«Σατανικά» τα κατοικίδια στο Ιράν

Ακολουθώντας το παράδειγμα του πανίσχυρου αγιατολάχ Νασέρ Μακαρέμ Σιραζί, το υπουργείο πολιτισμού και ισλαμικής καθοδήγησης της χώρας αποφάσισε να κηρύξει έκνομες τις διαφημίσεις κατοικιδίων καθώς και προϊόντων για κατοικίδια.

Το αιτιολογικό; Σύμφωνα με τη μουσουλμανική παράδοση, τα σκυλιά θεωρούνται «ακάθαρτα». Όσο για την κατοχή ενός κατοικιδίου, αυτή αποτελεί απλώς «τυφλό μιμητισμό της παρακμασμένης δυτικής κουλτούρας» και μπορεί να οδηγήσει σε «σατανικά αποτελέσματα», κατά τον αγιατολάχ Νασέρ Μακαρέμ Σιραζί.

Γ. Δελαστίκ-Πανωλεθρία των ΗΠΑ στο Ιράκ

Πανωλεθρία των ΗΠΑ στο Ιράκ

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

«E» 24/8

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826&subid=2&pubid=26254950

Χλευασμός, σαρκασμός, ειρωνεία, σπανιότερα οίκτος. Με δημοσιεύματα που απέπνεαν αυτά τα συναισθήματα υποδέχτηκε ο ευρωπαϊκός Τύπος την αποχώρηση του κύριου όγκου των αμερικανικών στρατευμάτων κατοχής από το Ιράκ. Η αποχώρησή τους ήταν να ολοκληρωθεί στις 31 Αυγούστου, πραγματοποιήθηκε δώδεκα μέρες νωρίτερα. Οχι δηλαδή ότι φεύγουν τελείως οι Αμερικανοί από το Ιράκ, αφήνουν πίσω τους... 50.000 άνδρες! Η γελοία και διασκεδαστική πρόφαση είναι ότι όλοι αυτοί θα... "συμβουλεύουν" τους Ιρακινούς δοσίλογους πολιτικούς, συνεργάτες των κατακτητών, που έχουν τοποθετήσει οι ΗΠΑ ως κυβερνήτες της χώρας που κατέστρεψαν και διέλυσαν κυριολεκτικά με την εισβολή και την υπερεπτάχρονη κατοχή.

Η Ουάσιγκτον από τη μια προσπαθεί να σώσει τα προσχήματα ώστε η ταπεινωτική αποχώρηση των στρατευμάτων να μη φανεί ως ατιμωτική φυγή και από την άλλη θα επιδιώξει να διασώσει όσα περισσότερα οφέλη μπορέσει για τις αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες. Την πλανητική ενεργειακή παντοδυναμία και την ενεργειακή ομηρεία της Ευρώπης και της Ασίας ονειρευόταν η ακροδεξιά κυβέρνηση των νεοσυντηρητικών του Μπους όταν εισέβαλε στο Ιράκ για να αρπάξει τα πετρέλαιά του, αλλά πέτυχε πολύ λιγότερα πράγματα από όσα προσδοκούσε στον καθοριστικό αυτόν τομέα.
Ο Λευκός Οίκος του Μπους θεωρούσε την κατοχή του Ιράκ ως τον πρώτο σταθμό σε μια εκστρατεία εισβολών στη Συρία και στο Ιράν, που θα έδινε στις ΗΠΑ τον απόλυτο στρατιωτικοπολιτικό έλεγχο της Μέσης Ανατολής. Ευτυχώς, η ηρωική αντίσταση του ιρακινού λαού και ιδίως των σουνιτών οδήγησε σε κατάρρευση τα σχέδια των Αμερικανών και ο κόσμος γλίτωσε από τις καταστροφικές συνέπειες νέων πολέμων. Ο πλανήτης οφείλει ευγνωμοσύνη στην ιρακινή αντίσταση.
Οι Ιρακινοί πλήρωσαν όμως βαρύτατο τίμημα. Οι Αμερικανοί κατέστρεψαν εντελώς την οικονομία του Ιράκ, διαμέλισαν τη χώρα, εξόντωσαν εκατοντάδες χιλιάδες Ιρακινούς αμάχους. Εσβησαν από προσώπου γης την ηρωική Φαλούτζα, η οποία αναδείχθηκε σε αιώνιο σύμβολο αντίστασης και μαρτυρίου για τους Αραβες - μια "Γκερνίκα" της Μέσης Ανατολής.
Η πιο ανεπτυγμένη οικονομικά και η πιο κοσμική χώρα του αραβικού κόσμου, το Ιράκ των προηγούμενων δεκαετιών, δεν υπάρχει πια. Οι Αμερικανοί το έριξαν στην κόλαση των θρησκευτικών και φυλετικών παθών.
Δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για να χύνονται ποταμοί αίματος επί δεκαετίες, μόλις αποχωρήσουν μέχρι τα τέλη του επόμενου χρόνου και οι τελευταίες 50.000 άνδρες των αμερικανικών κατοχικών στρατευμάτων. Οι σιίτες, οι σουνίτες και οι Κούρδοι του Ιράκ θα αλληλοσφάζονται για τον έλεγχο των πετρελαϊκών κοιτασμάτων και των εδαφών. Δεκαετίες φρίκης τους περιμένουν, καθώς παράλληλα επί χρόνια θα περνούν από λεπίδι τους συνεργάτες των κατακτητών, όταν θα τους το επιτρέπουν οι συνθήκες. Από γεωπολιτική σκοπιά οι Αμερικανοί υπέστησαν πραγματική πανωλεθρία με την εισβολή και κατοχή του Ιράκ, καθώς ενίσχυσαν αντικειμενικά σε υπέρμετρο βαθμό το... Ιράν!
Αυτό έγινε με δύο τρόπους. Πρώτον οι ΗΠΑ κατέστησαν κυρίαρχη πολιτική δύναμη τους σιίτες του Ιράκ που αποτελούν και την πλειονότητα του ιρακινού πληθυσμού (άνω του 60%), οι οποίοι όμως έχουν στενότατους δεσμούς με τους σιίτες του Ιράν. Με προτροπή της Τεχεράνης, οι Ιρακινοί σιίτες συνεργάστηκαν με τους Αμερικανούς κατακτητές, έχοντας την προοπτική της πολιτικής κυριαρχίας μόλις φύγουν τα κατοχικά στρατεύματα. Στην ουσία δηλαδή διαλύοντας το πανίσχυρο σουνιτικό Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν, η Ουάσιγκτον... έδωσε το Ιράκ στο Ιράν!
Δεύτερον, η αμερικανική κατοχή του Ιράκ ανέτρεψε ριζικά τους εσωτερικούς πολιτικούς συσχετισμούς στο Ιράν: ενώ μέχρι την εισβολή κυριαρχούσαν οι δεξιές δυνάμεις που επεδίωκαν συμβιβασμό με τις ΗΠΑ, μετά την εισβολή ενισχύθηκαν οι ριζοσπαστικές δυνάμεις του Ιράν και ήρθε στην εξουσία θριαμβευτικά ο Αχμαντινετζάντ, ο πιο αντιαμερικανός και σκληροπυρηνικός πρόεδρος που είχε ποτέ το Ιράν.
Οι Αμερικανοί "έβαλαν τα χεράκια τους και έβγαλαν τα ματάκια τους" κατά τη λαϊκή ρήση, με την κατοχή του Ιράκ.
Νέμεσις
Δίκαιη ήττα της αλαζονείας
Ψέματα είπαν αδίστακτα ο Μπους και ο Μπλερ για να καταλάβουν το Ιράκ - ότι δήθεν ο Σαντάμ είχε όπλα μαζικής καταστροφής, ενώ γνώριζαν ότι δεν είχε. Δεν δίστασαν να διαλύσουν τη χώρα και να εξοντώσουν σχεδόν ένα εκατομμύριο Ιρακινούς. Δεν δίστασαν να περιφρονήσουν τον ΟΗΕ και το διεθνές δίκαιο για να εισβάλουν. Επανέφεραν τα βασανιστήρια κρατουμένων, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Εφάρμοσαν τακτικές εξόντωσης του άμαχου πληθυσμού. Στο τέλος όμως απέτυχαν. "Νύχτα και μυστικά αναχωρούν τα τελευταία μάχιμα στρατεύματα των ΗΠΑ" έγραψε στους τίτλους του ο βρετανικός "Ιντιπέντεντ". "Αρχισε με σοκ και δέος και τελείωσε με σιωπηλή διαρροή μέσω των συνόρων προς το Κουβέιτ μέσα στη νεκρική σιγή της νύχτας" ειρωνευόταν ο "Γκάρντιαν".

Γ. Δελαστίκ-Η χαμένη γοητεία της ΕΕ

Η χαμένη γοητεία της ΕΕ

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

«E» 27/8

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826&subid=2&pubid=26724957

Κατακρημνίζεται η εμπιστοσύνη όλων σχεδόν των Ευρωπαίων πολιτών και πρωτίστως των Ελλήνων στην ΕΕ εξαιτίας βεβαίως του απωθητικού προσώπου που αποκάλυψαν οι ηγέτες των "27" και τα θεσμικά όργανα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης κατά τον χειρισμό της οικονομικής κρίσης. Αυτό αποκαλύπτουν τα αποτελέσματα της εαρινής δημοσκόπησης της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας που δόθηκαν χθες στη δημοσιότητα. Οι αρνητικές αλλαγές σε σχέση με τα προηγούμενα του φθινοπώρου του 2009 (η τεράστια αυτή δημοσκόπηση διεξάγεται από τη Γιούροστατ δύο φορές κάθε χρόνο) είναι εντυπωσιακές σε ορισμένους τομείς.

