθυπουργικό αυτοκίνητο κατευθυνόταν στο Μέγαρο Μαξίµου όταν συγκεντρωµένοι πολίτες το υποδέχθηκαν µε αβγά. Για τον κ. Παπανδρέου η εµπειρία ήταν καθοριστική. Πληγώθηκε προσωπικά. Εκτίµησε ότι η επίθεση ήταν ένα αδιάψευστο σηµάδι αποσταθεροποίησης, µε δεδοµένο ότι την ίδια ώρα τα επεισόδια κλιµακώνονταν στο Σύνταγµα. Φθάνοντας στο γραφείο του τηλεφώνησε στον κ. Αντ. Σαµαρά. «Η χώρα διαλύεται. Πρέπει να κάνουµε κυβέρνηση συνεργασίας» πρότεινε. «Με τρίτο πρόσωπο πρωθυπουργό» απάντησε ο αρχηγός της Νέας ∆ηµοκρατίας. «∆εν έχω πρόβληµα» απάντησε ο κ. Παπανδρέου µε έντονη φόρτιση στη φωνή του. «∆εν θα γίνω εµπόδιο στη διάσωση της χώρας µου». Στη Νέα ∆ηµοκρατία η ψυχρολουσία ήταν απόλυτη. ∆εν ήθελαν αυτή την εξέλιξη, ούτε ήταν έτοιµοι να κυβερνήσουν. Αφησαν να διαρρεύσει η είδηση για να προκαλέσουν τις προβλεπόµενες αντιδράσεις που θα την ακύρωναν.

Οι συνεργάτες του Πρωθυπουργού ειδοποίησαν τον κ. Νίκο Παπανδρέου, ο οποίος έσπευσε στο Μαξίµου και µίλησε µε τον αδελφό του. Για κάποια ώρα έµειναν οι δυο τους. Ουδείς έµαθε τι είπαν. Οι γνωρίζοντες επιµένουν ότι είναι ταυτισµένοι πολιτικά και πάντοτε ενεργούν σε συνεννόηση. Σύµφωνα µε ορισµένες πηγές, ο δευτερότοκος γιος του Ανδρέα µίλησε και ο ίδιος µε τον κ. Σαµαρά, τον οποίο γνωρίζει προσωπικά λόγω της φιλίας του αρχηγού της Ν∆ µε τον Πρωθυπουργό. «Αν κάνετε κυβέρνηση συνεργασίας θα την πληρώσετε και οι δύο» λέγεται ότι του είπε. Η συγκεκριµένη πληροφορία ωστόσο δεν επιβεβαιώνεται επισήµως.

|||||||| Το «διστακτικό πραξικόπημα» Βενιζέλου

Την ώρα που στο Μέγαρο Μαξίµου κυριαρχούσε το δράµα ενός υπό παραίτηση Πρωθυπουργού στο υπουργείο Εθνικής Αµυνας βρισκόταν σε εξέλιξη το... «διστακτικό πραξικόπηµα» του κ. Βενιζέλου. Ηδη από την Τρίτη 14 Ιουνίου όσοι επισκέφθηκαν τον υπουργό Εθνικής Αµυνας αποκόµισαν την εντύπωση ότι... βρισκόταν στα πρόθυρα της παραίτησης. Επισκέπτης βουλευτής έφυγε µε την αίσθηση ότι οι γραµµατείς συγκέντρωναν τους υπουργικούς φακέλους. Ο ίδιος ο κ. Βενιζέλος υπαινισσόταν στις συζητήσεις του ότι θα µπορούσε ακόµη και να παραιτηθεί. ∆εν έλεγε βεβαίως τη λέξη «παραίτηση». «Πες µου εσύ, τι να κάνω;» ρωτούσε µε νόηµα. Η στάση του αυτή «ενέπνεε» βουλευτές, όπως είναι οι κκ. Π. Κουκουλόπουλος, Κ. Σπηλιόπουλος, Ν. Σαλαγιάννης και ∆. Λιντζέρης, οι οποίοι καλλιεργούσαν στη Βουλή κλίµα ανατροπής της κυβέρνησης. Η «επαναστατική ατµόσφαιρα» λέγεται ότι επηρέασε και τον κ. Γ. Φλωρίδη, ο οποίος αποφάσισε να παραιτηθεί ανεξάρτητα από τις επιλογές της «βενιζελικής πτέρυγας». Την εποµένη της αποτυχίας του κ. Παπανδρέου να σχηµατίσει κυβέρνηση µε τον κ. Σαµαρά βουλευτές προσκείµενοι στον Πρωθυπουργό πήραν εντολή να στηθούν µπροστά στις κάµερες και να επικαλεστούν το φάντασµα της Αποστασίας για να αντιµετωπιστεί η «επίθεση των βενιζελικών». Το 46χρονο φάντασµα για µία ακόµη φορά υπηρέτησε την οικογένεια Παπανδρέου. Παράλληλα ο κ. Παπανδρέου προχώρησε σε ανασχηµατισµό και στις 4 τα ξηµερώµατα της 17ης Ιουνίου ανέθεσε στον κ. Βενιζέλο την ευθύνη της Οικονοµίας, αφού (για δεύτερη φορά σε δύο χρόνια) αρνήθηκε το υπουργείο Οικονοµικών ο κ. Λ. Παπαδήµος. «Το πρωί αποστάτης, το βράδυ αντιπρόεδρος» σχολίασε ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ.

|||||||| Αντ’ αυτού... Οικονόμου

Ο κ. Βενιζέλος έλαβε τη νυχτερινή πρωθυπουργική διαβεβαίωση ότι θα έχει ως αναπληρωτή υπουργό τον πρόεδρο της Εθνικής Τράπεζας κ. Β. Ράπανο . Αντ’ αυτού «απέκτησε» τον κ. Παντελή Οικονόµου, ο οποίος µόλις αποδέχθηκε το αξίωµα αφαίρεσε τις οµιλίες του από την ιστοσελίδα του. Σε όλες ανεξαιρέτως ήταν λάβρος κατά του µνηµονίου. Το... κλου ήταν ότι ο κ. Βενιζέλος απαίτησε από τον Πρωθυπουργό την αποκαθήλωση του κ. Θ. Πάγκαλου. Ηθελε να είναι ο µοναδικός αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Ο Πρωθυπουργός εφηύρε µια «σολοµώντεια λύση»: σχηµάτισε Κυβερνητική Επιτροπή στην οποία δεν µετέχει ο κ. Πάγκαλος. Ετσι ο κ. Βενιζέλος αναδείχθηκε «πρώτος αντιπρόεδρος». Χάρη στο ειδικό βάρος, στη µεγάλη δηµοτικότητα και στη ρητορική δεινότητα που τον διακρίνει, «πέρασε» το Μεσοπρόθεσµο από το Κοινοβούλιο, έστω και αν αυτό εν µέρει οφείλεται στο γεγονός ότι «µάζεψε» τους διαφωνούντες βουλευτές που ο ίδιος ελέγχει.

ΟΙ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΥ

«Ξέρω ότι ο Βαγγέλης θέλει εκλογές»

Ο «πρώτος αντιπρόεδρος» αποδέχθηκε το υπουργείο Οικονοµικών διότι υπολόγιζε ότι ο Πρωθυπουργός θα αναγκαζόταν να προκηρύξει «εκλογές λύτρωσης» τις οποίες το ΠΑΣΟΚ θα έχανε και ο ίδιος θα αντικαθιστούσε τον κ. Παπανδρέου στην ηγεσία. «Ξέρω ότι ο Βαγγέλης θέλει εκλογές, αλλά δεν θα του κάνω τη χάρη» φέρεται να είπε ο κ. Παπανδρέου σε συνεργάτη του στο µέσον του καλοκαιριού. Οι περισσότεροι υπουργοί στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις τους κατηγορούν τον κ. Βενιζέλο ότι περιµένοντας τις εκλογές ανέστειλε την υλοποίηση των δεσµεύσεων του Μεσοπροθέσµου. ∆εν είναι όµως βέβαιοι ότι δεν θα τον έχουν στο µέλλον αρχηγό, γι’ αυτό είναι προσεκτικοί στις δηµόσιες τοποθετήσεις τους. Οταν η τρόικα απαίτησε στις 2 Σεπτεµβρίου την άµεση προώθηση των µέτρων, ο κ. Βενιζέλος διέκοψε απροσδόκητα τις διαπραγµατεύσεις. Οι επικεφαλής αποχώρησαν από την Αθήνα µέσα σε λίγες ώρες.

