ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΝ:Οι δύο κόσμοι στη σημερινή Ελλάδα

Ελευθεροτυπία, Σάββατο 11 Σεπτεμβρίου 2010

Οι δύο κόσμοι στη σημερινή Ελλάδα

Του ΤΑΚΗ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

Ενώ για τα κανάλια και για τις στημένες δημοσκοπήσεις όλα γίνονται «για να σωθεί η πατρίδα» και «πάμε καλά», και ενώ σήμερα ο αρχηγός της κοινοβουλευτικής Χούντας θα εντείνει την εκστρατεία συστηματικής εξαπάτησης του λαού, η μαύρη εικόνα που βλέπει ο μέσος πολίτης μπροστά του σκοτεινιάζει περισσότερο.

Και παρά την οργανωμένη «κλάκα» στη Θεσσαλονίκη από τα μέλη του χουντικού κόμματος που σιτίζονται από αυτό, και τη μαζική αστυνομοκρατία και τρομοκρατία, μια πρόγευση της λαϊκής οργής θα αντιληφθεί ακόμη και ο «Γιωργάκης», που όπως φαίνεται έχει πιστέψει και ο ίδιος τη μυθολογία των δεκάδων «συμβούλων» και επικοινωνιακών συνεργείων του. Ετσι, η αντίθεση μεταξύ των δύο κόσμων, που συναντούμε σε κάθε αντιπροσωπευτική «δημοκρατία» και οικονομία της αγοράς, σήμερα παίρνει στη χώρα μας μια δραματική εικόνα. Από τη μια μεριά, ο κόσμος των ελίτ, των παρατρεχάμενων και των προνομιούχων με τα πολυτελή επίπεδα διαβίωσης, τις βίλες, τα σκάφη κ.λπ. (οι «από πάνω») και, από την άλλη, ο κόσμος των χαμηλόμισθων εργατών και υπαλλήλων, των συνταξιούχων, των ανέργων και των υποαπασχολούμενων (οι «από κάτω»), που σήμερα αντιμετωπίζουν άμεσο κίνδυνο να μην μπορούν να καλύψουν ακόμη και τις βασικές ανάγκες τους. Στα ενδιάμεσα στρώματα (ο όρος «μεσαία τάξη» είναι μάλλον αδόκιμος για το ελληνικό επίπεδο ανάπτυξης) συνωθούνται όλοι αυτοί που μέχρι σήμερα είχαν εξασφαλίσει κάποιο καταναλωτικό επίπεδο, συνήθως με κομπίνες κάθε είδους (φακελάκια κ.λπ., αν ήταν στον δημόσιο τομέα και φοροδιαφυγή, εύκολο κέρδος στον ιδιωτικό) το οποίο βλέπουν τώρα που έσκασε η «αναπτυξιακή» φούσκα να εξανεμίζεται και να σπρώχνονται προς τους «από κάτω».
Η εικόνα των δύο κόσμων επιβεβαιώνεται όχι μόνο από τα επίσημα στοιχεία, αλλά ακόμη και τον ξένο Τύπο (όπως περίπου γινόταν και στη διάρκεια της στρατιωτικής Χούντας), αφού τα ελληνικά ΜΜΕ ουσιαστικά προωθούν τη γραμμή του «μονόδρομου» και της Ε.Ε., όπως άλλωστε και τα κόμματα εξουσίας (ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ.) και τα δεκανίκια τους (ΛΑΟΣ, Δημοκρατική Αριστερά, Οικολόγοι Πράσινοι, αλλά και το «φιλευρωπαϊκό» τμήμα της Αριστεράς μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ) και φυσικά και τα έντυπα που άμεσα ή έμμεσα ελέγχουν.
Ετσι, ενώ η κοινοβουλευτική Χούντα επαναλαμβάνει συνεχώς το ασύστολο ψέμα ότι το Μνημόνιο είναι μονόδρομος γιατί αλλιώς δεν θα μπορούσε να πληρώσει μισθούς και συντάξεις («ξεχνώντας» να αναφέρει ότι αυτό θα συνέβαινε μόνο αν συγχρόνως έπρεπε να πληρώσει μέχρι το τελευταίο ευρώ αυτά που χρωστάμε στις ξένες κυρίως τράπεζες, χωρίς να επιβαρύνει τους «από πάνω» που ήταν και οι κύρια ωφελημένοι από αυτά!). Οπως όμως αναφέρει (ενδεικτικά, ανάμεσα σε πολλούς άλλους διεθνείς οικονομολόγους) ο John Whittaker του Βρετανικού Lancaster University, «η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να βρει τον δρόμο [της εξόδου από την ευρωζώνη και της δραχμοποίησης του χρέους] πιο ελκυστικό, αφού θα αποκαθιστούσε την ανταγωνιστικότητα και οι εργαζόμενοι στον δημόσιο τομέα θα μπορούσαν να πληρωθούν σε ελληνικό χρήμα».Ι Παρόμοια θέση υποστήριξε ακόμη και ο Hans-Werner Sinn (καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου), ο οποίος μάλιστα αποκάλυψε και το μέγεθος της απάτης για τον «μονόδρομο» της κοινοβουλευτικής Χούντας, τονίζοντας ότι το Πρόγραμμα Σταθερότητας «ήταν περισσότερο μια προσπάθεια να αποκρύψει τις ζημιές των τραπεζών, παρά να σώσει την Ελλάδα».ΙΙ
Παρ' όλα αυτά ο Τρισέ εξακολουθεί αναίσχυντα να μιλά για «καταστροφή» αν φύγουμε από την ευρωζώνη.ΙΙΙ (ακολουθούμενος από την ντόπια ελίτ, καθώς και τη ρεφορμιστική «φιλευρωπαϊκή» Αριστερά -ακόμη και τη «μαρξιστική»!). Στον πραγματικό λοιπόν κόσμο, πέρα από αυτόν που παρουσιάζουν οι ελίτ και τα παπαγαλάκια τους, συμβαίνουν τα εξής:


-------- Πρώτον, η ανεργία καλπάζει. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, οι άνεργοι που το 2005-08 ήταν λιγότεροι από το 8% του ενεργού πληθυσμού (από τους οποίους οι μισοί ήταν άνεργοι για πάνω από ένα χρόνο που σημαίνει ότι δεν εδικαιούντο ούτε καν επίδομα ανεργίας),IV το 2009 είχαν ανεβεί στο 9,5% και σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ αναμένεται να φθάσουν εφέτος το 12,1% και το 2011 το 14,3%. Δηλαδή, μέσα σε δύο χρόνια, θα έχουμε σχεδόν διπλασιασμό της ανεργίας. Και αυτό, αν πιστέψουμε τα επίσημα στατιστικά στοιχεία γιατί, σύμφωνα με τη ΓΣΕΕ, η ανεργία θα τριπλασιαστεί μεταξύ 2009 και 2011 ανεβαίνοντας στο 20% (όπως σήμερα στην Ισπανία) -που σημαίνει επιστροφή στην ανεργία του 1960 (πριν ξεκινήσει η μεταπολεμική «αναπτυξιακή» φούσκα), όταν εκατοντάδες χιλιάδες νέοι αναγκάζονταν να μεταναστεύσουν για να επιβιώσουν. Αν μάλιστα πάρουμε υπόψη ότι, σύμφωνα με έρευνα του Παν. Πειραιώς,V σε περιοχές της Ελλάδος η ανεργία φθάνει και το 70%, οι εκτιμήσεις της ΓΣΕΕ μπορεί να είναι και συντηρητικές, και ιδιαίτερα αν πάρουμε επίσης υπόψη τη δραστική συρρίκνωση του δημόσιου τομέα που επέβαλε η τρόικα, της οποίας τα αποτελέσματα θα φανούν αργότερα, καθώς και την αντίστοιχη συρρίκνωση της αγοράς.
-------- Δεύτερον, η κατανάλωση μειώνεται δραματικά. Ομως, σε μια οικονομία υπηρεσιών (όπου το 77% της παραγωγής είναι οι πάσης φύσεως «υπηρεσίες») με περιθωριακή εξαγωγική επίδοση που υπερ-αντισταθμίζεται από τις υπέρογκες εισαγωγές, η κατανάλωση είναι αυτή που συντηρούσε (με τα ξένα κόλλυβα του δανεισμού) την «αναπτυξιακή» φούσκα. Στην Ελλάδα, πάνω από το 71% του ΑΕΠ προέρχεται από την ιδιωτική κατανάλωση (το υψηλότερο ποσοστό στην ευρωζώνη!) η οποία σε όλη τη δεκαετία (2000-08) είχε ετήσιο ρυθμό αύξησης 3,9% (έναντι 1,5% στην ευρωζώνη).VI Ο συνδυασμός όμως της αύξησης της ανεργίας και του πετσοκόμματος κατά 20% των μισθών και συντάξεων, της αύξησης των έμμεσων φόρων (ΦΠΑ) -που χτυπούν κυρίως την κατανάλωση των «από κάτω»- αλλά και η συνακόλουθη αύξηση των τιμών (παρά τη βαριά ύφεση που προβλέπεται ότι θα οδηγήσει σε μείωση του ΑΕΠ κατά 4% εφέτος!) έχουν ήδη δραματικές επιπτώσεις στην αγορά.


--------- Τρίτον, ως συνέπεια των παραπάνω, οι ιδιωτικές επιχειρήσεις κλείνουν η μία μετά την άλλη, και αυτό δεν αφορά μόνο μαγαζιά (το 17% των μαγαζιών στο κέντρο της Αθήνας και ανάλογα ποσοστά σε κάθε εμπορικό κέντρο της χώρας),VII αλλά ακόμη και μεγάλες επιχειρήσεις που στηρίζονται βασικά στην ελληνική αγορά (π.χ. οι εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα που έριξαν στον δρόμο περίπου 100 εργαζόμενους), πράγμα που σημαίνει, κατά την ίδια έρευνα, ότι τουλάχιστον άλλες 100.000 θέσεις θα χαθούν στο εμπόριο, ενισχύοντας τον φαύλο κύκλο της ύφεσης.