Για πρώτη φορά έχουμε πλέον την πλειοψηφία των Ευρωπαίων που ερωτήθηκαν να δηλώνει ότι δεν εμπιστεύεται την ΕΕ - το 47% συγκεκριμένα έναντι μόλις του 42% που συνεχίζει να την εμπιστεύεται. Μόλις προ εξαμήνου το 48% εμπιστευόταν την ΕΕ και μόνο το 40% δεν την εμπιστευόταν.
Το φιλο-ΕΕ κλίμα μεταξύ του ελληνικού πληθυσμού ανήκει πλέον στο παρελθόν - πράγμα πολύ φυσιολογικό λόγω της εξαιρετικά εχθρικής στάσης που τήρησαν απέναντι στη χώρα μας οι ηγετικές χώρες της ΕΕ και το ταπεινωτικό καθεστώς υποτέλειας που επέβαλαν στην πατρίδα μας.
Το φθινόπωρο του 2009, το 61% των ερωτηθέντων Ελλήνων είχε δηλώσει ότι θεωρεί την ένταξη της χώρας στην ΕΕ "καλό πράγμα", όπως το όριζε το ερωτηματολόγιο. Μέσα σε έξι μήνες όμως αυτό το ποσοστό καταποντίστηκε στο 44%! "Ενώ ειδικά μέτρα ελήφθησαν για να βοηθήσουν να σταθεροποιηθεί η δημοσιονομική θέση της Ελλάδας, η έρευνα -η οποία διενεργήθηκε όταν αυτά τα μέτρα δεν είχαν πλήρως τεθεί σε λειτουργία- διαπιστώνει τη μεγαλύτερη μείωση της υποστήριξης στη συμμετοχή στην ΕΕ μεταξύ αυτών που απάντησαν στη δημοσκόπηση στην Ελλάδα (-17 μονάδες).
Η αναλογία των Ελλήνων που αισθάνονται ότι η χώρα τους έχει κερδίσει από τη συμμετοχή στην ΕΕ επίσης έχει πέσει απότομα (-10 μονάδες)" σημειώνουν με εμφανή έκπληξη οι αναλυτές της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας στη συνοδευτική έκθεση που αναλύει τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης.
Προφανώς αδυνατούν να αντιληφθούν τα αισθήματα που έχει προκαλέσει η στάση της ΕΕ στους Ελληνες. Καθώς μάλιστα τα μέτρα δεν είχαν καν εξαγγελθεί κατά το μεγαλύτερο μέρος τους τον Μάιο που έγινε η δημοσκόπηση, θα έχει ενδιαφέρον να δούμε τι θα δηλώσουν οι συμπατριώτες μας που θα ερωτηθούν το φθινόπωρο.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι μόνο το 50% των ερωτηθέντων Γερμανών δήλωσε ότι θεωρεί "καλό πράγμα" τη συμμετοχή της Γερμανίας στην ΕΕ. Οσο για τους Κύπριους, μάλλον τραβούν τα μαλλιά τους που μπήκαν στην ΕΕ, καθώς μόλις το 33% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι θεωρεί "καλό πράγμα" την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ και πλέον μόνο το 42% νομίζει ότι η χώρα τους έχει ωφεληθεί από τη συμμετοχή στην ΕΕ.
Για πρώτη φορά το ευρωβαρόμετρο συμπεριέλαβε στοιχεία και για την Ισλανδία, την οποία η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση θέλει να εντάξει στην ΕΕ και μάλιστα σε λιγότερο από ενάμιση χρόνο από τώρα. Τα αποτελέσματα είναι... εμπρηστικά: μόνο το... 19% (!) των ερωτηθέντων Ισλανδών θεωρεί ότι η ένταξη στην ΕΕ θα είναι "καλό πράγμα", άρα είναι εξαιρετικά απίθανο υπ' αυτές τις συνθήκες να υπερισχύσει το "Ναι" στο δημοψήφισμα που θα γίνει υποχρεωτικά στην Ισλανδία για να εγκριθεί η ένταξη. "Οι Ισλανδοί που απάντησαν είναι προς στιγμήν (!) εντελώς απρόθυμοι να ενταχθούν στην ΕΕ", σημειώνουν διπλωματικά οι συντάκτες της έκθεσης.
Θεαματική είναι η αύξηση του ποσοστού των Ελλήνων που δηλώνουν ότι δεν εμπιστεύονται την ΕΕ: έφτασε το 56%, το δεύτερο υψηλότερο μεταξύ των "27", μετά τους ακαταμάχητους σε αυτόν τον τομέα Βρετανούς, οι οποίοι δεν εμπιστεύονται την ΕΕ σε ποσοστό 68%, ενώ μόνο το 20% των Βρετανών δηλώνει ότι την εμπιστεύεται (και μόνο το 42% των Ελλήνων). Ακούγεται ως ανέκδοτο, αλλά ακόμη και στο Λουξεμβούργο, το μικροσκοπικό αυτό κρατίδιο που τόσο έχει ωφεληθεί από την ΕΕ, μόλις το 52% δήλωσε ότι την εμπιστεύεται. Ποτέ η ΕΕ ή η ΕΟΚ δεν ήταν τόσο απεχθείς στους ευρωπαϊκούς λαούς.
Δυσπιστία
Ποιος ηγετικός πυρήνας των "27";
Βαθύτερο είναι το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η ΕΕ. Σοβαρότερο από την εκφραζόμενη σχεδόν καθολική δυσαρέσκεια των πολιτών της Ευρώπης. Το σημαντικότερο είναι ότι η κρίση εμπιστοσύνης αγγίζει πλέον τα θεμέλια της ΕΕ, τις ηγεμονικές της δυνάμεις. Το 54% των Γερμανών δεν εμπιστεύεται την ΕΕ και μόνο το 37% την εμπιστεύεται. Το 51% των Γάλλων δεν εμπιστεύεται την ΕΕ και μόνο το 39% την εμπιστεύεται. Ας αφήσουμε τους Βρετανούς (68% κατά, 20% υπέρ). Μοιρασμένοι τώρα πια είναι ακόμη και οι Ιταλοί (42% υπέρ, 41% κατά). Μα υπό τις συνθήκες αυτές, όταν δηλαδή δεν εμπιστεύονται ούτε οι Γερμανοί ούτε οι Γάλλοι την ΕΕ, για ποιον ηγετικό πυρήνα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης μπορεί να γίνει λόγος;

παιδεία:Απολογισμός «εκδημοκρατισμού»

Hμερομηνία :  27-08-10    -http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_27/08/2010_1292429

Απολογισμός «εκδημοκρατισμού» Tου Xρηστου Γιανναρα Μετά τη δικτατορία των ετών 1967-1974, ο τομέας του κρατικού και κοινωνικού βίου που γνώρισε τον πληρέστερο «εκδημοκρατισμό» ήταν σίγουρα η παιδεία: Καταργήθηκε η ομοιόμορφη ενδυμασία των μαθητών και κάθε περιορισμός στο είδος της κόμμωσης, στη χρήση καλλυντικών, στο αξιοπερίεργο της εμφάνισης. Αναπτύχθηκε ελεύθερα ο συνδικαλισμός των μαθητών, το λεγόμενο «μαθητικό κίνημα», με εντυπωσιακές επιδόσεις σε απεργίες, καταλήψεις, αποκλεισμούς οδών, απευθείας διάλογο των μαθητών με τους υπουργούς Παιδείας. Απαγορεύτηκε να διορθώνονται τα λάθη στα γραπτά των μαθητών και μάλιστα με κόκκινο μελάνι («κάτω τα αιματοβαμμένα γραπτά»!) ώστε να μην πληγώνονται συναισθηματικά τα παιδιά. Διευκολύνθηκε με ποικίλους τρόπους η προαγωγή των μαθητών από τάξη σε τάξη, αποσυνδέθηκε από τις επιδόσεις στα μαθήματα ή τις απουσίες, ώστε να μην απειλούνται τα παιδιά από πλέγματα μειονεξίας και ενοχών. Για τους ίδιους λόγους καταργήθηκαν και τα σχολεία αριστούχων, υποβιβάστηκε ο ρόλος της βαθμολογίας, η αξιολόγηση των επιδόσεων. Καταργήθηκε το πολυτονικό σύστημα γραφής, για να διευκολύνονται τα παιδιά στην ορθογραφία. Απαλείφθηκε από τα σχολικά βιβλία κάθε ενδεχόμενο να παγιδευτεί ο ψυχισμός των παιδιών και το φρόνημά τους στον εθνικισμό, στη θρησκευτικότητα, στην προγονολατρία, στον ιδεαλιστικό εξωραϊσμό της Ιστορίας, σε παραδόσεις πολιτιστικής μονοτροπίας. Ο εκδημοκρατισμός επεκτάθηκε αποφασιστικά και στον χώρο των εκπαιδευτικών: Καταργήθηκε ο θεσμός του Επιθεωρητή, αντικαταστάθηκε με «Σχολικούς Συμβούλους», που τη βοήθειά τους στο σχολικό έργο μόνο προαιρετικά ζητούν οι εκπαιδευτικοί. Δάσκαλοι και καθηγητές απαλλάχθηκαν από το ενδεχόμενο να κρίνονται και να αξιολογούνται για την απόδοση και την προσφορά τους, την κατάρτιση και την εργατικότητά τους, την ποιότητα και το ήθος τους. Γι’ αυτό απαλείφθηκε και κάθε ιεραρχική διαβάθμιση των εκπαιδευτικών: ο διευθυντής του δημοτικού, ο γυμνασιάρχης, ο λυκειάρχης εξέπεσαν σε τίτλους προσωρινής διοικητικής ευθύνης που την αναλαμβάνει όποιος θέλει, αφού υποβάλει σχετική αίτηση στο υπουργείο. Σε ποια τάξη και ποιο μάθημα θα διδάξει κάθε εκπαιδευτικός αποφασίζεται συλλογικά, κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει την ικανότητα κανενός για οτιδήποτε. Με την ίδια λογική μοιράζονται οι εκπαιδευτικοί μεταξύ τους και τα «ιδιαίτερα» μαθήματα. Υστερα από είκοσι οχτώ (28) χρόνια συνεπέστατης εφαρμογής του «εκδημοκρατισμού» της παιδείας, μήπως θα έπρεπε να τολμηθεί μια (ακομμάτιστη, αμερόληπτη, απροσωπόληπτη, απροκατάληπτη, αδέκαστη) αξιολογική κρίση της επιτυχίας του «οράματος»; Με καταμέτρηση αντικειμενικών μεγεθών: Ικανότητα ανάγνωσης και γραφής των αποφοίτων κάθε σχολικής βαθμίδας, αριθμός λέξεων που συγκροτούν τη γλωσσική τους εκφραστική, κριτική ικανότητα, συνθετική ικανότητα, ικανότητα αφομοιωτικής απομνημόνευσης, δημιουργικής φαντασίας, λογικής συνέπειας, επιδόσεις στον βανδαλισμό σχολικών κτιρίων. Η αξιολογική αποτίμηση θα μπορούσε να προκύψει από μια σοβαρή δημοσκοπική έρευνα. Θα αναλάμβανε το κόστος και την οργάνωση μια έγκυρη εφημερίδα;

Κίνδυνος ελληνικής οικονομικής αυτοκτονίας με όπλο την αγορά κατοικίας

Κίνδυνος ελληνικής οικονομικής αυτοκτονίας με όπλο την αγορά κατοικίας

Πέμπτη, 26 Αύγουστος 2010 -http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/2010-08-25-23-00-29-2010082526921/

Ο κύριος Θάνος ήθελε το 2009, στα 65 του, να ξεκινήσει να χτίζει ένα εξοχικό σε οικόπεδο που είχε αγοράσει πριν πολλά χρόνια στο χωριό της καταγωγής του, 150 χιλιόμετρα από την Αθήνα. Η άδεια είχε εκδοθεί από το 2005 αλλά τα μετρητά που είχε στην άκρη δεν ήταν αρκετά για το σπίτι που ονειρεύονταν και έτσι στράφηκε στην τράπεζα του για δάνειο ύψους 200 χιλιάδων ευρώ με ορίζοντα 10ετίας. Εν μέσω ύφεσης, όμως, η τράπεζα απέρριψε την αίτηση του, παρά το ότι ήταν αξιοπρεπής πελάτης της επί 40 χρόνια και του αντιπρότεινε ένα πολύ μικρότερης αξίας δάνειο, των 100 χιλιάδων ευρώ.