Το «εµπάργκο της τρόικας» στην Ελλάδα διήρκεσε 27 ηµέρες. Η ουδόλως «προσυµφωνηµένη» καθυστέρηση της έκτης δόσης, για την οποία ευθύνεται σχεδόν αποκλειστικά ο υπουργός Οικονοµικών, έχει φέρει το κράτος στο όριο της εσωτερικής στάσης πληρωµών. Ανώτατες ευρωπαϊκές πηγές δηλώνουν ότι η απόκλιση από τα συµφωνηθέντα ανέτρεψε τη γενναιόδωρη για την Ελλάδα συµφωνία της 21ης Ιουλίου. Νέα διαπραγµάτευση, µε αβέβαιο και (το πιθανότερο) δυσµενέστερο αποτέλεσµα βρίσκεται σε εξέλιξη. Η Ελλάδα, όπως βεβαιώνουν έλληνες και ξένοι αξιωµατούχοι, έχει «εξοστρακιστεί» από αυτήν. ∆ύο χρόνια µετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ, η οικονοµική κατάσταση επιδεινώνεται, οι αυτοσχεδιασµοί συνεχίζονται και η αβεβαιότητα εξακολουθεί να εντείνεται...

43 ΝΕΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ 43 ΝΕΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

ΤΟΥ  http://hercolano2.blogspot.com/

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΝ-Χρ. Γιανναρας-Aνταρσία της ποιότητας

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Aνταρσία της ποιότητας

Tου Χρηστου Γιανναρα

Mε το ανθρώπινο υλικό που διαθέτουν τα δύο κόμματα εξουσίας, η συντελεσμένη καταστροφή της χώρας είναι αδύνατο να μην εξελιχθεί σε ιστορική τραγωδία. Kαι εντελώς αδύνατο να στοιχειοθετηθεί προοπτική ανάκαμψης.

Δεκαεφτά μήνες τώρα περιφρονείται βάναυσα η στοιχειώδης λογική: Δεν είναι δυνατό οι αυτουργοί της καταστροφής να διαχειρίζονται τη σωτηρία μας από τις εφιαλτικές συνέπειες των εγκλημάτων τους. Bασικό αίτιο της συντελεσμένης καταστροφής δεν είναι το κοινωνικό κράτος που το αφανίζουν, είναι το κομματικό, πελατειακό κράτος που δεν διανοούνται, οι αχρείοι, να το θίξουν έστω κατ’ ελάχιστο. Eίναι σκέτη παράνοια να περιμένουμε από τους φαύλους να πατάξουν τη φαυλότητα, από τους αποδεδειγμένα σπιθαμιαίους και ιδιοτελείς να συνεγείρουν την κοινωνία σε τιτάνιο άθλημα δημιουργικού μόχθου και αυταπάρνησης.

 

Σε δεκαεφτά ολόκληρους μήνες, από τους διακόσιους τριάντα εννέα βουλευτές κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης, δεν βρέθηκαν ούτε δέκα να λογαριάσουν την κοινωνία και την πατρίδα πριν από το κόμμα, πριν από την αρρωστημένη εξουσιολαγνεία τους. Aς ήταν έστω δέκα με ασυμβίβαστη ανιδιοτέλεια, στοιχειώδη νοημοσύνη και πατριωτισμό. Tόσον πατριωτισμό που να μην αντέχει την ντροπή, τη διεθνή διαπόμπευση του ελληνικού ονόματος κάθε μέρα. Kαι τόση νοημοσύνη που να αντιλαμβάνεται τι αντιπροσωπεύει το άδειο βλέμμα του πρωθυπουργού, γιατί τον κατέδωσε ο Στρος-Kαν σαν εντεταλμένο να οδηγήσει την Eλλάδα στο ΔNT, γιατί τόση η μικρόνοια και ευτέλεια των κειμένων που τον βάζουν να εκφωνεί. Aς υπήρχαν έστω δέκα βουλευτές που να καταλαβαίνουν τη σπαραχτική μετριότητα του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τη μικρομπακαλική του ατολμία να βάλει νυστέρι στο σάπιο κόμμα του.

Aρκούσαν δέκα βουλευτές για να πετύχουν το καίριο: Nα εξαναγκάσουν τις ηγεσίες τους σε απόσυρση από την πολιτική σκηνή. Nα συμφωνήσουν τα δύο κόμματα για τον σχηματισμό υπηρεσιακής κυβέρνησης από δοκιμασμένους, ταλαντούχους διαχειριστές της οικονομίας, της οργάνωσης, της διπλωματίας. Mε περιορισμένους στόχους: Nα διαχειριστεί ευφυώς τη χρεοκοπία.

Nα κατεδαφίσει μεθοδικά - θεσμικά το πελατειακό κράτος της κομματικής φαυλότητας. Nα πατάξει και διαλύσει, συνεπής στους όρους που θέτει το Σύνταγμα, όποια κόμματα με αυτάρεσκες δημόσιες διακηρύξεις και χρήση απροκάλυπτης βίας αρνούνται να τηρήσουν τους νόμους τους κράτους. Nα συγκαλέσει η υπηρεσιακή κυβέρνηση συντακτική εθνοσυνέλευση, για να αποκτήσει Σύνταγμα δημοκρατικού πολιτεύματος η χώρα.

Στη γερμανική κατοχή υπήρξαν τίμιοι Ελληνες πατριώτες που αντιστάθηκαν (ασυμβίβαστοι με τη δολιότητα των μανιακών του ολοκληρωτισμού), το ίδιο και στη χούντα. Διακινδύνευσαν, βασανίστηκαν, θυσιάστηκαν.

Σήμερα η Eλλάδα ατιμάζεται, εξανδραποδίζεται, καταδικάζεται να μείνει στο περιθώριο για δεκαετίες. Kαι δεν υπάρχουν ούτε δέκα πατριώτες στη Bουλή να αντιταχθούν στην ντροπή και στον εξευτελισμό που σαρκώνουν οι κομματικές ηγεσίες.

Δυο διευκρινίσεις: 

Γιατί όλη η ευθύνη αποκλειστικά και μόνο στους βουλευτές, γιατί απαλλάσσουμε τους πολίτες από το χρέος να υπερασπίσουν τα μέγιστα και τα τίμια του ατομικού και συλλογικού βίου; Διότι, απλούστατα, δεν υπάρχουν τρόποι και πρακτικές να αντιδράσει ο πολίτης σήμερα. Aν κατέβει στους δρόμους, θα τον καπελώσει το ΠAME, θα βρεθεί να «μάχεται» για τα εξωφρενικά συμφέροντα των πιο αδίστακτων συντεχνιών της φαυλότητας – όπως τα ανυποψίαστα σκολιαρόπαιδα των «καταλήψεων». Δεν υπάρχει άλλη ραχοκοκαλιά να συναρθρώσει την οργή των πολιτών, να τη συντονίσει σε γόνιμους στόχους, σε καρποφόρες ανατροπές. Oι «αγανακτισμένοι» πνίγηκαν στα ρηχά νερά του ερασιτεχνισμού, της φτηνιάρικης πολυαρχίας, της συναισθηματικής εκτόνωσης. Kάτι ανάλογο και η «Σπίθα» του Mίκη. H κομματοκρατία εξασφάλισε μεθοδικά, τριάντα χρόνια τώρα, την αδράνεια της εξηλιθιωμένης μάζας. Σήμερα ακόμα, ενώ η χώρα ρημάζει, η πασοκική (συνεπέστατα σοσιαλιστική) EPT πληρώνει 24 εκατομμύρια ευρώ για δικαιώματα μετάδοσης ποδοσφαιρικών αγώνων!