---------- Τέταρτον, η χαμηλή ανταγωνιστικότητά μας, που είναι η απώτερη αιτία και για τη σημερινή ουσιαστική χρεοκοπία, παρουσιάζει καταβαράθρωση μετά την ένταξή μας στην Ενιαία Αγορά και την ευρωζώνη. Ετσι, μέσα σε λιγότερο από 20 χρόνια (1990-2008), η ανταγωνιστικότητα, με βάση το ελληνικό μερίδιο στις παγκόσμιες εξαγωγές, μειώθηκε κατά 30%!VIII

Παρ' όλα αυτά, οι ελίτ μάς μιλούν ακόμη για εξωστρεφή «ανάπτυξη» που δήθεν θα μας βγάλει από τον βούρκο του «μονόδρομου». Αλλά, όταν εκατομμύρια Γάλλοι κατέβηκαν προχθές στους δρόμους για να σταματήσουν τα μέτρα Σαρκοζί, που δεν συγκρίνονται σε βαρβαρότητα με αυτά της τρόικας, θα ήταν πράγματι περίεργο να μην πράξει το ίδιο ο ελληνικός λαός χαροποιώντας τις ξένες και ντόπιες ελίτ επειδή «ο άνθρωπός τους στην Αθήνα» (κατά την έκφραση των γερμανικών Financial Times για τον «Γιωργάκη»ΙΧ), μαζί με ένα επιτελείο αρχολίπαρων, τα καταφέρνει τόσο καλά στην εξαπάτηση...
http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos


Ι Dr John Whittaker, «Leaving euro may be more attractive», Financial Times, 30/8/2010. ΙΙ Martin Wolf, «The Eurozone is good for the Germans», Financial Times, 7/9/2010. ΙΙΙ Ζ. Κ. Τρισέ: «Ενδεχόμενη επιστροφή της Ελλάδας στη δραχμή σημαίνει καταστροφή», «Ε», 6/9/2010. IV World Bank, World Development Indicators 2010, Table 2.5. V Corinna Jessen, «Entering a Death Spiral?» Spiegel, 18/8/2010. VI World Development Indicators 2010, Tables 4.1, 4.2, 4.8, 4.9. VII βλ. έρευνα Εθνικής Συνομοσπονδίας Εμπορικών Επιχειρήσεων (ΕΣΕΕ), 9/10/2010. VIII Το μερίδιό μας στις παγκόσμιες εξαγωγές έπεσε από 0,23% το 1990, σε 0,16% το 2008 (World Bank: World Development Indicators 2005, Table 4.5 & WBI 2010, Table 4.4). ΙΧ Ines Zottl, «Unser Mann in Athen», Financial Times Deutschland, 13/8/2010.

ΣΕ ΔΙΑΤΕΤΑΓΜΕΝΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ

Τετάρτη, 8 Σεπτεμβρίου 2010 -http://ellinikoforum.blogspot.com/2010/09/blog-post_2615.html

ΠΡΟΞΕΝΗΤΡΕΣ ΤΩΝ ΜΜΕ ΚΑΙ ΦΤΩΧΟΠΡΟΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΓΙΑΛΑΤΖΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΦΙΛΟΛΟΓΙΑΣ ΣΕ ΔΙΑΤΕΤΑΓΜΕΝΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΩΣ ΑΒΑΝΤΑΔΟΡΟΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ.

Παπαγαλάκια και κάθε λογής πολιτικοί μπαγαμπόντηδες έπιασαν δουλειά.  

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ 

Άλλωστε η ατιμωτική εργολαβία της παραπληροφόρησης και του αποπροσανατολισμού, απετέλεσε διαχρονικά ένα χρήσιμο δεκανίκι, τόσο στις παραμονές όσο και στην κορύφωση μιας γενικευμένης επίθεσης σε βάρος των λαϊκών δικαιωμάτων, αλλά και εν όψει κορυφαίων εθνικών παραχωρήσεων και ανεπίτρεπτων συμβιβασμών.  
Αυτό ακριβώς συμβαίνει και τώρα. 

ΦΑΙΝΟΜΕΝΙΚΑ ΑΝΤΙΘΕΤΕΣ ΟΙ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ… ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΤΑΥΤΟΣΗΜΗ Η ΕΠΙΔΙΩΞΗ. 

Οι διαδρομές των προσκυνημένων κοντυλοφόρων, δείχνουν να είναι διαφορετικές. Γιατί αυτό που θέλουν είναι να αλώσουν την πολιτική σκέψη και να ακυρώσουν την ωρίμανση των συνειδήσεων αντίστασης.

Οι μεν επιχειρούν να εμφανίσουν την απόπειρα αναδιάταξης των εντολοδόχων της παγκόσμιας διακυβέρνησης στο θίασο που κυβερνά, ως την πεμπτουσία ενός μαχητικού σχήματος που έλειπε και που τώρα που το αποχτήσαμε …ποιος μας πιάνει...



Και δε το κάνουν τυχαία.
Ο στόχος τους είναι να επενδύσουν προπαγανδιστικά σε ψευδεπίγραφες προσδοκίες και παπατζήδικες υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα.

Οι δε επιχειρούν να εμφανίσουν την αναδιάταξη του θίασου των προσκυνημένων, ως σπασμωδική αντίδραση ενός λαβωμένου τέρατος που εν πολλοίς πνέει το κύκνειο άσμα του.
Και δεν το κάνουν τυχαία ούτε αυτοί, αφού η επιδίωξή τους είναι να καλλιεργήσουν - παρά τις βροντερές φωνασκίες - την παθητικότητα και την προσμονή, αλλά και την εξ ίσου ψευδεπίγραφη αλήθεια πως ο χρεοκοπημένος θίασος όπου να ναι θα φουντάρει.

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟ ΨΕΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΞΑΠΑΤΗΣΗ. 

Και σ αυτό το ραντεβού, είναι πάντα συνεπέστατοι οι υποτακτικοί χρήστες της πένας που παραμένουν στρατευμένοι στον πολιτικό ραγιαδισμό.

Τι θέλουν να κρύψουν??? 
Την απλή και αυτονόητη αλήθεια. Ότι δηλαδή αυτή η κυβέρνηση και πριν το ρετούς που επεχείρησε ο συμπλεγματικός θιασάρχης της, αλλά και μετά από αυτό, συνεχίζει ακάθεκτη τη διατεταγμένη υπηρεσία την οποία της έχουν αναθέσει.
Αυτό δε συνιστά πορεία αυτοκαταστροφής όπως πλανεμένα ισχυρίζονται τα καμουφλαρισμένα φερέφωνα που δήθεν την αντιπαλεύουν, αλλά λυσσώδη αποφασιστικότητα προκειμένου να εκτελέσουν μέχρι κεραίας τις υποχρεώσεις οι οποίες τους έχουν ανατεθεί.
Επιχειρούν να κρύψουν ότι αυτός ο ανασχηματισμός είναι μέρος ενός επικοινωνιακού σχεδιασμού με στόχο τον αποπροσανατολισμό του πολίτη. Έναν αποπροσανατολισμό στον οποίο επιχειρούν να επενδύσουν οι προξενήτρες των ΜΜΕ, με τις μεγαλόστομες πολιτικές πορδές περί νέου δυναμισμού, νέου ξεκινήματος και λοιπές παρλαπίπες.

Επέλεξαν και οι δυό (προξενήτρες και φτωχοπρόδρομοι της γιαλατζή επαναστατικής φιλολογίας) ένα πρόστυχο πολιτικό παιχνίδι, ανάμεσα στην ψεύτικη ελπίδα και το πολιτικό αποκοίμισμα των μαζών, υπηρετώντας με τρόπο δουλικό τις επιδιώξεις των αφεντικών τους. 

Ο στόχος τους είναι σαφής: 
Δαιμονοποιώντας ή απαξιώνοντας την ιδέα του καθολικού ξεσηκωμού, υπηρετούν με τον καλύτερο τρόπο την προοπτική της διαιώνισης της πολιτικής της βαρβαρότητας, του εθνικού ξεπουλήματος, και της παράδοσης της χώρας στις πολιτικές επιλογές της παγκόσμιας διακυβέρνησης. Κι αυτό τον πρόστυχο και ατιμωτικό ρόλο, οφείλουμε να αποκαλύπτουμε χωρίς συμβιβασμούς και εκπτώσεις ως το πλέον ύπουλο και πισώπλατο χτύπημα σε βάρος του τόπου μας και του Ελληνικού λαού.

Και η αλήθεια είναι μία:
Και είναι αυτή για την οποία οι ψιλοχαμουρίτσες της πολιτικής "σκεψης" αποφεύγουν επιμελημένα να μιλούν.

ΚΑΜΙΑ ΕΛΠΙΔΑ δεν μπορεί να υπάρξει για το λαό, και καμία αλλάγη στις προσκυνημένες μαριονέτες δε μπορεί να τροφοδοτήσει αυτή την ελπίδα.
Ο ΘΙΑΣΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ δε θα γκρεμιστεί από μόνος του αν ο ξεσηκωμένος λαός δεν αποφασίσει να τους γκρεμοτσακίσει και να τους τιμωρήσει παραδειγματικά.

Ειναι παράσιτα στο σώμα του Ελληνισμού. Και τα παράσιτα δεν πέφτουν μόνα τους. Ή τα ξεριζώνεις και τους συνθλίβεις το κεφάλι ή μένουν για να μετατρέψουν το σώμα που τα ανέχεται σε άδειο κουφάρι.

Αυτή είναι η μόνη αλήθεια και δεν είναι τυχαίο που γι αυτήν δε μιλούν οι υποτιθέμενοι αφοριστές του πολιτικού συστήματος.

http://ellinikoforum.blogspot.com/2010/09/blog-post_2615.html

Είναι «αναγκαίο κακό» το Μνημόνιo??

Είναι «αναγκαίο κακό» το Μνημόνιo??