Με τα χρήματα να μην φτάνουν ο κύριος Θάνος σκέφτηκε να δώσει το οικόπεδο για αντιπαροχή αλλά σύμφωνα με το νόμο σε περίπτωση αντιπαροχής η άδεια του θα έχανε τα προνόμια της και έτσι αυτό ήταν ασύμφορο. Για το λόγο αυτό συμφώνησε με γνωστό του εργολάβο να συμμετέχει εκείνος (ο εργολάβος) στην ανέγερση τεσσάρων μικρών κατοικιών αναλαμβάνοντας σημαντικό τμήμα των εξόδων αλλά στα ‘χαρτιά’ να φαίνεται ο ίδιος. Και καθώς ανακοινώθηκε πως σύντομα θα έρχονταν αυξήσεις στη φορολογία μεταβίβασης ο κύριος Θάνος ‘έγραψε’ ένα μεγάλο ποσοστό του οικοπέδου στα παιδιά του άμεσα για να αποφύγει επιπλέον έξοδα αργότερα.

Στη συνέχεια, προέκυψε πρόβλημα με τους ημιυπαίθριους χώρους και χρειάστηκε να πάρει ένα καταναλωτικό δάνειο 10 χιλιάδων ευρών για να για να ‘ρυθμίσει’ το ζήτημα. Δυστυχώς στην πορεία προέκυψε και νέο πρόβλημα με το μηχανικό που είχε αναλάβει την επίβλεψη της ανέγερσης, βάσει του σχετικού νόμου, καθώς απαίτησε 30 χιλιάδες ευρώ ενώ η αρχική συμφωνία ήταν 10 χιλιάδες και ο κύριος  Θάνος αναγκάστηκε να λάβει και δεύτερο καταναλωτικό δάνειο για να ξεπληρώσει το μηχανικό, ειδάλλως θα έπρεπε να προσφύγει στο δικαστήριο, όπου κατά πάσα πιθανότητα θα έχανε τη δίκη και στο μεσοδιάστημα όλες οι εργασίες στην οικοδομή θα σταματούσαν.

Τα πράγματα, επιτέλους, φαίνονταν να βρίσκουν το δρόμο τους αλλά προέκυψε εκ νέου ζήτημα με τους ημιυπαίθριους χώρους κάτι που αποδείχτηκε, τελικά, το μικρότερο από τα προβλήματα του καθώς μετά το ξέσπασμα της κρίσης και την υιοθέτηση του ‘πόθεν έσχες’ ο κύριος Θάνος αλλά και τα παιδιά του καλούνται να δικαιολογήσουν πού βρήκαν τα χρήματα για να χτίσουν τις κατοικίες. Στην πραγματικότητα τα περισσότερα χρήματα επενδύονται από τον εργολάβο αλλά αυτό δε φαίνεται στην άδεια. Τώρα το πρόβλημα αφορά και στα παιδιά καθώς ακόμη και αν ξεπεράσουν τη γραφειοκρατία και πληρώσουν την εφορία για τη μεταφορά χρημάτων από το εξωτερικό, κινδυνεύουν και πάλι με πρόστιμο και έλεγχο από την εφορία ώστε να εξασφαλιστεί πως δεν ‘ξεπλένουν χρήμα’!

Στο μεταξύ, ανακοινώθηκε επικείμενη αύξηση των αντικειμενικών αξιών αλλά και νέα μέτρα από το 2011 που κατά πάσα πιθανότητα θα ισχύσουν αναδρομικά και θα επιφέρουν νέες οικονομικές επιβαρύνσεις. Αντιμέτωπος με ένα νομικό, φορολογικό και γραφειοκρατικό Γολγοθά, ο κύριος Θάνος αποφασίζει να πουλήσει με τεράστια έκπτωση δύο από τις κατοικίες, χάνοντας ακόμη και από το κεφάλαιο του και να συνεχίσει να πληρώνει τα δάνεια από τη σύνταξη του. Όμως οι περικοπές στις συντάξεις και το ενδεχόμενο να υπάρξουν και νέες, κάνουν απαγορευτική την καταβολή της δόσης των δανείων, αν θέλει να συνεχίσει να ζει με αξιοπρέπεια.

Η παραπάνω ιστορία είναι αληθινή και είναι η πιο ‘απλή’ από σχετικές που μου περιέγραψαν διάφοροι αναγνώστες σε email τους. Άλλες περιλαμβάνουν καταγγελίες για μίζες κάθε μορφής, εκβιαστικές συμπεριφορές από δημοσίους υπαλλήλους, περίπλοκους νόμους οι οποίοι αλλάζουν κατά το δοκούν και τις ανάγκες έκαστης κυβέρνησης κλπ. Το συμπέρασμα που προκύπτει από την ανάγνωση αυτών των ιστοριών και το οποίο, λίγο πολύ, είναι γνωστό στην πλειοψηφία των Ελλήνων, είναι πως η δομή της αγοράς κατοικίας στην Ελλάδα είναι τριτοκοσμική, τόσο σε επίπεδο γραφειοκρατίας, όσο και σε επίπεδο φορολογίας, νομοθεσίας και κάθε τι άλλου που συνδέεται με τον κλάδο.

Δυστυχώς στην τραγική παραπάνω εικόνα ήρθε να προστεθεί η μεγαλύτερη ύφεση στην αγορά κατοικίας στα τελευταία 65 χρόνια. ‘Εχει ενδιαφέρον ότι, σύμφωνα με την Euroconstruct, η ελληνική αγορά κατοικίας αντιμετωπίζει αντίστοιχα μεγάλη κρίση με αυτήν της Ισπανίας, της χώρας με το μεγαλύτερο πρόβλημα στην Ευρώπη και έτσι η Ελλάδα βρίσκεται στο τοπ 5 των αναπτυγμένων χωρών στον κόσμο όσον αφορά στο μέγεθος της ύφεσης σε αυτόν τον κλάδο, με προοπτική να φτάσει στην πρώτη τριάδα το 2011.

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα για το β’ εξάμηνο του 2010, που πραγματοποίησε το Τμήμα Στατιστικής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, το αδιάθετο απόθεμα κατοικιών στην Ελλάδα κυμαίνεται από 200.000 έως 270.000 ακίνητα, ενώ τα απούλητα νεόδμητα διαμερίσματα είναι περίπου 100.000 έως 200.000. Σύμφωνα με  έκθεση του Συνδέσμου Ανωνύμων Τεχνικών Εταιρειών, με βάση τα στοιχεία του πρώτου τετραμήνου του 2010 η οικοδομική δραστηριότητα βρίσκεται στο χαμηλότερο επίπεδο,τουλάχιστον, της τελευταίας 30ετίας.

Η μείωση του όγκου των νέων κτιρίων είναι της τάξης του 25,3% σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του 2009, που και αυτή ήταν μειωμένη κατά 22,9% σε σχέση με το πρώτο τετράμηνο του 2008. Οι οικοδομικές άδειες αφορούν 12.000 κυβικά νέων οικοδομών και είναι λιγότερες και από αυτές του 1995 (12.715 κυβικά), που θεωρείται η χειρότερη χρονιά από το 1980, που υπάρχουν πλήρη στατιστικά στοιχεία.

Η απασχόληση στον κλάδο μειώθηκε κατά 7,4%, ενώ η συμμετοχή του κατασκευαστικού τομέα στο ΑΕΠ έπεσε στο 3,9% και είναι η χαμηλότερη των 12 τελευταίων χρόνων. Σύμφωνα με τους εργολάβους οικοδομών, από την αρχή του χρόνου έχουν βάλει λουκέτο περί τις 800 επιχειρήσεις από τον κλάδο της οικοδομής, ενώ έχουν μείνει άνεργοι γύρω στις 50.000 απασχολούμενοι στον κλάδο

Η αγορά κατοικίας συνδέεται με περισσότερους τομείς της οικονομίας από οποιονδήποτε άλλον κλάδο και η ύφεση στην οποία έχει βυθιστεί δεν αποτελεί αστείο αλλά καρκίνωμα στην καρδιά της ελληνικής οικονομίας, ικανό να εμποδίσει την ουσιαστική της ανάπτυξη για ολόκληρη την τρέχουσα δεκαετία και να βουλιάξει και την ίδια σε μία άνευ προηγουμένου ύφεση.

Δεν είναι μυστικό ότι στα τελευταία 10 χρόνια το μεγαλύτερο τμήμα της ανάπτυξης στην Ελλάδα προήλθε από τον κατασκευαστικό κλάδο, συμπεριλαμβανομένης της αγοράς κατοικίας και η εγκατάλειψη τους στο έλεος της κρίσης σε συνδυασμό με την υιοθέτηση αφόρητα σκληρών μέτρων εναντίον τους κινδυνεύει να αποτελέσει συνταγή αυτοκτονίας της ελληνικής οικονομίας.

Ο ρόλος της αγοράς κατοικίας δεν είναι πρωτεύοντας μόνο στην Ελλάδα, χώρα με έλλειψη σημαντικού κλάδου βαριάς βιομηχανίας και με πολύ περιορισμένη βιομηχανία υπηρεσιών (πέραν του σε ύφεση τουριστικού κλάδου) αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο. Ίσως στην Ελλάδα έχει ξεχαστεί το γεγονός πως η ίδια η διεθνής κρίση ξεκίνησε από την ύφεση στην αμερικανική αγορά κατοικίας, η οποία είχε τέτοια απήχηση που έσπρωξε στο γκρεμό το διεθνή τραπεζικό κλάδο και έφερε τον κόσμο αντιμέτωπο με τη μεγαλύτερη ύφεση από το 1929.

Δεν είναι τυχαίο πως όλες από τις 7 προηγούμενες, πριν την τρέχουσα, υφέσεις των ΗΠΑ, τελείωσαν μέσω της ανάπτυξης της αγοράς κατοικίας (στοιχεία από το Bloomberg) ενώ η τρέχουσα φαίνεται να διαιωνίζεται όσο η αμερικανική αγορά κατοικίας παραμένει βαθιά πληγωμένη, παρά τα ειδικά μέτρα στήριξης που έλαβε η κυβέρνηση Ομπάμα και παρά τις τονωτικές αγορές ενυπόθηκων δανείων ύψους ενός τρις στις οποίες προέβη η Κεντρική Τράπεζα της Νέας Υόρκης. Όλα αυτά συμβαίνουν στις ΗΠΑ, η οποία βαθμολογείται με ΑΑΑ από όλους τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης και δανείζεται με λιγότερο από 2,5% στο δεκαετή ορίζοντα, έναντι περισσότερο από 10% που είναι το αντίστοιχο κόστος για την Ελλάδα.