H δεύτερη διευκρίνιση: Ποιος εγγυάται ότι τα πρόσωπα στα οποία θα συμφωνήσουν τα δύο κόμματα εξουσίας, προκειμένου να σχηματιστεί «κυβέρνηση προσωπικοτήτων», δεν θα είναι οι γνωστοί μαϊντανοί παρακεντέδες κάθε εξουσίας; Πώς είναι δυνατό κόμματα που ανέχονται στους κόλπους τους τόση σαπίλα και τόσον κρετινισμό, να διακρίνουν και αξιολογήσουν την έκτακτη ανθρώπινη ποιότητα – να την επιστρατεύσουν σε «κυβέρνηση σωτηρίας»; Ποιος φαύλος ή ποιος μικρονοϊκός παραχώρησε ποτέ τη θέση του στον ανιδιοτελή και ταλαντούχο; Eδώ ακριβώς παρεμβάλλεται η ανάγκη για δέκα τίμιους αντιστασιακούς πατριώτες μέσα στη Bουλή. Που δεν θα διστάσουν να ελέγξουν με την ψήφο τους την ποιότητα όσων ανθρώπων προταθούν για την κυβέρνηση σωτηρίας. Aυτή τη φορά να μπει ο πήχυς, πραγματικά, πολύ ψηλά. Mια - δυο εφημερίδες, με εγκυρότητα αμεροληψίας, μπορούν να συμβάλουν στον αδυσώπητο έλεγχο. Eίναι θέμα, σχεδόν, ζωής ή θανάτου για τον ελλαδικό Eλληνισμό.

Σε τέτοιες ώρες το κύρος ανθρώπων και θεσμών μπορεί να είναι πολύ πιο αποτελεσματικό από τις συμβατικές εξουσιαστικές προνομίες. Aν η Προεδρία της Δημοκρατίας τολμούσε να διακινδυνεύσει πρωτοβουλίες διακονίας των κριτηρίων για την επιστράτευση της ποιότητας. Aν οι Eνοπλες Δυνάμεις δεν είχαν απεμπολήσει τις συνταγματικές κοινωνικές τους ευθύνες και δεν είχαν δραματικά υπαλληλοποιηθεί. Aν έσωζε βεβαιωμένη στην κοινή συνείδηση αφιλοχρηματία το Δικαστικό Σώμα.

Aν η Eκκλησία δεν ήταν ηθικολογική φιοριτούρα του δημόσιου βίου. Tότε η ανάδυση στο φως της ανθρώπινης ποιότητας που ακόμα διασώζει, ναι, η ελληνική κοινωνία, θα ήταν ευκολότερη.

Tώρα μοναδική μας ελπίδα είναι να βρεθούν δέκα πατριώτες Eλληνες μέσα στη Bουλή, αποφασισμένοι για όλα.

Tην καταστροφή την αντέξαμε αρκετές φορές: το ’97, το ’22, το ’46 - 49. Tην ντροπή δεν αντέχουμε, τον εξευτελισμό. Γι’ αυτό και δεν υπάρχει συχώρεση για τα σπιθαμιαία, ιδιοτελή ανθρωπάρια που κυβερνάνε την Eλλάδα σήμερα.

Πολύτιμοι άνθρωποι

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Πολύτιμοι άνθρωποι

Tου Αλεξη Παπαχελα

Ενα κράτος πρέπει να έχει έναν ζωτικό πυρήνα εργαζομένων οι οποίοι πληρώνονται καλά και νιώθουν ότι προστατεύονται σε δύσκολες στιγμές. Μιλάμε για τους ανθρώπους που ξενυχτάνε στα νοσοκομεία κάνοντας εφημερίες σε σκληρές συνθήκες, τους αστυνομικούς που προστατεύουν τους πολίτες και τη δημόσια περιουσία, τους στρατιωτικούς που πραγματικά παράγουν έργο και φυλάνε Θερμοπύλες είτε βρέχει είτε χιονίζει στα σύνορα ή σε ένα απομακρυσμένο νησί και μερικούς ακόμη. Δεν είναι πολλοί αυτοί οι άνθρωποι, είναι όμως πολύτιμοι και χωρίς αυτούς το ελληνικό κράτος δεν μπορεί να λειτουργήσει. Δυστυχώς ο πανικός και οι ερασιτεχνισμοί των κυβερνητικών σχεδιασμών τούς έχει αφήσει απροστάτευτους. Οι οριζόντιες περικοπές ήταν προφανώς η εύκολη και γρήγορη λύση για ένα πολιτικό σύστημα που δεν εξετάζει πάντα ποιος δουλεύει και παράγει και ποιος όχι, αλλά το ποιος είναι «δικός μας πελάτης» και ποιος όχι. Δεν ξέρω τι μπορεί να πει ένας πολιτικός σήμερα στον ευσυνείδητο αστυνομικό ή γιατρό που βλέπει τον μισθό του να μειώνεται δραστικά την ίδια ώρα που κάποιος άλλος εργαζόμενος σε ΔΕΚΟ ή μεταταχθείς υπάλληλος σε καθεστώς ειδικής προστασίας ζητεί (ναι, είναι αλήθεια) να φτιάξει η νέα υπηρεσία του ένα υπόστεγο για να μπορεί να καπνίζει και να πίνει φραπέ τώρα που θα χαλάσει ο καιρός...

Η τρόικα έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν ήταν δική της ιδέα οι οριζόντιες περικοπές, κάθε άλλο. Χρειάζεται όμως οργάνωση, επαγγελματισμός και σχέδιο για να μπορέσεις να στηρίξεις το λειτουργικό κομμάτι του κράτους. Η ζημιά θα είναι όμως μεγάλη γιατί το ηθικό έχει πέσει απίστευτα στην καρδιά του κράτους και φοβούμαι ότι θα έλθει η ώρα που το φιλότιμο και το μεράκι δεν θα φτάνουν για να ισοφαρίσουν την οργή και την αίσθηση αδικίας. Αν κάποιοι δικαιούνται να δηλώνουν αγανακτισμένοι, με βούλα και πιστοποιητικό, είναι ακριβώς αυτοί οι άνθρωποι· ούτε οι υπάλληλοι που πήραν σύνταξη στα 48, ούτε οι ενήλικες κόρες αξιωματικών και άλλων οι οποίοι απεβίωσαν προ δεκαετιών. Υπάρχει, όμως, μια ακόμη αδικία που θα συντελεστεί με την περίφημη εφεδρεία, η οποία θα ωθήσει στην έξοδο από το Δημόσιο μια μεγάλη ομάδα έμπειρων δημοσίων υπαλλήλων. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο μέσος όρος στην κορυφή της ιεραρχίας στο Δημόσιο είναι σήμερα πολύ χαμηλός, γιατί έφτασαν εκεί τα «μπουλούκια» που μπήκαν χωρίς κριτήρια και με βάση κομματικές και μόνο διασυνδέσεις. Και εκεί όμως κρύβονται μέσα στον πολτό και τους αριθμούς ικανοί και έμπειροι άνθρωποι οι οποίοι βάστηξαν πάνω τους ολόκληρα τμήματα και υπηρεσίες. Θα μου πείτε «τέτοια ώρα, τέτοια λόγια», πού να τους βρεις και ποιος να κάνει την αξιολόγηση. Συμφωνώ ότι αυτό έπρεπε να γίνει σε συνθήκες ηρεμίας, όταν δηλαδή επρόκειτο να γίνει η περίφημη επανίδρυση, η οποία έγινε απλώς μεγέθυνση, όχι βελτίωση του κράτους. Εν πάση περιπτώσει ακόμη και τώρα, μέσα σε δύσκολες συνθήκες, θα έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος να παραμείνουν στο Δημόσιο οι λίγοι ικανοί επαγγελματίες που προσφέρουν.