Από Factorx | Τετ. 08 Σεπ 2010, http://www.antinews.gr/?p=60915

Τελικά φαίνεται ότι το αυτονόητο δεν είναι για όλους αυτονόητο. Παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες, εδώ στο antinews, αλλά και σε άλλες σοβαρές σελίδες και πηγές ενημέρωσης, να εξηγηθεί για ποιο λόγο το Μνημόνιο δεν ήταν ούτε «αναπόφευκτο» ούτε «αναγκαίο κακό» (έκφραση Μπουτάρη), πολλοί σοβαροί άνθρωποι υιοθετούν σχεδόν αβασάνιστα τη θέση «μα τι άλλο μπορούσαμε να κάνουμε;».

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Όταν τον Οκτώβριο του 2009 ανέλαβε η νέα κυβέρνηση Παπανδρέου, κανένας δεν μιλούσε για «χρεοκοπία» της Ελλάδος. Βέβαια, η Τράπεζα της Ελλάδος και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προειδοποιούσαν ότι το έλλειμμα πήγαινε να ξεφύγει σε ποσοστά της τάξης του 10%, όμως είχαν ήδη ληφθεί κάποια μέτρα φορολογικού χαρακτήρα, ενώ και ο απερχόμενος πρωθυπουργός, Κ. Καραμανλής, είχε υπογραμμίσει την ανάγκη λήψης «σκληρών» μέτρων (που τώρα πια βέβαια μοιάζουν με χάδι, σε σύγκριση με τα όσα επέβαλε τελικά η κυβέρνηση Παπανδρέου) για να μην ξεφύγει το έλλειμμα (πάγωμα των μισθών στο δημόσιο τομέα κλπ.).

Ξαφνικά, λίγες μέρες μόλις μετά τις εκλογές, είδαμε το νέο πρωθυπουργό, Παπανδρέου, να μιλάει για οικονομία «στα πρόθυρα της χρεοκοπίας», για «οικονομία στην εντατική», για ασφαλιστικά ταμεία υπό κατάρρευση, ενώ υπουργοί του έμειναν στην ιστορία για εκφράσεις του τύπου «δεν υπάρχει σάλιο», «Τιτανικός» κλπ. Ταυτόχρονα, ανακοινωνόταν ένα παραφουσκωμένο έλλειμμα ύψους 12,7%, καρπός πολιτικής απόφασης και υπερδιπλάσιο από το στόχο-εκτίμηση που είχε θέσει η προηγούμενη κυβέρνηση στο 6%. Όλα αυτά, παράλληλα με μια πρωθυπουργική ρητορική, που μιλούσε, εκ του μη όντος τότε, για μειωμένη εθνική κυριαρχία, δήθεν λόγω των οικονομικών συνθηκών.

Στην αρχή οι αγορές δεν αντέδρασαν. Λίγες εβδομάδες, ωστόσο, μετά την έναρξη της πρωθυπουργικής ρητορικής, ήρθε πρώτα ο οίκος Fitch (ο πλέον αναξιόπιστος και διαπλεκόμενος, σύμφωνα με την τραπεζική πιάτσα), να υποβαθμίσει την ελληνική οικονομία, επίσης, σε εκείνη την φάση, εκ του μη όντος. Με την υποβάθμιση εκείνη, η Ελλάδα τράβηξε τα φώτα της δημοσιότητας. Το spread άρχισε να ανεβαίνει και σταδιακά άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα δημοσιεύματα στο διεθνή τύπο που συζητούσαν το (απίθανο, τότε) ενδεχόμενο χρεωκοπίας της Ελλάδας.

Εντωμεταξύ ο νέος πρωθυπουργός συνέχισε να οργιάζει στο εξωτερικό, καταγγέλλοντας τους Έλληνες σαν συλλήβδην φοροφυγάδες, κλέφτες και λωποδύτες, καλλιεργώντας εντέχνως κλισέ που σε κάποιο βαθμό ήδη προϋπήρχαν. Αυτός βέβαια, θα τα έστρωνε όλα.

Η Ευρώπη από την πλευρά της, βλέποντας τη νέα κυβέρνηση «αποφασισμένη να εφαρμόσει το προεκλογικό της πρόγραμμα» άρχισε να κάνει τις πρώτες κρούσεις σχετικά με την ανάγκη λήψης μέτρων μείωσης του ελλείμματος. Η κυβέρνηση υποσχέθηκε αόριστα στην Ευρώπη ότι θα λάβει μέτρα, αλλά, αντί για μέτρα, είδαμε τον ΓΑΠ να λέει «τα βρήκαμε τα λεφτά» (που «υπήρχαν») και θα έκανε τελικά την περιβόητη αναδιανομή εισοδήματος που με τόση ένταση είχε υποσχεθεί προεκλογικά.

Όλοι νομίζαμε τότε ότι η κυβέρνηση δεν είχε αίσθηση της πραγματικότητας και ότι δεν ήξερε τι έκαμνε, αλλά τελικά εμείς ήμασταν αυτοί που δεν είχαμε αίσθηση της πραγματικότητας, όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια.

Μπήκε ο Ιανουάριος και το πράγμα με το ελληνικό έλλειμμα σοβάρευε όλο και περισσότερο. Η Ευρώπη ζήτησε επιτακτικά Πρόγραμμα Σταθερότητας και η κυβέρνηση εμφάνισε ένα πρόγραμμα ανάξιο λόγου, γεμάτο αοριστολογίες για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της εισφοροδιαφυγής.

Άρχισε τότε να τίθεται στα σοβαρά το ερώτημα του αν η Ελλάδα θα μπορεί να δανείζεται στο μέλλον.

Μπροστά σε αυτόν τον κίνδυνο, ο ΟΔΔΗΧ ήλθε σε προσυνεννόηση με ορισμένες μεγάλες τράπεζες που όρισε αναδόχους και εξέδωσε στις 25 Ιανουαρίου 2010 5ετή ομόλογα, μεγάλο μέρος των οποίων είχε συμφωνηθεί να καλύψουν οι τράπεζες-ανάδοχοι. Η κίνηση αυτή βοήθησε να ξεκινήσει καλά η δημοπρασία και, όταν είδαν οι αγορές ότι αγοράζονται τα ομόλογα, έσπευσαν όλοι να πάρουν ελληνικά ομόλογα! Κι εκεί που η κυβέρνηση ζητούσε 3 με 5 δις, της προσφέρθηκαν 25. Από αυτά πήρε τελικά τα 8.

Όσοι παρακολουθούσαμε την κατάσταση, πήραμε βαθιά ανάσα ανακούφισης. Η χώρα δεν θα χρεοκοπούσε, μπορούσε, ακόμη, να δανειστεί χωρίς πρόβλημα.

Λογαριάζαμε όμως χωρίς τον ξενοδόχο. Μέτρα η κυβέρνηση δεν έπαιρνε. Έφτασε στο σημείο ο αρχηγός της αντιπολίτευσης να τους λέει από το βήμα της Βουλής «ξεκολλήστε και πάρτε μέτρα»! Το spread συνέχιζε να ανεβαίνει.

Κάποια στιγμή ήρθε η 3η Μαρτίου 2010 και ο ΓΑΠ πήρε τελικά κάποια όντως σκληρά μέτρα (πολύ σκληρότερα από αυτά που είχε «υποσχεθεί» ο Καραμανλής), μειώνοντας δώρα και επιδόματα στους μισθούς. Ο κόσμος σοκαρίστηκε, αλλά τουλάχιστον το spread άρχιζε να πέφτει. Αμέσως μετά τα μέτρα έπεσε στις 287 μονάδες και προβλεπόταν στις 250-280 μονάδες για το επόμενο χρονικό διάστημα. Με επιμονή και σωστή διαχείριση, είναι βέβαιο ότι, σταδιακά, θα έπεφτε κι άλλο.

Ο ΓΑΠ όμως δεν μπορούσε να περιμένει να πέσει! Ήθελε «διεθνή στήριξη». Ξεκίνησε έναν μεγάαααλο και ένδοξο γύρο («σώζει την Ελλάδα) σε Ευρώπες και Αμερικές ζητώντας «στήριξη». «Στήριξη» για ποιο πράγμα. Διαλαλούσε στα πέρατα της οικουμένης ότι «δεν χρειάζεται χρήματα» και θέλει μόνον «στήριξη». Μα αφού το spread πέφτει άνθρωπέ μου, χάρη στα μέτρα που εσύ πήρες, τι άλλο θέλεις τώρα ως «στήριξη»; Μια χαρά τα καταφέρνεις μόνος σου.

Όταν όμως εκλιπαρείς για «στήριξη» είναι σαν να λες έμμεσα σε όλους, ότι δεν τα βγάζεις πέρα χωρίς να σε στηρίξουν. Κάπου εκεί το spread άρχισε να ανεβαίνει. Ήρθε και η φαιδρή ιστορία με την Κίνα και πήρε οριστικά την ανηφόρα.

Εκεί λοιπόν που παρακαλούσε για «στήριξη» και «πιστόλι πάνω στο τραπέζι» που «δεν το χρειαζόμαστε» αλλά «θέλουμε να υπάρχει», λήφθηκε με εκβιασμούς και πιέσεις η απόφαση της 25ης Μαρτίου από την Ευρώπη για «στήριξη» της Ελλάδας, για την περίπτωση που δεν θα μπορεί πια να δανείζεται από τις αγορές.

Κι αυτή η απόφαση δεν του άρεσε όμως τελικά του ΓΑΠ και άρχισε να θέλει να την τροποποιήσει. Όταν εξαιτίας αυτής της στάσης το spread άρχισε να παίρνει και πάλι την ανηφόρα, αμέσως μετά το Πάσχα, η κυβέρνηση άρχισε να ψάχνει για «βαθύ λαρύγγι», προσπαθώντας να πείσει τους ιθαγενείς ότι φταίει κάποιος άλλος και όχι ο ίδιος ο Παπανδρέου.

Και τότε φτάνει η 7 Απριλίου. Η ημέρα στην οποία η Τράπεζα της Ελλάδος απαγόρευσε, έμμεσα, το short selling, τοποθετώντας την κερδοσκοπική προθεσμία σε μία ημέρα, αντί για τρεις που ήταν επίσημα και δέκα που ήταν ανεπίσημα, μέχρι τότε: Το σκάνδαλο Τ+10 μόλις είχε αποκαλυφθεί ευρύτερα! Πολλοί το ήξεραν ήδη από τότε που συνέβαινε.