Με τη στρόφιγγα των δανείων να είναι και να προβλέπεται να παραμένει κλειστή, και με την Ελλάδα, πλέον, να πλησιάζει στην 5άδα της λίστας με τη χειρότερη οικονομία μεταξύ των 50 πιο αναπτυγμένων κρατών του κόσμου, με τον πληθωρισμό να απογειώνεται, τα εισοδήματα να περικόπτονται και να συρρικνώνονται και την ανεργία να αυξάνεται με το μεγαλύτερο ρυθμό στη μοντέρνα ελληνική ιστορία, η αγορά κατοικίας θα χρειαστεί ένα θαύμα προκειμένου να μην κυλήσει σε μία ακόμη μεγαλύτερη ύφεση και να μην τραβήξει το σύνολο της οικονομίας μαζί της.

Σε μία χώρα που, όπως δείχνουν τα επίσημα στοιχεία, υπάρχει μία ενεργή παραοικονομία που έχει δημιουργήσει, με τις ευλογίες του πολιτικού συστήματος, ένα απόθεμα πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ που διψά να επενδυθεί και να καταναλωθεί, η αγορά κατοικίας θα έπρεπε να είναι η πρώτη που θα οχυρώνονταν έτσι ώστε να προσελκύσει κεφάλαια και να βοηθήσει το σύνολο της ελληνικής οικονομίας. Αν’ αυτού τα νέα φορολογικά μέτρα της κυβέρνησης για την αγορά ακινήτων, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται και η επιβολή πόθεν έσχες για την αγορά πρώτης κατοικίας αξίας άνω των 200.000 ευρώ, έχουν σταματήσει ακόμη και προγραμματισμένα  επενδυτικά έργα από κατασκευαστικές εταιρίες.

Το πάγωμα των προγραμμάτων χρηματοδότησης αγοράς εργατικής κατοικίας, η μείωση των δημόσιων επενδύσεων στον κατασκευαστικό κλάδο, τα νέα φορολογικά μέτρα, το κλείσιμο της στρόφιγγας των δανείων, ο φόβος που προκαλείται από το προβεβλημένο ‘σαφάρι΄των εφοριακών και τα φορολογικά μέτρα καθώς και όλα τα προβλήματα που αναφέρθηκαν παραπάνω έχουν δημιουργήσει μία συνταγή αυτοκτονίας της ελληνικής αγοράς κατοικίας η οποία μπορεί να επιφέρει θανάσιμα πλήγματα και στην, ήδη, πολύ πληγωμένη ελληνική οικονομία.

Πάνος Παναγιώτου – διευθυντής ΕΚΤΑ, info@ekta1.gr

Τράπεζες στο χείλος του …εξευτελισμού!

Τράπεζες στο χείλος του …εξευτελισμού!

Πέμπτη, 26 Αύγουστος 2010 -http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/2010-08-25-23-06-45-2010082526923/

Μέχρι τώρα, το Δημόσιο ήταν για τους τραπεζίτες ένας μάλλον «εύκολος» κουμπαράς, για την άντληση κεφαλαίων και ρευστότητας. Όχι πια. Οι Βρυξέλλες αλλάζουν τώρα τους κανόνες παιχνιδιού για τη χορήγηση εγγυήσεων από το κράτος στις τράπεζες, επιφυλάσσοντας μια εν δυνάμει εξευτελιστική διαδικασία σε όσες τράπεζες αξιοποιήσουν υπερβολικά τις παρεχόμενες εγγυήσεις.

Σύμφωνα με απόφαση που υποχρεώθηκε από τις Βρυξέλλες να δημοσιεύσει ο υπουργός Οικονομικών στις αρχές Ιουλίου, χωρίς βεβαίως να πάρει ιδιαίτερη δημοσιότητα (δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 1091 Β’ της 9ης Ιουλίου 2010), ορίζεται πλέον ένα «πλαφόν» στο ποσό των κρατικών εγγυήσεων που μπορούν να λάβουν οι τράπεζες, πέραν του οποίου θα είναι υποχρεωμένες να πείσουν τις Βρυξέλλες, ότι δεν θα χρεοκοπήσουν χωρίς κρατικές εγγυήσεις!

Με την απόφαση, ορίζεται ότι από 1.7.2010 για κάθε τράπεζα που παίρνει εγγύηση του ελληνικού Δημοσίου για νέο ή ανανεούμενο χρέος, εφόσον κατά το χρόνο παροχής της εγγύησης το σύνολο των εγγυημένων υποχρεώσεών της (στις οποίες συμπεριλαμβάνονται όλες οι εγγυήσεις που έχει πάρει) υπερβαίνει σωρευτικά το 5% των συνολικών του υποχρεώσεων και το ποσό των 500 εκατ. ευρώ, θα υποβάλλεται εντός τριμήνου από την παροχή της εγγύησης έκθεση στην Κομισιόν που θα καταδεικνύει τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητά της χωρίς εξάρτηση από την κρατική στήριξη. Επιπλέον, η ΤτΕ υποχρεώνεται μέχρι τις 15 Οκτώβρη το αργότερο να συντάξει συνοπτική, ενδιάμεση έκθεση για τη λειτουργία του καθεστώτος παροχής εγγυήσεων.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες του «S», η απόφαση αυτή μπορεί να υπογράφεται από τον Έλληνα υπουργό, στην ουσία όμως τα… πνευματικά της δικαιώματα ανήκουν στην Κομισιόν και, κατ’ επέκταση, στην τρόικα των πιστωτών της χώρας. Ο φόβος των αρχών που είναι επιφορτισμένες στις Βρυξέλλες να εφαρμόζουν το κοινοτικό δίκαιο περί κρατικών ενισχύσεων ήταν απλός: όσο οι ελληνικές τράπεζες μπορούσαν να εκδίδουν τίτλους με εγγύηση του Δημοσίου χωρίς τον παραμικρό περιορισμό ή δυσμενή επίπτωση, τόσο θα γινόταν ορατός ο κίνδυνος κατάχρησης του μέτρου (λόγω και της γνωστής «ζεστής» σχέσης των ελληνικών κυβερνήσεων με τους τραπεζίτες…).

Συνέπεια αυτής της πιθανής κατάχρησης, όπως φοβήθηκαν οι Βρυξέλλες, θα μπορούσε να ήταν η συντήρηση τραπεζικών «ζόμπι» εν ζωή με εγγυητή το ήδη μισοχρεοκοπημένο ελληνικό Δημόσιο. Δηλαδή, αν το μέτρο της παροχής εγγυήσεων ξεπερνούσε ορισμένα όρια, θα υπήρχε ο κίνδυνος, από την άποψη του κοινοτικού δικαίου περί κρατικών ενισχύσεων, να συντηρούνταν τεχνητά στη ζωή τράπεζες, που δεν έχουν την  παραμικρή μακροπρόθεσμη προοπτική να «σταθούν στα πόδια τους» χωρίς τα «δεκανίκια» του Δημοσίου.

Τι σημαίνει, όμως, στην πράξη η διαδικασία υποβολής αυτής της ειδικής έκθεσης βιωσιμότητας από ελληνικές τράπεζες στην Κομισιόν; Όπως εξηγούν τραπεζικά στελέχη, αμέσως μόλις μια τράπεζα με 100 ευρώ συνολικών υποχρεώσεων (καταθέσεις κ.λπ.) ξεπεράσει τα 5 ευρώ τίτλων που θα έχουν εκδοθεί με κρατική εγγύηση, θα πρέπει να προχωρήσει σε μια άκρως ταπεινωτική, για μια τράπεζα, διαδικασία: να παρουσιάσει πλήρη οικονομική ανάλυση της βιωσιμότητάς της, μετά τη λήξη της ισχύος των εγγυήσεων, που μπορεί να φθάνουν μέχρι και τρία χρόνια.

Στη συνέχεια της διαδικασίας, εντοπίζεται και το πιο επίφοβο στάδιο: τι θα γίνει αν η τράπεζα δεν πείσει την Κομισιόν ότι θα είναι βιώσιμη; Προς το παρόν το πεδίο σε αυτό το ακραίο (ή ίσως και όχι τόσο ακραίο, με τις σημερινές συνθήκες…) σενάριο παραμένει αρκετά «θολό». Το πιθανότερο είναι, ότι η τράπεζα που… μυρίζει χρεοκοπία θα υποχρεωθεί από την Κομισιόν να υποβάλει και να εφαρμόσει κάποιο επώδυνο σχέδιο εξυγίανσης. Άγνωστο είναι βέβαια τι θα συμβεί, αν στη διάρκεια αυτής της διαδικασίας καταληφθούν από… νευρικότητα οι καταθέτες της τράπεζας και αποφασίσουν να «μαζέψουν» τα χρήματά τους για καλό και για κακό.

Προς το παρόν, από τη συμφωνία κυβέρνησης-διεθνών πιστωτών έχει γίνει σαφές ποια διαδικασία θα ακολουθείται για τις τράπεζες με προβλήματα κεφαλαιακής επάρκειας: άμεση αύξηση κεφαλαίου από τους μετόχους, ή επώδυνη διάσωση από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Για τις τράπεζες με πολύ σοβαρά προβλήματα ρευστότητας, όμως, οι οποίες θα είναι πιθανό να μην είναι βιώσιμες χωρίς κρατικές εγγυήσεις, δεν υπάρχει κάποια προκαθορισμένη διαδικασία διάσωσης.

Υπάρχει, όμως, ο κίνδυνος κάποια τράπεζα να βρεθεί στο τέλος του τρίτου τριμήνου στη δυσάρεστη θέση να έχει υπερβεί το «πλαφόν» του 5% σε κρατικές εγγυήσεις; Τραπεζικά στελέχη παραδέχονται, ότι ήδη οι τράπεζες έχουν λάβει μεγάλα ποσά εγγυήσεων από το Δημόσιο, ενώ για να «σταθούν στα πόδια τους» όσο θα είναι αποκλεισμένες από τις αγορές εγκρίθηκε ήδη χθες από την Βουλή η χορήγηση πρόσθετων εγγυήσεων, μέχρι 25 δις. ευρώ.

Σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες, ήδη μία τουλάχιστον τράπεζα «παλεύει» με το πλαφόν, κυρίως εξαιτίας της εκροής καταθέσεων και του «μαυρίσματος» από τους οίκους αξιολόγησης τίτλων που έχει εκδώσει, τιτλοποιώντας στοιχεία ενεργητικού. Για τη συγκεκριμένη τράπεζα, με κυβερνητικές οδηγίες έχει αποφασισθεί από μεγάλο επικουρικό ταμείο, μάλιστα, να καταθέτει τα έσοδά του από την 1η Σεπτεμβρίου στα ταμεία της, σε μια προσπάθεια ενίσχυσης της καταθετικής βάσης. Και πάλι, όμως, όπως λένε στελέχη της αγοράς, αν δεν ανατραπεί η δυσμενής δυναμική για τις καταθέσεις της, η συγκεκριμένη τράπεζα έχει πολύ σοβαρές πιθανότητες να κληθεί σύντομα από την Κομισιόν να υποβάλει έκθεση βιωσιμότητας.

Ο Νετανιάχου και τα χάλια μας!!!!