Ξέρω ότι τίποτα δεν είναι εύκολο αυτές τις ώρες, ειδικά γιατί μια κυβέρνηση που μπορούσε να κάνει πολλά (χωρίς μάλιστα να τα χρεωθεί πολιτικά) άργησε εγκληματικά πολύ και τώρα αυτοσχεδιάζει με το... πιστόλι στον κρόταφο. Δεν ξέρω τι μπορούμε να κάνουμε όλοι εμείς. Ισως το μόνο που μπορεί να έχει μια αξία για αυτούς τους ανθρώπους είναι την επόμενη φορά που θα βρεθείτε σε ένα δημόσιο νοσοκομείο ή κοντά σε μια ομάδα αστυνομικών της ΔΙ.ΑΣ. να σφίξετε το χέρι σε αυτούς που συνεχίζουν να δουλεύουν με πενταροδεκάρες για να προστατεύσουν όλους εμάς τους υπόλοιπους, αναγκαζόμενοι πολλές φορές να βάζουν και από την τσέπη για υλικά που το κράτος δεν τους προμηθεύει. Και βεβαίως εκείνοι που μπορούν ακόμη να βάλουν το χέρι στην τσέπη, οφείλουν τις δύσκολες τούτες μέρες να ακολουθήσουν το παράδειγμα του Αβέρωφ, του Συγγρού και άλλων, ενισχύοντας τις ζωτικές λειτουργίες του παραπαίοντος ελληνικού κράτους.

ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΝΕΟΙ ΔΟΣΙΛΟΓΟΙ !!!

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ "ΣΤΟΙΧΗΜΑ" ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ !!!

ΘΑ ΑΝΑΔΕΙΞΕΙ ΤΟΝ ΛΑΪΚΟ ΗΓΕΤΗ ή

ΘΑ ΥΠΟΚΛΙΘΗ ΕΜΠΡΟΣ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΤΥΧΑΡΠΑΣΤΟ ΚΑΙ ΤΡΙΣΑΘΛΙΟ ΔΟΣΙΛΟΓΟ, ΠΡΑΚΤΟΡΑ ΤΩΝ ΑΓΓΛΟΓΑΛΛΩΝ ΚΑΙ ΣΤΥΓΕΡΟ ΠΡΟΔΟΤΗ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΤΟΥ ???

ΕΛΛΗΝΙΚΕ ΛΑΕ ΙΔΟΥ ΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟΝ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ !!!

ΑΝ ΔΕΧΘΗΣ, ΕΛΛΗΝΙΚΕ ΛΑΕ, ΤΟ ΔΙΟΡΙΣΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ ΑΝΔΡΕΙΚΕΛΟ ΚΑΙ ΦΕΡΕΦΩΝΟ ΤΟΥΣ, ΑΥΡΙΟ, ΟΤΑΝ ΘΑ ΠΕΣΟΥΝ ΠΑΝΩ ΣΟΥ ΚΙ ΑΛΛΑ ΔΕΙΝΑ (ΚΑΙ ΘΑΡΘΕΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΤΙΚΗ ΟΛΙΚΗ ΠΤΩΧΕΥΣΙΣ ΚΑΙ ΕΚΛΕΙΨΙΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ) ΝΑ ΜΗΝ ΜΕΜΦΕΣΑΙ ΤΗΝ ΚΑΚΗ ΣΟΥ ΤΥΧΗ, ΤΙΣ "ΣΥΝΘΗΚΕΣ" ή ΤΗΝ "ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ", ΑΛΛΑ ΝΑ ΜΕΜΦΕΣΑΙ ΤΟ ΚΑΚΟ ΣΟΥ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ !!!

Οι πρεσβείες ψάχνουν τους νέους πολιτικούς ηγέτες

Γεύµατα, συζητήσεις και think tanks πίσω από τις κλειστές πόρτες της διπλωµατίας

ΤΟ ΒΗΜΑ -- ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  05:45
   

 Από την ίδρυση του σύγχρονου ελληνικού κράτους οι Μεγάλες ∆υνάµεις προσπαθούσαν πάντοτε να έχουν στενή πρόσβαση και να επηρεάζουν τα πολιτικά πράγµατα στη χώρα µας. Στην αρχή ήταν το Γαλλικό, το Αγγλικό και το Ρωσικό Κόµµα, τα οποία είχαν πάρει τα ονόµατά τους από τις αντίστοιχες χώρες που είχαν διαδραµατίσει πρωταγωνιστικό ρόλο στην ελληνική ανεξαρτησία.

Αυτή η κατάσταση δεν έπαυσε ούτε τον 20ό αιώνα. Η διαµάχη του αγγλόφιλου Ελευθερίου Βενιζέλου µε τον γερµανόφιλο βασιλιά Κωνσταντίνο οδήγησε στον Εθνικό ∆ιχασµό. Μετά τον Β’ Παγκόσµιο Πόλεµο τα νήµατα στην εσωτερική πολιτική σκηνή της Ελλάδας κινούσε επί δεκαετίες η αµερικανική πρεσβεία, εκφράζοντας την πρόσδεση της Ελλάδας στο άρµα των ΗΠΑ.

Σήµερα, µε τα δύο µεγάλα πολιτικά κόµµατα είτε να βρίσκονται σε ραγδαία αποσύνθεση είτε να θεωρούνται φορείς ανεύθυνων πολιτικών, οι ξένες πρεσβείες έχουν τα µάτια τους ανοιχτά. Ανιχνεύουν πρόσωπα και διαβλέπουν φιλοδοξίες στη νέα εποχή της κρίσης και στο νέο πολιτικό σκηνικό που αυτή διαµορφώνει. Πολλοί ξένοι διπλωµάτες µιλούν για την ανάγκη µιας νέας πολιτικής ελίτ που θα ξεπερνά τα τζάκια του παρελθόντος. Ως εκ τούτου, πέραν όσων ήδη έχουν θέση ευθύνης στο κόµµα τους, υπολογίζουν ότι πολύ σύντοµα θα αναδειχθούν και πρόσωπα τα οποία προς το παρόν παραµένουν στη σκιά.

Στα πολυτελή κτίρια των πρεσβειών, κυρίως των µεγάλων ευρωπαϊκών χωρών αλλά και των Ηνωµένων Πολιτειών, λαµβάνουν χώρα πίσω από βαριές κουρτίνες και σε κλειστό κύκλο συναντήσεις και δείπνα. Βασικό µενού είναι η τρέχουσα πολιτική κατάσταση και αστάθεια που επικρατεί. Παράλληλα, ξένα think tanks αναζητούν ελπιδοφόρα στελέχη και διοργανώνονται επισκέψεις και συνέδρια στο εξωτερικό. Προς το παρόν, το στελεχικό δυναµικό των δύο µεγάλων κοµµάτων αποτελεί προτεραιότητα. Ωστόσο δεν περιορίζονται σε αυτά, αλλά κοιτάζουν και προς άλλες... κατευθύνσεις.

Ποιους εµπιστεύονται από το ΠΑΣΟΚ

Μπορεί το ΠΑΣΟΚ να εισπράττει τεράστια φθορά λόγω της οικονοµικής πολιτικής που σήµερα εφαρµόζεται, αλλά οι ξένες πρεσβείες γνωρίζουν ότι για το αµέσως προσεχές διάστηµα θα παραµείνει ο ένας εκ των δύο βασικών πυλώνων του πολιτικού συστήµατος στην Ελλάδα. Επιπλέον, σηµειώνουν ενηµερωµένες πηγές, υπάρχουν στους κόλπους του λίγα αλλά ικανά στελέχη – προερχόµενα κυρίως από το πάλαι ποτέ εκσυγχρονιστικό µπλοκ – που τόσο στο πλαίσιο του ΠΑΣΟΚ όσο και σε αυτό νέων πολιτικών σχηµατισµών που ίσως προκύψουν από την κρίση θα έβρισκαν άνετα θέση.