Ήταν όμως πια αργά. Στις 23 Απριλίου και αφού το spread είχε ξεφύγει από κάθε έλεγχο, ο ΓΑΠ ανακοίνωνε την υπαγωγή της Ελλάδας στο «μηχανισμό στήριξης» με ρομαντικό background το λιμάνι του Καστελλόριζου.

Τι συμπέρασμα βγαίνει από όλα αυτά; Ήταν πράγματι «αναπόφευκτο» το μνημόνιο;

1) Τουλάχιστον μέχρι τις 25 Ιανουαρίου 2010, η Ελλάδα δανειζόταν χωρίς κανένα πρόβλημα. Ο ΓΑΠ επαίρεται γιατί βρήκε 110 δις και «έσωσε τη χώρα» (λέμε τώρα…), ενώ σε μία μόνον δημοπρασία, της 25ης Ιανουαρίου 2010, τής είχαν προσφερθεί 25 δις χωρίς τους εξοντωτικούς όρους του μνημονίου.

2) Η καταστροφή της ελληνικής πιστοληπτικής ικανότητας ήταν μεθοδευμένη, συστηματική και σκόπιμη, από την πλευρά της κυβέρνησης. Η πρώτη σοβαρή ένδειξη ότι αυτό συνέβαινε ήταν το σκάνδαλο T+10. όμως η προϋπάρχουσα κυβερνητική στόχευση για υπαγωγή στο ΔΝΤ ομολογήθηκε ανοιχτά από τον Υφυπουργό Οικονομικών Σαχινίδη («πρώτη επιλογή και μόνη που υπήρχε από τις 5 Οκτωβρίου και μετά»).

3) Δεν ήταν όμως δυνατόν να υπαχθούμε στο ΔΝΤ, εφόσον μπορούσαμε να δανειζόμαστε από τις αγορές. Συνεπώς, ήταν «αναγκαίο» να καταστραφεί πρώτα η ελληνική πιστοληπτική ικανότητα (εκεί αποσκοπούσε το σκάνδαλο Τ+10 και όλη η καταστροφολογική ρητορική) και μετά να ζητηθεί η υπαγωγή στο ΔΝΤ.

Σωστά λοιπόν χαρακτήρισε ο Στάθης τη συγκεκριμένη ενέργεια ως «εσχάτη προδοσία». Όχι μόνον δεν ήταν αναπόφευκτη, αλλά ήταν, αντιθέτως, σκόπιμη.

Απομένει να απαντηθεί ένα ακόμη σοβαρό ερώτημα: Πώς, στο καλό, τόσος πολύς κόσμος δεν βλέπει αυτά τα προφανή και έχει πεισθεί ότι το Μνημόνιο ήταν «αναγκαίο κακό»;

Η απάντηση είναι πολύπλοκη. Εδώ θα παρατεθούν δύο μόνον σύντομες σκέψεις:

α) Έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο η έντονη τάση συμπλεγματικής αυτοϋποτίμησης που έχει ο σύγχρονος Έλληνας. Δεν συνειδητοποίησε ότι το να δανείζουν οι αγορές μια χώρα είναι κάτι το φυσιολογικό και δεν είναι δα και τόσο μεγάλη υπόθεση. Εδώ, π.χ., το Ιράκ και η Ουκρανία μπορούν, σήμερα, και δανείζονται, η μία κατεστραμμένη από τον πόλεμο και η άλλη μια εξαθλιωμένη χώρα της πρώην ΕΣΣΔ που κάθε χειμώνα αναρωτιόμαστε αν θα έχει να πληρώσει για το φυσικό της αέριο. Γιατί να μην μπορεί να δανειστεί η Ελλάδα;

β) Τεράστιο ρόλο έπαιξε η απόλυτη απουσία της ΝΔ το κρίσιμο χρονικό διάστημα Οκτωβρίου-Νοεμβρίου. Όσον καιρό ο ΓΑΠ έχτιζε τα επικοινωνιακά θεμέλια της εγκληματικής πολιτικής του πάνω στη συκοφάντηση της προηγούμενης κυβέρνησης και η ενεργή ΝΔ ήταν απασχολημένη με την εκλογή νέου αρχηγού, ο πρώην πρωθυπουργός, Κ. Καραμανλής, ανυπομονούσε να παραδώσει την αρχηγία και οι πρώην υπουργοί οικονομικών σιωπούσαν. Η συνεχιζόμενη, μέχρι σήμερα, διαβόητη «σιωπή του Καραμανλή», εδραίωσε πλήρως αυτή την εντύπωση. Έτσι, πέρασε εύκολα η πεποίθηση στον κόσμο ότι «για να μη μιλάει ο Καραμανλής, πράγματι κατέστρεψε την οικονομία η ΝΔ». Άλλα στραβά όμως μπορεί να έκανε η ΝΔ, αλλά αυτό όχι. Η αλήθεια είναι ότι, αν δεν είχε έρθει ποτέ η κυβέρνηση ΓΑΠ, η χώρα θα δανειζόταν μέχρι σήμερα χωρίς πρόβλημα.

Το συμπέρασμα είναι ότι, όχι μόνον δεν ήταν «αναγκαίο κακό» το Μνημόνιο, όχι μόνον η Ελλάδα θα μπορούσε πολύ άνετα να συνεχίσει να δανείζεται από τις αγορές χωρίς ιδιαίτερο κόπο και με λιγότερο σκληρά μέτρα, αλλά και ότι πρέπει να είναι κανείς τυφλός για να μην βλέπει ότι η καταστροφή της ελληνικής πιστοληπτικής ικανότητας και η υπαγωγή μας στο ΔΝΤ έγιναν σκόπιμα και μεθοδευμένα από την κυβέρνηση Παπανδρέου.

Η προσωπική μου πεποίθηση είναι ότι δεν θα διαρκέσει περισσότερο από μερικούς μήνες η έξοδός μας από το Μνημόνιο, μόλις αλλάξει η κυβέρνηση. Να δούμε τότε που θα τρέχουν να κρυφτούν όσοι μιλούν για «αναγκαίο κακό» και τα συναφή.

Ο «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ», ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΠΕΤΑ ΤΟΥΣ.

Ο «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ», ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΠΕΤΑ ΤΟΥΣ.


Μια έντονη μυρωδιά αναδύεται κι όσοι καταλαβαίνουν… Σάπιοι τύποι στο προσκήνιο και πάλι. Κάλπικα όντα, αδηφάγα, που με το «χρίσμα» των κομμάτων αποτυπωμένο στα ολόχρυσα δόντια τους, θα συνεχίσουν να ροκανίζουν ότι έχει απομείνει σ’ αυτόν τον δύσμοιρο τόπο.

Η αδιατάραχτη βαναυσότητα της κυβερνητικής χούντας, τα ζαρωμένα λόγια και οι μυκηθμοί των υπόλοιπων κομμάτων, η πανομοιότυπη φιλαργυρία των περισσότερων «υποψηφίων», οι βρώμικοι σχεδιασμοί των «δανειστών» μας, μαζί με τα συμφεροντολογικά χέρια και τα γανιασμένα μυαλά των υπάκουων ψηφοφόρων, θα συνθέσουν το σκηνικό της χωρίς προηγούμενο βρώμικης επιχείρησης, που λέγεται «Καλλικράτης».
.......

Μπορούμε να τα βάλουμε με το τέρας που λέγεται πολιτικό σύστημα; Ν’ αντιπαλέψουμε τη Νέα Τάξη που γκρεμίζει σκόπιμα ότι υπάρχει όρθιο σ’ αυτόν τον τόπο;

Μπορούμε ν’ αποκηρύξουμε όλο το καλοταϊσμένο και πάντα λιμασμένο κομματικό σκυλολόι της λεγόμενης «Τοπικής Αυτοδιοίκησης»; Να ξεφύγουμε απ’ το εφιαλτικό δόντι της τηλεόρασης; Μπορούμε τέλος ν’ αντισταθούμε;

Ποιοι είναι λοιπόν οι νέοι τύραννοι που θα κληθούν να «κυβερνήσουν» τις τοπικές κοινωνίες;

Ποια θα είναι τα ανατριχιαστικά κοράκια πάνω απ’ το γκρίζο φέρετρο των Κοινοτήτων και κατ’ επέκταση της Ελλάδας; Ποιοι θα νεκροφιλήσουν και ποιοι θα συνοδέψουν ως τον τάφο το ατιμασμένο πτώμα της τοπικής αυτοδιοίκησης;

Τούτη τη φορά δε θα είναι μόνο οι «αυτοδιοικητικοί», γνωστά ανθρωπόμορφα υπο-είδη τερμιτών, που χρόνια τώρα ροκανίζουν τον τόπο. Τούτη τη φορά τον πρώτο λόγο θα έχουν οι Ελληνοχαλαστές Φασουλήδες, με αρχηγό τους το Νέο Τσολάκογλου.

Αυτή τη φορά προπομποί νεκροθάφτες θα είναι όλα τα χλιδάτα αρπαχτικά της πολιτικής, όλα τα παλαίμαχα σόγια της βρώμικης συναλλαγής, όλα τα φριχτά κομματικά ερπετά τούτης της άμοιρης χώρας.

Όλοι αυτοί θα ενωθούν με τα κατά τόπους θεριά, σε μια πανστρατιά κολασμένων. Ήδη οι γνωστές συμμορίες ξαναβγήκαν παγανιά. Δεν υπάρχει πλατεία. Δεν υπάρχει «λαϊκή» που να μην την ελέγχουν, που να μην την οργώνουν. Λες και δεν έχει αλλάξει τίποτα. Λες και το τραπέζι εν μέσω «κρίσης» είναι πλούσιο κι ανεξάντλητο.

Κανείς απ’ αυτούς δεν ντρέπεται. Κανείς δεν κοκκινίζει. Όλοι αυτοί έριξαν την κοινωνία στο λάκκο των λεόντων και τώρα ετοιμάζονται για έναν καινούργιο γύρο.