Ο Νετανιάχου γιατί δεν φόρεσε ....φουστανέλα και δεν κατέθεσε στεφάνι στον Αγνωστο Στρατιώτη;

Όταν κατακρίναμε τον ανεκδιήγητο Τζέφρυ για την υποτέλεια που επέδειξε απέναντι στους Ισραηλινούς φορώντας σκουφάκι,είχαμε τους γνωστούς καλοθελητές που μας έβγαζαν...αντισημίτες κι έλεγαν θρασύτατα πως "ΚΑΙ Ο ΝΕΤΑΝΙΑΧΟΥ ΑΝ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΑΠΟΔΩΣΕΙ ΑΝΑΛΟΓΕΣ ΤΙΜΕΣ"! Τελικά,ήρθε ο Εβραίος Πρωθυπουργός, συναντήθηκε με Γιωργάκη και Σαμαρά, πήγε για λίγο βραδυάτικα στην Ακρόπολη, έφαγε με θέα αυτήν, την επομένη πήγε...κρουαζιέρα στον Πόρο ΚΙ ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ!!!

ΤΟΝ ΕΙΔΑΤΕ ΕΣΕΙΣ ΝΑ ΚΑΤΑΘΕΣΕΙ ΠΟΥΘΕΝΑ ΣΤΕΦΑΝΙ ΣΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ;
http://hellenicrevenge.blogspot.com/

Tο ΧΑ, οι σύμβουλοι της εκποίησης και το …φιάσκο

Tο ΧΑ, οι σύμβουλοι της εκποίησης και το …φιάσκο

Κυριακή, 22 Αύγουστος 2010 -http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/t---------2010082226779/

Στο Χρηματιστήριο και τα τραπεζικά παρασκήνια ήταν κοινό μυστικό από καιρό, ότι το υπουργείο Οικονομικών θα επιχειρούσε, με αιχμή την ανάθεση μεγάλης δουλειάς συμβούλων σε διεθνείς οίκους, ενόψει της αναδιάρθρωσης του τραπεζικού συστήματος, να αναθερμάνει το διεθνές ενδιαφέρον για την ελληνική αγορά. Η προσπάθεια, όμως, φαίνεται ότι καταλήγει σε φιάσκο, με σοβαρές παρενέργειες στο ΧΑ.

Πολλές εβδομάδες μετά την πρόταση Σάλλα για την ΑΤΕ και το Τ.Τ., που έδωσε την αφορμή για την πρόσληψη συμβούλων από το Δημόσιο, ώστε να αποτιμηθούν οι τραπεζικές συμμετοχές του και να ξεκαθαρίσει η στρατηγική της κυβέρνησης για το τραπεζικό σύστημα, επίσημη ανακοίνωση από το υπουργείο Οικονομικών για το επιλεγέν σχήμα συμβούλων δεν έχει γίνει και αναμένονται εξελίξεις μέσα στην εβδομάδα.

Όμως, επίμονες «διαρροές» από το υπουργείο ανέφεραν την περασμένη εβδομάδα, ότι έχουν ήδη επιλεγεί ως σύμβουλοι, με τη γνωστή αδιαφανή διαδικασία απευθείας ανάθεσης που είθισται να ακολουθείται σε τέτοιες περιπτώσεις, δύο τράπεζες από τις οποίες περιμένει πολλά το Δημόσιο σε άλλα «μέτωπα» (π.χ.: στην αγορά κρατικών ομολόγων), η Deutsche Bank και η HSBC, οι οποίες σημειώνεται ότι έχουν συνολική έκθεση της τάξεως των 3 δις. ευρώ στην αγορά κρατικών ομολόγων, σύμφωνα με στοιχεία που περιλαμβάνονται στην πρόσφατη έκθεση της Κομισιόν για την πορεία εφαρμογής του προγράμματος σταθεροποίησης.

Η τρίτη τράπεζα της «παρέας» των συμβούλων φέρεται να είναι η Lazard, η μικρή σε μέγεθος, αλλά ιδιαίτερα σημαντική στους διεθνείς συσχετισμούς, τράπεζα, που κατά καιρούς έχει ακουσθεί ότι σταθερά συμβουλεύει την κυβέρνηση, πριν ακόμη σχηματοποιηθεί το μνημόνιο για τη διεθνή συμφωνία χρηματοδότησης. Η στενή σχέση της Lazard με την κυβέρνηση, που επιβεβαιώθηκε σε μυστική σύσκεψη στο Μαξίμου στα δραματικά 24ωρα πριν τη διεθνή συμφωνία χρηματοδότησης, έχει προκαλέσει πολλές συζητήσεις, καθώς οι οίκος ειδικεύεται στις αναδιαρθρώσεις χρέους –διαψεύδεται, πάντως, ότι έχει συνεργασία σε αυτό το πεδίο με την κυβέρνηση.

Νωρίτερα, υπήρχε έντονη φημολογία, ότι στο σχήμα των συμβούλων θα έμπαινε και μια μεγάλη αμερικανική τράπεζα, η Morgan Stanley, και με τον τρόπο αυτό θα δινόταν ένα «σήμα» προς την Νέα Υόρκη από την κυβέρνηση, ότι έγινε το πρώτο βήμα για να σπάσει το ιδιότυπο «εμπάργκο» από την ελληνική και άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις προς τις αμερικανικές τράπεζες, οι οποίες είχαν κατηγορηθεί ανοικτά από αρκετούς, ότι βρίσκονταν πίσω από τις επιθέσεις στην Ελλάδα και στο ευρώ.

Η ελληνική κυβέρνηση, όπως είναι γνωστό, είχε μια ατυχή περιπέτεια στα πρώτα βήματά της μετά τον Οκτώβριο του 2009, με την Goldman Sachs, η οποία εθεωρείτο ότι είχε ένα ρόλο άτυπου, αλλά ισχυρού, συμβούλου σε όλα τα θέματα που άπτονταν της σχέσης της χώρας με τις αγορές. Η κακή κατάληξη αυτής της σχέσης θεωρείται ότι δεν ήταν άσχετη με τις μεγάλες επιθέσεις από την Goldman και ομάδα hedge fund της επιρροής της, που κατέληξαν στην «αποβολή» της χώρας από τις αγορές και στην αναγκαστική στροφή προς τη διεθνή χρηματοδότηση από την τρόικα.

Τελικά, όμως, φαίνεται, αν επαληθευθούν οι «διαρροέες», ότι το «εμπάργκο» διατηρείται, αφού του σχήμα συμβούλων θα είναι αμιγώς ευρωπαϊκό, και κάπου εδώ φαίνεται ότι τελειώνει ο «ενάρετος κύκλος» που είχε ανοίξει, έστω και με… τεχνητή υποστήριξη, στο ελληνικό Χρηματιστήριο:

Ενόψει της επιλογής συμβούλων από την κυβέρνηση και της ευρύτερης κινητικότητας στο τραπεζικό σύστημα ήταν κοινό μυστικό (και έχει επανειλημμένα επισημανθεί από το “S”) ότι οι μεγάλες αμερικανικές τράπεζες κινούσαν νήματα από το Λονδίνο υπέρ των ελληνικών μετοχών, κυρίως των τραπεζικών, σε μια προσπάθεια να δείξουν «καλή διαγωγή» στην κυβέρνηση,  να επανέλθουν σε ρόλο συμβούλου του Δημοσίου, αλλά και να διεκδικήσουν από καλύτερη θέση δουλειές και στο τραπεζικό σύστημα («σκληρές» αναδοχές αυξήσεων κεφαλαίου, κ.λπ.).

Η επιλογή Ευρωπαίων συμβούλων σηματοδοτεί την απροθυμία της κυβέρνησης –και, πιθανότατα, ως εκ τούτου των ισχυρών τραπεζιτών- να επαναφέρουν τις αμερικανικές τράπεζες στον πρωταγωνιστικό ρόλο που είχαν παλαιότερα στις ελληνικές δουλειές πέριξ του Δημοσίου και του τραπεζικού συστήματος. Αυτό δεν θεωρείται άσχετο με τους μαζικούς «πυροβολισμούς» κυρίως τραπεζικών μετοχών στη συνεδρίαση της Παρασκευής, που θεωρείται στην αγορά ότι συνδέονται με τη δυσαρέσκεια των αμερικανικών οίκων του Λονδίνου.

Τις επόμενες θα φανεί αν έχουν βάθος αυτές οι αντιδράσεις και πόσο μπορεί να επηρεάσουν την πορεία της αγοράς. Όμως, οι χειρισμοί που έχουν γίνει ως τώρα από το Δημόσιο δεν φαίνεται πιθανό να επιτρέψουν τελικά στη διαδικασία επιλογής συμβούλων να λειτουργήσει σαν καταλύτης για τη διεθνή αναθέρμανση του ενδιαφέροντος για το ΧΑ. Την ίδια στιγμή, μάλιστα, θα πρέπει να σημειωθεί ότι από τη διαδικασία δεν απογοητεύθηκαν μόνο οι μεγάλες αμερικανικές τράπεζες, αλλά και οι εγχώριες χρηματιστηριακές δυνάμεις, που αποτελούν ένα από τα τελευταία στηρίγματα της αγοράς.

Η απόφαση του υπουργού Οικονομικών να αποκλείσει από τη διαδικασία αξιολόγησης των υποψήφιων συμβούλων την κοινοπραξία μελών του ΣΜΕΧΑ που διεκδίκησαν με αξιώσεις ένα ρόλο στη δουλειά αυτή, παρότι μάλιστα ο ΣΜΕΧΑ εγείρει σοβαρές ενστάσεις για αδιαφάνεια της διαδικασίας επιλογής και αντίθεσή της με το κοινοτικό Δίκαιο, αφήνει απογοητευμένους άλλη μια φορά τους Έλληνες χρηματιστές, σε μια περίοδο μάλιστα που τα καθημερινά έσοδά τους από τις συναλλαγές στην «καχεκτική» Σοφοκλέους φέρνουν αρκετές αξιόλογες εταιρείες σε μια σοβαρή δοκιμασία επιβίωσης.