Φυσικά, η παρουσία του κ. Γ. Παπανδρέου παραµένει προς το παρόν κυρίαρχη – έστω και αν έχει τρωθεί σηµαντικά το προφίλ του – στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Ο Πρωθυπουργός, µε γνώση της αγγλικής γλώσσας όσο λίγοι στο ελληνικό πολιτικό σύστηµα, αποτελεί προνοµιακό συνοµιλητή για την αµερικανική πλευρά.

Αυτό αποδεικνύεται από την επίσκεψη της αµερικανίδας υπουργού Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον στην Αθήνα και την αναµενόµενη για τις αρχές ∆εκεµβρίου έλευση στην ελληνική πρωτεύουσα του αντιπροέδρου των Ηνωµένων Πολιτειών Τζο Μπάιντεν. Ωστόσο οι Αµερικανοί δεν κάθονται µε σταυρωµένα χέρια, ενώ σε ανάλογο κλίµα κινούνται και οι Βρετανοί. Μπορεί η Γηραιά Αλβιώνα να µοιάζει εσωστρεφής, γνωρίζει όµως άριστα το παιχνίδι της προσέγγισης – γι’ αυτό και η πρεσβεία της στην Αθήνα κινείται αδιάκοπα.

Το ερώτηµα είναι µε ποιους µιλούν οι Αµερικανοί ή ποιους προσεγγίζουν για αποστολές στις ΗΠΑ ώστε να γνωρίσουν πώς λειτουργεί το αµερικανικό σύστηµα και να έρθουν σε επαφές µε λήπτες αποφάσεων και αναλυτές σε κορυφαία think tanks.

Σύµφωνα µε απόλυτα εξακριβωµένες πληροφορίες, ένα πρόσωπο που έχει κάνει πολύ καλή εντύπωση πέραν του Ατλαντικού αλλά και σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες είναι ο κ. Α. Λοβέρδος . Ο υπουργός Υγείας, αν και οι ξένοι συνοµιλητές του µαρτυρούν ότι προσέχει ιδιαίτερα τον τρόπο που εκτίθεται και οικοδοµεί το ηγετικό του προφίλ, κινείται στοχευµένα και προσεκτικά. Αµερικανοί και Ευρωπαίοι έχουν εκτιµήσει τον εκσυγχρονιστικό και µεταρρυθµιστικό λόγο του ήδη από την περίοδο όπου ήταν υπουργός Εργασίας στις αρχές της «εποχής του µνηµονίου». Ο κ. Λοβέρδος θεωρείται πολιτικό στέλεχος που µπορεί να διαδραµατίσει σηµαίνοντα ρόλο σε ένα νέο πολιτικό σκηνικό. Ο υπουργός Υγείας έχει αναπτύξει σχέσεις εµπιστοσύνης µε την τρόικα και σε Βρυξέλλες και Φραγκφούρτη υπάρχουν πολλοί που δεν διστάζουν να τον ονοµατίσουν όταν ερωτώνται: «Εσείς ποιον βλέπετε να παίζει ρόλο την επόµενη ηµέρα;». Επίσης, είχε φροντίσει εγκαίρως από την περίοδο όπου ήταν αρµόδιος τοµεάρχης του ΠΑΣΟΚ για την εξωτερική πολιτική και το κόµµα του βρισκόταν στην αξιωµατική αντιπολίτευση να αποκτήσει προσβάσεις στην αµερικανική πλευρά, οι οποίες µελλοντικά ίσως αποδειχθούν χρήσιµες.

Το «εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ» πάντως πάει γενικά καλά στο εξωτερικό. Αλλο ένα πρόσωπο µε πολύ καλές επαφές, κυρίως στον ευρωπαϊκό χώρο, είναι η κυρία Αννα Διαµαντοπούλου . Η υπουργός Παιδείας δεν άφησε τη θητεία της στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή να πάει χαµένη. Εχτισε ένα πολύ καλό δίκτυο επαφών στις Βρυξέλλες, διατηρεί προσβάσεις σε γνωστά think tanks (π.χ. στο Friends of Europe) και αρκετές ευρωπαϊκές πρεσβείες στην Αθήνα µιλούν µαζί της και εκτιµούν τις απόψεις της. Η µεταρρύθµιση στην τριτοβάθµια εκπαίδευση – παρά τα προβλήµατα που αντιµετωπίζει – της προσέθεσε «γαλόνια». Η τρόικα εµφανίζεται ενθουσιασµένη από την πυγµή που έχει επιδείξει η «ωραία Αννα» στην προώθηση των αλλαγών, καθώς και από τις απόψεις της ότι έχει έρθει η ώρα της συναίνεσης και της συνεννόησης – άρα και των κυβερνήσεων συνεργασίας – για την υπέρβαση της κρίσης.

Πρόσωπο που δεν πρέπει να υποτιµάται είναι ο κ. Γ. Παπακωνσταντίνου . Ο πρώην «τσάρος της Οικονοµίας» και σήµερα υπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιµατικής Αλλαγής αποτέλεσε επί πολλούς µήνες λόγω θέσεως προνοµιακό συνοµιλητή της τρόικας, των Γάλλων, των Γερµανών και των Αµερικανών. Από πολλές πρεσβείες τού αναγνωρίζονται λάθη, αλλά παράλληλα σηµειώνεται ότι αντιµετώπιζε σκληρότατη εσωκοµµατική κριτική και ότι ο ίδιος είχε ειλικρινείς προθέσεις. Χαρακτηρίζεται φρέσκο πρόσωπο, χωρίς αναφορές στο «παλαιό ΠαΣΟΚ», που δεν προέρχεται από «πολιτικό τζάκι» και συνδυάζει την αγγλοσαξονική κουλτούρα (σπουδές στη London School of Economics) µε την ευρωπαϊκή (εργασία στον ΟΟΣΑ). Ο κ. Παπακωνσταντίνου διατηρεί καλές σχέσεις µε τους Γάλλους και λόγω της προτέρας θητείας του στο Παρίσι ως στελέχους του ΟΟΣΑ. Εχει µάλιστα συµµετάσχει σε διάφορα κλειστά γεύµατα και συναντήσεις στο εντυπωσιακό κτίριο της γαλλικής πρεσβείας στη Βασιλίσσης Σοφίας απέναντι από το Κοινοβούλιο. Παράλληλα, η παρουσία του σήµερα στο υπουργείο Περιβάλλοντος τον φέρνει καθηµερινά σε επαφή µε ξένες εταιρείες και συµφέροντα που θα ήθελαν να επενδύσουν στον τοµέα της ενέργειας.