...........
Ποιος λοιπόν περιμένει να βγει σώος μέσ’ απ’ αυτή τη μαυρίλα; Ποιος περιμένει να πάει μπροστά ο τόπος όταν τον διαγουμίζουν αιώνια οι κλέφτες και οι απατεώνες, όταν χωρίζουν τα βιλαέτια τους ανάλογα με το πολιτικό τους συμφέρον;

Δεν υπάρχει ένας τίμιος πολιτικός χώρος που να πει ΟΧΙ σε όλη αυτή την ατιμία;

Δεν υπάρχει ένα κόμμα για να καταγγείλει αυτή την παρωδία εκλογών, αυτή την κτηνωδία;

Τόσο φτηνοί, τόσο πουλημένοι, τόσο ξεφτιλισμένοι είμαστε που δε μπορεί να συγκροτηθεί ένας πολιτικός χώρος να συντροφέψει την οργή μιας σημαντικής μερίδας πολιτών;

Κι αν αυτό δε μπορεί να γίνει, δεν υπάρχει ένας τίμιος πολιτικός που να πει ΝΑΙ στην αποχή; Να μη νομιμοποιήσουμε με την ψήφο μας το τερατούργημα που λέγεται «Καλλικράτης»;

Δεν υπάρχει έστω ένας δήμαρχος ή ένας βέρος βλαχοδήμαρχος, απ’ τη λαϊκή ρήση ν’ αρπαχτεί, να σκούξει, να φωνάξει: «Αφού σκουληκιασμένο είναι το δεντρί, σκουληκιασμένοι είναι και οι καρποί του»; .......

Ποιος είν’ ο «Καλλικράτης»;

Ποιος είν’ ο «Καλλικράτης»;
[ΑΣΦΑΛΩΣ! Η ΠΛΗΡΗΣ ΚΑΤΑΛΥΣΙΣ ΚΑΘΕ ΕΝΝΟΙΑΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΩΣ ΚΑΙ "ΚΟΙΝΟΤΗΤΟΣ"] 

Για να καταλάβει κάποιος, εκτός των άλλων, το πώς καταλύεται η έννοια της Τοπικής Αυτοδιοίκησης,, θα πρέπει να δει το τι συμβαίνει στο «Δήμο Γορτυνίας», με έδρα τη Δημητσάνα. 
Ο Νέος Δήμος θα περιλαμβάνει 120 περίπου χωριά! Η απόσταση από το ένα άκρο του Δήμου στο άλλο είναι πάνω από 120 χλμ.! 
Συγκοινωνία που να συνδέει τα χωριά δεν υπάρχει. Τοπικά μέσα επικοινωνίας δεν υπάρχουν. Τα περισσότερα χωριά είναι απομονωμένα και δεν υπάρχει καμιά επαφή μεταξύ των κατοίκων, καμιά γνωριμία. Ακόμη και πολλά ονόματα χωριών μάς είναι άγνωστα.

Αυτοδιοίκηση σημαίνει Αγορά, όμως ούτε αυτή υπάρχει. 
Άλλα απ’ τα χωριά πηγαίνουν στους όμορους δήμους της Μεγαλόπολης και άλλα της Τρίπολης. 
Ποιον λοιπόν υποψήφιο θα επιλέξει κάποιος καλοπροαίρετος ψηφοφόρος, αφού δεν θα ξέρει κανέναν και δε θα έχει έστω μια υποτυπώδη ενημέρωση; 
Είναι αυτό το «πράμα» Τοπική Αυτοδιοίκηση; Είναι δυνατόν οι εκλογές σ’ έναν τέτοιο Δήμο να είναι έγκυρες;
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=4906

Κυβέρνηση: Ένα βήμα πριν την κατάρρευση

Κυβέρνηση: Ένα βήμα πριν την κατάρρευση

http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=4909

Οι Ανασχηματισμοί πάντα αποτελούσαν ένα τέχνασμα απάτης: «Έβαζε ο Μανολιός τα ρούχα του αλλιώς».

ΣΗΜΕΡΑ, με την άμεση δικτατορία των διεθνών μηχανισμών του χρήματος (τρόικα) χάσανε και αυτό το φύλλο συκής.

Ωστόσο, ο ανασχηματισμός του ΓΑΠ έχει μια ιδιαίτερη σημειολογική αξία: Αποτυπώνει ανάγλυφα τον πανικό της κυβέρνησης πριν από την κατάρρευσή της.

Οι ανεξέλγκτες σπασμωδικές κινήσεις και οι πλέον γελοίες επιλογές γίνονται πάντα κάτω από το κράτος πανικού της κατάρρευσης: Την ώρα που έρχεσαι αντιμέτωπος με την πτώση σου.

Σε τέτοιες στιγμές που νιώθεις έντονα την πνοή του θανάτου βγαίνουν στην επιφάνεια όλα τα παθολογικά στοιχεία της ανεπάρκειάς σου: η πολιτική ασημαντότητα, η φτώχεια των εσωτερικών σου δυνάμεων, η αδυναμία των νευρικών σου εκτονώσεων, η ανέχεια των πνευματικών σου πόρων, η δραματική γελοιότητα, και κυρίως η καταθλιπτική ΑΒΟΥΛΙΑ.

Σε αυτό τον ανασχηματισμό καταγράφονται όλα αυτά εντονότατα. Καταγράφεται η ανήμπορη προσπάθεια των κυβερνητικών παρασίτων να κρατηθούν, έστω για λίγες ακόμα ημέρες στην εξουσία.

Καταγράφεται με χρώματα ζοφερά η πολιτική ασημαντότητα του πρωθυπουργού και κυρίως η τραγική βουλητική του ανεπάρκεια. Λειτουργεί πλέον με τις ανακλαστικές κινήσεις ενός παγιδευμένου ζώου: Οι τελευταίοι σπασμοί της πτώσης…

Και μόνο το γεγονός του οργιώδους αλισβερισιού μέχρι τη μία και μισή μετά τα μεσάνυχτα είναι αποκαλυπτικό.

Αποκαλυπτική είναι και η αλλοπρόσαλλη σύνθεση της νέας κυβέρνησης: Θαμώνες της πλατείας Κολωνακίου εισήλθαν σε εργατικές και αγροτικές «υπευθυνότητες»(!) και πολλά άλλα τέτοια ευτράπελα…

Αποκαλυπτική και η τερατώδης «ευρύτητα» του νέου κυβερνητικού σχήματος: Πενήντα υπουργεία περίπου και άπειρος αριθμός «αναπληρωτών» και υφυπουργών!!!

Μια νεροποντή «συνωστισμού»: ΟΛΟΙ τρέχανε να συνωστιστούν στη νέα κυβέρνηση για να προλάβουν αρπάξουν ό,τι μπορούν ή να καταγραφούν στην ιστορική κυβερνητική λίστα, κάτω από το κράτος του φόβου μήπως και σταματήσει η χρυσή βροχή, η τόσο ευλογημένη…

ΟΛΗ η παρασιτική «αλητεία» των βαλτονεριών του ΠΑΣΟΚ πίεζε για μια κυβερνητική θεσούλα, αισθανόμενη την πτώση και τον τελεσίδικο αφανισμό τους…

Και ο πρωθυπουργός μοιραίος και δραματικά άβουλος [ΜΟΙΡΑΙΟΣ/ΑΒΟΥΛΟΣ, ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΛΕΧΘΟΥΝ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ ΑΝΘΡΩΠΟ! ΓΙΑΤΙ ΟΛΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΞΕΧΝΟΥΝ ΟΤΙ Ο κ. ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗΝ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΝ ΑΛΛΑ ΕΧΕΙ IQ ΣΤΟ ΟΡΙΟΝ ΤΗΣ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΟΣ (ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΟΡΟΣ)?? ΑΡΑ ΔΕΝ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΕ ΜΟΙΡΑΙΟΣ,  ΟΥΤΕ ΑΒΟΥΛΟΣ, ΟΥΤΕ ΕΥΒΟΥΛΟΣ! ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΩΣ ΟΛΙΓΟΝΟΥΣ! {Ο ΛΑΟΣ ΠΑΝΤΑ ΕΛΕΓΕ/ΗΘΕΛΕ: "ΒΑΣΙΛΙΑ ΚΙ ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΙ ΑΠΟ ΞΥΛΟ", ΤΩΡΑ ΤΟ ΠΕΤΥΧΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!!} ΟΤΑΝ ΘΑ ΣΤΗΘΗ ΤΟ ΕΚΤΑΚΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟΔΙΚΕΙΟΝ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΔΟΣΙΛΟΓΩΝ (ΩΣ ΑΥΤΟ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΤΩΝ ΕΞ) ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΘΗ ΟΤΙ ΤΟ IQ  ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΕΧΕΙ ΤΟΥ ΔΙΔΕΙ ΑΝΑΜΦΙΒΟΛΩΣ ΤΟ "ΑΚΑΤΑΛΟΓΙΣΤΟΝ" ΚΑΙ ΝΑ ΑΘΩΩΘΗ!] πελαγοδρομούσε…

Αλλά και τι μπορούσε να «θέλει» αυτός ο πρωθυπουργός ΚΑΙ ποιο δυναμισμό θα μπορούσε να έχει, όταν ο ίδιος είναι μια υπόθεση ξοφλημένη ανέκκλητα…
[ΣΥΜΦΩΝΟΥΜΕ ΠΛΗΡΩΣ ΜΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟΝ ΤΟΥ "ΡΕΣΑΛΤΟ"- ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ!]