Με τόσους και τόσο σοβαρούς για τη λειτουργία της αγοράς παράγοντες του ΧΑ να μένουν απογοητευμένοι από τη διαδικασία επιλογής συμβούλων, για να εξυπηρετηθεί με μάλλον κοντόφθαλμα κριτήρια από το υπ. Οικονομικών η προσπάθεια επιστροφής του Δημοσίου στην αγορά ομολόγων από το 2012, το Χρηματιστήριο δεν φαίνεται ότι θα είναι από τους κερδισμένους της υπόθεσης…

Π.Παναγιώτου-ʽΑκάλυπτηʼ η Ελλάδα - ʽκαλυμμένοιʼ οι ΕΚΤ, ΔΝΤ & ΕΕ

ʽΑκάλυπτηʼ η Ελλάδα - ʽκαλυμμένοιʼ οι ΕΚΤ, ΔΝΤ & ΕΕ

Τρίτη, 24 Αύγουστος 2010 -http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/-------a---2010082326822/

Στα τελευταία τρία χρόνια, το παγκόσμιο κρατικό χρέος των αναπτυγμένων κρατών (το χρέος που χρωστούν τα αναπτυγμένα κράτη διεθνώς) έχει αυξηθεί στο μεγαλύτερο ύψος από το Βʼ Παγκόσμιο Πόλεμο και το ρίσκο πτώχευσης και αδυναμίας αποπληρωμής χρεών έχει απογειωθεί στη ʽχρηματοπιστωτική στρατόσφαιραʼ. Ως αποτέλεσμα, το έξυπνο χρήμα επιδιώκει να διασφαλίσει τα χρήματα που έχει δανείσει και που συνεχίζει να δανείζει το ίδιο και οι συνεργάτες του (μεγάλες τράπεζες και πρωταγωνιστές στην αγορά χρέους) στα κράτη και ένας από τους τρόπους που επιχειρεί να το πετύχει αυτό είναι η δημιουργία μίας αγοράς ʽκαλυμμένων ομολόγωνʼ με διεθνή υπόσταση, ισχυρή νομική βάση και παγκόσμια αποδοχή.

Σε άρθρο της 9ης Μαΐου 2010 είχα παρουσιάσει στοιχεία για την ταχύτατη ανάπτυξη της αγοράς αυτής των ʽκαλυμμένων ομολόγωνʼ σε Ευρώπη και ΗΠΑ. Όπως αναφέρεται σε αυτό τα καλυμμένα ομόλογα είναι ιδανικά για τον δανειοδότη και απόλυτα προβληματικά για τον δανειστή καθώς ʽέχουν το χαρακτηριστικό πως καλύπτονται από ένα περιουσιακό πακέτο αυτού που τα εκδίδει (δανειζόμενος), έτσι ώστε αν αποτύχει να ανταπεξέλθει στην αποπληρωμή των τόκων τους, ο δανειστής να έχει το δικαίωμα να κατάσχει την περιουσία του πακέτου.ʼ 

Με απλά λόγια τα καλυμμένα ομόλογα προστατεύουν το δανειοδότη με εμπράγματη ασφάλεια στην περιουσία του δανειολήπτη. Καθώς, όμως, τα ομόλογα αυτά εκδίδονται από κράτη, πολιτείες, δήμους κλπ, σε περίπτωση αδυναμίας έγκαιρης αποπληρωμής τους, δεσμεύεται δημόσια περιουσία η οποία μπορεί, μέσα από νομικές διαδικασίες, να περάσει στα χέρια των δανειστών. Έτσι, όπως αναφέρεται στο σχετικό άρθρο ʽεξαιτίας της φύσης τους τα συγκεκριμένα ομόλογα δεν έγιναν ποτέ αποδεκτά στις ΗΠΑ καθώς όσες φορές προτάθηκε από το έξυπνο χρήμα η δημιουργία μίας αγοράς γιʼ αυτά, η πρόταση προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις με αποτέλεσμα να αποσυρθεί.ʼ

Καθώς, όμως, όλο και περισσότερες αμερικανικές πολιτείες αντιμετωπίζουν οξύτατα οικονομικά προβλήματα με αρκετές να βρίσκονται στα όρια της πτώχευσης, το ρίσκο μη αποπληρωμής των υποχρεώσεων τους στους δανειστές βαίνει, συνεχώς, αυξανόμενο και έτσι, κάτω από σκιά της διεθνούς κρίσης ʽστις 30 Ιουλίου του 2008 η Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ ψήφισε θετικά για τη δημιουργία μίας αγοράς καλυμμένων ομολόγων ενώ στις 18 Μαρτίου του 2010 (με αφορμή τις εξελίξεις στην ʽελληνική κρίσηʼ) επικυρώθηκε η Νομοθετική Πράξη Αγοράς Καλυμμένων Ομολόγων ΗΠΑ, ανοίγοντας την πόρτα στους δανειστές ώστε να μπορούν να απαιτούν να καλύπτονται με εμπράγματη ασφάλεια τα ομόλογα που εκδίδουν οι πολιτείες, οι νομαρχίες και οι δήμοι των ΗΠΑ. Αμέσως η Κεντρική Τράπεζα της Νέας Υόρκης έσπευσε να χαιρετήσει την απόφαση και να δηλώσει πως θα αποδέχεται τα καλυμμένα ομόλογα ως εγγύηση για την παροχή δανείων.ʼ

Στην Ευρώπη, η αγορά καλυμμένων ομολόγων βρισκόταν σε κατάσταση ʽύπνωσηςʼ για πολλές δεκαετίες. Όμως ʽστις 07 Μαΐου 2009 η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) ανακοίνωσε την έναρξη ενός προγράμματος αγοράς καλυμμένων ομολόγων, με σκοπό την ʽενίσχυση της ρευστότητας στις αγορέςʼ και με στόχο την αγορά καλυμμένων ομολόγων αξίας 60 διςʼ πρόγραμμα το οποίο έχει, ήδη, ολοκληρωθεί. 

Επιπλέον, η ΕΕ ψήφισε το πακέτο αξίας 750 δις ευρώ για τη διάσωση προβληματικών μελών της, μέσω του οποίου μπορεί να αγοράσει ομολόγα ʽκαλυμμέναʼ με εμπράγματη ασφάλεια, ενώ η ΕΚΤ αποδέχεται, εδώ και μήνες, ως εγγύηση για την παροχή ρευστότητας, προβληματικά ομόλογα, συμπεριλαμβανομένων και των ελληνικών ʽτοξικώνʼ ομολόγων, με την προϋπόθεση ότι είναι καλυμμένα.

Ελλάδα

Το συνολικό χρέος της Ελλάδας πριν από την έγκριση του πακέτου ʽστήριξηςʼ ανέρχονταν, περίπου, στα 300 με 320 δις ευρώ. Το χρέος αυτό κατέχονταν από διεθνείς τράπεζες και δεν επιβαρύνονταν από εμπράγματες ασφάλειες επί της ελληνικής περιουσίας. Αυτό σήμαινε πως σε περίπτωση καθυστέρησης, από την πλευρά της Ελλάδας, να πληρώσει τους τόκους των δανείων της, οι δανειστές δε μπορούσαν διεκδικήσουν ελληνική περιουσία αλλά μόνο να προσπαθήσουν να επαναδιαπραγματευτούν τους όρους αποπληρωμής.

Καθώς, όμως, μετά την ελληνική κρίση το ενδεχόμενο της αδυναμίας της Ελλάδας να αποπληρώσει εις ολόκληρο τα δάνεια της αυξήθηκε δραματικά, οι δανειστές βρέθηκαν να κινδυνεύουν να χάσουν ποσοστό των χρημάτων τους. Γιʼ αυτό το λόγο ζητήθηκε η συνδρομή του έξυπνου χρήματος ώστε διασφαλιστούν τα συμφέροντα τους. Το ρόλο του διαμεσολαβητή μεταξύ δανειστών και Ελλάδας ανέλαβαν το ΔΝΤ, η ΕΚΤ και η ΕΕ. Κάτω από την πίεση των εξελίξεων, όμως, και από τη δραματική αποτυχία της Ελλάδας να τις προβλέψει και έτσι να τις προλάβει, η χώρα ωθήθηκε στην αποδοχή μίας συμφωνίας με 4 διαφορετικές πτυχές, που καμία από τις οποίες δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα της αλλά μόνο αυτά των δανειστών της.

Έτσι, η Ελλάδα:

 α) συμφώνησε να λάβει 110 δις ευρώ από το πακέτο στήριξης ώστε να αποπληρώσει προηγούμενα δάνεια αλλά και να χρηματοδοτήσει τις τράπεζες, με το σύνολο του ποσού του πακέτου στήριξης να καλύπτεται από εμπράγματες ασφάλειες επί της περιουσίας του ελληνικού δημοσίου. Με αυτόν τρόπο θα βρεθεί να χρωστά τόσο στο ΔΝΤ, όσο και σε χώρες της ΕΕ, ενώ πρωτύτερα χρωστούσε μόνο σε τράπεζες.

β) συμφώνησε να ενταχθεί στο πρόγραμμα αγοράς κρατικών ομολόγων της από την ΕΚΤ, η οποία εκτιμάται ότι έχει αγοράσει ελληνικά κρατικά ομόλογα στη δευτερογενή αγορά αξίας 30 με 50 δισεκατομμύρια ευρώ, τα οποία, επίσης, σύμφωνα με τις περισσότερες ενδείξεις έχουν επιβαρυνθεί με εμπράγματες ασφάλειες 

γ) συμφώνησε να ενταχθούν οι τράπεζες στο πρόγραμμα χρηματοδότησης τους από την ΕΚΤ με την κατάθεση σε αυτήν ελληνικών ομολόγων ως εγγύηση, τα οποία, ωστόσο και πάλι είναι καλυμμένα και έτσι επιβαρυμένα με εμπράγματες ασφάλειες στην περιουσία των ελληνικών τραπεζών. Σύμφωνα με την HSBC οι ελληνικές τράπεζες έχουν δεσμεύσει εχέγγυα ύψους 135,8 δισ. ευρώ, ή το 30% του ενεργητικού τους στην ΕΚΤ, έχοντας δανειστεί ρευστότητα ύψους 96,2 δισ. ευρώ, που αντιστοιχεί στο 20% του ενεργητικού τους (καθώς λόγω της χαμηλής αξιολόγησης των ίδιων αλλά και της Ελλάδας υφίστανται επιπλέον χρεώσεις στα ποσά που δανείζονται οι οποίες μάλιστα αναμένεται να αυξηθούν και άλλο στο μέλλον, έτσι ώστε να χρειάζονται εγγυήσεις ύψους 100 δις προκειμένου να δανειστούν 50 δις).

δ) συμφώνησε στο πρόγραμμα δημοσιονομικής ʽεξυγίανσηςʼ το οποίο, στην ουσία, προσπαθεί να εξασφαλίσει με τον πιο άγαρμπο, βιαστικό, επιπόλαιο και επικίνδυνο για τη χώρα τρόπο, την άντληση κεφαλαίων ώστε να αποπληρωθούν οι δανειστές της.  

Με πρόχειρους υπολογισμούς και λαμβάνοντας υπόψη ότι με βάση τη συμφωνία η Ελλάδα θα πρέπει να ʽκαλύψειʼ τους δανειστές της για το σύνολο του χρέους της και του χρέους των τραπεζών της αλλά και για τα κεφάλαια που θα χρειαστεί να δανειστεί για όσο διάστημα απέχει από τις αγορές, στα επόμενα 2,5 χρόνια, είναι πιθανό περισσότερα από 500 δις ευρώ χρέους να καλύπτονται από εμπράγματες ασφάλειες στο ελληνικό δημόσιο.

Μάλιστα, καθώς η Ελλάδα αποδέχτηκε, πρακτικά, να προβεί και σε αλλαγή του δικαίου που διέπει το χρέος της, από το ελληνικό στο αγγλικό, οι δανειστές της θα έχουν εξασφαλισμένα νομικά δικαιώματα επί της περιουσίας του ελληνικού δημοσίου στην περίπτωση αδυναμίας αποπληρωμής των τόκων που απορρέουν από το ελληνικό χρέος.