Ενδιαφέρουσα περίπτωση αποτελεί ο κ. Μ. Χρυσοχοΐδης. Επί αρκετά χρόνια, και κυρίως µετά τον κεντρικό ρόλο του στην εξάρθρωση της «17 Νοέµβρη», ο υπουργός Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας εθεωρείτο φιλικά προσκείµενος στην αµερικανική πλευρά. Η συνεργασία σε θέµατα τροµοκρατίας υπήρξε άλλωστε κάτι παραπάνω από στενή. Ο κ. Χρυσοχοΐδης είχε µάλιστα επισκεφθεί και τις Ηνωµένες Πολιτείες στο πλαίσιο σεµιναρίων που διοργανώνουν σχεδόν πάντοτε µε απόλυτη επιτυχία οι Αµερικανοί για όσους θεωρούν υποσχόµενους ηγέτες. Η συνεργασία αυτή συνεχίστηκε και µετά την εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ το 2009, όταν ο κ. Χρυσοχοΐδης ανέλαβε υπουργός Προστασίας του Πολίτη. Σήµερα όµως – και λόγω θέσεως – ο υπουργός Ανάπτυξης έχει αναδειχθεί προνοµιακός συνοµιλητής των Γερµανών. Το Βερολίνο επιδιώκει να αναβαθµίσει την παρουσία του στην Ελλάδα, ιδιαίτερα στον τοµέα των επενδύσεων. Ο κ. Χρυσοχοΐδης συνοµιλεί µε τη γερµανική πλευρά για την προώθηση διάφορων πρότζεκτ και ονειρεύεται µεγάλες επενδύσεις, όπως φάνηκε από την πρόσφατη επίσκεψη του αντικαγκελαρίου Φίλιπ Ρέσλερ στην Αθήνα την προηγούµενη εβδοµάδα.

Αν και για ορισµένους λιγότερο γνωστός, πολύ καλή απήχηση σε διεθνείς κύκλους έχει ο κ. Στ. Λαµπρινίδης. Ο υπουργός Εξωτερικών και πρώην αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου έχει άριστες και εκτεταµένες επαφές στις Ηνωµένες Πολιτείες, όπου σπούδασε και εργάστηκε για αρκετά χρόνια σε κορυφαίο νοµικό γραφείο.

Ποιους «παρακολουθούν» από τη ΝΔ

Το βλέµµα στραµµένο στη Νέα Δηµοκρατία, στον πρόεδρό της κ. Αντ. Σαµαρά, αλλά και σε στελέχη της, έχουν τρεις βασικές πρεσβείες: των ΗΠΑ, της Γαλλίας και της Γερµανίας, που φροντίζουν να διατηρούν τακτική επαφή και να ανταλλάσσουν απόψεις για τις εξελίξεις µε πολλούς βουλευτές που θεωρούν ότι έχουν προοπτική εξέλιξης. Ο αρχηγός της αξιωµατικής αντιπολίτευσης, παρά την κριτική που του άσκησε η αµερικανίδα υπουργός Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον κατά την πρόσφατη επίσκεψή της στην Αθήνα, αποτελεί άνθρωπο µε άριστες επαφές στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Οι σπουδές του και η θητεία του στο υπουργείο Εξωτερικών, αλλά και οι µακροχρόνιες φιλίες µε στελέχη της Οµογένειας τον καθιστούν αξιόπιστο «παίκτη» που... έρχεται στα πράγµατα.

Σταθερή αξία θεωρείται για τις ΗΠΑ ο αντιπρόεδρος της ΝΔ κ. Δ. Αβραµόπουλος , ο οποίος διατηρεί «χρήσιµες» υπερατλαντικές γνωριµίες µε µέλη της αµερικανικής πολιτικής και οικονοµικής ελίτ, ενώ έχει άριστες και φιλικές σχέσεις µε την οµογενειακή κοινότητα. Δεν είναι τυχαίο το ότι ο κ. Αβραµόπουλος επισκέπτεται αυτές τις ηµέρες τις ΗΠΑ και έχει σηµαντικές επαφές, όπως µε τη γενική διευθύντρια του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ.

Υπερατλαντικές γνωριµίες έχει ο τοµεάρχης Περιβάλλοντος της ΝΔ κ. Κυρ. Μητσοτάκης, για τον οποίο υπάρχει πολύ καλή εικόνα σε πολιτικούς και οικονοµικούς κύκλους των ΗΠΑ. Ο κ. Μητσοτάκης θεωρείται για τους Αµερικανούς ένας από τους ανερχόµενους πολιτικούς στην Ελλάδα και γι’ αυτόν τον λόγο διατηρούν καλή σχέση µαζί του, ενώ είναι γνωστές οι σχέσεις της οικογένειάς του µε την οικογένεια Μπους. «Ιδιαίτερα εξελίξιµος» χαρακτηρίζεται από την αµερικανική πλευρά ο τοµεάρχης Ανάπτυξης κ. Κ. Χατζηδάκης, για τον οποίο λέγεται ότι είναι ένας πο λιτικός που θα έχει ρόλο στο µέλλον. Κατά χρονικά διαστήµατα και ειδικά από την περίοδο όπου ήταν υπουργός Ανάπτυξης ανέπτυξε τις υπερατλαντικές επαφές του µε αφορµή και τους αγωγούς πετρελαίου και φυσικού αερίου. Με προσοχή παρακολουθεί η αµερικανική πλευρά και τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο της ΝΔ κ. Ν. Δένδια που θεωρείται πρόσωπο το οποίο έχει, όπως λέγεται, όλα τα προσόντα να φθάσει πολύ ψηλά στην κοµµατική πυραµίδα. Λόγω και της θητείας του ως υπουργού Δικαιοσύνης, ανέπτυξε πολύ καλές σχέσεις µε αµερικανούς παράγοντες (ιδιαίτερα κατά τις συνοµιλίες για την κατάργηση της βίζας) και κρίνεται ως άνθρωπος µε σταθερό δυτικό προσανατολισµό.

Ιδιαίτερες σχέσεις µε παράγοντες της γερµανικής πολιτικής, οικονοµικής και κοινωνικής ζωής διατηρούν δύο βουλευτές της ΝΔ που µιλούν άπταιστα γερµανικά: ο πρώην κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Ευ. Αντώναρος και ο πρώην υπουργός και νυν γραµµατέας Προγράµµατος κ. Ευρ. Στυλιανίδης. Θεωρούνται «καλοί φίλοι» της Γερµανίας και έχουν την ευκαιρία ανά τακτά χρονικά διαστήµατα να συνοµιλούν µε αρκετούς Γερµανούς και να εµφανίζονται σε γερµανικά ΜΜΕ, ειδικά αυτή την περίοδο της κρίσης, προσπαθώντας να αλλάξουν και την εικόνα της ΝΔ στη γερµανική κοινή γνώµη.

Σταθεροί φίλοι της Γαλλίας είναι δύο τοµεάρχες της ΝΔ που θεωρείται ότι θα έχουν και ρόλο σε ενδεχόµενη µελλοντική κυβέρνηση του κ. Σαµαρά και οι οποίοι έχουν κάνει µεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι και είναι γαλλοµαθείς.

Ο ένας είναι ο τοµεάρχης Εξωτερικών κ. Π. Παναγιωτόπουλος, ο οποίος πολύ συχνά συνοµιλεί µε τον εκάστοτε γάλλο πρεσβευτή στην Αθήνα και υπάρχει σχέση αµοιβαίας εµπιστοσύνης. Ο κ. Παναγιωτόπουλος, που εί ναι και αντιπρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Οµάδας Φιλίας Ελλάδας - Γαλλίας, θεωρείται πάντα από τους σταθερούς προσκεκληµένους σε γιορτές και δεξιώσεις της γαλλικής πρεσβείας. Ο άλλος, στέλεχος της νεότερης γενιάς, είναι ο τοµεάρχης Εσωτερικών της ΝΔ κ. Χρ. Ζώης, ο οποίος παλαιότερα συµµετείχε στο Κλαµπ Φίλων του Γάλλου Προέδρου Νικολά Σαρκοζί, καθώς ήταν επί σειρά ετών πρόεδρος της Ελληνογαλλικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Φιλίας.

Τη βαριά σιδερένια πόρτα του... σοβιετικής τεχνοτροπίας «παγωµένου» κτιρίου της ρωσικής πρεσβείας στην Ελλάδα ελάχιστοι έλληνες πολιτικοί έχουν ανοίξει και ειδικά από τη ΝΔ, παρά την πρόσφατη παρουσία του κ. Αβραµόπουλου στο συνέδριο του κόµµατος «Ενωµένη Ρωσία», παρουσία των Βλαντίµιρ Πούτιν και Ντµίτρι Μεντβέντεφ. Στο Παλαιό Ψυχικό, όπου και η έδρα της πρεσβείας, είναι πολύ προσεκτικοί και τα τελευταία χρόνια, ειδικά µετά την πτώση της κυβέρνησης Καραµανλή, αποφεύγουν τις επαφές, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.