Γ. Δελαστίκ-Ετοιμος να εκραγεί ο Καύκασος

Ετοιμος να εκραγεί ο Καύκασος

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ -http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826&subid=2&pubid=28546960

Αίμα ρέει πάλι στον Καύκασο. Οχι ποτάμια αυτή τη φορά, όπως τόσο συχνά σε αυτή την "καταραμένη" περιοχή την τελευταία εικοσαετία, αλλά αυτό δεν είναι δυστυχώς τόσο παρήγορο όσο ακούγεται. Οι πολιτικά στοχευμένες δολοφονίες απλών στρατιωτών υποδηλώνουν ότι εκτυλίσσονται σχέδια πρόκλησης εντάσεων σε πολλαπλές εστίες που δεν είναι καθόλου δύσκολο να οδηγήσουν σε πολεμικές αναφλέξεις. Η διαρκής κλιμάκωση της έντασης μεταξύ της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν στο Ναγκόρνο Καραμπάχ και η ραγδαία αποσταθεροποίηση της στρατηγικής σημασίας ρωσικής δημοκρατίας του Νταγκεστάν, στα παράλια της Κασπίας, βρίσκονται το τελευταίο διάστημα στο επίκεντρο των ανησυχητικών εξελίξεων.
Προ δύο εβδομάδων, αυτό που κυριαρχούσε στον διεθνή Τύπο ήταν οι θεαματικές κινήσεις του Κρεμλίνου με στόχο την αποκατάσταση της πολιτικοστρατιωτικής επιρροής του στον νότιο Καύκασο - δηλαδή στις χώρες του Καυκάσου που βρίσκονται εκτός των ρωσικών συνόρων (Αρμενία, Αζερμπαϊτζάν, Γεωργία).
Ο Ρώσος πρόεδρος Ντμίτρι Μεντβέντεφ επισκέφθηκε το Ερεβάν, την πρωτεύουσα της Αρμενίας, στις 19 και 20 Αυγούστου. Εκεί υπέγραψε με τον Σερζ Σαρκισιάν, τον Αρμένιο ομόλογό του, μια εντυπωσιακή συμφωνία παράτασης της παραμονής της μεγάλης ρωσικής στρατιωτικής βάσης στο Γκούμρι, σε αρμενικό έδαφος που απέχει μόλις 20 χιλιόμετρα από τα σύνορα με την Τουρκία, μέχρι το... 2044 (!) από το 2020 που ήταν μέχρι τώρα. Πρόκειται για βάση - κλειδί που επανδρώνεται με 5.000 Ρώσους στρατιώτες. Αυτό το Σαββατοκύριακο ο Μεντβέντεφ επισκέφθηκε το Μπακού, την πρωτεύουσα του Αζερμπαϊτζάν.
Πριν από τη μετάβασή του εκεί, είχε προκαλέσει αίσθηση η είδηση ότι η Μόσχα πρόσφατα πούλησε πυραύλους S-300 στο Αζερμπαϊτζάν, ορκισμένο εχθρό της Αρμενίας, έναντι 300 εκατομμυρίων δολαρίων.
Την περασμένη Τρίτη προκλήθηκαν ένοπλα επεισόδια με νεκρούς στρατιώτες στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, ορεινή περιοχή που επί σοβιετικής εποχής ανήκε στο Αζερμπαϊτζάν, παρόλο που κατοικείται αποκλειστικά από Αρμένιους και ήδη έχει ντε φάκτο ανεξαρτητοποιηθεί από το Αζερμπαϊτζάν μετά από έναν αιματηρό πόλεμο με την Αρμενία που στοίχισε περίπου 30.000 ζωές.
Οσο ο Μεντβέντεφ βρισκόταν στο Μπακού, σημειώθηκε νέα ένοπλη συμπλοκή, με νεκρούς δύο Αζέρους στρατιώτες.
Η γνώμη των αναλυτών είναι ότι τα επεισόδια τα προκάλεσε το Αζερμπαϊτζάν, το οποίο αγωνιά να διαπιστώσει ποιες είναι οι πολιτικές συνέπειες της συμφωνίας Ρωσίας - Αρμενίας για τη διαιώνιση της ρωσικής στρατιωτικής παρουσίας στην Αρμενία: θα καταστήσει πιο ευέλικτη την αρμενική ηγεσία στο Ναγκόρνο Καραμπάχ επιτρέποντάς της να κάνει υποχωρήσεις που μέχρι τώρα αρνιόταν ή θα οδηγήσει σε σκλήρυνση της στάσης των Αρμενίων;
Τα τελευταία χρόνια το Αζερμπαϊτζάν, το οποίο ηττήθηκε κατά κράτος στον πόλεμο με την Αρμενία στις αρχές της δεκαετίας του 1990 για το Ναγκόρνο Καραμπάχ, εξοπλίζεται πυρετωδώς αξιοποιώντας τα έσοδά του από το πετρέλαιο. Φέτος έχουν αρχίσει και δηλώσεις Αζέρων αξιωματούχων που δεν αποκλείουν την εξαπόλυση επίθεσης ανακατάληψης με στρατιωτικά μέσα του Ναγκόρνο Καραμπάχ και των καθαρά αζερινών εδαφών που έχουν καταλάβει οι Αρμένιοι. Σημαίνει άραγε η νέα συμφωνία ότι ρωσικά στρατεύματα θα υπερασπιστούν τους Αρμένιους σε περίπτωση αζερινής επίθεσης;
Στις 11 Αυγούστου η ρωσική ηγεσία αποκάλυψε ότι εγκατέστησε αντιαεροπορικούς πυραύλους S-300 στη στρατηγικής σημασίας Αμπχαζία, την αποσχισθείσα από τη Γεωργία περιοχή που το Κρεμλίνο έχει αναγνωρίσει ως ανεξάρτητη χώρα μετά τον ρωσογεωργιανό πόλεμο του 2008. Πυραύλους ανακοίνωσε η Μόσχα ότι έχει εγκαταστήσει και στη Νότια Οσετία που αποτελεί ανάλογη περίπτωση.
Και ενώ αυτές οι κινήσεις δείχνουν ότι το Κρεμλίνο επιδιώκει την επιβολή στον Καύκασο μιας ρωσικής τάξης πραγμάτων, τα γεγονότα στο Νταγκεστάν έρχονται να αποδείξουν πόσο ασταθής είναι η κατάσταση εντός των ρωσικών συνόρων στον Καύκασο.
Η απόπειρα δολοφονίας το Σάββατο του υπουργού Θρησκευμάτων και Εθνοτήτων του Νταγκεστάν, Μπεκμουρσά Μπεκμουρσάγεφ, ο οποίος γλίτωσε με ελαφρά τραύματα ενώ σκοτώθηκε ο οδηγός του και η επίθεση αυτοκτονίας λίγες ώρες αργότερα σε ρωσικό πεδίο βολής επίσης στο Νταγκεστάν, με 5 νεκρούς και 39 τραυματίες, δεν αφήνουν περιθώρια ψευδαισθήσεων. Οι πόλεμοι στον Καύκασο δεν θα τελειώσουν ποτέ...

Σ.ΛΥΓΕΡΟΣ-Το στερεότυπο της ολιγομελούς κυβέρνησης

Το στερεότυπο της ολιγομελούς κυβέρνησης

Tου Σταυρου Λυγερου
Πριν από ένα χρόνο, ακολουθώντας την πεπατημένη, ο Γιώργος Παπανδρέου είχε προεκλογικά εξαγγείλει ολιγομελές κυβερνητικό σχήμα. Σε αντίθεση με τους προκατόχους του, τήρησε την υπόσχεσή του. Η συνέπειά του, όμως, σ’ αυτό το επίπεδο κόστισε σε αποτελεσματικότητα. Η ολιγομελής κυβέρνηση είναι ένα στερεότυπο που ακούγεται ευχάριστα στα αυτιά της κοινής γνώμης. Κανείς δεν έχει κάνει τον κόπο να εξηγήσει για ποιο λόγο το κυβερνητικό σχήμα πρέπει να είναι ολιγομελές. Πολλοί ταυτίζουν το ολιγομελές με την ευελιξία. Η ταύτιση αυτή, όμως, είναι λογική αυθαιρεσία.
Σε αντίθεση με την κατάσταση που επικρατεί σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, η δημόσια διοίκηση στην Ελλάδα είναι δομημένη κατά τρόπο που την καθιστά υπερβολικά εξαρτημένη από τον εκάστοτε κυβερνητικό μηχανισμό. Οι υπουργοί υποτίθεται ότι έχουν αποστολή να ασκούν την πολιτική διεύθυνση των κρατικών μηχανισμών, δηλαδή να σχεδιάζουν, να επιλέγουν πολιτικές και να εποπτεύουν την εφαρμογή τους. Στην πραγματικότητα, όμως, λειτουργούν και σαν «υπεργενικοί» διευθυντές.
Η πρακτική αυτή έχει ευνουχίσει τη δημόσια διοίκηση, επιτείνοντας την αναποτελεσματικότητά της. Την έχει εθίσει σε έναν ευθυνόφοβο και γραφειοκρατικό τρόπο λειτουργίας. Για να λύσει προβλήματα χρειάζεται να την καθοδηγεί ένα επαρκές κυβερνητικό σχήμα με επεξεργασμένο σχέδιο, ισχυρή πολιτική βούληση και δυνατότητες καθημερινής εποπτείας. Πρόβλημα δεν είναι οι πολλοί υπουργοί. Πρόβλημα είναι ότι δεν πληρούνται οι ανωτέρω προϋποθέσεις. Πρόβλημα είναι ότι κατά κανόνα η πολιτική ηγεσία σε κάθε υπουργείο δεν λειτουργεί ως ενιαίο επιτελείο, αλλά σαν -περισσότερο ή λιγότερο- ανταγωνιζόμενα φέουδα. Πρόβλημα είναι ότι παρά τις εκτεταμένες συναρμοδιότητες δεν υπάρχει αποτελεσματικός μηχανισμός συντονισμού των υπουργών και επίλυσης των μεταξύ τους διαφορών.
Η τεχνητή διάσπαση και συγκόλληση υπουργείων, που επέβαλε ο Γιώργος Παπανδρέου τον περασμένο Οκτώβριο, περισσότερο δημιούργησε παρά έλυσε προβλήματα. Για την ακρίβεια προκάλεσε σχετικό χάος σε μία περίοδο οξύτατης κρίσης, που έπρεπε η κυβερνητική μηχανή να εργαστεί γρήγορα και αποτελεσματικά. Επιπροσθέτως, είναι βαθιά αντιθεσμικό να δημιουργούνται υπερυπουργεία με βάση τα πρόσωπα. Ακραίο παράδειγμα είναι η υπαγωγή της ποντοπόρου ναυτιλίας στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη! Η τάση συγκέντρωσης όσο το δυνατόν περισσότερων αρμοδιοτήτων είναι αλάνθαστο σημάδι εξουσιολαγνείας και «φεουδαλικής» οργάνωσης του κυβερνητικού μηχανισμού. Η πείρα αποδεικνύει ότι για να διακριθεί ένας υπουργός δεν έχει ανάγκη πολλές αρμοδιότητες. Η τάση συγκέντρωσης πολλών αρμοδιοτήτων συχνά βραχυκυκλώνει ακόμα και ικανούς πολιτικούς.
Η πολιτική διεύθυνση του ελληνικού κρατικού μηχανισμού απαιτεί αριθμητικά επαρκές κυβερνητικό σχήμα, το οποίο, όμως, πρέπει να συντονίζεται και να ελέγχεται αποτελεσματικά. Τον ρόλο αυτόν τον παίζει ο πρωθυπουργός, επικουρούμενος από το επιτελείο του ή και από 2-3 αντιπροέδρους (ή υπουργούς Επικρατείας), οι οποίοι έχουν θεσμική αρμοδιότητα ελέγχου και συντονισμού σε ισάριθμους κύκλους υπουργείων.
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_07/09/2010_1292529