Το πρόβλημα γίνεται μεγαλύτερο καθώς η Ελλάδα διανύει την περίοδο με τη μεγαλύτερη συρρίκνωση της οικονομίας της, πιθανώς, από την εποχή του εμφυλίου και μετά. Αυτό συνεπάγεται ότι η ʽοικονομική αξίαʼ της χώρας γίνεται ολοένα και μικρότερη και αν οι δανειστές βρεθούν σε θέση να ασκήσουν τα εμπράγματα δικαιώματα τους σε δύο με τρία χρόνια από σήμερα ή να διαπραγματευτούν τους όρους ώστε να δεχτούν να μην τα ασκήσουν, τότε η χώρα θα κινδυνεύσει να χάσει πολλαπλάσια των 500 δις ευρώ περιουσία της.

Αυτό μπορεί να συμβεί, για παράδειγμα, με την εκχώρηση δικαιωμάτων εκμετάλλευσης σε αεροδρόμια και λιμάνια, με διευκολύνσεις σε θέματα εκμετάλλευσης ενεργειακών ή άλλων πηγών, με φθηνές εκμισθώσεις ή πωλήσεις μεγάλων περιοχών σε ελληνικά νησιά ή σε άλλες περιοχές με τουριστική σημασία, με πωλήσεις πακέτων μετοχών από εταιρίες του δημοσίου σε προνομιακή ή και πολύ χαμηλή τιμή αλλά ακόμη και με υποχρεωτικές υπαναχωρήσεις σε εθνικά ζητήματα και αναγκαστικές ʽσυμμαχίεςʼ με χώρες και διεθνή λόμπι που δεν εξυπηρετούν αλλά βλάπτουν τα συμφέροντα της Ελλάδας.

Με βάση τα πιο πρόσφατα στοιχεία, για παράδειγμα, η συνολική κεφαλαιοποίηση του ελληνικού χρηματιστηρίου αποτιμάται στα 65 δις. Αυτό σημαίνει πως, αν οι εμπράγματες ασφάλειες στην περιουσία του ελληνικού δημοσίου φτάσουν τα 500 δις, το ποσό θα είναι αρκετό για να αγοραστούν οι μεγαλύτερες εταιρίες της Ελλάδας 8 φορές.

Έτσι, η Ελλάδα βαδίζει σε ένα δρόμο που αναμένεται να αφήσει εξασφαλισμένους του δανειστές της, ʽκαλυμμένουςʼ το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την ΕΕ και ʽακάλυπτηʼ και εκτεθειμένη την ίδια.

Πάνος Παναγιώτου, Διευθυντής ΕΚΤΑ, info@ekta1.gr

Όταν η Κομισιόν «πάγωσε» τους τραπεζίτες

Όταν η Κομισιόν «πάγωσε» τους τραπεζίτες

Τρίτη, 24 Αύγουστος 2010 -http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/---lr---2010082326824/

Κάποιοι Έλληνες τραπεζίτες ίσως πίστευαν, ότι και αυτή η κρίση θα ξεπερασθεί εκ του ασφαλούς για τους ίδιους: λίγη κρατική βοήθεια εδώ, μερικά deal εσωτερικού, μεταξύ φίλων και γνωστών, μια γερή δόση «αφαίμαξης» της ελληνικής οικονομίας και αυτή η θύελλα θα κόπαζε. Λογάριασαν, όμως, όπως φαίνεται χωρίς τους «ξενοδόχους» της τρόικας και η Κομισιόν ανέλαβε να τους ρίξει λίγο πάγο, για να προσγειωθούν στη ζοφερή πραγματικότητα…

Ανάμεσα στις γραμμές της έκθεσης 121 σελίδων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, στην οποία αξιολογείται η επίδοση της Ελλάδας στα πρώτα βήματα εφαρμογής του τριετούς σταθεροποιητικού προγράμματος, αναδύεται η αυστηρή όψη των ψυχρών τεχνοκρατών των Βρυξελλών προς τους Έλληνες και ξεκαθαρίζουν οι κανόνες του παιχνιδιού, σε ένα σύστημα οικονομικής εξουσίας που έχει μάθει ακόμη και τις αποφάσεις δικαστηρίων να… αρχειοθετεί.

Η Κομισιόν θέτει δύο βασικούς κανόνες παιχνιδιού για τα επόμενα βήματα αναδιάρθρωσης του τραπεζικού κλάδου, που θα έλεγε κανείς ότι έπρεπε να είναι αυτονόητοι, αλλά στην Ελλάδα ακόμη και το αυτονόητο πρέπει να περνά στη σφαίρα του ρητώς διατυπωμένου:

Για να εξαγοράσει κάποιος μια κρατική τράπεζα, λέει η Κομισιόν στο κεφάλαιο της έκθεσής της που αφιερώνεται στο χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας, πρέπει να προηγηθεί ένας δημόσιος, διαφανής, διεθνής διαγωνισμός, σύμφωνα με τους κανόνες που τυπικά ακολουθούνται παντού στην Ευρώπη, σε κάθε περίπτωση πώλησης δημόσιας περιουσίας. «Προσοχή», είναι το απλό μήνυμα προς πολιτικούς και τραπεζίτες της Ελλάδας, «αυτή την φορά δεν παίζεται μόνοι». Δικαίωμα διεκδίκησης και της τελευταίας κρατικής τραπεζικής συμμετοχής που θα πουληθεί έχουν όλοι, Έλληνες και ξένοι τραπεζίτες, και οι διαδικασίες πώλησης πρέπει να είναι διαφανείς και δίκαιες.

Το δεύτερο ηχηρό μήνυμα της Κομισιόν ανάγεται, επίσης, στη σφαίρα του υγιούς ανταγωνισμού: καμία ελληνική τράπεζα, λένε οι κοινοτικοί, δεν μπορεί να προχωρά σε εξαγορές, όσο έχει στους λογαριασμούς των κεφαλαίων της κρατικές κεφαλαιακές ενισχύσεις. Πρώτα θα πρέπει να επιστρέφονται οι κρατικές ενισχύσεις και μετά να γίνονται όποια τολμηρά βήματα εξαγορών, αλλιώς νοθεύεται ο ανταγωνισμός και κάποιοι θα μετατραπούν σε μεγαλοτραπεζίτες, με το υστέρημα των φορολογουμένων. Αυτονόητη αλήθεια μεν, ξεχασμένη δε, κυρίως εν Ελλάδι, όπου τα «παπαγαλάκια» του τραπεζικού συστήματος κάθε μέρα προαναγγέλλουν και μια μεγάλη εξαγορά από μεγάλες τράπεζες, βολικά ξεχνώντας ότι οι ίδιες τράπεζες που υποτίθεται ότι έχουν αυτά τα επεκτατικά σχέδια έχουν λάβει κεφαλαιακές ενισχύσεις από το Δημόσιο και πριν τις επιστρέψουν απαγορεύεται να προχωρούν σε εξαγορές.

Αν αναζητήσει κανείς τον κοινό παρονομαστή αυτών των συστάσεων-υποδείξεων-κατηχήσεων από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, σε ένα συμπέρασμα θα καταλήξει: ότι εμμέσως πλην σαφώς ευνοείται η έντονη δραστηριοποίηση ξένων τραπεζικών ομίλων στην αναδιάρθρωση του τραπεζικού συστήματος, παρά τις κραυγές αγωνίας ορισμένων Ελλήνων τραπεζιτών, που σε κάθε ευκαιρία μιλούν για τον «κίνδυνο αφελληνισμού» του τραπεζικού συστήματος –ο ίδιος «κίνδυνος», βέβαια, δεν υπήρχε πουθενά στον ορίζοντα επί χρόνια, όσο τα ξένα fund πρόσφεραν συνεχώς τον οβολό τους για αγορές ελληνικών τραπεζικών μετοχών, αλλά ανακαλύφθηκε ξαφνικά τώρα, καθώς γίνεται σαφές, ότι αυτή την φορά ο οβολός δεν προσφερθεί για να τον διαχειριστούν κατά το δοκούν οι Έλληνες τραπεζίτες, αλλά με την απαίτηση της άσκησης δικαιωμάτων διαχείρισης…

Όταν η Κομισιόν κάνει λόγο για ανοικτές, ευρωπαϊκού τύπου διαδικασίες αποκρατικοποιήσεων, όπου θα έχουν δικαίωμα ισότιμα να υποβάλλουν τις προσφορές τους και ξένοι τραπεζίτες, ή όταν υπενθυμίζει ότι δεν νοούνται εξαγορές από τις μεγαλύτερες ελληνικές τράπεζες, πριν επιστρέψουν τα κεφάλαια που τους έδωσε το Δημόσιο, δεν χρειάζεται φαντασία για να αντιληφθεί κανείς, ότι το παιχνίδι του επόμενου γύρου αναδιάρθρωσης του ελληνικού τραπεζικού συστήματος δεν θα είναι ένα κλειστό ελληνικό πόκερ τραπεζιτών και πολιτικών, αλλά εκ προοιμίου κρατούνται θέσεις στο τραπέζι για όσους ξένους τραπεζίτες θελήσουν να δώσουν το «παρών».

Κάπως έτσι, και με δεδομένη τη χρηματιστηριακή κρίση, που δεν επιτρέπει πολλά περιθώρια στους Έλληνες τραπεζίτες να αντλήσουν εύκολα κεφάλαια από την αγορά, το «πόκερ» της αναδιάρθρωσης αρχίζει να γίνεται πολύ πιο ενδιαφέρον από όσο φαινόταν αρχικά, καθώς είναι πολύ πιθανό από την αρχή της παρτίδας να φανερωθούν δυσάρεστες εκπλήξεις στους τραπεζίτες. Γιατί η Κομισιόν στέλνει εξαρχής το μήνυμα, ότι αυτή την φορά τα κλειστά παιχνίδια πολιτικής/τραπεζικής διαπλοκής στην Ελλάδα δεν μπορούν να συνεχισθούν…

Τρίτη, 24 Αυγούστου 2010 - http://www.capital.gr/News.asp?id=1033653

"Θυσιάζονται" οι επενδύσεις για να σωθεί ο προϋπολογισμός

Με άκρα μυστικότητα οι αρμόδιες υπηρεσίες του υπουργείου Οικονομίας έχουν ξεκινήσει την καταγραφή επενδύσεων αξίας δισεκατομμυρίων ευρώ που μπορούν να «θυσιαστούν» για να «διασωθεί» ο προϋπολογισμός, αλλά όχι και η ανάκαμψη της οικονομίας.