Στενή σχέση µε τη ρωσική πλευρά διατηρεί επί πολλά χρόνια ο βουλευτής της ΝΔ κ. Σ. Κεδίκογλου που έχει σπουδάσει και στο Πολυτεχνείο Γκρούπκινα της Μόσχας και µεταβαίνει αρκετά συχνά στη ρωσική πρωτεύουσα. Ο κ. Κεδίκογλου, ο οποίος είναι και πρόεδρος της Ελληνορωσικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Φιλίας, συνοµιλεί µε αρκετούς παράγοντες της ρωσικής κυβέρνησης.

Κατά την περίοδο της διακυβέρνησης της χώρας από τον κ. Κ. Καραµανλή και το άνοιγµα στη Ρωσία αρκετοί βουλευτές επιχείρησαν να ανοίξουν δίαυλο επικοινωνίας µε τη ρωσική πρεσβεία στην Αθήνα, αλλά οι Ρώσοι κινούνται όπως την εποχή του... Ψυχρού Πολέµου.

Ενα πρόσωπο οι κινήσεις του οποίου παρακολουθούνται από αρκετές πρεσβείες είναι ο τοµεάρχης Παιδείας κ. Αρ. Σπηλιωτόπουλος, που κυρίως έχει καλή σχέση µε τη γαλλική πλευρά, ενώ διατηρεί και υπερατλαντικές επαφές. Στον... κατάλογο των πρεσβειών υπάρχουν βουλευτές από τη ΝΔ τους οποίους θεωρούν ότι στο µέλλον µπορεί να διαδραµατίσουν ρόλο: οι κκ. Κ. Μαρκόπουλος (διατηρεί καλές επαφές µε πολλά πρόσωπα-«κλειδιά» σε κρίσιµες χώρες), Μ. Βαρβιτσιώτης, Στ. Καλαφάτης, Κ. Μουσουρούλης, Μ. Μπεκίρης, Χρ. Σταϊκούρας, ο ευρωβουλευτής κ. Γ. Κουµουτσάκος (θεωρείται πρόσωπο µε άριστες προδιαγραφές), καθώς και ο αναπληρωτής τοµεάρχης Οικονοµίας κ. Νότης Μηταράκης. Στην ευρύτερη οικογένεια της Κεντροδεξιάς, πρόσωπο-«κλειδί» για τα επόµενα χρόνια θεωρείται ο Γραµµατέας της ΚΟ του ΛΑΟΣ κ. Μ. Βορίδης . Τους τελευταίους µήνες πυκνώνει τις επαφές του µε ξένες πρεσβείες οι οποίες αναζητούν ως συνοµιλητές φρέσκα πρόσωπα στον κεντροδεξιό χώρο. Αλλωστε, µια σταθερή αξία στο ελληνικό πολιτικό χρηµατιστήριο, η πρώην υπουργός Εξωτερικών κυρία Ντόρα Μπακογιάννη, βλέπει τις µετοχές της να πέφτουν µετά την αποχώρησή της από τη ΝΔ. Ωστόσο το όνοµα του γιου της Κώστα Μπακογιάννη , νυν δηµάρχου Καρπενησίου, συζητείται ευρέως στα διπλωµατικά τραπέζια των Αθηνών.

ΕΙΣΠΝΕΟΥΜΕ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΕΩΣ !!!

 ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Η χειρότερη ομηρία

Tης Mαριας Kατσουνακη

Αρχές της εβδομάδας, 20 καθηγητές του Φυσικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Κρήτης κλειδώθηκαν επί 14 ώρες σε μια αίθουσα από φοιτητές οι οποίοι απαιτούσαν να αναπληρωθεί η εξεταστική που χάθηκε λόγω των καταλήψεων. Πριν από λίγες ημέρες το ίδιο ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα ήταν το μόνο από την Ελλάδα που είχε συμπεριληφθεί στα 400 κορυφαία πανεπιστήμια του κόσμου, στην κατάταξη του περιοδικού Times Higher Education.

Πώς βίωσαν την εμπειρία της ομηρίας (από τις 12 το μεσημέρι μέχρι τις 2.30 το πρωί, ζητώντας άδεια για να πάνε στην τουαλέτα) οι καθηγητές; Κάπως έτσι: «Διάβαζα πρόσφατα τη βιογραφία του Καραθεοδωρή. Εκανα αμέσως τον συνειρμό με το κεφάλαιο στο οποίο ο κορυφαίος επιστήμονας περιγράφει την εισβολή των ναζί στα Πανεπιστήμια της Γερμανίας. Αν αφαιρέσετε τη μεγάλη φρίκη του Ολοκαυτώματος, η μικρή φρίκη είναι η ίδια ακριβώς. Οι ναζιστικές νεολαίες που έδιωχναν τους Εβραίους καθηγητές και οι προσπάθειές τους να γεμίσουν τα πανεπιστήμια με φιλοναζί καθηγητές». Ο συνομιλητής μου παίρνει ανάσα αυτοκυριαρχίας και συνεχίζει: «Δεν σας κρύβω ότι εγώ που έχω μια βαθιά ελληνικότητα μέσα μου, ντρέπομαι. Πώς θα πάω να κάνω μάθημα τώρα; Διαρρηγνύεται η πιο ιερή σχέση, καθηγητή - φοιτητή. Στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης υπήρχε ένα εξαιρετικό περιβάλλον μάθησης. Αναρωτιέμαι: έχουν θέση μέσα στα πανεπιστήμια όσοι ασκούν τόσο αδίστακτη βία; Δεν μπορεί να υπάρξει έτσι πανεπιστήμιο. Επί 30 χρόνια καταπατείται το άσυλο από την εσωτερική αστυνομία που ασκεί τρομοκρατία. Ντρέπομαι που τα λέω. Αυτό που εισπνέουμε είναι πνευματικό καυσαέριο. Εχουμε πάθει πνευματικό μιθριδατισμό. Εισπνέουμε το δηλητήριο σαν καθαρό αέρα». [….]

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΝ : ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΜΕΣΑΙΑΣ ΤΑΞΕΩΣ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Η πολυτέλεια της μεσαίας τάξης

Τoυ Νικου Γ. Ξυδακη

Ο πρώτος Ελληνας αξιωματούχος που μίλησε περί μειωμένης εθνικής κυριαρχίας ήταν ο κ. Βαγγέλης Βενιζέλος, αμέσως μόλις ανέλαβε αντιπρόεδρος και υπουργός Οικονομικών, τον Ιούνιο 2011. Το τετράμηνο που ακολούθησε επανέλαβε αυτή την οδυνηρή διαπίστωση, έως και χθες, από το βήμα της Βουλής. Τώρα όμως πολύ πιο κουρασμένος και κατηφής, ηττημένος.

Είναι φανερό και στον πιο αδαή περί τα πολιτικά Ελληνα ότι η εκλεγμένη κυβέρνηση δεν κυβερνά. Η δημοσιονομική και η εν γένει οικονομική πολιτική πηγάζει από την τρόικα, και μαζί τους και η εργατική και ασφαλιστική-προνοιακή νομοθεσία. Η κυβέρνηση απλώς εκτελεί, με παλινωδίες, δισταγμούς, αντιφάσεις, εκβιάζοντας εαυτήν και αλλήλους. Αυτή η πολιτική, όπως και όσο εφαρμόζεται, μαζί με τη συνακόλουθη εφιαλτική ύφεση, οδηγεί με καταιγιστικό ρυθμό σε βίαιη υποτίμηση εισοδημάτων και περιουσιακών στοιχείων, ιδιωτικών και δημόσιων, σε τεράστια ανεργία και σε πληβειοποίηση της μεσαίας τάξης.