ΚΑΤΑ ΤΟΥ κ. SARRAZIN

ΠΑΝΕΜΟΡΦΕΣ ΓΕΡΜΑΝΙΔΟΥΛΕΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ κ. SARRAZIN

Special: Muslims in Europe

DDP

"We are Germany": Turkish-German protesters in Solingen attend a demonstration against German politician Thilo Sarrazin, whose new book has been blasted as racist.
"ΕΜΕΙΣ ΗΜΑΣΤΕ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ"-ΑΣΦΑΛΩΣ! "ΟΥΑΙ ΤΟΙΣ ΗΤΤΗΜΕΝΟΙΣ!" -ΣΤΟΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟΝ ΠΟΛΕΜΟΝ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΕΛΕΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΙΚΗΤΑΣ! Η ΕΥΡΩΠΗ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ (ΑΦΟΥ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ ΠΡΟ ΠΟΛΛΟΥ, ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΒΙΟΛΟΓΙΚΑ) ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΧΛΕΥΗ!

ΟΙ ΞΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΑ

DER SPIEGEL

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΝ: «Η Γερμανία αυτοκαταργείται»

«Η Γερμανία αυτοκαταργείται»: ένα βιβλίο για την ενσωμάτωση που διχάζει

[ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! ''ΑΡΧΙΣΑΝ ΤΑ ΟΡΓΑΝΑ...'']

Ο οικονομολόγος Τίλο Σάρατσιν (THILO SARRAZIN) στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος

Η κυκλοφορία του βιβλίου «Η Γερμανία αυτοκαταργείται» του πρώην υπουργού Οικονομικών του Βερολίνου Τίλο Σαρατσίν διχάζει εδώ και μέρες τη κοινή γνώμη και προκαλεί έντονες δημόσιες αντιπαραθέσεις.

Και μόνο η προδημοσίευση αποσπασμάτων του βιβλίου στο περιοδικό Der Spiegel ήταν αρκετή για να ξεσηκωθεί θύελλα αντιδράσεων εκ μέρους του πολιτικού και όχι μόνο κόσμου. Ακόμα και η καγκελάριος ΄Αγκελα Μέρκελ πήρε θέση. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Ο λόγος για το επίμαχο βιβλίου του πρώην υπουργού Οικονομικών του ομόσπονδου κρατιδίου του Βερολίνου και μέλους του διοικητικού συμβουλίου της Γερμανικής Κεντρικής Τράπεζας Τίλο Σαρατσίν με τίτλο «Η Γερμανία αυτοκαταργείται».

Στο βιβλίο ο συγγραφέας αναφέρεται στην άρνηση των μουσουλμάνων να ενσωματωθούν, αλλά και τις επιπτώσεις της στάσης αυτής στη γερμανική κοινωνία. Η καγκελάριος δήλωσε δια στόματος του εκπροσώπου της ότι το βιβλίο θίγει πολλούς πολίτες και πως δεν συμβάλλει στην προσπάθεια ενσωμάτωσης των ξένων. Τι λέει όμως ο Τίλο Σαρατσίν; Σε συνέντευξή του στον δημόσιο σταθμό Deutschlandradio με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου τη Δευτέρα (30.08) απάντησε στην ερώτημα αν η Γερμανία πράγματι αυτοκαταργείται: «Ναι, η χώρα αυτοκαταργείται. Κάθε νέα γενιά είναι κατά ένα τρίτο μικρότερη από την προηγούμενη. Μετά από τέσσερις γενιές ο πληθυσμός θα έχει συρρικνωθεί κατά 20%. Και τότε η Γερμανία, οι Γερμανοί που ζουν εδώ και οι απόγονοί τους δεν θα υπάρχουν πια».

Χειρότερη μόρφωση και διπλάσιες γεννήσεις

Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift:  Ενοχλημένη από το βιβλίο και η καγκελάριος Αγκελα Μέρκελ

 Κατά την άποψη του γερμανού οικονομολόγου «οι μετανάστες από την Τουρκία, την Εγγύς και Μέση Ανατολή και την Αφρική έχουν χειρότερη μόρφωση και γεννούν περισσότερα παιδιά». Όμως σήμερα οι μετανάστες από την Ασία και την Αφρική αποτελούν μόνο το 4% [ΤΙ ΛΕΓΕΙ Η DW?? ΕΙΝΑΙ "ΤΥΠΟΓΡΑΦΙΚΟ ΛΑΘΟΣ"?? ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑΝΑΙ ΧΟΝΔΡΟΕΙΔΗΣ ΕΞΑΠΑΤΗΣΙΣ!!! ΤΟ ΣΠΗΓΚΕΛ ΔΙΔΕΙ 18,4%-ΙΔΕ ΕΠΟΜΕΝΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΙΝ] του συνολικού πληθυσμού στη Γερμανία. Ο Τίλο Σαρατσίν είναι ωστόσο πεπεισμένος ότι η Γερμανία διατρέχει κίνδυνο και μιλά για αλλοίωση του πληθυσμού: «Οι μουσουλμάνοι μετανάστες από τις εν λόγω περιοχές γεννούν τα διπλάσια παιδιά από ότι τα υπόλοιπα τμήματα του πληθυσμού. Αν συνυπολογίσουμε ότι κάθε χρόνο προστίθενται περίπου 100.000 νέοι μετανάστες καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι σε μερικά χρόνια οι Γερμανοί δεν θα αποτελούν πια την πλειονότητα των κατοίκων σε ορισμένες πόλεις και περιοχές ή ακόμα και σε ολόκληρη την επικράτεια».

Γενικεύσεις σε βάρος ορισμένων εθνοτικών ομάδων

Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift:  Ο πρόεδρος του SPD Ζίγκμαρ Γκάμπριελ απορεί για ποιό λόγο ο Τίλο Σάρατσιν παραμένει μέλος των Σοσιαλδημοκρατών 

Οι συχνά προκλητικές απόψεις του γερμανού οικονομολόγου συναντούν και την αντίσταση του Σοσιλαδημοκρατικού κόμματος στο οποίο ας σημειωθεί ότι ο Τίλο Σαρατσίν είναι μέλος. Πολλοί είναι μάλιστα εκείνοι που ζουν την αποπομπή του. Ο πρόεδρος των Σοσιαλδημοκρατών Ζίγκμαρ Γκάμπριελ δήλωσε μάλιστα ότι θα εξετάσει προσεκτικά αν οι απόψεις και τα σχόλια του Τίλο Σαρατσίν είναι ρατσιστικά. Πιο αυστηρή είναι η κριτική του επίσης σοσιαλδημοκράτη Ραέντ Ζάλεχ,  εκπρόσωπου σε ζητήματα ενσωμάτωσης: «Ορισμένες βασικές θέσεις του κυρίου Σάρατσιν είναι ξεκάθαρα ρατσιστικές,  όπως απέδειξε και εμπειρογνώμονας του Κέντρο Μέντελσον. Περιέχουν γενικεύσεις και χαρακτηρισμούς σε βάρος ορισμένων εθνοτικών ή θρησκευτικών ομάδων της κοινωνίας μας. Ο Τίλο Σάρατσιν μιλά ακόμα και για βλακεία ή εξυπνάδα που απορρέει από τα γονίδια».

http://www.dw-world.de/dw/article/0,,5946738,00.html

Περίπτωση Σάρατσιν: «Ξεπερασμένες απόψεις για ένα σύγχρονο ζήτημα

Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: Ο οικονομολόγος Τίλο Σάρατσιν σε τηλεοπτική συζήτηση

Οι απόψεις του Τίλο Σάρατσιν για τους μουσουλμάνους έχουν συνέπειες. Άρχισαν οι διαδικασίες για την αποπομπή του από το διοικητικό συμβούλιο της Κεντρικής Τράπεζας, αλλά και από το SPD, του οποίου είναι μέλος.

Από την Δευτέρα, ημέρα κυκλοφορίας του βιβλίου «Η Γερμανία αυτοκαταργείται» του οικονομολόγου Τίλο Σάρατσιν με θέμα τις δυσκολίες ενσωμάτωσης των μουσουλμάνων μεταναστών, έργο και συγγραφέας μονοπωλούν το ενδιαφέρον. Τηλεοπτικές εκπομπές και ραδιοφωνικοί σταθμοί αφιερώνουν κάθε μέρα ώρες στις απόψεις και θέσεις του ίδιου, αλλά και των αντιπάλων του. Για ποιόν όμως λόγο το ζήτημα της μετανάστευσης ενδιαφέρει ξαφνικά τόσο πολύ την γερμανική κοινή γνώμη; Μήπως αυτό που προσελκύει το ενδιαφέρον του κοινού είναι τελικά ότι συγγραφέας και βιβλίο προβάλλονται υπερβολικά από τα μέσα ενημέρωσης;

Σε συνέντευξή του στην Deutsche Welle ο πολιτειολόγος και διευθυντής του Ινστιτούτου Πολιτισμού και Επιστήμης στο Έσσεν Κλάους Λέγκεβι δίνει μια πιθανή απάντηση: «Ως κοινό μας ενδιαφέρουν συνήθως θέματα που συνδέονται με μια ιστορία και ένα πρόσωπο. Εδώ έχουμε μια τέτοια περίπτωση. Ένας πρώην υπουργός Οικονομικών του Βερολίνου, μέλος διοικητικού συμβουλίου της γερμανικής Κεντρικής Τράπεζας δημοσιεύει αμφιλεγόμενες απόψεις για την –κατά την άποψή του- άρνηση των μουσουλμάνων να ενσωματωθούν στην γερμανική κοινωνία. Το ζήτημα ενδιαφέρει πολύ τα μέσα ενημέρωσης, διότι τους εξασφαλίζει βραχυπρόθεσμα μεγάλα ποσοστά τηλεθέασης ή ακροατών. Την ίδια στιγμή όμως οι απόψεις του Τίλο Σάρατσιν προσελκύουν όλους αυτούς που αισθάνονται ότι οι θέσεις τους δεν τυχαίνουν ευρείας αποδοχής».

Η κριτική στο Ισλάμ δεν είναι ’πολιτικά ορθή’

Bildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift:  Διαδηλώσεις διαμαρτυρίας στο Βερολίνο κατά του βιβλίου του Τίλο ΣάρατσινΟι απόψεις του γερμανού οικονομολόγου διχάζουν και τίποτα δεν δείχνει ότι η θύελλα που ξέσπασε στα γερμανικά μέσα ενημέρωσης θα κοπάσει άμεσα. Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι οι μουσουλμάνοι αρνούνται να ενσωματωθούν. Πρόσφατα μάλιστα ο Τίλο Σάρατσιν έκανε λόγο και για εβραϊκό γονίδιο, άποψη που προκάλεσε πολλές αντιδράσεις στη Γερμανία. «Χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια ότι δεν υπάρχει μέρος του κοινού που συντάσσεται με τον συγγραφέα», εξηγεί ο γερμανός πολιτειολόγος: «Πολλοί έχουν την αίσθηση ότι στη Γερμανία δεν μπορείς να ασκήσεις κριτική στο Ισλάμ, διότι δεν είναι ’πολιτικά ορθό’. Αν κοιτάξετε όμως τον αριθμό των δημοσιεύσεων εναντίον του Ισλάμ θα δείτε ότι εκείνοι που επικρίνουν το Ισλάμ για τον ένα ή τον άλλο λόγο είναι πολλοί περισσότεροι από εκείνους που τάσσονται υπέρ».

Απειλείται η αρμονική συνύπαρξη;

Bildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift:  Στην παρουσίαση του βιβλίου «Η Γερμανία αυτοκαταργείται»Εύλογα τίθεται ωστόσο το ερώτημα αν οι απόψεις και η δημοσίευση του βιβλίου του γερμανού οικονομολόγου έχουν επιπτώσεις στη συνύπαρξη Γερμανών και μεταναστών. Ο Κλάους Λέγκεβι πιστεύει πως ναι: «Οι θέσεις του Τίλο Σάρατσιν δεν συμβάλλουν σε μια εποικοδομητική συζήτηση. Δεν περιέχουν καινοτομίες. Η συζήτηση για τη μετανάστευση έχει ξεπεράσει προ πολλού τις απόψεις του συγγραφέα. Όμως οι θέσεις του δηλητηριάζουν τη συνύπαρξη χριστιανών και μουσουλμάνων. Έβλεπα χθες μια ταινία στη δημόσια τηλεόραση, στην οποία παιδιά μουσουλμάνων έβριζαν συνομήλικους χριστιανούς. Ήταν προφανώς μια αντίδραση εκείνων που αισθάνονται ότι βρίσκονται στο εδώλιο του κατηγορουμένου». 

http://www.dw-world.de/dw/article/0,,5968739,00.html

Το Βέλγιο οδεύει προς τη διαίρεση;

 

Βουνό τα αδιέξοδα. Το Βέλγιο, η προεδρεύουσα χώρα της Ε.Ε. οδεύει προς τη διαδικασία της διαίρεσης; Εν μέσω προεδρίας στην Ε.Ε. το Βέλγιο εμφανίζεται διαιρεμένο όσο ποτέ άλλοτε στην ιστορία του.

Τρεις μήνες μετά τις βουλευτικές εκλογές κυβέρνηση δεν υπάρχει ακόμη. Τη χώρα κυβερνά ο μεταβατικός πρωθυπουργός Υβ Λετέρμ, από το φλαμανδόφωνο χριστιανοδημοκρατικό κόμμα. Ο Λετέρμ έχασε στις εκλογές γιατί πολλοί από τους ψηφοφόρους του μετακινήθηκαν προς τους Φλαμανδούς εθνικιστές, που αναδείχθηκαν η ισχυρότερη πολιτική δύναμη στο Κοινοβούλιο και που εργάζονται συστηματικά για να αποκτήσει η περιοχή της Φλάνδρας την ανεξαρτησία της. Τους προηγούμενους μήνες έγιναν πολλές προσπάθειες σχηματισμού κυβέρνησης με τη συμμετοχή ή ακόμη και την ανοχή του φλαμανδικού εθνικιστικού κόμματος και το αποτέλεσμα ήταν αρνητικό. Πότε η προσπάθεια σκόνταφτε στην άρνηση των Φλαμανδών εθνικιστών να συναινέσουν σε μια τέτοια κυβέρνηση, πότε υπήρχαν αντιδράσεις από τα άλλα κόμματα να συνεργαστούν με τους εθνικιστές.

Διαμεσολαβητές οι πρόεδροι των νομοθετικών σωμάτων

Η κατάσταση έχει φτάσει πλέον σε αδιέξοδο, ο σοσιαλιστής Βαλλώνος Ελιο ντι Ρούπο επεχείρησε δύο φορές τις προηγούμενες εβδομάδες αλλά χθες αναγκάστηκε να επιστρέψει άδοξα την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στο βασιλιά Αλβέρτο τον 2ο. «Θα ήταν κρίμα να περάσουμε από τη λευκή επιταγή στη λευκή σελίδα», δήλωσε στους δημοσιογράφους. «Αλλά πιστέψτε με, δεν πρόκειται να αποκαλύψω τί ειπώθηκε στις διαπραγματεύσεις, αλλά πολλοί διαπίστωσαν ότι τη στιγμή που δεν υπάρχει συμφωνία σε κάτι, δεν υπάρχει συμφωνία σε τίποτα».

Για να σταματήσει την πλήρη διάλυση ο βασιλιάς του Βελγίου έσπευσε ήδη από χθες  να ορίσει δυο διαμεσολαβητές, τον πρόεδρο της Βουλής και τον πρόεδρο της Γερουσίας, οι οποίοι τώρα έχουν το δύσκολο έργο να ξαναπιάσουν το νήμα των διαπραγματεύσεων για να μην διασπαστεί η χώρα στα δύο. Η επιλογή αυτή ήταν απαραίτητη για να διατηρήσουμε την κοινωνική συνοχή, την οικονομική πορεία και για να αναδιαμορφώσουμε μακροπρόθεσμα τους θεσμούς μας, αναφέρεται σε ανακοίνωση που εκδόθηκε από το παλάτι.  

Η επιλογή των συγκεκριμένων δύο προσώπων δεν είναι τυχαία. Ο πρόεδρος της Βουλής είναι σοσιαλιστής και ο πρόεδρος της Γερουσίας ανήκει στο κόμμα των εθνικιστικών φλαμανδόφωνων, αντιπροσωπεύουν δηλαδή τις δυο μεγάλες κοινότητες της χώρας.  Βέβαια δεν υπάρχει καμιά εγγύηση ότι θα επιτύχουν εκεί που οι αρχηγοί των δύο κομμάτων προσπάθησαν επί τρεις μήνες και απέτυχαν.

"Προοδευτική οργάνωση της διάσπασης"

 Και τώρα τι κάνουμε; είναι το ερώτημα που πλανάται εντός και εκτός Βελγίου. Η εφημερίδα Le Soir έγραψε ότι η χώρα έχει γονατίσει η ακαμψία των Φλαμανδών εθνικιστών να αποδεχτούν την ύστατη ώρα συμβιβαστική πρόταση για το σχηματισμό κυβέρνησης. Έτσι ο ΄Ελιο ντι Ρούπο, πρόεδρος του  Σοσιαλιστικού Κόμματος, που έχει λάβει για 2η φορά την εντολή, τα παράτησε απογοητευμένος και εξέφρασε την ανησυχία του κατά πόσο μπορούν οι δύο κοινότητες να συνεχίσουν να ζουν μαζί ειρηνικά.  Οι διαφορές έχουν να κάνουν με το συνταγματικό και χρηματοδοτικό μέλλον της χώρας. Οι γαλλόφωνοι δέχονται να αποχωριστούν τα ειδικά δικαιώματα που έχουν στη Φλάνδρα έναντι αύξησης της χρηματοδότησης της πόλης των Βρυξελλών, που στο μεγαλύτερο μέρος της κατοικείται από γαλλόφωνους και είναι χρεοκοπημένη. ΟΙ Φλαμανδοί το αρνούνται.

Σε περίπτωση που και αυτή τη φορά οι πρόεδροι των δύο νομοθετικών σωμάτων δεν καταλήξουν σε αποτέλεσμα, τότε οι Βέλγοι θα επιστρέψουν στις κάλπες, όπως έγινε και τον περασμένο Ιούνιο, με τον κίνδυνο όμως αυτή τη φορά να παρουσιαστούν φαινόμενα ριζοσπαστισμού από τους Φλαμανδούς.

Ένας ανώτερος αξιωματούχος του σοσιαλιστικού κόμματος, ο Πιερ Μουρό, έσπασε αυτήν την εβδομάδα ένα ταμπού κάνοντας λόγο για διαίρεση του Βελγίου. Είμαστε μέχρι τώρα σε φάση αποσύνθεσης, τώρα θα εισέλθουμε στην προοδευτική οργάνωση της διάσπασης.

http://www.dw-world.de/dw/article/0,,5976397,00.html