Οι κοινοτικοί στις ανακοινώσεις τους την προηγούμενη εβδομάδα ήταν κάτι παραπάνω από σαφείς: «Κόψτε 4 δισ. ευρώ» ήταν η εντολή προς την κυβέρνηση. Γνωστοποίησαν την δέσμευσή της να κόψει για τρίτη φορά μέσα στο 2010 τις δημόσιες επενδύσεις, αν δεν καταφέρει να περιορίσει το έλλειμμα από την φοροδιαφυγή ή το «νοικοκύρεμα» στις δαπάνες.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι οι νέες αυτές εξελίξεις έχουν προκαλέσει αμηχανία σε όσους διαμορφώνουν τις εξαγγελίες ενόψει της ΔΕΘ. Οι πιο πολλές από τις εκατοντάδες προτάσεις που είχαν συρρεύσει στο γραφείο του Πρωθυπουργού έως την προηγούμενη εβδομάδα (πριν δηλαδή γίνει γνωστό το «ψαλίδι») πρότειναν ως βασικό εργαλείο ανάπτυξης αλλά και στήριξης των κοινωνικά αδυνάτων το ΠΔΕ (Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων).

Πλέον υπάρχει όμως ένα πολύ σοβαρό ενδεχόμενο: ακριβώς έναν μήνα μετά τις εξαγγελίες η κυβέρνηση να κληθεί να περικόψει τον προϋπολογισμό του ΠΔΕ. Το ύψος των περικοπών δεν θα μπορεί να υπολογισθεί παρά μερικές ημέρες πριν.

Θα εξαρτηθεί από την εκτέλεση του προϋπολογισμού του εννεαμήνου. Έως τότε κανένας δεν θα γνωρίζει αν τα λεφτά θα δοθούν έστω και το 2011 ή αν θα κοπούν οριστικά...

Στον προϋπολογισμό του 2010 το ΠΔΕ ξεκίνησε από τα 10,3 δισ. ευρώ. Πλέον «θεωρητικά» στέκεται στα 9,2 δισ. ευρώ. Το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων σύμφωνα με όσα έχουν συμφωνηθεί στο Μνημόνιο, θα μειωθεί συνολικά κατά 1 δισ. ευρώ επιπλέον τα επόμενα 2 χρόνια. Θα περιοριστεί στα 8,1 δισ. ευρώ το 2012.

Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και αν δεν ενεργοποιηθεί η «ρήτρα» του Οκτωβρίου (δηλαδή η υποχρέωση της Ελλάδας να αποδείξει στους «εξεταστές» κατά την επόμενη επίσκεψή τους στην Αθήνα ότι βρήκε πρόσθετα έσοδα αλλιώς να κόψει ισόποσα τις επενδύσεις) ουσιαστικά μηδενίζονται οι εθνικές επενδύσεις.

Πρόκειται κυρίως για δρόμους, αποχετεύσεις αναπλάσεις στην περιφέρεια για υποδομές και δράσεις υπουργείων που δεν κατάφεραν να «ενταχθούν» στα κοινοτικά πακέτα. Κάποια από αυτά είναι «υπόλοιπα» μεγάλων έργων που πρέπει πάση θυσία να ολοκληρωθούν για να γίνουν λειτουργικά.

Είναι πρώτα στη «λίστα» των υποψήφιών προς «θυσία» έργων. Όμως στον ίδιο κατάλογο βρίσκονται και επενδύσεις που έχουν ενταχθεί στο ΕΣΠΑ. Αν η απόκλιση του προϋπολογισμού είναι μεγάλη, ενδεχομένως να... θυσιαστούν και αυτές.

 

Τρίτη, 24 Αυγούστου 2010 - http://www.capital.gr/Articles.asp?id=1033412

Μην τρώτε την μασημένη "μετάφραση" του μνημονίου

Του Γιώργου Κράλογλου

Οι δανειστές μας είτε του ΔΝΤ είτε της Ε.Ε. μας τα έχουν πει (είτε μας αρέσει είτε όχι) με απολύτως ξεκάθαρα λόγια: «Μην περιμένετε άσπρη ημέρα στην οικονομία σας αν δεν φθάσετε στο σημείο να μην έχετε ανάγκη τη βοήθειά μας. Μέχρι να το μπορέσετε θα κάνετε ότι σας λέμε μέσα από το μνημόνιο». Η τρόικα μας τα έχει πει επίσης με ξεκάθαρο τρόπο: « Εμείς προστατεύουμε τα λεφτά των δανειστών σας. Σ΄ αυτούς δίνουμε εξετάσεις και μας είναι αδιάφορο που σας πονάει και που σας σφάζει το μνημόνιο... Αυτό δεν είναι δικιά μας δουλειά. Ας προσέχατε...»

Τώρα αν όλα αυτά διατυπώνονται (στο διάλογο και στις δηλώσεις τους) με ένα διπλωματικό ή τεχνοκρατικό «γιάπικο» τρόπο είναι θέμα κωδικοποιημένης γλώσσας, συνήθειας και δημοσίων σχέσεων προς εκείνους που καταλήγουν  στην ανάγκη δανειστών επιπέδου ΔΝΤ και Ε.Ε.

Όλα τα άλλα που φθάνουν στα αυτιά μας είτε με επίσημες δηλώσεις και ανακοινώσεις είτε με πληροφορίες των ΜΜΕ, είτε με ερμηνείες πολιτικών και πολιτικάντηδων, είναι λόγια «ειρήνης και φιλίας» για τους ιθαγενείς Έλληνες που καλούνται να βγάλουν το φίδι από την τρύπα αλλά συμβαίνει να μην έχουν διαβάσει το μνημόνιο.

Οπότε υπάρχει η πολιτική άνεση να «μασηθεί» η μετάφραση του μνημονίου και να μας δίδεται ως τροφή καθησυχασμού και ελπίδας για κάποιο μέλλον που σήμερα τουλάχιστον δεν είναι ορατό.  

Κάποια στοιχεία (ορισμένα σημείωσα και στη στήλη "Εδώ Ελλάς" στο "Κεφάλαιο") χωρίς πολιτικά φίλτρα και μαγικές εικόνες αισιοδοξίας, θα μας δείξουν την πραγματικότητα.

Μας βεβαιώνει το οικονομικό επιτελείο ότι δεν πρόκειται να παρθούν πρόσθετα οικονομικά μέτρα το 2010. Άρα ό,τι είδατε... είδατε. Δεν υπάρχει τίποτε άλλο.

Έλα όμως που δεν είναι έτσι...

Η αλήθεια είναι ότι δεν θα υπάρξουν πρόσθετα μέτρα πέρα από όσα προβλέπει το μνημόνιο για το 2010. Γιατί αυτά που προβλέπει το μνημόνιο δεν έχουν ολοκληρωθεί ακόμη. Και όταν ολοκληρωθούν η κατάσταση θα είναι σε σημείο που δεν σηκώνει τίποτε άλλο.

Έχουμε και λέμε λοιπόν. Οι έκτακτοι φόροι στα πιθανά κέρδη των επιχειρήσεων δεν μπήκαν ακόμη. Οι φόροι για την ακίνητη περιουσία δεν έχουν ζητηθεί όλοι. Η ανακοστολόγηση των καυσίμων δεν έχει ολοκληρωθεί. Η διάλυση υπηρεσιών του δημοσίου με μείωση του προσωπικού στις ΔΕΚΟ δεν έχει γίνει. Η μείωση του προσωπικού στην τοπική αυτοδιοίκηση δεν έχει γίνει. Η προσαρμογή της ενεργειακής αγοράς στις απαιτήσεις των οδηγιών της Ευρωπαϊκή Ένωσης που σημαίνει εξυγιάνσεις και με αυξήσεις των τιμολογίων δεν έχει γίνει. Ο εξυγίανση των ΔΕΚΟ που έχουν φέσια πάνω από 15 δισ. ευρώ δεν έχει γίνει. Οι αναλογιστικές μελέτες για τα επικουρικά ταμεία δεν έχουν γίνει. Η αύξηση στις τιμές μιας τεράστιας ομάδας προϊόντων πάνω από 10% λόγω ΦΠΑ, όπως στο φυσικό αέριο (που πήραμε στα σπίτια μας και στις βιοτεχνίες μας για φθηνότερο από το πετρέλαιο και το ρεύμα) μέχρι σε μια μεγάλη σειρά τροφίμων που φθάνουν μέχρι και το σουβλάκι..., δεν έχει γίνει.

Αυτά δεν έχουν γίνει βεβαίως γιατί δεν ήλθε ακόμη η ώρα τους. Και η ώρα τους έρχεται μέσα στους επόμενους μήνες. Ας «χωνέψουμε» λοιπόν πρώτα όλα αυτά. Ας φθάσουμε στο σημείο να εμπεδώσουμε ότι το Δώρο Χριστουγέννων δεν πρόκειται, μετά από μια ολόκληρη ζωή, να το εισπράξουμε... Και ποιος ζει, ποιος πεθαίνει για νέα μέτρα μέσα στο 2010.

Αντί λοιπόν η κυβέρνηση να μας εξηγήσει τι καταιγίδα μας έρχεται, της πηγαίνει καλύτερα... να μας διαβεβαιώνει ότι δεν πρόκειται να υπάρξουν πρόσθετα μέτρα. Τώρα το ότι δεν μας διευκρινίζει πως δεν θα έχουμε πρόσθετα μέτρα «πέραν εκείνων του μνημονίου που θέλουμε δεν θέλουμε θα τα εφαρμόσουμε» είναι απλώς μια μικρή και ασήμαντη λεπτομέρεια... που (όπως φαίνεται να πιστεύει) και πάλι θα χωνέψουν οι ιθαγενείς...

Μήπως έγινε τίποτε και που δεν εφαρμόσθηκε το πράσινο σοσιαλιστικό βιβλίο του «ηρωικού» ΠΑΣΟΚ του 1981...; Μήπως έγινε τίποτε που δεν έφυγαν «...οι βάσεις του θανάτου» από την Ελλάδα; Μήπως έγινε τίποτε που ξεχάσαμε εκείνα τα επίσης «ηρωικά», «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο». Μήπως έγινε τίποτε που η Νέα Δημοκρατία «αλλάζοντας το κράτος» το έκανε μεγαλύτερο και μας οδήγησε σε συγκυβέρνηση με το ΔΝΤ, την Ε.Ε. και ΕΛΚ (που είναι περίπου το ίδιο συνδικάτο);

Άλλοι υπουργοί μας διαβεβαιώνουν ότι το ελληνικό δημόσιο δεν πουλάει την κρατική περιουσία και δεν χάνει τον έλεγχο των στρατηγικών τομέων της ενέργειας, των μεταφορών της ύδρευσης και των λαϊκών Τραπεζών. Και ακόμη ότι δεν θα απολύσει αλλά θα μετατάξει όσους περισσεύουν στο δημόσιο.

Η ορθή μετάφραση του μνημονίου και των οδηγιών της Ε.Ε. (για την απελευθέρωση των αγορών και την ανταγωνιστικότητα) μας απαντά:  «Βρείτε δικά σας λεφτά να τα κάνετε αυτά. Με δικά μας δεν γίνεται.»

Εσείς πιστεύετε ότι θα τα βρούμε; 
george.kraloglou@capital.gr