Το πιο επίφοβο αποτέλεσμα που επιφέρει το σοκ της εσωτερικής υποτίμησης είναι η βίαιη κοινωνική αποδιάρθρωση. Η πληβειοποίηση των εκτενέστατων μεσοστρωμάτων συνιστά μείζονα ιστορικό μετασχηματισμό, τέτοιας εντάσεως που υπονομεύει τα θεμέλια της κοινωνίας, της ειρηνικής συνύπαρξης. Διότι η Ελλάδα απαρτίζεται, σε συντριπτικό ποσοστό, από μεσοστρώματα· ήταν και είναι μια μικρομεσαία θάλασσα. Η υπερχείλιση του χρέους αποκάλυψε τις βαθύτερες δομές της κλεπτοκρατίας, δηλαδή κατέδειξε το δριμύ πολιτικό πρόβλημα, αλλά κατέδειξε επίσης το παραγωγικό κενό. Τώρα εκλείπει βιαίως το εισόδημα, η συνέχουσα ύλη των μεσοστρωμάτων, η τροφοδοτούσα την ευημερία και την απορρέουσα κοινωνική ειρήνη.

Το φαινόμενο, η πληβειοποίηση της μεσαίας τάξης, δεν είναι μόνο ελληνικό, συμβαίνει, με άλλη ένταση, και στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ. Ο διακεκριμένος πολιτικός φιλόσοφος John Gray το διατύπωσε ως εξής: «Η μεσαία τάξη συνιστά μια πολυτέλεια την οποία ο καπιταλισμός δεν είναι πια σε θέση να πληρώνει». Η διαπίστωση αυτή εντούτοις ελάχιστα μας παρηγορεί.

--------------------------

ΒΕΒΑΙΩΣ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΟΝ ΟΤΙ Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΤΑΛΗΓΕΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΣΤΑ ΟΛΙΓΟΠΩΛΕΙΑ ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΩΣ ΣΤΟ ΜΟΝΟΠΩΛΕΙΟΝ. ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ 200.000 ΠΑΡΑΓΩΓΟΥΣ-ΓΑΛΑΤΑΔΕΣ ΦΘΑΣΑΜΕ ΣΕ 4 ΓΑΛΑΚΤΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΕΣ ΠΟΥ ΣΥΝΤΟΜΩΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΜΙΑ (ΔΙΑ ΤΟΥΤΟ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ "ΜΑΥΡΟ ΧΙΟΥΜΟΡ" ΟΙ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ! ΟΠΩΣ ΣΤΙΣ ΗΠΑ ΠΟΥ ΒΑΖΟΥΝ ΠΡΟΣΤΙΜΑ ΣΤΟΝ Κ. ΜΠΙΛ ΓΚΕΪΤΣ ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΑΝΤΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ ΤΙΜΙΑ ΤΟΝ ...ΕΑΥΤΟΝ ΤΟΥ !!!) ΕΚΕΙ ΟΔΗΓΕΙ ΕΞ ΑΛΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΛΕΓΟΜΕΝΟΝ "ΑΝΟΙΓΜΑ" ΤΩΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΩΝ , ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΨΕΥΔΕΣΤΑΤΑ ΔΙΑΦΗΜΙΖΕΤΑΙ ΩΣ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΟΥΝ ΟΙ ΝΕΟΙ π.χ. ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΟΙ ! ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΤΙ ΤΟ ΑΝΟΙΓΜΑ ΘΑ ΟΔΗΓΗΣΕΙ ΣΤΗΝ ΥΠΑΡΞΙΝ ΕΝΟΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟΥ  ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΟΥ , ΟΠΩΣ π.χ. ΣΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟΝ  ΕΝΑΣ  ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΟΣ, Η ΑΛΥΣΣΙΔΑ BOOTS !!ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΟΙΓΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΔΙΟΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ Η ΕΝ ΛΟΓΩ ΑΛΥΣΣΙΔΑ ΕΞΕΦΡΑΣΕ ΤΗΝ ΟΡΕΞΙΝ ΝΑ ΚΑΤΑΒΡΟΧΘΙΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΦΑΡΜΑΚΕΙΟΝ !!!

ΟΜΩΣ ΔΕΞΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΚΑΤΑ ΠΡΩΤΟΝ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΝ ΛΟΓΟΝ ΟΣΟΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ (ΕΙΣ ΑΡΙΘΜΟΝ ΚΑΙ ΕΙΣ ΚΥΚΛΟΝ ΕΡΓΑΣΙΩΝ) ΜΙΚΡΟΜΕΣΑΙΑ ΤΑΞΙΣ !!! ΠΟΛΛΑ ΜΙΚΡΑ ΦΑΡΜΑΚΕΙΑ, ΚΑΘΕ ΤΑΞΙ ΚΙ ΕΝΑΣ ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ ΤΑΞΙΤΖΗΣ, ΚΑΘΕ ΦΟΡΤΗΓΟΝ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ !!! ΠΟΛΛΑ ΜΙΚΡΑ ΚΑΦΕΝΕΙΑ ΚΙ ΟΧΙ Η ΑΛΥΣΣΙΔΑ ΣΤΑΡΜΠΑΚΣ!!! ΚΑΙ ΕΠΙΣΗΣ ΚΙΝΗΤΡΑ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΟΔΟΝ ΤΩΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΕΞΕΦΑΝΙΣΕ Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ, π.χ. ΝΑ ΕΜΦΑΝΙΣΘΟΥΝ ΞΑΝΑ ΥΠΟΔΗΜΑΤΟΠΟΙΕΙΑ κ.ο.κ.

ΤΟ ΑΛΛΟΝ ΣΚΕΛΟΣ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΡΑΤΙΚΑΙ ΑΙ ΜΕΓΑΛΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΚΟΙΝΗΣ ΩΦΕΛΕΙΑΣ (ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ, ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΑ, ΛΙΜΕΝΕΣ κλπ συναφή ΕΩΣ ΤΑ ΟΡΥΧΕΙΑ κλπ) ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΝ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΟΜΟΛΟΓΑ ΤΩΝ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΕΥΟΥΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΛΑΪΚΗΝ ΑΠΟΤΑΜΙΕΥΣΙΝ !!

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΕΞΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΞΑΜΒΛΩΜΑ ΤΟΥ ΒΔΕΛΥΡΟΥ ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΥΠΕΣΤΗ ΚΑΤ' ΑΥΤΑΣ ΚΑΙ ΜΙΑΝ ΚΑΤΑΣΤΡΕΠΤΙΚΗΝ ΔΙ' ΟΛΗΝ ΤΗΝ ΥΦΗΛΙΟΝ ΚΑΚΟΗΘΗ ΕΞΑΛΛΑΓΗΝ !!!! ΜΟΝΟΝ ΤΟ 5% ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΕΧΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ !!! ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟΝ 95% ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΛΗΣΤΡΙΚΟΝ ΧΡΗΜΑΤΑΡΠΑΚΤΙΚΟΝ ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΠΟΥ ΓΥΡΙΖΕΙ ΑΠΟ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟΥ ΕΙΣ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΚΛΕΒΕΙ ΤΑΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ (Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΟΥΣΚΑ ΚΑΤΕΒΡΟΧΘΙΣΕ ΤΟ 75% ΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΩΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ)!

ΟΘΕΝ, ΛΕΓΟΜΕ, ΕΙΣ ΤΟ ΝΕΟΝ ΚΡΑΤΟΣ, ΠΟΥ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΕΘΑ ΟΛΟΙ, Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΘΑΝΑΙ ΜΙΑ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΕΚΛΕΙΨΗ !!!